Brief van Suid-Carolina - Diverse
Die eerste e-pos wat ek gelees het toe ek die NPR-skootrekenaars afgedank het, was van my vriend Ami, wat in my tuisdorp Spartanburg, Suid-Carolina, woon. Sy het haar ervaring van die verkiesing van 2008 met my gedeel en my toestemming gegee om haar boodskap hier te deel:
Twee weke gelede was ons 'n aand saam met 'n vrou uit Argentinië. Toe ons haar vra hoe sy in Spartanburg beland, het sy vir ons gesê: "Wie de hel weet! ?!" soort skouers en skud van die kop. Toe ons haar vra of die besluit om hierheen te verhuis goed was, het sy geantwoord dat sy op hierdie een na ons moet terugkom, hangende die uitslag van die verkiesing vandag. En toe voeg sy by dat sy die afgelope paar maande ure van haar tyd besig was om plaaslike mense in hierdie gemeenskap te help om te stem. Sy kan nie vandag stem nie. Sy is 'n professionele vrou in hierdie land, wat bydra tot die gesondheid en welsyn van hierdie vreemde dorpie, en hoewel sy nie vandag 'n stemming kan aflê nie, het sy verseker dat honderde ander mense dit sal doen.
Verlede week het my pa gaan stem. Hy het goedkeuring gekry om vroeg vanjaar te stem. Hy het elke dag werk verlaat, een dag in die oggend, nog 'n dag in die middag, en nog 'n dag in die aand om sy stembrief te probeer gooi. My pa neem baie ernstig stem. Hy glo ten volle aan sy reg, maak sy mening bekend en verwag dat dit sal tel. En elke dag, by die een aangewese stemlokaal wat oop is vir vroeë kiesers, het hy weggeloop omdat die lyn so lank was dat hy dit nie sou kon uitwag nie.
Hy het uiteindelik Vrydag gestem. Hy het 3 uur in die ry gestaan. Hy het gesê dat hy dit baie geniet. My pa haat om te wag. En hy het gesê dat hy nie een oomblik daarvan omgee nie.
Vanoggend het ons goed opgestaan ​​voordat die son opgekom het. Goed voordat die stembus om 07:00 geopen het. Ons het uit die bed gerol, warm klere, gemaklike skoene, 'n paar tydskrifte, 'n granola-kroeg en 'n waterbottel gegryp. Ons het geskerts dat ons miskien 'n bietjie oorboord gaan met ons voorbereidings. Hierdie klein dorpie is nie juis bekend vir die gesondste opkoms nie. Voordat ons die kerk kon sien waarheen ons moes stem, kon ons die motors sien. Oral. (Ek het jammer gevoel vir die omliggende eienaars van kleinsakeondernemings wat nie die kans staan ​​om vandag by hul parkeerterreine in te kom nie). Ons het nog 'n bietjie geknak, maar hierdie keer met 'n bietjie ontsag, met 'n bietjie waardering, met 'n bietjie hoop, en geruisloos gemurmuleer: "Amen."
Ek het vanoggend 2 ½ uur in die ry gestaan. Toe die son opgaan. In die koel, klam oggend. En terwyl mense hulself voorstel en die koerant deel en die bekers koffie beduie wat hulle wou hê, moes ek nie glimlag nie.