Partymaal wens ek.
Partymaal wens ek ek het ‘n taperecorder in my kop gehad, partymaal wens ek-ek het ‘n tape recorder in my kop gehad... die speeches wat ek met myself lewer voor ek gaan slaap en wens ek kon vinnig genoeg tik en wens ek het ‘n pen en papier in my kop gehad soos mission impossible se oog lens detector wat papiere scan en print soos mens dit lees wens ek-ek het ‘n tape recorder in my kop gehad, ek wens ek kon die dialoog met my self opneem sodat ek blankDie rekenaar maak my fokus verloor, ek wil skryf maar dis donker. Tik. En die ligte is af. Stilte
En die karre op Jan smuts waai verby my venster
Ek wens ek het ‘n taperedorder in my kop gehad, dalk sou ek dan kon praat en praat asof praat praat is. Ek praat nou kak want ek het alles verloor wat in my kop was voor ek gaan slaap het, ek het spesiaal opgestaan om alles te skryf wat in my kop gedwaal het maar nou's dit weg, of dalk nie.
Ek kan so goed praat, eintlik, met myself, hoe ek speeches lewer voor ander op belangrike geleedthede, by my opening, met Les, met Teresa, met Taryn met Anneke en hoe ek my werk verduidelik sonder huiwer. Hoe ek Nicola Hanekom oorreed dat sy my moet help om ‘n play te maak van my werk... ja dis hoe goed ek in my kop praat. Maar nie op papier nie, nie voor ‘n rekenaar nie, nie in ‘n gesprek of debat nie. Nou gaan alles skielik oor hoe goed ek kan praat in my kop terwyl ek eitlik wil skryf oor die dialoog in my kop...
Die meditation waarvan Andreas my altyd vertel het, dis wat ek elke aand beleef voor ek gaan slaap – OJA! Evanescence! Dis waar dit begin het. My werk en iets van evenesence, nie dat ek weet wat die woord beteken nie (en voor ek dit gaan google wil ek nie weet nie) want die woord het ‘n sekere konnektasie wat my laat dink aan die gevoel wat ek kry as ek dink aan hoe my werk moet lyk en die gevoel wat dit moet deurgee. Evanesence. Ja, soos 'n sagte deurskynende kleed wat aan iemand se lyf waai... of liewers soos ‘n gordyn in die wind. Die gevoel wanneer mens jou siel onder ‘n boom gaan laat rus. Die klank van winter blare wat teen mekaar knerts en die gevoel van koue maar dis eintlik vars vars lug wat jou omsingel. So maak ek my eie woorde, woorde wat my eie betekenis vorm. Woorde waaraan ek my eie betekenis koppel. Nou dink ek dalk is dit die rede hoekom ek nie kan skryf nie want ek maak my eie betekenis vir woorde op so my sinne maak nie sin nie. Dis moontlik.
Maar weer, dis nie waaroor ek opgestaan het nie.
Ek wil leer, ek wil leer hoe om te praat soos my kop kan praat. Ek wil leer om te verf soos my kop kan verf. Ek wil ‘n taperecorder in my kop he. Gordyn lyk soos Gordon. Ek moet net ontspan. Oja.KLINK en daars stilte, stilte wat die straatlig skielik helder maak. Die stilte van karre in Bolton wat waai verby die venster, ek wil ‘n lied sing wat alles omskryf.
Ek het altyd gewonder hoe ek die element van woorde in my kuns kan gebruik. Die element van alleterasie en poesie, die krulle en draaie, die dubbelsinnigheid en gedeurende laag op laag op laag op laag op laag van woorde. En nou het ek dit, ek gaan dit net moet skryf en ‘n klankbaan daarvan maak en laat speel saam met my werke teen die muur. Ek vries van die koue en my rekenaar gaan seker ook nou vir my se hy is op 27% voor slaaptyd. Dan moet ek ook seker gaan slaap. Ek moet, maar dan weet ekek gaan dan eers onthou wat ek eintlik wou skryf, ek het tog ‘n taperecorder in my kop... ek vra elke aand vir liewe Jesus om my woorde in drome te verander sodat ek dit kan uitbeeld in die more of atleast neerskryf.
Okay ek gaan moet gaan slaap my breinkrag het uitgehardloop en my nikotien verslaafde brein het besluit as ek nie nou ‘n sigaret kan kry nie is hy nie meer lus om kreatief te dink nie.
Dat ek maar gaan slaap. Tot more.