Die volgende hét gebeur. . . en is nie ‘n grap nie. Onlangs, op ‘n snoekboot met vier man en die skipper aan boord, het dit weer jollie gegaan. Of jy nou die lô of die doringpoot aan die hoek gehad het, maak nie saak nie, die vis was honger en met elke silwerlyf wat in die boot beland het, het die manne saam gesels: “Ons hét ‘n tien rand.”
Nadat hy die volgende snoek opgetrek en die nek gebreek het, haal Galtoon stilletjies sy eie valstande uit, spoel hulle goed af en druk hulle in die snoek se bek. Toe tik hy sy pel op die skouer.
“Djy kan hêppie wies, die vis het jou tande teruggebring,” en hy gee die snoek met die valstande in die bek, aan sy pel wie se oë nog huil van die hoesery.