Genade, sonder die kerk - Diskoers
Posted on Mei 28, 2019 Julie 1, 2019
Persoonlik is ek nie 'n kerkganger nie. Dis nie omdat ek noodwendig iets teen die kerk het of omdat ek nie glo dat dit nodig is om kerk by te woon nie. Dis meer as gevolg van die feit dat ek nie altyd saamstem met sommige sogenaamde kerkmense nie. Let wel, ek sê sommige. Want, ons is mos nie almal so nie.
Jy sien, woorde is leë aksies. Wat help dit jy, as gelowige, preek voortdurend vir ander oor hoe hul moet optree maar jy tree nie self so op nie? Dit is om hierdie rede dat ek moeg is vir die tannies wat elke Sondag van kop tot tone in 'n "matching outfit" geklee is en konstant wil preek oor dit wat mens moet of nie moet doen nie en hoe ons moet leef op dié manier of dááí manier. So asof ons nie mens is nie, asof dit problematies is om nou en dan oor die lyn te trap.
Ek kan nie volgens reëls lewe nie, dit wil sê ek kan nie my lewe lank op een reguit pad stap sonder om nou en dan bietjie daarvan af te dwaal nie. Só talentvol is ek nou nie. Nee, ek leef as 'n mens. Ek maak foute, hel ek maak soms baie. Ek stap soms heeltemal in die verkeerde rigting en moet so nou en dan myself "reroute" om weer terug te kom tot waar ek eintlik moet wees. Daar is niks fout darmee nie, want dis heeltemal normaal. My onvolmaakte menswees maak dan mos voorsiening daarvoor.
Wat my dus pla as dit kom by 'n groot hoeveelheid kerkgaande Afrikaners is die feit dat hul altyd voel dat dit nodig is om een of ander stel reëls of regulasies neer te lê en sodoende mee te bring dat, indien jy selfs net een keer bietjie daarvan afwyk of verkeerd gaan, jy outomaties skuldig voel daaroor. En indien jy nie 'n skuldgevoel ervaar nie, wek dit dan in stede daarvan, 'n vrees vir verkeerd gaan binne jou op. Geloof is veronderstel om vir jou 'n toevlug te wees, en om met vrees daarvoor rond te loop is mos die teenoorgestelde daarvan.
Kyk, vir my is geloof baie persoonlik. Dit is iets wat jy self in jou eie lewe beoefen, hetsy jy nou kerk toe gaan of nie. Ter selfde tyd voel ek ook dat dit verkeerd is dat mens eintlik opeindig om skuldig te voel indien jy nie gereeld, of selfs nooit, kerk bywoon nie. Om kerk by te woon is immers nie 'n vereiste ten einde die Here te ken nie. Ons moet ophou om te maak asof dit is.
My gevoel oor 'n groot hoeveelheid getroue kerkgangers binne die Afrikaanse gemeenskap is dat dit amper wil voorkom dat daar 'n tipe van beterwetende houding onder hul teenwoordig is. Dis so asof almal wat nie ook met hul neus in die lug rondloop en maak asof hul foutloos is nie, geag word anders te wees. Hiermee stem ek nie saam nie. Ek het nie die behoefte om voor te gee dat ek so is nie, dat ek alles bymekaar het en weet presies hoe om my lewe te leef nie. Want ek het nie. En daarmee is daar óók niks fout nie.
Geloof behels meer as net die weeklikse insameling van kollektegeld en om tee te drink na elke preek. Dit gaan eerder daaroor om jouself heeltemal oor te gee aan God en jouself en jou lewe aan Hom toe te vertrou, selfs al wonder jy soms oor Sy bestaan of hoe teenwoordig Hy nou eintlik in jou lewe is. Om alles net so te oorhandig behels hoop en daarmee saam, baie vertroue.
My gevolgtrekking is dus die volgende: Ek glo nie in die kerk as sulks nie, ek glo in God, die alomteenwoordige, konstante weergawe. Die enigste rede hiervoor is dat ek nie glo in die reëls wat die kerk daarstel nie want ek weier om skuldig te voel oor my menslikheid en die weerloosheid wat daarmee gepaard gaan. Ek dink nie God wil hê ons moet só voel nie.
Want jy sien, God oordeel nie as jy 'n fout (of twee, of dalk selfs drie) maak nie. Want hy weet jy is mens, omdat hy jou so geskep het, foute en kwesbaarheid en al. En anders as die kerk-tannie wat wil glo dat sy beterwetend is, loop Hy oor van genade en liefde en ontvang hy jou keer op keer met ope arms, ongeag waarheen jy nou alweer díé keer gewandel het.
So wandel, liewe mens, en lééf. Want Hy stap saam met jou hierdie pad en hy ken jóú hart. Mag jy altyd naby aan Hom bly (of jy nou kerk bywoon of nie) en nooit ophou om in sy eindelose genade te verdrink nie.
Sian Angus is 'n finale jaar BA Regte student en hoop om haar LLB ook binnerkort te kan voltooi. Sy hou van boeke, om soos 'n kind te lag en van pienk wolke. Sian funksioneer alleenlik vanweë koffie en glo dat mens nooit Spoegwolf slegs op 'n "aanvaarbare" volume kan luister nie.