nardussite – Bernardus
To live in coram Deo is to live in the presence of God, being ruled by His authority for the glory of His name. (R.C. Sproul)
Augustus 16, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Die betekenis van die ander in jou lewe
Julie 23, 2019 Julie 23, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Die mens is soekend, maar soek ons op die regte plek of op plekke? Uit my eie lewe weet ek verseker hoe ander mense op my pad geplaas is en wat die effek van die individu en ander was. Die vraag na alles is of ons God raaksien as die Een wat mense (enige mens) gebruik om vir my, vir jou by te staan, te help, te ondersteun, om as familie en gesin met 'n gees van eengesindheid en samehorigheid op te tree? Maar sien ons ook raak dat dit na alles oor God se eer en verheerliking gaan – oor die aanbidding van God drie-Enig. Dit gaan nie oor ek nie, oor my eie belange of status nie.
Die mens is geskep as iemand wat graag wil behoort. As die fokus nie God is nie, dan gaan dit iets anders wees. Daar kan nie 'n vakuum wees nie. Dis of God of nie God nie. As dit nie God is nie, dan kan dit heel moontlik verkeerde vriende of invloede of beskouings wees. Vir sulkes gaan dit oor aanvaarding ten alle koste. Hierdie ingesteldheid sny oor alle vlakke en samelewingsverbande. Kom ek fokus vir 'n oomblik op die skool en alles wat daar gebeur en spesifiek wanneer dit kom by bestuurs- en leierskapontwikkeling. Uit my eie ervaring het ek oor tyd meer en meer besef dat ek aangestel is, deur God aangestel is. Al trek mense nie die lyn direk na God as die Beskikker en Voorsiener van alles wat ons het, is dit vir my 'n feit dat die mens alleen kan wik, maar God beskik. As ons nie buite onsself en by God begin en na sy wil deur gebed vra nie, bly ons eintlik blind en net ingestel op ons eie sondige selfsugtige begeertes of behoeftes. Dink na oor die volgende enkele vrae of voorbeelde:
Hoe sterk is ons in ons vergaderings op God gefokus as die Een wat ons gesamentlik en individueel deur sy Gees moet laat lei?
Wat is ons beskouing van personeelontwikkeling? Is dit net nog 'n geleentheid wat op die kalender afgemerk kan word, of benut ons dit as 'n geleentheid waar ons mense volgens die beeld van Christus kan stuur en begelei, juis omdat ons onsself sien as beelddraers van Christus?
Ons hoor baie van die idee dat jy jouself moet laat geld, maar is dit op 'n manier waar ander se bydraes en idees net summier afgemaak word as niksseggend of uitgedien, terwyl die leier of bestuurspanlid, of portefeuljehouer se entoesiasme gedemp word en hy/sy net verder terugsak in frustrasie en in 'n gevoel van hopeloosheid?
Tog, doen jy wat gedemp voel, steeds die regte ding deur met inisiatief en aan die hand van die goue reël vir die lewe te volhard en te bestuur en so jou rentmeesterskap dinamies en onverskrokke te beoefen?
Word ek in my gesprekke as bestuurspanlid gelei deur die beginsels en riglyne uit God se Woord? Sien ons nog die lig in sy Lig?
Laastens: As mense aangestel moet word, wat is die kriteria wat vasgestel word en hoe lyk ons prioriteite, en wat is ons vertrekpunte? Is die vraag hieromtrent eerstens wat mense wil hê, of begin ons by die vraag: Wat wil God hê vir die skool en vir hulle wat daarin arbei?
Maar God bly in beheer en voer gesag oor alles en almal. Ons het die wonderlike troos dat dit wat mense tot nadeel (sonder dat hulle soms werklik daarvan bewus is) van ander beplan en doen, deur God tot voordeel van sy kinders omgebuig kan word en kan beskik deur sy vaste plan.
Ek sluit af en deel graag die volgende video om verder perspektief te gee aan die belangrikheid en plek van gebed in ons verhoudings en hoe ons na ander kyk of hulle moet beskou. Gebruik die tyd en geniet die video van dr Henry Cloud met sy spesifieke aanslag. Ek glo hierdie video kan sinvol en met die nodige onderskeidingsvermoë deur 'n span benut word om weer opnuut perspektief te kry oor belangrike beginsels.
Julie 22, 2019 Julie 22, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Vanuit die 'laaste boek' nog iets.
Julie 12, 2019 Julie 22, 2019 nardussiteLewer kommentaar
In my voorafgaande post het ek afgesluit met die volgende gedagte: "Aan Hom en sy beloftes wil ek vashou". Dit impliseer dan ook dat daar ander goed – 'n 'wêreld' daarbuite is waaraan ek kan vashou en waarop ek my lewe kan bou, maar wat my betref doodeenvoudig op 'n ramp sal afstuur. Uiteindelik bied daardie wêreld geen sin en ware vrede en ware rus nie.
Ons lewe in 'n wêreld en omgewing vandag waar die idee geskep word dat jy nie jou oor sekere sake mag uitlaat nie, en dat jy moontlik geëtiketteer kan word as iemand wat dweperig is, dat jy hare kloof, dat jy outyds is, dat jy onnodig kritiseer, dat jy met alles ontevrede is, dat jy eintlik 'n 'pretbederwer' is, dat jy eintlik net depressief is, en 'n probleem het om in te pas, en so kan 'n mens aangaan. Hierdie wêreld waarvan ek praat, word in die Bybel en in Openbaring met die naam "Babilon" aangedui. Ek wou meer uitvind oor wat hierdie naam inhou en deel graag 'n bydrae met erkenning aan die skrywer, Kevin DeYoung. Dalk, tong in die kies gesê, sou ek graag wil hê dat meer hieroor van ons kansels af gepreek moet word. Alhoewel DeYoung vanuit die Amerikaanse konteks skryf, dink ek mense sal gou besef dat "Babilon" nie net in een wêrelddeel voorkom nie.
Blame It on Babylon
In the book of Revelation, Babylon is a symbol of all that's wrong in the world. It's the system, the way things are in a sinful creation. Babylon is worldliness. If you study Revelation 17, you'll notice three things about the prostitute Babylon. First, she is attractive. She has royal clothes, purple and scarlet. She glitters with gold and is decked out in pearls and precious stones. She's got her best threads on, alluring and seductive.
Second, the influence of Babylon is pervasive. She sits on many waters, which are peoples, multitudes, nations, and languages (Rev. 17:15). Babylon the city literally sat on many waters (Ps. 137:1; Jer. 51:13), but water here is a metaphor for influence. Babylon is connected and powerful. She is not one kingdom in one place at one time but the pervasive worldliness that reigns in every country, every culture, and every government.
Third, Babylon is impressive. John says, in verse 6, "When I saw her, I marveled greatly." He was astonished at her influence, her power, and her hold on the inhabitants of the earth. The ways of the world always seem more impressive than the way of a crucified Savior.
So how do we avoid the crushing weight of Babylon the Great? The first step is to admit we live in Babylon. Everyone does. We are all tempted to drink from the golden cup filled with abominable things (Rev. 17:4). Every culture has its "isms" to tempt us to idolatry. In Africa, the test of faithfulness may involve animism and polygamy. In South America, it might be syncretistic versions of Catholicism. In Asia, it might be ancestor worship. In America, the "isms" are a little different:
Experienceism: The good life can be found only through travel, adventure, and novelty.
Protestism: If I always speak out against the evil out there, I can ignore the evil inside.
Healthism: Younger is always better, and when I get old there will be a pill and a workout video to help me feel young again.
Entertainmentism: If it doesn't make me feel something right now, it can't be worth my time.
Voyeurism: My life is disappointing and boring, so I will do all I can to peer in on celebrities whose lives are more exciting and more dysfunctional.
Sportsism: I live and die every weekend based on how well twenty-year- old men push each other over while running around in tights chasing a ball.
Partyism: Life pretty much stinks most days, but once or twice a week I have the time of my life; later, I throw up.
Politicsism: Everything bad is the other guy's fault, and everything that needs to change in the world can be voted on by Congress.
Sexualityism: My parts are my business, and God cannot tell me what they're for or when or how to use them.
Advocacyism: I care therefore I am.
I could go on and on about all the other worldly "isms" of our day. But you get the point. We live and breathe worldliness.
The answer is not to hide in a holy huddle in some Christian ghetto. The problem with the Christian subculture isn't that it's too otherworldly but that it is almost always too worldly. Sure, some of the movies and music change, but the way of thinking is still the same. The experienceism, the healthism, the entertainmentism are all there because finding an alternative to Babylon is more difficult than watching different movies. It's living by a different story. It's being shaped by a different set of assumptions. It's demonstrating a different ethic. It's being supremely relevant to a dying world by smashing the idol of relevance. If you want to always be relevant, you must deal with the things that touch eternity, and if you are dealing with eternal things, you always seem a bit irrelevant.
We're foolish if we think that we are not surrounded by Babylon. Everyone is. Worldliness in this country will ruin far more spiritual lives than Islam and new-age spiritualities. "In the world, not of the world," Jesus said. Easier said than done. "Can a man carry fire next to his chest and his clothes not be burned? Or can one walk on hot coals and his feet not be scorched?" (Prov. 6:27–28). Beware of all the subtle ways the world wants to squeeze you into its mold.
Die laaste boek in die Bybel
Julie 10, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Ek het gewonder wat sal die opskrif van hierdie post wees. En die rede hoekom ek oor "Die Openbaring" graag wil skryf, is omdat ek 'n hele ruk terug die Bybel van die begin af begin lees het en nou die afgelope dag die laaste hoofstuk gelees het.
Ek moet erken dat ek nogal opgesien het, en selfs gespanne was om met "Openbaring" te begin. 'n Mens het oor tyd en jare die idee gekry dat die boek te moeilik is en dat 'n mens maar eerder daarvan moet wegbly. Aan die ander kant weet 'n mens dat Openbaring oor die laaste tye handel – oor die eindtyd en oor die nuwe Jerusalem, oor die nuwe nuwe hemel en nuwe aarde. En dis asof 'n mens dit alles nie met jou verstand kan (of selfs wil) deurgrond nie. Met die lees van Openbaring het ek wel besef dat daar dinge is wat ek nie met my kleine en nietige verstandjie kan begryp nie. Tog het ek tot die slotsom gekom dat 'n mens in die eerste plek en in die laaste plek by God moet begin en Hom die heeltyd voor oë moet hou. Wat bedoel ek hiermee, sou mense vra, want is dit nie per slot van rekening logies dat 'n mens God in en deur alles voor oë moet hou nie? Dis tog sy geopenbaarde Woord. Kom ek stel dit soos volg: Al verstaan 'n mens nie alles of selfs groot dele van die laaste boek in die Bybel nie, was dit vir my duidelik en helder dat Openbaring herhalend en bevestigend vol van God drie-Enig, sy heiligheid, sy lof, sy heerlikheid, almag, en soewereiniteit is. En ek wil net eers met die nodige eerbied daarop fokus soos dit in hierdie laaste boek van die Bybel tot uitdrukking kom. Kom ek haal aan:
Openbaring 1 vers 8: ""Ek is die Alfa en Omega", sê die Here God. Hy wat is en wat was en wat kom, die Almagtige".
Openbaring 1 vers 17: "… Moenie bang wees nie, dit is Ek [dit is Jesus – my eie invoeging], die Eerste en die Laaste, die Lewende. Ek was dood en, kyk, Ek lewe tot in alle ewigheid; en Ek het die sleutels van die dood en die doderyk".
Openbaring 4 vers 8: "… Heilig, heilig, heilig is die Here God, die Almagtige, Hy wat was en wat is en wat kom". En vers 11: "Here, ons God, U is waardig om die heerlikheid en die eer en die mag te ontvang omdat U alles geskep het; deur u wil het alles ontstaan en is dit geskep."
Openbaring 5 verse 12 tot 13: ""Die Lam wat geslag was, is waardig om die mag en rykdom, die wysheid en sterkte, die eer, heerlikheid en lof te ontvang." Die hele skepping, alles in die hemel en op die aarde en onder die aarde en op die see, ja, alles wat daar is, het ek hoor sê: "Aan Hom wat op die troon sit, en aan die Lam, behoort die lof en die eer, die heerlikheid en die krag, tot in alle ewigheid.""
Openbaring 7 vers 10: "Hulle het hard uitgeroep: "Ons redding kom van ons God, wat op die troon sit, en van die Lam!" en vers 12: ""Amen! Die lof en die heerlikheid, die wysheid, die dank en die eer, die mag en die sterkte behoort aan ons God tot in alle ewigheid, Amen!""
Openbaring 11 vers 15: "… "Die koningskap oor die wêreld behoort aan ons Here en sy Gesalfde, en Hy sal as koning heers tot in alle ewigheid"". En vers 17: ""Ons dank U, Here God, Almagtige, U wat is en wat was, dat U nou u groot mag gebruik en as koning heers."
Openbaring 12 vers 10: "Toe het ek 'n stem in die hemel gehoor wat hard uitgeroep het: "Nou het ons God die redding gebring, nou is sy mag en koningskap hier, en die gesag van sy Gesalfde!"
Openbaring 14 vers 7: "en hy ['n engel – eie invoeging] het met 'n harde stem uitgeroep: "Vrees God en gee aan Hom die eer, want die tyd het aangebreek vir sy oordeel. Aanbid Hom wat die hemel en die aarde, die see en die waterbronne gemaak het.""
Openbaring 15 vers 3 tot 4: "Hulle sing die lied van Moses, die dienaar van God. Dit is ook die lied van die Lam: "Groot en wonderbaarlik is u dade, Here God, Almagtige. Reg en betroubaar is u optrede, Koning van die nasies. Wie sal U nie vrees nie, Here, en u Naam nie verheerlik nie? U alleen is heilig! Al die nasies sal kom en U aanbid, want hulle sal sien dat u handelwyse regverdig is.""
Openbaring 16 vers 5: ""… U is regverdig, U wat is en wat was, U, die Heilige, omdat U hierdie oordeel voltrek het; …", en vers 6: ""Ja, Here God, Almagtige, betroubaar en reg is u oordele.""
Openbaring 17 vers 14: "Hulle sal teen die Lam oorlog voer, maar die Lam en saam met Hom dié wat geroep en uitverkies en getrou is, sal hulle oorwin, omdat Hy die Here van die heersers en die Koning van die Konings is".
Openbaring 19 vers 1 tot 4: ""Prys die Here! Die oorwinning, die heerlikheid en die mag behoort aan ons God! Regverdig en reg is sy oordele, want Hy het die oordeel voltrek oor die sedelose vrou wat die aarde deur haar onsedelikheid verwoes het. Hy het die dood van sy dienaars op haar gewreek." Verder het hulle uitgeroep: "Prys die Here! Haar rook styg tot in alle ewigheid op." Die vier en twintig ouderlinge en die vier lewende wesens het gekniel en God aanbid wat op die troon sit. Hulle het gesê: Amen! Prys die Here!""
Tussendeur bostaande aanhalings en uitroepe, voltrek God sy plan vir die wêreld. Dalk is ek en jy onseker oor die fyner betekenis van alles en raak ons gou bewus van ons beperkte denke, maar een ding weet ek en dit sê bostaande aanhalings tog duidelik en in verstaanbare taal, en dit is dat ons deur alles by die ewige God moet begin en moet eindig. Hy is die getroue God wat my as gelowige in en deur alles bewaar. In Openbaring gee Hy die sekerheid. Aan Hom en sy beloftes wil ek vashou.
Junie 12, 2019 Junie 12, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Aftrede – 'n tyd vir optrede
Mei 15, 2019 Mei 15, 2019 nardussiteLewer kommentaar
Sekerlik is daar baie wysgere of filosowe daarbuite wat hulle eie weergawes van en filosofie rondom aftrede mag hê. Tog wil ek verdere aksente plaas, en ek wil eerlik wees. Die idee is om net 'n klompie gedagtes as't ware op die tafel te plaas – dinge waarmee 'n mens vrede moet maak en ook met en aan moet werk. Die vraag is of hierdie post net vir afgetredenes bedoel is? Dit moet die leser maar self beantwoord.
Ek stel 'n klompie punte en daarna wil ek graag ook hierdie punte verder uitlig met meer besonderhede en agtergrond. Dis asof ek amper 'n soort van onderhoud met myself voer.
NEEM KENNIS! Die ander mense/res van die wêreld tree nie ook af as jy aftree nie (alhoewel ek reken en ook so deur my loopbaan dit ervaar het, dat daar mense is wat al lankal – in hulle koppe en selfs fisies – afgetree het, maar net dit nog amptelik moet aankondig).
Die wêreld beweeg aan en mense of individue gaan 'normaal' (of is dit dalk 'abnormaal') voort. Hulle gaan staan nie stil, net omdat jy die pas vir 'n oomblik makeer en nuwe rigting probeer vind of ondersoek nie. Wat het dit my geleer? Ek hoor en luister nou baie meer as ooit tevore! Ek het nie noodwendig iets nuuts en vars om by te voeg nie. Skielik (want dis onverwags en seker ook te wagte) het ek besef dat ek in terme van my ervaring in die verlede delf en uit die voorraad diep/praat, terwyl ander oor vandag en oor dinamiese eietydse gebeure praat – soos die 'politiek' by die werk en interessanthede, wisselvallighede en soveel daaglikse katestrofes en gebeure.
Ek weet en besef daagliks dat ek wel moet teruggee
Hoe dikwels probeer mense die feit ontduik of systap met die uitdrukking dat "'n mens niks eendag kan saamvat nie", om eintlik net daardeur te sê dat ons nou elke dag en by elke moontlike geleentheid moet teruggee uit dankbaarheid vir die genade wat ek ontvang het, voordat my tyd hier op aarde verby is. En die kern hier, naamlik dat 'n mens uit dankbaarheid moet teruggee vir dit wat 'n mens ontvang het, is waar en seker. Maar eintlik is hierdie beginsel nie net van toepassing as jy die dag aftree nie, maar ook vir die tyd waar jy aktief binne 'n beroep gestaan het. Jy tree nie af om dan eers terug te gee nie; jy gee altyd terug – van jouself, jou menswees, jou tyd, jou energie, jou meelewing, en so kan 'n mens aangaan. Ek reken dis juis hierdie laasgenoemde fasette wat binne die werkplek verhoudinge bou en mense opbou. Ek reken net as afgetredene vra jy dit ook nou meer en meer van die ander; juis omdat hulle ook nou reeds moet teruggee en moet uitreik, en nie eers na hulle afgetree het nie. Maar ek glo nie die belangstelling en uitreik moet vermom word met opmerkings soos " Dis darem lekker om by die huis te wees"; "Dis darem lekker om altyd op vakansie te wees"; "Wat maak jy nou met al die tyd wat jy het?" Nee, kom ons reageer sinvol met opbouende en eerlike en opregte kommunikasie.
Aftrede laat jou voel wat dit beteken as die skoen nou aan die ander voet is.
Ek reken ek sou meer moeite wou doen om my voorgangers wat uit dieselfde posisie en by dieselfde instansie as ek afgetree het, deurlopend te ondersteun en te betrek ten opsigte van hulle welsyn, daaglikse behoeftes en sommer net uit belangstelling.
Weet verseker dat jou kop nie "aftree" nie.
'n Mens dink nou dalk nog meer as ooit tevore – denke oor hoe gaan ek my dag vandag beplan en leef en gaan dit anders as gister wees, of, waaroor gaan ek gesels as my huismense weer later en deur die loop van die dag by my aansluit.
Aftrede het my weer oor dinge opgewonde laat raak – dinge (en heel dikwels die klein dingetjies) wat ek vantevore nie juis op ag geslaan het nie, soos om met trots die huis in te gaan en met opgewondenheid te wys hoe lyk die koejawels wat ek so pas afgepluk het. Die vraag is hoe ons almal met waardering na die klein dingetjies en gebare kyk en daarop reageer.
Die huis – my "veilige hawe" of gemaksone?
Ek het altyd vanuit my werksomgewing en wanneer sekere uitdagings druk op my geplaas het, gesê dat dit darem wonderlik is om weer aan die einde van die dag huis toe te gaan, na my 'veilige hawe'. Die groot uitdaging nou is om ankers op te tel en die hawe weer te verlaat. Of moet ek eerder sê dat daar 'n see van uitdagings en geleenthede is wat nou aangepak en getrotseer kan word. Ek was skaars afgetree en by die huis (of nee, eerder by die see in die Suid-Kaap) toe ek 'n boodskap van my vorige werkgewer en 'n amptenaar kry om by 'n skool uit te help. Dit gaan nie goed by die spesifieke skool nie en die personeel voel hulle is op moedverloor se vlakte en leierloos. In die algemene taal word die instansie in baie opsigte as disfunksioneel beskou. Ons sê mos maklik 'n instansie is disfunksioneel, so asof dit die geboue is wat disfunksioneel kan wees. Intussen gaan dit oor mense/individue wat binne daardie struktuur werk. Dis mense wat 'n instansie funksioneel maak, of nie, op grond van sekere ingesteldhede en doelgerigte beplanning en uitvoering. Die blaam word so dikwels net weggeskuif, asof die probleem elders lê. Terug na die oproep om te kom uithelp.
Ek aanvaar toe die geleentheid om te gaan help en terug te gee – uit te reik. En skielik besef ek dat die disfunksionaliteit nie sommer maar net as etiket geografies om die hals van 'n sekere skool binne 'n sekere gemeenskap gehang kan word nie. My gevolgtrekking na dese: Disfunksionaliteit lê wyd – by die ondersteuningstrukture, toesighouers, by die persoon wat in gebreke bly om sy/haar e-pos te beantwoord, by sy/haar luiheid/laksheid (die Engelse het 'n mooi woord, naamlik "Slacker"), by mense wat elke maand salaris trek en eintlik nie veel gedoen het of werklik probeer het om te help en bystand te verleen nie. Sien, ek is nou aan die ander kant van die draad. Van my kant af lyk die wêreld waar ek was en hoe die prentjie meer en meer ontvou, nie goed nie. Wat is fout met die prentjie? As ek praat van 'n prentjie, dan dink ek aan die speletjie of oefening wat 'n mens in tydskrifte gekry het: twee identiese prentjies of op die oog af identies, is verskaf. Dan moes jy aandui in watter opsigte die een van die ander een verskil of wat ontbreek. Wat sien ek raak, hier uit my leunstoel (as jy wil)?
Luister ons ook aandagtig en met belangstelling na hulle, wat steeds behoeftes het, en geag wil word?
Destyds het een van my personeellede haar "skuldig" gemaak of eerder voorgegee dat sy aandagtig luister met 'n kort en aanhoudende "Ja, ja, ja, … ja, ja … ja op dit wat jy aan haar meedeel, maar kort voor lank het ek agtergekom dat sy "Ja" op verkeerde plekke in die gesprek sê. Hoef ek nog meer te verduidelik? Of soos 'n matriekvriend van my by 'n reünie toe ons aan tafel by 'n ete sit. Niemand het gesels nie en die gesprek was vir daardie oomblik afgehandel en tog het ek herhalend van hom gehoor: Ja, ja, … ja, ja, ja. Moet sê sy selfspraak was nogal komies.
Stel ons werklik en intens belang in mekaar en in mekaar se wêrelde?
Aanvaar ons mekaar en dinge en voorregte as vanselfsprekend?
Is ons so ingestel om polities korrek op te tree, dat ons eintlik in die proses mekaar vir die wolwe gooi, en die ander nie 'n plekkie in die son gun nie?
Het ons dalk perspektief verloor en jaag ons na erkenning, ongeag …
Weet ons nog waarmee ons besig is en wie ons is, of het ons slegs "rubberstempels" geword?
Hoe word na mense gekyk (ook natuurlik na afgetredenes) ten opsigte van hulle menswaardigheid, ongeag hulle ouderdom? Ek reken ons moet weer presies vasstel wat met 'menswaardigheid' bedoel word.
Ken jy die goue reël van die lewe? (Doen aan ander …)
Is ek spyt ek het afgetree? Nee, beslis nie. Vir my het aftrede kom wys dat dit nie meer gaan oor ambisie, die bou van 'n loopbaan, of die soeke na erkenning, of dalk oor die mooiklinkende Engelse uitdrukking wat lui "Fake it till you make it" nie. Dis alles van korte duur. Aftrede kom stroop jou as't ware van al die pretensies. Nou staan jy voor die spieël met die vraag: Wie en wat is jy nou eintlik? As jy sukkel met die antwoord, dan het jy heel moontlik 'n identiteitsprobleem of -krisis.
Ek kan nou optree (na aftree). Ek het 'n opinie. Ek kan die prentjie verder invul. Die groot uitdaging is net dat ek my daagliks daaraan moet herinner.