Lise Brink gaan huis toe: “Wat die Here gegee het, is groter as wat ons verloor het”Dr Brink en sy vrou, Lise en hul kinders. Links onder is Rachel, baba Daniël, André, Johann en agter hom Mieke. deur Cyril Blackburn en Susan Lombaard Haar oë is vriendelik en haar glimlag opreg toe sy stadig na my toe aangestap kom. ŉ Tree met die krukke, dan ŉ treetjie vorentoe – een been, ander been. Weer die krukke, een been, ander been. Tot Lise voor my tot stilstand kom en haar hand uitsteek. Elke beweging is versigtig. Elke tree is ŉ geskenk. Daar wás kere dat hy gewonder het of Lise ooit weer oorkant hom teen die groot ruit van die sitkamer in hulle Groenkloof-huis sou sit en tee drink, vertel Danie Brink. Daarom is elke stap vorentoe ŉ geskenk. Vrydag het hulle een van die grootste geskenke nóg gekry: Lise is uit die hospitaal ontslaan en kon uiteindelik huis toe gaan. Toe Danie ons dié nuus laat weet, het hy sommer uit sy eie gevra of ons lus is om ŉ draai te kom maak en self by Lise te hoor hoe dit met haar gaan, eerder as dat hy boodskapper speel. Dis ŉ groot mylpaal; ŉ wonderwerk wat hulle graag met die hele wêreld, en veral almal wat die afgelope maande getrou vir hulle gebid het, wil deel. Vandag gesels sy met my in haar eie huis. Dankbaar, sê sy. Haar lang krulhare is afgeskeer en ŉ wond aan haar agterkop is met ŉ pleister toegeplak. Sy het Donderdag haar prostese gekry, en dié is vir haar ŉ groot seën. Lise se fisieke gesondheid lyk baie goed. Sy het 13 kg verloor, maar die span dokters wat na haar omsien, sê sy hoef nie meer ŉ arm- en rugoperasie te ondergaan nie. Sy het nie meer haar rolstoel of loopraam nodig nie en loop goed op haar eie, en die rug- en armstut is ook nie meer nodig nie. Hoewel sy nog fisioterapie kry, is haar vordering baie positief. “Ek het laas week nog nie geweet of ek ontslaan sou word nie. Ek het gedink ek sal ná die naweek dalk weer moet teruggaan na die rehabilitasiesentrum, en ek het my verwagtinge probeer bestuur. Ek was hier by die huis as ŉ pasiënt, nes die vorige twee kere wat ek vinnig by my huis kon draai,” vertel sy. Haar oë soek na dié van haar man voor sy voortgaan. “Maar vandag is ek dankbaar om tuis te kan wees. Om by my kinders te kan wees, is soos manna uit die hemel. Dis ŉ gróót geskenk.” Huis-toe-kom is die eerste tree op ŉ lang herstelpad wat maar nou eers begin. Hoewel sy reeds haar prostese gekry het, moet die hegstuk waarmee die prostese aan die been vasgesit word, nog drie of vier keer vervang word. “Die plek waar die been geamputeer is, gaan nog baie gaan ‘krimp’ en van vorm verander voor dit stabiliseer,” verduidelik Danie. Saam met die prostese, wat slegs gedeeltelik deur die Brinks se mediese fonds betaal word, is hierdie hegstukke en die terapie wat daarmee saamgaan, ŉ lang en duur proses. Danie Brink en sy vrou Lise (Foto: Facebook) “Die dokters reken dit gaan ŉ jaar tot agtien maande duur voor sy weer een oggend sal kan opstaan, die prostese aansit soos ek en jy ŉ skoen aantrek, en daarvan vergeet,” sê Danie. “Daar lê nog maande se fisioterapie en mediese en ander behandeling voor, voor sy met haar prostese iets sal kan doen soos ŉ skinkbord dra. Haar wens om weer te kan oefen en uiteindelik te kan draf, is dus nog baie ver in die toekoms, maar te danke aan die prostese is dit nou ŉ werklikheid.” Dis presies tien weke sedert die 16de Desember, die dag toe die Brink-gesin se lewe vir altyd omgedop is. Op pad na hul vakansiebestemming het hul motor se een wiel losgekom en die voertuig het gerol. Die egpaar se oudste seun, André (12), en jongste dogter, Rachel (8), is op slag dood. Johan (10) het ernstige kopbeserings opgedoen, terwyl Mieke (15), Daniël, die jongste (2), en Danie slegs ligte beserings opgedoen het. Vir weke na die ongeluk was Lise eers in ŉ koma, en toe in ŉ geïnduseerde koma weens die aard van haar veelvuldige beserings. In dié tyd is haar linkerbeen bokant die knie geamputeer. Maar ten spyte daarvan dat haar lewe vir ŉ ruk aan ŉ draadjie gehang het, het sy terugbaklei en almal verstom. Die herstelpaadjie, wat volgens dokters maande sou duur, het sy die afgelope twee weke prostese-en-al begin kafdraf. En hier sit sy vandag op die oranje bank in haar eie huis, einde Februarie 2017. Maande vroeër as wat enigiemand ooit sou kon dink. In die dae en weke ná die ongeluk is mense landswyd in reg oor die wêreld diep geraak deur die tragedie wat die gesin getref het. As uitvoerende direkteur van Solidariteit Helpende Hand is Danie wyd bekend en geliefd, en die nuus oor die ongeluk het soos ‘n veldbrand versprei. ‘n Facebook-groep wat geskep is om die gesin se vriende en ondersteuners op hoogte te hou met Lise se vordering, het vinnig gegroei tot 20 000 mense. Hulle is nie een kwaad nie – nie vir God nie, ook nie vir mekaar nie sê Danie en Lise terwyl hy vir haar ŉ beker rooitee aangee. Maar die realiteit ís seer. “Die eerste keer toe ek in hierdie huis instap ŉ paar naweke gelede, het die realiteit ingesink. Die eerste foto’s van André en Rachel het my gebreek. Ek het natuurlik geweet my kinders is oorlede, maar hier het dit waar geword. Ek het hulle hier gemis.” Sy vou haar hande om die beker se warmte. “Maar ek is vandag nog hier om om te sien na die groot geskenk wat God vir my gegee het. Hy het twee van my kinders hemel toe gevat, maar hy het my man en drie van my kinders vir my gespaar. Ek loof en prys die Here dat ons hier kan wees en mekaar kan liefhê,” vertel sy. Die pad agter hulle is moeilik, en die pad vorentoe is ook nie sonder groot uitdagings nie. Maar sy het nog altyd die ‘moeiliker’ weg gekies as dit beteken het dat hulle saam sou kon wees, vertel Danie. En die feit dat sy hier sit en vir hom ŉ snesie kan aanbied wanneer sy hart breek, is ŉ bewys daarvan. “God leer ons wanneer ons swak is, is Hy sterk. Ek verlang na my kinders. Maar ek klou vas aan God se beloftes vir ons, want sy genade vir ons is genoeg. Hy dra ons. Hier is my man en my drie kinders, en ek mag nie van hulle vergeet nie. Ons is hier in hierdie vertrek om hulle te koester en lief te hê, om vir hulle iets te beteken en hulle vrae te beantwoord. Wat die Here vir ons gegee het, is groter as dit wat ons verloor het,” verduidelik sy. “Ek mag nie sit en sê ‘Ek het nie ŉ been nie, Here’. Ek het my twee arms om om my man en kinders mee te omhels. Ek kan hulle liefhê en hoor waarin hulle belangstel en sien waarmee hulle besig is. Dis ŉ wonderlike voorreg.” Die seer wil egter nie gaan lê nie, en daarom klou hulle aan hulle geloof én mekaar vas. “Dit was ŉ té groot prys om te betaal vir niks om daarvan te kom nie. Ons moet glo dat die Here ŉ groter doel gehad het hiermee; dat ander se lewens nie onaangeraak sal bly nie. Ons lees God se beloftes, en ons weet dat die toekoms goeie goed inhou,” sê Danie. Die gesin beplan tans André en Rachel se private begrafnis. ‘n Gedenkdiens is op 22 Januarie vir André en Rachel Brink gehou (Foto: Maroela Media) “Die hartseer volg ons nog oral. Jy kan nêrens daarsonder gaan nie. Maar God sal verligting bring. En dis die toekomsvisie: om weer vrede in ons harte te hê, gelukkig te wees en normaal voort te gaan.” Hulle is huiwerig om té ver vooruit te kyk. “Normaliteit in ons gesinslewe lyk ver,” sê Lise. “Maar eendag gaan Danie met sy werk voortgaan en ek gaan hom bystaan – ek gaan elke minuut daar wees. Ek gaan weer soggens vir hom ŉ kosblik pak; hy gaan sy werk voluit geniet en ons gaan nou en dan êrens vakansie hou. Vir nou is die seer nog rou, maar ek is dankbaar om hier te wees.” Sy grawe sommer ŉ bondel snesies uit die boks op die tafeltjie langs haar. Deur hulle trane glimlag sy en haar man vir mekaar. “Ek het ŉ doel hier,” sê sy, ferm. “Eendag sal ek weer by André en Rachel wees, maar nou, hiér, is ek gespaar om te help om die doel wat God met my en my gesin het, te volbring.” Lees alle vorige artikels oor die Brink-gesin hier.