Pearl - Inligting - 2022
Pêrels is 'n sferiese of onreëlmatige vorming wat ontwikkel in die liggaam van sommige weekdiere. Pêrels bestaan ​​uit dieselfde stof as die dop - hoofsaaklik kalsiumkarbonaat. Dit word gevorm as gevolg van 'n vreemde voorwerp (sandkorrel, parasiet, ens.) Wat die muur van die mantel tref of tussen die mantel en die dop, waar die moedermoeder neerlê. Pêrelkleur is wit, pienk of gelerig, soms swart; groottes - van mikroskopies tot die eier van die duif.
Pêrels word sedert antieke tye hoog op prys gestel vir hul pragtige kleurspeletjies en die geheimsinnige gloed wat van die binnekant van die juweel afkomstig is. Hierdie eienskappe, sowel as die korrekte sferiese of peervormige vorm, het wêreldbekendheid en roem geskep vir pêrels wat selde in die natuur voorkom. Hierdie juweel is al lank gelyk aan edelgesteentes en soms gelykgestel aan suiwer diamante.
Die respek wat ons voorouers teenoor die bogenoemde juweel gehad het, word beliggaam in die konsep van 'pêrel', wat die hoogste gehalte beteken van enige voorwerp of skepping van menslike hande. Boonop was dit pêrels, danksy hul witheid en iriserende glans, wat in alle eeue 'n simbool van suiwerheid was, en ook geglo is dat pêrel welvaart en lang lewe bevorder, die eienaar gesondheid en geluk gee. En in die Russiese Noorde, was hy geassosieer met trane van hartseer (halwe pêrels) en ook met trane van vreugde (opgeslaan). In Rusland was pêrels 'n geliefkoosde versiering - alledaagse en feestelike kledingstukke, versierings van tsaars, ikone en kerklike sluiers is met pêrels geborduur, huishoudelike artikels is ingelê.
Daar is verskillende weergawes wat die oorsprong van die woord "pêrel" verklaar. Sommige navorsers glo dat die woord afkomstig is van die Arabiese "zenchug", die Tatariese "zenju" of die Chinese zhen zhu ("zhen zhu"). In Rusland het die woord "pêrel" ("zhenchug", "zhnchug") eers in 1161 verskyn; parallel was daar 'n sinoniem - "pêrel", wat deur die inwoners van Europa (Engels, Duitsers, Frans) hierdie juweel genoem is. Daar moet op gelet word dat die Grieke byvoorbeeld pêrels "margariete" noem en die Indiane "Manyara" ("blomknop").
Aangesien die aard van pêrels lank nie bekend was nie, is daar baie legendes, mites en soms amusante idees daaroor gemaak, wat sterk gewortel is in die gedagtes van mense regoor die wêreld. Op grond van die bevindinge van moderne navorsers, sal ons probeer om die beroemdste mites oor pêrels af te weer.
Pêrels kom slegs in tropiese seë voor, in uiterste gevalle in warm water. Dit is nie die geval nie - sogenaamde rivierpêrels kom ook voor in koue waterriviere, strome en mere in die noorde van beide halfronde.
Pêrels kan slegs in skulpvis skulpe gevind word. Die pêrels wat gebruik word om juweliersware te maak, word inderdaad verkry uit die skulpe van sekere soorte weekdiere. Maar daar is ook 'grotparels', wat afgeronde (sferiese of ellipsoïde) formasies onderaan grotte en myne onder verskillende stalagmiete het. Hul struktuur is dieselfde as dié van gewone pêrels: die sentrale kern is 'n fragment van rots of minerale, omring deur ligte (soms donkerder) konsentrate van kalsiet (minder gereeld - aragoniet) samestelling. In vorm en grootte lyk hulle soos 'n ertjie met 'n snit van breuke van 'n millimeter tot 2 mm (ooliete) en meer as 2 mm (pisoliete). Hul oppervlak is grof, minder gereeld glad, soms glansend, en herinner aan donkerbruin rivierpêrels. Die kleur is wit, gryswit, liggeel, blougrys, van oranje tot amper swart en selfs groen. Daar moet kennis geneem word dat hierdie pêrels niks met weekdiere te doen het nie.
'N Pêrelskil kan slegs in die see of varswaterwater gevind word. Dit is waar, maar daar moet kennis geneem word dat daar fossielpêrels is. Dit is baie skaars - daar is net 'n paar honderd pêrels van hierdie aard in die wêreld. In die VSA, Kanada, Engeland, Australië, Argentinië, België, Frankryk, Japan, Nieu-Seeland, ens., Word fossielpêrels meestal aangetref in gefossileerde skulpe. Terselfdertyd het sommige pêrels, gevorm in die periode van die Trias tot die Pleistoseen, hul kleur en die moedermoederglans behou. Varswaterpêrels in 'n fossiele tweekleppige dop is slegs een keer gevind - in 1970 in die Gobiwoestyn. En uiteindelik kom daar gereeld klein pêrels voor in ... geblikte mossels.
Volgens 'n legende word 'n pêrel in die kieue van 'n salm gebore onder die inwoners van die Russiese Noorde. Die vis dra die embrio van die juweel vir etlike jare, waarna hy terugkeer na die rivier en laat die pêrelster versigtig in die oop dop sak. Dit is nie heeltemal waar nie. Salmvis is baie belangrik vir die groei van die pêrelpopulasie, maar dit het niks met die skepping van die pêrel self te doen nie. Die feit is dat die eiers van die vroulike pêrelmusel (een individu tot 3 miljoen eiers kan produseer) tussen die kleppe is totdat dit in larwes van glochidia verander. Hulle is in staat om onafhanklik te beweeg en met die stroom van water in die kieue van salmvis (salm, forel, pienk salm) te val, waar hulle 'n geruime tydjie bly, en oor 'n lang afstand beweeg saam met die "gasheer" vis. Met verloop van tyd, terwyl hulle in miniatuur skulpe word, laat die larwes 'n veilige toevlug in die kieue van visse, val dit na die bodem en lei 'n nuwe lewe vir 'n volwasse pêrelmusel.
Die pêrels van die hoogste gehalte kan wit of swart wees; enige ander kleure is as gevolg van die gebruik van kleurstowwe. Die mening is dat die beste pêrels dié is wat nie hul eie kleur het nie. Hulle is deursigtig, aangenaam vir die oog met 'n sagte silwerkleurige glans, en blink van al die kleure van die reënboog, daarom word hulle pêrels van suiwer water genoem. Uiters seldsame swart pêrels het geen oriëntasie nie, maar het 'n byna metaalglans en trek 'n buitengewone glans - 'n buitengewone helder spikkel van weerkaatsde lig.
Maar die kleurreeks van natuurlike pêrels is nie net hiertoe beperk nie - dit is nie net wit nie, maar ook goud, geel, brons, pienk, blou, blouerig, pers, rooierig, bruin, bruin, swart. 'N Groenerige juweel is baie skaars, baie meer gereeld grys of geel met 'n blouerige kleur.
Dikwels is pêrels oneweredig gekleur (met kolle, strepe, ens.) Of van 'n gekombineerde kleur: bruin met 'n grys band, wit met grys strepe of 'n rooi kroon, grys met 'n bruin (wit) kroon, ens. Daar is ook edelstene, waarvan die een helfte hoë juwelierseienskappe het, en die ander een (bruin of grys) heeltemal sonder hulle is. Sommige pêrels, wat 'n groenerige tint het, word na droging wit.
Swart pêrels kan teen 'n goedkoop prys "met die hand" gekoop word. U moet hierdie voorstel nie glo nie - natuurlike swart pêrels is uiters skaars, daarom is dit altyd baie duur. Daarom het hulle te alle tye probeer om die pêrels op verskillende maniere presies swart kleur te gee (byvoorbeeld, Webster en Corago het pêrels in 'n oplossing van silwernitraat gedoop, waarna hulle met sonlig of ultraviolet lig bestraal is). Op hierdie manier word bruin of lae kwaliteit pêrels meestal geverf, en die kleurstof word ook die organiese materiaal losgemaak, wat die pêrels onherstelbaar kan berokken.
In plaas van swart pêrels, probeer hulle soms hematietballe by 'n onkundige koper in te glip. Dit is moontlik om 'n valse slegs onder 'n mikroskoop te identifiseer - u sal onmiddellik die ongelykheid van die kleur opmerk. Maar as u nie 'n mikroskoop byderhand het nie, moet u net die aanloklike aanbod weier om 'n ketting met swart pêrels "amper vir niks" te koop - dit is 'n duidelike valsheid.
Swart pêrels word net in die see gevang. Inderdaad, swart varswaterpêrels is baie skaars, boonop is hulle sonder glans en sprankel. Maar daar was 'n tyd dat swart pêrels met 'n kenmerkende blouerige kleur in die riviere van die Kola-skiereiland gevind is. Hierdie edelstene word 'Hyperboreaanse pêrels' genoem en versier die halssnoere van die Noorse koninginne.
Pêrels is aanvanklik hard. Die wanopvatting is dat pêrels wat uit skulpe gehaal is, sag is. Daarom neem ervare pêrelduikers 'n pêrel uit, nie met hul vingers nie, maar met hul lippe, en hou dit ongeveer 2 uur in die mond (onder invloed van speeksel, verhard die pêrel), draai dit in 'n nat lap en plaas dit in hul boesem, of plaas dit in 'n infusie van verskillende kruie, wat help om die glans te behou en iridescentence of pearls.
Pêrels is nooit baie groot nie. Die grootte van die pêrels wissel baie, van die kleinste, 'n paar tiendes van 'n millimeter (pêrelstof) tot groot, wat tot 'n paar kilogram weeg. Sulke pêrels is egter buitengewoon skaars, meestal is daar middelgrote pêrels - 0,3-0,6 cm in deursnee. Die grootste of skaarsste in skoonheidspêrels kry hul eie name en word in die staatskas gehou. Sulke pêrels is onderworpe aan die valuta-monopolie-regime, aangesien dit opgeneem is in die register van valutawaardes van die staat. Die grootste 'pêrel van Allah' in die wêreld, gevind in die dop van Tridacna ('n groot seekat) in 1934 in die Suid-Chinese See buite die eiland Palawan (Filippyne), weeg 6,35 kg, sy lengte is 24 cm, sy deursnee is amper 14 cm Hierdie pêrel het sy naam gekry vanweë sy oorspronklike voorkoms - dit lyk soos die kop van Mohammed in 'n tulband. Aangesien hierdie pêrel nie die moeder-van-die-pêrelglans het nie, het dit geen juwelierswaarde nie.
Dit is maklik om kunsmatige pêrels te kweek - versamel net skulpe, gooi sandkorrels daarin, en na 'n paar maande het u 'n fortuin in u sak. Wanopvatting. Eerstens is nie elke weekdier in staat om 'n pêrel suiwer water te produseer nie. Selfs in natuurlike toestande word pêrels gevorm in mossels, Strombus gigas ('reusoor'), Placuna placenta (tropiese plakuna) Baccinum undatum, Haliotis, verteenwoordigers van die genera Trochus en Turbo, asook Nautilus pompilius (pêrelboot). Tweedens, sommige weekdiere vervreem vreemde voorwerpe wat daarin val, dit wil sê dat hulle die sandkorrels wat daarin geplaas is, kan "uitstoot", wat al u pogings tot niet maak. Uiteindelik moet u presies weet waar u die fondament vir die toekomstige pêrel moet plaas. As u doel eenvoudig is om hierdie of daardie ding met die perlemoen te dek, sonder spesifieke ervaring, is dit moontlik. Byvoorbeeld, in China het die vervaardiging van "Boeddha-pêrels" eeue lank gefloreer - klein beelde van Boeddha wat van koper of lood gemaak is, is in die skulpe van die pêrels geplaas. Desondanks sal u van etlike maande tot 2-3 jaar moet wag.
As u 'n ware waardevolle pêrel wil kweek, moet u hard werk. Europeërs het herhaaldelik probeer om kunsmatige pêrels te kweek, maar die resultate het, as 'n reël, nie aan die verwagtinge voldoen nie - sulke pêrels kon nie spog met hul grootte, ideale vorm of onberispelike glans nie, en soms was hulle net aan een kant bedek met 'n moedermoeder (die uitsondering is die eksperimente van Khmelevsky, wat nie het die geheim van 'n goeie resultaat aan almal geopenbaar.
Sukses in die kultuur van pêrels is behaal deur die Japannese navorser Mikimoto, wat na 'n reeks proewe en dwaling 'n metode ontwikkel het om die mantel (met 'n bal perlemoen daarin toegedraai) uit een van die oesters in die mantel van 'n ander weekblad uit te plant. Die navorser het die besonderhede van hierdie oënskynlike eenvoudige, maar uiters delikate en tydrowende operasie geheim gehou.