Hulle sê daar kom ’n tyd wanneer elkeen van ons ’n keuse moet maak tussen die gerief van ’n gereelde salaristjek en die vreesaanjaende bevrediging om eerder jou passie uit te leef.
Hy vertel sy eerste vyf jaar as onderwyser was meestal ’n opdraandestryd – totdat hy die moed bymekaar geskraap het om sy passie vir hip-hop en wiskunde te kombineer. Gou het hy bekend geword as die meneer wat letterlik op sy kop dans. Sy leerlinge het als van woordsomme en maaltafels tot kwadraatsvergelykings dans-dans bemeester en vreemd genoeg na al sy wiskundelesse begin uitsien. Glo dit of nie, daar was ook ’n merkbare verbetering in hul uitslae.
Dit moes nogal moed geverg het van Minnaar om die status quo uit te daag en sy eie idees te implementeer – en dit in ’n land waar leerlinge met net 20% vir wiskunde tot ’n volgende graad bevorder kan word. Wilfred Taylor, die skoolhoof, verdien ook hier ’n pluimpie omdat hy vir ’n rebel plek gemaak het.
My pad het in die laaste paar jaar ook met ander rebelle gekruis, soos ’n sakevrou wat ’n toppos in die bankbedryf gelos het om opkomende boere met sakevaardighede toe te rus.
En dan was daar die administratiewe klerk wat ná ’n jare lange gesukkel met sy baas wat nie sy potensiaal of sakevoorstelle wou raaksien nie, op ’n dag sy trots gesluk en toe Uber-taxi’s begin bestuur het. Vandag bedryf hy sy eie klein onderneming en verdien hy omtrent drie keer die geld wat hy voorheen gemaak het.
Dit is nie noodwendig ’n slegte ding nie omdat die ontwrigting dikwels tot verbeterde sakepraktyke lei. Al wat dit verg, is ’n bestuurder met ’n bietjie geduld vir daai ou of vrou wat alles bevraagteken en daarop uit is om elke nou en dan ’n knuppel in die hoenderhok te gooi.