Alewyn Petrus Grové (1918–2004) was ’n letterkundige en professor en hoof van die Departement Afrikaanse Letterkunde aan die Universiteit van Pretoria en later dekaan van die Fakulteit Lettere en Wysbegeerte. Hy is vir ’n termyn voorsitter van die Raad van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en ook lid en vir ’n tyd voorsitter van die Akademie se Letterkundekommissie. Hy skryf verskeie werke oor die letterkunde. Die skrywer Henriette Grové was sy vrou.
Alewyn Petrus Grové was op 10 Junie 1918 in Potchefstroom gebore, waar hy ook skoolgaan. Hy is die enigste kind en sy pa is oorlede toe hy nog ’n klein seuntjie was. Hy matrikuleer in 1935 in die eerste klas aan die Hoër Volkskool Potchefstroom en studeer dan verder aan die plaaslike universiteit, destyds nog die Potchefstroomse Universiteitskollege. Professor Gerrit Dekker is hier ’n rigtinggewende invloed op hom. Hy behaal in 1938 die B.A.-graad, in 1939 die M.A.-graad in Afrikaans en Nederlands met ’n verhandeling oor “Die religieuse gevoel in ons jongste digkuns” en in 1940 die Hoër Onderwysdiploma, laasgenoemde twee kwalifikasies met lof. In 1941 begin hy onderwys gee aan die Potchefstroomse Hoër Gimnasium, waar hy veral verantwoordelik is vir onderrig in Latyn. As jong onderwyser is hy ook baie gemoeid met sportafrigting, veral rugby en krieket. Intussen studeer hy vir sy doktorale eksamen, wat hy aan die einde van 1946 aflê. Op 29 Junie 1945 trou hy met Hester Henriette Venter, die later baie bekende prosaskrywer en dramaturg Henriette Grové. Uit die huwelik word twee seuns (Niek en Alewyn) en twee dogters (Elsa en Mariet) gebore. Hy aanvaar in 1947 ’n pos as lektor in Afrikaans-Nederlands aan die Natalse Universiteitskollege in Pietermaritzburg, waar G.S. Nienaber destyds die departementshoof was. In hierdie tyd werk hy aan sy proefskrif oor “P.C. Boutens as Negentiger” en hy promoveer in 1950 onder leiding van Gerrit Dekker aan die Potchefstroomsese kultuurverdrag uitgenooi om lesings aan verskeie Nederlandse en Belgiese universiteite te gee. Na die aftrede van professore Buning en Louw word die drietakkige depart Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. In dieselfde jaar word hy bevorder tot senior lektor en in 1958 word hy medeprofessor.
Hy skryf verskeie letterkundige boeke. In “Die duister digter” word opstelle van hom oor die digters sedert Dertig gebundel, met die titel van die boek afkomstig uit die werk van Menno ter Braak. Hierdie nuwe geslag digters is destyds deur ’n ouer geslag van “duisterheid” beskuldig weens hulle individualiteit en afwyking van die tradisionele fokus op nasionalisme, ’n aanspraak wat Grové in sy inleidingsopstel verwerp. “Oordeel en vooroordeel” bevat belangrike opstelle oor die Afrikaanse prosa. Die “Letterkundige sakwoordeboek vir Afrikaans” is ’n sakgrootte naslaanwerk waarin belangrike begrippe verklaar en feite verskaf word oor belangrike figure in die letterkunde. “Woord en wonder” is ’n inleidende studie oor die tegniek van die poësie, wat wyd voorgeskryf word aan universiteite en dan ook verskeie herdrukke beleef. Saam met Elize Botha skryf hy “Handleiding by die studie van die letterkunde”, waar hy die gedeeltes oor die poësie en drama hanteer en Botha die afdeling oor die prosa bydra. “Die dokument agter die gedig” is ’n blokboek waarin hy die oorspronklike dokumente of artikels wat as bron vir gedigte van Opperman en Van Wyk Louw gedien het, belig en die manier waarop die gedig hieruit ontstaan het bespreek. Eweneens werk van korter formaat is sy monografie oor “D.J. Opperman” en sy blokboek oor “Raka” van N.P. van Wyk Louw. Sy belangrikste beskouinge en resensies van die vyftigerjare word versamel in “Oordeel en vooroordeel”. In ’n heruitgawe van hierdie werk in 1965 bepaal hy hom hoofsaaklik tot boekbesprekings en voeg ’n aantal resensie by oor belangrike werke wat sedert die eerste uitgawe verskyn het, terwyl hy in ’n aparte afdeling die eietydse prosa bespreek. Hierin belig hy benewens die uitstaande kenmerke van die werk onder bespreking ook literêr-teoretiese sake, wat hom in staat stel om veral die moderne laaggedig en die werk van Opperman suiwer te ontleed. “Fyn net van die woord” is ’n saambundeling van sy letterkundige opstelle, ook dié wat in die eerste uitgawe van “Oordeel en vooroordeel” verskyn het. “Dagsoom” is ’n bundel van sy letterkundige opstelle wat by geleentheid van sy sestigste verjaarsdag saamgebundel en uitgegee word. Hy lewer verskeie bydraes tot boeke. By die 1961 uitgawe van “Swart pelgrim” van F.A. Venter skryf hy ’n addendum oor “Die aktuele roman”, terwyl hy inleidings skryf vir “Drie prosastukke van Jochem van Bruggen” (1961), “Trekvoëls: ’n Keur uit Afrikaanse reisverhale” (1969) en “Sewentien” (1971), ’n keur uit die verhale van C.M. van den Heever. Hy lewer onder andere artikels vir “Beskouings oor poësie” (redakteur T.T. Cloete), “Smal swaard en blink” (redakteur Ernst van Heerden), “Die verband tussen die kunste” en “Die kuns en die gemeenskap” (redakteur G. Cronjé), “Woord en wederwoord” en “Die lewende Totius” (redakteur Merwe Scholtz). Vir “Die Afrikaanse Literatuur sedert sestig” (onder redaksie van T.T. Cloete) skryf hy die oorsig oor die sosiale, politiese, ekonomiese en literêre tendense van die periode asook ’n inleiding en vir “Perspektief en profiel” onder redaksie van P.J. Nienaber skryf hy profiele oor die werk van W.E.G. Louw, N.P. van Wyk Louw en D.J. Opperman. Vir die bloemlesing “Tuinprovinsie Natal” onder redaksie van C.J.M. Nienaber skryf hy oor sy herinneringe aan sy tyd in Pietermaritzburg. Ook as samesteller is hy werksaam en so versamel hy in 1975 ’n aantal lesings deur kollegas in die bundel “In en om die letterkunde”, asook keuses uit die werk van A.A.J. van Niekerk in “Verlange is verniet” en J. van Melle in “Oom Karel neem sy geweer saam”. Vir laasgenoemde skryf hy ook ’n insiggewende inleiding. Vir die sestigste verjaarsdag van Etienne Leroux is hy verantwoordelik vir die samestelling van die huldigingsbundel “Beeld van waarheid”, waarvoor hy ook ’n bydrae lewer. Benewens talle resensies en artikels wat in tydskrifte (insluitende Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde) en koerante verskyn, behartig hy vanaf 1985 ook die gereelde “Poësiekroniek” van die Tydskrif vir Geesteswetenskappe.