Die tarentaal in die groen tuin piep fyn-fyn-fyntjies soos hy verbypronk met sy kaalblou nek en klein ogies. Een … dui-send, twee … dui-send, drie … dui-send tree hy verby. As ek my been uitsteek sou ek hom kon pootjie, of te pletter skop. Vir hom en sy witspikkel-rooilel maat agter hom. Hulle is gewoond aan my, hulle met die knikkoppe en skubberige bene en lang toonnaels. Hulle weet nie dat mense anderkant die tuin graag hulle blou gesigte met haeldons deurboor nie. Rooi wat spat-spatspat uit die blou.
“Gedra julle soos blankes” het Oom Louw altyd gesê wanneer ons te veel lawaai buite die kerk ná Sondagskool. Dis wat ons nou doen. Wegkruipertjie is ’n lelieblanke spel. Maar dit hou die ekonomie aan die loop, al kreunende, soos ’n ratkas wat olie nodig het. My neef Mossie, byvoorbeeld, het lank sonder werk gesit. Toe’t hy vir hom ’n onderneming begin. Vra hom, en hy sê jou hy’s ’n security. Net so. Hy’t ’n abstrakte naamwoord geword.
Diefwering en gepantserde Prado’s en helduur alarmstelsels sou nie gekeer het dat ons pa vermoor word nie. Want hy was buite. Op pad om mielieland toe te ry in sy Toyota. Wat hulle toe nie saamgevat het nie. Al wat hulle vir hulself toegeëien het, was ’n ding wat die Bybel sê iets is om or te baklei: ’n siel. Dís wat hulle gegryp het. Dit, en twee mense se pa. En iemand se eks. Wat hulle met drie loodkoeëls deurboor het. Hulle het nie eers sy beursie gevat nie. Masechaba was te vinnig. Sy’t laat spaander na die platdakhuis, die alarm aan die skree gesit en oor die radio geroep. “Help, Here tog, help, dis die baas, hulle’t hom gaskiet!” En met dié spring die donners toe weer in hulle ou rammelkas diesel-bakkie en brul weg.