Wanneer Goeie Genoeg is nie goed genoeg
Geskryf deur Ethan Zuckerman, Massachusetts Institute of Technology
Smog oor Beijing Brian Jeffery Beggerly, CC BY-SA
pple se produk bekendstellings is bedek met uitasem entoesiasme gewoonlik gereserveer vir koninklike troues en entstowwe vir gevreesde siektes. Die onlangse bekendstelling van die iPhone6 featured 'n opwindende nuwe tegnologie - ApplePay - wat, as wyd aanvaar, sal toelaat veeleisende kliënte Apple se elektroniese betalings van hul selfone te maak in situasies waar hulle kredietkaarte of kontant sal gebruik.
Met ander woorde, as alles goed gaan, sal Amerikaners binnekort iets kan doen wat Kenia elke dag vir tien jaar gedoen het. M-pakket aangebied, die mobiele betalingstelsel aangebied deur Safaricom, word gebruik deur meer as twee-derdes van volwasse Keniaans en is die model vir honderde digitale betalingstartings oor Afrika en regoor die wêreld.
Die rede waarom Kenia tien jaar voor die VSA is op mobiele geld is eenvoudig: Kenia het telefoniese betalingsstelsels meer dringend benodig as wat die VSA gedoen het. Kredietkaartpenetrasie was (en is) laag in Kenia. Die meeste Keniaans het nie bankrekeninge nie, en maak papierkontrole grootliks nutteloos vir almal, maar die grootste transaksies. M-PESA was 'n aangename alternatief vir die status quo vir die oordrag van geld van stad tot stad. Voordat jy via 'n sms-boodskap geld kon oordra, was dit roetine om 'n stapel rekeninge aan 'n taxibestuurder na daardie dorp te gee en hom te vra om jou betaling vir jou te lewer.
In die VSA, aan die ander kant, het ons 'n stelsel van kredietkaarte en tjeks wat, ten spyte van bedrog, ondoeltreffendheid en ander foute, werk goed genoeg is om biljoene dollars in verbruikersbesteding in staat te stel. Ons stelsel, terwyl onvolmaakte, is goed genoeg nie. En goed genoeg is 'n probleem.
Goed genoeg in die pad van vernuwing
Wanneer 'n nasie probleme ondervind waar daar nie goeie oplossings is nie, reageer dit gereeld met 'n golf van innovasie en infrastruktuurbou.
Gekonfronteer met 'n massiewe landelike-stedelike migrasie, het China belê in 'n benydenswaardige stelsel van hoë spoed spoor wat dit moontlik maak om honderde miljoene migrerende werkers terug te keer vir die Nuwejaarsvakansie. Die VSA se kenmerkende kombinasie van snelweë en lugreise werk goed genoeg - ten spyte van verouderende infrastruktuur en die voortdurende frustrasies van lugreise - dat dit onwaarskynlik is dat hoëspoed spoor hier traksie sal kry, ondanks duidelike omgewingsvoordele.
Wanneer stelsels goed genoeg is, behou ons dit, soms wel, soms swak. Ons gooi selde 'n goed genoeg stelsel uit en innoveer om die vakuum wat ons geskep het, te vul. In plaas daarvan is goed genoeg stelsels geneig om innovasie te blokkeer, om die uitoefening van kreatiwiteit in daardie spesifieke ruimte te voorkom.
Ek het gedink oor die dinamika van "goed genoeg" in die konteks van die internet, die ruimte Ek het gewerk in die afgelope twee dekades. Kort ná die koms van die kommersiële web, ek het gehelp om uit te vind 'n vreeslike tegnologie wat voortduur, want dit is goed genoeg om te oorleef: die pop-up advertensie.
My baas by 'n vroeë internet begin het my uitgedaag om inkomste te vind om ons gewildste produkte, gasheer webbladsye te ondersteun. Aangesien gebruikers enige inhoud kon plaas wat hulle op die bladsye wou hê, was adverteerders huiwerig om advertensies op die bladsye te plaas. My oplossing: ons wil 'n nuwe blaaier oopmaak wanneer ons bedieners 'n gebruikersbladsy afgelewer het, en ons verkoop advertensies op die nuwe venster. Die advertensies het goed genoeg verkoop om ons besigheid te verkoop aan 'n beursgenoteerde maatskappy. Hulle het ook goed genoeg gewerk dat elke dronk aanlyn adverteerder die gevreesde instrument by hul voorraad gevoeg het.
Die toelating van hierdie misdaad teen die internet het daartoe gelei dat dreigende e-posse en die bizarre ondervinding van die onderwerp van laat-nag televisie monoloë geword het. Maar ek het oor die ervaring geskryf omdat ek dink die hele advertensie-ondersteunde aard van die web is 'n voorbeeld van 'n situasie waar goed genoeg nie goed genoeg is nie.
Geval In Punt: Web Advertising
Daar is een subset van webadvertensies wat goed werk. Soekenjins is in staat om advertensies wat op jou belangstellings gerig is, te verkoop, want ons vertel soekenjins presies wat ons soek. Soek vir "Roofer North Adams MA" en die gevolglike advertensie van 'n plaaslike dak maatskappy is waarskynlik 'n goeie ervaring vir beide adverteerder en kliënt. Maar die webwerf van die plaaslike koerant met dakadvertensies pleister of die Facebook-toevoer van enigeen wat in Wes-Massachusetts woon met hierdie aanbod, werk baie minder goed.
Kort na "banner advertensies" kennis gemaak met die web in die middel van 1990s, kykers gekliek soveel as 7 van 100 advertensies vir meer inligting oor 'n produk te leer. Maar ons het onsself geleer om die advertensies te ignoreer. nou klik tariewe van 1 in 1000 is meer algemeen.
Beide adverteerders en kliënte haat webadvertensies, en dit bly egter steeds, want dit is 'n goeie manier om inkomste te genereer. Dit beteken dat dienste soos Facebook meer as 'n miljard gebruikers kan bedien sonder om 'n intekenfooi te hef.
Eerder as om aanlyn-advertensies te doen, het maatskappye soos Facebook aansporings om inkrementele verbeterings te maak. In die hoop om ons advertensies effens minder te haat, versamel hulle soveel inligting oor ons demografie, psigografie en aanlyngedrag as moontlik, en lewer spesifiek vir ons spesifieke advertensies. Dit werk nie.
Advertensies op Facebook perform so swak as ander banner advertensies, en tot dusver is adverteerders bereid om net een tiende te spandeer vir die geleentheid om 'n gebruiker aanlyn te bereik omdat hulle een deur 'n advertensie in 'n onvoorspelbare, onpersoonlikte koerantpapier bereik.
Dit is 'n kenmerk van "goed genoeg" stelsels wat ons op hulle verdubbel eerder as om hulle te verlaat en om te begin.
So lank as wat Facebook hul koste kan ondersteun met 'n goed genoeg inkomstemodel, en beloof beleggers dat hulle binnekort 'n beter werk sal doen, sal hulle advertensies verkoop en hul gebruikers onder toenemend intensiewe toesig plaas.
Die burgerlike gevolge van die opleiding van 'n generasie wat al hul aanlyn interaksies sal gevolg word, in databasisse ingevoer en gekombineer in 'n digitale "permanente rekord" is verby calculus die maatskappy se veel as aardverwarming het grootliks gebly buite die calculus van voertuigvervaardigers en lugrederye .
Die behoefte aan vraagveronderstellings
Vasstelling van 'n "goed genoeg" stelsel is moeilik, maar dit is 'n geleentheid vir dramatiese sosiale impak en dikwels massiewe wins.
Indien elektriese motor Tesla se byvoorbeeld word 'n bekostigbare, hoofstroom middel van vervoer, sal die maatskappy se aandeelhouers massiewe opbrengste te sien op hul belegging, en uitstoot voertuig sal radikaal verminder.
Deur ondervraging twee basiese aannames van die motor-industrie - dat elektriese voertuie was vir omgewingsbewustes, nie ondersteuners van prestasie motors en dat bestuurders sal 'n netwerk van brandstof stasies voor die koop van elektriese voertuie benodig - Tesla kan verander hoe vervoer in Amerika werk op maniere wat inkrementele veranderinge in brandstofdoeltreffendheid het nie.
Maar Amerika se massiewe snelweg-, brandstof- en motorhandelaarstelsels is 'n klassieke goed genoeg stelsel en sal waarskynlik meer veerkragtig wees as wat ons dalk dink. Groot bedrae geld hang af van hierdie bestaande stelsels en die eienaars van hierdie stelsels het sterk aansporings om hulle te beskerm teen ontwrigting.
Ons word dikwels aangemoedig om radikale verandering deur middel van tegnologie voor te stel. In sy nuwe boek, [Nul tot een], waagkapitaalvaarder Peter Thiel moedig sy lesers aan om radikaal nuwe stelsels te bou eerder as om bestaande bestaande uit te brei en te skaal.
Hierdie nuwe stelsels staatmaak op tegnologiese deurbrake. Om te gaan "van nul tot een", soos Thiel terme nie, is om 'n nuwe stel van vermoëns bekend te stel aan die wêreld deur middel van tegnologiese innovasie. Die probleem is dat stelsels wat innoverende is op 'n tydstip die "goed genoeg" stelsels wat ons nodig het om te oorkom as hulle ouderdom en verkalken kan word.
Unsticking Systems: Dit gaan nie net oor Tegnologie
Thiel se voorskrif vir die bevestiging van vaste stelsels is gelykop deelinspirerende en vreesaanjaend.
Dit is inspirerend om nuwe stelsels te sien wat ouers verouder, om 'n kletskos-saamstelsel soos kredietkaartbetalings of internetadvertensies te gee ten gunste van 'n nuwe laer-wrywingstelsel. Maar hierdie voorskrif vir verandering plaas alle agentskappe in die hande van ingenieurs en entrepreneurs. Dit projekteer 'n toekoms waar besluite oor ons kollektiewe toekoms kommersiële ingenieursbesluite is, nie sosiale of politieke nie.
In Thiel se wêreld maak ons ​​nie 'goeie genoeg' stelsels nie - ons oortref hulle met nuwe tegnologie. Maar unsticking stelsels is nie net 'n tegnologiese uitdaging nie. Dit is ook 'n sosiale en politieke uitdaging. Aangesien die maatskappye wat voordeel trek uit "goed genoeg" -stelsels, min aansporings het om te verander, moet veranderinge ekstern wees, van sosiale druk of politieke leierskap, kortstondige kommoditeite in kontemporêre Amerika.
Aangesien ons kyk na onkristalliseerde stelsels, kan ons hoop vind uit 'n praktyk wat selde deur tegnologiese innoveerders gevier word: regulering.
Wanneer newe-effekte van "goed genoeg" stelsels beduidende gevolge vir die algemene publiek het, dwing reguleerders bestaande spelers om te innoveer. Wanneer die uitstoot van koolstofmonoksied uit motors die lug in groot Amerikaanse stede vergiftig vir sommige inwoners, het die Kongres die Clean Air Act en mandaat die gebruik van nuwe tegnologieë, soos katalitiese omskakelaars, om onvolledige verbranding te bestry.
Lande soos China en Indië het 'n keuse om te maak aangesien hulle die uitdagings van lugbesoedeling in hul groot stede aanspreek. Hulle kan 'n inkrementele verandering eis, die verbetering van 'n "goeie genoeg" soos die VSA met die Clean Air Act gedoen het, of hulle kan massiewe verandering soek deur regulering en eis innoverende oplossings van hul wetenskaplikes en ingenieurs. in Beijing, waar die lug ongesond is om meer as die helfte van die tyd te asemhaal, is dit onwaarskynlik dat tegnologiese innovasie 'n massiewe kollektiewe aksieprobleem sal oplos.
Tegnologie entrepreneurs waarsku van "regulerende vang", die gebruik van regulasies om ou, verouderde stelsels te beskerm. Maar "goed genoeg" stelsels bly hulle selfs in grootliks ongereguleerde velde, soos die internet. Miskien is wat ons nodig het, 'n nuwe benadering: noukeurige oorwegings wat innovasie dwing.
As China wil die nuwe energie ekonomie lei, kan hulle nie net los lug Beijing se - wat hulle nodig het om die wêreld lei tot nuwe oplossings.
Met kragtige regulasies wat energie-innovasies beloon, kan China 'n pad vind vir stedelike ontwikkeling en asemhaling. En die res van ons kan 'n les leer oor die krag van tegnologie gekoppel aan die wet om ons te help om die "goeie genoeg" stelsels wat ons tans vasstel, reg te stel.
Ethan Zuckerman is direkteur van die Sentrum vir Burgersentrum Media by MIT, en 'n skoolhoof navorsingspan by die MIT Media Lab. Sy navorsing fokus op die verspreiding van die aandag in die hoofstroom en nuwe media, die gebruik van tegnologie vir internasionale ontwikkeling, en die gebruik van nuwe media tegnologie deur aktiviste.