Mongolië se ekonomie - Geskiedenis Podcasts - 2021
BBP (geraamde 2008): $ 9,557 miljard.
BBP -groei (2008): 8,9%.
BBP per capita (geraamde 2008): $ 3200.
Begroting: Inkomste .............. $ 1,710 miljoen Uitgawes ... $ 1,950 miljoen
Hoofgewasse: Koring, gars, aartappels, voergewasse; skape, bokke, beeste, kamele, perde.
Natuurlike hulpbronne: olie, steenkool, koper, molibdeen, wolfram, fosfate, tin, nikkel, sink, wolfram, fluorspar, goud.
Belangrike nywerhede: Koper, konstruksiemateriaal, mynbou (veral steenkool); voedsel en drank, verwerking van diereprodukte.
Die vinnige politieke veranderinge van 1990-91 was die begin van Mongolië se pogings om 'n markekonomie te ontwikkel, maar hierdie pogings is ingewikkeld en ontwrig deur die ontbinding en voortgesette agteruitgang van die ekonomie van die voormalige Sowjetunie. Voor 1991 was 80% van die handel in Mongolië met die voormalige Sowjetunie, en 15% was met ander lande vir CMEA -lande (Council for Mutual Economic Assistance). Mongolië was sterk afhanklik van die voormalige Sowjetunie vir brandstof, medisyne en onderdele vir sy fabrieke en kragsentrales.
Die voormalige USSR het ook gedien as die primêre mark vir die Mongoolse bedryf. In die tagtigerjare het die industriële sektor van Mongolië toenemend belangrik geword. Teen 1989 was dit ongeveer 34% van die materiaalprodukte, vergeleke met 18% uit die landbou. Minerale, diere en produkte van diere maak egter steeds 'n groot deel uit van die land se uitvoer. Die belangrikste invoer was masjinerie, petroleum, lap en boumateriaal.
Aan die einde van die tagtigerjare het die regering begin om die bande met nie -kommunistiese Asië en die Weste te verbeter, en 'n toerismesektor het ontwikkel. Vanaf 1 Januarie 1991 het Mongolië en die voormalige Sowjetunie ooreengekom om bilaterale handel in harde geldeenhede teen wêreldpryse te bedryf.
Ondanks sy buitelandse handelsprobleme, het Mongolië voortgegaan met hervorming. Privatisering van klein winkels en ondernemings is grotendeels voltooi, en die meeste pryse is vrygestel. Privatisering van groot staatsondernemings het begin. Belastinghervormings het ook begin, en die ruil- en amptelike wisselkoerse is vroeg in 1992 verenig.
Tussen 1990 en 1993 het Mongolië 'n driesyfer-inflasie, stygende werkloosheid, 'n tekort aan basiese goedere en rantsoenering van voedsel ondervind. Gedurende daardie tydperk het die ekonomiese uitset met 'n derde gekrimp. Namate markhervormings en private ondernemings posgevat het, het ekonomiese groei weer in 1994-95 begin. Aangesien hierdie groei gedeeltelik aangevuur is deur oormatige toewysing van bankkrediet, veral aan die oorblywende staatsondernemings, het ekonomiese groei gepaard gegaan met 'n ernstige verswakking van die banksektor. Die BBP het in 1995 met ongeveer 6% gegroei, grootliks danksy 'n styging in koperpryse. Die gemiddelde reële ekonomiese groei het in 1996-1999 tot ongeveer 3,5% gelykgemaak weens die finansiële krisis in Asië, die ineenstorting van die Russiese roebel in die middel van 1999 en verslegtende kommoditeitspryse, veral koper en goud.
Die BBP -groei van Mongolië het gedaal van 3,2% in 1999 tot 1,1% in 2000 en 1,0% in 2001. Die teleurstellende resultate kan toegeskryf word aan die verlies van 2,4 miljoen vee in slegte weer en natuurrampe in 2000 en 2001. Vooruitsigte vir ontwikkeling buite die tradisionele die afhanklikheid van nomadiese, veeboerdery word beperk deur Mongolië se onbevange ligging en die gebrek aan basiese infrastruktuur. Mongolië se beste hoop vir versnelde groei is om meer buitelandse beleggings te lok. Van 1990 tot 2002 het meer as 2 399 buitelandse ondernemings uit 72 lande altesaam $ 660,5 miljoen in Mongolië belê. Baie glo dat hierdie getal dramaties kan toeneem as beleggers meer vertroue het dat hul beleggings voldoende beskerm sal word.
Mongolië is die bekendste om sy afstand en vir sy grootste held, Genghis Khan. Albei het die kultuur en ontwikkeling van die land beïnvloed sodat dit 'n unieke en fassinerende plek is wat sy eie identiteit behou het, ondanks sy posisie tussen reuse -bure Rusland en China. Mongolië is die 19de grootste land ter wêreld, maar met 'n bevolking van minder as 3 miljoen, van wie die meeste in die hoofstad woon - dit is die yl bevolkte onafhanklike land van almal.
Deesdae word erken dat Mongolië 'n betreklik veilige en vreedsame nasie is.
Die ekonomie van Mongolië is redelik uniek in die wêreld met 'n derde van die bevolking.
In die 13de eeu, toe Kublai Khan oor die Mongoolse Ryk regeer het, is Boeddhisme bevoordeel.
Die Mongoolse klimaat is baie erg, so die toeristeseisoen is beperk tot Junie.
Toe die stad in 1924 die hoofstad van die nuwe Mongoolse Volksrepubliek word, is die naam verander na Ulaanbaatar (Улаанбаатар, Ulaanbaatar, klassieke Mongools Ulaganbagatur, letterlik "Red Hero"). Tydens die sitting van die 1ste Groot Volk se Khuraldaan van Mongolië in 1924, het 'n meerderheid afgevaardigdes hul wens uitgespreek om die naam van die hoofstad te verander na Baatar Khot ("Heldestad"). Onder druk van Turar Ryskulov, 'n Sowjet -aktivis van die Kommunistiese Internasionale, is die stad egter genoem Ulaanbaatar Khot ("City of Red Hero"). 
In Europa en Noord-Amerika was Ulaanbaatar tot 1924 steeds algemeen bekend as Urga of Khure, en daarna Ulan Bator ('n spelling afgelei van Улан-Батор, Ulan-Bator). Die Russiese spelling ("Улан-Батор") is volgens die Russiese spellingkonvensies die Russiese fonetiese ekwivalent van die Mongoolse naam. Hierdie vorm is gedefinieer twee dekades voordat die Mongoolse naam sy huidige Cyrilliese skrif en 'Ulaanbaatar' -transliterasie (1941–1950) gekry het, maar die naam van die stad is gespel Ulaanbaatar koto gedurende die dekade waarin Mongolië die Latynse alfabet gebruik het. Vandag verwys Engelssprekendes soms na die stad as UB.
Menslike bewoning op die terrein van Ulaanbaatar dateer uit die Laer Paleolitiese, met 'n aantal plekke op die Bogd Khan-, Buyant-Ukhaa- en Songinokhairkhan-berge, wat gereedskap toon wat dateer van 300,000 jaar gelede tot 40,000-12,000 jaar gelede. Hierdie mense in die boonste paleolitiese gebied het op mammoet en wollerige renosters gejag, waarvan die bene volop rondom Ulaanbaatar aangetref word. [ aanhaling nodig ]
'N Aantal koninklike grafte uit die Xiongnu-era is rondom Ulaanbaatar ontdek, waaronder die grafte van die Belkh-kloof naby die Dambadarjaalin-klooster en die grafte van Songinokhairkhan. Ulaanbaatar, wat aan die oewer van die Tuulrivier geleë is, was deur die geskiedenis heen goed in die gebied van Turco-Mongoolse nomadiese ryke.
Daar word gesê dat Wang Khan, Toghrul van die Keraïete, 'n Nestoriaanse Christelike monarg wat Marco Polo as die legendariese Prester John geïdentifiseer het, sy paleis hier gehad het (die Swartwoud van die Tuulrivier) en die jag op die heilige berg Bogd Uul verbied het. Na bewering is die paleis waar Genghis Khan by Yesui Khatun gebly het voordat hy die Tangut in 1226 aangeval het. [ aanhaling nodig ]
Oorspronklik gestig in 1639 as 'n yurtklooster, Ulaanbaatar Örgöö (paleis-yurt), was die eerste keer geleë aan die Lake Shireet Tsagaan nuur (75 kilometer) direk oos van die keiserlike hoofstad Karakorum, in die huidige Burd sum, Övörkhangai, ongeveer 230 kilometer (143 myl) suid-wes van die die huidige terrein van Ulaanbaatar, en was deur die Mongoolse edeles bedoel om die setel van Zanabazar, die eerste Jebtsundamba Khutughtu, te wees. Zanabazar keer in 1651 terug na Mongolië uit Tibet en stig sewe doelwitte (kloosterafdelings) in Urga, wat later nog vier gestig het. 
As 'n mobiele kloosterdorp is dit gereeld na verskillende plekke langs die Selenge-, Orkhon- en Tuul-riviere verskuif, soos voorsien en ander behoeftes sou vereis. Tydens die Dzungar -oorloë aan die einde van die 17de eeu is dit selfs na die binneste Mongolië verskuif.  Namate die stad gegroei het, het dit al hoe minder beweeg. 
Die bewegings van die stad kan soos volg uiteengesit word: Shireet Tsagaan Nuur (1639), Khoshoo Tsaidam (1640), Khentii -gebergte (1654), Ogoomor (1688), Binne -Mongolië (1690), Tsetserlegiin Erdene Tolgoi (1700), Daagandel ( 1719), Usan Seer (1720), Ikh Tamir (1722), Jargalant (1723), Eeven Gol (1724), Khujirtbulan (1729), Burgaltai (1730), Sognogor (1732), Terelj (1733), Uliastai River (1734) ), Khui Mandal (1736), Khuntsal (1740), Udleg (1742), Ogoomor (1743), Selbe (1747), Uliastai -rivier (1756), Selbe (1762), Khui Mandal (1772) en Selbe (1778). [ aanhaling nodig ]
In 1778 verhuis die stad van Khui Mandal en vestig hom ten goede op sy huidige ligging, naby die samevloeiing van die Selbe- en Tuul -riviere, en onder Bogd Khan Uul, op daardie tydstip ook op die karavaanroete van Beijing na Kyakhta. 
Een van die vroegste Westerse vermeldings van Urga is die verslag van die Skotse reisiger John Bell in 1721:
Wat hulle die Urga noem, is die hof, of die plek waar die prins (Tusheet Khan) en die hoëpriester (Bogd Jebtsundamba Khutugtu) woon, wat altyd op 'n groot afstand van mekaar kampeer. Hulle het 'n paar duisend tente oor hulle wat van tyd tot tyd verwyder word. Die Urga word gereeld besoek deur handelaars uit China en Rusland en ander plekke. 
By die dood van Zanabazar in 1723 was Urga die vooraanstaande klooster van Mongolië wat godsdiensgesag betref. 'N Raad van sewe van die hoogste lams (Khamba Nomon Khan, Ded Khamba en vyf Tsorj) het die meeste godsdienstige besluite van die stad geneem. Dit het ook die kommersiële sentrum van die buitenste Mongolië geword. Van 1733 tot 1778 verhuis Urga in die omgewing van sy huidige ligging. In 1754, die Erdene Shanzodba Yam ^ van Urga mag kry om toesig te hou oor die administratiewe aangeleenthede van die onderdane van die Bogd. Dit het ook gedien as die hoofgeregshof van die stad. In 1758 het die Qianlong -keiser die vise -generaal Sanzaidorj van Khalkha aangestel as die eerste Mongoolse amban van Urga met volle gesag om "toesig te hou oor die Khuree en al die onderdane van die Khutugtu goed te bestuur". 
In 1761 is 'n tweede amban vir dieselfde doel aangestel, 'n Manchu -een. 'N Kwarteeu later, in 1786, het 'n bevel wat in Peking uitgevaardig is, die Urga-ambans reg gegee om die administratiewe aangeleenthede van die gebiede Tusheet Khan en Setsen Khan te bepaal. Hiermee het Urga die hoogste burgerlike owerheid in die land geword. Op grond van die versoekskrif van Urga se Mongoolse goewerneur Sanzaidorj, het die Qianlong -keiser in 1778 amptelik 'n jaarlikse seremonie op die Bogd Khan -berg erken en die jaarlikse keiserlike donasies gelewer. Die stad was die setel van die Jebtsundamba Khutugtus, twee Qing -ambans, en 'n Chinese handelsdorp het 'vier bome' of 4,24 km (2,63 myl) oos van die middestad gegroei by die samevloeiing van die Uliastai- en Tuul -riviere. [ aanhaling nodig ]
Teen 1778 het Urga moontlik tot tienduisend monnike gehad wat gereguleer is deur 'n kloosterreël, interne reël van die groot klooster of Yeke Kuriyen-u Doto'adu Durem. Byvoorbeeld, in 1797 verbied 'n dekreet van die 4de Jebtsundamba "sing, speel met boogskiet, myagman, skaak, woeker en rook"). Teregstellings is verbied waar die heilige tempels van die Bogd Jebtsundama gesien kan word, sodat doodstraf weg van die stad plaasgevind het. [ aanhaling nodig ]
In 1839 verhuis die 5de Bogd Jebtsundamba sy woning na Gandan Hill, 'n verhewe posisie wes van die Baruun Damnuurchin -markte. 'N Gedeelte van die stad is na die nabygeleë Tolgoit verskuif. In 1855 is die deel van die kamp wat na Tolgoit verhuis het, teruggebring na die plek van 1778, en die 7de Bogd Jebtsundamba keer terug na die Zuun Khuree. Die Gandan -klooster floreer as 'n sentrum van filosofiese studies. [ aanhaling nodig ]
Urga en die Kyakhta -handel
Na die Verdrag van Kyakhta in 1727 was Urga (Ulaanbaatar) 'n belangrike punt in die Kyakhta -handel tussen Rusland en China - meestal Siberiese pelse vir Chinese doek en later tee. Die roete loop suid na Urga, suidoos oor die Gobi -woestyn na Kalgan, en suidoos oor die berge na Peking. Urga was ook 'n versamelpunt vir goedere wat van verder wes af kom. Hierdie is óf na China gestuur óf via Kyakhta noordwaarts na Rusland gestuur, weens wetlike beperkings en die gebrek aan goeie handelsroetes na die weste. [ aanhaling nodig ]
Teen 1908 was  'n Russiese kwartier met 'n paar honderd handelaars en 'n Russiese klub en informele Russiese burgemeester. Oos van die hoofstad was die Russiese konsulaat wat in 1863 gebou is met 'n Ortodokse kerk, poskantoor en 20 Kosakwagte. Dit is in 1900 versterk en kortliks deur troepe beset tydens die Boxer Rebellion. Daar was 'n telegraaflyn noord na Kyakhta en suidoos na Kalgan en weeklikse posdiens langs hierdie roetes. [ aanhaling nodig ]
Buite die Russiese konsulaat was die Chinese handelspos genaamd Maimaicheng, en naby die paleis van die onderman van Manchu. Met die groei van die Westerse handel in die Chinese hawens, het die teehandel na Rusland afgeneem, sommige Chinese handelaars het vertrek en wol het die belangrikste uitvoer geword. Vervaardigde goedere kom nog steeds uit Rusland, maar die meeste is nou per karavaan uit Kalgan gebring. Die jaarlikse handel is geskat op 25 miljoen roebels, nege tiendes in Chinese hande en een tiende in Russies. [ aanhaling nodig ]
Onafhanklikheid en sosialistiese era
Die Moskou -handelsekspedisie van die 1910's beraam die bevolking van Urga op 60,000, gebaseer op die studie van Nikolay Przhevalsky in die 1870's. 
Die stad se bevolking het tydens die Naadam -fees en groot godsdienstige feeste toegeneem tot meer as 100,000. In 1919 het die aantal monnike 20 000 bereik, teenoor 13 000 in 1810. 
In 1910 het die amban Sando het 'n groot stryd tussen Gandan -lamas en Chinese handelaars onderdruk, wat begin het deur 'n voorval in die Da Yi Yu -winkel in die Baruun Damnuurchin -markdistrik. Hy kon die lama nie onder beheer bring nie, en moes noodgedwonge terugvlug na sy woonplekke. In 1911, terwyl die Qing -dinastie in China op pad was na 'n totale ineenstorting, ontmoet Mongoolse leiers in Ikh Khüree vir Naadam in die geheim op die berg Bogd Khan Uul en besluit om 220 jaar van Mantsjoe -beheer oor hul land te beëindig. [ aanhaling nodig ]
Op 29 Desember 1911 word die 8ste Jeptsundamba Khutughtu tot heerser van 'n onafhanklike Mongolië verklaar en die titel Bogd Khan aangeneem.  Khüree as setel van die Jebtsundamba Khutugtu was die logiese keuse vir die hoofstad van die nuwe staat. In die drieparty -Kyakhta -ooreenkoms van 1915 (tussen Rusland, China en Mongolië) is die status van Mongolië egter verander na blote outonomie. [ aanhaling nodig ]
In 1919 het Mongoolse adellikes, oor die opposisie van die Bogd Khan, met die Chinese inwoner Chen Yi ooreengekom oor die oplossing van die 'Mongoolse vraag' volgens die Qing-era, maar voordat hierdie skikking in werking getree het, is Khüree beset deur die troepe van die Chinese krygsheer Xu Shuzheng, wat die Mongoolse edeles en geestelikes gedwing het om outonomie heeltemal te verloën. [ aanhaling nodig ]
Die stad het in 1921 twee keer van hande verander. Eerstens, op 4 Februarie, het 'n gemengde Russies/Mongoolse mag onder leiding van die Wit-Russiese krygsheer Roman von Ungern-Sternberg die stad ingeneem, wat die Bogd Khan uit Chinese gevangenis bevry en 'n deel van die Chinese garnisoen doodgemaak het. Baron Ungern se verowering van Urga is gevolg deur die verwydering van die klein bendes van gedemoraliseerde Chinese soldate uit Mongolië, en terselfdertyd buit en buit van buitelanders, insluitend 'n wrede pogrom wat die Joodse gemeenskap doodgemaak het.   
Op 22 Februarie 1921 word die Bogd Khan weer die Groot Khan van Mongolië in Urga verhoog.  Op dieselfde tydstip dat Baron Ungern egter beheer oor Urga neem, het 'n Sowjet-gesteunde kommunistiese Mongoolse mag onder leiding van Damdin Sükhbaatar in Rusland gevorm, en in Maart het hulle die grens oorgesteek. Ungern en sy manne het in Mei uitgetrek om Rooi Russiese en Rooi Mongoolse troepe te ontmoet, maar in Junie 'n rampspoedige nederlaag gely. 
In Julie 1921 word die Kommunistiese Sowjet-Mongoolse leër die tweede oorwinningsmag in ses maande wat Urga binnegegaan het. Mongolië het onder die beheer van die Sowjet -Rusland gekom. Op 29 Oktober 1924 is die stad op advies van T.R. Ryskulov, die Sowjet -verteenwoordiger in Mongolië. [ aanhaling nodig ]
Gedurende die sosialistiese tydperk, veral na die Tweede Wêreldoorlog, is die meeste ou distrikte vervang deur woonstelle in die Sowjet-styl, dikwels gefinansier deur die Sowjetunie. Stedelike beplanning het in die 1950's begin, en die grootste deel van die stad is vandag die gevolg van konstruksie tussen 1960 en 1985. 
Die Transmongolian Railway, wat Ulaanbaatar met Moskou en Beijing verbind, is in 1956 voltooi en bioskope, teaters, museums ens. Aan die ander kant is die meeste tempels en kloosters van die voor-sosialistiese Khüree vernietig na die anti-godsdienstige suiwering van die laat 1930's. Die Gandan -klooster is in 1944 heropen toe die Amerikaanse vise -president Henry Wallace gevra het om 'n klooster te besoek tydens sy besoek aan Mongolië. [ aanhaling nodig ]
Demokratiese protesoptredes van 1989–1990
Ulaanbaatar was die plek van demonstrasies wat gelei het tot die oorgang van Mongolië na demokrasie en markekonomie in 1990. Op 10 Desember 1989 het betogers buite die Jeugkultuursentrum 'n beroep op Mongolië gedoen om perestroika en glasnost in hul volle sin te implementeer. Ontevrede leiers eis vrye verkiesings en ekonomiese hervorming. Op 14 Januarie 1990 ontmoet die betogers, van tweehonderd tot meer as duisend, by die Lenin -museum in Ulaanbaatar. 'N Demonstrasie op die Sükhbaatar -plein op 21 Januarie het gevolg. Daarna is naweek -betogings in Januarie en Februarie gehou, vergesel van die stigting van die eerste opposisiepartye van Mongolië. [ aanhaling nodig ]
Op 7 Maart het tien dissidente op die Sükhbaatar -plein vergader en 'n hongerstaking ondergaan. Duisende ondersteuners het by hulle aangesluit. Die volgende dag het daar meer gekom en die skare het meer onstuimig geword. 71 mense is beseer, een noodlottig. Op 9 Maart het die Kommunistiese Mongoolse People's Revolutionary Party (MPRP) se regering bedank. Die voorlopige regering het die eerste vrye verkiesings van Mongolië, wat in Julie gehou is, aangekondig. Die MPRP het die verkiesing gewen en die mag hervat. 
Sedert die oorgang van Mongolië na 'n markekonomie in 1990, het die stad verdere groei beleef - veral in die distrikte, aangesien die bou van nuwe woonstelle in die negentigerjare basies vertraag het. Die bevolking het meer as verdubbel tot meer as 'n miljoen inwoners. Dit veroorsaak 'n aantal sosiale, omgewings- en vervoerprobleme. In die afgelope jaar het die bou van nuwe geboue nuwe momentum gekry, veral in die middestad, en die woonstelpryse het die hoogte ingeskiet. [ aanhaling nodig ]
In 2008 was Ulaanbaatar die toneel van onluste nadat die Mongoolse Demokratiese, Burgerlike Wilsparty en Republikeinse partye die oorwinning van die Mongoolse Volksrevolusionêre Party in die parlementêre verkiesings betwis het. 'N Noodtoestand van vier dae is afgekondig, die hoofstad is onder 'n aandklok van 22:00 tot 08:00 geplaas, en alkoholverkope is verbied  na aanleiding van hierdie maatreëls, oproer het nie hervat nie.  Dit was die eerste dodelike oproer in die moderne geskiedenis van Ulaanbaatar.
In April 2013 het Ulaanbaatar die sewende ministeriële konferensie van die gemeenskap van demokrasieë aangebied, en het hy ook sy naam verleen aan die Ulaanbaatar -dialoog oor Noordoos -Asiatiese veiligheid. Sedert 27 Februarie 2019 was die burgemeester van Ulaanbaatar en goewerneur van die hoofstad Amarsaikhan Sainbuyan van die Mongoolse Volksparty. 
Ulaanbaatar is ongeveer 1350 meter bo die gemiddelde seevlak geleë, effens oos van die middel van Mongolië aan die Tuulrivier, 'n sytak van die Selenge, in 'n vallei aan die voet van die berg Bogd Khan Uul. Bogd Khan Uul is 'n breë, swaar beboste berg wat 2.250 meter (7.380 voet) suid van Ulaanbaatar styg. Dit vorm die grens tussen die steppesone in die suide en die bos-steppesone in die noorde.
Dit is ook een van die oudste reservate ter wêreld en word sedert die 18de eeu deur die wet beskerm. Die woude van die berge rondom Ulaanbaatar bestaan ​​uit immergroen dennebome, bladwisselende larke en berke, terwyl die rivierbos van die Tuulrivier bestaan ​​uit breëblaar, bladwisselende populiere, elms en wilgers. As verwysingspunt lê Ulaanbaatar op ongeveer dieselfde breedtegraad as Wene, München, Orléans en Seattle. Dit lê op ongeveer dieselfde lengte as Chongqing, Hanoi en Jakarta. [ aanhaling nodig ]
Vanweë die hoë hoogte, die relatief hoë breedtegraad, die ligging honderde kilometers van enige kus en die gevolge van die Siberiese antisikloon, is Ulaanbaatar die koudste nasionale hoofstad ter wêreld , met 'n moesson-beïnvloedde, koue halfuur. dorre klimaat (Köppen BSk, USDA Plant Hardiness Zone 3b ) wat ten nouste grens aan 'n subarktiese klimaat (Dwc) en 'n warm, somer, vogtige kontinentale klimaat (Dwb). [ aanhaling nodig ]
Die stad bied kort, warm somers en lang, bitter koue en droë winters. Die koudste Januarie -temperature, gewoonlik op die tydstip net voor sonsopkoms, is tussen -36 en -40 ° C (-32.8 en -40.0 ° F) sonder wind, as gevolg van temperatuurinversie. Die grootste deel van die jaarlikse neerslag van 267 millimeter val van Mei tot September. Die hoogste neerslag in die stad was 659 millimeter of 25,94 duim by die Khureltogoot Astronomical Observatory op die berg Bogd Khan Uul. Ulaanbaatar het 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van -0,4 ° C of 31,3 ° F, , wat dit die koudste hoofstad ter wêreld maak (amper so koud soos Nuuk, Groenland, maar Groenland is nie onafhanklik nie). Nuuk het 'n toendraklimaat met konstante koue temperature deur die jaar. Ulaanbaatar se jaarlikse gemiddelde word verlaag deur die koue wintertemperature, terwyl dit aansienlik warm is van einde April tot begin Oktober.
Die stad lê in die gebied van onafgebroke permafrost, wat beteken dat dit moeilik is om te bou in beskutte aspekte wat ontdooiing in die somer voorkom, maar makliker op meer blootgestelde gebiede waar grond heeltemal ontdooi. Voorstedelike inwoners woon in tradisionele yurts wat nie in die grond uitsteek nie.  Uiterste temperature in die stad wissel van -42,2 ° C (-44,0 ° F) in Januarie en Februarie 1957 tot 39,0 ° C (102,2 ° F) in Julie 1988. 
Klimaatdata vir Ulaanbaatar
Gemiddelde sneeu dae
Bron 1: Pogoda.ru.net 
Bron 2: NOAA (son, 1961–1990) 
Ulaanbaatar is verdeel in nege distrikte (Düüregs): Baganuur, Bagakhangai, Bayangol, Bayanzürkh, Chingeltei, Khan Uul, Nalaikh, Songino Khairkhan en Sükhbaatar. Elke distrik is onderverdeel in khoroos, waarvan daar 173 is. Elke düüreg dien ook as 'n kiesafdeling wat een of meer verteenwoordigers kies in die staat Great Khural, die nasionale parlement.
Die hoofstad word beheer deur 'n burgerlike verteenwoordiger van Khural van die hoofstad (stadsraad) met 45 lede, wat elke vier jaar verkies word. Die premier van Mongolië stel die goewerneur van die hoofstad en burgemeester van Ulaanbaatar aan met 'n termyn van vier jaar na die aanstelling van die stadsraad. Toe sy voorganger Sainbuyangiin Amarsaikhan in Julie 2020 lid word van State Great Khural, word eerste adjunk -goewerneur van die hoofstad Jantsangiin Batbayasgalan verkies as waarnemende goewerneur van die hoofstad en burgemeester van Ulaanbaatar. Ulaanbaatar word bestuur as 'n onafhanklike eerste-vlak streek, apart van die omliggende Töv Aimag.
Die stad bestaan ​​uit 'n sentrale distrik wat gebou is in die Sowjet-argitektuur van die 1940's en 1950's, omring deur en gemeng met residensiële beton-toringblokke en groot ger-distrikte. In die afgelope jaar is baie van die toringblokke se grondvloere aangepas en opgegradeer na klein winkels, en baie nuwe geboue is opgerig — sommige onwettig, aangesien sommige privaat ondernemings geboue sonder wettige lisensies/permitte op verbode plekke oprig.
Alhoewel administratief deel van Ulaanbaatar, is Nalaikh en Baganuur aparte stede. Bagakhangai en Baganuur is nie -aaneenlopende eksklaves, eersgenoemde in die Töv -provinsie, laasgenoemde op die grens tussen die provinsies Töv en Khentii.
Die grootste korporasies en konglomerate van Mongolië het byna almal hul hoofkwartier in Ulaanbaatar. In 2017 het Ulaanbaatar 5 miljardêrs en 90 multimiljoenêrs met 'n netto waarde van meer as 10 miljoen dollar.   Groot Mongoolse ondernemings sluit in MCS Group, Gatsuurt LLC, Genco, MAK, Altai Trading, Tavan Bogd Group, Mobicom Corporation, Bodi, Shunkhlai, Monnis en Petrovis. Alhoewel dit nie op die vlak van multinasionale korporasies is nie, is die meeste van hierdie ondernemings multisektorale konglomerate met 'n verreikende invloed in die land.
Ulaanbaatar (Urga) was 'n belangrike plek waar die ekonomiese geskiedenis en welvaartskepping van die land gespeel het. Anders as die baie mobiele lewenstyl van herders wat tussen winter- en somerweidings nomadiseer, is Urga opgerig om 'n semi-permanente woning van die hoë lama Zanabazar te wees. Dit het 'n buitengewoon lang tydperk van 15 jaar van 1640 tot 1654 op een plek (Khoshoo Tsaidam) gestaan ​​voordat Zanabazar dit ooswaarts na die voet van die berg Saridag in die Khentii -gebergte verskuif het. Hier het hy begin met die bou van 'n permanente kloosterdorp met klipgeboue. Urga het 'n volle 35 jaar op die berg Saridag gebly en daar is inderdaad aangeneem dat hy daar permanent sou wees toe Oirats die streek in 1688 skielik binnegeval en die stad afgebrand het. Met 'n groot deel van sy lewenswerk vernietig, moes Zanabazar die mobiele deel van Urga neem en na die binneste Mongolië vlug.
Daar word vermoed dat meer as die helfte van die rykdom wat in die periode 1639 tot 1688 in Urga geskep is, verlore geraak het in 1688. Eers in 1701 het Urga na die streek teruggekeer en 'n tweede uitbreidingsperiode begin, maar dit moes mobiel bly tot die einde van die 70 jaar lange Dzungar-Qing-oorloë in 1757. Nadat Urga in 1778 gevestig was, het Urga 'n volgehoue ​​ekonomiese groei beleef, maar die grootste deel van die rykdom het gegaan aan die Boeddhistiese geestelikes, edeles sowel as die tydelike Shanxi-handelaars in die ooste en Wes-Chinese dorpe Urga. Daar is talle maatskappye gebel puus (пүүс) en tempelskatte opgeroep jas (жас) wat as besighede funksioneer, maar nie een hiervan het die kommunistiese tydperk oorleef nie. Tydens die Mongoolse Volksrepubliek is private eiendom slegs marginaal geduld, terwyl die meeste bates in staatsbesit was. Die oudste maatskappye wat nog in Ulaanbaatar bedrywig is, dateer uit die vroeë MPR. Slegs die Gandantegchinlen-klooster werk al 205 jaar sonder ophou met 'n gaping van 6 jaar tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar daar word nog gedebatteer of dit as 'n onderneming beskou kan word.
As die belangrikste industriële sentrum van Mongolië produseer Ulaanbaatar 'n verskeidenheid verbruikersgoedere  en is hy verantwoordelik vir ongeveer twee derdes van die totale bruto binnelandse produk (BBP) van Mongolië. 
Die oorgang na 'n markekonomie in 1990, wat gelei het tot 'n verskuiwing na diensbedrywe wat 43% van die stad se BBP uitmaak, tesame met vinnige verstedeliking en bevolkingsgroei, het tot dusver gekorreleer met 'n toename in BBP. 
Mynbou vorm die tweede grootste bydraer tot die BBP van Ulaanbaatar met 25%. Noord van die stad is verskeie goudmyne, waaronder die Boroo -goudmyn, en buitelandse investering in die sektor het groei en ontwikkeling moontlik gemaak. In die lig van 'n merkbare daling in die BBP tydens die finansiële krisis van 2008, namate die vraag na mynbou -uitvoer gedaal het, , was daar egter beweging na diversifikasie van die ekonomie. 
Algemene toeristeboeke beveel gewoonlik die Gandantegchinlen -klooster  aan met die groot Janraisig -standbeeld, die sosialistiese monumentkompleks by die Zaisan -gedenkteken met sy wonderlike uitsig oor die stad, die Winterpaleis van die Bogd Khan, Sükhbaatar -plein en die nabygeleë Choijin Lama -tempel. 
Die stad huisves ook talle museums, twee van die vernaamste is die National Museum of Mongolia en die Zanabazar Fine Arts Museum. Gewilde bestemmings vir daguitstappies is die Gorkhi-Terelj Nasionale Park, die ruïnes van die Manzushir-klooster aan die suidelike flank van Bogd Khan Uul en die Genghis Khan-ruiterstandbeeld.
Belangrike winkelsentrums is die 3de Microdistrict Boulevard (eenvoudig genoem Khoroolol of "die distrik"), Peace Avenue rondom die staatsdepartementwinkel (eenvoudig genoem Ikh Delguur of "Great Store") en die Narantuul "Black Market" -gebied (eenvoudig genoem Zakh of "die mark").
Ulaanbaatar het tans drie groot bioskope, een moderne ski -oord, twee groot binnenshuise stadions, verskeie groot afdelingswinkels en een groot pretpark. Voedsel-, vermaaklikheids- en ontspanningsplekke neem geleidelik toe in verskeidenheid. KFC, Round Table Pizza, Cinnabon, Louis Vuitton, Ramada en Kempinski het takke op belangrike plekke geopen.
Die skyline word oorheers deur die 105 meter lange (344 voet) Blue Sky Tower. 'N Toring van 309 meter hoog (1,014 voet), die Morin Khuur-toring (Horsehead Fiddle Tower), word beplan om langs die Central Stadium gebou te word.   en die Mak-toring met 41 verdiepings wat deur die Suid-Koreaanse "Lotte Construction and Engineering" gebou word.
Mongoolse kort geskiedenis
Die geskiedenis van Mongolië is baie lank en strek oor meer as 5000. Die Mongole het min geneigdheid om met ander nomadiese mense in Noord-Asië saam te werk, en tot aan die einde van die 12de eeu was die Mongole nie meer as 'n losbandige bondgenoot van mededingende geslagte nie. Dit was aan die einde van die 12de eeu dat 'n 20-jarige ou Mongool met die naam Temujin het na vore gekom en daarin geslaag om die meeste Mongoolse stamme te verenig. In 1189 kry hy die erenaam Genghis Khan, wat 'universele koning' beteken. Geen Mongoolse leier voor of sedertdien het die Mongole so effektief verenig nie. & Quot
Mantsjoe beheer Mongolië van die jaar 1691 tot 1911. Danksy die val van die Mantsjoe -dinastie het die beheer gestop. 'N Groep Mongoolse prinse het die lewende Boeddha van Urga uitgeroep tot heerser. Mongole het nog altyd van harte na Tibetaanse Boeddhisme gegaan en die bande tussen Mongolië en Tibet is oud en diep. In die dertigerjare is duisende monnike gearresteer. Sommige het geglo dat teen die jaar 1939 3% van die bevolking van Mongolië destyds tereggestel is, of uit 27.000 17.000 monnike.
In die jaar 1990 het die godsdiensvryheid teruggekeer. Sedertdien het 'n herlewing van Boeddhisme en ander godsdienste plaasgevind. Mongolië verkry sy onafhanklikheid in 1911. In 1921 begin die Mongoolse People's Revolutionary Party -regering. Toe die laaste lewende Boeddha in 1924 sterf (met die opkoms van die Tibetaanse Boeddhisme in die 16de eeu, sou 'n lewende Boeddha genoem word), is die Mongoolse Volksrepubliek gestig. Dit het 22 jaar geneem voordat China dit erken het. Alle daaropvolgende Monoliese tekste is in skrif geskryf totdat Stalin dit in die veertigerjare met geweld deur Russies Cyrillies vervang het. Die teks is geskryf in skrifte met die naam SECRET GISTORY skrifte. Sedert 1944 word die Russiese Cyrilliese alfabet gebruik om Mongools te skryf.
'N Nuwe grondwet tree in 1960 in werking, en Mongolië word in 1961 by die Verenigde Nasies toegelaat. Mongolië ondersteun tradisioneel die Sowjetunie. In Januarie 1992 stel die president van Mongolië, Ponsalmaagiyh Ochirbat, 'n nuwe grondwet in. "In 1993 het Birus Jeltsin, die president van Rusland en Ochirbar 'n nuwe verdrag onderteken." Ook Ochirbat is in 1993 herkies.
In die 1980's het Mongolië in beheer van Jambyn Batmonkh gekom, 'n desentralisasie wat bemoedig is deur die Sowjet -hervormings onder Mikhail Gorbatsjof. Teen die laat tagtigerjare het die betrekkinge met China selfs begin ontdooi en is daar in 1989 volledige diplomatieke betrekkinge tot stand gebring. In Maart 1990 het groot pro-demokrasie protes op die plein voor die parlementsgebou in Ulaan Baatar uitgebreek en hongerstakings is gehou. & quot Ook baie dinge het in dieselfde maand vinnig gebeur. Sommige hiervan is: Batmonkh het krag verloor nuwe politieke partye het ontstaan ​​en hongerstakings en protesoptogte het voortgeduur. In May Mongolia was awarded from the government to have multiparty election in June 1990. The communists won the elections. In the first half of the year 1996 Mongolia was &quotbeset" by wild fires that raged for more than three months and lost 41,000 sq mi (106,000 sq km) of forest and rangeland. In the year 1997 Ochirbat lost the election because of the economy. In the year 2000 the elections resulted in nearly a total win for the MPRP. In fact the total amount of seats won by the MPRP was 95%.
The country is divided administratively into 21 aimags (provinces) and the warm (municipality) of Ulaanbaatar, which has independent administrative status. The provinces are headed by governors, appointed by the prime minister, and local assembly (khural) chairmen, elected in local government elections, held every four years. The governor of Ulaanbaatar municipality is also mayor of the city. The provinces are subdivided into soms (districts) and saks (subdistricts), and Ulaanbaatar consists of several düüreg (urban districts). The provincial-level government structure is repeated at these lower levels. The governors and assembly chairmen of the provinces and Ulaanbaatar are relatively powerful, with their own administrations and budgets.