Hier is ’n Griekse tragikomedie soos min: ’n nes van familieverhoudings so ingewikkeld soos kan kom. Niemand word gespaar nie. In elke karakter is daar iets wat jou aangryp én walg; nog erger, dinge wat jy herken en laat besef hoe naby ons aan die afgrond seil. Dit is nie meer onverstaanbaar hoe mense net kan laat gaan; kan uitrafel nie.
Liefde en deernis is by die deur uit, of net heeltemal verwronge. “Jaag die voëls dat hulle op ’n ander plek gaan vrek,” por die beneukte eienaar van die motel die versteurde met die rooi vlag aan.
Ja, die stuk gaan oor watertekort, maar dis ’n raamwerk waarbinne die storie ook vervleg is met gode van ons volk en die bloederige velle van lewens.