Fenomenologie van die verlede: Pyn en siekte in die 12de eeu - Artikels - 2022
Fenomenologie van die verlede: Pyn en siekte in die 12de eeu
Deur Robert Kugelmann
Metodes: 'n Tydskrif vir Geesteswetenskappe (1993)
Inleiding: onderwerp aan meedoënlose pyn, lewens saamtrek en verkrummel. Soos in die dae van Job, eensaam op sy duiwel, en van Philoktetes, gekleur weens sy onwelriekende wond en deurtastende gehuil, sit chroniese pyn vandag baie in geïsoleerde pyniging gevange. Daar is miskien die ooreenkomste tussen pyn vandag en pyn in die ou tyd, omdat historiese tydperke en kulture lyding op verskillende maniere vorm. 'N Sosiale konstruksionistiese benadering met die argument dat' kultuur mense 'voltooi' deur die wêreld te verklaar en te interpreteer, hulle te help om hul aandag te vestig of om sekere aspekte van hul omgewing te ignoreer, en hulle opdrag te gee en te verbied om op sekere maniere te dink en op te tree '. hierdie afwykings. Hierdie benadering is toegepas op onderwerpe soos seksualiteit, swangerskap, depressie en spanning. Pyn is nie bloot 'n onderdrukkende gegewe ervaring nie, maar ook 'n reaksie op onderdrukking. Die sosiogenese daarvan het aandag geniet. Daar bestaan ​​ook studies oor die kulturele en historiese uitdrukking van pyn, sowel as psigososiale ondersoeke na pyn. Morris bekyk die wye veld van pyn se betekenisse en kom tot die gevolgtrekking dat chroniese pyn, soos dit meer algemeen word, in ons dag paradoksaal genoeg toenemend sinneloos word omdat ons sosiale konstruksie pyn biomedies definieer. Daar is 'n "eksistensiële krisis van betekenis" van pyn.
Om kritieke afstand van en insig in chroniese pyn in die laat twintigste eeu te kry, wend ek my tot die verlede. Die kern van my benadering, 'n fenomenologie van ervaring uit die verlede, is die aandag aan die ekstensiteit van die verlede. Die verlede kan nie verstaan ​​word deur konsepte wat daar vanuit ons eie begrip van onsself ingevoer word nie. Die verlede is anders, vreemd; dit het verskillende bestaan ​​gekoester. Die vanselfsprekende wêreld van die twaalfde eeu verskil radikaal van ons s'n. Tog kan ons lees, luister en leer. Hierdie benadering is nie wankelrig nie, dit wil sê, neem nie ons meerderwaardigheid en ons vordering aan nie. Die twaalfde eeu was 'n ander werklikheid.
'N Studie van pyn in die twaalfde eeu toon dat pyn in die kultuur ingebed is. Pyn het sin as 'n natuurlike, sosiale en geestelike ervaring. Afhangend van die omstandighede, kan dit disharmonie en wanbalans in enige van hierdie drie registers openbaar. Pyn was onvermydelik en iets om te verlig. Die lewe van Aelred van Rievaulx (1110-1167), 'n Britse Cisterciënzer monnik wat 'n groot deel van sy aktiewe lewe baie gely het, is 'n voorbeeld van pyn in die twaalfde-eeuse klooster. Met tydgenote soos Bernard van Clairvaux, 'n dryfveer agter die Cisterciënzer-hervorming van die kloosterlewe, het Aelred 'n hernieude geestelike lewe in die Engelse samelewing beywer. Aelred was 'n begaafde skrywer, en sy werke het bygedra tot die vorming van Cisterciënzer spiritualiteit. Daarbenewens het hulle 'n kenmerkende twaalfde-eeuse siening van die menslike lewe uitgespreek. In vergelyking met vroeëre geestelike geskrifte toon dit 'n meer gefokusde aandag aan die sielkunde en 'n groter belangstelling in die mensdom van Christus. Aelred is geleer in die Latynse letterkunde en stel ter wille van hulle belang in mensesake. Aelred se ervaring is beskikbaar omdat Walter Daniel, sy goeie vriend en mede-cistersiënzer, 'n hagiografiese biografie oor Aelred geskryf het, met gedetailleerde aandag aan Aelred se lyding. Aelred se geskrifte en Walter se Life of Ailred bied saam 'n beeld van pyn in die twaalfde-eeuse kloosterlewe.
Kyk die video: Gereformeerde Kerk Potchefstroom-Oos-28 Februarie 2021- Diens gelei deur: Ds. Piet Venter (Mei 2022).