Matteus 7:1-5 Met hierdie woorde, soos ons dikwels sien in Jesus se bergrede, gebruik Hy beelde wat baie bekend is vir die Jode. Die Joodse rabbi's het hulle volgelinge dikwels teen veroordeling gewaarsku. Deur die eeue het mense hulleself keer op keer skuldig gemaak aan die mees misplaasde veroordelings denkbaar. Daar bestaan feitlik geen mens wat homself nog nie aan so iets skuldig gemaak het nie, en ook niemand wat nog nooit onder iemand anders se harde veroordeling deurgeloop het nie. Daar is ook geen ander opdrag van Jesus wat so voortdurend verontagsaam word, as hierdie opdrag nie.
Daar is drie geldige redes waarom 'n mens nie iemand anders moet veroordeel nie:
Ons ken nie die ware feite nie en ons ken gewoonlik ook nie werklik die persoon nie. 'n Baie bekende rabbi, Hillel, het lank gelede gesê dat 'n mens nie iemand anders moet veroordeel voordat jy nie jouself in daardie persoon se omstandighede bevind nie. Ons beskik nie oor 'n ander se vinnige humeur nie, ons ken nie die krag van sy versoekings of die seer van sy kinderjare nie. As ons alles geweet het, dan sou ons soms verbaas gewees het oor die sukses wat so 'n persoon behaal.
Dit is amper onmoontlik vir enigeen van ons om streng onpartydig te wees in ons oordeel. Die menslike natuur is feitlik nie in staat om regtig onbevooroordeeld te wees nie. Net God kan dit wees.
In vers 3 skilder Jesus vir ons in baie beeldryke taal, 'n prentjie waarin dit vir ons duidelik is dat ons net eenvoudig nie goed genoeg is om 'n ander te veroordeel nie. Die humor daarvan laat ons glimlag en dit veroorsaak dat die les vassteek. Slegs iemand wat volmaak is, het die reg om 'n fout by iemand anders te soek. Niemand behoort 'n ander te kritiseer as hy nie ten minste bereid is om dit wat hy kritiseer, beter te doen nie. Die wêreld is vol mense wat hulleself die reg toeëien om baie vokaal in hulle kritiek te wees, maar baie afwesig in hulle aksie.
Matteus 7:6 Die vroeë kerk het, net soos vandag nog, onder 'n dubbele bedreiging gefunksioneer. Aan die een kant is die kerk van buite bedreig. Dit was soos 'n eiland van Christelike reinheid, omring deur 'n see van heidense immoraliteit. Die kerk moes voortdurend waak daarteen om nie deur die wêreld rondom hom besoedel te word nie.
Dit is ook bedreig deur 'n bedreiging wat van binne gekom het. Daar was van altyd af diegene wat dinge probeer uitredeneer het, en dit was onafwendbaar dat sulke mense se spekulasies hulle soms op afdwaalpaaie van dwaalleer laat beland het. Net soos dit vandag ook gebeur, het mense probeer om 'n kompromie aan te gaan tussen dít wat die Christelike geloof geleer het, en dít waarmee die aanhangers van die heidense afgodsdienste na vore gekom het. As die Christelike kerk wou oorleef, moes hy homself verdedig teen die bedreigings van binne, sowel as van buite. Andersins sou dit net nóg een van die baie gelowe binne die Romeinse Ryk geword het.
Die vroeë kerk was besonder versigtig wie hulle by die nagmaalstafel toegelaat het, en hierdie Skrifgedeelte is mettertyd met die nagmaal geassosieer. Hulle het die nagmaal begin met die woorde: "Heilige dinge is vir heilige mense." Daar het 'n geskrif behoue gebly wat genoem is "Die lering van die twaalf apostels," gedateer uit ongeveer 100 nC. Dit is die eerste geskrewe voorskrif vir die verloop van 'n kerkdiens. Daarin is bepaal dat niemand die nagmaal mag gebruik nie, tensy hy of sy gedoop is in die Naam van die Here. Die kerkvaders het daaroor gekla dat selfs heidene saam met die lidmate aan die nagmaaltafel kom sit het. Hulle het gesê dat Jesus gesê het dat daardeur, dit wat heilig is vir die honde gegee word, en pêrels vir die varke gegooi word.
Dit was nie 'n geval van dat die kerk nie sendinggerig was nie. Dit was hulle grootste begeerte om almal vir Christus te wen, maar hulle was ook desperaat bewus van die noodsaaklikheid om die suiwerheid van hulle geloof te behou. As hulle dit nie gedoen het nie, sou die Christendom geleidelik deur die see van heidendom rondom hulle verswelg geword het. Hierdie teksvers is vandag nog net so van toepassing soos wat dit in die tyd van die vroeë kerk was.
Barclay sê dat die Aramese woorde vir "heilig" en "oorring", feitlik dieselfde is. Hy is van mening dat die woorde deur die oorskryf van die manuskripte verander is, en dat Jesus in hierdie vers eintlik gesê het dat oorringe vir honde niks beteken nie, en pêrels ook niks vir varke nie. Dit maak hulle net kwaad en hulle verwoes dit. Net so is daar dinge wat sekere mense nie verstaan nie en dit maak hulle net kwaad wanneer ons met hulle daaroor praat. Hulle verstand is geslote en hulle kyk deur 'n vuil, besmette bril na die Christelike waarheid. Hulle bespot dit en kan dit nie verstaan nie. Daar is altyd diegene vir wie die prediking oor Jesus Christus, dwaasheid sal wees.
Wat kan ons met sulke mense doen? Moet hulle dan as hopeloos afgeskryf word? Nee! Wat Christelike woorde nie kan doen nie, dit kan 'n Christelike lewe en baie gebed dikwels doen. Ons kan altyd vir Jesus Christus aan ander mense wys deur ons lewens. Die kerk het nie 'n gebrek aan Christelike argumente nie. Dit het 'n gebrek aan Christelike lewens.
Matteus 7:7-11 Wanneer ons bid, is dit belangrik om te weet hoe die geaardheid is van dié God tot wie ons bid. Bid ons dalk tot 'n wrokkige god uit wie ons elke goeie gawe moet uitpers? Of bid ons dalk tot 'n god wat ons uitkoggel en van ons 'n teenprestasie verwag vir elke iets wat hy vir ons doen? Nee! Ons bid tot 'n God wat so gaaf en vol liefde is, dat Hy meer as gereed is om vir ons te gee wat ons vra.
Jesus is in 'n volk gebore wat baie graag gebid het. Die Joodse rabbi's het die mooiste dinge oor gebed te sê gehad. Een daarvan was dat 'n mens ongeduldig raak met ander mense wat te veel versoeke het, maar wanneer ons ons versoeke voor God lê, dan word Hy nog liewer vir ons as wat Hy was.
Jesus se argument hier, is heel eenvoudig. Geen vader sal ooit sy seun se versoek verontagsaam nie. Hoeveel te meer sal God, ons groot Vader, nooit die versoeke van sy kinders ignoreer nie. Jesus se voorbeelde is versigtig gekies. Ons sien dat Jesus drie voorbeelde gegee het. Hier noem Matteus net twee, maar in Lukas noem hy 'n derde voorbeeld. As 'n seun 'n brood vra, sal sy vader vir hom 'n klip gee? As 'n seun vir 'n vis vra, sal sy vader vir hom 'n slang gee? As 'n seun 'n eier vra, sal sy vader vir hom 'n skerpioen gee? (Luk 11:12). Die belangrike punt wat ons moet raaksien, is dat tussen elkeen van die drie dinge wat genoem is, is daar 'n groot ooreenkoms is.
Die klein, ronde kalksteenklippe op die strand, was presies dieselfde grootte en kleur van klein broodjies. Sal 'n ouer dan met 'n kind wat honger is en brood vra, so 'n gemene grap maak deur vir hom 'n klip te gee, wat onmoontlik is om te eet?
Die slang waarvan hier gepraat word, is verseker 'n paling wat deur die Joodse voedselwette verbied word om te eet (Lev 11:12). 'n Ouer sal tog nie vir 'n kind wat 'n vis vra, so 'n oneetbare ding gee nie.
Daar kom 'n bleek soort skerpioen in Israel voor, wat, wanneer sy stert en kloue ingetrek is, presies net soos 'n eier lyk. Wanneer 'n mens daaraan raak, dan steek hy met sy stert, en dit is baie pynlik. Dit kan selfs dodelik wees. Sal 'n ouer ooit aan sy kinders so 'n gevaarlike ding gee?
God sal nooit ons gebede weier of ons gebede bespot nie. Die Grieke het stories gehad van hulle gode wat sulke dinge gedoen het, maar ons dien 'n God wat ons oneindig liefhet en aan ons kant is. Hier is egter 'n les te leer uit hierdie gedeelte. God sal altyd ons gebede beantwoord, maar Hy doen dit op sy manier. Sy manier is altyd die manier van perfekte liefde en perfekte wysheid.
Volgens Barclay, beteken die tydvorm wat hier in die Grieks gebruik word, dat ons moet aanhou vra en aanhou klop. Ons moet nooit mismoedig word nie. Daarin lê die erns vir ons, van dít wat ons vra. Wil ons iets werklik graag hê? Die grootste toets vir elke begeerte, is of ons daaroor kan bid.
Jesus lê vir ons hier 'n beginsel neer van twee feite wat hand aan hand loop:
God sal altyd ons gebede beantwoord, maar altyd op sy eie manier van wysheid en in liefde.
Ons moet aan Hom 'n gebedslewe gee wat nooit ontmoedig raak nie. Dit toets die suiwerheid van dít wat ons vra, en ook die erns waarmee ons dit vra.
Matteus 7:12 Hierdie is seker van die mees universele woorde wat Jesus ooit gesê het. Hiermee het die bergrede sy hoogtepunt bereik, en dit word beskou as die toppunt van alle sosiale etiek. Van al die dinge wat die Joodse rabbi's gesê het, is daar niks wat met hierdie lering ooreenstem nie. Dit is nog nooit in die verlede gesê nie. Dit is nuwe lering en 'n nuwe siening op die lewe se verpligtinge.
Dit is nie baie moeilik om hierdie reël in die Joodse lering in sy negatiewe vorm te vind nie, maar nêrens stem dit ooreen met die positiewe vorm waarop Jesus dit gestel het nie. Die Griekse filosowe sou byvoorbeeld sê dat 'n mens nie iets aan iemand anders moet doen, wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie. Maar nêrens het 'n mens egter gehoor dat daar gesê word, dat 'n mens aan ander dít moet doen, wat jy graag wil hê aan jou gedoen moet word.
Dit is een ding om te sê dat ek 'n ander persoon nie kwaad mag aandoen nie, maar dit is heeltemal iets anders om te sê dat ek uit my pad moet gaan om ander mense te help en gaaf teenoor hulle te wees, net soos wat ek wil hê dat hulle teenoor my moet wees. Dit is net liefde wat my kan dring om dit te doen, en dit is juis hierdie nuwe gesindheid in die lewe wat dit so mooi maak. Dit is baie maklik om jou lewenswyse so te dissiplineer dat jy nie aan ander doen wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie. Maar die enigste mense wat maar net kan begin om die positiewe kant van hierdie reël na te kom, is diegene wat die liefde van Christus in hulle harte het. Hulle vergewe soos hulleself vergewe wil word. Hulle help ander soos wat hulleself gehelp wil word. Hulle verstaan ander soos wat hulle graag self verstaan wil word. Hulle moedig aan soos wat hulleself graag aangemoedig wil word. Om hierdie opdrag van Jesus te gehoorsaam, moet ons nuwe mense met 'n nuwe fokus in die lewe word. Dit domineer ons lewens in die werkplek, in die kantoor, in die straat, wanneer ons ontspan, oral. As almal hierdie opdrag van Jesus nakom, dan sal die wêreld 'n wonderlike plek wees.
Matteus 7:13-14 In elke lewensaksie word ons altyd met 'n kruispad gekonfronteer en moet ons 'n keuse maak. Ons kan daardie keuse nie ontduik nie, want ons kan nooit stilstaan op ons lewenspad nie. Ons moet altyd tussen die twee rigtings kies. Dit is uitstaande persone se taak om ons as mense, altyd voor hierdie onvermydelike keuse te stel. Moses het vir die Israeliete gesê: "Kies die lewe, sodat jy en jou nageslag kan lewe" (Deut 30:19b). Josua het die volk ook voor dieselfde keuse gestel: "...kies dan vandag wie julle wil dien... Wat my en my familie betref, ons sal die Here dien" (Jos 24:15). Jeremia het ook vir die Israeliete gesê: "Ek gee julle die keuse: wil julle lewe of wil julle sterwe?" (Jer 20:8).
Dit is daardie selfde keuse waarmee Jesus die mense hier konfronteer. Daar is 'n pad wat maklik is om te loop, en daar is baie wat dit kies, maar die uiteinde daarvan is vernietiging.
Barclay lig vier verskille tussen hierdie twee paaie uit:
Die een pad is maklik en die ander een is moeilik. Daar was nog nooit enige ander manier om groot hoogtes te bereik, as die pad van moeisame arbeid nie. Enigiemand wat enigiets ander belowe, is misleiding en dit is 'n valstrik.
Die een pad is kort en die ander is lank. Enkele kere gebeur dit in 'n mens se lewe dat iets maklik en perfek voltooi kan word, maar by verre die meeste van die tyd is iets wat die moeite werd is, die resultaat van lang ure se arbeid en konsentrasie op die fynere besonderhede.
Die een pad is ongedissiplineerd en die ander is die gedissiplineerd. Niks is nog ooit sonder dissipline bereik nie. 'n Mens kan maar vir enige goeie atleet, 'n student wat sy studies voltooi het, 'n suksesvolle skrywer of digter vra. Niemand het nog ooit iets wat die moeite werd is, sonder moeite of dissipline bereik nie.
Die een pad is ondeurdag en die ander is goed deurdink. Hier kom ons by die hart en die kern van die saak. Niemand van ons sou die maklike, kort, ongedissiplineerde pad gekies het, as ons net 'n bietjie gedink het nie. Elke ding in die wêreld het twee kante: die een is hoe dit nou lyk, en die ander is hoe dit in die toekoms gaan lyk. Die maklike pad mag nou baie aanloklik lyk en die moeilike pad vaal en vervelig. Die enigste manier waarop ons ons lewenswaardes kan regkry, is deur na dinge te kyk deur 'n ewigheidsbril.
Matteus 7:15-20 Die Jode was baie bekend met vals profete. Jeremia het byvoorbeeld die vals profete bestraf wat gesê het: "Alles is reg! Alles is reg!" (Jer 6:14). Daar is talle voorbeelde wat ons kan noem in die Ou Testament. Ook Paulus het die ouderlinge van die gemeente in Efese gewaarsku teen die gevare wat sou kom toe hy van hulle afskeid geneem het. Hy het hulle gewaarsku teen die wrede wolwe wat sou kom en die kudde nie sou ontsien nie (Hand 20:29). Jesus het ook gesê dat Hy sy dissipels uitstuur "soos skape tussen wolwe in" (Matt 10:16). Hy vertel ook van die goeie herder wat sy lewe aflê vir sy skape (Joh 10:11).
Jesus het ook gesê dat die vals profete, soos wolwe in skaapsklere sal wees. Wanneer 'n herder die skape opgepas het, het hy 'n skaapvel kleed gedra met die wollerige kant na binne om hom teen die koue te beskerm. Dit was hulle kenmerkende drag, maar tog het sommige mense, wat nie herders was nie, ook sulke skaapvel kledingstukke gedra. Elia het 'n harige mantel gedra (2 Kon 1:8), wat later die uniform van die profete geword het, net soos wat die Griekse filosowe 'n kenmerkende filosoofskleed gedra het. Dit is deur hierdie kenmerkende drag dat die mense hulle van ander mense kon onderskei. Soms het 'n persoon egter so 'n kleed gedra, sonder dat hy die reg daartoe gehad het. Die profeet Sagaria het van sulke mense gesê dat hulle op die dag van die Here, nie meer harige profeteklere sal aantrek om met hulle bedrog aan te gaan nie (Sag 13:4).
Daar was baie vals profete in die antieke tyd, maar daar was ook baie vals profete in die tyd van die Nuwe Testament. Jesus het van hulle gepraat, en Matteus vertel daarvan vir ons toe hy sy Evangelie geskryf het in ongeveer 85 n.C. Die ware profete was 'n inspirasie vir die vroeë kerk, omdat hulle alles agtergelaat het om die kerk en vir God te dien. Hulle het dwarsdeur die land getrek om aan die mense die boodskap wat God aan hulle gegee het, te bring. Die amp van die profete was egter ook in besonder dié amp wat homself baie maklik tot misleiding verleen het. Daar was diegene wat dit gebruik het om aansien te verwerf, of om van die vrygewigheid van die plaaslike gemeentes misbruik te maak deur 'n gemaklike, luilekker lewe te lei. Daar is 'n boek geskryf in ongeveer 100 n.C, wat behoue gebly het. Die titel daarvan is Didachē, en dit het gehandel oor die orde in die Christelike kerk. Hierdie geskrif is baie insiggewend wat die amp van die profete betref, en ons kan daaruit baie kennis oor die profete opdoen. 'n Ware profeet moes in 'n gemeente die hoogste eer ontvang en baie goed behandel word. Daar moes in al sy behoeftes voorsien word, maar hy mag net een of twee dae gebly het. As hy drie dae in 'n gemeente oorgebly het, dan is hy as 'n vals profeet beskou. Hy mag nooit vir geld gevra het nie, en as hy nie self gedoen het wat hy aan ander geleer het nie, dan is hy ook as 'n vals profeet beskou. As so 'n profeet homself op 'n plek wou vestig, dan moes hy sorg dat hy 'n ambag het, sodat hy vir homself kan sorg.
Met hierdie kennis in gedagte, is Jesus se woorde in vers 15 baie betekenisvol.
Die Jode, Grieke en die Romeine was almal bekend met die idee dat 'n boom aan sy vrugte geken sal word. Daar is egter meer agter hierdie gedagte as wat met die eerste oogopslag gesien kan word. Daar was doringstruike in Israel wat klein swart bessies gedra het, wat baie soos druiwe gelyk het, en ander wat 'n blom gehad het wat op 'n afstand soos 'n vyeboom gelyk het. Die punt wat Jesus hier wou beklemtoon, is dat 'n mens nie kan lewe van vrugte wat deur doringstruike gedra word nie, en 'n mens se siel kan nie gevoed word, deur die geestelike voedsel wat deur 'n vals profeet aangebied word nie. Die ware toets vir enige lering is dus dat dit die mense wat daarna luister moet versterk, sodat hulle die laste van die lewe kan dra, en die pad kan stap wat hulle moet stap.
As die pad dan moeilik is en die ingang so nou is dat dit nie maklik gevind kan word nie, dan moet ons baie versigtig wees dat ons nie mense toelaat om ons te leer, wat deur hulle lering ons op 'n dwaalspoor kan laat beland nie. Hulle moet ons help om die regte pad te vind.
Vals profete is hoofsaaklik net in hulleself geïnteresseerd. 'n Ware herder is meer oor sy skape begaan as oor sy eie lewe. Wolwe gee vir niks anders om as om net sy eie gulsugheid en vraatsugheid te bevredig nie. Vals profete is in die amp van lering net vir dit wat hulleself daaruit kan kry, en beslis nie vir dít wat hulle vir ander mense kan bied nie.
Die rabbi's was die Jode se leraars, en dit was 'n baie belangrike beginsel van die Joodse wet dat 'n rabbi sy eie ambag moes hê, sodat hy in sy eie behoeftes kon voorsien. Die Jode het dus alles geweet van leraars wat hulle lering vir eie belang gegee het om hulleself te bevoordeel. Dit is egter ook so dat niemand sy beste kan doen wanneer materiële tekortkominge druk nie.
Daar was ook die rabbi's wat lering gegee het sodat hulle eer kon ontvang, en wys hoe slim hulle is. Ander het weer probeer om hulle eie idees en weergawes van die waarheid aan ander oor te dra. 'n Ware profeet wil graag God se waarheid aan ander leer. Hulle luister na God se stem voordat hulle praat. Hulle vergeet nooit dat hulle net 'n stem is waardeur God kan praat nie, en ook 'n kanaal is waardeur God se genade ander mense kan bereik nie. Dit is die plig van elke Bybelonderwyser en prediker om nie sy eie idees nie, maar God se waarheid, soos vervul in Jesus Christus, aan ander te leer.
Kom ons kyk na die bose vrugte wat 'n vals profeet se onderrig produseer.
Onderrig is vals wanneer dit 'n godsdiens laat ontstaan wat net op die uiterlike gesteld is. Vir die Fariseërs het godsdiens net bestaan uit die onderhouding van die seremoniële wette. Dit is baie maklik om godsdiens te verwar met allerlei godsdienstige rituele. Dit is baie moontlik dat ons kan dink om kerk toe te gaan, ons bydrae vir die kerk te gee en Bybel te lees, maak van ons Christene. Ware Christenskap is 'n gesindheid van ons hart teenoor God en teenoor ander mense.
Onderrig is vals wanneer dit 'n godsdiens voortbring wat uit voorskrifte bestaan. Enige godsdiens wat gebaseer is op "jy mag nie", is 'n vals godsdiens. As ons Christene kon word deur onsself net van dinge te weerhou, sou dit baie maklik gewees het. Die essensie van Christenskap is egter nie net om nie dinge te doen nie, dit bestaan uit wel dinge te doen. 'n Negatiewe Christenskap aan ons kant, kan nooit die positiewe liefde van God beantwoord nie.
Onderrig is vals wanneer dit 'n maklike godsdiens aanbied. Wanneer dit die kruis en die stem van Christus elimineer, wanneer dit God se oordeel op die agtergrond skuif en mense laat dink dat sonde nie saak maak nie, dan is dit onbybels.
Onderrig is vals wanneer dit die lewe en godsdiens van mekaar skei. Enige godsdiens wat van 'n Christen verwag om homself van die wêreld en sy aktiwiteite te onttrek, is 'n vals godsdiens. Jesus het, toe Hy vir sy dissipels gebid het, gesê: "Ek bid nie dat U hulle uit die wêreld moet wegneem nie, maar dat U hulle van die Bose moet bewaar" (Joh 16:15). Hoe sal ons die lig, die sout en die suurdeeg kan wees, as ons nie in die wêreld is nie?
Onderrig is vals wanneer dit arrogant en verwaand is en die res van die wêreld as sondaars beskou. Die funksie van die Christendom is nie om mure tussen mense op te rig nie, maar om dit af te breek. Dit is Jesus se droom dat daar een Herder en een trop skape sal wees (Joh 10:16). Eksklusiwiteit is nie 'n Christelike eienskap nie. Ons geloof in Jesus Christus is bedoel om mense bymekaar te bring en nie uit mekaar te dryf in vyandelike groepe nie. Enige lering wat daarop aanspraak maak dat hulle 'n monopolie het op God se genade, is vals lering.
Matteus 7:21-23 Jesus sê hiermee vir ons dat baie van die vals profete, wonderlike en indrukwekkende dinge gaan doen en sê. Ons lees selfs in Handelinge van die Joodse duiweluitdrywers wat die Naam van Jesus gebruik het om duiwels uit te dryf (Hand 19:13). Daar was baie wat voorgegee het om volgelinge van Jesus te wees en in sy Naam magtige dade verrig het. Jesus sê egter dat vir enigeen wat sy Naam onder vals voorwendsels gebruik, sal die dag van afrekening kom. Ware motiewe sal ontbloot word en so 'n persoon sal uit die teenwoordigheid van God verban word. Daar is twee groot permanente waarhede in hierdie gedeelte.
'n Persoon se opregtheid word deur sy dade bewys. Mooi woorde kan nooit 'n plaasvervanger wees vir goeie dade nie. Daar is net een bewys vir ware liefde, en dit is gehoorsaamheid. Daar is geen sin daarin om te sê dat ons iemand lief het nie, en dan dinge te doen wat daardie persoon se hart breek nie. Dit gebeur so dikwels dat ons God met ons mond bely, en Hom dan met ons lewens verloën. Geloof sonder om dit uit te leef, is 'n teenstelling. Liefde sonder gehoorsaamheid, is net nie moontlik nie.
In die agtergrond van hierdie gedeelte, is die beginsel van oordeel. Dit maak dit baie duidelik dat daar 'n dag van afrekening op pad is. Sommige mense mag dalk kan voorgee om te wees wie hulle nie is nie, maar die dag gaan kom wanneer voorgee ontbloot en weggestroop gaan word. Ons kan dalk ander mense mislei met ons woorde, maar nooit vir God nie.
Matteus 7:24-27 Jesus was 'n deskundige, nie net wat die Ou Testament betref nie, maar ook op die gebied van die alledaagse lewe. Die Spreukeskrywer skryf in Spreuke 10:25: "As die stormwind kom, is die goddelose daarmee heen, maar die regverdige bly vir altyd staan." Jesus het waarskynlik daaraan gedink toe Hy hierdie prentjie van die twee huise geskets het. Jesus was ook 'n ervare ambagsman wat alles geweet het van bouwerk, en wanneer Hy oor die fondamente van die huise praat, dan weet Hy waarvan Hy praat.
Hierdie is nie 'n vergesogte illustrasie nie. Dit is iets wat baie maklik kon gebeur. In Palestina moes 'n bouer vooruit dink. Daar was baie klofies wat in die somer lekker koel, sanderige bouplek was, maar in die winter het dit in 'n woedende stroom water ontaard. Iemand wat 'n huis wou bou, kon dalk gedink het dat so 'n koel skaduplek 'n geskikte plek vir 'n huis kon wees. Maar 'n persoon wat so iets gedoen het, was baie kortsigtig gewees, want in die winter het sy huis inmekaar gestort. Selfs op 'n geskikte bouplek was die versoeking groot om nie die moeite te doen om 'n behoorlike fondament te grawe nie.
Slegs 'n huis waarvan die fondamente stewig gebou is, kan 'n storm weerstaan, en net 'n lewe waarvan die fondament stewig gegrondves is, kan die toetse van die lewe slaag. Jesus verwag twee dinge:
Hy verwag van mense om te luister. Een van die grootste probleme in ons moderne samelewing, is dat mense nie weet wat Jesus gesê het en wat die Bybel ons leer nie. Die eerste stap wat ons in die Christelike lewe moet gee, is om die Here Jesus die kans te gee om met ons te praat.
Hy verwag ook van mense om te doen. Kennis is net die moeite werd wanneer dit in aksie omgesit word. Dit is heeltemal moontlik om 'n eksamen in Christelike etiek te slaag, en nog steeds glad nie 'n Christen te wees nie. Ons moet dit wat ons weet, doen. Wat help dit om 'n dokter te gaan raadpleeg oor jou gesondheid, as jy nie die raad wat hy vir jou gee, wil volg nie. Tog is daar duisende mense wat elke Sondag na die raad van Jesus luister, en geen poging aanwend om dit in die praktyk toe te pas nie.
Daar bestaan net een woord waarin die twee woorde, "hoor" en "doen" saamgevat is, en dit is "gehoorsaamheid". Jesus verwag van ons om onvoorwaardelik aan Hom gehoorsaam te wees. Om te leer om gehoorsaam te wees, is die heel belangrikste ding in die hele lewe wat enige kind van kleinsaf behoort te leer. Barclay vertel van 'n soldaat in die Koninklike Vloot wat ongehoorsaam was, en baie ernstig gestraf is. Toe iemand daaroor navraag gedoen het en gesê het dat die straf darem te erg was, was die antwoord van die offisier wat die straf toegepas het: "Hier by ons, red gehoorsaamheid ander se lewens."