Waarom vroulike klimaatleierskap noodsaaklik is - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Sarah Myhre, Ph.D.
Aan die agterkant van 'n perd buite die Yellowstone Nasionale Park in Augustus, het ek 'n grap gekraak met 'n vriend langs my: 'Ek laat jou klaarmaak met jou Ph.D. en boek toer daar, "het ek haar gerib. 'Maar u moet ruimte maak vir die stemme wat hier regtig saak maak. U weet, die stemme van apolitieke, middelagtige, literêre wit mans met groot gevoelens. '
Met grimmige gelag, gerolde oë en meer as 'n paar ontploffings, was ons besig met die ellendige lens wat soveel manlike skrywers en redaksionele hekwagters gebruik om klimaatsverandering in die openbare oog te raam. Voorbeelde van hierdie problematiese, patriargale raamwerk in klimaatverhaalvertelling is alomteenwoordig: mans wat oor die betekenis van woorde, mans verduidelik ennui op 'n boot, of mans wat swig voor gevoelens van wanhoop. Hierdie mans en hul woorde omskryf letterlik die publiek se morele verbeelding van die toekoms wat ons vir ons kinders wil oorlaat. Hul verhale beperk ons ​​kollektiewe begrip van die wêreld.
Ek was in Montana om deel te neem aan 'n beraad van vroue wat lei tot klimaatsverandering, en oor 'n paar dae in verhouding met die rug van 'n perd, op 'n kajak in Yellowstone-rivier, of in 'n werksessie, het ons vergader oor die toestand en aard van feministiese klimaatleierskap. En ons het baie te sê, en baie trane om te huil.
Gewasdiversiteit hou bye gelukkig
Daar is baie min plekke, professioneel of persoonlik, waarheen baie van ons kan gaan om ten volle gesien en vasgehou te word in die hartseer en gewondheid wat met hierdie werk gepaard gaan. Ons is dikwels eilande, huil by sleutelborde, woedend in woede, byt ons tonge. Ons kou en sluk die hartseer en oortreding wat elke dag op ons aarde en sy mense gedoen word, en dit is 'n bitter pil. Om in gemeenskap met ander vroue te wees, waar sommige van hierdie skale voor mekaar val, was op sommige oomblikke transformatief.
Toe ek afskeid neem van my susters en kollegas, was een ding duidelik: vroueleierskap oor klimaatsverandering is uiters belangrik. Laat ek dit vir u uitpak, sodat ons die taak wat u noukeurig verstaan, goed verstaan.
Groot webwerwe van invloed oor wêreldwye energie, finansies en politieke leierskap voorkom sinvolle optrede teen klimaatsverandering. Hierdie ondernemings met fossielbrandstowwe, en die web van winsgewendheid en uitbuiting daaraan verbonde, is die kragtigste ekonomiese en politieke entiteite wat nog ooit op die planeet bestaan ​​het. Dit is die mees verskanste oligarge op die planeet. En hierdie entiteite word bestuur deur wit mans en hul mag.
Gekonsolideerde mag in die leiers van wit mans oorheers alle kante van hierdie probleem. Mans in wetenskap, mans in die politiek, mans in die sakewêreld, mans in finansies, mans in nie-winsgewende organisasies, mans in die media, mans in nuuskamers. Mans, mans, mans. Selfs as mans aan die "regte kant" van hierdie saak is, doen hulle dikwels op onverklaarbare, smal of selfs beledigende maniere. Op alle platforms en beroepe is mans steeds die poortwagters van mag, in staat om die loopbane en prestasies van vroue in die openbaar uit te wis met 'n tweet, 'n raadsaal fluister, of deur bloot stil te bly soos hul vroulike kollegas is. doxxed, disrespek, en uitgevee, of erger. Dan is daardie selfde mans onreëlmatig in die openbaar afgesonder as 'vrouekampioene'.
Groot webwerwe van wêreldwye invloed voorkom sinvolle optrede teen klimaatsverandering.
Hierdie mitologie van die Blanke manlike verlosser wat die klimaatkrisis met 'n soort gepatenteerde tegnologie oplos, is so algemeen dat dit eintlik 'n trop is. Oorweeg die onlangse film Ys op vuur, vervaardig deur Leonardo DiCaprio, met 20 Wit mans, 10 Wit vroue, en een swart man wat praat oor klimaatoplossings soos bome en alge. Intussen word beeldmateriaal van rolprent ontrafel deur honderde kleurlinge uit die suide wêreldwyd deur sulke oplossings 'gered'. Baie geluk, mense van kleur en arm mense regoor die wêreld, wit ouens met koolstofopvangtegnologie is hier om jou te red!
Die nou en onverantwoordelikheid van klimaatleierskap en verhaalnorme bestaan ​​in skrille kontras met wat eintlik nodig is om die aard van die krisis wat tans ter sprake is, aan te spreek. Want wat nou nodig is, is die omvattende dekonstruksie van die winsmodel en die bykomende kragbanke wat deur die fossielbrandstofbedryf en sy filiale geweef is. En omdat ons nie met die aarde self oorlog voer nie, moet ons ook ons ​​verhouding met die planeet en mekaar herbeplan. Hoe ons na mekaar omsien, en vir die land en oseane van ons huise, sal die aard, sowel as sleg, van die uitkomste op die langtermyn en langtermyn bepaal.
Wanneer ons die stelsels van skade rondom klimaatsverandering uitpak, onthul ons oortreding by oortreding, soos lae rondom 'n ui, en 'n feministiese, antirasistiese kruisingslens is nodig om hierdie onderling verbonde stelsels van skade te verstaan. Want wat ons regtig probeer doen, is om uit te roei en te onthul hoe die pyn en lyding van sekere mense uitgewis en van die hand gewys word, terwyl die pyn en skending van ander die middelpunt vorm. Dit is die lens van morele aandag — en dit is die grondslag vir wêreldwye klimaatsleierskap.
Vir my kant beskou ek nie "vroueleierskap" as 'n wondermiddel om die sistemiese wortel van bankrot leierskap aan te spreek nie as gevolg van die onheilige alliansies tussen wit feminisme, wit oppergesag en kolonialisme. Dit is nie 'n oorspronklike gedagte nie. As 'n Blanke vrou het ek inderdaad toegang tot wit ruimtes van leierskap en prominensie deur my velkleur en nie my talent nie. Die manier waarop blanke vroue mag opbou - wat een van die maniere is waarop ek my eie loopbaan onderhandel het - is dikwels om aan die mag van spesifieke Blanke mans te heg en in lyn te bring. U weet, die goeie, vertel ons onsself. Ons is moeilik om aan die tafel te sit, waar ons, ons sê vir onsself, goed kan doen.
Een van die moeilikste stukke oor die stryd binne die Wit-geleide feministiese leierskap is dat ons, selfs in die middel van die beweging, nog nie heeltemal van die leierskap en geldeenheid van die blanke manlike mag afgeskei is nie. Ons fluister nog steeds ons waarhede buite daardie kamers. Ons wag nog steeds aan die vensterkant vir vryheid en glo dat as ons net mooi genoeg vra, lank genoeg, die venster sal oopgaan. Ons skarrel oor hierdie kopwinde van wit oppergesag en patriargie om net op die grond onder ons voete te staan.
Die oplossing is omvattende ontheffing van patriargie en wit koloniale heerskappy.
Ons is ook oneerlik met onsself daaroor. Sulke mans, en die alliansies wat baie blanke vroue gebruik het om krag en toegang te verkry, was as toeskouers in die kamers in Montana teenwoordig. Dit is die kragasse waarop ons die voorreg het om rond te draai. Ons sê vir onsself dat dit die moeite werd is om te smeek om tafel te kry — en dit is die grootste leuen van almal. Omdat ons in werklikheid slegs op hoër vlakke, op meer skadelike maniere, van hierdie bondgenootskappe verder oortree word. En boonop is ons Blanke vroue medepligtig aan die voortgesette oortreding van ons kollegas en susters wat swart, inheemse en ander vroue van kleur is. Die krag wat ons verkry deur smeking is 'n gifpil. Die oplossing is omvattende ontheffing van patriargie en wit koloniale heerskappy.
Hier is die ding van feministiese leierskap: dit is ingewikkeld moeilik. Moenie mislei word nie, dit is nie kumbaya woo-woo en hand-hou nie. Inteendeel, dit is die diep werk van versoening, geregtigheid en toerekenbaarheid. Die soort moed wat dit verg om die verskanste krag van die fossielbrandstofbedryf te konfronteer, is vir my dieselfde soort moed en morele lens as wat dit nodig is om my bondgenootskappe met die blanke manlike mag te ontbind. Dit is presies dieselfde ding, met dieselfde profiel van weerwraak en die risiko's vir liggaamlike, liggaamlike, ekonomiese en openbare skade.
Miskien het ons ook in Montana en in ander ruimtes van feministiese leierskap ons eie dapperheid en ons vermoë om mekaar te sien kweek. Miskien is dit met ons medepligtigheid gereken. Miskien het dit nuwe vlakke van interne en eksterne aanspreeklikheid gebring. En miskien, stroomaf, sal hierdie kollektiewe stappe op die pad die wêreld ten goede laat verander, terwyl ons onsself vasgebind het in die lang boog van die stryd om geregtigheid vir die lewe self op hierdie eindige en broos planeet. Die hoop is my Noord-ster as ek oor hierdie ruwe en warm water gaan.
Sarah Myhre, Ph.D., het hierdie artikel vir JA geskryf! Magazine. Sarah is 'n wetenskaplike, skrywer en klimaatleier. Sy is die uitvoerende direkteur van Rowan Institute, 'n nie-winsgewende dinkskrum wat gefokus is op leierskap in 'n warm, gevaarlike en klimaatsveranderde wêreld. Volg haar op Twitter @SarahEMyhre.