Ons hoor ook baie dikwels gedurende die Kerstyd, dat mense sê dat Jesus Christus na die aarde gekom het om vrede te bring. Dit klink alles so mooi en "in die gees van Kersfees" klink dit só reg, maar wat beteken dit regtig as ons dit sê – wat beteken dit as mense sê "vrede op aarde"? Beter nog, wat beteken dit as die Woord van God in Luk.2:14 sê ~ Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy ’n welbehae het? Beteken dit regtig dat daar vrede op aarde is – dit lyk nie vir my so nie! - Read more »
Die eerste woordjie wat ons in die titel van hierdie lied vind is, soos ons reeds gesien het, šîr, wat dui op ’n vrolike lied en is gewoonlik gebruik in liedere wat tydens feeste gesing is – ’n pragtige voorbeeld hiervan is bv. Jes.30:29 ~ Maar julle sal sing soos in die nag voor ’n fees, julle sal vrolik wees soos wanneer mense met fluitspel begin loop na die berg van die Here toe, na die Rots van Israel toe. Geen wonder dan, dat die titel van hierdie boek, Salomo se mooiste lied is nie. - Read more »
Jesus het twee dae lank in Samaria in die dorpie Sigar deurgebring waar die ontugtige vrou by die put o.a. vir Jesus as Verlosser ontmoet het en waar ’n groot hoeveelheid van die dorpie se inwoners ook tot geloof in Jesus gekom het. Van Sigar af stap Jesus nou na Galilea en spesifiek na Kana waar Hy Sy eerste wonderwerk gedoen het (Joh.2). - Read more »
Tot nou het die kerk, God geloof en geprys vir die huwelik wat op hande is. Indien ons iets van hierdie huwelik wil verstaan, moet ons iets van die Joodse huwelike beter verstaan. Die heel eerste ding wat plaasgevind het, is die verlowing. ’n Verlowing in daardie tye was iets baie meer bindend en gewigtig as in ons dae. Indien iemand ’n verlowing wou verbreek, moes die verbreking ’n regsroete gevolg het – daar was dus bepaalde kontraktuele sake wat uitgesorteer moes word en so ’n verbreking van ’n verlowing was in dieselfde ernstige lig beskou as ’n egskeiding. ’n Verlowing het gewoonlik nagenoeg een jaar geduur. Gedurende hierdie tyd sou die bruidegom ’n huis bou en/of inrig vir sy toekomstige bruid. Wanneer dit afgehandel is, sou hy na sy bruid gaan en andere wat saam met hom gaan (gewoonlik jong manne), sal uitroep: "Die bruidegom is op pad!", waarna sy by die groep aangesluit het vir die voltrekking van die huwelik (gewoonlik vind dit in die huis plaas waar sy op daardie oomblik bly – gewoonlik haar ouers se huis). Hierna vertrek die prosessie na die bruidegom se huis waar die huweliksonthaal plaasvind en so ’n onthaal het tot ’n week lank geduur. Tydens hierdie fees voorsien die bruidegom en sy ouers gewoonlik al die eetgoed, asook die wyn (dink aan Jesus se eerste wonderwerk in Kana toe Hy water in wyn verander het – Joh.2:1-12). - Read more »
Ons het tot nou toe reeds baie tyd in Openbaring spandeer en veral het ons baie tyd spandeer aan die val van Jerusalem. Vir baie was hierdie ’n uitdagende tyd, want baie van ons moes ’n totale paradigma skuif ondergaan t.o.v. dit wat ons in die verlede geleer is oor Openbaring (hoewel daar baie min, indien ooit, uit Openbaring in my jonger lewe as lidmaat van die Gereformeerde- en later N.G. Kerk gepreek is), of wat ons maar so hier en daar uit gesprekke en dalk selfs uit die wêreldse pers t.o.v. Openbaring gehoor het – ek wil sover gaan as om te sê dat die meeste van ons (indien nie almal nie?), ons eie uiters wollerige en baie dikwels onbybelse siening (nie eens ’n standpunt nie) van klein deeltjies van Openbaring gevorm het. Ons kom nou by ’n gedeelte in Openbaring waaroor daar ook menige verklaring bestaan, nl. die Bruilof van die Lam. Wat is die betekenis hiervan? Wanneer het dit, of gaan dit plaasvind? Wat is die betekenis daarvan, ens.?
Die trant en atmosfeer verander egter nou dramaties hier in hoofstuk 19, want hier vind ons ’n vreugdevolle gebeurtenis, waar daar lofsange is en ook ’n bruilof – die oue lê in die verlede en die nuwe word omhels. Trouens, ons vind hier die instelling en "lansering" van die nuwe verbond in Christus Jesus. Ons moet egter voorbereid wees daarop dat hierdie hoofstuk ook nie sonder bloedige tonele is nie. Ons tref twee maaltye hier aan: die maaltyd van die Lam (19:1-10) en die maaltyd van God (19:12-21). Lg. maaltyd is ’n bloedige toneel, waar die roofvoëls van die hemel uitgenooi word om die vleis van die opperbevelhebbers, die vleis van die magtiges en die vleis van die perde en hulle ruiters, ja, die vleis van allerhande mense: vryes en slawe, klein en groot, te eet (v.17-18).
• Ons moet laastens daarop let dat God nie eers "in die huwelik getree" het met die Kerk na die verwoesting van Jerusalem nie. Die huwelik tussen God en Sy uitverkorenes kan al die pad teruggespeur word tot by die Tuin van Eden. Die nuwe verbond was egter eers ten volle ingestel met die val van Jerusalem. Na aanleiding hiervan vind ons dan dat Openb.19 ’n figuurlike of sinnebeeldige beskrywing is van God se huwelik met die Kerk. - Read more »
Ons het die vorige keer nogmaals gekyk na die val van Jerusalem a.g.v. haar ontrouheid aan God. Ons gaan vandag kyk na verskillende beskrywings van hierdie gebeure. - Read more »
Daar is op verskeie plekke in Openbaring geprofeteer oor die val van Babilon. Ons het die vorige keer in detail daarna gekyk toe ons 17:1-18 behandel het. Babilon – Jerusalem soos reeds aangedui, sou deur die multinasionale magte van Rome verwoes word. Trouens Jerusalem het reeds in hoofstuk 17 geval, maar die profesie het nie daar geëindig nie, want ons sal nou hier in hoofstuk 18 die effek van Jerusalem se val sien. En ons sal sien dat die val van hierdie stad, die ergste is wat die wêreld nog gesien het. Waarom sê ek dit? Hierdie was nie net ’n militêre, politiese, of ekonomiese val nie, maar dit was primêr ’n "verbondsval". ’n Val van hierdie aard het nog nooit vantevore plaasgevind nie en ook sal dit nie in die toekoms herhaal word nie. - Read more »
Ons het die vorige keer gekyk na Eks.28:1-34 en die ooreenkoms gesien tussen die vrou wat op ’n helderrooi dier sit (v.3) en Jerusalem. Ons het ook gesien dat al die kleure wat Johannes daar gesien het, die kleure verteenwoordig het wat deel was van die priesterlike kleed wat die priesters gedra het in hulle diens onder die Ou Verbond. - Read more »
Openb.17 is ’n baie gewilde hoofstuk, maar is nie so maklik om te verklaar nie. Ek vertrou dat ons deur die volgende week of wat meer klarigheid oor hierdie hoofstuk en selfs die volgende twee hoofstukke sal vind. Ek sal ook aanbeveel om, alvorens ons begin met ons studie, eers hoofstukke 17 tot 19 rustig deur te lees. - Read more »
Wanneer ons na die sewende engel kyk, is dit asof ons te doen kry met nuwe materiaal en tog vertel dit vir ons meer van die einde – die einde van al die oordele en die gevolge van God se oordele oor Jerusalem. - Read more »
Tot nou is die eerste vier bakke van God se oordeel oor die heelal uitgestort. Hiernaas volg die vyfde en sesde bakke. - Read more »
Ons het die vorige keer gesien dat Johannes in sy visioen gesien het dat daar geen kans vir voorbidding sou wees wanneer God se oordele oor Jerusalem en die Tempel uitgestort word nie en daar sou geen voorbidding gedoen kon word totdat die engele se plae vervul is nie. Ons het ook gesien dat hierdie oordele nie vae, ondeurdagte, of universele oordele was nie, omdat God reeds tydens die verbondsluiting, die volk gewaarsku het, dat Hy hierdie spesifieke oordele oor hulle sou laat kom indien hulle nie gehoorsaam bly aan die verbond nie en dat hierdie oordele slegs op Israel van toepassing was, omdat slegs hulle in verbond met God gestaan het (Deut.28:15). - Read more »
Tot nou het ons na ’n reeks van visioene gekyk wat ’n duidelike waarskuwing was oor die komende oordeel oor Jerusalem as gevolg van die afvalligheid van die volk Israel. Hier in Openb.16 lei die waarskuwings nou na die implementering van hierdie oordele. - Read more »
U sal onthou dat ons die vorige keer gepraat het oor Jesus wat met die sedelose vrou van Samaria by die put buite Sigar gepraat het en hoe Hy haar rustig gelei het om Hom as die Messias te herken. Terwyl hierdie gesprek aan die gang was, was Sy dissipels in die dorp om kos te gaan koop. Lees hier verder om te sien hoe hierdie vrou van Sigen, een van die eerste Sielewenners vir Jesus geword het. Lees gerus verder deur op die grys gedrukte woorde Read more>> hiernaas te kliek - Read more »
Ps.119:1-8 dien as wonderlike bemoediging vir elke gelowige, maar daar is ook ernstige en radikale besluite wat ons sal moet neem n.a.v. hierdie Psalm. Lees gerus verder deur op die grys gedrukte woorde Read more>> hiernaas te kliek - Read more »
1. INLEIDING:In teenstelling met die kortste Psalm, nl. Ps.117 wat uit net twee versies en vyf reëls bestaan en wat ook die kortste hoofstuk in die Bybel is, kry ons net twee Psalms later, die langste Psalm, asook die langste hoofstuk in die Bybel in die vorm van Psalm 119. Psalm 119 bevat 176 verse en 315 reëls.
Ps.119 is ’n sg. "naamdig" en is verdeel in 22 strofes en elkeen van hierdie 22 strofes begin met een van die letters van die Hebreeuse alfabet. Wat egter die heel belangrikste eienskap van Ps.119 is, is die feit dat elkeen van die 176 verse van hierdie Psalm, met die uitsondering van hoogstens 5 verse, ’n verwysing na die Woord van God is. Daar is verder ook minstens agt sinonieme wat in hierdie Psalm vir die Skrif gebruik word. Die Wet ("Torah") kom 25 keer voor; Woord ("dabar") word nagenoeg 24 keer gebruik; Insettinge ("mispatim") – 23 keer; Getuienis ("hedot") – 23 keer; Opdragte ("miswoth") – 22 keer; Verordeninge ("huqqim") – 21 keer; Voorskrifte ("piqqudim") – 21 keer en Beloftes ("imra") – 19 keer. Die naam Here ("Jahweh") kom 24 keer voor in hierdie Psalm, terwyl die naam God ("Elohim") net een keer voorkom. Die verwysing na God, met die uitdrukking of woord "U" kom egter 211 keer voor. Dit is baie duidelik dat God dus die sentrale tema van hierdie Psalm is. Die feit dat die Naam vir God, nl. "Jahweh" meerendeels gebruik word en nie "Elohim" nie, dui waarskynlik daarop dat Dawid die outeur van hierdie Psalm was, alhoewel daar sommiges is wat glo dat Jeremia en selfs Daniël eerder die outeur was.
2. SKRIFLESING: Ps.119:1-8 ~ Dit gaan goed met dié ﻿wat onberispelik lewe, ﻿dié wat wandel ﻿volgens die woord van die Here. 2﻿Dit gaan goed met dié ﻿wat sy verordeninge gehoorsaam, ﻿dié wat met hulle hele hart sy wil doen, 3﻿geen onreg pleeg nie ﻿en in sy weë wandel. 4﻿U het u bevele gegee ﻿dat dit ten volle uitgevoer moet word. 5﻿As ek tog maar net ﻿op ’n vaste koers kan bly ﻿en my aan u voorskrifte kan hou! 6﻿As ek al u gebooie in ag neem, ﻿sal ek nooit raad-op wees nie. 7﻿U bepalings is regverdig; ﻿as ek hulle ter harte neem, ﻿sal ek U loof met ’n opregte hart. 8﻿Ek sal my aan u voorskrifte hou: ﻿moet my tog nooit verlaat nie.
3. VERS-VIR-VERS VERKLARING:Vers 1 begin met die woord "welgeluksalig" (O.A.V.) of "blessed" (E.S.V.). Die Hebreeuse woord vir "welgeluksalig" of "geseënd" begin ook met "Aleph" (die eerste woord van die Hebreeuse alfabet). Hierdie eerste 8 verse van Ps.119 moet saam met Psalm 1 gelees word en dan sal ons sien dat die eerste drie verse van Ps.119, die positiewe kant van Ps.1:1 is ~ Dit gaan goed met die mens ﻿wat nie die raad van goddeloses ﻿volg nie, ﻿nie met sondaars omgaan ﻿en met ligsinniges saamspan nie. Ons eerste drie verse verduidelik dus aan ons hoe ons nié saam met die goddeloses moet wandel nie, trouens dit toon aan ons hoe ons vlekkeloos kan wees – iemand van integriteit. Hoe sê die Psalmdigter, hoe moet ons optree ten einde vlekkeloos te wees? Hy sê in v.1 dat ons onberispelik moet lewe en hoe kan ons dit regkry? Ons kan dit regkry deur volgens die Woord van God te wandel. In v.2 wil die Psalmis die tema van hierdie strofe beklemtoon, wanneer hy sê dat ons God se wil met ons hele hart moet doen. Ons moet met ons hele hart, volgens God se Woord wandel. Dit is baie interessant om te sien dat die woorde, "Met jou hele hart" ook die sleutelgedagte van die boek Deuteronomium is. Dit is ook interessant om te weet dat Deuteronomium die basis vorm vir talle Psalms, soos ook vele ander Skrifgedeeltes. Die Nuwe Verbond se wortels is ook in Deuteronomium geanker en Jesus het male sonder tal, uit Deuteronomium aangehaal. Hoe dit ook al sy, daar sit veel meer agter die woorde in v.2, wanneer dit sê dat ons God se wil met ons hele hart moet doen. God is glad nie tevrede met bloot uiterlike gehoorsaamheid en diens nie. Nee, Hy kyk na ons hartsgesindheid wanneer ons gehoorsaam is aan Sy Woord – Hy wil hê dat ons van harte, volgens Sy Woord en wil sal optree – Hy wil hê dat ons dit met oorgawe en dankbaarheid en opgewondenheid sal doen – van harte dus en nie uit pligpleging of om Hom te probeer beïndruk nie, want so ’n optrede beïndruk Hom hoegenaamd nie.
Die Psalmis se opmerking in v.3 dat ons nie onreg moet pleeg, of ongeregtigheid (O.A.V.) moet doen nie, mag dalk duidelik en eenvoudig klink, maar hy skryf dit spesifiek om twee redes:· Eerstens wil die Psalmis ons leer dat ons ganse lewe; ons totale wese onder die beheer van God moet wees;· Tweedens, dat ons toegewyd en sorgvuldig aandag moet skenk aan God se Woord en daarvolgens moet leef.
Wanneer ons daaraan dink dat ons God se Woord dag en nag moet oordink, is daar twee dinge waaraan ons aandag moet skenk:· "Dag en nag";· "Oordink".
Kom ons begin by die tweede, nl. die uitdrukking "oordink" wat ook vertaal kan word met "mediteer". Die Hebreeuse woord vir "God se Woord" dui op die Torah of te wel die Mosaïese Wette en natuurlik was die Mosaïese Wette die riglyn vir die Hebreërs se lewe. Die Hebreërs (of Jode as u wil), waarvan die Psalmis natuurlik deel was, was demonstratiewe mense – hulle was, om dit in Engels uit te druk, baie "vocal" – hulle het dus hulle stemme laat hoor (soos ook in die Afrika kultuur). Die Psalmis wil daarom in Ps.1 sê dat wanneer hy en sy volksgenote die Woord oordink, of dan mediteer, hulle dit hardop doen – hulle praat daaroor; hulle bid hardop daaroor en hulle sing dit hardop. Ons weet natuurlik dat dit reeds bewys is, dat ’n mens baie beter leer as jy dit hardop doen. Ek kan onthou toe ek in my vroeë onderwysjare Tswana vir Laerskoolkinders geleer het, hoe ons altyd in onguns by die onderwysers in die klasse langsaan was, omdat ons kort-kort gesing het, want die kinders het die frases wat hulle in Tswana geleer het, op bekende wysies soos bv. Vader Jakob gesing en dit is gedoen juis omdat die sing van frases, ’n nóg beter tegniek is om daardie frases aan te leer en vas te lê. En síng, het die Hebreërs gesíng! Nie sommer enige volksliedjies nie – hulle het die Woord gesing! Dit is presies wat die Psalmis bedoel met die uitdrukking "oordink" of te wel mediteer, nl. dat hy die Wet van die Here dag en nag, hardop praat, bid én sing – ons kan dit in Engels "vocal meditation" noem.
Ek het die afgelope tyd baie daaroor gedink: Wat dit werklik beteken om God se Woord dag en nag te oordink? Beteken dit dat ons elke oomblik, elke sekonde van die dag en nag aan God se Woord moet dink? Baie van ons sukkel dikwels om net iets van ’n patroon in ons "stiltetyd" (in die lig van bg. moet ons dalk maar nie meer praat van "stiltetyd" nie....!) te vind en derhalwe ’n vrugbare "tydjie" saam met die Here elke dag te spandeer, wat staan nog dag en nag! Dit is tog nie moontlik nie, of is dit? Wat beteken dit regtig? Daar sal sekerlik mense wees wat van my mag verskil oor die betekenis hiervan, maar as ons regtig wil weet wat dit beteken, moet ons ’n antwoord in die Skrif daarvoor probeer vind en ’n goeie beginpunt, is dan sekerlik Ps.1:2. Die O.A.V. is hier weereens ’n beter vertaling en in ooreenstemming met die oorspronklike Hebreeuse teks. Die meeste Engelse vertalings is dit ook eens met die O.A.V. Ps.1:2 lees dan as volg ~ ... maar sy behae is in die wet van die Here, en hy oordink sy wet dag en nag. Ek dink ons moet begin deur vir mekaar te sê dat dit nie hier gaan oor allerlei "moets" en "moenies" nie – dit wat ek mag en nie mag nie. Dit gaan eerder oor ’n hartsgesindheid. My hartsgesindheid moet dus een wees waar ek in alles wat ek doen en dink en sê, God wil verheerlik. My ganse optrede en gesindheid moet dus dag en nag een wees waardeur ek Godgesentreerd en Christus- verheerlikend wil optree. Wanneer dít my uitgangspunt is, sal ek God in en deur my lewe verheerlik, want ’n mens se optrede word gemotiveer deur jou gesindheid. Ons totale oordenking (hou in gedagte wat tot nou gesê is t.o.v. vokaliteit) moet dus van so ’n aard wees dat ons...· Eerstens vreugde daaruit sal put, trouens dit moet ons soveel vreugde verskaf dat ons heeldag daaraan wíl dink én daaroor praat én daaroor sing.· Tweedens moet my oordenking lei tot aksie. Dit wat ek leer uit die Woord moet ek met ander woorde daagliks – elke oomblik, in my praktiese lewe begin toepas en dit verg oefening en nogmaals inoefening om daarop te konsentreer en dit te doen. As dit my ernstige voorneme is om werklik, heeldag God se Woord te oordink, sal ek erns daarmee maak om dit te begin toepas in en deur my lewe. Negatief gestel, as ek my nié daarop toespits om dit te doen nie, is ek nie ernstig met en oor God se Woord en om dit dag en nag te oordink nie.
Nog ’n voorbeeld waarop ek nie nou in detail wil ingaan nie, is bv. Jak 3:9-10 ~ ﻿Met die tong loof ons die Here en Vader, en met die tong vloek ons die mense wat as die beeld van God gemaak is. 10﻿Uit dieselfde mond kom lof en vloek. My broers, so moet dit nie wees nie – wanneer ’n taxi skielik in ’n kruising voor jou stilhou – hoe wend jy jou tong aan? Is jou tong vir jou gegee om te loof, of om te vloek? In die praktyk van die lewe moet ek dus alles wat ek vantevore geleer het, in my gedagtes oproep en toepas op die situasie waarin ek my bevind. Dit is waarom Dawid ook in Ps.143:5 sê ~ Ek dink aan die verre verlede, ﻿ek peins oor alles wat U gedoen het ﻿en oor die werk van u hande ﻿dink ek na. Josua rig waarskynlik dié belangrikste waarskuwing tot elke gelowige wanneer hy in Jos.1:8 sê ~ Hierdie wetboek moet die rigsnoer wees vir alles wat jy sê. Oordink dit dag en nag en sorg dat jy alles uitvoer wat daarin geskryf staan. Dan sal jy slaag in wat jy moet doen, jy sal voorspoedig wees. Hiermee saam en nóg belangriker, is Jesus se opdrag in Joh.8:31-32 (O.A.V.) ~ As julle in my woord bly, is julle waarlik my dissipels. En julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vrymaak. Om in die Woord te bly beteken dus voortgesette dissipelskap, wat ’n bewys van jou kindskap van God is – anders gestel: Om kind van God te wees impliseer dat jy nie die bestudering van God se Woord sal afskeep nie; jy sal die memorisering van die Woord nie afskeep nie én jy sal dit wat jy lees en leer en memoriseer, toepas in jou daaglikse lewe – dit is bewys dat jy waarlik kind van God is. Dit is dan ook die basis vir heiligmaking in jou lewe: Lees die Woord; oordink die Woord; pas die Woord toe in jou lewe; jy word meer heilig; jy lees die Woord... ens.
Waarom moet ons God se Woord nougeset navolg en toepas? Ps.19:8 ~ ﻿Die woord van die Here is volmaak: ﻿dit gee lewe. ﻿Die onderwysing van die Here ﻿is betroubaar: ﻿dit gee wysheid aan dié ﻿wat nog onervare is. Die Psalmis is voorwaar ’n man van God, maar in v.5 erken hy egter ook dat hy pynlik bewus is van hoe onheilig hy nog steeds is, deurdat hy ’n versugting uitspreek waarmee elkeen van ons sekerlik ook kan identifiseer ~ As ek tog maar net ﻿op ’n vaste koers kan bly ﻿en my aan u voorskrifte kan hou! Dit is waarskynlik hierdie vers wat Paulus in gedagte gehad het toe hy in Rom.7:15-23 gesê het ~ Ek begryp self nie wat ek doen nie, want wat ek wil doen, dit doen ek nie, maar wat ek haat, juis dit doen ek. 16﻿Dat ek nie wil doen wat ek doen nie, beteken dat ek toegee dat die wet goed is. 17﻿Maar nou is dit nie meer ek wat dit doen nie, maar die sonde wat in my woon. 18﻿Ek weet immers dat die goeie nie in my woon nie, nie in my sondige aard nie. Daar is by my wel die wil om die goeie te doen, maar ek doen dit nie. 19﻿Die goeie wat ek wil doen, doen ek nie, maar die slegte wat ek nie wil doen nie, dit doen ek. 20﻿En as ek nou doen wat ek nie wil doen nie, dan is dit nie meer ek wat dit doen nie, maar die sonde wat in my woon. 21﻿So vind ek dan hierdie wet in my: ek wil die goeie doen, maar al wat ek doen, is die slegte. 22﻿Diep in my wese vind ek vreugde in die wet van God, 23﻿maar ek vind in my doen en late ’n ander wet, wat stryd voer teen die wet van my gees. Dit maak my ’n gevangene van die wet van die sonde wat in my doen en late aan die werk is. Met hierdie versugting is die Psalmis eerlik en sê hy enersyds dat ook hy van tyd daarmee sukkel en dat hy nie altyd getrou is in sy oordenking van die Wet nie. Wat belangrik is, is dat ons nie sal identifiseer met die Psalmis se, "van tyd tot gebrekkige oordenking van die Woord nie", maar met sy "versugting om die saak reg te stel". Die kerngedagte hier is egter dat hierdie versugting die primêre begeerte van ons hart moet wees – dit moet ook ons daaglikse gebed wees, want uit onself kan ons dit nie doen nie – Here hou ons op ’n vaste koers, sodat ons aan U voorskrifte kan bly hou. In verse 6-8 neem die Psalmis standpunt in en gaan hy oor tot aksie. Hy motiveer homself en herinner hom net weer daaraan, dat God se Wet regverdig is en as hy dít in ag neem, sal hy nooit raadop wees nie en hy weet ook dat indien hy gehoorsaam is, hy nie anders sal kan as om God te loof en te prys nie.
4. AFSLUITING:Geliefdes, mag hierdie worsteling, maar ook kragdadige optrede van die Psalmis, ook vir ons as bemoediging dien. Mag ons ook soos hy, ernstige besluite neem t.o.v. ons oordenking van God se Woord, maar mag ons ook in nederigheid en opregtheid ons sonde en tekortkominge bely, maar mag ons egter ook ons afhanklikheid aan God se genade en hulp verklaar en hom daarom vra. Laat ons altyd die woorde van die Hebreërskrywer in gedagte hou ~ Ek sal jou nooit verlaat nie, jou nooit in die steek laat nie.” 6﻿Daarom kan ons met vertroue sê: ﻿“Die Here is my helper, ﻿ek ken geen vrees nie: ﻿wat kan ’n mens aan my doen?” (Hebr.13:5b-6). V V V
5. BID PSALM 119:1-8:· Help my Here om op ’n vaste koers te bly ﻿en my aan u voorskrifte te hou (v.5).· Dankie Vader dat U my help om al U gebooie in ag te neem (v.7).· Ek bely Here dat ek die oordenking van U Woord so dikwels al afgeskeep het en nie altyd toepas in en deur my lewe nie – vergewe my daarvoor (v.8). Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te VAALDRIEHOEK Baptistegemeente (Vereeniging) – Sondagoggend 20 November2011
1. SKRIFLESING: John 4:1-27 ~ Now when Jesus learned that the Pharisees had heard that Jesus was making and baptizing more disciples than John 2(although Jesus himself did not baptize, but only his disciples), 3he left Judea and departed again for Galilee. 4And he had to pass through Samaria. 5So he came to a town of Samaria called Sychar, near the field ﻿that Jacob had given to his son Joseph. 6Jacob’s well was there; so Jesus, wearied as he was from his journey, was sitting beside the well. It was about the sixth hour. 7A woman from Samaria came to draw water. Jesus said to her, “Give me a drink.” 8(For his disciples had gone away into the city to buy food.) 9The Samaritan woman said to him, “How is it that you, a Jew, ask for a drink from me, a woman of Samaria?” (For Jews have no dealings with Samaritans.) 10Jesus answered her, “If you knew the gift of God, and who it is that is saying to you, ‘Give me a drink,’ you would have asked him, and he would have given you living water.” 11The woman said to him, “Sir, you have nothing to draw water with, and the well is deep. Where do you get that living water? 12Are you greater than our father Jacob? He gave us the well and drank from it himself, as did his sons and his livestock.” 13Jesus said to her, “Everyone who drinks of this water will be thirsty again, 14but whoever drinks of the water that I will give him will never be thirsty again. The water that I will give him will become ﻿in him a spring of water welling up to eternal life.” 15The woman said to him, “Sir, give me this water, so that I will not be thirsty or have to come here to draw water.” 16Jesus said to her, “Go, call your husband, and come here.” 17The woman answered him, “I have no husband.” Jesus said to her, “You are right in saying, ‘I have no husband’; 18 or you have had five husbands, and the one you now have is not your husband. What you have said is true.” 19The woman said to him, “Sir, I perceive that ﻿you are a prophet. 20Our fathers worshiped on this mountain, but you say that in Jerusalem is the place where people ought to worship.” 21Jesus said to her, “Woman, believe me, the hour is coming when neither on this mountain nor in Jerusalem will you worship the Father. 22You worship what you do not know we worship what we know, forsalvation is from the Jews. 23But the hour is coming, and is now here, when the true worshipers will worship the Father in spirit and truth, for the Father is seeking such people to worship him. 24God is spirit, and those who worship him must worship in spirit and truth.” 25The woman said to him, “I know that Messiah is coming (he who is called Christ). When he comes, ﻿he will tell us all things.” 26Jesus said to her, “I who speak to you am he.” 27Just then his disciples came back. They marveled that he was talking with a woman, but no one said, “What do you seek?” or, “Why are you talking with her?” 2. THE SAVIOUR AT SYCHAR:According to the Word of God, there is no child of Adam who may not come freely and boldly to the Lord Jesus Christ and in Him find a glorious salvation. Yes, not all men will be saved, but all men may be saved. This implicates that no one will ever be barred from Christ because of his sex, intellect, education, race, nationality, wealth, or social position. Today we get to just such an example of this principle, when Jesus visited the well at Sychar. Up till now, Jesus had been at work in Judea where He attended the wedding in Cana. He also performed His first miracle in Judea at this same wedding, when He changed water into wine. From the wedding Jesus and His disciples went down to the south of Judea where He taught and His disciples baptized many people.
At the end of His journey, He arrives at a piece of land that Jacob gave to his son Joseph many centuries ago and Jesus stopped and sat down beside the well, called Jacob's well, because He was tired of the trip. While resting there, He sent His disciples away into the town to buy some food. 4. THE SINNER AT SYCHAR:We see in v.6 that it was about the sixth hour. The 6th hour would probably have been about noon, reckoning from daybreak.
Jesus, however, had no such prejudice. Why not? Because He was more interested in winning the woman, than in winning an argument and what is more, Jesus came to save people from every tribe and language and people and nation (Rev.5:9). In response to her comment, Jesus said, If you knew the gift of God, and who it is that is saying to you, ‘Give me a drink,’ you would have asked him, and he would have given you living water (v.10).
Verse 15 shows that she still doesn't get it. She is still thinking of literal water, but she was most probably thinking of a kind of miracle water which will quench your physical thirst forever once you've drunk some of it. Jesus however, now gets personal and He tells her to go and get her husband and return to Him. His request to call her husband was both proper and strategic. Proper, because it was not regarded as good etiquette for a woman to talk with a man unless her husband was present and strategic because it placed her in a dilemma from which she could not free herself – Jesus knows the sinful life she has been leading, because Jesus knows what is in people. This commission of Jesus puts the whole matter on a level that deals with this woman's sin and sinful lifestyle. She tells Jesus that she has no husband. That was because she has either been living with five men who were not her husband, and now with a sixth, or she had gone through a series of unbiblical divorces. Jesus answers her again in v.17-18, by saying ~ You are right in saying, ‘I have no husband’; 18 or you have had five husbands, and the one you now have is not your husband. What you have said is true. Jesus' reply is devastating. It shows that His knowledge is beyond that of any ordinary person and she gives expression to this conviction by calling Him a "prophet". She was either referring to Jesus as "prophet" because she thought that He had special insight into people, or she was starting to recognise that Jesus was the Christ. The Samaritans acknowledged no prophet after Moses other than the one spoken of in Deut.18:18 ~ I will raise up for them a prophet like you from among their brothers. And I will put my words in his mouth, and he shall speak to them all that I command him. For her to speak of Jesus as a prophet was thus to move into the area of Messianic speculation.
The woman started an argument in v.20, by referring to the Samaritan's fathers, but Jesus avoided the argument by giving a very quick and accurate response to the question:· In v.21 Jesus indicates that the debate between Gerizim and Jerusalem is only marginally important, since both places will soon be obsolete – obviously He referred to the destruction of Jerusalem and the temple in 70 A.c. · In v.22, Jesus comments on the inadequacy of Samaritan worship.· Finally, Jesus defines carefully what is coming and what is even now dawning on the earth – v.23-24 ~ But the hour is coming, and is now here, when the true worshipers will worship the Father in spirit and truth, for the Father is seeking such people to worship him. 24God is spirit, and those who worship him must worship in spirit and truth.” By this, Jesus wanted to describe something of the dynamic and life-giving character of God – God is not limited to any one place; He is Spirit; He dwells everywhere and therefore cannot be confined to one place nor conceived as a material being. People cannot therefore dictate the "how" or the "where" of worship. No, the important thing is not where men worship, it is how they worship. It is clear from Jesus' answer to the woman, that the Old Testament system of worship was temporary and typical, and that its time had run out – God is about to make a drastic change!
5. CONCLUSION :Let me ask you this simple question. What do you need to do when you are lost? You need to find the way back. And what do you need if you are unable to find it? You need a Saviour. Imagine yourself without a sure direction, without the necessities of life, without any confidence in the future. What do you do? You look for one who can save you and show you the way home. That is what Jesus came to do. He came to show a fallen, rebellious race, a race composed of people like Nicodemus, the woman of Samaria, you and me, the way home to God our heavenly Father. Of course, there is one great difference between the salvation that Jesus brought and the salvation that might be brought to someone merely lost in the woods. In the second case, the way need only to be shown. In Jesus' case, the way had to be made, as it was, by His death. Jesus died for you in order that He might bear all the judgement and wrath of God that should have fallen on you because of your sin.
Will you yield to Him? If you do, He will satisfy any longing that you may ever have had. He put it there in the first place. And He will do with you that which is pleasing in His sight and which will bless others. Message brought by Kobus van der Walt at VAAL TRIANGLE Baptist Church (Vereeniging) – Sunday morning 13 November2011  Acknowledgement to James Montgomery Boice for thoughts in conclusion.