Detail van die deksel van die houtkis van die dame Tenddinebu - Geskiedenis Podcasts - 2022
Kis van Tanakhtnettahat
Die 21ste Dinastie (1070-945 vC) val binne die Derde Tussenperiode (1070-664 vC), 'n tyd van politieke onrus en ekonomiese krisis. Die weelderige grafte van die Nuwe Koninkryk het verdwyn en is vervang deur eenvoudige, meestal onversierde begrafnisse. Die uitgebreide versiering wat die oorledene sou help in sy/haar reis na die hiernamaals, is oorgeplaas na geneste samestellings van antropoïde kiste. Die kiste van die vroeë 21ste dinastie is van 'n soort wat bekend staan ​​as 'geel kiste', met 'n geel agtergrond, heeltemal bedek met klein tonele wat bekend staan ​​as 'vignette'. Destyds was daar 'n tekort aan sederhout en ander ingevoerde fynbos. Plaaslike hout van minder kwaliteit moes eerder gebruik word en om dit te vergoed, het die vakmanne dikwels die kiste van hierdie tydperk met 'n dik modderlaag bedek, maar sommige van die besonderhede eerder as om dit te sny. Die oppervlak is dan bedek met 'n dun lagie wit gesso of gips, wat dit voorberei het vir die uitgebreide skilderye waarmee dit bedek sou word. Die hele kis is uiteindelik bedek met 'n goudgeel vernis.
'N Goeie voorbeeld van 'n 21ste Dinastie geel kis is die binnekis van Tanakhtnettahat (kortweg Tahat). Tanakhtnettahat was 'n sangster (sanger) in die tempel van die god Amun in Karnak, 'n hoë rang in antieke Egipte. Die kis is tans gehuisves in die Michael C. Carlos-museum aan die Emory-universiteit in Atlanta, Georgia (volgens 1999.1.1.17 A-D). Dit is voorheen in die Niagra Falls-museum in Ontario vertoon en was een van 'n aantal kiste en mummies wat in die middel van die 19de eeu na Kanada gebring is. Die versameling het 150 jaar by die Niagra -valle gebly voordat dit permanent na die huidige plek verskuif is.
Die kis bevat die mummie van die oorledene, wat by die skandering en röntgenfoto's in die Emory-hospitaal gevind is dat haar interne organe ongeskonde was, in teenstelling met die gebruiklike verwydering van interne organe gedurende daardie tydperk. Die redes waarom die interne organe nie verwyder is nie, bly 'n raaisel, maar die swak toestand van die mummie dui daarop dat die mummifikasieproses vinnig uitgevoer is. Die mummie was bedek met 'n mummiebord, vermoedelik 'n ontwikkeling uit die begrafnismaskers van vroeëre periodes, wat soos 'n vlak sekondêre deksel gelyk het en gewild was tydens die 21ste dinastie.
Die deksel van die binnekis en die mummiebord toon beide die oorledene aan met 'n vol pruik, waarvan die lappies in kralebande versamel is, en die bokant van haar kop is versier met 'n filet lotusblomme en kroonblare. Sy dra ronde oorbelle en 'n breë kraag. Die versiering op die kis- en mummiebord bestaan ​​uit mitologiese tonele uit die Book of the Dead, beelde van die kisteienaar wat verskillende gode aanbid en verskillende amuletiese beelde vir die beskerming van die oorledene tydens haar reis na die hiernamaals.
Die kis is veral interessant, want noukeurige ondersoek het aan die lig gebring dat dit deur 'n vrou genaamd Ta-Aset hergebruik is. Dele van die kis is geverf en in een geval is die naam van Tahat vervang met die naam van die nuwe eienaar, Ta-Aset. Hergebruik van kiste was algemeen in hierdie tydperk van ekonomiese ontbering en is selfs deur koninklikes beoefen.
Hierdie samestelling van binnekis, mummiebord en mummie sou in 'n buitenste kis geplaas gewees het, waarvan fragmente in die Musée de Grenoble, Frankryk (agterplaas MG 1997 en fragmente MG 3759 en MG 3760) geplaas kon word. Die inskripsies en versiering op die Grenoble -fragmente is nie verander nie, wat beteken dat die buitenste kis, anders as die binnekis, nooit weer gebruik is nie, waarskynlik omdat dit in die ou tyd reeds in 'n swak toestand was. Volgens die Grenoble -museumwebwerf was die oorspronklike herkoms van die fragmente die Theban Necropolis. Hulle is in 1842 deur Louis de Saint Ferriol in Egipte aangeskaf en in 1916 deur sy seun aan die museum geskenk. Die oorlede elite -vrou is dus heel waarskynlik oorspronklik begrawe iewers in die Theban Necropolis, wat na verwagting is vir 'n vrou wat as gesang van die opperste Thebaanse god, Amun.
Lees die "Kisdeksel van Tanakhtnettahat/Ta-Aset" by die Michael C. Carlos Museum Collections Online vir meer inligting.
Kis Timmerwerk (Deel 2)
Terug vir deel twee! Hierdie prentjie is 'n vreemde hoek, maar ek het die binnekant pers geverf. Ek het gedink dat 'n kleur pret sou wees, en aangesien daar verskillende soorte hout is, sou verf die beste hier werk.
En die pers sal saam met die buitekant van die huis gaan, en die hoë ligte op my rok.
'N Ander vinnige projek wat ek gedoen het, was om 'n bordjie vir die kinders te maak en hulle te vra om net twee snoepgoed te neem. Sou hulle luister? Wie weet. Maar hopelik, as ons op die stoep was, kon ons 'n handjievol gryp beperk.
Ek het 'n klein, oorblywende (en super dun) stuk MDF gesny en dit geverf met die goue verf wat ek op die biblioteek se plafon gebruik het.
Ek het 'n bordjie op die rekenaar gemaak, dit afgedruk en aan die kante gebrand. Dit het my ook laat leer hoe om die rookmelder op die derde verdieping uit te skakel, so dit is 'n goeie vaardigheid! Ek het spuitgom gebruik om dit op die bord te sit.
Ek het daaroor gegaan met 'n bietjie vlek om dit te verouder, en toe het ek die hele ding met 'n poli verby gegaan. Ek is nie van plan om dit weer te gebruik nie (want almal gaan die entstof masker en kry sodat ons almal weer gesond kan wees, nie waar nie?). Maar dit is oulik en maklik vir hierdie jaar!
Ons wou die deksel van die kis veilig oopmaak, so Doug het 'n klein staander gemaak.
Hier is dit binne -in die kis.
Om die deksel vas te maak, gebruik ons ​​'n klavierskarnier, wat meer senutergend was as wat ek gedink het dit sou wees. Laat alles in lyn kom sonder om te mors? Byna net so eng soos my klavier -eindstryd op universiteit. (Ek is 'n vreeslike klavierspeler. Dankie tog dat al my ander musikale vaardighede dit swaarder weeg as ek 'n orkesdirekteur word.)
Ons het soos elke 6de putjie geboor en vasgemaak, en daarna teruggegaan en die middelste ingevul.
En om by sommige van hulle te kom, moes ons 'n buigsame boorpunt gebruik. Dit was 'n stadige werk, maar dit het goed gegaan!
Hier is die pos met plek om die deksel op te hou.
Ek het JAAR gelede hierdie handvatsels gekoop, aanvanklik om op die deure in die kas vir die voorste slaapkamer te gebruik. Aangesien dit komies daaroor sou gewees het, het hulle sedertdien in 'n laai gesit en stof opgaar.
Maar dit is die rol wat hulle wou speel.
Ek het natuurlik die skroewe goud geverf.
Daardie dag was regtig baie mooi.
Ons het hierdie jaar twee nuwe vriende by die huis gevoeg!
Ons het albei gemasker (natuurlik) vir die aand. Om dit met ons kostuums te laat werk, het ek dieselfde masker met dubbellaag gemaak met sak, neusdraad en filter wat ek die hele jaar vasgewerk en gebruik het. Maar ek het kant aan die voorkant bygevoeg.
Die masker daaronder was room, so jy kan miskien maak asof dit my vel daaronder is?
Sonder die masker het ek hierdie jaar 'n rou sluier by my rok gevoeg, in plaas van 'n hoed!
Met die masker en sluier is ek baie bedek!
Vir Doug het ek 'n pesmasker van Etsy af bestel. En hy kon sy masker (ook deur my toegewerk) daaronder dra.
Dit is ongeveer die helfte van die lekkergoed wat ons deurgemaak het. Ons het die aand nog meer as 1 000 kinders deurgebring!
Ons buurman oorkant die straat was gaaf genoeg om 'n paar foto's van ver af vir ons te neem!
Dit was 'n vreemde Halloween. Om op die stoep te sit (of te staan) en nie met mense te kommunikeer nie, het gevoel asof ons dit net op TV kyk. En ons het dit so gemis om ons vriende oor te hê. Maar ons is bly dat ons veilig gebly het, en ons hoop dat almal veilig bly terwyl ons Thanksgiving en Kersfees aandurf.
Ek het ook my TinType-app gebruik om van die foto's outyds te maak. Geniet dit!
Kis van die dame van die huis, Weretwahset, heraangeskryf vir Bensuipet met gesigmasker en oopwerkende lyfbedekking
Kleur speel 'n sleutelrol in geslagstransformasie in die graf. Die voorstelling van hierdie vrou op haar kis met 'n rooi vel, 'n kenmerk wat as manlik beskou word, was 'n magiese ingryping wat haar geslag verander het. Hierdie kis en rsquos rooi gesig, hande en voete het haar met die manlike krag belê om 'n fetus vir haar eie wedergeboorte te skep.
Die geel kartonmasker, wat in direkte kontak met die mummie was, het haar geslagsrol weereens verander. Geel vel verteenwoordig die vel van 'n godin van goud. Nou, teruggekeer na haar oorspronklike vroulike toestand, broei sy die fetus wat deur die man geskep is, kraam in die graf en leef as vrou vir ewig in die volgende wêreld.
Taal het 'n vrou se geslag verander, 'n noodsaaklike stap om haar eie fetus in die kis te skep. In Egipties beteken die woord jy het manlike sowel as vroulike vorms gehad. Die pyltjie in die illustrasie dui op 'n inskripsie wat lees: & ldquoWoorde wat deur Imsety uitgespreek word & hellip Ek beskerm jou. & Rdquo Die god Imsety, wat aan die linkerkant voorgestel word, het hierdie sin uitgespreek met die manlike voornaamwoord vir jy eerder as die vroulike voornaamwoord. Hierdie woorde word vier keer aan die kis- en rsquos -kante herhaal. Daar word geglo dat die wonderbaarlike krag van taal om die werklikheid te transformeer, gebruik kan word om 'n individu se geslag te verander.
Geleerdes het hierdie gebruik lankal bloot 'n grammatikale fout genoem. Feminisme het geleerdes beïnvloed om hierdie Egiptiese praktyk ernstig op te neem deur 'n breër siening van geslag aan te neem, eerder as om die gebruik as 'n fout te verwerp. Meer onlangse geleerdheid erken dat die manlike voornaamwoord op hierdie vrou en rsquos -kis 'n kragtige magie verteenwoordig wat geslagstransformasie veroorsaak het.
Dit sê die antieke Egiptiese vroue se vel is rooi geverf om hulle tydelik mans te maak vir wedergeboorte. My vraag is dat rooi gewoonlik vir mans voorbehou is, maar as dit in vroulike rituele gebruik is, beteken dit nie dat dit vir mans en vroue gebruik is nie? Waarom is die kleure anders? Die muurdidaktiek sê dat Egiptiese vroue 'mans' moes word om hulself vir 'n wedergeboorte te verwek, want daar word geglo dat mans die embrio gedra het. Was daar 'n tweede (vroulike) party in hierdie nadoodse opvatting? Of het die vrou as man haarself alleen gebore? Is dit werklik? Is daar 'n werklike mummie? Of is dit vir versiering? Is daar 'n regte mummie in hierdie kis? Hoe weet ons dat vroue in die dood "verander" is na mans? Is dit alles net vermoedens? Of beteken dit net dat vroue ekstra aandag kry? Nie net rooi verf nie, maar meer verf! Waarom moes die vroue in 'n man verander word om die fetus te skep, maar mans hoef nie vir vroue vir inkubasie verander te word nie? Wie het die broeikas vir die wedergeboorte van 'n man gedoen? Is die mummies werklik duisende jare oud? Is daar een hierbinne? Vertel my meer. Ons is nie seker hoe die wedergeboorte -transformasie plaasgevind het nie. Die plasing van die hand binne en buite is anders. Het dit 'n spesiale betekenis? Wat beteken die versiering om haar nek? Is dit juweliersware wat haar rykdom verteenwoordig? Kan net die koning en sy hof vir hulle kiste skep, of kan almal dit doen? Wat verteenwoordig al die verskillende versierings? Wat is dit? Vertel my meer. Nou, nadat die Weretwahset as 'n mannetjie die hiernamaals betree het, keer sy dan terug na die vrou? Wat is 'n paar van die simbole op die kis? Veral na die onderkant van die kis. Dit lyk soos lus toue? Wat is hierdie simbole? Ek weet die onderkant van die kis is in stukke gebou en bymekaargemaak. Maar wat van die arm en voete van die boonste gedeelte van die kis? Of was die kraak net toevallig? Daar is 5 figure aan elke kant van die kis. Is dit die priesters wat die liggaam verander tydens die towerkuns? Is daar 'n betekenis vir die foto's op die kis van Weretwahset? Wat is die geskiedenis van hierdie kis? Watter kleur was die vrouekiste in Egipte? Wat is hierdie blare? Is dit dieselfde godin wat ek op Teti se kis gesien het? Hou dit enigsins verband met die gebruik van baarde op afbeeldings van ou Egiptiese vroue? Watter god is hierdie? ¿Por qué esta tan rojo? Hierdie uitstalling verduidelik die manier waarop vroue in mans verander het, noem die rooi vel wat simbolies is van man wees. Is die bleek vel op die mummiebord omdat dit nie nodig was vir die magiese proses nie? Is die mummiebord aan die linne vasgemaak of is die bord bo -op die mummie gelê?
Daar was baie verhale oor waansin in Europese koninklike families. Sommige het selfs, onregverdig of nie, die snik van "die gek" gekry. Europese koninklikes het die kranksinnige familielede egter nie op die mark gelê nie. Hierdie voorbeeld kom na ons toe uit die Koreaanse Cho'son -dinastie, wat Korea sedert 1392 regeer het.
Prins Sado was die kroonprins, wat op 13 Februarie 1735 gebore is as die tweede seun van koning Yeongjo met sy gunsteling byvrou. Sado was die tweede seun van koning Yeongjo en die enigste oorlewende manlike erfgenaam toe sy ouer broer tragies op 9 -jarige ouderdom oorlede is. Daar was groot blydskap oor die geboorte van 'n gesonde seun. Sado se lewe was egter nie net reënboë en rose nie. Sy vader het 'n vreeslike humeur gehad, en as sodanig was Sado van kleins af bang vir hom. Na berig word, is die jong seun redelik skugter rondom sy pa, wat Yeongjo natuurlik meer kwaad vir sy seun gemaak het. Soos met baie beledigende verhoudings, het Sado sy vader verafgod, maar dit lyk asof hy nooit Yeongjo se goedkeuring verkry het nie. Yeongjo was hiperkrities oor enige fout wat Sado gemaak het en het nooit plesier getoon toe Sado daarin geslaag het nie. Sy verhouding met sy ma was nie veel beter nie. Om aan die goeie kant van Yeongjo te bly, was sy meestal daarop gemik om die reëls van die koning te volg oor die verhoging van die kroonprins tot die letter en om elke liefdevolle moederlike verhouding te laat vaar. Soos met sy pa, het Sado sy ma liefgehad en eerbiedig, maar hul verhouding was ook nie baie koesterend nie.
As kroonprins was Sado baie jonk getroud met Lady Hyegyong, die dogter van 'n arm geleerde, maar met 'n indrukwekkende afstamming en kennis. Die bruid en bruidegom was albei ongeveer agt jaar oud. Hyegyong het uiteindelik haar memoires geskryf oor haar lewe aan die koninklike hof en met Sado. Sy berig dat sy baie angstig was om as die vrou vir die kroonprins gekies te word "asof daar 'n voorgevoel was van die talle beproewings en verdrukkinge wat sy in die paleis sou deurmaak". Aangesien die bruidspaar so jonk was, was hul verhouding aanvanklik dié van kindermaats. Hulle het in aparte huise gewoon, en hoewel die hofdames baie gaaf was, was Hyegyong nog steeds 'n agtjarige kind wat in 'n drasties ander situasie beland het. Sy was heeltemal oorweldig. Alhoewel dit lyk asof die twee kinders redelik goed oor die weg kom, kon sy Sado nie werklik ondersteun nie. Hyegyong se pa kon egter inspring en sorg vir die jong Sado wat hy baie ontbreek.
Anderhalf jaar na die huwelik in 1746 het Sado ernstig siek geword. Toe hy herstel, is hy en Hyegyong na 'n nuwe huis verskuif. Die paleis was skynbaar naby sy ma, sodat sy kon help om vir hom te sorg. Hierdie siekte blyk 'n keerpunt vir Sado te wees. Niemand is heeltemal seker waarmee hy siek was nie, maar tydens sy siekte en na sy herstel het Sado se gedrag wisselvallig geword. Daar is nie baie besonderhede hieroor nie, maar berigte sê wel dat Sado ten spyte hiervan ernstig geraak het oor sy studies en atletiek. Die betrekkinge het egter nie verbeter met sy pa nie, en 'n kort tydjie ná sy herstel is Sado en Hyegyong van die hof verwyder sodat Yeongjo hom nie hoef te hanteer nie. Sado het hierdeur nog meer geïsoleerd van sy familie geword.
Nadat Sado op 14 geword het, het hy en Hyegyong begin leef as 'n meer tradisionele man en vrou. Kort daarna het hulle 'n kind gehad wat ongelukkig net tot die ouderdom van 2 geleef het. 'N Nuwe seun is egter 'n jaar later in 1752 gebore. Dit het gelyk of die jong egpaar op soek was. Toe neem Sado se vreemde gedrag 'n draai. Geskiedkundiges bespiegel dat 'n aanval van die masels sy reeds opgewonde toestand vererger het en dat Sato hallusinasies en nagmerries begin kry het. Hy het geglo dat hy die god van donderweer kon sien, en hy het 'n irrasionele vrees vir die hemel gehad. Sado was oortuig dat hy deur sy pa die skuld sou kry vir enige donderstorm wat die land tref. Hy was versot op die magie van Taiost, veral die boek wat bekend staan ​​as die Jade Spine Scriptures. Hy sou ure neem om aan te trek en klere te kies. Hele uitrustings is verbrand as 'n geesoffer. Sy klere het verband gehou met die weer en sou die hemelse gode tevrede stel of ontevrede op grond van kriteria wat hy net kon verstaan. Ten spyte hiervan het Yeongjo Sado in sy plek begin stuur vir meer en meer amptelike pligte, veral dié wat Yeongjo nie wou doen nie. Dit het onder meer toesig gehou oor die marteling van keiserlike gevangenes, wat Sado se geestestoestand nie verbeter het nie.
Nou neem die hofpolitiek hand by. Sado en Yeongjo het sake met hofdames gehad. Gelukkig, verskillende. Dit het egter hul reeds swak verhouding beïnvloed, aangesien Sado twee seuns by sy byvrouens gehad het en Yeongjo twee dogters gehad het. Yeongjo was uiters jaloers op die twee seuns. Om die saak te vererger, het die broer van een van die byvroue van Yeongjo daagliks berigte oor Sado se vreemde gedrag aan Yeongjo gegee, al dan nie versier nie. Dit het alles gebeur toe Sado by die koningin se sterfbed gekom het en deur sy pa begroet is. Yeongjo het vir Sado geskreeu en geskree totdat Sado by 'n venster ontsnap en huis toe gehardloop het. Rondom hierdie tyd het Sado 'n uitgesproke stampel ontwikkel, wat niks anders gedoen het as om sy pa meer te ontstel nie, wat oortuig was dat hy dronk was. By 'n onvergeetlike ontmoeting was Yeongjo besig om Sado te berispe, wat op sy beurt die dienaars begin jaag en slaan. Op die oomblik is die paleis aan die brand gesteek en 'n swanger Hyegyong het skaars met haar lewe en hul jong seun ontsnap.
Vanaf hierdie oomblik was Sado se gedrag gewelddadig en wisselvallig. Hy het die meeste probleme hanteer of ontstel deur dit met geweld aan sy dienaars uit te haal. Toe sy ma sterf, het hy verskeie eunugs geslaan om sy hartseer te hanteer. Hy vermoor nog 'n eunug deur onthoofding, en laat die lyk se kop op 'n stokkie sit, wat hy saam met hom ronddra. Hyegyong berig in haar memoires dat dit die eerste afgesnyde kop is wat sy ooit gesien het. Na bewering was hy 'n reeksverkragter en sou hy hom op enige vrou, diensmeisie of hofdame dwing wat nie dadelik aan sy eise voldoen het nie. Hyegyong berig ook dat hy die paleis sou verlaat en tussen die mense sou loop, maar niemand is seker wat hy gedoen het nie. Hyegyong berig ook dat sy amper 'n oog verloor het nadat Sado haar met 'n skaakbord in die kop geslaan het. Sy was gelukkig toe een van Sado se byvroue doodgeslaan is. As daar 'n stresvolle gebeurtenis of tragedie was, sou Sado dit regkry deur 'n rits knegte dood te maak. Hyegyong sê Sado sê: "Dit verlig my woede om mense of diere dood te maak as ek depressief of op die rand is." Sjoe.
Daar is opgeteken dat Yeongjo vir Sado gevra het waarom hy die misdade gepleeg het, waarop Sado geantwoord het in die rigting van, " Omdat ek pyn het! U is my vader, maar u het my nie lief nie. " Hy het ook baie begin drink, wat 'n ernstige oortreding van die Koreaanse samelewing was. Teen 1762 was almal in die paleis- familie of bediende in gevaar. Die lyktotale is onbekend, maar berigte is dat verskeie lyke elke dag weggevoer moes word van die paleis waarin hy was. Dit lyk asof Sado nie eens weet dat hy mense vermoor nie, aangesien hy meestal in 'n halfklaar toestand was. Sado het sy gevaarlike aandag na sy jonger suster gewend, en herhaaldelik probeer verlei en haar daarna verkrag. Iets moes gedoen word.
Op 4 Julie 1762 is Sado voor Yeongjo ontbied. Die kroonprins is van sy titel ontneem en is beveel om in 'n ryskas te kom, wat 'n groot, swaar houtkis was. Die deksel is toegemaak, en Sado het in die warm Julie -hitte laat smelt. Sado het agt dae lank in die bors aangehou, sonder kos of water, en gesterf terwyl hy skree om genade. Sy bediendes en bediendes is ook doodgemaak. Hyegyong let op 'n vreeslike donderstorm op die agt dae as 'n toeval met sy obsessie met die dondergod. Ongelooflik was sy dood 'n idee van sy ma. Sy word in die memoires van Hyegyong aangehaal om vir Yeongjo te sê: 'Aangesien die prins se siekte taamlik kritiek geword het en sy saak hopeloos is, is dit goed dat u uself en die koninklike kleinseun beskerm om die koninkryk in vrede te hou. Ek vra u om die prins uit te skakel, al is so 'n voorstel verregaande en 'n sonde teen die mensdom. Dit sou verskriklik wees vir 'n vader om dit te doen in die lig van die liefdevolle band tussen vader en seun, maar dit is sy siekte wat vir hierdie ramp die skuld moet kry en nie die prins self nie. Alhoewel u hom uitskakel, moet u u welwillendheid inspan om die koninklike kleinseun te red en hom en sy moeder in vrede te laat lewe. " Baie harde vonnis van jou ma. Dit was 'n omstrede optrede by die hof, aangesien Sado se teregstelling destyds die teregstelling van die hele gesin sou beteken. Omdat Sado vermoor is op die manier waarop hy was, word dit as 'n leemte in hierdie reël beskou. Die koning het hom nie doodgemaak nie, Sado is dood van honger. Groot.
Hyegyong het nie selfmoord gepleeg soos destyds gewoonlik vir die vrou van 'n tereggestelde man nie. In plaas daarvan het sy aan die lewe gebly om haar seun en dogters saam met Sado groot te maak. Die teorie is dat sy óf aan die lewe bly om haar man se onskuld aan te dui, óf om te protesteer teen die hantering van die saak deur die koning. In die 19de eeu is daar bespiegel dat Sado se siekte 'n versinsel was om sy moord te dek. Hyegyong het haar memoires geskryf in reaksie op die bespiegeling om die saak eens en vir altyd op te los. Ten spyte van al die verskriklike gedrag, behandel Hyegyong Sado baie simpatie omdat sy besef dat hy geestelik siek was. Sado en Hyegyong se seun, Jeongjo, is postuum deur Sato se lang oorlede ouer broer aangeneem. Ondanks dit alles, het Jeongjo een van die grootste konings van Korea geword. Een van sy eerste dade was om sy pa te begrawe in 'n graf wat geskik was vir 'n koning. Sy graf is nou 'n UNESCO -geskiedenis in 1997.
Hulle het Lord Byron se liggaam in 1938 verdoof en is geskok oor die grootte van sy piel
Om vieruur die middag van 15 Junie 1938 was die deure na die heilige Maria Magdalena gesluit. Binne wag ongeveer veertig mense afwagtend op die opening van die Byron -kluis.
Twyfel verswak die sterkste geloof. Vir 'n geruime tyd was die eerwaarde Canon Barber, predikant van die gemeente Hucknall, besorg oor die lyk in die krip van sy kerk van St Mary Magdalene, Nottinghamshire, nie dié van die digter Lord Byron nie, maar moontlik 'n bedrieër. Wie dit anders kon wees, was hy nie heeltemal seker nie, maar hy het gereeld gewonder of daar in werklikheid 'n lyk in die krip was. Dit was 'n klein twyfel wat groot geword het uit vrae wat deur die vele besoekers aan die gemeente gestel is, wat pelgrimstogte by die digter se (veronderstelde) laaste rusplek kom besoek het. Die vraag wat hom die meeste gepla het: Maar hoe weet u dat hy hier begrawe is?
Toe Byron op 19 April 1826 in Missolonghi, Griekeland, op 36 -jarige ouderdom aan koors sterf, is sy liggaam deur vyf dokters oopgemaak en sy brein en interne organe is verwyder. Wat hulle soek, moet 'n mens wonder, maar die Grieke glo dat 'n deel van hul heldedigter in hul land gehou moet word. Byron se laaste avontuur het hom na Griekeland gebring met die doel om die land te bevry van hul Ottomaanse heersers. Die gedagte om 'n tasbare simbool van die digter te hê, sou genoeg wees om die Grieke te inspireer om verder te veg.
Terug in Blighty was daar twis oor waar die digter begrawe sou word. Westminster Abbey het geweier op die grond van Byron 's " twyfelagtige moraliteit. " Na 'n paar weke se onderhandelinge is die lyk uiteindelik teruggestuur na Engeland, gebalsem in 'n bak met handelsmerk, vir die begrafnis by die Church of St. Mary Magdalena.
Vroeg in 1938 vertrou Canon Barber die kerkhoof AE Houldsworth oor sy bedenkinge en spreek hy sy voorneme uit om die Byron -kluis te ondersoek en alle twyfel uit te klaar oor die begraafplaas van die digter en 'n verslag op te stel van die inhoud van die kluis . "
Canon Barber het aan sy plaaslike parlementslid geskryf om toestemming van die binnelandse kantoor om die krip oop te maak. Hy het ook aan die oorlewende lord Byron, wat destyds predikant van Thrumpton was, geskryf en toestemming gevra om die gesinskluis binne te gaan. Die predikant het sy toestemming gegee en het sy vurige hoop uitgespreek dat 'n groot familie -skat saam met sy voorouers ontdek sou word en na hom terugbesorg word. "
Om vieruur die middag van 15 Junie 1938 was die deure na die heilige Maria Magdalena gesluit. Binne wag ongeveer veertig mense afwagtend op die opening van die Byron -kluis. Volgens aantekeninge wat deur Houldsworth geskryf is, was onder die aanwesiges:
Eerste Canon Barber en sy vrou
Mnr Seymour Cocks LP
N. M. Lane, bisdom landmeter
Mnr Holland Walker
Capt & amp; mev McCraith
Mnr & mev G. L. Willis (predikant en bewaarder)
Mnr & Mev c. G. Campbell bankier
Claude Bullock, fotograaf
Mnr Geoffrey Johnstone
Mnr Jim Bettridge (kerk brandweerman)
Die ander was nie aan Houldsworth bekend nie.
Teen ses en dertig kon messelaars die groot plaat bokant die kluis verwyder. Dr Llewellyn het 'n mynwerker se veiligheid in die opening laat sak om die lug te toets. Die eerste aansig van die gewelf het aan die lig gebring dat dit 'n verbasend klein gebied is met twee sierlike kiste.
Uit 'n verre lig was die twee kiste in 'n uitstekende toestand. Hulle is elkeen oorheers deur 'n kroon en die kroon op die middelste kis het ses bolle op lang stingels gedra, maar die ander kroon is blykbaar beroof van die silwer bolle wat oorspronklik op kort stamme naby die rand vasgemaak was.
Die kiste was bedek met pers fluweel, nou baie verbleik, en sommige van die handvatsels is verwyder. By nadere ondersoek is die middelkis van die dogter van Byron, Augusta Ada, Lady Lovelace, onthul.
Aan die voet van die trap, wat op 'n kind se hoofkis rus, was 'n kis wat, volgens die inskripsie op die houtdeksel en op die kis binne, die hart en brein van Lord Noel Byron bevat. Die gewelf bevat ook ses ander loodskulpies, almal in 'n aansienlike toestand van ontbinding, en die onderste kiste in die lae word amper platgeslaan deur die geweldige gewig daarbo.
Lord Byron op sy sterfbed, Joseph-Denis Odevaere, c. 1826
Die kis van Byron ontbreek die naambord, koperversierings en fluweelbedekking. Dit het stewig gelyk, maar was sag en sponsagtig om aan te raak. Houldsworth het 'n beroep op Johnstone en Bettridge gedoen om die deksel op te lig. Binne was 'n loodskulp. Toe dit verwyder is, was nog 'n houtkis binne -in sigbaar.
Nadat ons dit opgehef het, kon ons die liggaam van Lord Byron sien, wat in 'n uitstekende toestand was. Geen ontbinding het plaasgevind nie en die kop, bolyf en ledemate was taamlik stewig. Die enigste dele wat geraamteliseer is, was die onderarms, hande, onderste skene, enkels en voete, hoewel sy regtervoet nie in die kis gesien is nie. Die hare op sy kop, lyf en ledemate was ongeskonde, alhoewel grys. Sy geslagsorgaan toon 'n redelik abnormale ontwikkeling. Daar was 'n gat in sy bors en agter in sy kop, waar sy hart en brein verwyder is. Dit word in 'n groot urn naby die kis geplaas. Die vervaardiging, ornamente en meubels van die urn is identies aan die van die kis. Die gebeeldhouwde medalje op die kerk se koormuur is 'n uitstekende voorstelling van Lord Byron soos hy nog in 1938 verskyn het.
Detail uit 'n litografie van Lord Byron en Marianna Segati - en die vrou van sy verhuurder in Italië en sy minnaar
Sommige het beweer dat Byron 'n enorme ereksie gehad het. In die sewentigerjare het Houldsworth aan 'n plaaslike koerant gesê dat Byron se penis net so groot en so lank as 'n ponie was. voor terugkeer (sonder twyfel in skok en ontsag) aan die kerk hierbo. Daar word geen melding gemaak van hoe die vroue gereageer het nie. Houldsworth het later ook aan een van Byron se biograwe, Elizabeth Longford, geskryf dat die digter die onderbeen ontbreek en dat die een met die klubvoet onder in die kis was.
Ongelukkig het die teenwoordige fotograaf geweier om foto's van die lyk van Byron te neem uit vrees vir heiligmakingwel, dit was sy verskoning. Hy het egter 'n foto geneem van die twee kiste wat in die ds. Canon Barber 's se boek verskyn het Byron en waar hy begrawe word in 1939.
Detail uit 'n potloodportret van Lord Byron (ongedateer, ca. 1820's), geteken met 'M.B.', 'n afskrif na G.H. Harlow. New York Openbare Biblioteek
Voortydige begrafnis en die bisarre maniere om dit te voorkom
Terwyl baie mense vandag tapofobie ervaar, of die vrees om lewendig begrawe te word, was die dreigement van voortydige begrafnis meer werklik vir mense gedurende die donker dae van medisyne. Gedurende die 18de tot die 19de eeu en tot in die 20ste eeu het die besorgdheid om begrawe te word, deurdring in die gemoedere van die lewendes, wat gelei het tot interessante voorskrifte wat uitgevoer moet word by die dood wat in laaste testamente en testamente geskryf is. In daardie dae het dokters of nie-medies opgeleide mense wat verantwoordelik was om iemand dood te verklaar, dikwels nie die kundigheid gehad om die verskil te bepaal tussen 'n lyk en 'n persoon wat ly aan katalepsie of 'n soortgelyke verlamming of iemand wat in 'n koma verval het nie. 8
Gedurende die somermaande, toe die temperature hoog was, was dit algemeen om die liggaam binne vier en twintig tot twee en sewentig uur te begrawe. Hierdie vinnige begrafnis voor die bekendstelling van moderne balsemingsmetodes was om te voorkom dat die liggaam ontbind in die huis waar die begrafnis gewoonlik gehou word, wat ongetwyfeld 'n onaangename omgewing vir rouklaers sou veroorsaak. Tydens epidemies was dit selfs meer waarskynlik dat iemand per ongeluk begrawe sou word weens die gejaag na siek lyke. Sommige siektes, soos cholera, het die slagoffer met 'n uitgeteerde, vermorsde voorkoms gelaat wat as 'n sterfgeval beskou kan word.
Die werklike aantal mense wat tussen die 1800s-1900's lewend begrawe is, bly 'n raaisel, maar daar is 'n aantal gevalle wat goed bekend gemaak is en die grusame besonderhede wat in koerante en mond-tot-mond-boodskappe daaroor oorgedra is, was genoeg om die bekommernisse aan te wakker van die massas. Hier is 'n paar rekeninge wat in die Verenigde State plaasgevind het.
Op 10 Januarie 1884 gaan Anna Hockwalt van Dayton, Ohio, af na die kombuis nadat sy aangetrek het op die dag van haar broer se troue net na 6:00. Sy is kort daarna dood en dood gevind, sit in 'n stoel met haar kop teen die muur leun. Die troue het voortgegaan en haar dood was vasberade as gevolg van 'n simpatieke hartklopping gekombineer met Anna se natuurlike senuweeagtigheid. Anna is begrawe in Woodland, maar haar vriende was bang dat sy lewendig begrawe sou word omdat haar ore die vreeslike bleekheid van die dood ontbreek. Hulle het hul vermoedens gedeel met Anna 's se ouers, wat haar uiteindelik laat skei het. Toe haar kis oopgaan, was dit 'n aaklige gesig. She was on her right side, her fingers chewed to the bone, and her hair pulled from her head. Attempts were made to conceal the news of Anna's living burial, but by early February the secret was out. 9
Admittedly, classifying medieval art in tidy categories of the "religious" or "secular" is a bit anachronistic, especially in the arts of the Byzantine court, where religious and political elements were often seamlessly blended. Byvoorbeeld, die Book of Ceremonies, compiled in the 10th century, describes the elaborate protocols that shaped life in the Byzantine palaces, and many—such as the coronation of a new emperor or empress—involve aspects that we would today call both religious and political.
Die Book of Ceremonies describes the patriarch (a bishop who was the highest-ranking church official in Constantinople) crowning the emperor in the cathedral of Hagia Sophia:
Detail van Veroli Casket, 950–1000 C.E., Constantinople, wood overlaid with ivory and bone, traces of gilding and paint (Victoria and Albert Museum, London, photo: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Co-curated by David Hurst Thomas, AMNH curator of North American archaeology, and John J. Flynn, AMNH curator of fossil mammals, Mummies presents the artifacts of interment as portals to the moment of burial, revealing ancient relationships with death. And the display of the mummies in this exhibition closely mirrors current practices in museums of Peru and Egypt. No photography is allowed (and you'll notice none of the Peruvian bundles in these press images), loud voices are hushed it's a contrasting experience to, say, the frenzy around the Egyptian mummies at the British Museum.
Egyptologist Flinders Petrie examined mummy extremities with the X-ray in 1897, only a couple of years following Wilhelm Röntgen's first X-ray photograph of his wife's hand, and by 1931 Roy Moodie was systematically X-raying the Egyptian mummies at the Field Museum. Later in 1977, a mummy was studied with a CT scanner, four years after the technique was introduced. Nou Mummies visitors can witness the Roman-era Egyptian "Gilded Lady," so named for her golden headdress, and also know she was a woman in her forties with curly hair and an overbite, who possibly died of tuberculosis. DNA analysis and facial reconstructions are continuing to expand the knowledge of the past through these remains.
Die Paris Psalter
Why would a Biblical king surround himself with pagans? Die Paris Psalter embodies a complex mixture of the classical pagan past and the medieval Christian present—all brought together to communicate a political message by the Byzantine emperor.
David Glorified by the Women of Israel, van The Paris Psalter, c. 900 C.E. 14-1/8 x 10-1/4″ / 36 x 26 cm (Bibliothèque nationale de France)
Die Paris Psalter was produced in Constantinople, today known as Istanbul, and takes its name from its modern location, Paris' Bibliothèque Nationale. Die Paris Psalter manuscript, like most western medieval manuscripts, was not made from paper, but from carefully prepared animal skins. Medieval manuscripts were far more rare and precious than mass-produced modern printed books. Large-scale examples, such as this, made for an aristocratic if not imperial patron, show how Biblical art of the highest craftsmanship could serve many purposes for its medieval audience and patrons.