Die sterkte van klein groot treetjies: transhumance gister en vandag - Nuut
Die via degli Abruzzi
Die Viadegli Abruzzi is geskep om die Sabina met die Sannio deur die plato-streek te verenig, en het sedert die pre-klassieke era kontak en uitruilings tussen die Etruskers in die noorde en die Grieks-Etruskers van Kampanië toegelaat. Dit het nog meer deurslaggewend geword in die Angevin-tyd op grond van die verbintenisse tussen Napels en Florence en tussen Florence en Noord-Italië en die res van Europa. Daarna het die nuwe heerskappy van Romasancito vanaf die eenwording van Italië waarde tot die oos-wes-as herstel. Naas die wesenlike, goed geharmoniseer met die landbou, en veral met die sakemodel wat rondom die boerdery gedraai het, was daar ook 'n gespesialiseerde vorm van skaapbokboerdery, geheel of gedeeltelik los van die landbouwêreld en dikwels in 'n openlike konflik met Hierdie besigheidsmodel kan op klein en medium skaal aangebied word, in welke geval dit nie verskil van die beskrewe model nie (broei op een of ander manier harmonieus in die landbousiklus ingevoeg). Die eienaars van kleinvee, sonder hul eie weidings, het hul vee deur roetes van die mens vervoer. Die voorvereiste vir die uitvoering van hierdie metode was die bestaan ​​van oop weivelde vir burgerlike doeleindes, en daarom kon selfs lede van die middelklasse 'n duidelike ekonomiese rol speel. . Gespesialiseerde en intensiewe teling, daarenteen, het voldoende weiding dwarsdeur die jaar nodig gehad, wat Tarantino (en Puglia in die algemeen) nie in staat was om te voorsien vir die tydperk (gewoonlik) tussen Mei en September nie, wat saamval met die lang somer. Sedert die Protohistorie, is die gebruik van transhumance nodig, dit is 'n soort seisoenale pendel van die kuddes tussen die komplementêre streke: enersyds die Apenniene, sonder weidings gedurende die lang winter (as gevolg van sneeu en ontberinge), maar ryk in gras gedurende die somerseisoen en dié aan die kus van Puglia, wat inteendeel in die herfs-winter in staat was om oorvloedige weivelde te bied.
Beide kuddes wat aan die eienaars van die berg behoort (Abruzzo, Molise, Irpini), en dié van die eienaars van die Murgiese sentrums (veral Martini) en teling, was die belangrikste bron van inkomste wat langs die reisroetes van vervoering beweeg het.
Die ekologiese komplementariteit tussen die Apennine-stelsel en die kusvlaktes is die basis van horisontale transhumansie, anders as die vertikale (of weiding) en ander vorme van nie-seisoenale bewegings van kuddes, wat beter in die verskynsel van nomadisme omring kan word.
Benewens die voor die hand liggende ekonomiese gevolge, het transhumance aansienlike gevolge gehad in die konteks van kulturele antropologie, sowel in die ontaarde vorme van misdadige gedrag (soos banditisme en die plaag van die abigeaat), as in kultiese praktyke (die herders van elke tydvak verkies hul eie goddelike en heilige beskermers, vaste plekke van aanbidding, gevierde versoeningseremonies) en in stedelike argitektuur (met die identifisering van russtasies en voorafbepaalde roetes, die tratturi). Laastens, maar nie die minste nie, is die politieke-administratiewe uitval, as gevolg van die konstante teenwoordigheid van 'n staat, altyd versigtig om die beesverkeer langs die grasstrate tot sy voordeel uit te buit. Die krale vir die teel van bokke is gewoonlik in ontoeganklike omgewings, op steil terrein en met uitgehaalde rots, na die suide geplaas, wat die omgewing weergee wat die beste geskik is vir die gewoontes van hierdie spaarsamige diere.
Skaap erfenis in Italië
Vanuit 'n sosiale oogpunt word die aanwesigheid van veeteelt in berggebiede gekoppel aan kulturele tradisies en sosiale instellings wat daarmee saam kan verdwyn. Dink aan die dorpsfeeste en -beurte wat verband hou met die produkte van herdery en bergboerdery; tot elemente van die Apennynse gastronomiese tradisie soos skape alla callara, kebabs, lam met kaas en ovo ens.
Die verlating van weivelde en die geleidelike verdwyning van veeteelt met die implikasies daarvan op die teenwoordigheid van die mens in die Apennynse berggebiede, lei ook tot die verlating van stazzi- en eeufees-landelike nedersettings wat dikwels afbreek deur die antropiese landskap van hierdie gebiede te verander. Dit, benewens 'n negatiewe impak op toerisme, het ook 'n sosiale impak, aangesien die bevolking gekonsentreer bly in die dorpe wat die funksie van die buitepos van die beskawing vir die inwoners van die verspreide huise vergewe het.