JY LEES NOU Skryf is vir Karin Brynard soos om bakstene uit te kraam.
Ek het altyd geweet dat ek ’n sentrale storielyn het. Ek het ’n moord gehad, en ek het moorde gehad wat daaraan aangelas word. Dit was van die begin af my plan van wat moes gebeur. ’n Deel van die plan was om te kyk na die tragedie en die geskiedenis van die San. Ek wou ’n manier vind om te kyk na wie hoort in die land en wie nie. Dit was ’n debat wat toe in die land was en wat in Europa groter begin word het. Hoe meer ek bewus geraak het, hoe meer het ek opgelet. My antennas het reg oor die wêreld die ding opgetel van hoeveel mense migreer. Dis ’n verstommende hoeveelheid van die wêreldbevolking wat eintlik immigrante is. Baie mense woon hier, maar werk elders. Die hele migrasie wat ons gehad het uit Suid-Afrika uit van wittes wat oral heen is, en die mense wat weer hiernatoe kom en die xenofobiese gesprek ... Dis wat aan die gebeur was toe ek met die storie begin het. Plus die idee van ‘hier is die San nou, ná duisende jare wat hulle van hul tuiste afgeskop is”. Maar die sentrale ding was die moorde en ek wou uitkom by die tragedie van die San. Ek moes ’n voertuig vind daarvoor.