As gevra word waar die Christelike geloof dan hoofsaaklik vir ons op rus en wat deur ons as waarheid voorgehou word, sal gevind word dat die volgende twee nie net die primêre plek inneem nie, maar al die ander dele omvat en gevolglik die hele wese van die Christendom:
Na hierdie volg die sakramente en die regering van die kerk, wat, ingestel is vir die bewaring van hierdie vertakkings van die leer, en behoort nie vir enige ander doel aangewend te word nie, en meer nog, die enigste wyse waarop bepaal kan word of dit suiwer en behoorlik bedien word of nie, is om hulle te toets. Indien iemand begerig is vir ‘n duideliker en meer bekende illustrasie, sal ek sê, dat die regering in die kerk, die pastorale amp en al die ander ordelike sake, die liggaam verteenwoordig, terwyl die leer wat die behoorlike aanbidding van God reguleer en wat die gronde aanwys waarop die mens sy gewete moet laat rus vir sy hoop op saligheid, is die siel wat die liggaam opwek, dit lewendig en aktief maak en dit in kort nie ‘n dooie onbruikbare karkas maak nie.
Hierop volg selfvernedering wanneer, in versaking van die wêreld en die vlees, ons verander word in die vernuwing van ons denke en ons nie langer vir onsself leef nie maar ons onderwerp om regeer en gedryf te word deur Hom. Deur hierdie selfvernedering word ons geleer om gehoorsaam en toegewyd ons te onderwerp aan sy wil, sodat sy vrees in ons harte heers en al ons handelinge regeer.
Daarom ten regte, lê die HERE ons streng op wat sy wil vir ons is om te doen en meteens alles verwerp wat die mens bedink wat strydig is met sy bevele, ten einde sy vol reg van heerskappy te laat geld. Regtens stel hy ook duidelike perke sodat ons nie, deur perverse wyses van aanbidding te ontwikkel, sy toorn teen ons ontlont nie.
Opgewek deur die kennis van Christus, begin om weer asem te haal. Iemand wat so aangeraak is, kan nie anders as om hom tot Jesus Christus te bekeer nie, sodat jy deur sy bemiddeling bevry kan word van jou ellende. Die enigste mens wat so getref kan word, is die mens wat die omvang van sy krag ken. Dit is om Hom te bely as die enigste Priester wat ons versoen met die Vader en sy dood is die enigste offer waardeur ons sondes afgewas word. Dit is alles genade wat betoon word deur God in Jesus Christus waarby hulle beide betrokke is.
Hierop volg die derde, wanneer jy opgevoed is in die vrug van sy sterwe en opstanding dan vind jy rus in ‘n ferm en vaste selfvertroue, jy weet met sekerheid dat jy aan Jesus Christus behoort, dat jy in Hom geregtigheid en lewe het.
Die eredienste is ook nie in die minste meer suiwer nie. Betreffende die vryheid van die menslike wil – soos gepreek voordat Luther en ander na vore getree het, vul dit die mens met ‘n oorweldigende opinie van hul eie goedheid, swel hulle in hul ydelheid en laat dit geen ruimte vir die bystand van die Heilige Gees en genade nie.
Op dieselfde wyse verskil die heilige bede by die doop en die mis nie van beswering nie. Omdat hulle deur middel van fluistering, asemhaling en onduidelike geluide meen dat hulle geheimenisse bewerk. Asof dit die wens van Christus was dat deur die uitvoering van sekere rituele sy woord gemompel kan word en nie eenkeer duidelik uitgespreek word nie. Daar is geen onduidelikheid in die woorde waardeur die evangelie die krag, aard en gebruik van die doop uitspreek nie. Dan, in die nagmaal, mompel Christus nie oor die brood nie, maar spreek Hy die dissipels in geen onduidelike taal aan wanneer Hy die beloftes en byvoegsels beveel: “doen dit in herinnering aan my.” In die plek van die publieke aankondiging, fluister hulle geheime beswerings meer gepas (soos ek waargeneem het) vir towerkunste as vir die bediening van sakramente.
Die eerste ding waaroor ons hier besorg oor is, dat die mense vermaak word deur middel van vertonings terwyl nie ‘n woord gerep word ten opsigte van hul betekenis en waarheid nie. Daar is geen nut vir die sakramente as die sigbare teken nie verduidelik word uit die Skrif nie. Daarom, as die mense bedien word met leë simbole, waarmee die oog gevoed, terwyl hulle geen leer ontvang wat die betekenis uitwys nie, kyk hulle nie verder as die uitwendige optrede nie. Daaruit vloei die mees verwerplike bygeloof dat die sakramente alleen voldoende vir hul saligheid is. Sonder enige geloof, bekering of gevoel vir Christus self. Hulle vestig hul hoop op die teken self eerder as dit waarop dit dui. Hierdie leer vind ons nie net onder die mees vulgêre mense nie maar ook in die skole. Asof hierdie tekens is opsigself genoegsaam is mits dit nie bederf is deur dodelike sonde nie. Die sakramente is tog om geen ander rede gegee as om ons aan die hand te lei na Christus nie.