Binne die Indo-Europese taalfamilie is die Slawiese tak die nouste verwant aan die Baltiese tale so dat sommige taalnavorsers aanneem dat daar op 'n vroeë stadium 'n gemeenskaplike Balto-Slawiese oertaal was. Hierdie hipotese vind intussen egter steeds minder steun.
Die Slawe het lank vir die Grieke en Romeine onbekend gebly. Van die 4de eeu het daar 'n uitbreiding na die weste plaasgevind. Die Slawe is in die 9de eeu vanuit die Bisantynse Ryk deur Cyrillus en Methodius gekersten. Ou Kerkslawies (soms ook Oudslawies, Oudbulgaars of Oudmasedonies genoem) het die taal van die Oosters-Ortodokse Kerk geword. Vanaf die 11de–12de eeu het daar 'n geografiese variasie ontstaan. Kerkslawies het vir lank as skryftaal gedien.
Die Oos-Slawiese en die Suid-Slawiese tale, behalwe Sloweens, Kroaties en Bosnies word met die Cyrilliese alfabet geskryf. Die Wes-Slawiese tale gebruik, onder die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk, die Latynse alfabet.
(Sommige slaviste, veral die van Bulgarye en Griekeland, beskou Masedonies as 'n streeksvorm van die Bulgaarse taal eerder as 'n aparte taal).
Die drieledige verdeling van die Slawiese tale neem nie die gesproke dialekte van elke taal in ag nie. Sekere sogenaamde oorgangsdialekte en hibriede vul baiekeer die gaping tussen die verskillende tale en vertoon ooreenkomste wat nie waargeneem word in die Slawiese letterkundige (i.e., standaard-) tale nie.