Maar hoe klink die Afrikaans wat deur die struktuurelemente van ’n monument uitgebeeld word as groeiend, in gesprek met Afrika en verryk deur die invloed van ander tale?
Of miskien is dit die diepgewortelde kreatiewe Kaaps – ’n taal wat volgens die skrywer Johanna van Eeden “constantly evolve”. Hoe dan so? wonder ek. Die sprekers se raakvat-sêgoed, die prentjies-praat in ’n lostong-spreektaal wat nie huiwer om kreatief te skep nie, kry dit reg. Soos die bosbewoner êrens in die Kaap wat praat van “kolmuis vreet wasgoed”. Overgesetsynde, ’n vasgeknypte broek tussen die wange van die agterstewe. Maar miskien sê dié gedig van Peter Snyders alles: “Kind, as djy wil regte Afrikaans praat, / doenit! / Dis waam mamma jou lat oplee- rit; / kritisaais skrywers wat skryf / soes mamma praat, / maa moenie ve’wag / mamma moet nou change nie.”
Toe sy die skuifdeur oopsluit en oopstoot, het sy ’n geblaas en gesis links van haar gehoor. Toe sy afkyk en die oorsprong van die geluid sien, het sy haar boeglam geskrik, vertel sy.
’n Pofadder het sowat ’n halwe meter van haar af sy kop in haar rigting gelig met sy tong wat in en uit sy mond rondbeweeg het. Sy het weggespring terwyl die deur steeds oop was en die slang het ingeglip.
Die pofadder het weg van die deuropening na die hoekie van die skuifdeur beweeg, waar Bertus hom vir sowat 20 minute vasgepen het en Ané terug na haar oom Wagner se huis kon hardloop. Hy het die slang met ’n slangstok gevang en in ’n plastiekdrom gesit.