Geskryf deur Michael Petterson
Vinnige bevolkingsgroei en verhoogde verbruik word nou gesien as die belangrikste drywers van omgewingsveranderinge. van www.shutterstock.com, CC BY-ND
Die groei van die bevolking gedurende die afgelope 70 jaar het van 2 miljard tot byna 8 miljard ontplof, met 'n samestellende netto groei van meer as 30,000 per dag. Ons haal almal elke koolstofdioksied uit. Dit is gelyk aan ongeveer 140 miljard CO₂-asemhalings elke minuut. Is dit nie logies dat koolstofatmosfeer sal toeneem met die geboortesyfer nie, ongeag wat ons doen aan die vermindering van fossielbrandstof?
Hierdie vraag raak die kern van ons impak op planetêre verandering. Dit beklemtoon die eksponensiële groei in die menslike bevolking, maar huisves ook die potensiële direkte toevoer van koolstofdioksied deur mense deur asemhaling.
Soos ek hieronder in meer besonderhede verduidelik, dra ons asemhaling nie by tot die netto ophoping van koolstofdioksied in die atmosfeer nie. Maar bevolkingsaanwas, gekombineer met 'n toename in verbruik, word nou gesien as die belangrikste drywer van verandering in die Aarde-stelsel.
Mense: 'n oomblik in geologiese tyd
Die aarde bestaan ​​al vir 4.56 biljoen jaar. Die vroegste bewyse vir lewe op aarde kom van gefossileerde matte van sianobakterieë wat ongeveer 3.7 biljoen jaar oud is.
Van ongeveer 700 miljoen jaar gelede, en sekerlik van 540 miljoen jaar gelede, het die lewe ontplof in sy huidige vele vorme, van weekdiere tot longvisse, reptiele, insekte, plante, visse en soogdiere - wat met hominiede en uiteindelik tot stand gekom het Homo sapiens. Genetiese studies dui daarop hominiede het ongeveer 6 miljoen jaar gelede van primate ontwikkel, met die oudste fossiel van hominiede wat 4.4 miljoen jaar gelede in Oos-Afrika dateer.
Ons spesies het ongeveer 200,000 tot 300,000 jaar gelede verskyn, met 'n oogwink in geologiese terme. Van Afrika, Homo sapiens deur Europa en Asië gemigreer en versprei oor die hele wêreld, met weerlig snelhede.
'N Deel van die vraag handel oor 'n vermoedelike verband tussen menslike biologiese funksies en klimaat. Homo sapiens is een van meer as 28 miljoen lewende spesies vandag, en sommige 35 miljard spesies wat nog ooit op aarde geleef het nie. Daar was nog altyd 'n skakel tussen die lewe en die aarde se atmosfeer, en miskien is die duidelikste suurstof suurstof.
Lewe, koolstof en klimaat
Sianobacteria was die eerste organismes wat fotosintese en begin met die toevoeging van suurstof in die vroeë atmosfeer van die aarde, en het 2 miljard jaar gelede vlakke van 1% opgelewer. Suurstofvlakke is vandag 20%.
Terwyl mense suurstof inasem en koolstofdioksied inasem (miljarde ton per jaar), doen dit dit verteenwoordig nie nuwe koolstof in die atmosfeer nie, maar eerder herwonne koolstof wat opgeneem is deur die diere en plante wat ons eet. Verder is die harde dele van menslike geraamtes potensiële koolstofopslagplekke, as dit voldoende diep begrawe word.
Daar is 'n konstante siklus van koolstof tussen geologiese, oseanografiese en biologiese prosesse. Homo sapiens is deel van hierdie koolstofsiklus wat op die aarde se oppervlak afspeel. Soos alle lewende organismes, verkry ons die koolstof wat ons benodig uit ons onmiddellike omgewing en gee dit weer op deur asem te haal, te leef en te sterf.
Koolstof word slegs by die atmosfeer gevoeg as dit uit langtermyn geologiese winkels soos koolstofryke sedimente, olie, aardgas en steenkool geneem word.
Planetêre impak van mense
Maar die merkwaardige groei in die bevolking is sekerlik die kritieke saak. Tienduisend jaar gelede was daar 1 miljoen mense op aarde. Teen 1800 was daar vandag 1 miljard, 3 miljard by 1960 en byna 8 miljard.
As hierdie syfers op 'n grafiek getoon word, lyk die groeigraad byna vertikaal vanaf die 1800's en verder. Bevolkingsgroei kan uiteindelik afplat, maar slegs teen ongeveer 10-11 miljard.
Saam met die ongekende bevolkingsgroei van mense is die verlies van baie nie-menslike spesies (10,000 uitwissings per miljoen bevolkings per jaar, of 60% van die dierpopulasies sedert 1970), die vinnige verlies aan woestynhabitat en gevolglike groei in gekweekte land, oorvissery (met tot 87% van die visserye is ten volle benut), en 'n verbysterende groei in wêreldwye motorgetalle (van nul in die 1920's tot 1 miljard in 2013 en 'n geprojekteerde 2 miljard teen 2040).
Die wêreldproduksie van koper is 'n leersame gevolmagtigde vir menslike wêreldwye impakte. Soos met baie kommoditeitskrommes, is die neiging van 1900, en veral van die 1950's, eksponensieel. In 1900 is ongeveer 'n halfmiljoen ton koper wêreldwyd geproduseer. Vandag is dit 18 miljoen ton per jaar, sonder enige teken van die verlaging van die verbruikstempo. Koper is die grondstof vir baie van die moderne en toekomstige groen tegnologieë.
Die meeste wêrelddele ervaar tans materiële verbruik soos nog nooit tevore nie. Maar ernstige ongelykheid bly oor, met oor 3 miljard leef minder as US $ 5.50 per dag, En 'n klein persentasie wat so baie besit.
Sommige argumenteer dat dit nie die aantal mense op aarde is wat tel nie, maar eerder die manier waarop ons verbruik en deel. Ongeag die politiek en ekonomie, die bruto verbruiksvlak van miljarde mense is beslis die grootste oorsaak van planetêre verandering, veral sedert 1950. Die huidige atmosfeer van koolstofdioksied is een van die vele simptome van menslike impak.
Michael Petterson, professor in geologie, Auckland Universiteit van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoe groei in bevolking en verbruik planetêre verandering dryf