Die valse Hitler - Interessant
Die valse Hitler
© BPK, Berlyn, dist. RMN - Grand Palais / Voller Ernst / BPK Alle regte voorbehou
Die val van IIIe Reich in prentjies
Die opmars van die Geallieerde magte teen die Nazi's het gelei tot die produksie en verspreiding van 'n groot aantal beelde wat deur die oorwinnaars geneem is, of onder die direkte beheer van laasgenoemde. Aan die oostelike front, in die nasleep van die verowering van die Rooi Leër, organiseer die Sowjet-militêre owerhede die produksie van verskeie foto's of verslagfilms wat die hele wêreld hul triomf en die weg van die vyand wys.
En onder hierdie episodes van buitengewone historiese en ikonografiese betekenis, is die Slag van Berlyn (16 April - 2 Mei 1945) uiteraard 'n keuse, die tema van tallose voorstellings van die toetrede en oorwinning van die Rooi Leër. asook die gevolge daarvan in die voormalige hoofstad van die IIIe Ryk.
As die fotograwe (amateurs of professionele mense, burgerlikes of soldate) van hierdie episode honderde tel, speel min so 'n belangrike rol aan die Sowjet-kant soos Yevgeny Khaldei, die skrywer van die foto. Die Valse Hitler, geneem in die eerste dae van Mei 1945. Die bekendste van almal, wat wys hoe 'n Russiese soldaat die rooi vlag van die Sowjetunie op 2 Mei 1945 op die dak van die Ryksdag hys, het 'n ware universele simbool geword van die val van die IIIe Ryk.
Minder treffend, Die Valse Hitler vorm tog 'n motief vir die bestudering van die belange wat verband hou met die voorstelling van die verdwyning van Hitler, wat self bepalend is vir die weergawe van 'n Duitse nederlaag wat uiteindelik voltooi is. Daar word nou erken dat Hitler homself op 30 April 1945 in sy ondergrondse Berlynse bunker, saam met sy vrou Eva Braun (wat sianied gekies het), met 'n geweerskoot geskiet het. Die presiese omstandighede van hierdie episode, soos die identifisering van sy oorskot en die daaropvolgende lot van hom, bly egter meer as omstrede, maar geen deel van die lyk het ongetwyfeld toegelaat om te verklaar dat die liggaam Hitler s'n was.
Met die eerste oogopslag, Die Valse Hitler is 'n taamlik onuitmaakbare prentjie. As gevolg van die omlysting sien ons 'net' 'n swart swart lyk (en kaalvoet?) Wat op 'n kombers op die grond lê, in die ingang van 'n ongeïdentifiseerde gebou. Ons sien ook die bene van twee mans, 'n soldaat en 'n burgerklere wat by die trappe aan die linkerkant afkom.
Sowjet-fotograwe het hierdie soort toneel duisende kere op die Sowjet-gebied vasgevang, aangesien massagrafte wat die Nazi's sedert 1941 agtergelaat het, sedert 1941 in bevryde gebiede ontdek is. slegs gedeeltelik anoniem.
Dit is die opmerking waarmee Evgueni Khaldei sy foto vergesel wat ons verlig en uitdaag: 'In front of the Reich Chancellery. Fotograaf se opmerking: Daar word elke dag ongeveer tien vals Hitlers na die Kommandantur gebring. Almal het dieselfde snor gedra en dieselfde kapsel gehad. Dwase - daar is niks meer om te sê nie! Ons merk dus 'n sekere ooreenkoms op: dieselfde kapsel, dieselfde fyn snor, dieselfde puntige gesig. Die persoonlike verklarings van die fotograaf, neergeskryf volgens die weergawe op die agterkant van die foto, in 'n logboek of in 'n brief, stem ooreen met 'n vasgestelde feit: vir sy veiligheid het Hitler verskeie voorkoms of mans gehad wat min of meer oortuigend lyk.
Misterie en propaganda
Byna per definisie, Die Valse Hitler laat nie toe dat die raaisel van die verdwyning van die Führer opgelos word nie. Al is daar nog tand en kakebeen, wat relatief oortuigend lyk soos dié van die Nazi-leier, tussen 5 Mei en 8 Mei 1945 deur die Sowjet-wetenskaplikes versamel en ontleed, bly die bespiegeling oor 'n Hitler-lek steeds groei. floreer lank na die einde van die konflik, onder andere onder die hoogste Sowjet-owerhede, Stalin en Zhukov. Aan die Duitse kant en soos Evgueni Khaldei suggereer, sou dit die kwessie wees om die Geallieerdes te lok om 'n moontlike geheime emigrasie van die Führer te verdoesel. Sonder sukses, aangesien Stalin dus berug is daarvan oortuig dat die aankondiging van sy dood en nog meer die verskillende beelde wat dit sou bewys ''n fascistiese truuk' is, soos die Pravda op sy inisiatief op 2 Mei 1945.
Hierdie beeld is in werklikheid slegs een van die foto's van dooie pseudo-Hitler wat in Mei 1945 vermeerder het. Om taamlike vae redes het die Sowjette inderdaad tientalle foto's van hierdie soort vervaardig of versamel, wat daarna wyd versprei is. 'N Mens kan voorstel dat die fotograwe by sekere geleenthede regtig gehoop het om die beeld van die dood van die Führer daar te hê, terwyl die media, min oplettend en haastig om 'n planetêre "skeppie" te kry, het was lief vir hierdie soort clichés.
Maar, soos in die meeste gevalle, en byvoorbeeld in die meegaande kommentaar Die Valse Hitlerword die pseudo-Hitlers onmiddellik so beskryf: ons moet sulke foto's dus eerder as 'n besondere manier beskou om die verdwyning van die Nazi-regime in foto's te vertel. Sodra die Almagtige en 'uniek' sou word, sou die Führer 'n vulgêre reeksvoorwerp word, 'n soort byna ontmenslike fotografiese motief (na sy dood). Ontneem van al aansien en waardigheid, verminder tot dieselfde rang as soveel Duitsers wat hom (soms fisies) daarmee vereenselwig het, sou Hitler dus die sinoniem wees en die oorsaak van die nederlaag van 'n hele volk.
Deur boonop die verdwyning (in die letterlike sowel as die figuurlike sin) van Hitler aan te toon deur aan te dring op sy absolute en totale afwesigheid (daar is nie eens 'n lyk om oor te mediteer nie) deur die paradoksale vermenigvuldiging van 'n ietwat pseudo-teenwoordigheid Grotesk, sou hierdie foto's ook die einde en die onherstelbare vernietiging van die Nazi-episode wat hy so verpersoonlik, aandui.
EVANS Richard J., Die Derde Ryk (1939-1945), Parys, Flammarion, coll. "Deur die geskiedenis heen", 2009, 3 deel.FEST Joachim, Die laaste dae van Hitler, Parys, Perrin, 2002. GROSSET Mark, Khaldei: 'n fotoreporteur in die Sowjetunie, Parys, Le Chêne, 2004. KERSHAW Ian, Hitler (1936-1945), Parys, Flammarion, 2001. KERSHAW Ian, Die einde: Duitsland (1944-1945), Parys, Le Seuil, coll. "The Historical Universe", 2012. NAKHIMOVSKY Alexander, NAKHIMOVSKY Alice, Getuie vir die geskiedenis: die foto's van Yevgeny Khaidei, New York, Aperture, 1997.