Verstommend hoe gesaghebbend ‘n resensie lees as die resensent ‘n slag ‘n kenner op die boek se gebied is. Willem Pretorius het al in Van Alle Kante verwys na sy belangstelling in bonsai. Sy bespreking van “Bonsai: Kuns in die kleine” is baie goed: Hy verduidelik waar die boek in die rangorde staan van plaaslike boeke oor dieselfde onderwerp, gee krediet waar dit toekom, en vir die res is hy “underwhelmed” op ‘n baie mooi manier. Jy moet dit lees om dit te geniet.
Aucamp het sy resensie sekerlik geskryf met die bygedagte dat soveel van Rapport se moderne, jong lesers waarskynlik nie weet wie Peter Blum was nie. Daarom dat hy in sy bespreking van ‘n kant af alle noodsaaklike inligting uitpak.
Volg jy die argumentslyn van sy skrywe, kry jy alles wat die onkundige sal inlei in die lewe en oeuvre van Blum, en uiteindelik sal kan verstaan hoekom Aucamp die stelling maak wat hy in sy eerste paragraaf maak: “Leipoldt word soms die enfant terrible van die Afrikaanse letterkunde genoem; ook Uys Krige en Breyten Breytenbach. Maar volgens my oordeel is die enigste skrywer hier te lande wat hierdie ambivalente ‘eretitel’ verdien Peter Blum.”
As Blum sy korrespondensie per e-pos gedoen het, sou dit ‘n uitgemaakte saak wees dat baie daarvan buite die bereik van die navorser sou gewees het.