As ek 'n logo moes kies, een wat my lewe verteenwoordig het, moet dit 'n U-Haul wees. Die enigste mense wat ek weet wat so gereeld as my familie beweeg het, is die Israeliete uit die Boek van Eksodus.
Gedurende byna veertig jaar het my man, Les, en ons besittings van minstens een vyf jaar na een woning na 'n ander gery, op soek na, jy, manna, ek reken. Mense vra hoekom ons so gereeld verhuis het. Ek het geleer om te quip, "Om die stofbunnies af te hou."
Die waarheid is die bietjie van die Exodus-bug, my manlief, op 'n baie jong ouderdom, en hy hou daarvan om te dwaal. O, ons gaan nooit ver nie - ons het die meeste van ons nege en dertig jaar van die huwelik in dieselfde dorp gewoon. Maar Les gaan net en gaan en gaan. Soos die bekende pienk konyn wie se batterye sy bont voete oor die lewe se landskap hou, gee hy 'n nuwe dimensie aan die term "bunny hop."
Vroeg in ons huwelik het ek nie omgee nie. Trouens, dit het gevoel soos 'n avontuur. Maar ná die eerste vyftien beweeg, het ek moeg geword van kartondose en gebroke goed.
Eerlik, ek het nog nooit 'n skuif gehad nie, maak nie saak hoe naby nie, dat ons nie van ons besittings verloor, verbreek of beskadig het nie. Ek het nogal vaardig geword in die herstel van geslypte meubels, gelyperde beeldjies vasgeplak, en stofstande laai. Ongelukkig word tafels vasgemaak teen die deurrame, glas is gekraak in vervoer, en uitsteekende dingemabobs-kussings.
Een keer, in 'n gesinspoging om ons items in 'n huis te verhuis, het ons 'n emmerbrigade tussen die vragmotor en die nuwe huis gevorm om langs ons besittings te slaag. In die handoff word 'n wêreldbol van een stel jeugdige hande na 'n ander geslinger, toe dit op die grond geval het, op die oprit afgeskrik en in die posbuspos neergestort het. Die orb verdeel in twee, regs langs die ewenaar.
"Jy het my wêreld gebreek," het ek gefluister.
Die helpers het hul oë in my akute geval van melodrama gerol.
"Moenie bekommerd wees nie, skat. Ek sal dit later weer saamgom," het my man my verseker.
Seker genoeg, na 'n paar dae, Les, het die mobiele fix-it-man die gekraakte wêreld herstel. Alhoewel ek moet sê, het dit nooit weer reg op sy as gesit nie, en ek het opgemerk dat, alhoewel baie moeite gedoen is, die hemisfere nie ooreenstem nie. Daar is ook 'n paar merkbare littekens oor die aardse terrein oor die hewige reis.
Miskien is jou wêreld op 'n soortgelyke manier gebreek. Miskien is 'n werkverlies, 'n egskeiding, 'n ernstige siekte of 'n dood in twee verdeel.
Kan 'n mens in 'n gebroke wêreld bestaan ​​met enige sin van 'n vaste verwysing? As ons harte en drome deur die lewensreis gebreek of geskrik is, hoe kan ons herstel? Moet ons deurlopende slagoffers van rotsagtige omstandighede, onverskillige mense en doelbewuste potshots deur ons vyande geslinger word? Hoe kan ons troos in die hart van hartseer ervaar? Ek weet dat ek myself hierdie vrae gevra het.
Vyf en twintig jaar gelede, as 'n jong volwassene, het omstandighede gevoel asof hulle buite beheer was, en ek was so emosioneel bevredig dat daaglikse aktiwiteite (soos skottelgoed) my oorweldig het. Depressie, onsekerheid, vrees, skuld en woede het my terrein oorheers. En die hemisfere van my brein het nie gelyk nie, wat my gedagtes verstrooi het en my hart skrik.
My wêreld is gereduseer tot by die vier mure van my huis - eintlik tot die grootte van my matras, want ek was bang om die veiligheid van my bed te verlaat. Ek het gewag dat God my sal red. En hy het dit gedoen. Maar glad nie soos ek verwag het nie. Ek sal jou later hieroor in die boek vertel, maar hier is 'n bietjie insig oor hoe ek nog van die tydseer nawerking het, toe my hart so beskadig was.
Verlede November het ek gepraat tydens 'n konferensie wat gehou is op 'n Karibiese skip. Aangesien dit my eerste cruise was, was ek 'n bietjie bekommerd oor die verlaat van grond so ver agter. Ek bedoel, wat as ons in die see was en ek wou wegkom? Ek swem nie, en ek was nie seker hoe ver 'n mens kon hondspeel nie, of wou ek nie uitvind nie. Ek is dankbaar dat, toe ons die seil gesit het (ek wou dit altyd sê), het ek die see liefgehad en ek het selfs gevind dat die kragtige golwe 'n aangename ritme vir die rit bygevoeg het.
By een van ons hawens het ek onderteken vir 'n klein duikboot-uitstappie 125-voete onder die watervlak. Toe ek dit in die brosjure lees, het ek gedink dit sou 'n avontuurlike ding wees om te doen, maar toe ons die minuscule, bobbing-voertuig aan boord was, het ek tweede gedagtes gehad. Binne-in die sub was twee lang, hout bankies waar die passasiers skouer-tot-skouer met die langs hulle sit en rug-tot-rug met die agter hulle. Heeltemal knus. Onthou, eintlik, van sardientjies wat ooit so vriendelik gehou word, in 'n olierige blik, minus die olie. Ons het almal vensters gehad wat ons toelaat om die onderzeese wêreld te sien. Soos die vaartuig neergestort het, het ek besef dat ek gereed of nie was nie. Glub, glub, glub.
Ons het skole gesien wat van visvisse gevoer het, vreemde pale wat uit die sand soos krom stokke, verskeie seepoorde, heuwels en valleie stamp. Ek was verras. Ek het nie besef hoeveel dimensies die oseaan se terrein aangebied het nie, of hoe fassinerend ek dit sou vind om onderwaterlewe te sien. Een van my grootste lekkernye was toe 'n groot skilpad by ons verby was. Daardie wesens mag bulldozers op land wees, maar in die water is dit wonderlike see-engele.
Voordat ek dit besef het, was ons aan die oppervlak, en ek het uitgeklim, tevrede met die ervaring. Maar op pad terug na die skip was ek verbaas om kommentaar van sommige van die ander deelnemers te hoor.
'Wel, dit was teleurstellend.' "Ek het nie gedink dit was die prys werd nie." "Ek het gedink dit sal meer kleurvol wees." 'Saai, as jy my vra.'
Ek was verbaas. Hoekom sou ek die prys baie keer betaal het vir die waterige vertoning. Maar toe het ek besef dat die grootste deel van die ervaring vir my was dat ek dit alles gedoen het. Vyf en twintig jaar gelede het ek 'n magdom vrese versamel en 'n agorafobiese geword. En alhoewel ek sedertdien 'n lang, oop pad van vryheid gereis het, het ek nog steeds vrese om te sien (soos gevulde duikbote wat in die oseaan afloop). Dus, terwyl ons duikboot slegs 'n kantnoot vir ander was, was die uitstappie vir my 'n opwindende oorwinning. Soos Louisa May Alcott het gesê, "Ek is nie bang vir storms nie, want ek leer om my skip te vaar."
Vandag reis ek oor die land en praat met duisende mense oor die God wat gevangenes vrylaat, gebroke harte bewerk en die seer, die eensaam en die verlore troos. En ek behoort te weet.
Vandag glo ek in wonderwerke. Uit gebrokenheid kan goed wees: Karakter kan verdiep word, verhoudings kan herstel word, emosies kan gestaaf word, en 'n verstand kan gesond word. Nou is dit nie wonderbaarlik nie?
Mending Jou Hart In 'n Gebroke Wêreld
deur Patsy Clairmont.
Geplaas met toestemming van Time Warner Bookmark. Alle regte voorbehou. ©2001.
Info / Bestel hierdie boek Klank kassette grootdruk
Patsy Clairmont, 'n bekende motiveringspreker, maak jaarliks ​​meer as twee dosyn jaarlikse voorkoms by die "Women of Faith" -konferensies. Sy is die bestsellerende skrywer van sulke niefiksie-werke as God gebruik gebreekte potte, Onder sy vlerke: en ander plekke van toevlug, Sport 'n 'Tude: Wat jou houding sê wanneer jy nie soek nie, Mending Jou Hart In 'n Gebroke Wêreld, en 'n versameling van kort fiksie, Stardust op my kussing: stories om aan te slaap. Besoek haar webwerf by www.patsyclairmont.com
Jy is hier: Tuis > Persoonlike Ontwikkeling > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Begging of Choosing? Die beste manier om die toekoms voor te stel, is om dit te skep