Gedig: In die HoëveldArgieffoto. (Foto: Dapo Oni/Unsplash) Toon van den Heever (1894 – 1956) In die Hoëveld, waar dit oop is en die hemel wyd daarbo, Waar kuddes waaigras huppel oor die veld, Waar ‘n mens nog vry kan asemhaal en aan ‘n God kan glo, Staan my huisie, wat ek moes verlaat vir geld. En as ek in die gange van die myn hier sit en droom Van die winde op die Hoëveld, ruim en vry, Dan hoor ek die geklinkel van my spore, saal en toom, Sawens as ek bees of skaap toe ry. Op die Hoëveld, waar dit wyd is, waar jy baie ver kan sien, (Die ylblou bring ‘n knop dan in jou keel) Staan my huisie nog en wag vir my, wag al ‘n jaar of tien, Waar die bokkies op die leigrafstene speel. Maar as die tering kwaai word en ek hoor die laaste fluit, Dan sweef ek na die Hoëveld op die wind Ek soek dan in die maanlig al die mooiste plekkies uit Waar ek kleiosse gemaak het as ‘n kind.