Epifhyllum - 'n oorvloed bloeiende woudkaktusse * Oor plante
Epifhyllum - 'n oorvloed bloeiende woudkaktusse
Ondanks die verwarring oor die afgelope dekades met die naam 'Kersfees-kaktus', bly sommige van die mees herkenbare en lewendigste boskaktusse van die epifyllum steeds universele gunstelinge. Blaarloos, met afgeplatte stingels, ongelooflik bloeiende, hibriede epifilums met hul hangende lote en delikate blomme, hoef die eienaars nie baie moeilik te versorg nie. Harder en duursaam, neem wortels in die woonkamer en kan die helderste plant word onder bloeiende vetplante in enige versameling.
Epifhyllum - 'n beskrywing van die plant
Tipes en variëteite van epifyllum
Groeitoestande vir binnenshuise epifilums
Epifillum versorging tuis
Siektes, plae en probleme in die groei van epifilum
Onder binneplante is dit moeilik om plante te vind waarvan die naam soveel kontroversie en verwarring sou veroorsaak as verteenwoordigers van die genus Epiphyllum (Epiphyllum) Hierdie kaktusse het soms uit die rakke verdwyn, soms verveeld, maar in die hele geskiedenis het hulle nooit regtig die kweekhuisblommetoneel verlaat nie.
Sodra die naam van die epifilums nie verdraai en nie gebruik is nie: word die naam van hierdie kaktus toegeskryf aan Schlumberger, Ripsalidopsis en byna alle sigokaktusse. Filokaktusse is uitgesluit uit hul geledere en daarna opgeneem. En vandag, in katalogusse, word epifilums dikwels verkeerdelik met Schlumberger verwar, hoewel hierdie plant in werklikheid baie kenmerkend is.
Dit is die maklikste om epifilums van hul familielede te onderskei deur te blom. Enige toeskrywing van blaarlose epifilums aan blaarkaktusse is 'n fout, hoewel dit 'n algemene wanopvatting is.
Epifilums het hul naam gekry vanweë die bloei van blomme direk op afsonderlike "blare" - blaarvormige, plat stingels, wat baie gereeld verwar word met hierdie kaktus met die blare van ander bos-epifiete. Gewilde byname is of vlammende, blaaragtige of orgideekaktusse.
In die natuur word epifilums oor die hele planeet versprei binne die tropiese klimaat, waar hulle as redelike groot epifiete vestig in klam woude op wingerde en boombome.
Epifilums is blaarlose struike met hangende, eerder as regop lote. Dit is een van die beroemdste blaarlose epifiete en 'n besoekskaart van die hele groep volop blommende boskaktusse. Die basis van die skeletlote word geleidelik verenig, dit verander van vorm tot plat of rond of driehoekig.
Die hoogte van die epifyllum wissel van 'n halwe meter tot 100 cm, die werklike grootte van die plant word bepaal deur die lengte van hul lote. "Broodkrummels" of kompakte epifilums is nie so nie. Hul enorme blomme en lang stingels lyk massief, en die plant self versprei baie.
In die ontwikkeling van epifyllus word 'n sluimerende periode van November tot Maart, wanneer die groei van lote hervat, uitgespreek. Sonder om die toepaslike toestande gedurende hierdie periode te skep, sal die kaktus nie blom nie.
Blaarryke lote van epifyllum
Die stingels van epifilums is nie so aktief verdeel nie, maar die ou lote van die skelet lewer baie nuwe jong stingels, soortgelyk aan reuse stywe blare. Aanvanklik groei hulle reguit en bly baie sag, maar buig geleidelik soos lineêre blare.
Epifilums vorm nie selfs dig met die ouderdom digte bosse nie, maar die aantal stingels neem steeds toe, net soos die groeitempo. Hulle is baie afgeplat, baie selde - drievoudig plat, styf, maar steeds baie vlesig, lank, kruipend of hangend. 'N Tipiese dowwe-blouerige mediumgroen kleur beklemtoon die skoonheid van die blomme perfek en lyk baie aantreklik.
Vanweë hul groot grootte en draaie lyk die stingelvormig, selfs al is die golwende of gebande rand van die filigraan tipies van alle epifitiese kaktusse. Stekels by volwasse plante vorm nie.
Epifillums laat nie regte blare uit nie, alhoewel hulle woud maar blare-kaktusse bly. Maar hulle vorm lugwortels direk op die stingels, waarvan die meeste epifitiese kaktusse nie kan spog nie.
Bloei en vrug van epifilums
Epiphyllum blom baie oorvloedig, begin in Mei en voltooi sy parade nader aan die einde van die somer. Gewoonlik blom hierdie kaktus vanaf die derde jaar. Epifilums wat op Kersdag blom, word kunsmatig uitgedryf met 'n sluimerende fase-skuif na korrekte blomperiodes. Maar tipiese epifilums is somerblomplante.
Hulle, in teenstelling met baie blommende kaktusse, was 'n wonderlike tyd in die ontluikende stadium. Die vorm van die vorm, grootte (van 3 cm tot byna 35 cm) en struktuur, tregtervormige blomme van epifyllum met 'n voldoende lang buis, kan eenvoudig of dubbel wees. Maar dit lyk steeds baie groot en pakkend.
Die houer is amper dieselfde lengte as die blom, met 'n ligte kleur, klein groen skutblare. Epifilums het tien dun, puntige vorms en vorm 'n ideale sirkel of effens gebuigde agterste buis van die blomdek. Lanceolate blomblare met afgeronde rande is reguit, vorm 'n tregtervormige, geleidelik oop blom.
Ondanks die feit dat die lengtes van die binne- en buitenste lobbe dieselfde is, het selfs monofoniese epifilums die effek van 'n buitenste wikkel of buitenste sirkel waarop 'n pragtige blom lê. In die keel is pragtig sigbaar mooi, gerangskik in twee rye, helder meeldrade en 'n wit lang stamper.
Groot blomblare blom baie vinnig en hou net 2-3 dae aan die plant vas. Maar 'n groot aantal knoppe laat die kaktus voortdurend blom, en so 'n broosheid van die algemene blom is byna onmerkbaar.
Byna alle epifilums is baie geurig en verras aangenaam, nie net met die skoonheid van die struktuur nie, maar ook met die intensiteit van 'n verfrissend soet reuk.
Die kleurskema van epifilums bevat al die klassieke "kaktus" -skakerings - van helder skarlaken waarmee die epifilumbome gewoonlik geassosieer word, tot wit, room, oranje, pienk, pers en selfs lila-variëteite. Rooikleurige epifilums lyk of hulle verswelg word deur 'n bloeiende vuur, maar selfs met 'n ander kleur, word die gevolge van kleurgolwe, 'n kaskade, wolk of vlam bewaar.
In teenstelling met stingels, is die eierstok en buis van die epifyllum bedek met dorings en haartjies. Vrugte van die epifyllum word slegs deur kunsmatige bestuiwing van plante verkry. Eetbare, baie mooi, helderrooi vrugte versier 'n kaktus nie minder nie as die blomme.
Soorte epifilums in kamerversamelings word nie vandag aangetref nie. Ondanks die teenwoordigheid van bykans 20 spesies in die genus Epiphyllum, word gekweekte spesies wat in Sentraal- en Suid-Amerika groei, selde gebruik.
Die aantal epifilums van spesies wat nog voorkom is:
Epifyllum versamel (Epiphyllum oxypetalum) - 'n pragtige uitsig met die vermoë om tot 2 m lineêr donkergroen, plat lote en sneeuwit blomme te groei, soortgelyk aan bontsterre en wat effens herinner aan edelweiss. Hierdie epifilum is bekend vir sy aroma.
Epifyllum getande (Epiphyllum crenatum) - 'n skouspelagtige, goed-kaktus-kaktus met lote tot 1 m hoog en vorm bosse van byna dieselfde deursnee. Die mediumgroen kleur van die plat lote word gekombineer met 'n helder, pragtige gekantelde rand en 'n oorvloedige blom, wat 'n kaskade-effek skep.
Maar steeds is die meeste van die plante wat gekoop kan word, bastervariëteite wat verkry word deur hierdie spesies met verskillende korrels te kruis. Hulle het veral verbeterde eienskappe - baie meer volop blom en 'n groter kompaktheid. Maar die belangrikste is die vermoë om nie net saans soos hul wilde familielede te blom nie, maar ook om bedags luukse blomme te vertoon.
Dikwels word epifiliumbasters sinoniem aangedui - as phylloctactus (Phyllocactus).
Gewoonlik word epifilums verdeel in ampelagtige, met hangende lote wat kaskades en struik vorm, met meer direkte, hangende lote slegs met ouderdom. Laasgenoemde is verdeel in lank en kort, en die "dwerge" het amper hul groot eweknieë uitgestof.
Epifilums word altyd gekies vir blom - die kleur, grootte en struktuur van blomme, wat in verskillende variëteite verskil. Die beste variëteite van epifyllum is geelblom Beloning en George Frans, donkergeel Koning midas, groen Nicolegeel met fyn gedraaide kroonblare Koningin annepienk Meadow Rosepers pienk Wendyverander kleur van pienk na pers variëteit Impellopienk-ligbruin Madras lintoranje-pers variëteit Pegasus, rooi-pienk graad Ruimte vuurpyl ensovoorts
Lig liefdevolle, maar nie sonliefhebbende, epifyllum, is een van die maklikste kaktusse om te groei, indien nie aan die vereistes vir 'n koel winter nie. Beligting en rustemperature is van kritieke belang vir die blom van hierdie kaktus.
Anders as baie wispelturig teenoor helder beligting gedurende die blomtyd van kaktusse, regverdig die epifyl die bosstatus ten volle, dit groei goed en blom op enige helder plek of ligte gedeeltelike skadu. Dit kan nie direkte sonlig op die suidelike vensters duld nie (en dit is altyd beter om dit teen die middagstrale te beskerm), maar dit is nie nodig om epifilums slegs op die vensterbank te plaas nie.
Gedurende die blomperiode is dit onaanvaarbaar om beligting te verminder en plante verder van die venster te herrangskik (maar dit kan verhoog word as dit bot). In die winter word beligting die beste aangepas om bekende toestande te behou.
Gedurende die periode van aktiewe groei bly epifilums een van die warmste-liefdevolle kaktusse. Dit is goed teen kamertemperature, maar is nie bang vir hitte nie, mits dit behoorlik natgemaak word.
Die dormansieperiode van epifilums moet in koel, binne die temperatuurbereik van 10 tot 15 grade uitgevoer word. 'N Skerp oorgang is ongewens, indien verkies, word die temperatuur geleidelik in die herfs verlaag. Koel oorwintering is een van die belangrikste voorwaardes vir blom. Maar sonder om water te verminder, sal sukses moeilik wees.
Epifilums is 'n groot liefhebber van vars lug; hulle kan binnenshuis sterf sonder gereelde ventilasie. As die weer dit toelaat, sal hierdie kaktus verkies om heeltemal te ventileer of na 'n oop balkon, terras, tuinskaduwende area beskerm teen reën op die vloer in die tuin.
Epiphyllum, wat die somer in die tuin deurgebring het, blom tradisioneel meer volop as wat hul eweknieë in die warmste seisoen in die kamers agterbly, en hulle groei baie vinniger.
Dit is nie 'n kaktus wat moeilik is om te versorg nie, en dit verras met sy vogliefde. Hy verkies redelik gereeld nat tydens 'n periode van aktiewe groei en weier nie eens 'n beskeie, maar gereelde top-aantrek. Met dien verstande dat die toestande vir die rustyd korrek gekies is, sal die groei van epifilm maklik wees vir beginners.
Alhoewel hy aan kaktusse behoort, is die epifyllum baie bang om die substraat uit te droog en gedurende die periode van aktiewe groei moet dit besproei word sodat die substraat stabiel en medium klam is.
Gieter word met 'n klein hoeveelheid water uitgevoer, maar probeer om die 2de - 3de boonste sentimeter grond in houers te laat droog word. Oorvloedige besproeiing verhoog die risiko van versuiping en verrotting van die wortels en word minder deur hierdie plant verdra as matig, maar meer gereeld.
Die oorskakeling na 'n sluimerende periode met baie seldsame besproeiing, wat slegs turgoristamme ondersteun, besproeiing, anders as besproeiing tydens aktiewe groei, moet glad wees vir epifilums. Verminder die natmaak na beëindiging van die voeding, verminder die frekwensie en hoeveelheid water geleidelik.
Op enige tyd van die jaar moet die gieter noukeurig uitgevoer word sonder om die stingels in te week en onmiddellik die water van die palet af te leeg.
Benewens die gewone sulke prosedures, benodig epifilums gereelde higiëne-maatreëls. Stof moet van die oppervlak van hul lote verwyder word. Nie-bloeiende lote sal nie vir 2-3 uur weier om te wurg of in water te dompel nie.
Hierdie kaktus verdra dit en hou van bespuiting, wat tydens die bedryf van verhittingstelsels en in die somer baie droë lug uitgevoer word. Vir epifilums is dit egter nodig om fyn verspreide "mistige" spuitpunte te gebruik.
Dit maak nie saak hoe aktief die epifyllum blom nie, dit bly sensitief vir die oortollige kunsmisplant. Topbemesting word slegs gedurende die aktiewe groeiperiode uitgevoer, en hulle is in Augustus voltooi vir die normale voorbereiding van die kaktus vir oorwintering. Topverbinding kan met 'n standaardfrekwensie uitgevoer word, maar die konsentrasie van kunsmisstowwe word met 2-3 keer verminder, of meer selde - 1 keer per maand. Vir epifilums word topbemesting slegs volgens die vloeistofmetode uitgevoer en eers nadat dit natgemaak is.
Spesiale kunsmisstowwe word verkies vir kaktusse en vetplante, wat in die somer afgewissel kan word met organiese bolaag.
Epiphyllum snoei en vorm
Op hierdie boskaktus is snoei slegs sanitêr. Beskadigde, langwerpige en nie-bloeiende, droë sowel as misvormde lote word gewoonlik in die lente heeltemal verwyder, wat die groei van nuwe blomtakke stimuleer. Gedeeltelike snoei van "blare" lei gewoonlik steeds tot hul geleidelike dood.
Epifilums hou van stabiele toestande en verdra oorplanting baie sleg. Dit word slegs uitgevoer as die plant nêrens kan groei nie, en vervang slegs die boonste besoedelde grondlaag.
Vreemd genoeg is dit beter om hierdie plant nie op gewone tye oor te plant nie, maar na blom: deur aanpassing by die rustende periode, kan u meer volop blom. Maar 'n oorplanting in Februarie vir epifilums is redelik aanvaarbaar.
In teenstelling met baie kaktusse, is daar epifilums lief vir humusryke gronde. Hulle sal verkies om in effens suur, gedreineerde substraat van hoë gehalte te groei, 'n bietjie growwer as gewone substraat vir vetplante, hoewel dit baie geskik is vir epifilums.
Benewens die bindende sand, moet die ondergrond versurende turf, sphagnum, horingskaafsels en houtas bevat. As die grond onafhanklik gemeng word, kombineer dan blaar-, humus- en sooggrond vir epifilum in gelyke dele.
Epifilums benodig noukeurigheid, want die bosse is nie maklik om vas te hou nie. As u plant, is dit onmoontlik om die plant te verdiep en sodoende die vorige liggingsvlak te laat. Na oorplanting moet epifilums nie gevoer word nie. As dit na blom uitgevoer word, word topdressies slegs in die lente in die sorg opgeneem. As die oorplanting nie beplan is nie - nie meer as 5-6 weke na hierdie prosedure nie.
Dit is nie die mees blywende van kaktusse nie. Epifilums ly dikwels aan spinmyte, plantluise en skaalinsekte. Boonop hou die plantluis bloeiende epifilums in en dreig dit meestal wanneer dit na vars lug oorgedra word. Om plante te beskerm, is dit nodig om behandeling met plae deur bio- of konvensionele insekdoders te kombineer, en die aanhoudingstoestande, toenemende humiditeit en die uitvoering van higiëneprosedures aan te pas.
Van die siektes op epifilums kom daar meestal verrot voor, en selfs dan, mits dit in koue en oorloop van die stelsel gehou word. U kan dit slegs hanteer deur die oorplanting van beskadigde dele.
Steggies is die belangrikste metode vir die voortplanting van epifilums. Van sade word hierdie plant feitlik nie tuis gekweek nie.
Steggies van epifyllum word afgesny van sterk, jong en ongeskonde lote. Tipies word die stingels in fragmente van 4-6 cm gesny, wat die skyfies met houtskool behandel en dit vir 2-3 dae laat droog word, totdat 'n digte film op die plek van die sny vorm. Veroudering in 'n groeibevorderaar versnel die wortelproses.
Steggies is gewortel in sand, dit is die beste in 'n groot of rivieragtige gebied, en dit voorlopig gekalkineer, onder 'n dop of film, wat die grondvog lig en stabiel hou. Met 'n groot hoeveelheid plantmateriaal, kan wortels ook in water uitgevoer word, wat die onderste gedeeltes met 1-1,5 cm verdiep.