Genealogiese klassifikasie van tale: die basiese beginsels en kenmerke van
Die basis van hierdie klassifikasie van tale wat gebaseer is op die beginsel van hul historiese verhouding, dit wil sê die aanvanklike trap enige taalgroep aan die algemeen is die wortel taal. Is nie altyd moontlik om die taal-grootouer installeer, maar, nietemin, 'n konsekwente patroon gee wetenskaplikes-taalkundiges is goeie redes om sy bestaan in die verre verlede aanvaar. Om te soek na soortgelyke items in verskillende tale tradisioneel gebruik vergelykende-historiese metode - naamlik op data wat verkry is met dit, en is gebaseer tradisionele genealogiese klassifikasie van tale.
Deur die beginsel van historiese verwantskap, of historiese ooreenkomste duidelik uitgedruk, is tale gewoonlik verdeel in verskeie groot genoeg groepe, bekend as in taalkunde families. Alle tale wat binne dieselfde gesin, het 'n paar ooreenkomste in die struktuur van woorde, veral uitspraak klanke, of in die reëls van 'n woord vorming. Nie altyd hierdie verhoudings sigbaar in die kort - soms neem dit 'n groot harde werk, wat sal help om verre verwantskap van verskeie tale te identifiseer. Maar tog, die tradisionele linguistiek, stem nie saam met die fundamentele idee dat 'n deel van die taal het gemeen wortels, vind ooreenkomste in hul struktuur en funksies maklik.
Genealogiese klassifikasie van tale in die wêreld vandag behels nie net die verdeling van taalfamilies - binne elke familie, is daar ander graad van verwantskap van tale, wat op die basis van die groep toegeken word. Dit is opmerklik dat die tale van verskillende families het geen ooreenkoms, en dit laat jou met vertroue oor die verskillende aard van hul oorsprong te praat. Die teenwoordigheid van 'n paar soortgelyke aspekte as gevolg van historiese leen van woorde en frases, bevestig net die afsluiting van verskillende taalfamilies.
Binne elke gesin genealogiese klassifikasie van tale impliseer die keuse van 'n paar takke (groepe), in watter tale het tussen hulle 'n baie meer in gemeen as met ander familielede. Dit kan wees as gevolg van meer onlangse taalkundige prosesse in 'n bepaalde gebied, wat veroorsaak word deur die skeuring tong 'n hele paar soortgelyke groepe, of verhoogde isolasie van 'n bepaalde nasionaliteit as gevolg van historiese, natuurrampe of oorlog.
Dikwels taalkundige subgroepe binne die genealogiese klassifikasie van tale en identifiseer die tale met die meeste noue bande - hulle is gewoonlik na verwys as subgroepe. 'N treffende voorbeeld van so 'n klassifikasie is tradisioneel beskou as die verdeling van die Slawiese tale, wat deel uitmaak van die Indo-Europese familie, Oos-Slawiese, Wes-Slawiese en Suid-Slawiese subgroep.
In sommige gevalle, die gebrek aan historiese kennis en die verdwyning van 'n paar etniese groepe lei tot die opkoms van 'n aantal spesifieke uitdagings. Byvoorbeeld, 'n paar tale, ten spyte van die lang tydperk van studie, kan nie toegeskryf word aan 'n bepaalde taal familie, omdat hulle nie 'n duidelike ooreenkoms met die res van sy lede het. Genealogiese klassifikasie van tale word gewoonlik genoem so 'n geval, die taal "buite klassifikasie."
Maar dit is die moeite werd om daarop te let dat die verkry deur taalkundiges in die studie van 'n bepaalde familie data, kan nie staties beskou. Baie dikwels, nuwe inligting, of om voorheen onbekende tekste geskryf in 'n bepaalde taal, gedwing om die tradisionele klassifikasie hersien vind, en weer die ontleding van die feite, wat voorheen beskou as reeds geïnstalleer bloot.
Daarom, selfs terwyl staan buite enige familie tonge goed kan in 'n paar jaar, as gevolg van nuwe inligting, toegeskryf word aan die reeds bekende familie of dien as 'n basis vir die ontwikkeling van 'n nuwe klassifikasie.