In November verlede jaar – na die Versindaba – was ek met besoek aan die digters, Louis Esterhuyse en Marlise Joubert, waar die nagelate verse van Berta weer ter sprake gekom het. Hulle het onderneem om daarna te kyk en terugvoering aan my te gee. NIKS MEER NIE. die doel van die lied was en is (veronderstel om te wees) plein weg net 'n herinnering dat ons Afrikaners 'n geskiedenis het wat ons nie moet vergeet nie. Tot vandag nog kom sit mense boodskappe en gedigte op die graf. ‘n Geraamde foto van hom is geset in die grafsteen. Verder het ek nie net ‘n pragtige nuwe bynaam vir een van my gunsteling leesmeesters (u weet mos wie hy is) se spoor/trace nie – “fokkolvolk[ie]” voel vir my net so reg, “ons [mense, diere, plante, die aarde, sterre, …] is die fokkolvolk / ons wil die veelal vol maak / met die verwesendheid van ons niks / as onverwesentlike fryheid” – ons “fryheid” is altyd oppad …, maar ek weet uiteindelik waarmee ek my yskas binnekort gaan versier?!