Dit is nou daardie tyd van die jaar. Die tyd wanneer jy net lus voel om jou klokradio uit die venster te gooi wanneer dit jou wakker maak. Die tyd van die jaar wanneer jy lus is vir absoluut niks, of wanneer jy net lus is om slaap en nie die uitdagings in die gesig te staar nie, want jy is net moeg.
Ek is nou in die stadium waar agt ure se regdeur slaap eintlik 'n bonus is, maar ongelukkig sukkel ek nogsteeds om uit die bed uit te kom. Sommige oggende sal ek hardop vloek as daardie verdomde alarm my wakker maak. Ek het nie krag om die uitdagings in die gesig te staar, wat nog te sê van mense se kleinlike kwessies. Ek het nog nooit in my lewe gedink ek sal ooit so uitgeput wees as wat ek nou is nie, maar na 'n lang, uitmergelende jaar is ek.
Al wat ek nou meer as enige iets anders doen is om net my kwota agt ure slaap inkry, dalk 'n bietjie meer en my Desember spandeer met 'n lekker Jodi Picoult storieboek op my skoot en lees totdat my oë lam raak. Ek wil die aand ontspan met 'n fliek of twee. Ek wil vergeet van al die negatiewe dinge wat sosiale media bring deur om my foon in my kamer te los, en buite te sit met 'n boek.
Al wat ek nou wil doen is dit en 'n bietjie meer. Dalk miskien aan 'n Parkrun of twee of dalk drie deelneem. Ek wil uitgaan saam met vriende of net langs in Seepunt gaan stap en die natuur geniet. Ek wil onder die afdak sit terwyl die somerreën so val en as die weer meer omgekrap is, myself bederf met sjokolade en 'n paar chick flicks soos Bridget Jones' Diary en The Holiday.
Die balangeikste van dit als is dat ek wil waardevolle en kosbare tyd saam met my familie bring want as daar een les wat 2019 oor my gebring het, is dat familie altyd eerste moet kom, maak nie saak wat nie en dat tyd saam met hulle ongelooflik kosbaar is.
Al wat ek wil doen is om my batterye te herlaai vir die nuwe jaar wat voorlê. Ek klink dalk 'n bietjie selfsugtig, maar ek skuld dit ten minste aan myself om hierdie jaar meer positief af te eindig en die nodige rus te kry wat my liggaam en gees nodig het. Ek het nodig om die positiewe dinge weer te ervaar en my lewe in 'n meer positiewe rigting in te stuur.
My Desember gaan ek seker wees dat ek myself eerste stel en probeer om baie meer positief te wees oor die toekoms. Ek skuld dit aan myself en niemand anders nie.
Ek weet dit is die vraag wat die meeste by mense sal opkom. Is ek goed genoeg? Dit het al by my opgekom in so baie situasies waarin ek myself nooit bevind het nie. Ek vra dit vanuit 'n plek van onsekerheid uit. Daar is tye waar ek onseker voel oor die situasie, oor myself of wanneer die lewe eenvoudiglik net druk. Almal was daardeur waar hulle voel dat hulle nie goed genoeg is vir mense nie.
Ek was vroeër vanjaar by die Fleur Du Cap toekennings aand by die Artscape Teater. Die toekenningsaand het plaasgevind net so voor my operasie so ek was liederlik uitgestres oor die operasie. Daar was daardie ekstra druk op my om die beste te lyk vir die toekenningsaand en ek het geweet dat daar nie geld was vir daardie rok en duur skoene nie. Ek moes 'n mooi broek en 'n mooi toppie iewers uit my kas haal en dit dra. Ek kon ook nie daardie aand hoëhak skoene dra nie want ek het my voet Gestamp die dag voor die toekenningsaand.
Ek het my bes probeer maar tog het ek gewonder of ek goed genoeg gaan wees om tussen al daardie akteurs te staan. Gaan ek soos 'n seer tand uitstaan met my broek en mooi toppie? Gaan ek mense in die skande steek? Dit is al vrae wat deur my kop gemaal het ure voor die tyd. Maar die vraag wat meeste deur my kop gegaan het is of ek goed genoeg lyk en is voor mense.
Ek sal net sê dat ek dalk met daardie vrees sit dat mense my sal oordeel oor wat ek aanhet vir 'n toekenningsaand en nie volgens die menslike reëls en standaarde leef nie. Ek was bang mense oordeel my sonder dat hulle my werklik ken vir wie en wat ek is. Daar bestaan daardie vrees tog by almal wat hulself in 'n totale nuwe situasie vind wat vreemd is vir hulle. Dit voel asof hulle in die diep kant ingegooi is en dat hulle vrees dat hulle nooit sal uitkom nie. Dit is hoe ek gevoel het toe ek in daardie diep kant ingegooi is.
Voor die toekenningsaand het ek die hele tyd rondgekyk en was verlig om te sien dat vroue opgedaag het met mooi, stylvolle broeke en mooi, smaakvolle toppies. Dit het my verlig laat voel van binne af en my laat besef dat ek nie alleen is nie.
Dit is ook soos ek in die Kerkgebou instap op 'n Sondagoggend en wonder of mense my sal oordeel oor daardie stywe jean, blou top en sandale wat ek aanhet, terwyl daar vroue nog by tradisie 'n kerkrok en netjiese skoene aanhet. Ek wonder ook by tye of ek goed genoeg is en of ek inpas by die gemeente van sowat 'n 1000 lede?
Maar dan sien ek mense wat Springbok tops aanhet dan wonder ek nie meer nie. Want geen kerk is 'n modehuis of geen kerkdiens is 'n modeperade nie. Almal is daar vir een doel. Om te leer uit die woord en te bid vir vergifnis, maak nie saak wat ek of die persoon langs my aanhet nie.
Daar is dae dat ek voel dat ek nie inpas my mense se ideale, standaarde of morele waardes nie. Daar is dae dat ek wonder of ek goed genoeg is wanneer ek 'n geleentheid bywoon of wanneer ek uitdagings pak wat soms bo my vuurmaakplek is.
Daar is dae dat ek wonder of ek wonder of ek hard genoeg werk om mense bewus te maak van die impak van geweld teen vroue of kinders. Ek doen die beste van my vermoë om genoeg mense bewus te maak hoe hartseer dit is dat so baie vroue en kinders die slagoffers word van geweldsmisdaad. Ek werk hard genoeg, maar is dit goed genoeg? Dit is wat ek wonder sommige dae.
Mense stel reëls en standaarde vir die wêreld om na te streef. As dit nie gevolg word nie, word jy geoordeel en gekruisig, min wetende dat mense elk hul eie standaarde het om na te streef. Ek het dit, en ek verwag nie van mense om my reëls en standaarde na te streef nie.
Ek sal nooit goed genoeg wees vir sekere mense in die geheel nie. Ek sal nooit hul standaarde wat hulle stel vir hulself en ander, na streef nie. Ek sal nooit eintlik volgens reëls en waardes leef nie, net my eie.
Ek sal nooit goed genoeg wees vir sekere mense nie. Ek is goed genoeg in die oë van die mense wat lief is vir my vir wie en wat ek is. Ek is goed genoeg vir mense wat my aanvaar vir wie en wat ek is. Die belangrikste van dit als is dat goed genoeg is vir God, want Hy het my geskape en gemaak in die persoon wat ek vandag is. En dit is goed genoeg vir my.
Buite die Lyne – Een Jaar Later
Presies een jaar gelede het ek 'n inskrywing op hierdie blog geskryf getiteld Buite Die Lyne. Hierdie inskrywing was geïnspireer deur 'n gesprek met 'n vriend van my oor die misdaad in Suid-Afrika en hoe ons almal daardeur geraak word. Ek was al voorheen gekritiseer deur mense toe ek genoem het dat alle Suid-Afrikaners deur misdaad geraak word. Ongelukkig vir my het die inskrywing veroorsaak dat ek vir myself moes baklei nadat iemand dit verkeerdelik opgevat het. Wel, dit is die nagevolge van die waarheid wat mense soms net 'n bietjie baie ongemaklik sal laat voel wanneer hulle dit die minste verwag.
Baie dinge het verander in die laaste jaar vandat daardie inskrywing die lig gesien het. Ek het 'n moeilike jaar agter die rug, wel amper. Desember lê nog voor met hopelik goeie herinneringe en goeie tye wat vir my voorlê want die hemel weet ek het die broodnodig. Ek het 'n paar nuwe haarstyle probeer wat my eintlik beter gepas het as my langer hare. Ek werk nog aan 'n bietjie meer gesonder leefstyl en ek werk hard om fiks te bly sodat ek beter kan voel oor myself. En laastens maar nie die minstens nie, ek wys negatiewe mense die deur juis omdat ek moeg is vir al die drama wat hulle veroorsaak om my. Dit is 'n paar plus punte wat ek kan bylas in 'n jaar vol negatiwiteit.
So baie dinge het verander intussen. Een ding wat nie verander nie is my siening oor die lewe. En nee, ek forseer dit nie in jou keelgat af en ek is nie iemand wat mense in boksies druk nie. My siening bly dieselfde as wat dit was presies een jaar gelede. Die misdaad is baie ontstellend in Suid-Afrika. Geen mens kan dit ooit ontken nie. Die moordsyfer bly hoog, vroue word verkrag en vermoor en onskuldige kinders word verkrag en vermoor in Suid-Afrika. Boere word vermoor in plaasaanvalle.
Die waarheid is dat alle rasse en kulture word deur misdaad geraak. Ek lees dit elke dag in die media. Die afgelope paar maande was daar heelwat vroue wreed vermoor in Suid-Afrika. 'n Vrou wie se lyk opgekap is. 'n Swanger vrou wat agt keer raakgeskiet is deur bendes en wat toe op die ou einde gesterf het aan haar wonde. 'n Onskuldige student wat in 'n poskantoor in Kaapstad verkrag en vermoor is. 'n Perderuiter wat deur bendes vermoor is. Dit is net om 'n paar uiterse hartseer voorbeelde te noem.
Dit is presies my siening wat nie verander nie. En wat nogsteeds nie verander het nie is die feit dat ek nie bang is om daaroor uit te spreek nie. My ontsteltenis daaroor uit te spreek nie. Om op te staan vir elke liewe slagoffer, ongeag hul agtergrond en ras. Want dit is juis waar mense nie so bang moet wees om hieroor te praat nie. Die waarheid gaan sekere mense ongemaklik laat voel oor hierdie hele realistiese situasie waarin ons almal bevind is. Dit is waar ek sal aanhou om dit te praat.
Na een jaar, of sal ek sê 'n hele paar jaar, is ek nie bang om Buite die Lyne in te kleur nie. Want ek wil nie onthou word as iemand wat soos 'n dwase skaap mense se sienings volg nie. Ek glo daaraan om bloot net uit te staan en 'n stem te wees vir diè wat nie so gelukkig is soos wat ek nou tans is nie.
Dit is slegte nuus vir die mense wat my gekritiseer het deur die loop van verlede jaar, maar die goeie nuus is vir my is dat ek berusting het oor my siening en dat ek nie gaan terugstaan en nie bang gaan wees om Buite die Lyne in te kleur nie. Elke ras en elke kultuur verdien 'n plekkie in die son. Niemand verdien om neergesien te word oor juis waarvandaan hulle kom nie.
'n Paar woorde van wysheid uit die Blog van verlede jaar "Buite die Lyne"
Die titel Buite Die Lyne van verlede jaar
Hierdie week was interesant gewees in die sin van die woord dat ek net basies baie moeg was om heeltyd op negatiwiteit te leef. Ek het wel my eie Twitter profiel, wat vir vier jaar op publiek gestel was vir almal om my te volg, op privaat te stel. Daardie besluit het nie baie gou en inpulsief gekom nie. Dit kom nou al vir 'n tyd al. Maar dit is tydelik totdat ek besluit het wanneer die tyd reg is om die wêreld aan te durf op die sosiale media terrein.
Hierdie jaar was 'n minus vyf op die positiewe skaal. Dit is nou eers November en daar is dae dat ek wens hierdie verdomde jaar kom tot 'n einde. Dan is daar ander dae waar dinge vir my opkyk en ek rede het om positief te bly. Ek probeer baie hard om optimisties te bly in 'n aansienlike negatiewe wêreld wat nog verder aangevoer word deur 'n baie negatiewe jaar.
Ek probeer my lewe op die positiewe pad hou en dit is om nuwe uitdagings aan te pak, meer te ontspan oor naweke en soos byvoorbeeld klein dingetjies te doen soos om myself te bederf met 'n komedie elke aand na werk. Dit werk op 'n manier want dit is hierdie klein dinge in die lewe wat my nou aan die gang hou meer as enige iets anders.
Die belangrikste aspek van om positief te bly is ook seker maar om negatiewe mense uit te sny uit jou lewe uit, en dit meer spesifiek op sosiale media. Ek was altyd bereid om heeltyd vir myself te baklei sonder om op te hou en op die ou einde amper te verloor wie ek was. Ek is nie seker of ek net hierdie week baie moeg was nie. Hierdie jaar het 'n nommer op my gedoen so dit kon 'n rol gespeel het oor hoe ek gevoel het. Ek het net besluit om negatiewe mense uit te sny (of te blok) op sosiale media en vorentoe te kyk. En nie weer terug te kyk op dinge wat gewees het nie.
Die waarheid is dat ek nie meer kan fokus op die negatiewe nie, veral nie negatiewe mense nie. Ek sal raai dat dit als neerkom op selfwaardigheid op die ou einde van die dag. Selfwaardigheid was iets waarvoor ek baklei het, veral op sosiale media. Ek moes gedurig myself verdedig teen leuens en opgemaakte feite. Die feit dat daar so hard probeer was om my die feeks in die verhaal te maak was besig om my onder te kry, veral in hierdie jaar. Die beste was om weg te stap vanuit 'n uiterse negatiewe situasie voordat ek myself heeltemal verloor het, asook my selfwaardigheid in die proses.
My waardes is vir my meer van belang as om ongesonde debatte te voer met mense wat daarop sal uitgaan om van my die slegte een te maak, en ek ken myself beter as dit. My leef volgens my waardes deur om almal in dieselfde lig te sien, ongeag wat hul agtergronde of ras is. Ek is nie perfek nie, maar my waardes maak van my 'n baie beter mens. En dit sal ek nooit opgee vir enige iets nie.
Ek sal aanhou baklei vir dit waarin ek glo. Ek sal harder baklei vir vroue en kinders wat deur geweld geraak word. Ek sal nog harder baklei as mense verkies om die blaam op slagoffers te lê as om die oortreder verantwoordelik te hou vir die dade wat sy of hy gepleeg het. Ek besef nou dat daar beter maniere is om nie jou waardes op te offer nie.
Die beste ding wat ek kon ooit gedoen het, en ek moes sekerlik dit in die eerste plek gedoen het, was om negatiewe mense uit te sny uit my lewe uit. Dit is nooit te laat om dit te doen nie. Ek glo vas dinge kan van nou af net beter gaan. Al wat ek net moet doen is om nie terug te kyk nie. Ek is nie kwaad oor wat als gebeur het nie. Ek is eintlik op 'n baie goeie plek in my lewe, al is daar dae dat dinge nie altyd 100% vlot verloop nie. Ek is op 'n beter plek in my lewe as wat ek gewees het so 'n week of twee gelede.
En dit is al wat saakmaak.
Twaalf jaar gelede, Saterdag 20 Oktoberr 2007, het my senuwees geknaag. Soos in met behoorlik. Daar was 'n aansteeklike gees in Checkers, Plumstead gewees toe Leon Schuster se lied, Pasop vir die Bok, oor luidsprekers gespeel het. Dit het my meer opgewonde gemaak, en definitief 'n bietjie meer senuweeagtig. Want daardie aand het die Springbokke teen Engeland gespeel in die Rugby Wêreld Beker einstryd. Die Engelse was daar om hul titel te verdedig. Die Bokke was daar om 'n nasie baie trots te maak. En ek? Ek het net gehoop en gebid dat die Springbokke Engeland klop en die beker huistoe bring. En hulle het.
Twaalf jaar later het die Springbokke die einstryd gehaal en Engeland was hul opponent. Dit was Saterdagoggend, 2 November 2019 en weereens het my senuwees behoorlik geknaag. Die vorige dag was ek tè besig by die werk gewees om te wonder wat juis in hierdie einstryd sal gebeur. Daardie aand was ek hopeloos te moeg gewees om myself te bekommer oor wat gaan gebeur en het vroeër as gewoonlik gaan slaap, min wetende wat op my sou wag die volgende dag.
Daardie oggend, na 'n heerlike nagrus, het ek my gewone Saterdae dinge gedoen. 'n Bietjie op sosiale media gekuier, met my beker koffie langsaan my. Ek het na KT Tunstall se eerste twee albums geluister wat 'n bietjie vreemd was, want twaalf jaar gelede voor die einstryd het ek Paper Areoplane van dieselfde kunstenaar in my kop gehad. En ja, my senuwees het behoorlik geknaag.
Ek het 'n week voor die "groot dans" op Facebook genoem dat die span wat teen die Engelse speel in die Wêreldbeker einstryd die Engelse moet laat verstaan dat niks in die lewe verniet is nie, nie eens Wêreldbeker titels nie. Daardie deel het gekom uit 'n plek van teleurstelling uit omdat die Engelse die All Blacks gewen het. Hul plek in die einstryd het my vaagweg herinner aan die Krieket Wêreldbeker einstryd toe hulle Nieu Seeland geklop het op 'n eerder vreemde manier waaroor ek nie wil eintlik uitbrei nie. Min het ek geweet dat die span wat die les vir die Engelse moes bring die Springbokke sou wees.
Met die einstryd self het ek myself gehelp met 'n tweede beker koffie, wat basies 'n fout was want my senuwees was behoorlik op hol. Die Springbokke het in hul vorige wedstryde die skoptaktiek gebruik, so wie sou kon raai watter wedstryd plan hulle teen die Engelse rugbyspan sou gehad het? Daardie skoptaktiek het my eindelose frustrasie gegee. Ek was moedeloos met die Springbokke se wedstryd teen Japan so ek het niks anders verwag nie. Ek was ook baie op my senuwees juis oor die feit dat 'n ene Eddie Jones, 'n wêreldklas rugbyafrigter, Engeland se afrigter was, maar soos die wedstryd my later geleer het, Eddie Jones is maar net 'n naam op papier as die Engelse heeltyd op die veld onnodige foute gemaak het.
Dat was, soos hulle sal sê, 'n "ding dong" stryd gewees met strafskoppe vir beide spanne. Die effense voorsprong wat die Springbokke gehad het, het nie gehelp om my senuwees te kalmeer nie want enige tyd, kon die Engelse oor ons doellyn gekuier het, wat hulle so byna reggekry het. Hierdie stryd het aangehou wel tot in die tweede helfde totdat Mapimpi my weer kon laat asemhaal het met 'n baie goeie drie.
Cheslin Kolbe het my opeens laat besef dat die Springbokke die titel verower het vir die derde keer in sy geskiedenis met 'n uitstekende drie en ek kon behoorlik ontspan weer. Die eindfluitjie was uiteindelik geblaas gewees en my trane het gevloei van pure senuwees en baie vreugde. Dit is 'n oorwinning wat Suid-Afrika nodig gehad het om mense te laat glo en dat ons almal kan saamstaan.
Die woorde "I learned that courage was not the absence of fear, but the triumph over it. The brave man is not he who does not feel afraid, but he who conquers that fear" van Nelson Mandela was die woorde wat ek 'n paar uur voor die wedstryd op Facebook gesit het. Dit is woorde wat ook na die einstryd deur my gedagtes gemaal het. Want ek was op 'n manier oortuig daarvan dat die Engelse met Eddie Jones aan hul kant, vir ons kon wys hoe om rugby te speel, maar dit was die heel teenoorgestelde gewees daardie oggend.
My trane het gevloei daardie middag, maar hierdie keer was dit trane van blydskap. En verligting. Ek het juis met hierdie wedstryd geleer om meer geloof te hê. Nie net in die Springbokke of enige ander Suid-Afrikaanse sportspan nie. Maar om geloof in myself te hê. Die wedstryd het my geleer om ophou te vrees vir dinge wat nog nie eens gebeur het nie. En om my vrese aan te pak en in die gesig te staar.
Maar om dit als te eindig. Hierdie einstryd kan kwalifiseer as 'n hoogtepunt van 2019 na 'n uiterse swaar en moeilike jaar. Dit het my laat besef dat als weer okay gaan wees as ek net aanhou hoop en glo. En geloof sal hê dat dinge eendag vir my sal uitwerk soos dit moet.
'n Tikke Genade
Ek hoef sekerlik nie weer te skryf hoe hierdie jaar was nie want julle weet dit al teen die tyd. Ek was deur moeilike tye ensovoorts. Ek was deur hel en terug ensovoorts. Meeste van ons het hartseer en pyn beleef in hierdie jaar. Ek is beslis nie alleen nie al voel dit soms so as niemand verstaan nie. Of altans, dit voel asof niemand ooit op hierdie planeet verstaan waardeur ek gaan nie maar ek weet vir 'n feit mense staan geliefde diere aan die dood af. Mense het vanjaar hospitaal toe gegaan vir operasies om hul verstandtande te laat verwyder. Mense was saam met my in daardie bus toe dit teen 'n wit motor gery het. Mense het geliefdes en vriende aan die dood afgestaan hierdie jaar. Ek is beslis nie alleen nie.
'n Tikkie genade aan als dit verbonde is watter besluite jy neem om voort te gaan met jou lewe. Ek het besef diep binne-in my dat ek een van twee keuses gehad het. Of ek kan heeldag in my bed lê in my PJ's en vergaan van die ellende terwyl die Somerson op 36 grade vir my gesig wys, of ek kan nuwe dinge probeer en dit vir my redes gee om ten volle te lewe.
Ek kon heeldag lê en Netflix kyk en myself siek eet aan Regal Sjokolade en Bubbles, of ek kan uitgaan na Seepunt toe en die prominade gaan stap. Om 'n reeks op Netflix te binch kyk op 'n Sondagmiddag is nie 'n slegte idee nie, om jouself te bederf met 'n sjokolade of twee is nie die grootste sonde onder die son nie. Maar daar is soveel meer in die lewe as net 'n Sondagmiddag onder die duvet met jou tablet en ongesonde kos.
Ek was deur baie gewees. Maar so was elke liewe mens deur baie waarvan ek niks weet nie. As ek elke middag op die bus langs vreemdelinge sit oppad huistoe na 'n lang dag by die werk, weet ek nie waardeur die persoon wat langs my sit, of die persoon wat oorkant my sit gaan nie. Ek weet nie of die persoon dalk finansieële probleme sit nie, of hy of sy dalk teruggekom het van 'n werksonderhoud nie. Ek weet nie of daardie persoon se kind dalk siek is nie. Of dalk is een van sy ouers siek. Ek weet dit nie want almal gaan deur struwelinge waarvan niemand weet nie. Almal het probleme in die lewe.
Ek kon eenvoudiglik myself net jammer gekry het en nie die innerlike krag gehad het om die wêreld in die oë te kyk nie. Ek moet erken dat daar dae is dat ek so voel as die lewe my net druk en frustreer. Dan moedig ek myself aan om die wêreld in die oë te kyk.
Daar is dae dat ek so moeg in die aande by die huis aankom dat ek skaars my arms bo my kop kan lig. Tog sal ek ontspan met 'n episode van Ouboet en Wors op Showmax elke aand, net om my dag op een of ander hoogtepunt te laat eindig.
Daar is Sondagmiddae waar ek net lê in die spaarkamer voor die TV en wonder watter kanaal ek kan kyk op DSTV, maar daar is ook tye waar ek opgewonde is omdat 'n span soos Japan Skotland geklop het in 'n wêreldbeker wedstryd.
Daar is dae waar ek moeg deur die lewe gaan, maar daar is ook dae waar ek die besluit neem om nuwe uitdagings aan te pak, om soos byvoorbeeld te oefen vir my eerste parkrun. Of net te oefen omdat ek iets vir myself wil doen, en niemand anders nie.
Daar is dae waar ek in die spaarkamer kan sit en wonder hoekom die lewe so hard is soms, of ek kan uitgaan met my kamera en fotos van double delight rose in die tuin neem. Dit is klein dingetjies, maar op die ou einde maak dit tog eintlik saak. Want ek is tog dankbaar vir die geleentheid om sulke pragtige fotos te kan neem van dinge wat deur God se hand gemaak is.
Niemand het dit maklik nie. Almal gaan deur pyn en hartseer. Dit is wat jy daarvan maak wat van jou die mens maak wat jy vandag is.
Daar is dae dat ek wel baie moedeloos voel en 2019 omwens. Daar is dae dat ek gefrustreerd is. Daar is dae dat ek spookmoeg is dat 'n veer my kan omtik. En daar is dae dat ek voel ek wil net opgee met iets wat my nie meer opgewonde maak soos wat dit altyd het nie.
Daar is ook dae dat ek kan lag vir die klein dingetjies in die lewe. Daar is dae dat ek vol hoop is. Daar is dae dat ek genade voel of daar is dae dat 'n swaar las van my skouers afgelig is deur die genade van God. Daar is dae dat ek positief is oor die toekoms en wat voorlê. En dit is die dae wat eintlik moet saakmaak in die lewe.
Hierdie jaar was net een jaar vol hartseer en nogmaals hartseer. Ek het meer verloor waarop ek kon reken. My gesondheid het wipplank gery met 'n operasie en maande daarna griep wat vir twee weke aaneen nie my wou los nie. Boonop was ek in 'n ongeluk gewees wat my kon baie ernstiger laat beseer het en vir my weke lank in die hospitaal laat bly het, en ek haat hospitale. Hierdie jaar wou ek met alle mag en siel afskryf en ek het beloof dat ek alle 2019 kalenders in hierdie huis op 31 Desember verbrand. Want ek was so damn gatvol vir 2019. Ek wou nie meer verloor nie.
Ek was op 'n manier net kwaad en bitter gewees. Ek was kwaad omdat ek my vriend en twee honde binne 'n bestek van sewe maande afgestaan het aan die dood. Ek was hartseer oor hul dood. Ek was gefrustreerd omdat omtrent als in hierdie jaar alleen skeef geloop het. Ek het op 'n tyd gevoel dat als van my af weggeneem was en dat ek besig was om alles te verloor. Dit is hoe ek gevoel het daardie tyd.
Vanjaar is vir my hel, maar ek is nog hier. Ek haal nog asem. Ek besef hoe eintlik gelukkig ek moet wees. Ek troos myself aan die feit dat my twee geliefde honde op 'n baie beter plek is sonder enige pyn, leiding en hartseer. Elke dag is vir my een uitdaging op die ander. Ek is moeg met ek wat elke aand op die bed lê en sukkel om my arms te lig, dit is hoe moeg ek is deesdae. Hierdie jaar is dreinerend verby, maar ek kap maar aan want ek weet dinge kan dalk vir my net beter gaan eendag.
Daar is dae dat ek net negatief voel oor alles. Daar is dae dat ek so moeg is, ek kruip amper letterlik om by die huis uit te kom. Ek is so moeg wanneer ek wakker word, al waarna ek uitsien is my bed en Showmax, maak nie saak wat wys nie. Of dalk is How to Get Away with Murder op Netflix nie so 'n slegte idee nie.
Aan die anderkant is daar dae waar daar net 'n liggie van hoop is. Dat als okay gaan wees op die ou einde. Ek lees al die inskrywings op die #ImStaying facebook groep en dink by myself dat daar nog hoop is in Suid-Afrika. Ek lees ook al die negatiewe opmerkings van een negatiewe suurknol en besef hoe beter ek is daartoe af dat ek somtyds net 'n positiewe sel in my lyf het.
Want ek het dit nodig gehad om daardie groep se inskrywings te sien en te lees hoe mense mekaar behandel. Vreemde mense van verskillende en uiteenlopende agtergronde in Suid-Afrika wat positiewe dinge met mekaar deel en vir mense hoop gee dat die mensdom dalk nie vol stront is nie. Ek het net daardie hoop nodig gehad om te besef dat dinge in my lewe tog okay gaan wees.
Ek het nodig gehad om die positiewe van die lewe te sien om te besef hoe dankbaar ek moet wees. Ek haal nog asem. Ek het nog my gesondheid. Ek het familie wat baie vir my omgee. Ek het vriende wat vir my omgee ongeag my flaws. Daar is spasie vir groei en hoop vir 'n baie beter toekoms.
Ten spyte van al die negatiewe dinge wat plaasgevind het in hierdie jaar, glo ek en hoop ek dat daar 'n beter toekoms voor my lê. Ten spyte dat mense gaan dink dat ek naïef is, gaan ek hulle so laat dink want ek loop nie met oogklappe rond wanneer dit kom by al die negatiewe dinge wat plaasvind in Suid-Afrika nie. En ten spyte wat sekere mense dink van ons land, bly ek lief vir Suid-Afrika en al die mooi dinge wat dit bring.
Ek is vandag eintlik dankbaar vir die lewe wat ek het, al het hierdie jaar nie verloop soos dit het nie. Ek wil in Suid-Afrika bly met die hoop dat ek 'n verskil kan maak iewers. Ek voel positief dat dinge eendag vir my sal uitwerk. Ek is hoopvol dat dinge in my lewe beter sal verloop. Ek het hoop en geloof en ten spyte van die uitdagings, is dit al wat my aan die gang sal hou.
Buite die Lyne – Jou Erfenis
Hierdie dag was deur my gebruik om my foon af te los want daar was geen manier dat ek wou gepla word vandag nie. Ek het vandag gebruik om my batterye te herlaai. Om Unbelievable op Netflix te kyk want dit is an eye-opener reeks om te kyk. Almal moet hierdie reeks kyk om te verstaan waardeur slagoffers van verkragting gaan. Ek was vandag baie rustig gewees want dit was waarna ek eintlik baie meer gesmag het meer as enige iets anders.
Erfenis dag. Waaroor gaan dit? Gaan dit nou oor om 'n skaap tjoppie of drie op die kole te sit of gaan dit eintlik oor die melkterte en koeksisters saam met jou koppie koffie te geniet? Dit gaan daaroor op 'n manier as jy baie trots om 'n Suid-Afrikaner te wees. En dit is ek beslis. Ek geniet dit om elke Sondag saam met my geliefdes te braai en ek sal my oogtande gee vir melktert of drie stukke suurlemoentert as dit moet. Vir my gaan dit oor wie jy as mens is vandag en waar vandaan jy eintlik kom. Wat is jou herkoms, is die vraag wat ek eintlik wil vra?
Ek is 'n Suid-Afrikaner. My herkoms is Nerderlands, Frans en Duits. Ek is trots om 'n Suid-Afrikaner te wees, ten spyte van al die negatiwiteit soos misdaad en korrupsie. Ek swel van trots as jongmense soos die Ndlovu Jeug Koor hul drome uitleef op die grootste verhoog in die wêreld. Ek is trots as elke Suid-Afrikaner groot prestasies behaal. En ek probeer ook my bes om trots te wees op die Springbokke as hulle hul beste gee op die veld daar iewers in Japan.
Ek is meestal trots op die manier hoe ek vandag uitgedraai het, nie dat ek perfek is nie. Niemand is nie. Ek is geleer om uit te staan en uniek te wees. Dat dit nooit nodig is om volgens reëls en standaarde wat mense jaag, te leef nie. Ek is geleer om mense van verskillende agtergronde en alle kulture die nodige respek te gee want almal verdien 'n plekkie in die son.
Meer belangriker is dat ek moes leer om op te staan vir mense wat nie instaat is om dit te kan doen nie. Ek wou daardie stem wees vir die onskuldiges want ons almal word geraak deur die misdaad in Suid-Afrika. Ek moes kanse vat en buite die lyne te kleur want mense verdien om beter behandel te word. Ons almal het iewers seer wat ons binne ons dra. Ons almal verdien 'n bietjie geluk iewers langs die lyn. Ek moes dit als doen, al het ek somtyds baie alleen gevoel en al het ek soms 'n bietjie baie kritiek ontvang omdat ek sekere aspekte anders gesien het as meeste mense.
My boodskap op Erfenis dag sal wees om absoluut trots te wees op wie jy is. Moenie bang wees om uit te staan en net anders te wees nie. Kleur buite die lyne as dit moet, want niemand sal jou hoor of raaksien as jy in jou gemaksone is nie, of verkies om dit veilig te speel nie. Respekteer alle rasse en kulture, want ons almal verdien 'n goeie lewe. Ons almal is deur God geskape om 'n verskil te maak.
Terwyl jy om jou braaivleisvuur sit en wonder en peins oor jou identiteit en herkoms, wees eerder trots op wie jy vandag is. Wees jouself, maar moenie bang wees om kanse te waag en anders te wees en net mense se reëls wat hulle vir die wêreld maak, te breek nie. Want somtyds en in positiewe omstandighede hoef niemand mense se reëls te volg en volgens standaarde te leef nie. Die enigste reëls en standaarde waarvolgens jy moet leef is jou eie.
Wees trots op jouself en jou herkoms. Want dit is wat jou uniek maak teenoor die res van die ander.
Die gevoel as jy jou geliefde hond wat vir meer as 14 jaar deel was van jou lewe voel asof jou hart uit jou bors uitruk. Daar sal mense wees wat sal sê dat dit net 'n hond is, en dat ek sommer simpel is om te rou oor 'n hond. 'n Verlies van 'n hond maak net so baie seer as wat enige mens oor 'n geliefde of vriend sal rou.
Hierdie hartseer dag het plaasgevind op Saterdag, 7 September 2019 toe ek my geliefde Labrador, Sahara, verloor het nadat sy siek geraak het. Ek het alle emosies ervaar, tot 'n bietjie woede en het hierdie verdomde jaar wat net so baie moeilike tye oor my gebring het, omgewens. Ek het later besef dat Sahara op 'n beter plek is waar sy geen pyn of lyding ervaar nie. Dit maak nie die verlange minder nie, veral nie as ek 'n baie slegte dag gehad het nie. Want dit is wat ek die meeste mis van Sahara. Dat sy my stertswaaiend terug verwelkom het by die huis, of die dag lekker was of sleg. Nou is sy nie meer daar nie.
Met al die hartseer, koester ek baie mooi herinneringe van haar. Die warm somer aande waar sy onder my kamervenster geslaap het en waar ek haar stilletjies gegroet het tot waar ek buite gesit het met haar met 'n leesboek tot sy die leesboek met haar neus toegedruk het omdat sy wou gespeel het of haar kos gehad het. Dit is hierdie herinneringe wat ek vir altyd sal onthou van haar. En niemand sal dit ooit kan wegneem van my af nie. Die verlange is groot. Dit is hier elke dag. Maar die herinneringe is kosbaar.
Die dag toe Sahara die reenboogbrug oorgegaan het, sal moeilik wees om te vergeet. Dit is nogsteeds vars in my geheue, veral die tyd waar ek daardie Saterdagaand omgehuil het van hartseer. Ek troos myself gedurig dat Sahara op 'n beter plek is. Ek glimlag met elke liewe herinnering wat in my gedagtes opkom en ek glimlag met elke foto wat ek van haar geneem het. Dit is dinge wat vir altyd by my sal bly of dit op my skootrekenaar is, my foon, my tablet of net in 'n foto album.
Die herinneringe van Sahara is al wat oorbly, maar dit is herinneringe wat ek in my hart het en dit sal ek vir altyd koester. Sahara, my bekkieskind, sal vir altyd onthou word.