Oor Gee En ‘N Oophand – hier "blok" ek!
Oor Gee En ‘N Oophand
Sonder om nou soos moeder Theresa te klink, maar ek glo vas dat die wereld kan doen met meer givers than takers.
Dit is al vir baie jare soos ‘n 2de natuur by my om elke maand ‘n pr rand se vyf rand muntstukke by die bank te kry vir die karwagte. Ek het ‘n houer vir dit. Dit voel vir my soos om ‘n klein verskilletjie in iemand se lewe te maak, en ook ‘n manier om die werkloosheid wat al hoe groter in ons land raak, te help beveg.
Ek kyk baiekeer na mense wat wegtrek in hul karre sonder om selfs ‘n gratis erkenning van menswees aan die karwagte te gee, wat nog te sê ‘n muntstuk of twee. Maar met diesulkes het ek glad nie ‘n probleem nie.
My probleem is met die naastes van my. Dit maak my bitter as hulle vergeet wat ek hulle geleer het, of net deur wat hulle in hul lewe saam met my waargeneem het.
Ek en my dogter oefen elke Woensdag saam, en ek sien elke Woensdag hoe sy haar uit die voete maak as sy ry, net om seker te maak sy hoef nie die persone/karwag ‘n ietsie te gee nie. Dit is vir my swaar want ek weet omdat sy die hoogs gekwalifiseerde persoon in my huis is, kry sy beslis ook die vetste salaristjek pm. Ek haat dit dat sy selfs sukkel om net erkenning aan die persone te gee deur ‘n eenvoudige groet.
Ons het al baie vasgesit oor dit, sy reken ek weet nie van dit wat sy ondersteun/ gee nie, en ondersteuning gaan nie altyd oor geld nie, ek stem saam met dit, maar ek weet ook arm mense kan nie leef op net ondersteuning nie.
Sy en haar vriendin het my ook Saterdag half en half in ‘n hoek gedryf oor geld wat die kerk voor vra. Haar vriendin is baie betrokke by die kerk maar reken die pastore gee net mooi nooit ooit iets nie?
Sy weet dit, sy het nog nooit gesien dat enige van die pastore ietsie in die kollektebordjie gooi nie. Hulle het ‘n baie duur leefstyl en al wat hulle doen is om elke nou en dan geld te preek, haar tyd is haar 10de aan die kerk. Wel my liewe dogter het als beaam, alhoewel sy self nie werk by die kerk nie. Ek praat en praat, maar als het ‘n teenreaksie, ek verduidelik, waarom so bekommerd oor die pastore wat nie gee nie? Die Here hou die kerk verantwoordbaar, en ons is in die Bybel aangesê om ons tiendes na die kerk te neem ongeag wat die kerk daarmee doen! Maar ek verloor, ongeag wat ek sê.
Ek sê vir hulle, onthou ook net as mens se hand die heeltyd toe is kan jy ook nie ontvang nie, en net daar sal sy, die een wat my ma noem, my as volg antwoord: “o, so mens gee om te ontvang, nie baie edel nie?” Wat atwoord ek want sy is baas in sirkel redenasies, en ongeag wat ek sê, sy sal ‘n verklaring daarvoor hê en dit dus regverdig.
Ek kry swaar, want die rede van my gee is nie om te kan ontvang, my rede is ek sien ‘n ander se nood, ek sien die verwagting, al is dit net vir die erkenning van diesulkes se menswees.
Die karwagte is tog nou maar deel van ons samelewing, hulle staan nie met ‘n bord om die nek en ‘n bottel gom in die hand nie – hulle werk, en al is hul werk van so aard dat sommige van ons kan dink dit is nie werk nie, is dit hul trots en gee dit aan hulle ‘n mate van menswaardigheid terug. Ongeag van ‘n jongvrou waarna ek eendag staan en kyk het, wat haar so vir die karwag vererg het oor hy daar staan en “karre oppas”, dat sy ‘n hele hand vol kleingeld gevat het en dit nie vir hom in sy hand wou gee nie maar dit die hele parkeerarea vol gesmyt het en vererg weggery het. Ek het so na die ouman gekyk en ‘n hartseer het my oorval, want so steel ons elke nou en dan net ‘n bietjie van iemand se menswees, totdat daar niks van oor is nie. Mag die Here ons genadig wees, omdat dit die manier is hoe ons ons naaste behandel.
Mag my kinders op ‘n stadium kom waar hulle sal weet my oophand is beslis nie om te ontvang nie, maar wel omdat daar iets groter binne my is, as ekself. En daai persoon het aan ‘n kruis gehang, nie net vir die slimmes, rykes, goeies en oulikes nie, maar vir almal van ons wat hierdie aarde bewoon.
Januarie 18, 2017
19 thoughts on “Oor Gee En ‘N Oophand”
Januarie 18, 2017 at 5:06 nm
Dis baie mooi geskryf. Mag ek dit maar deel?
Januarie 18, 2017 at 5:20 nm
Enige tyd en enige iets wat ek hier plaas mag gedeel word sonder die nodigheid van toestemming. Ek is waardeer elke lees. 🌞
Januarie 18, 2017 at 5:21 nm
Reblogged this on Die Wit Hasie.
Januarie 18, 2017 at 5:27 nm
Ek sit nog die een oomblik rustig in my ‘uitkyk’ venster en loer gou op my foon na Word Press. Die volgende oomblik storm ek boonste verdieping toe om jou te kom antwoord! Sien, ons opvangs by DIE NUWE HUIS is power, en ek moet elke keer die skootrekenaar uitpluk.
Jy praat my taal. My ma moes 3 kinders op ñ onderwys salaris van R300 per maand grootkry, en ons het maandeliks dikwels net met ñ R4 in haar beursie gesit. Ja, geld was toe baie meer werd, maar ñ pakkie maalvleis moes ons 4 maklik ñ week hou. En brood. Ek dink dit is die verskil. As iemand nie al finansieël gesukkel het nie, verstaan hulle nie dat die ‘einde van die maand’ letterlik beteken:betaal my asb betyds, op tyd, en nie met ñ ‘o gits, ek het vergeet om geld te trek, kom Maandag oggend so 7 uur terug’ nie. My moeks het die ure afgetel tot sy haar volgende salaris kon kry. En vier werke verrig. Skool gehou, skool bussie gery, koshuis diens gedoen, en laat aande sit en leer handsakke maak om te verkoop. Jy hét ñ hart wat verstaan, want jy sien raak. In my wêreld verstaan almal ook nie hierdie soort swaarkry nie. Maar dan “improvise” ek, soos jy. Ons ‘staan in’. Al breek dit ons harte dat van ons geliefdes nie die naakte swaarkry raaksien nie.
Januarie 18, 2017 at 5:58 nm
Weet jy Una, ek dink dat ons generasie se mense so oorkompenseer het met ons eie kinders oor die omstandighede waarin ons grootgeword het, dat ons skuldig staan vir hul “ignorance” tov maatskaplike “issues” waarvoor hulle te staan kom. En dit opsigself is baie hartseer. Want ons ken van swaarkry en daarom kom empatie baiekeer net vanself.
Januarie 18, 2017 at 6:26 nm
Jy het dalk ń punt beet. Hierdie dinge breek my hart daagliks. Oppad na ons Kosmos dorpie ingang, ry mens deur ń area vol ‘shacks’. Werklike gehuggies vol Malaviërs. Wat almal in ons dorpie werk. Ons probeer help waar ons kan, maar dit gaan nie net ‘weg’ nie. Want ons Vader wil ons tog bly leer. Wil ons oë oopmaak en ons harte aanraak.
Januarie 18, 2017 at 6:52 nm
Ek gee ook baie getrou maar het my voorgeneem dat ek my nie gaan ontstel oor ander se suinigheid nie. Die wiel gaan draai en elke hond het sy dag.
Januarie 18, 2017 at 8:12 nm
Dit gaan hier vir my oor my eie se harte, ek bid dat hulle ‘n vrygewige hart sal hê of soos in die Engels wat dit so mooi stel, “cheerful giver”. Soos ek sê die ander se nie gee is nie vir my ‘n probleem nie, dit is my eie wie se harte ek wil sien op die regte plek is xx
Januarie 19, 2017 at 6:24 vm
Dit sal nog kom, gee kans. Ons knthou almal later wat ons ouers ons geleer het.
Januarie 19, 2017 at 7:12 vm
Dit is bemoedigend want dit is deel van my droom vir hulle.
Januarie 19, 2017 at 7:14 nm
Ek verstaan … ongelukkig besef mens se ‘eie harte’somtyds eer wanneer hulle self in die moeilikheid is wat dit is, wat mense se vrygewigheid beteken. Intussen sterkte vir die moeilike taak
Januarie 19, 2017 at 6:23 vm
Oor die 10e. Al wat ek kan sê, is vandat ek daardie dag, baie jare gelede toe ek dit glad nie kon bekostig het nie, besluit het om my volle 10e in geldwaarde vir die kerk en ander verdienstelike organisasies te gee, het my lewe drasties verander, veral in my verhouding met die Here.
Ek kom mos maar nie so baie in die dorp nie, so ek en die trolliemanne het al ‘n verhouding. Ek gesels met hulle, hulle help my en ek gee ‘n fooitjie. En nee, ek doen dit nie om iets te kry nie, maar daardie vriendelikheid en diensbaarheid en behulpsaamheid wat ek vir daardie paar randjies kry, is prysloos.
Januarie 19, 2017 at 7:10 vm
Ek stem een honderd persent saam met jou. Hulle kom al na my aangestap om met my te gesels, en ja, net gesels sonder verwagting en dit is baie lekker vir my dat ek terug kan gesels en uitvra oor gesinslede, vakansies ens. nes gewone mense elke dag doen, ongeag ras of klas. En op die manier gee ons tog so bietjie menswaardigheid terug aan mekaar.
Januarie 19, 2017 at 7:31 vm
Ja. Lucky, bv, wil my met nóg goed help. Ek mag nie my trollie hanteer nie want hý sal dit doen. Hy vertel my van sy vrou en hoe dit met haar gasn. Ons dien dieselfde Jesus al is hy by ‘n ander kerk. Dit kom so stuk-stuk uit. Hy wag my letterlik in, of hardloop agter my aan as hy my nie gesien het nie, net sodat hy my kan help.
Januarie 19, 2017 at 7:42 vm
Ag dit is lekker. Ek geniet hulle baie en dit laat my altyd beter voel oor ons land en sy mense as daar so gesels word ongeag wie jy is.
Januarie 19, 2017 at 7:05 vm
Dis saliger om te gee as om te ontvang. Petroljoggies trollieoutjies pakkers by supermarkte en karoppassers verdien hulle kontant aalmoesie. Bedelaars darenteen kry nooit ooit kontant van my af ni, maar wel iets om te eet. Deur bedelaars kontant te gee moedig mens bedelaarkultuur aan en dan gaan dit later soos in Indië. Gee kos klere ens. Nie geld ni. Agvy werk kry ek kort kort lontant in. Ek sit jare lank al dadelik d 10de in n koevertjie in my kluis. Ongelooflik hoe gou daar baie is wat ek kan gee vir iemand wat dit regtig nodig het of vir d kerk. Voor ek dit begin doen het, het ek nooit genoeg geld gehad ni.
Januarie 19, 2017 at 7:11 vm
Jy vertel my ook my sentiment wat bedelaar betref.
Januarie 19, 2017 at 12:59 nm
Jong ja, ek gee ook maar eerder – ek weet nooit wanneer ek dalk daar onder in die dieptes is en dalk hulp nodig het nie. Buitendien, ek gee sodat ek seëninge in my lewe kan ontvang.
Bedelaars daarenteen is ‘n ander storie. Eers het ek geld vir hulle gegee, want ek het sleg gevoel. Toe begin ek kwaad raak want hulle suip en snuif die geld uit. Totdat my Oupa eendag vir my gesê het dat sodra daardie geld uit my hand gaan, my verantwoordelikheid stop. Wat daai ou met die geld maak is op hom, nie op my. Nodeloos om te sê gee ek ook glad nie meer vir hulle geld nie, en ook nie sommer kos nie, ek ry nie met los kos in my kar rond nie. Maar ek voel skuldig. Dit kon so maklik my pa of iemand van my wees wat daar staan. En dan is ek nog bang dat dit dalk die Here is wat elke oggend by die robot staan om my hart te toets.
Maar diep binne my weet ek dat ek hulle juis help om NIE vir hulle geld te gee nie. dit bly net vreeslik hartseer vir my. Dis ook mense.
Februarie 8, 2017 at 12:43 nm
Seegogga jy praat waar. Ek het ook n geld bakkie in my kar met geldjies vir gee. Bedelaars – Nee! Ons het n geval gehad waar die een verkeerslig bedelaar gespog het hoe hulle die geld vir dwelms aanwend en mense besteel.
Vir die kinders by die supermark het ek altyd kos gegee, totdat een vd kasieres my versoek het om op te hou. Dit lok hulle daarheen en as die oumensies nie vir hulle gee nie, slaan hulle die oues. Dit was die einde van my kos gee.