As daar een ding is wat byna alle ekonome stem saam, dit is dat die ontslae te raak van handelsbeperkings oor die algemeen goed is vir 'n land se ekonomie.
Doen dit lei tot a hoër nasionale inkomste, vinniger ekonomiese groei, hoër produktiwiteit en meer mededinging en innovasie. Vryer handel het ook geneig om pryse te verlaag en die gehalte van die goedere te verbeter wat veral belangrik is in die begrotings van armer gesinne.
Maar jy sal dit beslis nie van die huidige politieke landskap ken nie. Hillary Clinton het verwerp Die Trans-Stille Oseaan-vennootskap (TPP) het sy een keer as die goue standaard van handelstransaksies beskou. Donald Trump sal veel verder gaan en nie net die Noord-Amerikaanse Vryhandelsooreenkoms (NAFTA) skeur nie, maar oorweeg onttrekking van die Wêreldhandelsorganisasie (WTO).
So wat het vryhandel gemaak - wat nog steeds kry die ondersteuning van die meeste Amerikaners - so 'n politieke paria?
'N belangrike verduideliking is dat daar verlieers sowel as wenners is van die gevolge daarvan. Die wenners kan veel meer wees, maar die impak op die verloorders, van verlore werksgeleenthede en laer lone, is meer intens en persoonlik.
Ek was 'n bestendige en vokale voorstander van die siening dat vrye handel se voordele ver swaarder as die koste daarvan is. Toe die voormalige president van die United Auto Workers, Owen Bieber, my in die vroeë 1990'e "die gratis handelsteks by GM" genoem het, het ek dit gevat as 'n kompliment. Terwyl ek steeds glo dat die navorsing (my ingesluit) die verlaging van die handelsbeperkings verlaag, het ons nie genoeg aandag aan die "verloorders" gegee nie, deels omdat ons onderskat hoeveel hulle seergemaak sal word.
Waar die handel liberalisering verkeerd geloop het
Beide Trump en Bernie Sanders het verset teen vryer handel gemaak sleutel tot hul platforms, wat dikwels verwys na die verlies van meer as 4.5 miljoen vervaardigingswerk sedert 1994.
Onlangse navorsing dui daarop dat China se onvoorsiene opkoms in die 1990s as wêreldwye mededinger op die wêreldmarkte vir ten minste 20-persent daarvan aansienlik beduidend kan wees, aansienlik meer as vroeër ramings.
A net-gepubliseerde papier wat die gevolge van NAFTA op bloukraamwerkers skat, nie net in goederebedrywe nie, maar ook in diensnywerhede, het soortgelyke resultate gevind. Veral kwesbaar was die skoene- en olie- en gasbedrywe en die state van Noord-en Suid-Carolina.
Albei studies dui daarop dat die Amerikaanse arbeidsmark nie so vloeibaar en buigsaam is soos ons gedink het nie. Werkverloorders kon nie nuwes so gou as wat verwag was, vind nie, en ook nie dieselfde loonvlakke beveel het toe hulle dit gedoen het nie. Hierdie bevinding is in ooreenstemming met ander navorsing wat aandui dat die mobiliteit van die blouboord-Amerikaanse werkers in die land val.
Met ander woorde, terwyl die algemene welvaartseffek van handelsliberalisering oor die algemeen positief is, is die impak op sommige subgroepe, veral die minder goed opgeleide, negatief en veel groter.
En die Verenigde State is minder vrygewig as ander ryk lande in die verskaffing van beide hervorming hulp en inkomste ondersteuning aan werkers seergemaak deur hierdie veranderinge.
Die primêre Amerikaanse program wat daarop gemik is om hierdie negatiewe impak te versag, staan ​​bekend as handelsaansoekhulp (TAA). Dat sy beoogde ontvangers dit noem "begrafnisversekering"Sorteer sy beeldprobleem op.
Versag die slag van vrye handel
Verskeie vorms van handelsaanpassings is sedert die ontstaan ​​van die 1950s, maar vandag Dit bied ontheemde werkers met hervestigingshulp, gesubsidieerde gesondheidsversekering en uitgebreide werkloosheidsvoordele. A tipiese toestand van hulp is dat ontvangers in 'n werksopleidingsprogram moet inskryf.
Die idee het in 1954 gekom, toe die hoof van die Steelworkers Union eerste voorgestel het om werkers te help wat nadelig geraak word deur invoer. Agt jaar later het die Kongres die idee in die wet as 'n belangrike wortel om die agtergrond van die AFL-CIO vir die Handelsuitbreidingswet, wat die president die eensydige gesag baie tariewe met tot 50 persent oor 'n tydperk van vyf jaar te sny.
Al die hulpvoorsiening het egter werkers tydelike en erg vertraagde aanvullings aan hul werkloosheidsvergoeding gegee. Dit was min gebruik omdat die vereistes vir die toelating so streng was.
Die TAA - program is formeel as deel van die Handelswet van 1974, wat die sogenaamde "vinnige" prosesbeperkende kongres geskep het om 'n eenvoudige op-of-af-stem oor onderhandelde handelstransaksies te skep en 'n permanente handelskantoor op te rig. Die program vergemaklik die toelatingsvereistes, en spesifiseer slegs dat "invoere belangriker bygedra het tot 'n werkverlies, en 'n uitgebreide werkloosheidsversekering aangebied. As gevolg daarvan het die aantal petisies onder die program gestyg, hoofsaaklik uit die motor-, staal-, tekstiel- en klerebedryf, en die meeste is gesertifiseer vir betaling.
Desondanks het die handelshulp die begraafplaas "begrafnisversekering" deur baie in die arbeidsbeweging verdien. As 'n Republikeinse senator het dit gestel in 1978:
"Aanpassingshulp is dikwels spotteloos, maar akkuraat, begraafshulp genoem - arriveer net betyds om die slagoffer te beskik."
Ronald Reagan het die program geplaas hoog op sy trefferlys toe hy president geword het in 1981. Die grootte van individuele betalings is verminder en afgesluit op 52 weke. Aansluitings aan 'n opleidingsprogram het 'n vereiste geword vir hulp. En baie minder petisies het hulp ontvang.
Oor die daaropvolgende jare het die program (insluitend verskeie afleggings) gegroei en gekrimp, maar word steeds gebruik om kongresmagtiging van verskeie handelsooreenkomste te wen.
Die Clinton-administrasie het geskep NAFTA-Oorgangsaanpassingshulp - vir diegene wat werksgeleenthede, ure of lone verloor as gevolg van verhoogde invoer van of verskuiwings van produksie na Mexiko of Kanada, om arbeidstemme vir die Noord-Amerikaanse handelsooreenkoms te wen.
Dit het NAFTA gehelp wen nou goedkeuring in 1993, maar die hoofuitslag van die nuwe program was oorvleuel en verwarring met die oorspronklike en het daartoe gelei dat die ondersteuning van vryhandel dwarsdeur die 90's gedaal het.
President George W. Bush het die bystandsprogramme hervorm as hy probeer het om steun vir 'n nuwe ronde van handelsonderhandelings vroeg in sy eerste kwartaal. Die Handelswet van 2002 NAFTA-TAA as 'n aparte program uitgeskakel, het die spoedproses herstel en 'n gesondheidsbelastingkrediet en gedeeltelike loonversekering vir ouer, laer betaalde ontheemde werkers geskep wat nuwe werk gevind het, maar teen minder betaal as die ouers.
Hierdie veranderinge - wat die TAA die ruimste en duurste gemaak het wat dit ooit was - versuim het om georganiseerde arbeid te bevredig, wat steeds geneig was om die program as begrafnisversekering te sien en nie in staat was om te vergoed vir die verlies van "goeie vervaardigingsgeleenthede nie." A studeer in opdrag van die Kongres tot die gevolgtrekking gekom dat werkers wat handelshulp geneem het, nie beter gegaan het met betrekking tot indiensneming en verdienste as dié wat gereelde werkloosheidsversekering ontvang het nie.
Nog 'n groot verandering het in 2009 gekom toe vir die eerste keer handelshulp op sy eie was, eerder as in samewerking met ander handelsinisiatiewe, as deel van die Amerikaanse Herstel- en Herbeleggingswet. Dit het die program uitgebrei, veral deur dit uit te brei na dienswerkers.
Sedertdien is dit verskeie kere gereken, gewoonlik as deel van 'n handelspakket. Mees onlangs, 'n 2015 rekening herstel spoed vir president Barack Obama, wat daarop gemik was om hom te help om die TPP-handelsooreenkoms wat hy aan die werk was, te seël en ook die TAA-program deur 2022 weer te gee.
Heroorweging van handelsaanpassingshulp
Die TPP, wat is vroeër vanjaar ingestem deur 12 Pacific Rim-lande, is daarop gerig om tariewe te verminder, maar veel meer betekenisvol sal dit ander nasionale belemmerings vir finansiering en belegging asook handel in goedere, dienste en digitale transaksies verwyder. Onder hierdie veranderinge is harmonisering van nasionale regulasies en beskerming van intellektuele eiendom.
Die ooreenkoms, wat steeds deur die Senaat bekragtig moet word, is nou op die rotse nadat die populistiese kandidatuur van Trump en Sanders beslag gelê het op die anti-handel sentiment en dit 'n kragtige stem gegee het.
Terwyl dit nie die TPP sal red nie, is dit belangrik om te heroorweeg hoe ons diegene wat deur die vrye handel geraak word, belangrik is, sodat dit op 'n minimum - sodra die anti-globaliseringsbeskouings nou as gevolg het gedaal en die Amerikaanse begroting verhogings in diskresionêre programme kan akkommodeer. Laat soveel werkers agterbly. Tinkering is nie genoeg nie.
Dit begin met handwerkbeleid wat 'n meer buigsame arbeidsmag aanmoedig, en terselfdertyd 'n veiligheidsnet verskaf vir diegene wat die buiging moet doen. Die Danes het 'n woord geskep Vir sulke beleide: "flexicurity." Eerder as om te probeer om werk te beskerm, verdryf deur ekonoom Joseph Schumpeter se "winde van kreatiewe vernietiging, "Moet die regering se beleid die oorgang na nuwe en stewiger mense vergemaklik en versnel.
So in terme van die TAA sal 'n belangrike verandering wees om opleiding en ander programme vir die herbenutting van ontheemde werkers effektiewer te maak en loonversekering vir diegene wat nuwe werk gevind het, maar teen aansienlik laer salarisse as die oues meer vrygewig in albei bedrae en duur. Dit is ook van kritieke belang om sulke maatreëls uit te brei na alle werkers wat verplaas word deur verandering - sulke outomatisering en veranderinge in verbruikers se smaak - nie net handel nie.
Bemarking sal ook 'n rol moet speel, van die verandering van die naam om sulke bepalings te delk van politieke perdehandel oor handelstransaksies.
Op dié manier kan miskien staatshulp vir die verloorders van vryhandel beskou word as iets wat hulle oplig, eerder as om hulle in die grond te plaas.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Die sleutel tot vrye handel is om werklik die verloorders aan te pas?