Vadersdag vir skoonpa | George Herald
Vadersdag vir skoonpa
Hannes Visser | 20 June 2018
Ek weet nie of my skoonpa my ooit verstaan het nie, en ek dink ook nie ek het hom ooit regtig verstaan nie. Ons manier van na die lewe kyk was heeltemal té uiteenlopend.
Hy, die Duitse pragmatiese vakman en beplanner en ek, die kreatiewe idealis wat Gods water maar oor Gods akker laat loop en hoop iewers ontkiem 'n vrugbare saadjie en lewer iets op.
Maar, ten spyte daarvan het ons twee dinge gedeel; ons liefde vir sy dogter en die verhouding van 'n pa en seun. Hy was die enigste pa wat ek werklik gehad het en ek was, na my swaertjie se dood op 21 in 1984, sy se enigste seun. En, op daardie gemeenskaplike, soms ongemaklike speelveld het ons by mekaar geleer en geleer om mekaar te aanvaar.
Verlede Sondag was die agtste Vadersdag sonder hom en ek was in sy werkswinkel besig om die laaste goed op te pak omdat skoonma op 86, nou by ons kom bly en ek haar huis moet gereedmaak vir huurders.
Nadat ek weke gelede reeds al die losgoed gepak het, moes ek Sondag 'n groot kas met rakke afbou, want die huurders wil meer plek in die motorhuis hê. Ek sê "afbou", want dit is wat mens moet doen met enigiets wat skoonpa Helmut gebou het. Dis nie sommer vir uitmekaarhaal of afhaal nie. Om een van sy handwerkstukke te verwyder moet mens rustig gaan sit en kyk wat hy heel laaste gedoen het, want by sy laaste doen moet mens met die eerste stukkie afbou begin.
Ek het gou besef die kas gaan nie sommer net losgemaak en na my motorhuis verskuif word nie. Na drie ure se werk en met 'n hele roomysbak vol skroewe en boute en 'n hoop hout, was dit duidelik dat net Helmut weer daai kas sou kon oprig. So was dit met elke dingetjie wat hy gedoen het; net hy kon dit só doen.
In die kamer waar ek 'n CD-speler en luidsprekers moes uithaal, het dit my 'n halfuur geneem net om uit te vind hoe hy die drade versteek het en nog 'n uur om alles los te maak en weer terug te skroef nadat die drade uit was. Ek staan in die kombuis en sê 'n groot dankie dat die huurders gevra het dat ek die eethoekie wat Helmut gebou het, moet los.
Ek stap deur die leë huis wat ek moet uitverf en oral sien ek sy handewerk. Van die badkamerkassies, die sifdeure met grendels en skarniere wat hy self gemaak het, die muurligte en boekrakke tot by die klein telefoonrakkie (wat my 'n uur geneem het om af te haal) is daar geen kortpaaie geneem nie. Selfs kragkabels wat in kaste versteek is, is met presies-gespasieerde spykertjies geanker.
En ek wonder hoekom? Hoekom sal mens so baie moeite doen met versteekte detail wat niemand eens sien nie? Toe besef ek eers hoeveel selftrots my skoonpa gehad het. Hy het nie goed reg gedoen vir ander mense om te sien nie. Hy het dit reg gedoen omdat dit die regte ding was om te doen. Punt.
Ek is oor min dinge spyt, maar as daar iets is, sal dit wees dat ek nie soms bietjie langer by hom getalm het en gekyk het hoe mens die regte ding doen bloot omdat dit die regte ding is nie. Maar, wie weet – dalk het bietjie van sy werkstrots tog op my afgeskuur en dalk, net dalk, het iets van my andersheid ook op hom 'n indruk gelaat.