Written by webmeester on October 13, 2008 . Posted in Verder geluister
Ek het gedink dit sal interessant wees om, in die lig van die teks se klem daarop dat die gemeente ‘n voorbeeld vir al die gelowiges geword het (1 Tess 1:7) en dat mense oral gehoor het van hulle geloof in God (1 Tess 1:8) te kyk na die manier waarop die kerk / gelowiges die afgelope tyd die nuus gehaal het. Watter soort nuus maak gelowiges deesdae – wat hoor mense van die kerk? Die opvallende is dat die nuus meestal sleg is:
Die pynlike situasie ten opsigte van kerkhereniging tussen die NGK en VGKSA is reeds in ‘n vorige “tweede opinie” ter sprake gebring, maar is steeds relevant in die lig van 1 Tess 1:3 se klem op “die werk van julle geloof, die inspanning van julle liefde en die volharding van julle hoop op ons Here Jesus Christus.” Die volgende berig uit Die Burger sê iets oor die uitdaging wat hierdie werk, inspanning en volharding tans aan ons stel:
NG gemeentes ‘moet vertroue bou’
PRETORIA. – Dit is nou noodsaaklik dat die kerke van die NG kerkfamilie kontak tussen lidmate op grondvlak moet aanmoedig om vertroue tussen hulle te bou. So het ds. Collin Goeiman, skriba van die Verenigende Gereformeerde Kerk (VGK), gister gesê. Dit kom nadat die meerderheid gemeentes en lidmate van die NG Kerk in ‘n oorlegplegingsproses oor kerkeenheid dit duidelik gemaak het dat hulle nie die Belhar-belydenis wat deur die VGK onderskryf word, wil aanvaar nie. Goeiman wou nie direk hierop kommentaar lewer voordat hy dit self gesien het nie, maar het gesê dit is belangrik dat gemeentes na mekaar uitreik om die doelwitte van Belhar – soos versoening en geregtigheid – te bewerkstellig. Versoening, geregtigheid en eenheid is die drie sentrale temas van Belhar. Goeiman sê as die kerke kan saamwerk hiervoor, moet die leiers kyk hoe hulle die saak op leiersvlak verder kan voer. Dit is volgens hom belangrik dat die kerke mekaar nie nou moet los nie. Intussen het die moderatuur van die NG Kerk in Wes- en Suid-Kaapland ‘n verklaring uitgereik om sy standpunt duidelik te maak. Die moderatuur beklemtoon hierin sy verbintenis tot kerkhereniging en sê die talle inisiatiewe wat dit op sinodale, ring- en gemeentevlak ondersteun, is ‘n konkrete uitdrukking daarvan. Wat Belhar betref, wys die moderatuur daarop dat dié sinode hom al in 1991 met die inhoud daarvan vereenselwig het. Verder het die sinode hom verlede jaar uitgespreek ten gunste van die insluiting van Belhar in die belydenisgrondslag van ‘n herenigde kerk, maar terselfdertyd gevra dat daar ruimte geskep moet word vir mense wat dit nie as belydenisskrif wil aanvaar nie. Die Wes-Kaapse moderatuur sê hulle glo die NG kerkfamilie moet ‘n versoeningsrol in Suid-Afrika speel, wat die herstel van eenheid en geregtigheid aan die hand sal werk. Dit sluit die bestryding van rassisme, armoede en geweld in. – Neels Jackson
Die laaste sin uit hierdie berig, oor die bestryding van onder meer rassisme, het my dadelik laat dink aan die rassisme-debakels wat keer op keer onder studente voorkom. Die nuutste debakel, oor die rassistiese Facebook-groep van studente aan Noordwes-Universiteit, met die skokfoto van ‘n “trofeejagter” daarby, laat ‘n mens dink: hierdie jongmense kom na alle waarskynlikheid uit ons kerke. Hulle is gedoop (of dalk ingeseën), het kategese deurloop en moontlik belydenis afgelê… En tog is dit die soort nuus wat hulle maak! In Saterdag, 11 Oktober se By was daar ‘n boeiende artikel oor Krotbuurte van die kuberruim wat ‘n ontstellende perspektief hieroor bied. Die artikel begin:
“Soos ‘n straathoek in Hillbrow op ‘n Saterdagaand, kan Facebook ‘n smerige plek wees. Veral as jy op ‘n uitgebreide toer gaan van die intellektuele krotbuurte van dié sosiale netwerk.
Want al is ons land reeds meer as 14 jaar ‘n demokrasie, lê haatspraak steeds soos rommel rond in hierdie virtuele uithangplek. En hoe meer rassisties die sentiment, blyk dit, hoe swakker die spelling. Helaas dikwels ook, hoe jonger die internetsluipers wat lede van hierdie groepe is.
Op die spoor van die groep “ek laaik nie ‘n h**tkop nie sou what”, wat vandeesweek in die koerante opslae gemaak het, het dit geblyk laasgenoemde is net die oortjies van die seekoei. Binne twee dae het ek afgekom op minstens 19 groepe, deur regse Suid-Afrikaners in die lewe geroep, waar die k-woord soos soos ‘n nuwe mantra gebruik word. Dié groepe wissel in ledetalle van meer as 10 000 tot slegs een.
Heelparty het die k-woord in hul naam. So is een groep, met slegs 24 lede, gedoop “f*k*n k*ff*r”. As “lokaas” is daar ‘n spotprent in die regterkantste hoek, van ‘n wit apteker wat ‘n koplose swart man se navraag beantwoord oor die medisyne wat hy vir hom voorgeskryf het: ” Yes, that’s what it says alright, removes black heads .”
Die groeptipe word aangegee as “just for fun”, en in die beskrywingsveld lees jy: “Al julle Wit Mense Wat Net Die F*kk*n Swart Goed Wil M**r!!”
Die lede is oorwegend bloedjonk en huiwer nie om te laat blyk na watter skole hulle gaan nie. Daar is byvoorbeeld ‘n laggende brunet van die Hoërskool Tuine, ‘n graad-tien-leerder van die Hoërskool Stellenberg en twee van die Hoërskool Durbanville.”
Ek gee ook die laaste woorde:
“Dit is egter toe dat ek wonder hoe positief ons werklik oor die toekoms van ons wye, droewe land moet wees. En of ons almal nie liewer kuberkapers moet word nie.
My slotsom? Huil, huil die geliefde land. “
Dié soort berigte (en ook berigte soos dié oor die debakel van die VGKSA se gay-debat, sien die berig “Boesak het sy plig versuim” met die oor-en-weer beskuldigings daarin, by:
http://www.dieburger.com/Stories/News/18.0.969335414.aspx) laat ‘n mens regtig besef dat ons nie triomfalisties moet wees oor die soort nuus wat die kerk maak nie. Ook iets wat na goeie nuus klink, soos dié oor die groot opkoms by die charismatiese biskop TD Jakes se massa-byeenkoms, skep vrae oor hoe suksesvol die kerk is om rassisme te bestry en die evangelie in hierdie opsig te beliggaam:
Biskop van VSA preek in noorde
Die charismatiese biskop TD Jakes van die VSA het die naweek vir swart Suid-Afrikaanse Christene gedoen wat mnr. Angus Buchan vir hul wit broers en susters doen. Volgens die organiseerders het meer het meer as 100 000 mense die naweek die MegaFest bygewoon wat die biskop van Dallas by die Nasrec Exposentrum net buite Soweto aangebied het.
Soos daar op Loftus ‘n paar swart gesigte te sien was, het ‘n klompie wit gelowiges ook na die MegaFest opgeruk, maar die gehoor was oorwegend swart…
Indien ek in die lig van hierdie slegte nuus oor die teks moet preek, sou ek die volgende punte wil maak:
ons roeping om die werk van geloof te doen, om onsself in te span vir die liefde, en om te volhard in die hoop is van lewensbelang juis in die lig van al die slegte nuus wat dreig om mense moedeloos te maak oor die toekoms van die kerk en lam te maak vir die moeite van egte versoening;
ons kan hierdie roeping net vervul in die lig daarvan dat ons teks ‘n dankgebed is vir wat God in die gemeente gedoen het (1:2), waarin die gemeente se geloof, hoop en liefde toegeskryf word aan die genade van God wat deur sy Woord en Gees die gemeente tot stand gebring het (1:4-5);
dat “moeilike omstandighede” daarom nie as verskoning vir lamheid en niksdoen kan dien nie, maar ons juis moet aanvoer tot meer werk, nuwe inspanning, groter volharding op grond van die Goeie Nuus wat God vir ons, in ons en deur ons maak.
‘n Stukkie goeie nuus om hierdie tweede gedagtes mee af te sluit – uit Die Landbouweekblad, nogal!
BOERE, GRONDLOSES STAAN SAAM
In ‘n ongewone stap het boere en grondeisers in een van KwaZulu-Natal (KZN) se brandpunt-gebiede besluit om die strydbyl te begrawe. Hulle vorm nou ‘n gesamentlike front teen die Departement van Grondsake.
“Ons het besef ons beskuldig mekaar die afgelope 14 jaar oor en weer van dinge wat nie waar is nie. Ons frustrasie is nie met mekaar nie, maar met ‘n stelsel wat die proses van grondhervorming vertraag,” het die Beweging vir Grondlose Mense (BGM) en die distrikslandbou-unie (DLU) Noordelike KwaZulu-Natal gesê. Mnr. Mangaliso Kubheka, nasionale organiseerder van die BGM, sê almal het besef hulle het mekaar beskuldig van goed wat nie waar is nie.
“Ons wil grond hê, die boere wil grond beskikbaar stel, maar die Departement van Grondsake het nie geld om dit te koop nie. Ons het besluit om boere die skuld te gee, gaan nie werk nie. Ons moet eerder ons probleem gesamentlik aanpak.”
Die versoening tussen dié groepe het deur die KwaZulu-Natalse Raad (KZNCC) van Kerke geskied. Ds. S. W. Scott, predikant van die Nederduits Gereformeerde Kerk in Newcastle en voorsitter van die KZN sinode se grondsakekomitee, sê die KZNCC het voorheen net na die grondloses se kant van die saak geluister.
Op sy aandrang is daar ook na boere se saak geluister en daar is besef dat die twee groep meer in gemeen het as wat mense dink. ‘n Ontmoeting is tussen die DLU en die BGM gereël. Kubheka, wat al aan haatspraak skuldig bevind is omdat hy gesê het die BGM sal kaders oplei om boere te vermoor, sê hy hoop dié versoening kan ‘n voorbeeld vir die hele land wees.
Mnr. Jannie Kemp, voorsitter van die DLU, sê in dié gebied is daar grondeise wat al jare sloer. Transaksies tussen boere en die departement word ná jare net nie afgehandel nie.
“Dit skep by almal frustrasie oor die verwagtinge en onsekerheid. Ons het nou besluit as iemand met die departement ‘n vergadering gereël kry, sal hy die ander party ook betrek.” – NICO VAN BURICK
Written by Alta Marais on October 6, 2008 . Posted in Verder geluister
Die preekstudie wat Dawid Botha uitgewerk het, is baie breedvoerig en vat myns insiens die hoofmomente van die perikoop saam. Hy wys tereg daarop dat daar ‘n veelheid van temas is wat in die perikoop aan die orde kom. Self kies hy vir vers 5 “die Here is naby”, as die spreekwoordelike “klippie wat in die water val” en hanteer dan konsentries die implikasies daarvan vir die gelowige se persoonlike verhouding met God, maar ook vir die wyer publieke en samelewings implikasies. Hy wys veral, in die lig van die “seisoen van die skepping” op die ekologiese implikasies van ‘n lewe “voor die aangesig van die Here”. Hy het moeite gedoen om van die nuutste statistiek en inligting in die verband in die hande te kry. As ‘n gedagte of twee met die oog op verdere aktualisering van die teks met die oog op komende Sondag, sou ek graag die volgende wil noem:
Die hele saak van Kerkeenheid het die afgelope twee weke nuwe akualiteit verkry. Die besluite van die VGK Sinode en die reaksie van die moderatuur van die NG Kerk daarop, het oral opslae gemaak en is druk onder bespreking. As ons in gedagte hou dat een van die onmiddellike implikasies van vers 5 die saak van eenheid is, trouens die perikoop begin met ‘n baie sterk oproep tot eenheid en eensgesindheid (vgl. vers 2) dan kan ‘n mens beswaarlik in die preek nie daarna verwys nie. Ons as predikers kan ons lidmate baie help om iets van die gebeure oor die afgelope paar weke te probeer interpreteer en hulle opnuut oproep tot die Bybelse opdrag oor eenheid. Dawid Botha verwys ook in sy studie daarna en sy gedagtes in die verband kan sinvol benut word.
‘n Tweede gedagte wat direk hiermee verband hou en wat op ‘n ander manier die saak aan die orde stel, is die xenofobiese aanvalle op mense uit ander Afrika-lande wat nie ophou nie. In die afgelope Vrydag se Mail and Guardian (October 3 to 9) is daar ‘n artikel (p.3) wat met vrug vir die doel gebruik kan word. Onder die opskrif “wiped out in SA” word die uiters tragiese verhaal van ‘n Somaliese familie vertel. Ses van die elf lede van hul gesin is reeds in hierdie sinnelose aanvalle vermoor. Hulle het uit hul geboorteland gevlug om ‘n nuwe lewe in Suid-Afrika te vind. Hulle het ‘n winkel in Khayelitsha geopen waar hulle wreed aangeval is en waarin haar man sy lewe verloor het. Vanuit die Youngsfiel vlugtelingkamp het hulle sowat ‘n maand gelede vertrek om ‘n nuwe lewe in die omgewing van Queenstown te begin. In Tambo-village het die familie weer ‘n winkel begin en oor die pas afgelope naweek is nog drie van die gesinslede vermoor. Iewers is daar groot fout en is dit duidelik dat ons sukkel om in hierdie land met verskeidenheid en vreemdelinge saam te leef. Paulus se woorde staan in sterk kontras daarmee.
‘n Volgende artikel in dieselfde koerant, en wat ‘n meer positiewe bydrae wil lewer, is ‘n artikel met die opskrif Blueprint for a better future. Dit gaan oor gewone Suid-Afrikaners wat suggesties maak oor wat moontlik verandering in ons land tot gevolg kan hê. Dit sluit op ‘n besondere wyse aan by verse 6 en 8 van ons perikoop wat handel oor ons begeertes en dit waarop ons ons gedagtes moet rig. Die bydraes hou verband met ‘n uitdaging wat aan gewone landsburgers gestel is om met ‘n visionêre reaksie op die volgende vraag vorendag te kom: “If you could change one thing forever, what would it be?” Dit is ‘n inisiatief van die South Africa Trust en bied baie waardevolle inligting oor wat gewone mense glo wat verandering tot gevolg kan hê. Van die antwoorde hou onder andere verband met die behoefte wat mense het aan politici en die regering wat meer deursigtig moet wees, minder korrupsie, wyse verspreiding van subsidies, bou van ‘n sterk ekonomie, bankkoste en rente moet verdwyn, opvoeding en die skep van werk is ook baie belangrik, vry koshuise en skool fasiliteite vir kinders, sorg vir Vigs-wesies, ‘n einde aan geweld, verkragting, misdaad, beter dienste wat betref gesondheid, behuising, die regbank, veiligheid ensomeer. Gewis die moeite werd om dié bydrae verder te ondersoek aangesien dit as’t ware uit die perd se bek kom en relevante inligting bevat.
Written by webmeester on September 29, 2008 . Posted in Verder geluister
<?xml:namespace prefix = o />Ek het ’n paar aanvullende gedagtes op Heerden van Niekerk se deeglik geïntegreerde preekstudie van Filippense 3:4b-14 vir Sondag 5 Oktober 2008: <?xml:namespace prefix = st1 />Dirkie Smit skryf in Geestelike waardes (Die Burger 27/09) oor die vreemde roeping van die kerk onder andere die volgende: … Was en blý ons versoeking nie om godsdienstigheid te bevorder eerder as kerk te wees nie? Godsdiens, spiritualiteit, vroomheid, ja, opreg en ernstig, maar so dikwels eerder gedienstig aan ideologie, tydsgees en kultuur? Aan die volk en taal, people, politiek en mag? Aan heersende waardes, persoonlike strewes, voorspoed en sukses? Nié altyd so herkenbaar as kerk van Jesus Christus nie?… Ons is die afgelope tyd intens herinner aan die invloed wat heersende waardes en strewes van persone (veral leiers) op hulself en ander het. Dis die fliek “Hansie” wat handel oor die lewe van ’n gevalle krieketheld; dis Mbeki se uittrede as president en sy regstryd om verlore aansien te herstel; dis Robert McBride Hoof van die Metro-polisie van die Ekurhuleni Munisipaliteit se afdanking; dis die Waterkloof-vier se appélaansoeke wat in die konstitusionele hof verwerp is; dis Zuma se roemsug op presidentskap en die wye kommentaar op Zapiro se spotprent. Ek haal ‘n paar koerantberigte/artikels aan wat ’n prentjie skets van die heersende waardes en persoonlike strewes onder politieke leiers. Dit is so dat die politieke gebeure ons moeg maak en dat lidmate veel eerder oor hulle gevoelens wil praat. Dié berigte verwoord iets van ongemak met die situasie:
In Die Burger van 13/09/08 verskyn ’n in-diepte artikel oor Zapiro se skokkende spotprent, ek haal enkele paragrawe uit “Die beeld van ’n Man” aan: Die tyd dat ons neutraal staan teenoor die daaglikse realiteite is verby. Zapiro se boodskap is duidelik: Skrik wakker, kan julle dan nie sien wat hierdie mense aanvang nie? En hoeveel langer gaan ons dit nog moet verduur? Die prent stel ook ernstige vrae aan diegene wat hom navolg en ondersteun. Hulle is elkeen aandadig aan hierdie misdade, moedig hom selfs aan. Sy makkers kniel voor hom; op hande en knieë word hulle voorgestel as biddend of kruipend. Zuma se outoriteit is onomwonde en hul diens aan hom absoluut. Waarop berus hul absolute navolging van hierdie man? Waarom kan hulle nie vir hulself dink nie? Kan ’n mens nog praat van politieke etiek, politieke moraliteit, ’n politieke gewete? Of moet ’n mens noodwendig gestroop wees van dit wat jou swaarder maak, terug- hou, dit wat hinderlik is en keer dat ’n mens suksesvol deur die politieke terrein beweeg? …Wat veronderstel was om ’n simbool van gelykheid en geregtigheid te wees, verwoord nou desperaatheid en hulpeloosheid. Aan die manier waarop haar arms teen die grond gehou word lees mens ’n vergelyking met Christus aan die kruis. Sekere kritieke en waardevolle nasionale en sosiale beginsels word ter wille van een man se ambisie geoffer. Daar sal nie geskroom word om enige obstruksie uit die weg te ruim nie.
Mbeki se bedankingsrede begin soos volg: Ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om die nasie in te lig dat ek vandag ’n brief met my bedanking uit die hoë posisie as president van die republiek Suid-Afrika aan die speaker van die nasionale vergadering (NV), die agbare Baleka Mbete, oorhandig het. Dit sal effektief wees vanaf ’n datum wat deur die NV bepaal sal word. Ek wil my opregte dank teenoor die nasie en die ANC uitspreek dat aan my die geleentheid gebied is om die afgelope 14 jaar te dien as visepresident en president van Suid-Afrika.Hierdie diens was te alle tye gegrond op die visie, beginsels en waardes wat gedien het as die riglyne vir die ANC in sy moeilike en gevaarlike stryd oor die dekades heen voordat ons in 1994 ons vryheid verkry het.Onder meer het dié visie, beginsels en waardes die kaders van die beweging lewenslange lesse geleer wat ons besiel het om – waar ons ons ook al bevind en wat ons ook al doen – te verseker dat ons optrede tot die skep van ’n vry en regverdige samelewing sal bydra, tot die opheffing van al ons mense en die ontwikkeling van ’n Suid-Afrika wat behoort aan almal wat in dié land woon.Inderdaad, die werk wat ons gedoen het om hierdie visie en beginsels na te streef, was deurentyd gegrond op die eeue oue waardes van ubuntu, van onselfsugtigheid, opoffering en dienslewering op ’n wyse wat verseker dat die belange van die meerderheid voorrang geniet bo ons begeertes as individue. Ek glo ten diepste dat die regerings waarin ek die voorreg gehad het om te dien, opgetree en gewerk het in die volle gees van hierdie belangrike waardes, wat ons aan die voete van hoofman Albert Luthuli, O.R. Tambo, Nelson Mandela en ander geleer het.
Paragrawe uit die berig “Parlement gons, gerugte vlieg op dag van groot politieke drama” (Die Burger 24/09) lui:’n Week van groot drama in die beste tradisie van politieke intrige het gister hier voortgeduur. Eers die Nasionale Vergadering (NV) wat pres. Thabo Mbeki se bedanking aanvaar, toe die bom oor middagete met die bedanking van 11 ministers en drie adjunkte en uiteindelik wilde stories oor ’n wegbreekfaksie van die ANC wie se planne al hoe meer konkreet uitgestippel word. Ontnugterde ANC-lede maak hulle glo reg om ’n splintergroep te stig. Hulle verskil met die koers wat die party inslaan en kan hulle nie met die waardes van die Malemas, Vavi’s en Nzimandes vereenselwig nie. “No, chief! That will never happen . . . ha!” sê ’n ANC-LP.
Maar, vertel ’n ander een in ’n donker hoekie op die vyfde verdieping van die nuwe vleuel (waar voormalige NP-LP’s volgens oorlewering hul skelmpies beetgehad het): Dis waar, die ding gebeur. “Die skeuring het begin.”
Geraldine sê vir die eerste keer nee vir die ANC (Rapport 27/09). Mense was daarop uit om pres. Mbeki te verneder sonder om die waardes soos vervat in die Grondwet eerste te stel. Dit was onnodig om hom te herroep, ’n verkiesing kon bloot vroeër uitgeroep gewees het.“Tot nou toe was ek ’n lojale ANC-lid, maar ek is nie blind nie en ek moet krities kan wees en kan sê wanneer ek nie met besluite saamstem nie,” sê Fraser-Moleketi.
Waardes (soos eersug en hebsug) kan jou sin van reg en verkeerd bepaal en selfs jou stem van jou gewete word. Dit kan ’n dryfkrag tot onreg word, ’n mag wees wat enigiets sal doen, die wet oortree en lewens vertrap en vernietig solank die ideaal bereik word. Paulus getuig oor sy lewensverandering: die omkeer en herwaardeer van sy lewenswardes.
Paulus getuig aan Christengelowiges oor waardes (en status), hy vertel van die waardes wat hom vroeër gemotiveer het en dié wat hom nou dryf. Hy was eers fanaties en het die kerk vervolg, maar die heersende polities-godsdienstige en sosiale waardes van sy tyd het vir hom betekenislose drek (mis) geword. Hy het na Damaskus ’n totale omkering van waardes gemaak; ‘n nuwe waardestelsel aanvaar. ’n Mens sou ook van ’n metamorfose (μεταμορφόομαι – Romeine 12:2) kon praat; of die “evangelie as geboorte van die nuwe lewe” (HvN). Dit gaan nie oor ’n paar oppervlakkige gewoontes wat aangeleer word nie, dit gaan oor ’n “hartsvernuwing” (soos Esegiël 36:26 verwoord). Paulus het “dit nie teen Joodsheid en sosiale stand as sodanig nie, maar teen die feit dat hierdie dinge hom verhinder om Christus te ken en te dien. Hier sou ’n mens kreatief besin oor dié dinge wat die gelowige in selfgenoegsame gearriveerdheid laat beland. Baie van die dinge is nie noodwendig verkeerd nie, maar kan beslis groei en die kennis van Christus in die wiele ry. Dorothee Sölle se ‘Death by bread alone’ illustreer hierdie punt treffend – sukses, voorspoed, gemak, eer ensovoorts (‘brood” in sy breedste sin) kan jou verstik. Jy kan nie daarvan alleen leef nie! (HVN).Aardse besittings en posisies verloor hulle waarde, want hulle is tydelik, met geen ewigheidswaarde nie herinner Jesus ons. Eers as ons ervaar ons word liefgehê dan vermurwe ons gevoel om onsself te handhaaf. Eers as ons besef dat God van my hou, dan word ek ’n nuwe mens. Jy hoef nie te presteer om deur God aanvaar te word nie, “deur jou geloof word alles wat Christus vir jou gedoen het só vir jou toegereken, dat dit is of jy dit self gedoen het (Murray Janson – In Sy teenwoordigheid). Nou wil Paulus Christus waarlik leer ken en Hom sodoende toelaat om die krag van sy opstanding ook in hom te laat werk (Murray Janson). Die waarde lê nou daarin om Christus te ken; nie oor feitekennis nie, maar “intieme, persoonlike, lewensveranderende kennis van Christus” (HvN). Volgens Henry Nouwen (In the Name of Jesus: Reflections on Christian leadership) gaan dit om God se hart te ken wat in Jesus vlees en bloed geword het. En om Jesus se hart te ken en God lief te hê, is een en dieselfde ding. Uit dié hart vloei daar strome water wat lewe gee. Wanneer Christenleiers in die wêreld met dié kennis leef, bring hulle genesing, versoening, nuwe lewe en hoop orals waar hulle gaan. ’n Lewende verhouding met Christus mond uit in die dra van vrugte (Mat 21:33-46). Dit is ’n nuwe lewenswyse wat Geesgerig (dit is, op God gerig) en Geesgedrewe (dit is, deur God gestuur en gedryf) is. Dié situasie in die land se politiek en ekonomie, die heersende waardes en persoonlike strewes maak dit moeilik, maar ons laat ons nie van stryk bring nie, ons staan vas en bly aan die Here getrou (Fil 4:1). Die Heilige Gees stel jou instaat om soos Paulus in moeilike omstandighede die nuwe lewe te lewe, Christus te ken en herkenbaar kerk van Jesus Christus te wees.
Pieter van Niekerk – Friemersheim
Written by webmeester on September 22, 2008 . Posted in Verder geluister
Dat ons ‘n leierskapskrisis in Suid-Afrika beleef, is wat ‘n mens op Engels ‘n totale “understatement” (onderbeklemtoning) sou noem! Hierdie stukkie word geskryf enkele ure nadat president Mbeki sy uittrede aangekondig het. Die hele Suid-Afrika hou half asem op: Hoe nou vorentoe?
Vandeesweek se preekstudie oor Filip 2:1-13 is ‘n gedeelte wat by uitstek help met die vraag na die aard van goeie leierskap. (Seisoen van Luister PowerPoint)
Tereg sê die Preekstudie in die tweede paragraaf onder “Historiese Konteks”: Paulus wil die gemeente lei om ‘n nuwe stel waardes te skep waaruit hulle prioriteite kan bepaal om hulle daaglikse lewe aan te pak. Reeds in paragraaf een sê dit: “Die kernvraag wat Paulus probeer beantwoord is: Hoe moet die gelowige daagliks sy of haar Christenskap uitleef in ‘n wêreld met ander waardesisteme, prioriteite en lofliedere aan ander gode?”
In die uitstekende boek Christenleiers (redakteurs: Braam Hanekom en Jannie le Roux) wat onlangs by Bybel-Media verskyn het, wys Hanekom daarop dat die kerk met ander kragte werk as die gewone mag en geld om mense in ‘n rigting te stuur: vertroue, inspirerende visies, entoesiasme, liefde, erkenning en baie meer.
In dieselfde boek skryf Nelus Niemand verder oor wat hy noem dienaarleiers.
Hoe lyk dienaarleiers?
Dienaarleiers volg Jesus eerder as status of mag.
Dienaarleiers offer op en gee selfs persoonlike aansprake prys.
Dienaarleiers trek die kleed van diensbaarheid aan twv ander se behoeftes.
Dienaarleiers vermenigvuldig hulle leierskap deur ander te bemagtig en saam te lei.
Dienaarleiers maak ‘n bewuste keuse om Jesus as leier te volg.
Dienaarleiers kan self ‘n voorbeeld stel. Hulle is in staat om die werklikheid van diensbaarheid te aanvaar – dit sluit in mislukkings en swaarkry.
Dienaarleiers maak ‘n bewuste keuse om nie deel te wees van magstryde nie.
Dienaarleiers is mense wat bereid is om hulleself belaglik te maak (vgl Mark Batterson se boek: The importance of looking foolish). Dis juis die vrees dat mens dalk belaglik sal lyk wat jou daarvan weerhou om mag af te staan en ingrypende dinge te doen wat wys jy is bereid om dien. Dit ís immers ‘n bietjie belaglik om te dink dat die leier van ‘n span sal die minste wees en die belangrikste persoon sal graag die onbelangrikste takies wil doen!
In dieselfde trant skryf Dirkie Smit ‘n week vantevore in sy gewilde Geestelike Waardes in Die Burger:
“Kan ’n mens jou voorstel dat Jesus die skare na die mond sou praat? Hul onreg teenoor armes, hul onbarmhartigheid jeens noodlydendes sou verswyg? Hul selfliefde en eiebelang nie sou rep nie? Sou verby kyk aan vooroordele teenoor vroue, die wegwys van geringes? Jou indink dat Paulus ter wille van populariteit en invloed die evangelie sou aanpas by die tydsgees, die kultuur, die volksentiment? Vir die kerk in ’n meningspeiling sou vra wat hulle bereid is om te bely? Vir gemeentes deur markopnames watter soort kerk húlle graag wil wees? Vir skares watter boodskap hulle laat goed voel? Vanwaar tog dié soort leierskap? Trouens, wat van die gees van “Julle moet julle nie ‘leiers’ laat noem nie, want Een is julle Leier. Die grootste onder julle moet bereid wees om te dien” (Matt 23:10-11)?
Filip 2:1-13 is by uitstek relevant vir ons huidige leierskapskrisis. Maar die teks is eweneens van toepassing vir die leidende beslissings in elkeen van ons eie lewe (soos wanneer ons moet besluit oor ‘n nuwe motor of huis of ons selfoon opgradeer): Gee ons om om bietjie “foolish” voor te kom deur nie noodwendig toe te gee aan die jongste grille en nuutste eise van die heersende verbruikerskultuur met ander waardesisteme, prioriteite en lofliedere aan ander gode as dié van Jesus aan die kruis nie?
Want die kruis is ook mos maar dwaasheid en staan nie in die sentrum van ons kultuur nie. Dit vra ‘n stuk geestelike volwassenheid (of is dit genade?) om vanuit die periferie van die kruis – daar op ’n heuwel aan die buiterandjie van Jerusalem – die Gekruisigde raak te sien, besig om siekes te vertroos, wonde te genees en ‘n bediende se werk te doen. Filip 2 bevestig aan ons: God kan eers die sentrum van ons godsdienstige lewe wees – ja, mense is eers “geestelik” ‑ waar daar dissipels is wat in selfopoffering Jesus op die periferie van die samelewing tussen die randfigure raaksien en begin volg. Die God van die sentrum is “…. op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte ….”
Kan ons Jesus sy selfopoffering nadoen? Nee, ons kan nie. Tereg waarsku die Preekstudie-verklaarder ons téén ‘n interpretasie asof Filip 2 ‘n boodskap is met ‘n oproep om nabootsing van Jesus. Só ‘n interpretasie self kan weer lei tot ‘n nuwe krampagtigheid, selfbelang en aanhoudende selfbejammering oor die lot van onvolmaaktheid – presies die teenoorgestelde as die vreugde van selfbevryding wat Paulus ons met Filip 2 se loflied wou leer. Nee, die leerstelligheid van die loflied van verse 6 tot 11 word etiek (kry hande en voete) in die gehoorsame lewe van gelowiges wat die werk wat God rééds in hulle gedoen het, met selfopofferende dade en ‘n dienaarsgestalte vier (vers 13).
So ‘n gehoorsame, etiese lewe verseker egter nie dat alles voortaan eenvoudig gaan wees nie. Daarvoor is die wêreld té kompleks – vra maar politieke leiers hoe gou vandag se gewilde antwoorde môre se meulstene word. Gehoorsame, geestelike mense sal ontdek dat reg-of-weg-antwoorde nie bestaan nie Daarom sal dit vir geestelike leiers en gehoorsame gelowiges nodig wees om met wysheid van Bo op te tree ‑ geestelike onderskeidingsvermoë, wat net moontlik is as ‘n mens bitter naby aan God leef.
Written by webmeester on September 15, 2008 . Posted in Verder geluister
Elke week skryf iemand “tweede-gedagte” oor die fokusteks van die week. Dit word geplaas op die Preekstudies blog. Hierdie week sit ons dit op die voorblad om meer besoekers bewus te maak van wat verwag kan word by die blog.
My tweede gedagtes is ‘n groepie los gedagtes met verwysings na onlangse artikels in die media. (Seisoen van Luister PowerPoint)
Tragedie eindig in triomfIan Nell skryf in sy preekstudie: “Die verassende perspektief is natuurlik die paradoks dat groei in geloof plaasvind waar geloof onderdruk word, waar gelowiges swaarkry en vervolg word.” Dit is sekerlik een van die mooiste kenmerke van die Goeie Nuus, om die woorde van Paulus in Fil 1:19 te gebruik, “want ek weet dat alles op my redding sal uitloop omdat julle vir my bid en die Gees van Jesus Christus my bystaan.”
Die afgelope maand het die Olimpiese Spele ons almal aan die praat gehad. Die vinnigste man op aarde; die vrou wat ‘n spies die verste kan gooi. En die pragtige deugde wat die atlete openbaar: deu rsettingsvermoë, passie, toewyding en goeie sportmanskap.
Maar dit was die Paralimpiese Spele wat die verbeelding aangegryp het. Mense wat met gebroke liggame uitstyg bo die verliese wat hulle gely het. Deelnemers wat lyk asof hulle nóg meer as hulle Olimpiese eweknieë deelname op die hoogste vlak geniet. Behalwe vir die bekende verhaal van Natalie du Toit, is een van die aangrypende verhale dié van Shireen Shapiro.(sien foto hiernaas) Haar storie word in Rapport van 14 September vertel onder ‘n opskrif wat soos Evangelie klink: “Tragedie eindig in triomf.” Dié sewentienjarige meisie het vier jaar gelede amper gesterf nadat ‘n motorboot se skroewe haar liggaam uitmekaar geskeer het. As ‘n goeie swemmer was sy op die punt om haar droom na die Olimpiese Spele te laat vaar. Na ‘n besoek van Natalie du Toit het sy van besluit verander en begin oefen. Haar tragedie is in ‘n triomf verander toe sy en die Nieu-Seelander Sophie Pascoe saam eerste geëindig het in ’n wêreldrekordtyd van 1:10.57 van die 100 m-rugslag vir vroue (S10-klas.) Predikers kan hierdie verhaal met vrug gebruik om te illustreer hoe God selfs die slegste gebeurtenisse kan gebruik sodat dit “op my redding sal uitloop.”
Kliek op die volgende skakel om die hele storie te lees
3…2…1…Boem! En toe’s die aarde daar (of nie)
In ‘n ander artikel in dieselfde Sondag se Rapport lees ons van die eksperiment met die Groot Hadron-versneller (GHV). Wetenskaplikes se soeke na ’n verklaring vir die ontstaan van die heelal het die afgelope week ’n massiewe tree vir die mensdom gegee toe die grootste wetenskaplike eksperiment tot nog toe aangeskakel is.Met komplekse (en duur!) tegnologie word daar gepoog om die omstandighede kort na die oerknal te rekonstrueer. Dit is egter interessant om daarop te let dat selfs onder die wetenskaplikes die God-vraag integraal deel is van hierdie ondersoek. Die soeke na “God”: Een van dié botsingsplekke word Atlas genoem. Hier sal wetenskaplikes soek na “God se deeltjie” – soos die Higgs-boson-deeltjie genoem word.
Volgens prof. Peter Higgs se voorstelling 44 jaar gelede is dít ’n teoretiese deeltjie wat behoort te bestaan. Hy het dit bestempel as die ontbrekende skakel in die heelal wat vermoedelik massa aan materie gee. Die Britse teoretiese fisikus prof. Stephen Hawking, wat glo die Higgs-boson bestaan nie, het ’n weddenskap van $100 aangegaan dat “God se deeltjie” nie gevind sal word nie. As “God” gekry word, sal Higgs die Nobelprys wen. As “God” nié gekry word nie, kan Hawking bekroon word.
Dit is belangrik om gelowiges te begelei om die natuurwetenskappe nie te sien as noodwendig strydig met God se Woord nie. Die belydenis van God as Skepper word nie deur die wetenskaplike teoretiese konstruksie, bekend as die oerknal, nietig verklaar nie. Die klem wat Ian Nell in die preekstudie lê op die belang van die verhouding tussen God en skepping is werklik belangrik. God en skepping staan nie absoluut los van mekaar nie, maar “The center is the recognition of the presence of God in the world and the presence of the world in God” (aanhaling van Moltmann). Gelowiges behoort dus die eksperiment met die Groot Hadron-versneller nie as ‘n bedreiging vir die belydenis van God as Skepper te sien nie, maar eerder die verdere toeligting op die belydenis van God as Skepper. Indien God bely word (aldus Prof Wentzel van Huyssteen) as “Ultimate Reality” behoort geen wetenskaplike eksperimente wat met die werklikheid werk, gelowiges se geloofsfondasies te laat verkrummel nie. Inteendeel!
Kliek op die volgende skakel om die hele storie te lees:
Om na die beeld van God geskape te wees is om medewerkers met die Skepper te wees. Die werk van E Conradie waarna Ian Nell verwys is werklik uitstekend. Die metafore wat gebruik word vir God die Skepper help ons ook om onsself beter te verstaan. Ons is inderdaad saam met God aan die werk! Die artikel in Beeld wys hoedat daar oor vyf jaar in Suid-Afrika werklik ernstige watertekorte kan wees indien ons nie nou reeds begin om water te bespaar en die probleem op ‘n konkrete, pro-aktiewe manier aan te spreek nie. Gelowiges moet nie net glo, doop en aanbid nie. Ons moet water bespaar. Dit is net so ‘n deel van die geestelike lewe.
Koedoes, kameelperde gaan só begin swaarkry
Die Suid-Afrikaanse Biodiversiteitsinstituut (SANBI) het bevind dat klimaatsveranderinge besig is om die fisiologiese samestelling te verander van die bome wat die belangrikste voedingsbronne van koedoes en kameelperde is. Predikante kan eweneens hierdie voorbeelde gebruik om aan te dui hoe kompleks en geïntegreerd God se skepping is. Die keuses wat ons uitoefen om in ‘n geïndustrialiseerde wêreld te jaag na geld en sukses het bepaalde en konkrete gevolge.
Bydrae deur André Agenbag