Maar, so ontdek oom Herrie nou die aand … oom Herrie-hulle se stories is nou ook al in die argiewe van “ou studentestories”. Oom Jan, wat op Wellington onderwys geswot het, vertel nou die aand sy stories met vreeslike nostalgie. Hy beskryf hul rygoed van destyds, en ander nutsgoed, en skielik besef oom Herrie “oom Jan” is ’n klompie jare jonger as wat hy wat oom Herrie is.
Oom Herrie het sy eie dosis studentekattekwaad weg, maar, so klink dit, nie ’n “pêtsie” op wat oom Jan en sy maters aangevang het nie.
Gelukkig vir hom, op pad, gaan die prosessie by ’n koshuismaat verby, en so in die verbygaan vra “oom Jan” hulp. Die knaap is nie links nie, en maak hom skaars. Kort daarna daag daar ’n konvooi van bakkies op met genoeg koshuismaats om die ontsetting uit te voer. Die dames word op die bakkies gehelp, en almal ry vort – almal behalwe die ontsette “oom Jan” want hy is te vuil. Hy moet in sy onaansienlike voorkoms voetslaan koshuis toe.
Maar oudste en sy verloofde kuier die afgelope langnaweek by die Herries. Dis die eerste keer sedert hy ’n jaar gelede ’n plaasbestuurderspos buite die Paarl gekry het, dat ons hulle sien, en die kuier is groot en lekker.
Oudste sorteer sy universiteitsboeke oor wat moes saamgaan (met die SAL), en wat na welsyn kan gaan. Hy haal ’n boek uit, so dik soos ’n HAT, wat volgens die prysplakker R5 in Suid-Afrika gekos het, en R7,00 in die buiteland. Oom Herrie is nogal verbaas – hy loop af en toe van sy eie ou universiteitsboeke by met ’n prys van R12 of so, maar ouboet was sommer nou die dag op universiteit. Maar dan kom die opheldering, dis ’n boek van oom Wimmie wat hy by sy ouma gekry het.