Akantoripsalis - 'n groot en gehoorsame boskaktus * Oor plante
Onder blomkaktusse is acanthoripsalis nie die gewildste nie. Hul helder voorkoms staan ​​op teen die agtergrond van selfs kaktusse, en die kombinasie van plat lote van ligte kleur met skitterende oranje blomme lyk nogal eksoties. Die belangrikste talent van acanthoripsalis is die vermoë om vinnig en onpretensieus te herstel. Hierdie kaktus het nie eens 'n koue oorwintering nodig nie. En die vogliefde daarvan sal 'n ware verrassing wees vir aanhangers van vetplante.
Vog-liefdevolle bosififiet van die onmeetlike grootte
Tuis versorging van acanthoripsalis
Beligting en sitplekkeuse vir acanthoripsalis
Gieter en humiditeit vir acanthoripsalis
Kunsmisstowwe vir acanthoripsalis en kunsmis samestelling
Acanthoripsalis-oorplanting en seleksie van die substraat
Siektes en plae is algemeen by acanthoripsalis
Voortplanting van acanthoripsalis
In binnenshuise versamelings staan ​​boskaktusse onmiddellik uit hul woestyngenote. Maar onder groot spesies acanthoripsalis word hulle steeds as spesiale plante gesien. En nie net in hul voorkoms nie, maar ook in karakter, blomperiode en vogliefde.
Daar is baie verwarring met die klassifikasie van acanthoripsalis. Die geslag van plante word vir ongeveer 'n dekade hersien, waarna individuele spesies oorgedra word na die genus Ripsalis en dit dan met ander kaktusse gekombineer. Maar amptelik word acanthoripsalis steeds as 'n aparte geslag van plante beskou, waarvan die kenmerke hoofsaaklik van blom en struktuur verskil.
'N Groot verskeidenheid binnenshuise akanthoripsalis kan nie spog nie. In kamerkultuur kom hoofsaaklik een spesie acanthoripsalis van 9 natuurlike spesies voor. Die oorblywende plante is die eiendom van slegs skaars botaniese versamelings. In die natuur word acanthoripsalis slegs in Latyns-Amerika aangetref, veral in Peru, Argentinië en Bolivia.
Acanthoripsalis enkel-doring (Acanthorhipsalis monacantha, word daar gereeld na kaarte verwys as acanthoripsalis monocantha sonder vertaling van die spesienaam) - 'n groot bosagtige kaktus, waarvan die grootte 2 m in omtrek kan wees. Planthoogte hang direk van die voorwaardes vir aanhouding af. In die jeug lyk hy netjies, openbaar sy ware gesig eers as hy vier of selfs vyf jaar oud is.
Die plant groei voortdurend, hang aan die tenk en skep 'n groot bos waarin lote 'n paar meter lank kan strek. Plat, minder gereeld - driehoekige lote met 'n liggroen kleur kry geleidelik 'n gordelagtige of afgeplatte driehoekige vorm. Met 'n breedte van 2 tot 6 cm kan hulle tot 50 cm lank word en verras met die skoonheid van hul wasagtige 'gladde' oppervlak, selde geleë met tande met halo's van dun sentimeter-stekels en hare. Met 'n gebrek aan lig en groei in hangmandjies, kan lote tot 100-150 cm verleng word, maar met normale ontwikkeling bereik hulle nie hierdie lengte nie, en skep 'n kompakte bosagtige silhoeët. Die belangrikste onderskeidende kenmerk van acanthoripsalis, waarvolgens hierdie kaktusse van die groter geslag Ripsalis geskei word, is juis die teenwoordigheid van dun stekels in die areole.
In die ontwikkeling van acanthoripsalis word die rusperiode baie swak uitgedruk, meer presies: dit neem baie kort tyd en het nie 'n sterk daling in temperatuur nodig nie. Die periode van rus in acanthoripsalis val in die herfs.
Die grootste voordeel van alle acanthoripsalis is die blomperiode. Daar word geglo dat dit nie heeltemal tipies is vir binnenshuise kaktusse nie, want u kan die geleidelike opening van oranje knoppe vanaf die laat winter tot die middel van die lente geniet. Maar ek wil ook die blomme self bewonder. Die bisarre knoppe van 'n helder oranje kleur word geleidelik oop, verrassend met nie minder vurige blomme met blomme met lansetvormige blare nie. Die blomme lyk wasagtig en vlesig genoeg. Die helder oranje blomme van acanthoripsalis, met 'n deursnee van tot 2 cm, is nie te groot nie, maar skynbaar indrukwekkend op die plat lote, en pas in perfekte harmonie met die kleur van die groenigheid. Ander kleurskakerings kom ook voor onder acanthoripsalis, rooi en wit kom minder voor. Die buitekant van die blomme is kroosvormig, wat die ongewone aard van die plant beklemtoon. Na blomvorming, ronde vrugte, bedek met klein skubbe, verberg geleidelik donkerbruin sade.
Acanthoripsalis verras met sy vogliefde. Natuurlik is die oorvloedige natmaak van hierdie kaktusse nog beskeie as vir tropiese kruidagtige plante, maar dit kan nie met hul broers vergelyk word nie. 'N Spesifieke sluimerende periode, wat meer in 'n verandering in versorging manifesteer as in 'n skerp temperatuurverandering, is nie nodig vir tuiniers nie as die rustende periode van enige ander blomkaktus. Acanthoripsalis kan veilig genoem word as 'n plant wat maklik groei om te groei as gevolg van die vermoë om goed te herstel.
Acanthoripsalis word gekweek as 'n groot potkaktus of as 'n ampelplant met hangende lote. Dit is nog steeds beter om te konsentreer op die eienskappe van elke plant en die groeitempo daarvan, alhoewel u die gewenste "rigting" kan beheer en instel met die snoei en die regstelling van toestande.
As gevolg van die bosoorkoms, verras Acanthoripsalis aangenaam met sy lae ligvereistes. Selfs tydens blomtyd is die plant nie wispelturig nie en benodig dit net 'n sonnige plek. Maar die intensiteit van beligting beïnvloed die vorm en grootte direk. Op 'n sonnige plek met skaduwee slegs vanaf die middagson, bly acanthoripsalis kompak, die lote is nie meer as 50 cm nie, maar as hulle skaduwee strek, word die plant self meer soos 'n kaskade en lyk dit net mooi in hangmandjies.
Temperatuur en uitlugting vir acanthoripsalis
Ten spyte van sy status as 'n blomkaktus, verskil acanthoripsalis van die gewone kaktusse in die vereistes vir winteronderhoud. Om hierdie kaktus te laat blom, hoef dit nie 'n droë en koue dormantperiode te handhaaf nie, wat skerp kontrasteer met die gewone toestande. In die winter is acanthoripsalis redelik gemaklik in koel kamertemperature. Oorwintering word beskou as optimaal by 'n temperatuur van 15 tot 18 grade, wat maklik is om te verseker, selfs in 'n normale sitkamer. Die minimum toelaatbare lugtemperatuur is 10 grade Celsius.
Gedurende die periode van aktiewe groei beïnvloed acanthoripsalis weerstand teen enige temperatuur, selfs die warmste. Die temperatuurreeks is van 20 tot 30 grade Celsius.
Vir die ontwikkeling van acanthoripsalis is dit verkieslik dat die nagtemperatuur aansienlik daal in vergelyking met die dag.
Op voorwaarde dat daar voldoende beskerming teen die weer en natheid is, as dit in die skaduwee geplaas word, kan hierdie kaktusse in die somer in die buitelug opgeneem word. Die lugtemperatuur mag nie onder 12 grade daal nie. Acanthoripsalis is nie bang vir konsepte nie, maar hulle moet in die winter versigtig teen koue trekke beskerm word.
Acanthoripsalis het voldoende water nodig gedurende die aktiewe stadium. Plante verkies standaard substraatvog, met slegs die boonste laag erde koma wat uitdroog. Dit is veral belangrik om 'n stabiele hidrasie te handhaaf tydens ontkieming en blom, wanneer die plant pynlik op droogte reageer. Oorvloedige water word slegs vir die rustende periode verminder, met die klem op hoe die substraat droog word en die vog daarvan met die helfte verminder of periodiek die grond laat droog word (maar nie heeltemal nie). Meer intensiewe droging stimuleer die vorming van meer knoppe, maar die plant verdra nie droogte nie, selfs tydens die sluimering kan die droë substraat droog word. Gieter vir acanthoripsalis is wenslik om geleidelik te verminder.
Vir acanthoripsalis is dit nodig om effens warm water te gebruik en die oortollige water dadelik na natmaak af te lei.
Acanthoripsalis hou van hoë humiditeit. Die plant het geen tropiese toestande nodig nie, maar met periodieke bespuiting in die somer, kan u versierbaarheid in die hitte handhaaf en 'n groter skoonheid van groen en groeiintensiteit verkry. As die lug baie droog is, is dit beter vir acanthoripsalis om 'n lugbevochtiger te installeer in die vorm van 'n gewone bak met nat, uitgebreide klei of mos.
Die versorgingsprogram vir acanthoripsalis moet gereeld afgedroog word. Dit is die beste om vuil met 'n sagte kwas te verwyder.
Voeding vir acanthoripsalis is veral belangrik tydens ontkieming en blom. Bemesting op hierdie tydstip verbeter die blomkwaliteit en die duur daarvan, maar selfs vir hierdie doel moet bemesting nie te intens wees nie. Kunsmisstowwe word slegs van April tot September toegedien vir acanthoripsalis. Die optimale frekwensie is 1 keer per maand.
Vir hierdie kaktus is beide spesiale kunsmisstowwe vir kaktusse sowel as konvensionele komplekse kunsmisstowwe vir binnenshuise plante geskik. As kunsmisstowwe vir vetplante gebruik word, moet die dosis op die verpakking aangedui word. Konvensionele kunsmisstowwe gebruik egter 'n half-verlaagde konsentrasie.
Snoei en vorming van acanthoripsalis
Die vermoë van acanthoripsalis om goed te herstel nadat die lote afgebreek is, stel die plant in staat om dekoratief te handhaaf, selfs as dit onderstebo draai weens 'n onbehoorlike keuse van kapasiteit. Maar dit is nie die moeite werd om haar talent te veel te benut nie.
As die lote van 'n plant uitgetrek word, beseer word, hul versierbaarheid verloor, word die plant slordig, of u moet die grootte daarvan beperk, kan u ekstra lote afkap of lang wimpers verkort, sodat die skywe droog word en dit met houtskool behandel word. Snoei kan slegs met 'n skerp mes gemaak word.
'N Oorplanting vir acanthoripsalis word slegs uitgevoer as hulle die substraat ten volle bemeester het. Volwassenes word nie oorgeplant nie, en die boonste laag van die substraat word met 'n vars plek vervang en die kapasiteit slegs as laaste uitweg verander.
Die grond vir die groei van acanthoripsalis moet gekies word volgens die parameter van waterdeurlaatbaarheid en los tekstuur. Hierdie kaktus het geen spesiale vereistes vir die grond nie, maar pas goed aan by enige grond met 'n hoë sandinhoud. Die standaard substraat vir kaktusse en vetplante is ideaal vir acanthoripsalis. Optimale pH-waardes is van 4,5 tot 6,0.
Die verhoogde hidrofilisiteit van hierdie boskaktus verminder glad nie die sensitiwiteit daarvan vir oormatige vog, grondvog en stagnasie van water nie. Verrotting beïnvloed hierdie varing met onbehoorlike natmaak, sowel as alle vetplante. Daarom is dit uiters belangrik om afvoer van hoë gehalte aan die onderkant van die tenk te laat lê en uit te plant en sodoende losmiddels by die substraat te voeg. By acanthoripsalis is bymiddels van uitgebreide klei, baksteensnippers, perliet geskik.
As u houers vir acanthoripsalis kies, is dit die moeite werd om te onthou dat die stabiliteit van die pot, die vermoë daarvan om 'n massa lote in te hou, en die teenwoordigheid van 'n voldoende aantal gate vir dreinering van water belangrik is. Wat die vorm en grootte betref, fokus hulle slegs op die grootte van die plant self. Breedte wat die hoogte oorskry, word verkies. Acanthoripsalis ouer as 5 jaar word meestal in bokse of groot hangmandjies geplant.
Onder hierdie geharde kaktusse is plae baie skaars. Slegs in 'n baie verwaarloosde toestand ly acanthoripsalis aan witluise, wat bestry kan word met eenvoudige afkooksels van medisinale kruie of knoffel, vryf van stingels of insekdoders.
Met sterk verhoogde humiditeit of oorvloei, word kaktusse bedreig deur verrotting, wat maklik is om op te let en stop deur regstelling van die sorg. In 'n uiterste geval word acanthoripsalis dringend oorgeplant, wat alle beskadigde dele verwyder.
Algemene probleme met die groei van acanthoripsalis:
kleurverandering in verskillende beligtingstoestande;
droging van lote, verwaarloosde spesies met gereelde droging van die grond;
gebrek aan blom in lae lig.
Acanthoripsalis kan nie moeilik genoem word om kaktusse te teel nie. Dit kan verkry word uit sade of steggies, wat albei redelik doeltreffend is.
Steggies van acanthoripsalis kan uit beide jong en ou lote gesny word, met behulp van die oorblywende dele na afwerking. Skyfies moet 'n paar uur gedroog word. Gewortelde steggies in die sand of 'n mengsel van substraat met sand, met 'n ligte humiditeit. Die wortel duur gemiddeld 2 tot 6 weke.
Acanthoripsalis-sade ontkiem by 'n temperatuur van 20 tot 25 grade Celsius. Gewasse word selde uitgevoer in 'n sanderige veenlaag wat met 'n dun sandlaag bedek word. Die houers word blootgestel aan helder beligting, bedek met 'n film of glas, en word daagliks uitgesaai.