Ek is bevoorreg om 'n werkplek te deel met honderde studente.
Klokslag, op die dae wat ek laat is, beland ek agter 'n seksie (nee, nie sexy nie) van drie of so skuifelende dames wat draal op die ritme van 'n onhoorbare antieke, swewende Afrikamelodie.
Hierdie skuifel het ons nou benoem as die Soweto shuffle. Vaardige bedrywers van hierdie pas kry dit reg om 'n tree te gee, dan heeltemal op die voet te rus, voordat die ander rustig nadergetrek word. Daarna word die aksie herhaal, maar met die ander voet totdat hulle, soos Naas sou sê, aan die einde van die dag by hulle bestemming kom. Die prentjie is voltooi as daar op die gesig van die bedrywer 'n uitdrukking van absolute vrede en harmonie met die heelal is.
Ek het nou al vrede gemaak met hierdie stap en sy ewige aard, maar vanoggend het ek 'n ontstellende nuwe variasie daarop gesien. Ek ry toe agter 'n motor wat so stadig ry dat jy nie kan opmerk dat die omgewing verbyskuif nie (omtrent soos 'n horlosie se uurwyser). Verder lyk dit van agter af of die motor nie 'n bestuurder in het nie. Toe ek uiteindelik, pers van pure ontsteltenis verbyry, sien ek die kort bestuurderes sit met dieselfde uitdrukking van hemelse vrede op haar gesig. Toe weet ek.
Wat sou mens nou die gemotoriseerde weergawe van die shuffle noem?
So word die jonkwees water
so warrel nou die wind
so sag dreineer die dae
so mis ek jou, my kind
Soort van dankie
April 24, 2009 in Sonder kategorie
As ek buite gaan dwaal na 'n stortreën of hael
en 'n skerp sonnestraal alles omtooi met praal,
as die geil geur van groei uit 'n geelhoutboom bloei
oes ek duisendemaal wat geen geld kan betaal.
As die volmaan die see goue rimpels kom gee
en die seelug se soet al my sinne wil voed;
as die wit spikkelskuim oor my voete kom pluim
bruis dit sag in my bloed van die hemelse goed.
Val die oggend se lig op die kreukelgesig
van 'n muisasemkind nog met drome verblind
en 'n glimlag haar baai met die soet wat sy saai
bars my hart van geluk as ek haar vas kan druk.
As ek terugkyk sien ek net die swaar en die las
waar ek mooi dinge miskyk omdat dit my pas;
as die tyd dan moet kom dat my keel sal verstom
gun my dan, Heer
hul stemme, 'n laaste keer.
Dit sou bitter lekker wees om elkeen se vertelling te hoor van watter soen in jou lewe die enkele, soetste een was wat jy nooit sal vergeet nie, wat jou bene lam gemaak het.
Ek het aan hierdie storie gedink toe ek weer die mooi lirieke raakgelees het "Sy was 'n deel van daardie somer / en ek 'n eensaam digter-dromer".
Myne was toe ek al student was en 'n paar soene agter die rug (figuurlik gesproke, sies man!) gehad het. Nou, ek is nie seker hoeveel hiervan my eie ondeunde brein intussen as romantiese dekor bygewerk het nie, maar dis my storie en ek hou daarby.
Lente-aand op die hoëveld. Ek het die Maanligsonate op die draaitafel gesit en ons het buite in die tuin gaan staan. Sy het 'n sagte wit rokkie met rooi kolle aangehad.
Buite was die jasmyn aan't blom en die bome het donker maankolle op die wit grasperk gegooi.
Ek het haar vasgehou en sy het na my toe opgekyk. Haar donker oë was groot en stil.
Haar lyf was sag, en ek het haar stywer vasgedruk. Ek het haar saggies begin soen. Haar lippe was sag en klam.
Op daardie oomblik het die wêreld omgedraai. Eeue-oue koormusiek het in my ore begin speel en met die geur van die jasmyn gemeng tot 'n soet simfonie wat deur my hele wese gesidder het.
Wat dit so anders gemaak het, weet ek nie. Ek dink dit was 'n soort resonansie van die botsing tussen 'n klomp bowêreldse kragte, maar ek het nog nooit weer daardie belewenis gehad nie.
Ek sal dit nooit vir haar mag sê nie, want ons is elkeen al lank gelukkig getroud met ander. Maar, ek sal hierdie herinnering koester tot ek op die stoep van die outehuis in my rystoel sit en glimlag.
Ek raak sentimenteel by 'n gradeplegtigheid. Die gesiggies is vars en hoopvol. Die ouers kom van bitter ver – hulle drome en hulle geld het uiteidelik tot vervulling gekom. Party moes geweldig opoffer, baie het geleen en gaan nog lank terugbetaal aan banke, vriende, familie.