Verstaan ​​die rol van die Superego
Volgens Freud se psigoanalitiese teorie van persoonlikheid is die superego die komponent van persoonlikheid wat saamgestel is uit ons geïntegreerde ideale wat ons van ons ouers en samelewing verkry het. Die superego werk om die dringendheid van die id te onderdruk en probeer om die ego moreel, eerder as realisties, te laat optree.
Wanneer ontwikkel die Superego?
In Freud se teorie van psigoseksuele ontwikkeling is die superego die laaste komponent van persoonlikheid om te ontwikkel.
Die id is die basiese, primale deel van persoonlikheid, wat vanaf geboorte teenwoordig is. Vervolgens begin die ego gedurende die eerste drie jaar van 'n kind se lewe te ontwikkel. Uiteindelik begin die superego om die ouderdom van vyf.
Die ideale wat bydra tot die vorming van die superego sluit nie net die sedes en waardes wat ons van ons ouers geleer het nie, maar ook die idees van reg en verkeerd wat ons van die samelewing verkry en die kultuur waarin ons leef.
Die 2 dele van die Superego
In die sielkunde kan die superego verder verdeel word in twee komponente: die ego-ideaal en die gewete.
Die ego-ideaal is die deel van die superego wat die reëls en standaarde vir goeie gedrag insluit. Hierdie gedrag sluit in dié wat deur ouer- en ander gesagsfigure goedgekeur word. Om hierdie reëls te gehoorsaam, lei tot gevoelens van trots, waarde en prestasie. Breek hierdie reëls kan skuldgevoelens veroorsaak.
Die ego-ideaal word dikwels beskou as die beeld wat ons van ons ideale selves het - die mense wat ons wil word. Dit is hierdie prentjie wat ons as die ideale individu hou, dikwels gemodelleer na mense wat ons ken, dat ons vas hou as die standaard van wie ons streef om te wees.
Die gewete bestaan ​​uit die reëls vir watter gedrag as sleg beskou word.
Wanneer ons optree in aksies wat ooreenstem met die ego-ideaal, voel ons goed oor onsself of trots op ons prestasies. Wanneer ons dinge doen wat ons gewete sleg beskou, ervaar ons skuldgevoelens.
Die doelwitte van die Superego
Die primêre optrede van die superego is om alle dringings of begeertes van die ID wat verkeerd of sosiaal onaanvaarbaar beskou word, heeltemal te onderdruk. Dit probeer ook om die ego te dwing om moreel eerder as realisties op te tree. Ten slotte streef die superego na morele volmaakte, sonder om die werklikheid in ag te neem.
Die superego is ook teenwoordig op al drie vlakke van bewussyn. As gevolg hiervan kan ons soms skuld ervaar sonder om presies te verstaan ​​hoekom ons so voel. Wanneer die superego in die bewussyn optree, is ons bewus van ons gevoelens. As die superego egter onbewus optree om die id te straf of te onderdruk, kan ons uiteindelik skuldig voel en geen werklike begrip hê van hoekom ons so voel nie.
"[Die superego se] inhoud is vir die grootste deel bewus en kan dus direk deur endopsigiese persepsie aangeval word. Tog is ons beeld van die superego altyd geneig om woes te word wanneer harmoniese verhoudings tussen dit en die ego bestaan. Ons sê dan dat die twee val saam, dws op sulke momente is die superego nie waarneembaar as 'n aparte instelling nie, óf aan die onderwerp self óf aan 'n buite waarnemer.
Sy buitelyne word eers duidelik wanneer dit die ego konfronteer met vyandigheid of ten minste met kritiek, "het Anna Freud in haar 1936-boek, The Ego en the Mechanisms of Defense, geskryf.
"Die superego, soos die id, word waarneembaar in die staat wat dit in die ego produseer: byvoorbeeld wanneer sy kritiek 'n gevoel van skuld veroorsaak," het sy verder verduidelik.