Bernard Odendaal sê mos om ‘n gedig wat reeds vertaal is te vertaal (m.a.w. ‘n vertaling van ‘n vertaling), is soos om iemand deur ‘n sluier te soen. Alle tekste bestaan eers as ‘n leser dit laat realiseer, of dan: laat vlieg. ‘n Goeie gedig vlieg. Dankie, Carina … Dan is daar ook bydraes geplaas deur Philip de Vos (en hy beter nie eens daaraan dink om die woordkamera neer te lê nie!) en Desmond Painter. Die digterlike oog word hier op verskillende maniere aan bod gebring: wie kyk? waarna word gekyk? Dit wil ook voorkom asof daar ‘n verband getrek word tussen die idee van reis en taal, soos blyk uit die gedig op p.50, naamlik “Ode aan ‘n tableau” met Londen as agtergrond waar die eie taal kennelik herken word. Die slotstrofe lui: “Mense stamp my rond / hierdie aksent is meer werd / as ‘n verlore pond.”