Hattingh noem die "onvergenoegdheid van die Republikeinse bevolking weens hulle armoede" as een van die trekredes. Hy skets die slegter wordende ekonomiese omstandighede en grootskaalse verarming van die landelike bevolking in die laaste kwart van die negentiende eeu en toon aan dat trek moontlik vir die betrokkenes 'n oplossing vir hierdie probleme sou kon wees. 89 Die tydperk voor 1877 word wei gekenmerk deur die swak ekonomie in Transvaal, skuld wat die land opgebou het, handel wat tot stilstand gekom het en waardelose papiergeld.90
In die distrik Rustenburg, waarvandaan 'n groot aantal van die Angolatrekkers gekom het, was ongeveer 80 persent van die agterstalJige belastingpligtiges Engelssprekendes.92 As armoede een van hulJe trekredes was, sou 'n mens verwag dat daar meer Afrikaanssprekende belastingagterstalJiges sou wees.
Hattingh noem die "verderflike goudkoors" ook as 'n moontlike trekrede vir latere trekke en skryf: "Daar bestaan dus 'n verband tussen die goudkoors en die trekneiging van die negentigerjare [van die negentiende eeu]."99 Hy slaag egter nie daarin om hierdie verband te identifiseer nie. Indie geval van die eerste drie trekke na Angola was dit allermins een van die trekredes en die ontdekking van goud en die gevolglike rykdom wat dit sou bring, het nog in die toekoms gele. Dit was wei reeds teen 1859 bekend dat goud in Betsjoeanaland voorkom.100
Om te trek (en dus goedkoop grond in die hande te kry), was vir die trekboere die enigste manier om hulle gebrek aan kapitaal, vaardighede en ekonomiese geleenthede die hoof te bied. Dit sou egter 'n fout wees om die Boere se avontuurlus en onafhanklikheidstrewe uit die oog te verloor. Oorbeweiding en bevolkingsdruk het ook tot verdere migrasie aanleiding gegee. Stygende grondpryse en intensiewe landbou het mettertyd die doodsklok vir die trekbeweging gelui.103 Volgens Neumark was die trekboere van die begin af by 'n markekonomie ingeskakel en was die aantrekkingskrag van markte, eerder as bevolkingsdruk, 'n belangrike dryfveer vir die trekboerbeweging. 104
Dit is insiggewend dat toe die enigste groot groep Afrikaners wat stelselmatig na die redes vir hul nomadiese bestaan gevra is -die armblanke trekboere in SuidAfrika in die dertigerjare van die twintigste eeu -96 persent van hulle aangedui het dat die bestaansmoontlikhede te gering geword het op die plek waar hulle eers gewoon het en dat hulle gevolglik getrek het. Slegs 4 persent het om ander, persoonlike redes die trekpad aangedurf.106