5 Boekminute met Elizabeth Noble | SARIE
5 Boekminute met Elizabeth Noble	deur Phyllis Green
Sy beskryf haarself as ‘n skrywer wat deur paniek gedryf word. Tog is sy gek na skryf, al het sy eers begin om boeke te skryf nadat haar kinders gebore is. Sy skryf ook die soort verhale wat sy self graag lees, oor emosionele kwessies wat vroue raak en waarmee sy kan identifiseer. Sy skryf vir vandag se vrou wat daarvan hou om ‘n bietjie te huil en om ‘n bietjie dieper oor die lewe te dink wanneer sy ‘n boek lees. Maar heel eerste wil sy lesers vermaak.
Sou die feit dat Maggie en Bill moes trou en dat sy haar ambisie as swemmer moes opgee uiteindelik ‘n wig tussen hulle gedryf het, selfs as Jake nie gesterf het nie? Miskien nie. Ek dink dis Theroux wat gesê het: “The mass of men lead lives of quiet desperation.” Dis beslis melodramaties, en beteken ‘n hele spul mense gaan deur die lewe sonder om heeltyd te ondersoek hoe hulle voel. Dis moontlik ‘n goeie ding, want as almal hulself die hele tyd oorgee aan selfondersoek, sal daar chaos wees. Binne ‘n huwelik is allerlei klein krakies en wat ‘n tragedie doen – en Maggie beleef een – is om ‘n lig daarop te skyn sodat dit in die ope kom. So Maggie het haar swemdrome en haar tuiste opgegee, sy is weg van haar suster – die mens vir wie sy die liefste is buiten haar naaste familie. Dis die een ding. Dan is daar Maggie en Bill se uiteenlopende opinies van hoe hulle hul jongste seun se leerprobleme moet hanteer; hulle reageer verskillend op die rouproses; hulle reageer verskillend op die feit dat hulle meer geld het en hoe dit bestee moet word. Soos hulle ryker word, wil Bill meer spandeer, maar Maggie wil net bly waar sy is. Al die klein krakies is besig om na vore te kom, maar dis die groot tragedie wat hul verhouding verwoes. Was dit nie vir Jake se dood nie, sou hulle vir jare maar so aangekarring het.
Ek praat van ‘n hiërargie van rou. Byvoorbeeld, as Jake ouer en getroud was, sou sy vrou die hoof rouklaer wees. ‘n Jong weduwee sal moontlik ook weer trou. Vir ‘n ma is die dood van ‘n kind anders. Sy sal nooit weer daai kind hê nie. Daar is ‘n inherente spanning in die hiërargie van rou. Ek wou skryf oor Aly wat as ‘n tiener al die normale tienerprobleme ervaar, maar wat probeer om haar rou te onderdruk. Sy het gevoel sy is minder geregtig om te rou as haar ouers. Sy wil haar ouers se verhouding regmaak. Sy onderdruk dus haar gevoelens en hanteer dit glad nie. Ek wou ook weet waarom Maggie, ‘n liefdevolle ma, so begrawe word in haar eie lyding dat sy nie eens haar dogter kan help nie. Ek het wyd gelees oor dood en die rouproses en besef ‘n mens kan nie veralgemeen oor rou nie. Elke mens ervaar die proses anders en dit bring sy eie probleme in ‘n verhouding. Statisties is die kanse dat ‘n huwelik skipbreuk ly in die aangesig van so ‘n monumentale rouproses baie goed. Dit maak sin vir my.
Dis so ‘n bietjie van albei. Ek begin met die karakters. As ek weet wat die kern van my verhaal is, skryf ek uitgebreide notas oor al my karakters, al gebruik ek nie die inligting nie. As jy wil weet watse musiek Aly op haar iPod het, kan ek jou sê, want dis in my notas oor haar. Dít maak haar ‘n mens van vlees en bloed vir my. Ek dink altyd aan die skryfproses soos ‘n resep. Ek weet waar ek begin en ek weet waar ek eindig. Ek skryf baie kere die einde net nadat ek die begin geskryf het. Dit verander soms ‘n bietjie, na gelang van hoe die verhaal verloop. Ek het geweet Maggie gaan op daardie vliegtuig klim. Dis in die middel waar die storie draaie loop. Partykeer máák jy dit gebeur en ander kere gebeur dit net. Die verhaal is ‘n bestemming, ek weet waarheen my skip vaar, maar nie noodwendig watter roete dit gaan volg nie.