Verlede week se massiewe storting van die giftige chemiese MCHM in Wes-Virginia se elandrivier illustreer nog 'n voordeel vir die besigheidsklas van hoë werkloosheid, ekonomiese onsekerheid en 'n veiligheidsnet wat deur die gate gesny is. Nie net is werknemers gretig om te aanvaar wat hulle ookal kan kry nie, hulle is ook nie bereid om gesonde en veilige omgewings te eis nie.
Die storting was die streek se derde groot chemiese ongeluk oor vyf jaar. Dit is ná twee ondersoeke deur die federale chemiese veiligheidsraad in die Kanawha-vallei, ook bekend as "Chemical Valley", en herhaalde aanbevelings van federale reguleerders en omgewingsadvokate dat die staat moeiliker omhels. reëls om chemikalieë beter te beveilig.
Geen aksie is ooit geneem nie. Staats- en plaaslike amptenare het 'n dowe oor gedraai. Die opgaartenk wat gelek is, besit deur Freedom Industries, was nie vir dekades besigtig nie.
Maar niemand het gekla nie.
Nie eens nie, met die gifstowwe wat na Cincinnati toe beweeg, kan die inwoners van Charleston en die omliggende omgewing seker wees dat hul drinkwater veilig is - deels omdat die regering se berekening vir veilige vlakke gebaseer is op 'n enkele studie deur die vervaardiger van die giftige Chemiese, wat nooit gepubliseer is nie, en deels omdat die Amerikaanse Watermaatskappy Wes-Virginia, wat die drinkwater verskaf, 'n winsgewende korporasie is wat nie 'n gevaarlike gevaar wil uitlig nie.
So hoekom is dit nie meer gedoen om dit te voorkom nie, en hoekom is daar nog nie meer 'n uitroep nie?
Die antwoord is nie moeilik om te vind nie. Soos Maya Nye, president van Mense Bekommerd oor Chemiese Veiligheid, het 'n burgergroep gevorm nadat 'n 2008-ontploffing en brandwerkers by West Virginia se Bayer CropScience-aanleg in die staat ontstaan ​​het, het die New York Times verduidelik: "Ons is so desperaat vir werk in die Wes-Kaap. Virginia, ons wil niks doen wat die bedryf uitstoot nie. "
Ek het dikwels dieselfde refrein gehoor toe ek die Amerikaanse Departement van Arbeid onder leiding van die US. Toe ons probeer het om 'n groot boete op die Bridgestone-Firestone Tire Company op te stel omdat hulle die veiligheidsreëls op die werkplek verontagsaam het en werkers by een van sy plante in Oklahoma vermoor en vermoor word, was die gemeenskap byvoorbeeld stewig agter ons - totdat Bridgestone-Firestone gedreig het om die plant te sluit as ons nie teruggekeer het nie.
Die bedreiging was genoeg om 'n storm van opposisie teen die voorgestelde straf te ontplof van die werkers en gesinne wat ons probeer beskerm het. (Ons het nie teruggehou nie en Bridgestone-Firestone het nie sy bedreiging uitgeoefen nie, maar die politieke uitval was intens.)
Vir jare het politieke wetenskaplikes gewonder waarom so baie werkersklas en arm burgers van sogenaamde "rooi" state stem teen hul ekonomiese selfbelang. Die gewone verduideliking is dat ekonomiese kwessies vir hierdie kiesers getroud word deur sosiale en kulturele kwessies soos gewere, aborsie en ras.
Ek is nie so seker nie. Die lone van produksiewerkers daal al dertig jaar, aangepas vir inflasie en hul ekonomiese sekuriteit het verdwyn. Maatskappye kan en sluit af, soms letterlik oornag. 'N kleiner deel van die werkende ouderdom Amerikaners hou werk vandag as in enige tyd in meer as drie dekades.
Mense is so desperaat vir werk dat hulle nie die boot wil rock nie. Hulle wil nie hê dat reëls en regulasies afgedwing word wat hulle hul lewensbestaan ​​kan kos nie. Vir hulle is 'n werk kosbaar - soms selfs meer kosbaar as 'n veilige werkplek of veilige drinkwater.
Dit geld veral in armer streke van die land soos Wes-Virginia en deur baie van die suide en landelike Amerika - die sogenaamde "rooi" state waar die ou werkersklas republikeinse stem het. Gewere, aborsie en ras is deel van die verduideliking. Maar ignoreer nie ekonomiese kommer wat vertaal in 'n bereidwilligheid om te stem vir wat dit is wat die bedryf wil hê nie.
Dit kan verklaar hoekom Republikeinse amptenare wat hul stemme teen vakbonde uitgespreek het, Medicaid uitbrei, teen die minimum loon verhoog, teen uitgebreide werkloosheidsversekering en teen werkrekenings wat mense sal laat werk, steeds verkies en herverkies word. Hulle het natuurlik die ondersteuning van korporatiewe beskermhere wat die werkloosheid hoog en werkers onveilig wil hou omdat 'n stewige werkersklas hul onderste lyne help. Maar hulle kry ook paradoksaal die stemme van baie werkers wat so wanhopig aan hul werk klou, dat hulle bang is vir verandering en te gek om 'n rukkie te maak.
Die beste boulwerk teen korporatiewe onverantwoordelikheid is 'n sterk en groeiende middelklas. Maar om die politieke wil te ontbied om dit te bereik, moet ons die ongerustheid wat uit ekonomiese wanhoop voortvloei, oorkom. Dit is 'n dodelike hoender-en-eier-konsessie op 'n kern van die Amerikaanse politiek vandag.