Moeilike honde dans nie. Die groot tewe leef van Arturo Pérez-Reverte | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, Novela, Swart roman
Fotografie deur Arturo Pérez-Reverte. EFE-agentskap
Vir 'n goeie leser is daar niks soos om boeke aan mekaar te koppel nie hulle bereik die siel en verwyder die ingewande. Dit het ek die afgelope tyd gedoen om die kolossale te eet Macbeth deur Jo Nesbø in ses dae en hierdie fenomenale verslind Moeilike honde dans nie de Arturo Peres-Reverte in twee. Twee dae van trane, beide van die lag en humor en van die absoluutste versinking van die hart.
Twee dae verander in 'n hond, in my geval 'n teef. Twee dae van suiwer emosie dat almal van ons wat een gehad het of ooit daarby gewoon het, verder as hierdie woorde en die boek sal verstaan. Almal van ons wat weet hoe dit kan wees, haal u uit en maak daardie diere. Ek sal die oorsig in hierdie sin saamvat. Don Arturo, stop Valke, Evas en ander verhale en hou tred met hierdie neger en al sy vriende en vyande. Vir my is hulle al onvergeetlik.
Ek het al verskeie artikels oor honde geskryf. Bron van inspirasie, literêre karakters, projekte sosiale by hulle betrokke ... Toe ek hierdie nuwe roman deur een van my gunsteling skrywers sien, het ek nie vir 'n oomblik getwyfel dat ek daarvan sou wou hou nie. En so was dit ook al.
A Arturo Peres-Reverte Ek volg hom al baie jare. Fassineer my met Alatriste, Was ek verheug oor Die skaduwee van die arend, Het ek klaar verower met Die sferiese brief en hy het my duisend laat lag met syne Jodía Pavia of sy Kaapse Trafalgar. Dit het my ook verveel Die beleg en hy het my nog nie klaar oortuig met sy reeks Falco, maar ek is gewoond aan hulle Sondag artikels en ek het meer as een mop gekry vir hul saak. Tot groot eer moet ek sê. En as dit kom by sake van mompel ons stem volkome saam.
Ek het amper sy hele biblioteek, hoewel ek 'n paar titels het om te lees. Ook sy samestellingsboeke van sy artikels. Die laaste was Honde en seuns van tewe. Daarom, toe ek hierdie verhaal sien, het ek nie gehuiwer nie en, soos ek sê, Ek was opgewonde.
1 30 dae met die Swart
2 Vriendskap, geregtigheid, wreedheid, liefde en lojaliteit
3 Polisiehonde, neo-Nazi's, posh, handelaars ...
4 «Meer mili as Gladiator se hond«
5 Ek is spartacus
30 dae met die Swart
Opgedra aan die honde wat hy besit, sê Pérez-Reverte dat hy hierdie boek geskryf het in 'n maand. En ek glo dit omdat dit ook met my gebeur het. Soms verhale kom skielik na ons toe of hulle bestaan ​​al 'n rukkie en ons weet dat ons dit moet skryf. En hulle gaan alleen uit, sonder om amper te dink. Omdat hulle op 'n spesiale manier aan ons raak en ons dit net hoef te verwyder. Daarbenewens weet ons dat dit goed vir ons sal wees. Dit is die geval. 'N Kort en ronde verhaal.
Vriendskap, geregtigheid, wreedheid, liefde en lojaliteit
Die Cervantynse frase van Die Colloquium van die honde Voordat u begin, sê dit alles. Dan word Pérez-Reverte die Swart, 'n basterhond, 'n kruising tussen 'n Spaanse Mastiff en 'n Brasiliaanse ry, wat met ons praat in eerste persoon met sy doggy taal (maak jou neus toe, gee my 'n poot ...). En ons ken sy verhaal terwyl ons in die Margot se trog, 'n Argentynse teef.
Voormalige ondergrondse veghond, het Negro reeds agt jaar en wat ons die beste waardeer en voel, is dit is moeg en 'n baie harde lewe kon hom ook ontstel. Maar handhaaf sy beginsels en lojaliteite. Ek het al gelees dat dit 'n vierpotige Alatriste is. Miskien. Ek het eenvoudig erken dat die karakter wat my noodwendig aantrek twee, vier of agt bene het.
Die vraag is dit twee vriende het verdwyn, Teo en Boris el Guapo, en die vaste klante van die Trough, insluitend 'n filosoofhond met die naam Agilulf, lewer kommentaar op die onsekere lot wat hulle moontlik teëgekom het Teo was boonop neger se beste vriend en hoewel hulle vervreem word deur 'n reeks omstandighede, insluitend a liefdesdriehoekDie Swart is in die plig om na hulle te soek. Hy het 'n goeie idee van wat van hulle kon geword het en sidder as hy net daaraan dink.
Polisiehonde, neo-Nazi's, posh, handelaars ...
La karaktergalery Dit wat negers teëkom, is baie uiteenlopend, soos hul verhale. Margot Met haar Argentynse aksent, die elegante Ierse setter Dido, hoekpunt van die sentimentele driehoek, die dwase en fenomenale Mortimer ('n snaakse worshond), wat ons held lei na die verskriklike Cañada Negra, of Helmut en sy trawante (breinlose Neo-Nazi's van Doberman). En dit is ook Snifa en Fido, polisiehonde.
Staan uit tequila, 'n Mexikaanse xoloitzcuintle hoof van die gevaarlikste hond "kartel" en wat hulle baie goed geplaas het, met 'n berader, Rufus, wat 'n Spaanse windhond is waarvan ek die geskiedenis en beelde as hartseer en skokkende herinneringe aan my eie kinderjare het.
En dan is daar die arme ellendes ontvoer of verlaat wat in die hande kom van daardie tweepoot wilde diere wat hulle in hokke toesluit en as veghonde of hul sparring gebruik. Die verhale van die verlate sjokolade labrador genoem Tomás en die kleintjie Koekoek, 'n verskrikte wynmaker, skud die siel.
Om die saak te vererger, was ons 11 jaar oud, 'n klein wynmaker, baie dapper en slim soos hy genoem is Chiqui. En jy het nog steeds ons s'n Koekoek, 'n Pekingese kruis, wat al 16 jaar oud is. Die twee was Manchego straat mut wat die verlating en mishandeling oorleef het, maar wat hulle opgesoek het totdat hulle ons gevind het. Stel jou dus voor, meneer Reverte, watter leesstuk van daardie hoofstuk Duel in die Barranca.
«Meer mili as die hond van Gladiator«
Want ja, daar is trane, maar Hulle is ook lagwekkend, onvermydelik dit neem al die blik in die trein waarin u lees. Want dit is onmoontlik om op te hou lag met daardie drama van Boris die aantreklike in hoofstuk 8. Uit bloemlesing. Of daarin finale deel waar die frase hierbo blyk die laaste van Black se teëstanders te beskryf, a beuce (Franse herder). Ek moet daardie bokser-slang-dialoog tussen hulle transkribeer.
"Date pog muegto, Spaanse peggo," grom die gabacho sag maar duidelik.
'Eers gaan jy my pruim suig,' antwoord ek. Fokken franchute.
Hy knip deurmekaar.
-Die piel, idioot.
Maar daar is so baie, of dus polities inkorrek of omgekeer, dat diegene van ons wat nie halfmaat is of dit met sigaretpapier neem nie, ja of ja moet geniet.
Ek is spartacus
Ons wou almal wees Spartacus ooit. En so beland dit Teo, die ander protagonis, die omgekeerde spieël in Swart of (sogenaamd) deur mense daarin verander gevreesde moordenaar, daardie monster geskep deur die meester wat gewoonlik is. Maar dit is uiteindelik hy kom in opstand, neem wraak, bevry hom en slaag daarin om te leef en te geniet, selfs al is dit nie tot aan die einde nie, van daardie vryheid en die eerste instink. Soos meer as een van ons een of ander tyd in die lewe wil doen. Of gee geregtigheid soos dié van diere.
Vir mense, vir honde, vir almal. U moet dit lees. Sonder komplekse, sonder halwe mate, met bloed, met trane, met hartseer, met pyn, maar ook met hoop, humor, teerheid, respek en liefde. Maar net diegene van ons wat honde het en ons lewenslank gehad het, sal hierdie wonderlike roman regtig waardeer.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Swart roman » Moeilike honde dans nie. Die groot tewe leef van Arturo Pérez-Reverte