'Daar is nie die minste twyfel nie, hierdie manuskrip móét gepubliseer word
... selde nog het 'n manuskrip my soveel bevrediging gebied soos hierdie
een,' skryf Francois Smith in sy leesverslag oor hierdie debuutbundel
kortverhale. Dit is 'n boek oor ontheemding, terugkeer, die saamleef met
verlies. In die storie 'Die mobile' raak 'n vrou, self sterwend aan kanker,
obsessief betrokke by die lot van vigslyers, verwaarloos alle verhoudings
met geliefdes, en skaar haar, in haar verbete stryd teen korrupte en
ellendige amptenare, by die geledere van die dooies
Herman Lategan, Saamgestel deur Amanda Botha
Herman Lategan is 'n flaneur van Seepunt. Wanneer hy voetslaan in die strate is hy 'n toeris in die demi-monde, 'n landskap van vlees en bloed. Hy swerf tussen bergies, dwergies, fopdossers, kerkmuise, nagblomme, laventelhane en ontheemdes. Hy lê die mens en homself tot op die been bloot.
Die karakters in sy stories, almal ongelooflik en eg, is almal van ons. Vroue wat swaar dra aan die verlies van blink verledes. Jong mans wat kaalbolyf dagga rook in Houtbaai, waar die 'skyn van voorstedelike rustigheid' die res van ons flous, maar nie vir Herman nie, want hy sien onder die oppervlak 'gluip iets wilds, soms sinister, maar ook opwindend.' Hy het 'n oog vir wat fout en uit plek en koddig en belaglik en mooi is, en vir wat snaaks en bisar is.
Lesers van Rapport het lank gevra vir 'n versameling van die beste rubrieke uit Herman se weeklikse Woorde wat wip. Hier ís hulle nou, oordeelkundig gekeur deur Amanda Botha. As pasella is daar 'n tweede afdeling: 'n poespas van sy sielvolle, melancholiese stories.
Danksy sy eiesoortige taalgevoel, verontrustende derde oog, aweregse blik op randeiers, en fyn humoristiese vergrootlas op die lewe, is elke vinjet 'n chiaroscuro van sonlig en donkermaan. Hierdie tydlose bundel kan jy stadig en sorgsaam soos 'n literêre smulpaap verorber. Lanklaas was daar sulke eensame beskrywings van die mens se oerverlange.
Hierdie is opregte, uit-die-hart-uit vertellings, jeugherinneringe en kontreistories. Dit herinner aan Dana Snyman in die opregtheid en eenvoud daarvan en die nostalgie wat dit oproep. Klein Wini is 'n 'ouderwetse' kind en gaan op vyf skool toe, waar sy die meeste van teken hou. Sy wens sy was so mooi soos Marlene Dumas, wat in dieselfde skool was. Maar sy het rooi vlegsels en sproete soos Pippie Langkous. Sy praat te veel en noem 'n ding by die naam. Sy word gestraf omdat sy tieties op 'n papierpop teken. Sy het 'n hart vir hoenders. Sommige stories is oor mense wat sy raakgesien of verbeel het. Die verhale word gekenmerk deur humor en deernis en 'n oog wat nie wyk nie, wat immer die ironiese besonderheid waarneem.