Die meisie aan my regterkant gaan aan die bewe, sy het 3 weke gelede getrou, en kan om die dood toe nie die liedjie onthou waarop hulle die dansvloer geopen het nie. ‘n Entjie verder af in die ry klink die een ou of hy hier en nou gaan siek word. Ek sing oor en oor en oor in my kop “I could be brown, I could be blue”.
Die 2 minute is verby, en die meisie aan my linkerkant spring fluks op, en trek weg. Ek sien net spierwit mure, en weet skielik hoe dit voel om in ‘n gestig te wees. Die liedjie wat sy sing is onbekend, maar sy sing woorde. Verskilendes, nie net die koortjie nie. En ek kom skielik tot die besef dat ek volgende is.
Ek het onlangs begin water drink. Nou nie vir die eerste keer nie, maar ewe skielik het ek besef hoe min water ek gewoonlik drink deur die dag. Want ‘n ou koffietjie eerste ding in die oggend is mos baie lekkerder as 2 glase water. En dit word “teetyd” vir ‘n rede genoem.
En ek moet sê, na ek oor die aanvanklike detox hoofpyn gekom het, voel ek great! Water is regtig goed vir jou. Ek is nie seker hoekom nie, maar die kenners sê so, so dit moet so wees!
By die werk is dit ok. My kantoor is langs die badkamer, en ek kan die deur sien, so weet ook wanneer hy oop is. By die huis is dit ook nie ‘n probleem nie, ek bly nou nie juis in ‘n mansion nie. Die probleem kom in as jy iets moet doen waar jy vir meer as ‘n uur nie toegang tot ‘n toilet gaan hê nie.
Ewe skielik begin jy jou roetes wat jy ry beplan volgens die hoeveelheid wit-hasie-petrolstasies wat langs die pad is, die afstand tussen hulle en die algemene lengte van die rit. Jy dink twee keer voor jy ‘n uitnodiging van vêr aanvaar, en jy wens jy was nog klein genoeg dat ‘n potjie in die kar as normaal beskou sou word.
En dit was lekker! Ek het ongelooflike mense daar ontmoet, ‘n heerlike wyntjie gedrink, en selfs die skaam skilpad het ‘n draai kom maak terwyl die danse aan die gang was. Hy’t defnitief probeer hande klap!
Ek sal my nou nie self beskryf as ‘n groot rugby “fan” nie. Ek was altyd mal daaroor gewees om Nuweland toe te gaan, maar vandat my pa skoonseuns gekry het is dit nie meer vir my beskore nie. Ek moet dus staatmaak op die radio en tv.
Die interessante ding egter van op die radio luister is dat die spanne altyd baie fikser klink as wat hulle op die tv lyk. Seker maar omdat die omroeper konstant praat, en daar nie altyd konstant iets plaasvind nie. So elke tree word aangekondig, wat dit dan natuurlik laat klink asof die arme speler verskriklik vêr hardloop. As jou game op die radio uitgesaai word, is die veld ook groter… luister maar, dit is so. G’n normale veld het soveel hardloop spasie nie.
Gister kom ek toe ook agter dat rugby op tv ook geweldig snaaks kan wees. Ek het my sit en doodlag! Sit eerstens die klank af. As jy nou mooi daaroor gaan dink, wat vertel die kommentator jou nou eintlik. Wie nou net aan die bal gevat het? Dit kan jy self sien, en ek kan jou waarborg niemand gaan jou by die werk vra wie het almal die bal hanteer in die 23ste minuut van die game nie. Dis net die drieë wat belangrik is, en daar kom in elk geval so ‘n dingetjie op met die ou se naam wat gedruk het.
Die opstaan na ‘n val is vir my ook net die beste, veral as daar in die proses ‘n aanslaan was. Dan kry die skuldige gewoonlik so ‘n gepynigde uitdrukking op sy gesig, maar hy het nie noodwendig seergekry nie. Sonder klank om jou aandag af te trek kom die ware rede vir die gesig deur, hy het ‘n piepie! Ek dare jou, gaan kyk!
Losskakels is ook ‘n spesie op hulle eie. Met klank weereens as die aandag afleier lyk dit gewoonlik of hulle skop, en dan baie beskeie is daaroor terwyl hulle terugdraf (nooit loop nie). Maar gaan kyk sonder klank. Daai gesig is een wat baie chuffed is met homself! En as hy kon, sou hy heel moontlik die skare opgesweep het om vir hom hande te klap soos ‘n WWE stoeier!
Ek het maar opgegee met die rugby op tv ding. En die radio ook. Ek soek net die eindtelling, en sal ‘n youtube video van ‘n spectacular drie gaan kyk, as daar so iets is. Maar ek mis tog vir Nuweland…
Dit was sonnige dag. (daai sin was net vir effek) Dit was tyd vir die laerskool se massa groepfoto. Die hele skool word in rye ingepak op die rugbyveld, en oom Tom kom neem die foto. Dit was nie so ‘n groot skool nie, so mens kan nogals almal se gesigte uitmaak op die fotos wat mooi hang in die voorportaal.
Nou die storie sou nie so vars in my gedagtes gebly het as die juffrou my iewers ingedruk het in die ry nie. Dan was alles fine. Self al het sy my ingedruk voor die laaste persoon in die ry, dan was dit ook fine. Maar sy los my tot die hele ry verbystap, en dit net die terreinpersoneel is wat oorbly, wat gewoonlik heel agter gestaan het, en toe mag ek loop.
Wel, die foto is geneem en dis darem nou nie asof ek enige blywende letsels oorgehou het van daai dag nie. Ek twyfel ook of ek enigsins anders sou wees vandag as ek daai tyd tussen my vriende kon staan en nie soos ‘n uitgeworpene moes wag vir ‘n plek wat nooit gekom het nie. Maar ek het ‘n ruk terug daai foto weer gesien. En ek het daar gestaan, trots, perfek in die middel met die skoolhoof se kop in ‘n perfekte simmetriese lyn. En agter my, met hulle hande op my skouers het twee van die terrein werkers gestaan. Ek kan hulle name onthou, en hulle myne. En miskien het DIT my verander.