VMI 10 Lowered Floor - Power In-Floor Ramp and Power Door - Used Wheelchair Vans, Used Handicap Vans for sale, Mobility Vans, Ft. Lauderdale fl, Charlotte, NC, Atlanta, GA, Memphis, TN, KY, Al, PA, NY, NJ, WI, CO, 2004 DODGE GRAND CARAVAN
SILVER / GREY VMI 10 Lowered Floor - Power In-Floor Ramp and Power Door VIN: 1D4GP24R74B520711
Mini-Van, 4 Doors, Front Wheel Drive, 6 Cylinders, Automatic Transmission Stock: 4B520711 Portland Louise Hay - Heal Your Life Meetup
1,005 Adventurous Anthro-Earthers
3,280 Skiers & Snowboarders
343 Food Healers Jou matras en my kombers…….. | Somethings fishy
Jou matras en my kombers……..
Sommer so spesiaal vir al die ‘ou’ getroudes en vir die wat daaraan dink om te trou! Ek het nogal gedink daar is so een of twee waarhede in die stukkie, ons is maar almal mens …… Of is ek verkeerd. Prof Olivier klink my ken die lewe. Mooi loop my liewe vriende. Ek dra julle almal in my hart.
Dan, so 20 of wat jaar ná die konfetti-dag, wanneer die kuikens hoenders word en in hul eie weiland begin skrop, daag ‘n ander seisoen op. Jeuktyd, kraptyd, byttyd, skaaftyd. Dis Dan wanneer die huweliksbed se voeë begin meegee en die wiekelende konstellasie dreig om vloer toe te tuimel.
Ná jare van geldstryd en kinders grootsukkel, sit die eens uitspattig- gelukkige huwelikspaar met mekaar opgeskeep. Bykans vreemdelinge. Of vyande. Buitentoe lyk alles wel. Almal glo dit gaan góéd met ons. (“Ons” is ‘n versamelnaam vir wie ook al aan die versameling wil behoort). Ons hét alles en ons lag en kuier, sing kerkkoor, stap met die hond, hou vakansie, koop saam-saam kruideniersware. Oënskynlik die perfekte verbintenis.
Maar agter die voordeur waar niemand sien of hoor nie, staan die pitsweer ‘n goudgeel punt. Barstens gelade met sarkasme, sinisme, ondankbaarheid, erbarmloosheid, humorloosheid. Ons is áltyd gereed om te verskil en te beskuldig; te pik en te amputeer. Ysstiltes en ‘n vrot atmosfeer is aan die orde van die dag.
En daar hang ons in die slagyster. Skei kan ons nie, want dis ‘n geval van my kombers en jou matras en daar lê die ding. ‘n Huweliksberader wíl ons nie, want niemand het energie vir ‘n ellelange dermuitrygery nie. Dan maar deurdruk, hoe gallerig ook al. Solank niemand ontdek wat agter die gordynvoerings aangaan nie. Om te kompenseer vir die yskaslewe, Pak ons allerhande vernietigende handvuurtjies aan vir hitte. Affairs, drank, pille, pornografie, koopsiekte, vreetsiekte, verenigings, oorgodsdienstigheid, werkoholisme. En noem maar op.
Ek en die ou gryse het al deur baie driwwe geswem. Enkeldiepte, borsdiepte, en soms watergetrap. Dat ons mekaar nie jakkalsgif ingegee het nie, bly ‘n mirakel. En toe, tydens een van ons doodbliksem-gevegte, kom ons op die kwessie sowel as die oplossing af. Ek sê nie dit sal vir almal werk nie, maar vir ons het dit.
Die kwessie: Spasie. In sy wese bly die mens ‘n eenling. Hy wil ‘n sirkel om hom kan trek; ‘n spasie waaroor hy, en hy alleen, baasskap het. En die huwelik het ‘n rare manier om die mens sy eenlingskap te ontneem. Dis ‘n cliché om te sê die huwelik is ‘n eenwording van twee mense. Want twee mense kan nooit één word as elke eenling nie ‘n heel mens op sy eie is nie. En as die mens van sy spasie beroof word, raak hy soos ‘n hondsdol hond wat alles byt.
Die oplossing: spasie. Só baklei ek en die ou gryskop doerie tyd amper tot by die bottel jakkalsgif. Uit beboosdheid trek hy met klere, boeke, lessenaar en spanners na die spaarkamer op die boonste verdieping. En dáár bly hy vandag nog. Wat destyds ‘n ek-bliksem-jou- sommer-dood-aksie was, het geblyk die antwoord te wees.
Sy kamer is syne. My kamer is myne. Hy kan snork en poep en televisie kyk wanneer hy wil. Ek kan snags my bedliggie aansit en slaapkouse brei as iets my ry. Ek kan dwars oor die bed slaap, en hy kan besluit hoeveel komberse hy oor hom wil hê. Niemand besweet niemand, en daar is nooit ‘n nagtelike gestry nie. En dis salig om uitgerus wakker te word sonder ‘n kierie teen jou rug. Of sonder ‘n redeloos beneukte vrou langs jou. Die saligste bly die op- en afsluipery met die trap. Soos outydse court. Sondagmiddag gaan lê ek in sy arm. Of ek skrik middelnag wakker as hy fluistervra of hy agter my rug kan lê, want hy verlang na my. Om boontoe te SMS dat ek my man in my kooi soek, of om sy brekfis trapop te dra en te gaan sê hy’s my koning.
Want ek het my kombers en hy het sy matras. En nêrens lê ‘n ding nie!
Jammer om dit te sê, ek is nie so goeie digter nie. het hierdie op ‘n email gekry. So jy weet wie okal jy is wat vir my daardie reply gegee het. UP YOURS!!
This entry was posted on Donderdag, Maart 18th, 2010 at 07:20 and is filed under Uncategorized.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
3 Responses to Jou matras en my kombers……..
Maart 18, 2010 om 07:36
Baie oulik 🙂
Maart 23, 2010 om 21:04
He he he he. Hou toe nie van die waarheid nie ne?
Maart 24, 2010 om 06:53
Jou arme vroutjie moet werklik hare op haar tande hê…….