Stigma van die samelewing in sosiologie, in psigiatrie - teorie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
stigma - dit is die opdrag van die omliggende gemeenskap aan iemand van sekere eienskappe, meestal van 'n negatiewe oriëntasie, volgens eksterne formele faktore as gevolg van kulturele praktyke, politiek of persoonlike sielkundige komplekse. Hierdie verskynsel kom van die Griekse woord wat stigma beteken. So, byvoorbeeld, 'n individu met 'n diagnose van geestesversteuring word dikwels toegeskryf aan 'n oormatige begeerte vir gewelddadige optrede of 'n onvermoë om produktief te werk.
Sosiale stigma beteken 'n soort verband tussen die berugte kwaliteit van die samelewing en die geprogrammeerde houding daaroor. As gevolg van die oplegging van stereotipes, kan 'n individu nie 'n volle lewe in die samelewing lei nie weens die ontneming van die reg op erkenning van die samelewing.
Sommige kriminologiese konsepte beskou stigmatisering as gevolg van óf die proses om 'n land op te lê op 'n persoon wat 'n sosiaal gevaarlike wangedrag, die stigma van 'n misdadiger, gepleeg het. 'N Persoon wat een keer 'n onregmatige daad gepleeg het en as 'n misdadiger gebrandmerk word, is moeilik om in die toekoms van hierdie "stigma" ontslae te raak. Hierdie verskynsel lei tot die opkoms van 'n hele reeks antisosiale persoonlikhede.
Die kernidee van stigma was die sleutelidee van konflikologie, wat beweer dat akteurs dikwels swak met mekaar kom omdat hulle nie saamstem oor hul eie sienings en belange nie. Terselfdertyd het diegene in beheer die geleentheid om hul beginsels en oortuigings in die norme wat die institusionele lewe beheer, te formuleer en suksesvol negatiewe eienskappe ("etikette") op oortreders van aanvaarde norme vas te stel. Met ander woorde, ondersteuners van die stigma teorie is geïnteresseerd in die proses, die gevolg hiervan is die ontvangs deur sekere individue van die stigma van afwykers en die oorweging deur hierdie individue van hul eie gedrag as afwykende.
Ondersteuners van die stigma teorie G. Becker, E. Lemert en C. Erickson glo dat op sigself geen daad in wese kriminele of nie-kriminele is. Die negatiwiteit van 'n daad word nie bepaal deur die inhoud nie, maar deur die evaluering deur ander en die reaksie daarop.
Daarbenewens is afwykende gedrag inherent in absoluut alle mense, wat te doen het met die oortreding van verskillende norme. Voorstanders van die omskrewe teorie verwerp die gewilde idee van die verdeling van die hele mensdom in "normaal" en beskik oor 'n soort patologie. So, byvoorbeeld, ry baie individue met oormatige spoed, pleeg diefstal, versteek inkomste, rowwe, reël vandalisme nadat hulle hul gunsteling sokkerspan gewen het of verloor het.
Aanhangers van die stigma-teorie noem sulke aksies primêre afwyking en definieer dit as 'n gedrag wat sosiale norme skend, maar ontlok dikwels die aandag van wetstoepassingsagentskappe.
Die teorie van Becker se stigma is kortliks soos volg: 'n Afwykende is 'n individu aan wie die samelewing 'n etiket aangeheg het, en afwykende gedrag verwys na gedrag wat mense so aangewys het.
Becker het geargumenteer dat in die praktyk afwyking bepaal word deur die vermoë van sosiale groepe wat met mag belê word (byvoorbeeld wetgewers) om ander gedragstandaarde op te lê. Hy het geskryf dat sosiale groepe 'n afwyking vorm, omdat hulle die norme volg, waarvan die oortreding deur die samelewing as 'n afwyking beskou word. Hulle lê ook hierdie reëls op 'n sekere deel van die bevolking, wat deur buitestaanders "gemerk" word. Sy konsep van stigma beskou nie afwyking as 'n oortreding wat deur die onderwerp gepleeg is nie, maar eerder as gevolg van ander mense wat die norme en sanksies toepas op so 'n "oortreder".
Daarbenewens beklemtoon Becker die belangrike rol van "moraalkampioene" wat die sogenaamde "kruistogte" organiseer. In gevalle waar hulle oorwin, word 'n nuwe reëlsstelsel gevorm, wat aanleiding gee tot die vorming van nuwe afwykers.
Die teorie van Becker stigmatisering verteenwoordig dus kortliks 'n verduideliking van hoe 'n sekere houding teenoor individue ontwikkel word. Dit onderskei die teorie van stigma uit konsepte wat fokus op die eienskappe van vakke wat tot afwykings bydra.
Stigma van die samelewing
Daar word geglo dat stigmatisering van die samelewing geskep word op die grondslag van een hoofgehalte, wat aanduidend sal wees, en 'n stel kwaliteite, gelys op grond van die teenwoordigheid van die hoof een. Dit word bevestig deur die volgende voorbeelde van stigma. Daar is 'n mite dat die vroulike geslag 'n motor sleg aandryf. Hierdie mite is 'n vorm van stigmatisering, wat in sommige gevalle geassosieer word met geslagsdiskriminasie. As praktyk bewys die teenoorgestelde - nie elke vrou het 'n swak beheer van 'n voertuig nie, maar 'n gevestigde stereotipe impliseer dit.
Die hele wêreld beweer dat "Russiese alkoholiste" - hierdie stelling is 'n voorbeeld van transnasionale stigma, wat gebaseer is op verskille in kulturele eienskappe. As gevolg van die negatiewe oriëntasie en kategorisiteit word hierdie stelling as stigmatisering beskou.
Die meeste Duitsers word as fasciste beskou. In hierdie geval is die kollektiewe verantwoordelikheid wat onaanvaarbaar is deur humanistiese beginsels geregverdig deur die optrede van individuele vakke en die beleide van die staat tydens die wêreldoorlog.
Sosiale stigma lei dikwels tot diskriminasie. Met ander woorde, dit lei tot werklike aksies wat die regte van 'n bepaalde groep beperk. Terselfdertyd het in verskeie beskaafde state stigmatisering uitgespreek en die diskriminasie wat daardeur veroorsaak word, word op wetgewende vlak verbied of deur sosiokulturele beginsels veroordeel. Feitlik enige samelewing is versadig met stigma.
Voorbeelde van stigma toon die toeskrywing van eienskappe aan sekere kategorieë van die bevolking wat nie noodwendig kenmerkend van hulle is nie. Mense uit die provinsies word as minder gekweek en opgevoed, Mense met MIV is bevooroordeeld, aangesien die meeste daarvan oortuig is dat hulle verskeie seksuele kontak met verskeie vennote het.
Sosiale stigma kan positief wees. Byvoorbeeld, 'n boksatleet word "geprys" vir buitengewoon gesonde gedagtes vir 'n individu wat sy lewe aan sport toegewy het. Na alles, as daar krag is, dan is die verstand nie nodig nie. Sulke "positiewe" stigma's is nie minder aanstootlik as etikette van uitgesproke negatiewe oriëntasie nie.
In hierdie geval moet dit nie as enige ironiese of beledigende definisies gekategoriseer word nie. Byvoorbeeld, jy kan gereeld 'n belediging op jou eie adres hoor in 'n druk vervoer. Dit sal egter nie stigma wees nie. Vir die opkoms van stigmatisering is twee komponente nodig: 'n sintese en oordrag van 'n "negatiewe" kwaliteit of onvermoë van individuele lede van die bevolking aan alle lede van hierdie kategorie.
Sosiale stigma het sy eie tipes:
- kulturele stigmatisering, wat die oplegging van sosiale etikette is wat in sosiokulturele norme of wêreldkultuur gegrond is (byvoorbeeld, alle Chukchi-mense is onstabiel);
- Persoonlike (interne) stigma, is 'n vooroordeel teen jou eie persoon, gebaseer op iets wat aan iets behoort (byvoorbeeld, die stelling "Ek is vet" is eie aan vroue);
- institusionele stigma, is 'n stigma op wetgewende vlak (byvoorbeeld 'n persoon wat 'n kriminele rekord het).
Die konsep van stigma het in die sosiale wetenskappe deur E. Hoffman ontwikkel. Hy het die konsep van stigma in 1963 voorgestel.
Die teorie van stigmatisering van Hoffmann word uiteengesit in sy werk "Stigma. Notas oor die vermoë om defektiewe identiteit te hanteer." Die verskynsel van seksuele etikette is deur sy kollega K. Plummer bestudeer. Hy het sy navorsing "Seksuele stigma: interaksionistiese benadering" genoem. Die ontleding van godsdienstige bewegings, die konsep van stigma, is deur V. Lipp in sy werk "Stigma and Charisma" gebruik.
Hoffmann se teorie van stigma is gegrond op sy oortuiging dat 'n individu met stigma dit kan gebruik terwyl hy sekondêre voordele kry, byvoorbeeld om sy eie mislukkings te regverdig. As 'n vak met stigma, as gevolg van 'n aantal faktore, dit verloor, kan hy onthul dat hy iets geleer het of verstaan ​​het, byvoorbeeld dat die lewe met 'n sekere etiket nie die verskriklikste gebrek van 'n persoon is nie.
Volgens sy teorie is die normale persepsie en houding teenoor 'n vak met stigma:
- welwillendheid sosiale gedrag, ontwerp om die teenwoordigheid van stigma in 'n persoon te verswak en glad te maak;
- verskillende vorme van diskriminasie van so 'n persoon;
- veralgemening van stigma, wat bestaan ​​uit die toeskrywing van 'n individuele bykomende gebrek aan die hand van die teenwoordigheid van 'n enkele gebrek (byvoorbeeld, 'n gesiggestremde word dikwels baie harder as gewoonlik aangespreek, asof hy ook nie goed hoor nie) of addisionele potensiale (sesde sin, buite persepsie sensitiwiteit);
- die formulering van 'n "konsep" van stigma, wat 'n soort ideologie is wat ontwerp is om die oë oop te maak vir die gevaar wat so 'n individu in sommige gevalle dra om sy eie onvriendelike houding teenoor hom te regverdig.
E. Hoffman wys daarop dat 'n gestigmatiseerde vak dikwels nie verstaan ​​watter soort gevoelens 'regtig' ander mense oor hom voel nie. Daarom is elke nuwe interaksie altyd vir ons 'n onsekerheid, want hulle word erken of verwerp. Die gestigmatiseerde vak moet onvermoeid oor die indruk van die sosiale omgewing dink.
Stigma in sosiologie
Die sestigerjare van die vorige eeu dui op die intensivering van sosioloë se belangstelling in die verskynsel van stigmatisering. In die tydperk vanaf die middel van die sestigerjare tot die vroeë negentigerjare het baie wetenskaplike studies ontstaan ​​wat 'n wye verskeidenheid afwykende gedrag van individue ondersoek het. Sosioloë van hierdie tydperk beskou "norm" en "afwyking" nie as onafhanklike en geïsoleerde verskynsels van mekaar nie, maar as "antagonisties", wat voorkom in komplekse prosesse van interaksie tussen lede van sosiale groepe. Gebaseer op die beskryf benadering, die vraag "Wie word gestigmatiseer en hoekom?" afgekeer na die agtergrond en die vraag "Wie stel die stigma, etikettering, watter gronde daarvoor bestaan?" kom voor.
Stigma probleme is die gevolge van branding. Aangesien die uitkoms daarvan altyd sosiale etikettering is, dit wil sê die keuse van 'n individu of 'n groep individue uit die gemeenskap, gevolg deur opposisie teenoor sy of haar ander lede van die gemeenskap. Die finale stadium van stigma sal die gemeenskap van die handelsmerk-individu of groep mense geheel of gedeeltelik verwerp. Dikwels word sosiale etikettering 'n faktor wat op sy basis bepaal die programmering en selfprogrammering van die gedragsreaksie van 'n handelsmerk-individu.
Daar word geglo dat die term "stigma" in antieke Griekeland ontstaan ​​het. Aanvanklik is dit toegepas op liggaams tattoos, wat óf afhanklik of sosiaal afkeurende status van die handelsmerk beteken. Stigma het voorheen opgetree as 'n voorwaardelike teken van openbare stigmatisering van individue, 'n faktor van sosiale posisionering, 'n aanduider van sosiale posisie in die menslike samelewing. Stigma is 'n eienskap van 'n sosiale aard, wat die lae status van 'n persoon of groep individue aandui. Die teenwoordigheid van stigma deur ander word beskou as 'n sogenaamde "vice", en die stigma-draer word beskou as 'n individu wat verdienste van afkeuring, dikwels selfs straf. Enige natuurlike eienskap of sosiale gehalte kan 'n rede vir brandmerk wees. Gevolglik is stigma in die eerste plek die sosiale eienskap van 'n individu (groep) wat gevorm word deur die sosiale omgewing waarin die aksie plaasvind.
Daar word geglo dat stigma van drie tipes kan wees: neutraal, positief (bevestig die waardigheid van die individu) en negatief (ontneem die individu van meriete en meriete).
Stigma as 'n sosiale verskynsel word in die meeste gevalle gekenmerk deur 'n negatiewe oriëntasie en is gebaseer op die verwerping deur die samelewing van enige uitgesproke kenmerkende eksterne eienskappe, byvoorbeeld: die voorkoms van die individu, die eienskappe van sy karakter, die spesifieke eienskappe van sy gedragsreaksies. Die "spesifisiteit" van 'n individu vorm dikwels nie 'n gevaar vir die omliggende samelewing nie, maar dit voorkom nie sy stigmatisering nie, wat lei tot sy veroordeling in verskillende vorme van uitdrukking, die toeskrywing van sy persoonlikheidseienskappe of persoonlikheidstrekke aan afwykende gedrag. As gevolg hiervan, stigma beïnvloed die gedrag van die individu en sy selfbewussyn, óf onregverdig vernederend of verhef dit op grond van suiwer eksterne tekens. Hierdeur is handelsmerk gevaarlik vir individue, aangesien dit hul sosiale onafhanklikheid negatief beïnvloed en afwyking kan veroorsaak. Daarbenewens is stigma nie veilig vir die samelewing nie. Die etikettering van individuele groepe beïnvloed immers die sosiale moraliteit en die menslike houding van die samelewing, veroorsaak konflikte binne die samelewing. Gevolglik is die verskynsel van stigmatisering 'n soort bose kringloop, omdat sosiale stigma en vrees om gestraf te word, sielkundige en sosiale vervreemding veroorsaak, wat beide die individu en die samelewing gely het. Dit is die probleem van stigma.
Stigma in psigiatrie
Stigma in psigiatrie word gedefinieer as 'n teken van minagting en wantroue wat die individu van die res skei. Dit lei altyd tot negatiewe onrus en bo alles die opkoms van 'n gevoel van skaamte. Geestesongesteldhede word steeds beskou as hul eie begeertes en begeertes, soos swakheid. Stigmatisering van pasiënte strek dikwels na afstammelinge, wat emosionele trauma veroorsaak, nie net vir volwassenes nie, maar ook vir hul kinders, asook vir die res van die pasiënt se familie.
Die Wêreldpsigiatriese Vereniging het erken dat die psigiatriese diagnose 'n stigma is wat sosiale aanpassing en die uitoefening van die regte wat deur die wet verskaf word, belemmer.
In ooreenstemming met die inligting van die Wêreldgesondheidsorganisasie, is die weiering om individue met 'n geskiedenis van geestesongesteldhede, sosio-kulturele, ekonomiese, siviele-politieke regte, oortreding van elementêre vryhede kenmerkend van die meeste state van die wêreld te verleen. Sulke oortredings word nie net uitsluitlik binne mediese instellings waargeneem nie, maar ook buite hul grense. Vakke met verstandelike gestremdhede is onderhewig aan stigmatisering, wrede en afwykende behandeling. Daarbenewens kan individue wat verstandelik gesond is, ook gediskrimineer word wanneer hulle verkeerd is vir mense met geestesongesteldheid of in die verlede aan sulke siektes ly.
Sosiale stigma word altyd gekenmerk deur emosionele kleur en word dikwels heeltemal ongeregverdig deur die werklikheid, wat die sleutelverskil van sosiale stigma is van uitvindde stereotipes. 'N belangrike voorbeeld van stigma is die meerderheid van mening dat alkoholiste is baie minder gevaarlik as skisofrenie en homoseksuele.
Stigmatisering van pasiënte met geestesversteurings en daaropvolgende diskriminasie is die ernstigste gesondheidsprobleme.