Hoe gou moet kritici 'n nuwe restaurant beoordeel? Sodra dit oopgaan - Tradisionele resepte - 2021
Hoe gou moet kritici 'n nuwe restaurant beoordeel? Sodra dit oopgaan
Hoe gou moet 'n nuwe restaurant hersien word nadat dit oopgemaak is? Dit is die vraag wat Amanda Cohen, die baie bewonderde sjef -eienaar van die vegetariese/veganistiese restaurant in Manhattan, stel Dirt Candy, in die jongste aflewering van haar Eater.com kolom, Afsendings van Dirt Candy.
'Deesdae,' skryf sy, 'voel ek dat restaurante amper hersien word sodra hul deure oopgaan. Sy wys daarop dat kritici in vroeër tye 'n ordentlike interval gewag het tussen die eerste aand van 'n onderneming en hul eie eerste volledige beoordeling van die plek. Sommige beoordelaars sou 'n plek wat nou verbasend is, ses maande gee voordat hulle dit in die openbaar beoordeel. Cohen sê: "Die New York Times lê gewoonlik 'n restaurant binne twee tot drie maande na die opening oop, en dit gee restaurante 'n tydperk van ses weke voordat dit vir die eerste keer besoek word." Vir ander publikasies blyk dit dat twee maande of minder nou algemeen is. "Deesdae voel ek dat restaurante amper hersien word sodra hul deure oopgaan. Ek wonder of dit almal 'n ongerief doen."-Amanda Cohen
Die probleem, sê Cohen, is dat "Die restaurant wat op dag een oopmaak, is nie die restaurant wat ses maande of selfs ses weke later bestaan ​​nie."
Dit is natuurlik waar. Maar hier is twee kwessies. Die eerste is 'n hedendaagse een: almal met 'n slimfoon is 'n beoordelaar, en by 'n nuwe restaurant eet dit op die oomblik dat dit oop is, wat ?, hipheid, prestige, invloed, passie vir uiteet? Wat is die punt om 'n tafel te kry voordat die ambagsbier in die koeler tyd gehad het om af te koel, indien nie om die wêreld te laat weet nie - stat! - dat jy daar is, om vir hulle te wys wat jy eet, en vir hulle te sê wat jy daarvan dink?
Dus, in die eerste plek, het die vraag of 'n nuwe restaurant hersien word, niks te doen met professionele kritici of joernalistieke praktyke nie. Jammer, mevrou of meneer restaurateur, maar u is redelik regverdig (selfs al is dit onregverdig) teenoor die wêreld as u die ligte aanskakel.
Maar die tweede uitgawe, wat ons al so lank as wat daar restaurante is, by ons is, is dat u waarskynlik op daardie oomblik ook 'n eerlike spel teenoor professionele kritici moet wees. Ses maande? Ses weke? Nee, wat van 'n ses-en-dertig bespreking op nag nommer een?
In die Middeleeue, toe rekenaars hele kamers opneem en telefone met drade aan die muur vasgemaak is en mense foto's neem met afwerkings wat 'kameras' genoem word, het ek restaurante vir die Los Angeles Times nagegaan en restaurantgidse na Suid -Kalifornië geskryf. Ek het soms gehoor van gewonde restaurateurs, mans en vroue, by wie ek in druk gedruk was. Die toon en grammatikale legitimiteit van hul kommentaar was uiteenlopend, maar die algemene idee was: 'Ek werk hard en dit is my lewensonderhoud, en hoe durf u, wat nog nooit in 'n restaurant gewerk het nie (hoewel ek dit eintlik gehad het), woorde skryf? my besigheid moontlik verminder? "
Ek het altyd daarop gewys dat: (a) die restaurantkritikus 'n 'eerste eter' is - iemand wat sy of haar tyd bestee (gewoonlik tydens drie of meer besoeke) en iemand anders se geld (sy of haar werkgewer) om te funksioneer as 'n soort verkenner, 'n ervaring ondergaan, dit ontleed en beoordeel, en dit dan aan duisende of honderdduisende ander mense rapporteer, sodat hulle sal weet wat hulle gevra word om te bestee hul tyd en geld aan; en (b) restaurantkliënte het waarskynlik ook hard gewerk vir hul geld en moet redelik 'n mate van waarde kan verwag in ruil vir wat hulle betaal het. As hulle onbeskof begroet word, sleg bedien word en laf is om te eet, jammer me. Restaurateur, maar u verdien om u besigheid te verminder.
Natuurlik, geen restaurateur (behalwe miskien die wackos in Arizona) gee sy of haar kliënte doelbewus 'n slegte ervaring, en dit neem natuurlik tyd om nuwe restaurante uit te werk - om al die komplekse menslike en meganiese masjinerie aan die gang te kry. Maar waarom moet die betalende kliënt die oorgangstydperk subsidieer? As 'n restaurant byvoorbeeld 75 persent werk van wat dit sal wees as dit heeltemal aan die gang is (en dit is vrygewig, in die geval van baie nuwe plekke), waarom moet diners dan 100 persent van die prys betaal?
As u u hemde na die nuwe droogskoonmaker in die blok neem en dit weer laat skroei en skeur, moet u dan net 'n goeie sport wees, want dit het net begin? As u 'n nuwe ensemble Mozart hoor speel, en in plaas van die sublieme musiek wat u verwag het, hoor u 'n klomp skree en toeter, vergewe u dit dan omdat hulle nie tyd gehad het om regtig soveel te oefen as wat hulle moes nie? Uh-uh.
Broadway-vertonings, waarvan sommige ten minste soveel bewegende onderdele het as die gemiddelde restaurant, en soveel kan kos om aan die gang te kom, word op die aand nagegaan-tipies na 'n reeks voorskoue van halfpryse, toevallig nie hersien - en as hulle universeel toegeslaan word, sal hulle nie baie lank daar wees nie. Ek sien nie hoekom dieselfde reëls nie vir restaurante van toepassing moet wees nie. Besef eers voordat u die tjek aan ons oorhandig. Of maak oop met al die onvolmaakthede en neem u kanse. Miskien beland ons in die algemeen met minder restaurante, maar beter restaurante.
Cohen stel voor dat as restaurante is vroeg beoordeel, dan moet hulle weer hersien word wanneer hulle funksioneer soos bedoel, en ek stem saam. Maar sodra 'n onderneming op u AmEx-kaart begin hef, behoort dit u volle waarde te gee, en as dit nie die geval is nie, u vriendelike restaurantkritikus in die buurt-en ek bedoel nie die tafel van twintig dinge met hul iPhones en snaakse woordeskat - behoort die wêreld te vertel dat dit nie so is nie. As u nie gereed is vir Pete Wells of Leslie Brenner of Jonathan Gold nie, amigo, is u nie gereed vir iemand nie.
Volg die voetstappe van Patrick Clark
Ek onthou presies hoe ek gevoel het toe ek die eerste keer 'n foto van Patrick Clark sien. Die sjef het 'n donkerbruin vel soos myne, en sy grynslag was helder en wyd, wat my herinner aan dié wat my ooms by gesinsbyeenkomste deel. Hy het gesond, selfversekerd en selfversekerd gelyk. 'N Lys met lof en aanbidding het sy portret vergesel soos 'n stert op 'n komeet: Hy was op 25 -jarige ouderdom die uitvoerende sjef by die baanbrekende New American restaurant The Odeon, 'n James Beard -toekenning en#x2013wenner 𠅊 vir 'n swart sjef 39. Hy het baie televisieoptredes gemaak en sy kookkuns het liefdesbriewe van voedselkritici getrek. Anders as die (meestal) Franse sjefs wat ek in die kookkuns gestudeer het, het hy nie 'n lang, wit taak gedra nie, en sy diggeskeer hare pas by die dik swart snor bo-op sy glimlag. Hy lyk vir my onmiddellik bekend, alhoewel ek nooit sy gesig gesien het of selfs sy naam gehoor het nie. Ek het geweet ek moet meer van hierdie man weet. Maar anders as sy tydgenote, wie se name ek op skool geleer het en altyd op die lippe van wit sjefs en kosredakteurs gelyk het, het hy skynbaar uit kollektiewe geheue verdwyn. Edouardo Jordan, sjef by Seattle 's JuneBaby en Salare, het 'n soortgelyke ervaring gehad. Daar is nie baie gepraat oor swart sjefs in die kookskool nie, so ek het bietjie navorsing gedoen en sy naam verskyn, en hy onthou. Net soos hy, moes ek verstaan. Ek gryp my skootrekenaar.
Ek het 'n korrelige video van Clark in 1997 gevind Ysterkok Wêreldbeker -halfeindronde. 𠇊merikaanse sjefs was baie lank op die agtergrond van die Franse en die Chinese en die Japannese, " sê Patrick Clark, sy hoë, rasperige stem verraai sy Brooklyn-opvoeding. So dit is 'n goeie kans om ons beste krag hier by hierdie kompetisie te toon. "
Ek kon sien hoe trots hy is om uitgenooi te word om die Verenigde State te verteenwoordig. Maar ek het ook geweet wat die uitkoms sou wees. Clark het die ronde van die kampioenskappe teen Alain Passard verloor, en net 'n paar maande nadat die program uitgesaai is, sterf hy op 42 -jarige ouderdom aan hartversaking. Vet trane val op my sleutelbord toe ek toegee aan die spasie tussen die tyd wat hierdie video verfilm is. en die tyd wat ek nou beset het — jaar en dekades tussen. Ek steek my kop in my hande, skud van woede oor sy uitvee, skuld omdat ek nie van hom geweet het nie. Toe die video eindig en my snikke vertraag, het ek begin werk om elke woord wat ooit oor Patrick Clark geskryf is, agterna te jaag en probeer verstaan ​​waarom sy naam uit die gesprek verwyder is.
Ek het gou verneem dat Clark 'n klassiek opgeleide kragstasie was van 'n sjef en een van die leiers van die nuwe Amerikaanse kookkuns aan die einde van die 20's en 2020e jare nadat hy onder Michel Gu érard in Eug énie-les-Bains, Frankryk, gestudeer het. Daar het hy kookkuns geleer en gefokus op gesonde benaderings tot Franse geregte, en hierdie sensitiwiteit toegepas op die spyskaart in The Odeon in New York, waar hy as uitvoerende sjef aangewys is. Die kookkuns van Clark was energiek en het die aandag getrek van sjefs, restauranteurs, skrywers van New York en meer.
Sy kookkuns toon 'n behoorlike begrip van tekstuur en temperatuur en 'n speelse benadering tot tradisie. Geposjeerde eiers sit op geroomde spinasie met hollandaise, terwyl bros geblansjeerde groenboontjies en wortels versierde fyn geposjeerde kalfsmedalje en klassieke geregte teenoor die toevallige, amper kafeteria-agtige atmosfeer van The Odeon staan. Dit was 'n fyn gemaklike restaurant voordat die term geskep is.
Skrywer en voormalige Fynproewers redakteur Ruth Reichl het op twee verskillende stadiums van sy loopbaan kennis geneem van die kos van Clark ': by Bice, 'n Italiaanse restaurant in Los Angeles, terwyl sy die restaurantkritikus by die Los Angeles Times van 1984 tot 1993, en by Tavern on the Green, toe sy die rol van voedselkritikus vir die New York Times van 1993 tot 1999.
Sy het regtig interessante Amerikaanse kos gedoen, en sy onthou. Dit was asof jy skielik iemand laat dink het met 'n Amerikaanse ingesteldheid wat nie na ander lande kyk nie.
In 1994 het Clark sy toekenning vir die beste sjef: Mid-Atlantiese streek James Beard Foundation gewen vir sy kookkuns in die Hay-Adams-hotel in Washington, Danielle Reed Rivera, sy sous-sjef, het die toekennings saam met hom bygewoon. ȁHy het die aand nie eens gevier nie, ", sê sy. Toekennings is lekker, maar Clark wou in die kombuis lekker kos maak. Ons was die volgende dag weer aan die werk. " Nederigheid was 'n belangrike deel van Clark se karakter en leierskap. Die aand van die historiese James Beard -oorwinning bel sy die kombuis en sê ons wen. ' Dit was so wonderlik dat hy gesê het 'we ' —nie 'me ' of 'I nie, ' " sê sjef Donnie Masterton van The Restaurant in San Miguel de Allende, Mexiko, wat die eerste keer saam met Clark as 'n kokkelaar by Metro gewerk het, 'n restaurant wat Clark in 1988 geopen het en saam met hom gewerk het by Bice, The Hay-Adams , en Tavern on the Green.
Ons het regtig seker gemaak dat elke deel van 'n gereg so perfek as moontlik was, " Masterton gaan voort. 'N Gereg so eenvoudig soos 'n kleipot hoender gebraai met knoffel en kruie en bedien met aartappelpannekoeke wat die tegniese vaardighede van Clark ten toon gestel het. Sy kos was bestanddele-gedrewe, seisoenaal, dit was 'n samestelling. "
Clark was ook deel van die tweede vlaag sjefs van beroemdhede wat optredes op Julia Child's gemaak het Kook saam met Master Chefs, Groot sjefs van die Ooste, en die oorspronklike Ysterkok. As hy nog daar was, sou hy groter wees as Emeril, 'sê Scott Alves Barton, PhD, wat saam met Clark by The Odeon en Metro gekook het en Afro -Amerikaanse voedselbane aan die Universiteit van New York gaan studeer het. In 1995 het Clark die groot taak aangepak om die kombuis te lei by Tavern on the Green, een van die besigste en gewildste restaurante in die destydse Amerika.
"Tavern on the Green is regtig taai, " sê Reichl. In haar een-ster-resensie oor die restaurant het sy die kos geprys, maar het die diens die onbeskofste in die land genoem. Clark neem die resensie rustig en stuur vir haar 'n handgeskrewe dankie-briefie.
Minder as drie jaar later sterf Clark terwyl hy op 42-jarige ouderdom op 'n hartoorplanting wag, 'n tyd toe die meeste sjefs, veral diegene wat sy gestalte bereik het, die maniere verfyn om hul unieke perspektief deur hul kos te vertaal. Die sjefgemeenskap, onder leiding van Charlie Trotter, het geleenthede gehou ter herdenking van Clark en selfs 'n kookboek saamgestel om geld in te samel vir sy vrou, Lynette, en hul vyf kinders. Dit bevat warm herinneringe en resepte van 'n magdom van sy eweknieë, onder wie Thomas Keller, Jacques P épin, Alice Waters en Daniel Boulud. Marcus Samuelsson het geskryf: As 'n jong sjef wat in New York aankom, het ek gereeld na Patrick gekyk vir leiding en inspirasie. Om die beroemdste en mees gerespekteerde swart sjef in die VSA te wees, was vir hom 'n groot verantwoordelikheid, en hy het dit met graagte aanvaar. As rolmodel en leier het Patrick baie deure oopgemaak vir jong, aspirant -sjefs wat andersins nie hierdie bedryf sou gekies het nie. "
Dit is moeilik om nie bedrieglik te voel van die Amerikaanse Amerikaanse kookkuns en mentorskap vir sjefs van Clark as ek aan sy verhaal dink nie. As ek sien hoe toegewyd hy vir sy ambag was en om die Amerikaanse kombuis te bevorder, en hoe hy deur sy eweknieë so eerbiedig was, laat ek my afvra waarom hy grootliks vergete is. Maar ek is bevrees ek weet die antwoord: Soos baie swart sjefs word sy werk verwaarloos ten gunste van wit sjefs wat daarop staan. Instrukteurs en redakteurs hou nie sy nalatenskap in stand nie, want die mense en plekke wat hulle dek, het hom nie altyd die eer gegee wat hy verdien nie. Hierdie uitvee is moontlik bewusteloos of uit onkunde gebore, maar in elk geval is dit siklies en deurdringend, miskien die ergste van alles, dit beroof 'n opkomende geslag sjefs die geleentheid om die volle verhaal te leer van die uiteenlopende kragte wat ons land gevorm het. x2019 se lekker eetkultuur.
Want as ons weet waar ons moet kyk, moet ons die impak van Clark se werk in die restaurantlandskap erken. Ek sien dit in die eetkuns van vandag, met sy oorvloed lekker restaurante, en ek sien sy invloed op 'n generasie swart sjefs, soos JJ Johnson by Henry in Life Hotel in New York, Mashama Bailey by The Grey in Savannah, Georgia, en Edouardo Jordan. Ek sien dit veral in Preston Clark, die seun van Patrick, die sjef by Lure Fishbar in Manhattan.
As u praat oor Amerikaanse kookkuns, moet u oor my pa praat, ", sê Preston. Alhoewel dit blykbaar geen amptelike statistieke is vir restaurante in swart besit nie, weet ek dat sy pa se verhaal van restauranteienaarskap in Manhattan nog steeds so skaars is. Ek wens dit was nie#x2019t nie.
Binne die verhaal van Patrick Clark is die verhaal van swart sjefs so noodsaaklik vir die geskiedenis van kook in hierdie land, maar steeds onsigbaar en 'n erfenis van moontlikhede vir swart kulinariërs. Ek weet net soos ek, is daar baie swart mense wat op soek is na sjefs wat soos hulle lyk, wat die verhaal van Clark moet saamstel, soos ek daardie aand gedoen het, sodat hulle dit kan onthou wanneer hulle inspirasie nodig het. Maar almal moet sy storie ken.
�r moet 'n Patrick Clark -dag wees, ", sê Jordan. Hy het vir baie van ons die weg gebaan. Ek vra myself voortdurend af of hy trots op my sou wees. "
Tydens die James Beard -toekennings in 2018 het Jordan die eerste swart sjef geword wat die beste nuwe restaurant -toekenning vir sy restaurant JuneBaby gewen het. Hy bedank Clark in sy aanvaardingstoespraak.
Ek het twee keer kere geraak oor hierdie nalatenskap van die sjef sedert ek dit gesien het Ysterkok knip. Eens toe ek hoor dat Clark in die laaste paar maande van sy lewe in 'n hospitaal in New York gebly het, het hy sy gesin en sous -sjefs gevra om vars seekos en produkte na sy kamer te bring, waar hy vir hom etes voorberei het. sy mede -pasiënte. Die ander was toe Jordan my vertel het dat Clark se vrou, Lynette, vir JuneBaby gebel het om hom te bedank dat hy haar oorlede man genoem het terwyl hy op daardie verhoog gestaan ​​het.
Onlangs het ek oor Patrick Clark gepraat by 'n klas in Brownsville Community Culinary Center, nie ver van Canarsie, die suidoostelike Brooklyn -woonbuurt waar Clark grootgeword het nie. Die eerste skyfie van my aanbieding was dieselfde foto wat ek die eerste keer van hom gesien het. Ek het gekyk hoe die studente se oë blink met 'n mengsel van bekendheid en nuuskierigheid, terwyl hulle 'n sjef sien wat soos hulle lyk. En dit het op daardie oomblik vir my duidelik geword dat die verhaal van Clark nie net die verlede belig nie. Dit lig die pad vorentoe.
�r behoort 'n Patrick Clark -dag te wees, ", sê Edouardo Jordan. Hy het vir baie van ons die weg gebaan. Ek vra myself voortdurend af of hy trots op my sou wees. "
Nuwe restaurantopeninge vir hierdie lente en somer in Baton Rouge
Ten spyte van die uitdagings wat die plaaslike kookbedryf die afgelope jaar in die gesig gestaar het, ontwikkel daar nog baie in Baton Rouge. Hier is 'n paar nuwe openinge om in die oog te hou - en as u sou verwag om eers by hul deure uit te kom.
Watter ander voedselondernemings moet 225 daagliks die span op ons radar vir 'n eerste kyk -funksie? Stuur wenke na [email protected].
Byte en planke
Die kunsgemaakte kaasboetiek van u drome is slegs 'n paar dae na sy Willow Grove -debuut. Die nuwe winkel behoort teen 15 April oop te wees, sê eienaar Robyn Nicosia Parker. Dit is die eerste baksteen-en-mortel winkel vir die handelsmerk, wat in 2018 geopen is. Volg Bites and Boards op Instagram by @bitesandboards vir die nuutste.
City Pork by Highland Park Marketplace
Die gunsteling Baton Rouge maak sy vierde plek oop op 'n plek in Highland Park Marketplace wat voorheen deur Adrian's beset was. Volgens eienaar Stephen Hightower, word die nuwe lokasie in Mei geopen, en sal spyskaartitems van vorige City Pork -ondernemings soos Kitchen & amp Pie en Deli & Charcuterie verskyn. Kyk na City Pork se spyskaart en Instagram -geregte by @city_pork.
Binnekort kan u meer as 20 klassieke arcade -speletjies speel en 'n vol kroeg by BRcade geniet. Hierdie nuwe retro -arcade -kroeg sal 'n winkel by Government St. 2963 in die voormalige Pop Shop Records -ruimte oprig. Dit skiet op 'n vroeë somer in 2021, sê mede-eienaar Cave Daughdrill. Volg dit op Facebook vir die nuutste.
Dillon Farrell het oorspronklik sy koffiekar, Social Coffee, in Julie 2019 oopgemaak. Foto met vergunning Dillon Farrell.
Hierdie pop-up koffiewinkel bedien tans drankies by die Chow Yum Phat-toonbank, en dit berei hom voor vir 'n permanente plek in die middestad. Die nuwe ligging sal sy kenmerkende koffie en espresso bedien, asook gebak van CounterspaceBR. Die nuwe ligging word beplan vir 'n vroeë somer, het eienaar Dillon Farrell gesê Daaglikse verslag verlede maand. U kan 'n paar van sy huidige gunsteling spyskaartitems sien deur sy Instagram te volg by @socialcoffeebr.
Die toebroodjie-winkel met cannabis-tema is al 'n rukkie aan die gang, maar eienaar Meredith Beck-Wiggins sê dat dit uiteindelik sy deure vroeg in Julie sal oopmaak. Die in Colorado gebore eetplek sal handgemaakte geroosterde subs bedien, saam met heerlike kante soos krakeling en gelaaide "not'chos. " Kyk gerus op Instagram @chebahut.
Spreek N 'Hub
Die nuwe buurtrestaurant, 'n ander onderneming van restaurateur Stephen Hightower, sal die ou Bistro Byronz -ruimte in Government Street oorneem. Spoke N 'Hub word in Julie 2021 geopen, sê Hightower.
Hierdie nuwe brouery bied 20 roterende krane wanneer dit op Airline Highway in die nou geslote Southern Craft Brewing Company-ruimte oopmaak. Die krane bevat selfs kombucha en nitro koue brou koffie. Die brouery verwag om in Julie of Augustus oop te maak, het eienaar Keith Primeaux gesê Daaglikse verslag vroeër die jaar.
Bistro Byronz se oorspronklike Mid City -ligging. Foto deur Collin Richie
Dit voel 'n bietjie hartseer om deur die vakante Square 46 -ruimte te kom, wat eens die tuiste van White Star Market was. Maar Bistro Byronz sal hierdie somer nuwe lewe in die gebou gee. Die restaurant verhuis van sy vorige Government Street -ligging, en hoewel die Square 46 -ruimte 'n bietjie kleiner sal wees, spog dit met 'n patio buite om te eet. Volgens die eienaar, Emelie Alton, word die nuwe lokasie voorlopig hierdie somer geopen. Kyk na die Instagram -bladsy van Bistro Byronz vir opdaterings by @bistrobyronz.
Meer van Brad A. Johnson
Ek het skaars begin om die spyskaart by Ysidora te ondersoek, wat tans nie net beperk is nie, maar ook betyds. Die restaurant is tans slegs drie nagte per week oop, Donderdag tot Saterdag.
So vir eers vertel ek jou dit: Gaan sit op die patio, bestel 'n bevrore Paloma -skemerkelkie en eet die carpaccio de res. Die rou beesvleis is uitstekend. Die geskeer ribeye is besprinkel met vet en versier met traantjies saffraan -aioli, gebakte kappertjies, eiergeel en Manchego -kaas. 'N Opblaas van aartappels wat oor die bokant versprei is, gee elke happie 'n bietjie knars.
U eet hierdie gereg binne 'n paar sekondes, maar die geheue daarvan sal u dae lank spook.
Klein happies: 7 nuwe restaurante en eetplekke in die Suidbaai
Helderkleurige Bangkok -kafee met 'n uitgebreide spyskaart met heerlike Thaise gunstelinge, alles om te gaan en om goed te reis. Vreemd genoeg vernoem na die kode vir die lughawe in Bangkok - 'n aangename onduidelike bron vir 'n naam.
A Fish & amp Vriende
King Harbour, 136 International Boardwalk, Redondo Beach 310-376-9215, www.afishandfriends.com
Die Basq Kitchen vertrek en maak plek vir 'n seekosintensiewe met 'n patio op die boonste verdieping om buite te eet, met 'n pragtige uitsig oor die hawe, terwyl jy vis en skyfies inasem, en 'n gestoomde garnale en kreefbroodjie uit die ou baai. Moenie Donderdag Paella Night en die Seafood Boil Sunday misloop nie.
Hierdie nuutste konsep van die meedoënlose Guy Fieri-die sjef van die TV-beroemdheid sine qua non-is 'n 'spookkombuis' wat Guy Chow slegs op die webwerf kan aflewer: bourbon bruinsuiker hoendervlerkies, eierrolletjies, mac-and-cheese burger . Die man is wel lief vir sy kalorieë - en so ook sy vele aanhangers.
Die oorspronklike ligging (14800 S. Western Ave., Gardena 424-292-3616) het geboorte gegee aan 'n spinoff (1120 W. Florence Ave., Inglewood 424-702-5100), wat albei 'n hoop bestellings van patat bied met agt proteïene - van hoender en garnale, tot sneeukrabbe en plantaardige goed van Beyond Meat. 'N Maaltyd gebou rondom patat en soveel meer. Met 'n nuwe winkel wat binnekort naby USC oopmaak. Fries regeer!
Nana's Italiaans en Mexikaans
2617 Manhattan Beach Blvd., Redondo Beach 714-338-9250, www.cometonanas.com
Die erfenis van die eienaars is beide Italiaans en Mexikaans - en eerder as om te baklei oor watter geregte om te bedien, het hulle vir albei gekies. Hiermee kan u 'n maaltyd van quesadillas en hoenderparmesaan bestel, saam met jalapeño bucatini en Calabriese garnale tacos - geregte wat uniek is vir hierdie RB -bestemming.
Onthou u San Pedro se ongelukkige Ports o 'Call? Dit is weg, om in die toekoms vervang te word deur 'n vars nuwe kompleks genaamd West Harbor, wat 'n tak van Gladstone sal bevat, tesame met 'n verskeidenheid ander eetplekke - waaronder een van Robert Bell van Chez Melange -bekendheid. Daar sal ook 'n amfiteater aan die water wees en 'n brouery met 'n biertuin. Die baanbreker is later vanjaar, die opening 'n paar jaar later. Bly ingeskakel…
Die Wood Urban Kitchen en Sports Lounge
129 N. Market St., Inglewood 310-466-9741, www.thewoodbbq.com
Wat kan nou beter wees as 'n groot skottel met ribbes, bors, hoendervlerkies, kalkoenpote - saam met die speletjies van die oomblik. Sport en#8216que maak die lewe die moeite werd.
Hier is wat op die spyskaart is
Die restaurant is oop vir ontbyt, naweekbrunch en middagete. Ontbyt- en brunchgeregte bevat 'n avokado-roosterbrood bedek met knapperige prosciutto, burrata, tamatiekonfyt, artisjokke en 'n Calabriese chili-olie, 'n geperste eierbroodjie op Kubaanse brood met spek, gebraaide uie en erfstuk-tamaties en 'n klapper van korsies met leches, Franse toast gevul met koejawel en bedien met rum-gekaramelliseerde piesangs. Vir middagete is daar 'n verskeidenheid slaaie, toebroodjies en hartliker geregte, waaronder 'n kort ribbetjie-burger, bedek met mojo-geroosterde varkvleis, Münster-kaas, ingelegde rooi uie en chimichurri op 'n brioche-broodjie met koffie-gevryfde rooibroodjie-taco's met mango, jicama slaw , ingelegde rooi uie en 'n chipotle-aioli en 'n Franse uiesop-geïnspireerde gegrilde kaasbroodjie bedien met 'n au jus aan die kant.
Eksklusiewe besonderhede oor Moon Rabbit, sjef Kevin Tien 's wat binnekort oopgemaak kan word
Globale pandemie eenkant, sjef Kevin Tien het 'n achtbaan van 'n jaar gehad. Die 33-jarige sjef het sy piepklein eerste restaurant Himitsu verlaat-waarvoor hy knik gekry het van James Beard en smaaklike ete- laaste Augustus. Ongeveer twee maande later het hy een van DC se mees gesogte eetkamers, die van Emilie, oopgemaak. Maar na net agt maande is Tien ook daar weg. Hy noem dat hy en sy sakevennote verskillende visies vir die Capitol Hill -hotspot gehad het. Sedertdien het hy voortgegaan met sy gewilde Ballston-hoenderbroodjieplek Hot Lola's, 'n nuwe Asiatiese braaikonsep bekendgestel en onlangs met sy verloofde Emilie getrou-die naamgenoot van sy voormalige restaurant.
Nou is Tien gereed vir sy volgende avontuur: Moon Rabbit, 'n kontemporêre Viëtnamese restaurant wat einde Oktober* in die InterContinental at the Wharf oopmaak. Soos Tien dit vertel, het die bestuur van die luukse hotel met hom in verbinding getree nadat 'n ander gesogte sjef, Kwame Onwuachi, Kith en Kin in Julie daar gelos het. Sedertdien is die voormalige Afro-Karibiese restaurant gesluit, en die eetkamer aan die water het 'n transformasie ondergaan met pasgemaakte kunswerke van die kunstenaar Tran Nguyen in Atlanta. Daar is nou baie welige groen - 'n huldeblyk aan Tien se Vietnamese ouma, wie se huis vol plante is.
Sjef Kevin Tien by sy nuwe restauranthuis by die werf.
Soos alles wat Tien gedoen het, voel Moon Rabbit soos 'n persoonlike onderneming.
'Toe Covid begin, het ek meer Viëtnamese kos begin kook om weer kontak te maak met my gesin en agtergrond - resepte wat my ma en ouma my geleer het,' sê Tien. Die sjef, wat van Viëtnamese en Amerikaanse afkoms is, het in Louisiana grootgeword.
Vir Moon Rabbit sal Tien die gesinsresepte, insluitend streekgeregte wat minder gesien word, en dié van Saigon, waar sy ouma grootgeword het, herinterpreteer deur moderne tegnieke te gebruik. 'Baie mense dink aan Viëtnamese kos as pho, rysborde en noedelbakke. U sal nie veel daarvan op ons spyskaart sien nie, "sê Tien.
Die sjef was eerder besig om sy ouma se konge te herontdek. In plaas van die rysbredie met gemmer en hoender, speel die Tien -weergawe romerige Carolina Gold -rys, gekook in seekosvoorraad met plaaslike krap en 'tonne teksture'. Hy speel ook met gebraaide garnale, hoenderlewerpatee met vye en 'n riffie oor sy familie se weergawe van bo luc lac (beesvleis skud), wat hulle met baie peperkorrels maak, in die styl van 'n Franse au poivre -sous. Hy het reeds sy ma en ouma - onlangs in die stad vir sy troue - na die restaurant genooi om die nuwe geregte te toets.
'Ek het my ouma in 20 jaar nie gesien nie. Hulle het albei nog nooit my kookkuns gehad nie. Dit was lekker om te hoor wat hulle daarvan dink, "sê Tien. Het hulle dit dan goedgekeur? 'Ek kan altyd alles verbeter,' skerts hy. 'Viëtnamese ouers is die hardste kritici.'
Hoenderlewerpatee met vye.
Aan die begin van die pandemie, het Tien gesê Washingtonian dat hy die eetkamer by Emilie nie weer sou oopmaak voordat daar 'n entstof was nie. Hy sê dat hy aangemoedig is deur die veiligheidsmaatreëls van die hotel, wat volgens hom "ver bo die standaardregulasies" is. By Moon Rabbit beplan hy 'n stadige, veiligheidsbewuste uitrol. Die restaurant sal slegs vir aandete oop wees (daar is 'n buite -patio by mooi weer), gevolg deur 'n meer informele middagete. Hy is nie van plan om wegneemetes te doen nie, en byeenkomste in die hotel is beperk tot mini-byeenkomste en mikro-troues.
Knapperige gebraaide branzino.
Alhoewel u dit nie noodwendig sou weet nie, knik die naam van die restaurant na die pandemiese herfs waarin dit begin. Die 'maankonyn', gevier tydens die herfsfeeste in Viëtnam, is 'n mitologiese karakter. In die legende offer 'n gewone konyn homself op 'n vuur om die maankees te voed, wat as 'n bedelaar vermom is. Die keiser trek die haas uit die vuur en beloon die wese vir sy deugsame, onselfsugtige aard deur dit na die maan te bring en dit 'n eliksir van ewige lewe te gee.
'Ek het baie gedink oor die haas en hoeveel hy homself opgeoffer het vir ander. Dit is letterlik wat die restaurantbedryf tydens die pandemie doen, en dit stem baie ooreen met wat die bedryf altyd doen, "sê Tien. 'Almal gaan steeds werk, stel hulself in gevaar en sorg vir hul personeel, vriende en familie. Dit resoneer nou regtig met my. "
*Hierdie verhaal is opgedateer met 'n nuwe openingstydlyn van Moon Rabbit.
Tiger Woods se PopStroke-putt-putt-kroeg en -restaurant maak binnekort in die Wesley-kapel oop
Nuwe plekke in Orlando, Sarasota en Delray Beach sluit aan by bestaande PopStroke's in Ft. Myers en Port St. Lucie.
Steek jou Buicks weg, want PopStroke, 'n gholfgesentreerde informele eetkonsep wat in besit is van Tiger Woods, beplan om in Wesley Chapel oop te maak.
Die konsep-wat 'n uitgawe bevat-bevat 'n 36-putjie professioneel versorgde putgeriewe, 'n eetarea en 'n buitenshuise speelterrein met speletjies soos tafeltennis en koringgat-het ook planne om Florida-lokasies in Orlando, Sarasota en Delray Beach te open. Met 'n pasgemaakte app kan u voedsel oral aflewer en meer.
Tampa Bay Business Journal sê die PopStroke Wesley Chapel-ligging is in die Cypress Creek Town Centre, geleë op SR-56 tussen I-75 en Wesley Chapel Boulevard.
"Ons is baie opgewonde om ons unieke gholfvermaakervaring in die Verenigde State uit te brei, veral op markte wat ondersteun word deur stygende bevolkingsgroei en uitstekende klimaat," sê mede-eienaar Greg Bartoli in 'n persverklaring.
Kevin: First show? Pshhh, rookie. I've been back at concerts for six weeks &ndash though not anywhere near my pre-pandemic click of five nights a week. After a year away, I find myself so enthusiastic about live music that I even get excited watching bands soundcheck, like, "Oh yeah, that snare's gonna sound goooood!" So far, the act I've seen the most is Jesse Ebaugh's great hippie country band the Tender Things. I caught them at Spaceflight Records' Scholz Garten series and at the Long Time, performing during a sandlot baseball game, both outside shows, which feel pretty safe.
Raoul: Nemegata soundchecks a song, walks off, and Agnes goes, "Wait, what!? That's IT?" We're soooo green again &ndash born again live-music virgins. Lemme tell you this, though: When that band began to glow phosphorus &ndash that Colombian voodoo of theirs &ndash I turns to the wife and sez, "Live music is alive and well in Austin, Texas." And the Tiarra Girls, fuggedaboutit. They went off like ZZ Top meets Selena.
Raoul: Not sure I'm ready for a concert on that scale, although there are three Austin City Limits tapings I'd like to see at the Moody in the next month. A year later, all the venues in town go by some variation of "Moody"! That physical dominion over people, though &ndash definitely witnessed it. Those Latin bands at Far Out drew out the dancers, and for rock music, no less. I seriously dug the miles and miles of Texas at that venue, but by the time it got dark, those bands pulled everyone toward the stage like a tractor beam, proverbial moths to flame.
Kevin: The moth analogy reminds me, I had my first pandemic freakout after that Golden Dawn show. I'd eaten some mushrooms and was having a great time with friends backstage, then we all headed to Coconut Club to afterparty. They let our large group in through the alleyway, so I didn't get a sense of how crowded it was until the door opened to a full-capacity squash of people &ndash the kind of environment I used to thrive in, but haven't experienced in over a year. I think I screamed, "Oh fuck no!" and ran out like I was on fire.
Raoul: Well, I became the whole Coconut Club in one person. First off, Far Out's mezcal margarita hit me straight between my third eye like the time they served Jimmy Buffett's own margarita mix at ACL Live and Agnes and I went blind for a week. After a couple of those, I became daardie guy at the Christmas party: HUGGING ON EVERYONE like COVID-19 never existed. And me, the dude who only felt marginally better about all this after attending the best show evah at COTA: the Pfizer world tour. At Far Out, the bands, their labels, managers, and parents &ndash I hugged 'em ALL and I'm not even that touchy-feely! Worst hangover ever: not the alcohol, but knowing I'd committed the ultimate party foul.
Kevin: Who can blame you? It feels so damn good to be back enjoying the human connection of live music. I might have even encroached a hug or two last week at the Long Center when I saw Harry Edohoukwa and Jake Lloyd fire up impressive sets. That connection is the constant, even when the places change. Speaking of which, I need to take you to the Sagebrush &ndash coolest new venue in town! I know we both have a lot to look forward to. For me, it's Scott H. Biram's Monday night residency at C-Boy's &ndash that opens this week.
House of Pies, 25686 Northwest Freeway, is shooting to open in the fall of 2021. The Cypress store will make the fifth location for the diner and bakery which has been a go-to standard for Houston pie fanatics for decades. It was founded in 1967 as a chain out of California but it was the Kirby and Westheimer stores in Houston that survived through changes in ownership. The remaining restaurants have been a workers' lunch stop and a late-night hangout in the Houston area for years. In the 1980s, HOP was the place to go after clubbing and enjoy watching the customers, many who brought to mind characters from Lou Reed's " Walk on the Wild Side".
Vintage Crown Micheladas and Tacos, 628 FM 517, began its soft opening January 16 in Dickinson. This is the second location for the brand which originally began in Galveston as a retail shop selling high end streetwear. Owner Angelo Arriaga recruited his retired father to pass out flyers to visitors on the island when local business owners suggested they should set up a beer booth for the 2015 Mardi Gras. The beer booth morphed into a bar selling over-the-top michelada concoctions along with preparadas en mangonadas.
The Dickinson store also offers a daiquiri bar where guests can create their own flavors or try one of the signature daiquiris such as Miami Vice (pina colada and strawberry) and Pink Starburst (margarita and watermelon). The drive-thru service also makes it easy to take daquiris to-go. Arriaga told the Houston Press that he is currently working to get the patio area ready by the end of March.
For now, the mariscos on offer include items like ceviche, aquachile (verde en rojo) plus snacks like elote, hot cheetos and cheese and the carne seca. The Vasito Loco (Crazy Cup) is a 16-ounce cup filled with mixed fruit, chamoy, chili powder, candy, cacahuates, chips and lime juice. Arriaga plans to add more options like street-style Mexican hot dogs, carnitas and Baja-style fish tacos in the future.
Keep the Houston Press Free. Since we started the Houston Press, it has been defined as the free, independent voice of Houston, and we would like to keep it that way. Bied ons lesers gratis toegang tot skerp dekking van plaaslike nuus, kos en kultuur. Die vervaardiging van verhale oor alles, van politieke skandale tot die warmste nuwe bands, met dapper beriggewing, stylvolle skryfwerk en personeellede wat alles gewen het, van die Society of Professional Journalists se Sigma Delta Chi-toekenning tot die Casey-medalje vir verdienstelike joernalistiek. Maar omdat die bestaan ​​van plaaslike joernalistiek beleër is en terugslae van advertensie -inkomste 'n groter impak het, is dit nou meer as ooit belangrik dat ons steun verleen vir die befondsing van ons plaaslike joernalistiek. You can help by participating in our "I Support" membership program, allowing us to keep covering Houston with no paywalls.