Beginner's Guide to Threading in .NET: Part 3 of n - CodeProject 11,716,133 members (86,952 online)
CPOL 201K 2.1K 361
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 2-Sep-15 19:12Refresh12 Next » kerneelsie | My lewe deur my ogies
Desember 5, 2012 in Uncategorized
Wat maak mens as jy ‘n honger persoon sien?
Wel, die normale mens draai sy gesig weg en draai by McD’s in om vir homself ‘n burger te koop.
Ek is nie normaal nie. En boonop hou ek nie van McD’s se stokkies wat hulle as chips verkoop nie.
So bevind ek my twee weke gelede in Kroonstad, met ‘n geval waar ‘n ouerige dame soos ‘n kleine kind karring dat sy ‘n boerewors rolletjie soek want sy is honger. Ons het mooi gevra, gesmeek, gunsies en gawes aangebied, maar die braaier het voet by stuk(En dit was ‘n GROOT stuk) gehou dat jy slegs ‘n rolletjie kry as jy bloed geskenk het.
Ongelukkig weeg die dame iets in die 40 kilogram, en mag sy nie haar eie bloed verruil vir ‘n broodjie nie.
Toe bied ek maar aan om dit te doen. So lus soos ek self vir daai broodjie was…
So wals ek daai bloedbank in Kroonstad binne. Dis net rooi waar jy kyk. Die tannies het almal rooi hare, dra almal rooi hempies, dis net rooi krismis liggies en rooi plakkate.
So stop een van die rooi tannies toe vir my ‘n wit vorm op ‘n rooi bordjie oor die toonbank aan.
“Vul net die vragies in. En antwoord net hierdie vragies met ‘n ‘Ja’ of ‘n ‘Nee’” verduidelik sy. So gaan sit ek toe maar in die hoekie met my vormpie en ek vul in.
Geslag: Ek het laas gestaan en piepie toe ek gekyk het.
En en en. Daar is letterlik 6784 vrae wat jy moet antwoord. Het jy geelsig gehad? Het jy pokke gehad? Wanneer laas het jy Disprins gedrink?
En dan natuurlik die stukkie met al die vrae waaroor almal altyd lieg.
Het jy onlangs saam met meer as een persoon seks gehad?
Het jy ‘n rubbertjie gebruik die laaste keer?
En die heel laaste vraag op die vorm: Het jy in die laaste twee weke geslagtelike omgang met ‘n ander man gehad?
Als word met ‘n definitiewe “Nee” beantwoord.
En toe kry ek my sakkie met pypies en naalde en goed. Ek moet my pyniging self dra tot by my stoel. En ek mag darem kies in watter arm ek die 6 duim dik stuk yster gedruk wil hê, waarmee hulle die bloed uit my liggaam gaan suig.
So sit ek rustig. Die naeld gaan in, en ek stort nie eens ‘n traan nie. Ek neem tot ‘n foto en sit dit op Gesigboekie, sodat almal kan sien hoe hard ek werk in my nuwe pos.
Die foto was skaars gepos, toe kom die vrae.
“Is jy okay?”
Ek besef toe ek moet baie vinnig vir my ma laat weet ek skenk bloed. Ek is al drie weke op die pad, het ‘n week laas laat weet waar ek is, en netnou bel Boeta of Gatvlieg haar om te hoor wat gebeur het.
Ek was nog besig om te sms, toe begin ek warm kry. My hart klop asof hy betaal word, en als begin draai. En toe is ek weg. Maar blykbaar nie ‘n normale omdop en uitpass nie. Nee, ek moet mos als tot in die ergste vlak doen. My spiere trek saam. Eers die arm sonder die naald. En toe en een met die naald in. En ek druk daai naald toe so diep in my arm in dat ek nou nog, twee weke later, met ‘n pikswart arm sit.
Die eerste wat ek hoor, is hoe iemand heeltyd my naam roep
“Kerneels. Kerneels. Kerneels!” Amper dringend, uitasem, haastig… Soos in een van DAAI movies.
En toe maak ek my ogies oop.
Aan my linkerkant is ‘n tannie histeries besig om my bloeddruk te neem terwyl die sweet van haar voorkop af drup en die bloed uit my arm spuit. Skuins agter my staan ‘n baie oulike blonde dingetjie met ‘n koue lappie, besig om my voorkop af te vee en in my oor te fluister dat als okay sal wees. Aan die regterkant staan die honger vrou met my selfoon, Tablet, beursie, sleutels en als wat ek nog by my gehad het.
My ou lam koppie het sy draai van links na regs gemaak en toe uiteindelik genoeg krag gekry om homself op te tel sodat ek voor my kan kyk.
En daar sit ek. My bene wyd verspreid in die lug. Gedrappeer oor ‘n man se skouers, met ‘n haakskeen agter elke oor.
En dis hy wat heeltyd my naam roep.
Toe ek eers behoorlik by is en weer beheer het oor my eie liggaam, stap ek terug na die tannie wat my vorm geneem het.
“Meneer?” kyk sy my vraend aan terwyl ek met ‘n bewende vinger na my vorm wys.
“Kan ek die vorm gou terug kry asseblief?” vra ek.
“Seker. Is daar iets wat jy moet verander op die vorm?”
“Ja tannie. Die laaste vraag…”
Om baard te groei is harde werk.
Moenie dat enigeen vir jou iets anders vertel nie. In die boeke wat die slimmes skryf, word daar genoem dat die uiterlike baie vertel as jy gaan vir ‘n onderhoud. Mans met ‘n baard is byvoorbeeld lui. Mans met ‘n bokbaardjie is presies en vol stront en baie skoon op hulself. Glad geskeerde mans is natuurlik waarna almal soek. Want hulle doen moeite met hul voorkoms. Hulle skeer elke dag. Hulle ruik lekkerder, en blablabla.
Nonsens. Alles nonsens.
Van Donderdag af het ek begin baard groei. Ter ondersteuning vir mans met kanker. Ek het nogal uitgesien daarna. Nou nie dat dit een van die dinge is wat ek op my kluitklaplysie(Bucket list) gesit het nie.
Die idee het egter salig geklink. Ek meen, ek sal nie meer elke oggend hoef te krap met ‘n stomp lemmetjie om die klomp haartjies te verwyder nie. Dus, 10 minute ekstra elke oggend. Ek sou nie meer hoef geld uit te gee aan daai roompie wat keer dat ek ‘n veluitslag kry elke twee dag nie. My allergie vir skeerroom is soos ‘n hoer se broek. Op, af, op af. Vandag kan ek dit gebruik, en more brand dit die sewe soorte hel uit my uit.
Dus, ek spaar tyd EN geld.
Toe nou nie. Dit vat nou soveel langer om elke oggend te “trim”. Mens kan nie soos ‘n bosvark net als laat groei soos dit wil nie. Dit moet beheer word. So halwe sentimeter moet gesny word aan elke wang. En dan die berg onder die ken. Die DUBBEL ken. Ek hoor hoeka vanoggend die dubbel ken is my eie skuld. Blykbaar toe liewe jesus die dag kenne uitgedeel het, het hy geroep “Chin!” toe hoor ek “gin” en vra toe sommer vir ‘n dubbel. En dan moet mens R400 betaal vir so masjientjie wat seker maak elke haartjie is net so lank soos sy buurman. Ek praat nie eens van die krag wat dit gaan kos om die ding se batterye elke dan en wan te laai nie.
In elk geval. Die ken is ook die ander kopkrap van baard groei. Ek het grys hare net so bokant my ore. Al van standerd sewe af. Deesdae het die een haartjie wat in standerd 7 sy intrek in my kopvel gemaak het, al gegroei tot ‘n volwaardige familie van gryses.
Maar net soos almal wat iewers bo op die aarbol woon, moet daar ook altyd ‘n verlangse familie wees wat hul intrek iewers onder neem. Byna soos Suid Afrikaners wat Aus of NZ toe trek.
My ken het meer grys in hom as wat Einstein se grysstof bevat het. As die hele ken nou mooi grys was, was dit dalk ook nie so groot kopseer nie. Maar nou is dit sulke apache hare. Apachie aan die een kant en apachie aan die anderkant.
Ek oorweeg om Edgars se Rooi Vierkant winkel in te vaar en waterdigte maskarra of iets te kry om die baard mooi swart in te kleur. Maar met Murphy op my selfoon se speed dial, gaan ek heel moontlik die fout maak om die verkeerde maskarra te koop. Een van daai wat hulle op teevee adverteer wat jou wimpers blykbaar ekstra lank laat lyk En dan sit ek met ‘n baard wat sulke LANGGGGG fladderende haartjies oral rondswaai. Ten minste gaan hy swart wees.
En dan natuurlik is daar die aanmerkings:
Ma: “Jy soen my nie as jy daai ding om hou gesig het nie!”
Gatvlieg: “Ek skeer daai ding af terwyl jy slaap!”(Aan Boeta, gelukkig nie aan my nie)
En dan die meisiekind met die mooi blou oë by wie ek elke oggend ‘n koffie koop:
Ek hoor ek MOET iets skryf om my blog te behou. So, here goes. en vir die paar wat dit in epos vorm gekry het, ek plagiaat sommer myself.
Dit is deesdae byna so groot mission om eposte te skryf/stuur soos dit is om ‘n robot suksesvol op mars te laat land.
Die rekenaar se spasie knoppie werk net as jy hom vloek. Die tablet met sy raak-aan-my-en-ek-doen-als-wat-jy-nie-wil-gedoen-hê-nie skerm en ek is nie maatjies nie. Dus, ek vermy hom soos pes. En wie wil nou stories sit en tik op ‘n selfoon? Die selfoon is in elk geval so stil, ek wonder of hy ooit nog werk.
So gepraat van werk
Daar is niks so lekker soos ‘n yskoue glasie na werk nie. En omdat ek mos altyd anders wil wees, koop ek nie my koue bier by ‘n winkel nie. Ek brou dit sommer self. Oulike brou stel wat jy kan koop, en dan gooi jy water en stroop en gis en goed daar in. Na so paar dae se borrel-borrel tap jy dit in bottels, laat staan dit en so paar weke later is hy net reg om te drink.
Meeste mense het ‘n probleem daarmee. Want niemand wil tog weke lank wag vir ‘n bier nie. Maar daar is regtig niks so lekker as om by ‘n braaivleis vuur vir almal ‘n glasie bier te skink en te spog dat dit jou eie is nie. En hulle wil ook nie glo dat die alkohol inhoud enigstens bestaan nie.
Wel, dit doen. Dis nou as ek nog reg kan onthou. Ek het so lanklaas bietjie van my eie tuisgemaakte bier oor my lippe gehad. Die laaste keer was met een van die oud litnet bloggers se “house warming”. Ek het my eie tuisgemaakte bier gevat. ‘n Dosyn. En als opgedrink. As ek nog enigstens gewonder het of my tuisgemaakte bier regtig alkohol bevat… Ek wonder nie meer nie. Danksy I-cloud kon ek die volgende oggend myself allokeer. Ek was toe nie meer naby die huis wat warm gemaak is nie.
Na ‘n sterk koppie koffie en ‘n handvol hoofpyn pille, is ek huis toe. Eers toe ek my klere uit trek om te stort by die huis, kom ek agter my onderbroek is weg. Onderboeke is klein. Hulle raak mos maar weg so elke nou en dan(Okay, dit was my eerste een wat weggeraak het) En nou die dag toe die koue weer ons so skielik tref, soek ek my gunsteling baadjie.
En ek kan nie onthou waar die huis is waar ek wakker geword het nie.
Die Maandag na daai Sondag het ek ‘n epos van ene Yolanda-iemand@eenofandermail.com gekry wat iets gelees het van “Hallo my Beertjie…” Toe maak ek mos die fout om te vra “Wie is Yolanda?”
Ek het nou maar aanvaar ek gaan nie weer my onderbroek of gunsteling baadjie weer sien nie.
Ook nie vir Yolanda nie.
Hasie en die setpil
Julie 1, 2011 in Sonder kategorie
Hasie is ‘n plaasboer van doer iewers in die Noord Kaap. Vra mens hom uit oor sy boerdery, vertel hy skaam dat hy met bankrot bossies boer. Mielies. En so een of twee koeie om darem net melk vir die huis te gee.
En as jy hom vra waar sy plaas is, vertel hy jou dis daar waar jy op die lang reguit stuk pad ry en net sulke wit-swart, wit-swart sien aankom. Die wit-swart is nie die strepe op die teerpad nie. Nee, dis net so plat in sy wêreld, dat jy die dae en nagte van jou lewe sommer so in die verte sien aankom.
Hasie praat die mooiste afrikaans wat jy nog ooit gehoor het. Hy weier om ‘n woord engels te praat. Tussen sy bankrot bossies op sy plaas, veg hy vir die behoud van die afrikaanse taal. En juis daarom koop hy ook gereeld die Loslyf. Want Hasie glo dis beter om Loslyf se tottie van die maand genoem te word, as Hustler so boks van die jaar.
Maar al lees Hasie die Loslyf gereeld, sukkel hy maar as dit kom by vroue dinge. Hasie is maar skaam as dit by vroue kom. Hasie is een van daai boere wat nooit sal inskryf vir ‘n program soos Boer soek ‘n hoer nie. Ongelukkig het hy dinge in sy kinderlewe beleef wat hom maar skrikkerig gemaak het vir vroue.
Een van sy vroegste herhinneringe was toe hy nog in die aande saam met sy ma gebad het. So met die ouderdom saam, het die vrae ook maar meer geword. Tot hy een aan vir sy ma gevra het wat die “niks” tussen haar bene is, waar hy dan ‘n tollie het. Sy ma was eers onseker oor of sy die regte feite moet verduidelik, en of sy eerder net ‘n storie moet opmaak. Sy besluit toe maar op die storie.
“Dis mamma se mol,” veruidelik sy.
Hasie het nog so rukkie gestaar, maar nie verder iets gevra nie.
Een aand kom kuier Ouma, en met badtyd is Mamma besig in die kombuis met aandete. Ouma bied toe maar aan dat Hasie sommer saam met haar kan bad. Ouma en Hasie was nie vyf minute in die badkamer nie, toe Mamma net een onaardige gil uit die badkamer hoor. Mamma het als net so gelos en gehardloop vir die badkamer. Met die oopstoot van die deur sien sy hoe Hasie agter die toilet sit, met sy beentjies opgetrek tot teen sy lyfie, sy armpies om sy bene gevou, en hy huil met sy gesiggie so in sy opgetrekte knieë. Snotfontein en Tranedal. Ouma het ‘n japon gegryp en om haar gedraai, heel verbaas oor die skielike gehuil van Hasie.
“Hasie, wat gaan aan?” vra Mamma.
“Mm-m-mam-ma. D-d-dis Ouma se m-m-m-mol. H-h-hy is d-d-d-d-dòòd!” snik-huil Hasie so, jy sien net snotstrepe so teen sy knieë afloop.
Mamma buk intussen tot by Hasie en trek hom van die koue vloer agter die toilet af op.
“Maar Hasie. Hoe kan jy so iets sê van Ouma se mol?” troos Mamma verbaas oor die uitbarsting.
“M-m-mmaar dit i-i-i-is!” snik Hasie. “S-s-sss-sy t-t-t-tongetjie hang al uuuuuuiiiiit!” huil Hasie toe maar nog harder.
Ouma, heeltemal onbekend met die mol-verduideliking, probeer toe maar op haar manier troos deur te verduidelik dat dit nie haar mol is nie, maar dat dit haar kalkoen is.
Hasie het bedaar en die res van die aand om Ouma gekloek terwyl hy “koeloe-koeloe-koeloe” geluide maak.
So jaar later kom kuier ander Ouma een vakansie, om na Hasie te kyk terwyl sy ouers deur die dag werk.
Nou ander Ouma was ‘n groot vrou. Haar boude was so groot soos die Here se genade. Maar met die lang pad en baie sit op die busrit op pad na Hasie-hulle toe, het Ouma toe so bietjie hardlywig geword. Wel, bietjie meer hardlywig as net bietjie. Sy was so hard en verstop soos ‘n klei-os se alie.
Die dokter op die dorp het vir Ouma poeiertjies gegee En later stroop, pilletjies, inspuitings, maar niks wou help om daai verstopping te laat uitkom nie. Die dokter het geweet daar is net een uitweg, maar hy het dit so ver as moontlik vermy. Juis omdat Ouma so groot is. Maar, ten einde laaste het hy toe maar vir Ouma die boksie setpille gegee en verduidelik wat sy met hulle moet doen.
Ouma was nie bang nie, en het die dokter gerus gestel dat sy sal regkom met die plasing van die setpil. Haar voorouers het dan oor berge en dale getrek met ossewaens, en daar was ‘n boere oorlog wat baie erger was as die insit van ‘n setpil. Daar was mense dood in die oorlog.
So is Ouma terug by Hasie se ouerhuis, en met Hasie rustig voor die teevee besig om Liewe Heksie te kyk, betree Ouma die badkamer.
Ouma het die setpil so uit die foelie omhulsel getrek, en hom in haar regterhand vasgevat tussen drie vingers. Met die ander hand het sy haar rok oor haar kop gegooi, haar bloemer afgetrek tot by haar enkels, en toe met die einste linkerhand haar linkerboud gevat en hom getrek. Met die regterhand het Ouma die setpil om die regterboud probeer rek om by haar alie te kry, maar haar armpies was net te kort, en die boude net te groot.
Na ‘n paar minute se sukkel kom Ouma toe kreun en steun orent, onsuksesvol. Maar Ouma laat haar nie sommer onderkry nie. Sy vat die setpil tussen drie vingers in haar linkerhand vas, buk weer vooroor, gooi die rok oor haar kop en trek met die regterhand die regterboud uit die pad. En sy rek en trek, maar die setpil kom weereens nie naby haar alie nie.
Ouma kom weer regop, en besluit weereens om van taktiek te verander.
Nou, setpille is mos eintlik wonderlike goed. Hulle is lank, dun, en gevorm soos ‘n bullet. Skerp punt bo en plat kant onder.
Ouma slaan die toilet se deksel plat, plak die setpil, met sy platkant na onder, op die toilet se deksel vas, en sy gaan staan wydsbene bo oor die toilet. Die bloemer is intussen al heeltemal eenkant geskop om seker te maak haar bene kan wyd genoeg uitmekaar staan. Met albei hande die keer, trek sy weer daai rok to so onder haar twee elmboë vas. Sy gooi haar linkerarm so om die linkerboud, en die regterarm so om die regterboud. En sy trek daai boude uitmekaar soos toe die Here laas die see laat split het. Skuifel-skuifel tree Ouma agteruit en kank die knieë sodat sy op die setpil kan gaan sit.
Maar, helaas, dis mis. Die setpil het omgeval en van die toilet afgerol, van ‘n skielike wind wat na jare se vasknyp tussen twee boud blaaie, losgewikkel is met die groot split.
Ouma besluit toe daar is nou net een ding wat sy nog kan probeer.
“HASIE!!!!!” roep sy deur die toe badkamer deur. “HASIE, KOM HELP VIR OUMA!”
Die son het nie te lank water getrek nie, toe is Hasie by Ouma in die badkamer. Ouma staan toe nog al die pad met die twee arms om haar boude en trek. Bang om grip te verloor, sien?
“Hasie, sien jy daai pilletjie wat daar onder op die vloer lê?” beduie Ouma met haar kop so half tussen haar bene gedruk.
“Ja Ouma, ek sien hom,” antwoord Hasie.
“Nou vat vir Ouma daai pilletjie, en dan vat jy die skerp punt en druk hom hier agter by Ouma se boude in. Verstaan jy?”
“Ja Ouma,” antwoord Hasie, terwyl hy die pilletjie optel en so skuins-skuins agter Ouma se boude inbeweeg.
Hasie het so tussen die boude deur geloer en daar sien hy toe Ouma se bruin gaatjie.
“Moet ek hom in die bruin gaatjie indruk Ouma?” vra Hasie bewerig.
“Ja Hasie, die bruin gaatjie,” verduidelik Ouma.
Hasie het die setpil so bietjie nader aan die gaatjie gebring, en toe daal sy oog bietjie verder ondertoe, verby die bruin gaatjie. En toe steek hy vir eers vas.
“Hasie, kom jy reg? Die bruin gaatjie. Sit hom in die bruin gaatjie,” deel Ouma nog bevele uit.
“Ouma, ek wonner nou net. Moet ek hom regtig in die bruin gaatjie druk? Sal dit nie makliker wees as ek hom net vir die kalkoen gee om te sluk nie?”
Wie wil my familie wees?
Junie 22, 2011 in Sonder kategorie
Met die dat Ma mos uit die oudedoos(laatlam) is, is al my niggies(een) en nefies(twee) aan haar kant van die familie, omtrent haar ouderdom.
Aan Pa se kant is daar duisende niggies. Nie een enkele neef nie. Dis seker maar waar wat hulle sê: alle mense word gebore as mans, maar dan slaan die dokters die totties van die slimmes af, en dis waar ‘n vrou vandaan kom.
Die ding van die Bybel wat sê “gaan uit en vermeerder” is baie letterlik opgeneem deur Pa se ouers, en van daar af is dit ook geërf deur die kinders. Met 14 kinders uit daai huwelik is daar nie regtig veronderstel om ‘n probleem te wees met niggies en nefies nie. Behalwe dat al die mans jonk dood is. Selfmoord van een(daar is ‘n verlore niggie), nierversaking van ‘n ander(Nooit getroud nie), ‘n gay broer, en dan een wat net een kind die lewe ingestoot het. ‘n Dogter.
Meeste van die susters was steriel. Die een het drie kinders aangeneem na jare se sukkel om haar eie kinders te verwek. Na die derde aanneming het haar eierstok fabriek se deure skielik oopgevlieg. Drie niggies is sommer kort opmekaar gebore. Alhoewel ek vas glo sy het gemaak soos die hoenderboer van Delmas wie se henne net onbevrugte eiers gelê het. Hy het van “cock” verander.
Die een niggie koop haar lipstiffie net as Edgars ‘n “buy one, get one free” promosie het. Want sy gebruik die gekoopte lipstiffie vir die boonste lip, en die “free” een vir die onderste. En mens hop altyd rond as jy met haar staan en gesels, want geen mens weet watter oog kyk vir jou nie.
Haar sussie is weer beeldskoon. ‘n Model. Sy het die paal gekry waaraan skoonheid gehang het toe dit die dag uitgedeel is.
Dan is daar Heidi. Die enigste niggie wat ek ooit regtig geken het. Tot die insident een aand in my klerekas. Toe ons skielik op twaalf jarige ouderdom wegkruipertjie wou speel. Christo, by die skool het my verseker niggies is gemaak “ om mee te eksperimenteer.”
Ek het nooit gehou van eksperimente nie. Die goed het altyd ‘n manier gehad om in mens se gesig te ontplof. Soos die dag in die Tech, toe ons remvloeistof en swembad chloor in ‘n twee liter bottel gegooi het, om vir die wetenskap juffrou te wys wat gebeur. Sy was natuurlik nie ‘n wetenskap onnie se gat nie, want as sy was, sou sy mos geweet het wat volgende gaan gebeur, en ons gekeer nie.
Maar die insident waar ons toe meneer Louw se klaskamer vensters op die derde vloer uitgeslaan het met ons tuisgemaakte bom, het gemaak dat geen eksperiment meer sonder skriftelike toestemming van die ouers, mag plaasvind nie. En dan ook net in die vlei so vyf kilometer van die skool af. Ek het natuurlik wetenskap onmiddelik gelos en eerder vir iets soos Biologie gegaan. Ook net tot ons die dag ‘n swanger rot, Ballatjies, moes disekteer. Dit moes seker maar gebeur het in die tyd wat die juffrou besluit het om die rotte in die klas aan te hou vir weke aaneen, omdat sy nie kon besluit of ons sterk genoeg is om die goed op te kerf nie. Wel, ons was nie. Die rotte het name gekry. En niks met ‘n naam kan mos geslag word nie.
Teen die tyd wat ek klaar gemaak het met skool, het ek als behalwe huishoudkunde en tik gedoen. Huishoudkunde vir die rede dat een van die huishoudkunde leerlinge eendag, baie moeg, vir ons vertel het hoe erg haar naai eksamen was. En ek was mos ‘n kind van die kerk… En tik ook maar net omdat ons daai jare nog nie van tik geweet het nie. Ons het net bier en dagga geken.
Heidi en haar ouers het kort daarna Kaap toe getrek. So paar jaar gelede, op ‘n begrafnis, sien ek vir die eerste keer in jare toe weer meeste van die familie. Maar die niggies word formeel voorgestel aan my, so tussen die kis draery deur, en ons groet met die hand en ‘n “aangename kennis”, heeltemal vergete dat die ouerige dame wat voor my staan, my as kind gekielie het tot ek my broek natmaak. Dan kon al die kinders vir my lag…
Nou die aand word ek genooi na ‘n groep op Facebook. ‘n Naam wys onderaan die lys van “members”. Die naam lyk bekend. Ek gaan doen bietjie ondersoek, en wragties, dis ‘n kleinneef van my ma. Na nog bietjie rondgrou ontdek ek ‘n neef en nog ‘n niggie. Daar is net drie aan my ma se kant van die familie. Een sit in skape tel in Aus, en die ander een is iewers in Kaapland. Ek epos almal. Die kleinneef is net ‘n jaar jonger as Ma, maar hoogs ingels. Ek “how’d u do” en “Naais toe meat joe” toe maar in my boodskap aan hom. Die een in Aus het ek nog nooit voorheen gesien nie. Ek vra toe maar net wie se kind sy is en hoop sy blêr nie terug nie. Die neef het ek darem in my standerd ses jaar ontmoet, toe hy my kort na ‘n operasie na sy pa toe gevat het vir ‘n kuier. Dus vra ek maar net of hy my kan onthou.
En so sit ek dag en nag voor die rekenaar en wag. Ek wil tog so graag ‘n niggie of ‘n nefie hê.
Maar niks. Niemand antwoord my navrae nie. Die afwagting was groot, wat die teleurstelling net nog groter maak. Maar, ek ken daai gevoel teen die tyd maar te goed. Elke nou en dan bel ek iemand, en kry die antwoord “Ek bel jou nou terug,” of “Kan ek jou gou terugbel?” of “Kan ons later bietjie gesels as ek jou terugbel?”
En dan wag ek in afwagting. Tot ek later maar opgee, omdat die terugbel nooit gebeur nie.
Gisteraand besluit ek toe maar om op te gee. Een en dertig jaar sonder niggies en nefies het my nie doodgemaak nie. En soos iemand eenkeer gesê het: Vriende is die familie wat destiny vergeet het om vir jou te gee.
Ek het genoeg familie, dankie!
aktief 1 hour, 39 minutes gelede
aktief 8 hours, 50 minutes gelede