Eerste museum vir lekkergoed wat in die voormalige NYC Nightclub Limelight geopen is - Nuwe resepte - 2021
Sugar Factory, die gekke lekkergoedrestaurant en -kafee wat soetkoekies en enorme suiker-gevulde drankies bedien, beplan om in die volgende paar jaar drie "Museums of Candy" te open, met die première in New York. Volgens die New York Post sal die eerste Candy Museum in die voormalige Limelight Club (wat omskep is van 'n kerk) in Sixth Avenue en West 20th Street in Chelsea oopmaak.
Verskeie winkels het berig dat 'n kafee, restaurant en nagereg by die Manhattan-museum, wat besoekers oor die evolusie van die lekkergoedbedryf vanaf die vroeë 1900's tot die moderne tyd sal aanbied, en lekkergoed- en nageregproewe sal aanbied. enigste voedselhal langs die ruimte. 'N Los Angeles -museum en nog een op 'n onbekende derde plek is aan die werk.
Die stigter van Sugar Factory, Charissa Davidovici, dink dat die begin van die reeks van drie museums in New York, veral in die bekerde kerkruimte, 'n goeie idee is. 'Daar is baie min vrystaande strukture in hierdie grootte in New York. Verrassend genoeg het hierdie unieke ligging die regte hoeveelheid kronkels, krommes en vlakke om ons wilde en mal idees om te skakel. Dit is 'n ikoniese ligging, goed bekend by New Yorkers, 'het sy aan die Post gesê.
Volgens die koerant sal die kafee 75 sitplekke hê en meer as 'n dosyn nagereg- en lekkergoedstasies bevat. Die aangrensende restaurant het sitplek vir 150 en verkoop al die kenmerkende geregte van Sugar Factory wat op hul 25 plekke wêreldwyd bedien word. Die voedselsaal en die mark sal bakware, gereedskap vir die bereiding en versiering van lekkernye en snoepvorms verkoop.
Gaste sal in die restaurant of kafee kan eet, selfs sonder om die $ 15 tot $ 25 toegang vir die museum te betaal. Dink u dat 'n lekkergoedmuseum redelik gaaf is? Kyk na die beste museum in elke staat!
Die museum het die museum weer laat herleef? : Art: Voormalige amptenaar, nou in hegtenis geneem, ontken dat hy items uit die Suidwes -museum verkoop het vir eie gewin.
Marvin Cohodas het in 1983 na 'n foto van 'n Amerikaanse Indiese mandjie gekyk en geweet dat hy die artefak voorheen gesien het.
As 'n kenner in die mandjie van die Washoe-'n klein, noodlottige stam wat eens in die Lake Tahoe-omgewing gewoon het-het Cohodas duisende mandjies gesien. Die foto is deur 'n privaat versamelaar aan hom gestuur om 'n aankoop te oorweeg.
Maar hierdie mandjie moes nie te koop gewees het nie.
Cohodas was seker hy het dit ses jaar tevore gesien in die Southwest Museum in Los Angeles, 'n pleisterwerk wat bo die Pasadena -snelweg op Mount Washington uittroon.
Hy het 'n idee dat iets fout is.
Hierdie idee sal lei tot jare lange intriges en 'n FBI -ondersoek wat die Amerikaanse Indiese kunswêreld sou onderdruk.
Vroeër hierdie maand is die voormalige direkteur van die Suidwes -museum, Patrick T. Houlihan, gearresteer en aangekla op aanklagte dat hy items uit die museumversameling onbehoorlik verwyder het en dit vir eie gewin verkoop of verhandel het.
Aanklaers kla dat hy, terwyl hy museumdirekteur was van 1981 tot 1987, nie net mandjies geneem het nie, maar skaars skilderye, fyn versierde kledingstukke, kachinas, potte en komberse. Museumamptenare, wat 'n siviele saak teen Houlihan aanhangig gemaak het, meen dat hy tot 127 items geneem het. Die totale waarde, volgens waardeerders, beloop byna $ 2,5 miljoen.
Die gevolge van die ondersoek het veel verder gegaan as die vereerde museum, 'n gunsteling onder besoekende skoliere en skoolkinders op daguitstappies. Dit het soveel items behels, waarvan slegs ongeveer 'n vyfde teruggevind is, dat die lys van 'Missing Art Alert', wat deur die International Foundation for Art Research uiteengesit is, die grootste in die 23-jarige geskiedenis van die stigting was.
Artikels is gevind in 12 state, Mexiko en Kanada.
'Daar was waarskynlik nie 'n handelaar of versamelaar in die land wat op een of ander manier hierdeur geraak is nie,' het Malcolm Grimmer, 'n handelaar in Amerikaanse Indiese kuns in Santa Fe, NM gesê. 'Elke item het waarskynlik deur twee of drie handelaars voordat dit uiteindelik 'n huis gevind het. "
Die verkope het deur so 'n ingewikkelde netwerk van kopers gegaan dat aanklaers erken dat hulle dit moeilik gehad het om 'n saak te bou. 'Dit het bokse dokumente behels wat telkens nagegaan moes word om te probeer uitvind wat met hierdie items gebeur het,' het adj. Atty. Alexis de la Garza gesê.
'Tot 'n paar weke gelede was ons nie seker of ons sou vervolg nie.'
Houlihan, wat onskuldig op alle aanklagte ontken het en gesê het dat alle verkope of ambagte wat hy uit die versameling gemaak het, tot voordeel van die museum sou wees, is nou uitvoerende direkteur van die Millicent Rogers Museum in Taos, N.M.
Sy topprestasie was die transformasie van die eens swak Suidwes-museum in 'n lewendige, nuutste instelling wat deur geleerdes wêreldwyd gewaardeer word. Sy prestasies is gevier nie net onder akademici nie, maar ook in die pers en onder kritici.
Hy het inderdaad slegs op een gebied tydens sy ampstermyn in die museum misluk. Probeer soos hy kon, Houlihan kon die Suidwes -museum nooit in die kollig bring nie.
Ironies genoeg kan die diefstal- en verduisteringsgeding teen hom presies dit doen.
Toe Houlihan in 1981 by die museum kom, was die versameling van 200 000 stukke in wanorde.
'Dit was 'n ramp,' sê een van die museumkurators wat Houlihan vroeg in sy ampstermyn aangestel het.
'Breekbare tekstiele is in laaie gestop, erdewerk is in elke hoek vasgemaak, inheemse mandjies is 15,20 diep gestapel. U kon nie eers iets soek nie, uit vrees dat u dinge sou breek deur dit rond te beweeg. "
Die vertoonareas was nie veel beter nie. Voëls vlieg gereeld deur gebreekte vensters na die museum, sommige het neste in die erdewerk gebou.
"Dit was vernederend vir die kulture wat verteenwoordig word," het Houlihan (49) in 'n onderhoud gesê.
Die museum is begin deur Charles F. Lummis, 'n kleurvolle karakter wat die eerste stadsredakteur van The Times was. Terwyl hy in die 1880's die hele pad van Cincinnati na Los Angeles gestap het, het hy verlief geraak op kunswerke van Amerikaanse Indiërs van die suidweste. Hy stig die museum in 1907.
Tot die afgelope jare is die stukke wat Lummis en sy opvolgers in die museum gekry het, eerder as antropologiese nuuskierighede of nuuskierighede beskou as kuns. Dit is onwaarskynlik dat hulle kon dink dat in 1992 'n enkele Navajo -poncho uit die versameling op $ 250,000 gewaardeer sou word.
Teen die tyd dat Houlihan daar aankom, het hy reeds 'n goeie reputasie opgebou vir sy werk as direkteur van die Heard Museum in Phoenix en New York State Museum in Albany, wat albei uitgebreide versamelings Amerikaanse Indiese stukke bevat. Hy het geweet dat die Suidwes -museum, met sy groot voorraad seldsame items, 'n diamant in die kol was.
Met 'n infusie van $ 400,000 van lede van die museumraad, verdriedubbel hy die indiensnemingslys en begin 'n ambisieuse opknappingsprogram.
"Niemand, insluitend Houlihan, was daarbo om in 'n spijkerbroek te klim en potte op ses trappe te haal nie," het Steven LeBlanc, kurator van argeologie in die museum gedurende die Houlihan -jare, gesê. 'Daar was so 'n esprit de corps. Ons het die museum lewendig gemaak. "
Moderne stoor- en bewaarpraktyke is ingestel en 'n gerekenariseerde video -inventarisstelsel is opgestel. Uitstallings is vaartbelyn en toegankliker vir die publiek gemaak. In 1985 het 'n opgeknapte uitstallingsaal van 2 400 vierkante meter sy permanente uitstalling "People of California" met groot lof geopen.
Belangrike instansies vir die toekenning het geantwoord die J. Paul Getty Trust het die voortou geneem met 'n geskenk van $ 1 miljoen in 1986. Dieselfde jaar is die museum deur die Amerikaanse Assn akkreditasie verleen. van museums.
Die kuratorium van die museum beloon Houlihan vir sy prestasies. Uit staatsdokumente wat The Times bekom het, blyk dat hy in 1982, die eerste volle jaar van Houlihan op die pos, 'n salaris van $ 80 200 ontvang het.
Teen 1987, die jaar wat hy vertrek het, was sy salaris $ 97,500.
Maar die Southwest Museum het nooit naby die pantheon van Los Angeles -museums gekom nie. Dit het nooit 'n groot toeriste -aantreklikheid geword nie, en selfs Suid -Kaliforniërs het nie in groot getalle daarheen gestroom nie. In 'n onderhoud van 1983 het Houlihan gesê dat hy hoop dat die bywoning van die museum binnekort 500,000 per jaar sal bereik. Maar gedurende sy ampstermyn was die hoogste wat dit ooit gekry het, ongeveer 60 000.
'Daar was baie dinge wat teen ons werk', het 'n voormalige kurator gesê, 'die reputasie van die museum as 'n' snaakse ou plek ', die ligging, die geweldige mededinging van ander museums in LA om die aandag van die publiek.
Houlihan, volgens sy voormalige medewerkers, het gefrustreerd geraak, veral met die museumraad, wat volgens hom nie genoeg geld ingesamel het om voort te gaan met modernisering of bevordering nie.
'Hy het altyd gesê:' As ons die grootste versameling van enigiets anders gehad het, impressionistiese skilderye of wat ook al, dan sou die hulpbronne daar wees, 'het LeBlanc gesê. 'Hy het gevoel dat die museum bewys dat dit 'n waardevolle aanwins vir die kulturele lewe van Los Angeles is, maar dat dit niemand veel omgee nie.
Cohodas het die museum in die middel van die 1980's by verskeie geleenthede besoek. Hy meen dat dit in 1984 of 1985 was dat hy Houlihan gevra het waarom 'n Washoe -mandjie uit die versameling gegaan het en na die mark gegaan het.
'Hy het gesê dat hy niks daarvan weet nie,' het Cohodas gesê.
Cohodas, 'n assistent -professor in beeldende kunste aan die Universiteit van British Columbia in Vancouver, het destyds nie die saak aangespreek nie, maar dit was vir hom rede tot kommer.
Die kernversameling van 'n museum is heilig en elke besluit om 'n voorwerp vir verkoop of handel te verwyder-'n proses wat in die museumwêreld bekend staan ​​as ontoeganklikheid-word normaalweg deeglik ondersoek.
'Dit is doelbewus 'n lang, openbare proses,' het LeBlanc gesê, 'om seker te maak dat almal presies weet wat gedoen word en waarom. Dit is so gedoen sodat niemand die situasie kan benut nie. "
Voormalige personeellede sê hulle is meegedeel dat die kernversameling ongeskonde bly.
'Houlihan was baie streng daaroor,' het LeBlanc gesê. 'Ek onthou dat die geskenkwinkel niks oud mag verkoop nie, ongeag waar hulle dit kry, sodat daar nie eers die voorkoms was dat ons iets uit die versameling verkoop nie.
Claudine Scoville, wat van 1982 tot 1987 die pos van registrateur by die museum beklee het, sou toesig gehou het oor die papierwerk oor die vertrek of aankoms van enige voorwerp in die versameling.
'Ek was nie bewus van inheemse stukke wat uitgegaan het toe ek daar was nie,' sê Scoville, versamelingsbestuurder van die Arizona State Museum in Tucson.
Maar Cohodas was reg. Artikels uit die versameling van die Southwest Museum verskyn op talle state op die ope mark. In sommige gevalle was dit baie oop.
Op die voorblad van die November 1984, uitgawe van Western's World-die tydskrif vir die vlug van die huidige Western Airlines-was 'n kleurweergawe van 'n werk van die beroemde Westerse skilder Maynard Dixon. Dit het gewys hoe 'n Indiër in 'n vlakte 'n lang pyp vashou en word toegeskryf aan "met vergunning van Fenn Galleries" van Santa Fe.
Huidige amptenare van die Suidwes-museum sê dat die skildery, wat na raming ten minste $ 300,000 werd is, nog nooit behoorlik onderteken is nie en dat dit steeds in die museum behoort te wees.
Op dieselfde manier het 'n ander Dixon -skildery, "Washoe Wickiup", te koop verskyn in 'n advertensie deur 'n Idaho -galery in 'n 1988 -uitgawe van die tydskrif Antiques & amp Fine Art.
Volgens ondersoekers het gerugte begin versprei onder handelaars en versamelaars van Amerikaanse Indiese kuns dat 'n verskeidenheid items in die Southwest Museum beskikbaar was.
By die museum het die spanning tussen Houlihan en die direksie in 1987 tot 'n punt gekom toe Houlihan ontdek dat die raad 'n samesmelting met die Los Angeles County Museum of Natural History oorweeg. Talle plaaslike groepe het tot sy verdediging gekom en die samesmelting het nie deurgegaan nie, maar Houlihan bedank en vertrek aan die einde van die jaar.
Kort nadat hy vertrek het, het hy die pos aangeneem by die Millicent Rogers Museum, wat ook 'n versameling Suidwes -kuns huisves.
In 1989 ontvang Cohodas 'n tweede foto van 'n mandjie wat volgens hom in die Suidwes -museum hoort. Toe Houlihan weg is, gaan hy na Jonathan Batkin, destydse kurator van antropologie.
Volgens die beskuldiging wat die distriksprokureur ingedien het, het Batkin verskeie handelaars wat hy geken het, gebel om te sien of hulle iets daarvan weet.
Hulle stel voor dat hy sy voorraad noukeurig nagaan.
'N Voorlopige ondersoek het bevind dat 50 tot 60 items, waarvan baie hoog aangeslaan is, weg was. Volgens die beskuldiging het Batkin ook aan die ondersoekers gesê dat hy bewyse gevind het dat rekords verander is om aan te dui dat die stukke ontoeganklik was voordat Houlihan opgedaag het.
Die museum het die FBI genoem. Verdere kontrole van die voorraad het die lys met ontbrekende items tot 127 verhoog.
In 'n onderhoud kort voordat hy tereggestel is, het Houlihan gesê dat hy inderdaad ongeveer driekwart van die genoteerde items uit die versameling geneem het om dit sonder goedkeuring van die direksie te koop of te verkoop. 'Toe ek daar aankom, was dit 'n vaste beleid by die museum dat die direkteur dit kon doen,' het hy gesê.
Houlihan het gesê dat enige items of winste uit die transaksies direk na die museum gegaan het. 'Daar was absoluut geen wins of voordeel vir my nie,' het hy gesê.
Hy het gesê die aanklagte het ontstaan ​​as gevolg van ou wonde weens die voorgestelde samesmelting van die Natural History Museum.
'Ek dink hulle het 'n politieke verleentheid gevoel, dit was 'n vergiftigde atmosfeer,' het Houlihan gesê en bygevoeg dat hy glo dat museumrekords sal toon dat sy verslag van die transaksies korrek is.
Michael Heumann, 'n lid van die direksie en 'n prokureur van die museum, het gesê dat die direksie Houlihan nooit die mag gegee het om self items te ontneem nie. "Daar was 'n beleid wat vroeg in Houlihan se tyd daar gemaak is, wat goedkeuring van die direksie vereis vir die de-toetreding van items van aansienlike waarde," het Heumann gesê.
Aanklaer De la Garza het gesê sy is vol vertroue dat sy skuldigbevinding kan kry. Maar sy erken dat dit ver van 'n oop-en-toe-saak is.
'Daar was 'n huiwering om te praat onder baie versamelaars en handelaars in die kunsgemeenskap,' het sy gesê. 'Sommige van hierdie mense het skielik warm eiendom gehad.'
Die vervolging, het sy gesê, het 'n papierspoor oor slegs een Houlihan -transaksie. Dit behels 'n Navajo -serap, wat omstreeks 1850 gemaak is, wat volgens museumamptenare tot $ 250,000 werd kan wees. De la Garza het gesê dat sy sal kan bewys dat Houlihan die serap vir $ 60 000 aan die versamelaar in Arizona verkoop het, en die geld gebruik het om 'n afbetaling op 'n huis in Rimrock, Ariz, te doen.
Collings wou nie ondervra word nie, maar sy prokureur, Jan Lawrence Handzlik, het bevestig dat sy kliënt voor die groot jurie getuig het. "Dr. Houlihan het aan meneer Collings gesê dat die poncho vir die museum verkoop word en dat die opbrengs na die museum gaan, "het Handzlik gesê.
De la Garza beweer dat Houlihan gewoonlik baie moeite gedoen het om betalings aan homself te was.
"Houlihan kan vir 'n koper sê: 'Maak die tjek so-en-so, want die museum skuld hulle geld'," het De la Garza gesê. Sy wou nie sê hoe Houlihan uiteindelik die geld uit die transaksies sou kry nie.
Die handelaars en versamelaars wat met voorwerpe in die Suidwes-museum beland het-waarvan 24 deur die FBI teruggevind is en in die stoor is-gaan groot verloor, ongeag hoe die strafsaak beslis word. Museumamptenare sê dat selfs as Houlihan onskuldig bevind word, hy geen reg gehad het om die kunswerke uit die versameling te haal nie en dat hulle nie van plan is om die stukke aan die kopers terug te gee nie.
Die serape het byvoorbeeld sy weg gevind na George Shaw, 'n handelaar in Aspen, Colo., Voordat die FBI dit gekry het.
'Dit was net 'n nagmerrie,' het Shaw gesê. 'Dit is nou weg en ek het baie geld op.'
David Colker het voorheen doodsberigte geskryf en geredigeer - 'n maat wat voorspel kan word deur in 1996 op die Timothy Leary -doodswag te wees toe hy die opdrag so ernstig opneem dat hy by Leary se bed was toe hy gesterf het. Hy het The Times in 2015 verlaat.
'N Hele aantal hofstukke en inspeksieverslae wat verlede maand bekend gemaak is, toon die omvang van die verval van die koningin Mary.
'N Familie-bestuurde tortillafabriek in Boyle Heights loop gevaar om te sluit te midde van 'n vooraanstaande domeingeskil met die stad oor verhuisingsfooie vir sy tortilla-masjiene.
'The Trials of Frank Carson' is 'n ware misdaadpodcast oor mag, politiek en reg in die Central Valley van Kalifornië. Carson was die mees omstrede advokaat van Stanislaus County, 'n towenaar met jurie en 'n stryder in die hofsaal met 'n unapologeties bytende styl.
Die Olimpiese proewe vir branderplankry word in El Salvador gehou. Die sade hiervoor is dekades gelede geplant deur jong Kaliforniërs wat goeie golwe soek.
Las Vegas het tydens die pandemie amper tot stilstand gekom. Casino's en restaurante sal Dinsdag na volle kapasiteit terugkeer, maar baie gasvryheidswerkers wonder of hulle ooit hul verliese sal opdoen.
'Hy het altyd gesê:' As ons die grootste versameling van enigiets anders gehad het, impressionistiese skilderye of wat ook al, dan sou die hulpbronne daar wees, 'het LeBlanc gesê.'Hy het gevoel dat die museum bewys dat dit 'n waardevolle aanwins vir die kulturele lewe van Los Angeles is, maar dat dit niemand veel omgee nie.
Kyk die video: Museum Without Building Compilation (Oktober 2021).
Copyright 2021 \ Vinnige resepte en eenvoudige resepte \ Eerste museum vir lekkergoed wat in die voormalige NYC Nightclub Limelight geopen is