Swangerskapvergiftiging (gestose) - oorsake, simptome, terapie - Siektes - 2022
Die term swangerskapsvergiftiging is deesdae verouderd, maar word steeds gereeld gebruik vir 'n aantal siektes wat toegeskryf kan word aan 'n aanpassingsversteuring van die liggaam tydens swangerskap. Die moderne sambreelterm vir siektes van hierdie tipe is medies korrekte gestose. Benewens die oggend siekte in die eerste derde van die swangerskap, sluit dit ook swangerskapsverwante hipertensie in. Daar word beraam dat so 'n siekte ongeveer ses tot agt persent van alle swanger vroue aantas. Die siektes is uiteenlopend en daar is nog geen spesiale diagnostiese prosedures nie, maar hier is 'n paar belangrike besonderhede oor die karakter en verloop van gestose.
Streng gesproke is vergiftiging van swangerskap nie eintlik vergiftiging nie. Die term spruit uit verouderde teorieë dat sekere chemiese stowwe tydens swangerskap uit die vroulike metabolisme vrygestel word, wat vroue en kinders kan vergiftig. Ons weet egter vandag dat dit nie die geval is nie. In plaas daarvan word aanvaar dat gestose 'n aanpassingsversteuring van die liggaam is tydens swangerskap. Afhangend van die erns, kan hierdie aanpassingsversteuring verskillende gesondheidsprobleme veroorsaak.
Dit is kenmerkend van gestoses dat hulle byna altyd hand aan hand gaan met verhoogde bloeddruk, die sogenaamde gestasionele hipertensie. Hipertensie is dus ook 'n duidelike kardinaal simptoom van die siekte. In hierdie konteks sou die term 'hoë swangerskapdruk' tegnies meer korrek wees as swangerskapvergiftiging. Daarbenewens kan simptome soos naarheid, die vorming van edeem en verhoogde proteïne-uitskeiding in die urine voorkom, ook gestasionele proteïnurie genoem. Veelsydige pyn simptome is ook denkbaar, hoewel dit nie 'n duidelike aanval uitskakel nie. Aangesien gestose in erns verskil, meestal afhangend van die stadium van swangerskap, word hulle in medisyne verdeel in verskillende vorme -
Met vroeë gestose verskyn simptome relatief onskadelik tussen die tweede en vierde maand van swangerskap. Dit sluit in:
Hyperemesis gravidarum (swangerskap braking): Dit is die klassieke swangerskap braking in die eerste trimester van swangerskap. Benewens braking, kan daar 'n verhoogde hartklop, lae bloeddruk en bloedsomloopprobleme wees.
Hipersalivering (sialorrhea): Benewens onbeheerbare braking, kan vroeë swangerskap ook lei tot verhoogde speeksel. Dit word nie gereeld deur verskillende moeder-siektes bevoordeel nie, wat die produksie van speeksel beïnvloed weens die swangerskapsverwante liggaamsprosesse.
Dit verskyn eers na die vierde maand van swangerskap. Kenmerkend van hierdie gebare is 'n toename in bloeddruk, en dit word ook hipertensiewe gestasiesiektes genoem. Laat sere is baie ingewikkelder en gevaarlik vir die verwagtende moeder en haar ongebore kind. Die belangrikste subvorme is:
HELLP-sindroom: Die naam van hierdie sindroom bestaan ​​uit die Engelse terme "hemolise" vir hemolitiese anemie, 'verhoogde lewer'-ensiemvlak vir verhoogde lewerwaardes en' lae bloedplaatjie-telling 'vir 'n verlaagde aantal bloedplaatjies (plaatjies). Die kardinale simptome van die HELLP-sindroom word reeds beskryf. Pre-eklampsie word dikwels geassosieer met die sindroom. Na raming word een tot drie vroue uit 1000 swanger vroue deur die HELLP-sindroom geraak.
Preeklampsie: Hierdie hipertensiewe afwyking, wat na raming drie tot vyf persent van alle swanger vroue beïnvloed, hou verband met verhoogde bloeddruk en verhoogde proteïenuitskeiding in die urine. Waterretensie kan ook voorkom tydens pre-eklampsie. Vanweë hierdie drie kenmerkende simptome, waarna ook oedeem (Engels vir oedeem), proteïenurie (Engels vir proteïene in die urine) en hipertensie of hipertonie (Engels vir hoë bloeddruk) genoem kan word, word preeklampsie soms EPH-gestose genoem. 'N Spesiale vorm van pre-eklampsie is sogenaamde ent pre-eklampsie of ent gestosis. Medisyne praat hiervan as 'n moeder reeds hoë bloeddruk gehad het in die aanloop tot swangerskap en verdere simptome van gestose in die loop van swangerskap verband hou met hipertensie. Daarbenewens word hierdie vorm beskou as die voorlopige stadium van eklampsie.
Eklampsie: Ongeveer tien persent van alle verwagtende moeders wat voorheen aan pre-eklampsie gely het, ontwikkel 'n eklampsie in die verdere kursus. Die siekte is veral ingewikkeld omdat dit benewens hoë bloeddruk, oedeem en proteïnurie ook epileptiese aanvalle in die gevorderde stadium kan veroorsaak, wat gewoonlik kort na geboorte by die moeder voorkom. Eklampsie is dus die ernstigste vorm van gestose, omdat daar in die ergste geval 'n diep bewussynsverlies, indien nie 'n koma nie, kan wees tydens swangerskap of geboorte tydens die swangerskap of bevalling. Die epileptiese aanvalle hou groot risiko's in vir 'n ongebore kind, want tydens 'n aanval word die suurstoftoevoer na die kind in die baarmoeder benadeel, wat die dood van die kind kan beteken.
Die oorsake van gestose is nog nie definitief uitgeklaar nie. Daar is egter verskillende nuwe navorsingsresultate wat baie aanneemliker verduidelikings en teorieë vir die ontwikkeling van die siekte bied as die misleidende term van swangerskapsvergiftiging. 'N Spesiale voorlees hiervoor is 'n studie deur die Departement Verloskunde en Ginekologie aan die Mediese Kollege Bharati Vidyapeeth Universiteit in Pune, Indië in 2014. Die navorsingspan het vir die eerste keer 'n volledige insig gegee in die prosesse wat voor en tydens 'n gestose by die vrou plaasvind. Buik en sodoende verdwyn die mediese diertjie ten minste 'n bietjie rondom die oorsake van die siekte.
'N Onbekende inmengingsein in die plasenta
Selfs al is die redes vir die ontwikkeling van gestose tot dusver onvoldoende nagevors, is daar in die verlede gevind dat die siekte sy oorsprong het in die plasenta van die moeder wat moet wees. Klaarblyklik veroorsaak 'n tot dusver onbekende interferensie-sein in die plasenta 'n versteurde aanpassing van die kardiovaskulêre en metaboliese stelsel van die moeder tot die begin van die swangerskap.
Daar word vermoed dat hierdie inmengende sein verband hou met 'n verkeerde inplanting van die bevrugte eier in die baarmoeder, 'n verswakte produksie van plasentale weefsel of die ontwikkeling van geboortepunte binne die vaatwande. Hoe dit ook al sy, die sein veroorsaak enorme foute in die endotheelselle wat die binneste laag van die vaatwande vorm. Met verreikende gevolge, omdat endoteelselle verantwoordelik is vir 'n verskeidenheid take in die kardiovaskulêre stelsel, soos:
Die vervaardiging van belangrike boodskapperstowwe wat nodig is om bloeddruk te reguleer en om die natuurlike spanning in die vaskulêre spiere te handhaaf.
Regulering van die uitruil van bloed en weefsel deur die endotelium deur op te tree as 'n hindernis tussen die bloedvloei en die deurlaatbare buitenste lae van die bloedvate.
'N Ander taak van endoteelselle - angiogenese - is veral belangrik met die oog op die opkoms van nuwe lewe. Dit beteken die groei van bloedvate deur bestaande bloedvate te spuit of te splits. Endotheel voorvader-selle is ook verantwoordelik vir die vorming van nuwe vate tydens embrioniese ontwikkeling, die sogenaamde vasculogenese.
Die inhibering en aktivering van bloedstolling word ook gevorm deur endoteelselle, daarom is dit noodsaaklik vir die vloei-eienskappe van die bloed.
Die endoteel is selfs aktief betrokke by die bestryding van infeksie deur teenliggaampies in die weefselafdelings te lewer en plaaslike ontsteking te aktiveer as 'n verdedigingsreaksie op infeksie.
Dit is nie moeilik om te sien dat die funksioneel gestremde funksie van multifunksionele vaskulêre wandselle in gestose sensitief inmeng met die simbiose van die moederlike en fetale bloedsirkulasie nie. 'N Aantal gesondheidsprobleme spruit uit 'n onderbreking van die bogenoemde funksies van endoteelselle, ook genoem endoteliale disfunksie.
Gestose as gevolg van verswakte bloedsomloop
As die endoteelselle nie meer hul take kan uitvoer nie weens wanfunksies, het dit uiters kritieke gevolge vir die ontwikkeling van die plasenta. Arteriole, die kleinste eenheid arteriële vate, kan byvoorbeeld net onvoldoende van die endometrium tot die plasenta groei, wat 'n deurslaggewende invloed op die voedingstof, suurstof en bloedtoevoer na die embrio het. Daarbenewens veroorsaak die versteurde bloedsomloop weens ontbrekende of verkeerd gevormde arterioles 'n toename in bloeddruk in die baarmoeder. Net so is die aangetaste vaartuie meer sensitief vir irriterende stimuli en is hulle geneig tot vaskulêre krampe, wat soms na die vaskulêre spiere en hul senuwees kan versprei.
Die skoonmaak van die bloed in die plasenta word ook sleg beïnvloed deur die endoteliale disfunksie. Lipoproteïene, wat veral verantwoordelik is vir die vervoer van water-onoplosbare vette in die bloed, word slegs onvolledig leeggemaak weens die verswakte bloedsomloop. Daarom is daar 'n toenemende aantal oksidasieprosesse op die lipoproteïene in die baarmoedervate, wat lei tot sterk oksidatiewe spanning, wat lei tot verhoogde vrye radikale. Dit verhoog nie net die bloeddruk nie, maar verhoog ook die risiko van hart- en vaskulêre siektes. Oor die algemeen word die volgende simptome van 'n verswakte bloedsomloop geassosieer met oksidatiewe stres:
Vaskulêre spasmas (vasospasma),
Let op: die waardes van sommige stowwe wat die vaatbreedte beïnvloed, het aansienlik verander, veral by swanger vroue met preeklampsie. Byvoorbeeld, die vlak van sFlt-1 (oplosbare fms-agtige tyrosinkinase 1) word aansienlik verhoog, terwyl PIGF (plasentale groeifaktor) aansienlik kan verlaag. Die wesenlike wanbalans beïnvloed nie net die bloeddruk nie, dit kan ook die niersirkulasie beïnvloed. Dit is een van die redes waarom nierprobleme by pasiënte met preeklampsie veel groter is as die verhoogde drang om te urineer, wat tipies is van swangerskap.
Gestose - 'n outo-immuun siekte?
Teen die agtergrond van vaskulêre verwante afwykings, het 'n ander dimensie van die oorsake van die siekte in verskillende studies na vore gekom. Onlangse navorsing dui daarop dat sekere outo-immuunprosesse ook 'n rol speel in gestose. Wetenskaplikes het onder meer bevind dat pasiënte met preeklampsie outo-antiliggame het wat die angiotensien II-reseptore nadelig beïnvloed. Angiotensin II is 'n weefselhormoon wat, soos endotheelselle, nodig is om bloeddruk te handhaaf.
Russiese wetenskaplikes het ook in 'n studie die toename in antivaskulêre teenliggaampies by swanger vroue met gestose opgemerk. Verder ondersteun 'n gesamentlike Duits-Noors-Britse studie die teorie van outo-immuunprosesse as oorsaak van pre-eklampsie en dui daarop dat 'n immunologiese onverenigbaarheid tussen moeder en fetus, veral in die geval van vaskulêre inflammasie wat veroorsaak word deur arteriosklerose, die rede vir hierdie vorm van gestose kan wees.
Salzburg het op sy beurt 'n studie wat na outo-immuun siekte beskou word as die oorsaak van HELLP-sindroom. Volgens die resultate van die studie kan die sindroom reggestel word in 'n eksperiment met 'n suikersiektepasiënt met toepaslike terapie vir die onderliggende siekte. Daarbenewens het 'n ander studie bewys gelewer dat rumatiese outo-immuun siektes preeklampsie bevoordeel.
Terloops, die outo-immuunteorie vir gestose is nie nuut nie. Reeds in 1998 het die wetenskaplikes Dekker en Sibai in Nederland opgemerk dat 50% van alle vroue met preeklampsie teenliggaampies teen endotelselle het (sien hier).
Plant en omgewing speel 'n rol
Soos die geval is met baie outo-immuun siektes, wat veroorsaak word deur omgewingsinvloede, soos hoë vlakke van besoedelende stowwe in die lug, blyk die gestose ook te vererger as daar iets verkeerd is in die omgewing van die swanger vrou. In die besonder lyk dit asof organochloriese plaagdoders ooreenstemmende ontwikkelingsversteurings in die plasenta veroorsaak. Navorsers het tot hierdie gevolgtrekking gekom nadat hulle die plasenta's van 508 Kirgisiese vroue ondersoek het. 241 van hierdie vroue het in streke gewoon wat gekenmerk word deur katoenverbouing en die hoë gebruik van plaagdoders. 121 vroue het in stedelike woongebiede gewoon wat aan ernstige omgewingsbesoedeling blootgestel is as gevolg van hul nabyheid aan industriële metropolitaanse gebiede, en 146 deelnemers aan die studie kom uit besoedelingsvrye bergstreke van Kirgizië.
Die resultaat was duidelik. In 'n goeie 47 persent van alle plasenta's is organochloriese plaagdoders aangetref, met die meeste vroue uit besoedelde gebiede (veral dié naby plaagdoderkampe). Die navorsers het nie net verhoogde komplikasies vir swangerskap en geboorte soos stilgeboorte, 'n lae geboortegewig van die baba, baba-infeksies en misvormings waargeneem nie, maar ook 'n verhoogde voorkoms van pre-eklampsie by kontak met die besoedeling.
Dit wil voorkom asof 'n genetiese komponent ook betrokke is by die kliniese beskrywing. Volgens 'n studie deur Chesley en Cooper is die waarskynlikheid dat die vroulike familielede van 'n vrou met preeklampsie of eklampsie ooreenstemmende komplikasies vir swangerskap is, baie groot. Die vrou se susters loop die grootste gevaar hier met 'n waarskynlikheid van 120 persent. Die dogters se risiko is ietwat laer op 88 persent, terwyl die kleindogters weer met 105 persent gevaar het. Die wetenskaplikes het ooreenstemmende berekeninge met behulp van die Falconer-metode uitgevoer - 'n wiskundige formule om genetiese invloede en omgewingsinvloede te bepaal.
Vroue wat reeds vroeë gestose gehad het, is meer geneig om later gestose te ontwikkel. Dieselfde geld die voorkoms van gestose tydens 'n vorige swangerskap. Daarbenewens het beide jong moeders onder die ouderdom van 18 en vroue bo die ouderdom van 40 'n aansienlik hoër risiko vir die siekte as vroue wat in die middeljarige ouderdom swanger raak. Net so is die eerste ma's geneig om meer geneig te wees as tweede moeders of derde moeders sonder 'n vorige geskiedenis. Daar is ook 'n verhoogde risiko by veelvuldige swangerskappe.
Benewens die outo-immuun siektes soos suikersiekte of rumatiek hierbo genoem, op die gebied van riskante onderliggende siektes, wat die waarskynlikheid vir die ontwikkeling van gestose verhoog
chroniese hoë bloeddruk,
en om die antifosfolipiedsindroom te noem.
Laasgenoemde simptoom is weer 'n outo-immuun siekte wat veral vroue aantas en word veroorsaak deur outo-antiliggame wat die liggaam se eie fosfolipiede teiken. Dit vorm deel van talle liggaamsvloeistowwe, waaronder die gal en die oppervlakaktiewe middel van die longoppervlak. Boonop dien fosfolipiede as seinmolekules in die selle, wat weer die vermoede laat ontstaan ​​dat die siekteverwante versteurings in die endoteelselle veroorsaak word deur outo-immuun prosesse.
Simptome van vergiftiging tydens swangerskap
Die simptome van gestose is uiteenlopend en verskil volgens die vorm van die siekte. Alhoewel meer onskadelike algemene simptome soos naarheid, braking en verhoogde speeksel merkbaar is by vroeë moeders, het alle laatmoeders hoë bloeddruk as gevolg van swangerskap in die algemeen. Daar is ook, soos aan die begin genoem, waterretensie (edeem) in die weefsel en proteïne-uitskeiding in die urine.
Die verhoogde bloeddruk het veral verdere gevolge in die gevorderde stadium. Dit trek byvoorbeeld die filtrasiewerk van die niere erg, wat gevolglik nie net ongefilterde proteïene uitskei nie, maar ook as gevolg van die hoë druk slegs voedingstowwe opneem. Dit kan lei tot 'n tekort aan voedingstowwe by die swanger vrou, wat byvoorbeeld uitgedruk word in bloedsomloopprobleme, hoofpyn of gesigstoornisse. Die lewer ly nie minder aan die verswakte bloedsomloop nie. Spysverteringsprobleme en pyn in die boonste buik dui veral op 'n versteurde lewerfunksie.
Neurologiese simptome wat ontstaan ​​as gevolg van vaskulêre en senuweeagtige krampe, sluit in die laat begin en veral in die geval van eklampsie, veral hoofpyn, verswakte bewussyn en visie (bv. Oogflikkering), oormatige reflekse en die aanvalle wat reeds aangedui is. 'N Verskeidenheid pynsimptome in die abdominale gebied, soos maagpyn, ingewande of buikkrampe, is moontlik en is ook uiters gevaarlik met betrekking tot miskrame wat veroorsaak word deur voortydige baring.
Al met al kan die volgende swangerskapprobleme gestose aandui:
Proteïen in urine,
klein hoeveelheid urine,
skielike, hoë gewigstoename,
Pyn in die boonste buik,
Aandag: Die gekombineerde voorkoms van simptome soos pyn in die boonste buik, naarheid, braking, gesigstoornisse, hoofpyn en rustelose reflekse dui op 'n eklampsie! Geaffekteerde pasiënte moet dadelik na die ginekoloog gaan om ernstige laat effekte soos aanvalle of aasversteurings te voorkom!
As u vermoed dat swangerskapvergiftiging voorkom, moet u u ginekoloog so gou as moontlik besoek. In die loop van 'n mediese geskiedenis moet nie net bestaande simptome nie, maar ook moontlike vorige siektes en gesinsgesindhede uitgeklaar word. Aangesien daar tot op datum geen afsonderlike diagnostiese prosedures is nie, word individuele spesifieke toetse uitgevoer, wat bloeddrukmetings, bloedtoetse, urientoetse en 'n gewigstoets insluit.
By gestose pasiënte moet die bloeddruk verskeie kere per dag, met tussenposes van ses uur, gemeet word, in ernstige gevalle, indien nodig, ook elke uur, sodat afwykings en skerp stygings so goed moontlik waargeneem kan word. Proteinuria kan hoofsaaklik in 'n urinetoets bepaal word. Dit kom voor wanneer 'n pasiënt meer as 300 mg proteïen per liter urine per dag uitskei. In die bloedtoets is die lewer- en nierwaardes en die stollingsparameters, byvoorbeeld deur die aantal bloedplaatjies te bepaal, veral belangrik. Benewens die laboratoriumtoetse, word die toestand van die kind met behulp van 'n kardiotokografie (CTG) en 'n ultraklankondersoek nagegaan. Die plasenta-funksie kan ook beoordeel word danksy beeldingsmaatreëls.
Die verloop van swangerskapsvergiftiging hang grootliks af van die tipe gestose. Met ligter vorme, kan die vermyding van stres na slegs 'n paar dae lei tot vryheid van simptome. Met swaarder vorms, daarenteen, is geneesmiddelbehandeling gewoonlik nodig om die bloeddruk te verlaag. In die ergste geval kan 'n vroeë induksie nodig wees. Na die geboorte normaliseer hoë bloeddruk normaalweg na drie maande met behulp van medikasie. Daar moet op gelet word dat laatbehandeling sowel moeder as kind dodelik kan wees as dit nie behandel word nie. Neem dus die mediese instruksies ernstig op en implementeer dit noukeurig.
Om bloeddruk so laag as moontlik te hou, moet u alledaagse spanning vermy. Die gewoel is nie goed vir 'n ongebore kind nie, daarom moet stresvrye alledaagse beplanning en doelgerigte ontspanningsopleiding deel uitmaak van elke swangerskap. Geskikte kursusse is, byvoorbeeld, aërobiese aerobics vir swanger vroue, Qi Gong, sangkom-terapie en joga. Asemhalingsoefeninge wat op die laatste vir die geboorte belangrik is, help ook om meer vrede en kalmte te skep.
Vir beter ontspanning word warm baddens aanbeveel, wat ook nuttig kan wees vir ligte waterretensie. Neem gereeld onderbrekings tussen strawwe aktiwiteite en doen niks besonders voordat u gaan slaap nie. Praat van slaap: gesonde slaaphigiëne is uiters belangrik om bloeddruk laag te hou.
Om op te hou rook nie net weens bloeddruk nie, maar ook vir die welstand van die ongebore kind, spreek vanself tydens swangerskap. Nikotien veroorsaak fisieke spanning nie net vir die moeder nie, maar ook vir die kind, aangesien die reeds verswakte metabolisme tussen moeder en plasenta dit het te make met 'n ongesonde hoeveelheid gifstowwe.
Dragtigheidsvergiftiging kan slegs in 'n beperkte mate voorkom word, maar die vermindering van oortollige gewig word aanbeveel in die aanloop tot swangerskap deur 'n gesonde dieet. Die regte voedingsmaatreëls vir gestose kan ook swangerskap voorkom. Byvoorbeeld, drankies wat die bloeddruk verhoog, soos koffie of cola, moet vermy word en meer voedingstowwe soos L-arginine en selenium moet gebruik word. Dit verminder nie net die voorkoming van pre-eklampsie nie, maar u kan ook die simptome van 'n bestaande gestose verlig. Die inname van foliensuur is net so belangrik, aangesien dit bewys is dat die mineraal beskerm is teen arteriosklerose, bloedarmoede en embrionale misvormings.
In die lig van die groot belang wat foliensuur in embrionale ontwikkeling het, het swanger vroue in elk geval 'n groter behoefte en moet hulle daagliks 'n volle 800 μg verbruik in plaas van die normale 600 μg. In die geval van 'n gestose kan die behoefte soms selfs groter wees. Gelukkig kan foliensuur, selenium en L-arginien dikwels in dieselfde kos gevind word, wat hoofsaaklik deur graan, peulgewasse, seekos en vis voorsien word. Hier is 'n klein keuse:
Een of twee bytplekke van maer kalfsvleis of pluimveelever kan ook tydens swangerskap verteer word met die oog op voldoende folaat, selenium en arginien. Saam met suiwelprodukte lewer die maer vleis ook belangrike proteïene, wat weens siekteverwante proteïnurie in groter aanvraag is.
Dit is ook sinvol om vaskulêre beskermende onversadigde vetsure te gebruik in plaas van skadelike versadigde vetsure. Benewens vis, word dit veral in plantaardige olies aangetref. Die inname van jodium wat belangrik is vir swanger vroue, moet daarenteen meer met voedselaanvullings bedek word as met sout, aangesien laasgenoemde as 'n bloeddrukbestuurder beskou word en dus heeltemal ongeskik is vir pasiënte met gestose.
Nie alle kruie wat help teen hoë bloeddruk buite swangerskap is ook geskik vir verwagtende moeders nie. Kruie van tradisionele Chinese medisyne, soos
Bell wortel wortel
of schisandra bessies
moet nie hier geneem word sonder eksplisiete doseringsinstruksies van 'n professionele TCM-kliënt nie. Die kruie word spesifiek vir swangerskapsverwante bloeddruk en bloedvormingsafwykings gebruik, maar het gevaarlike newe-effekte as dit oordosis is.
Inheemse kruie-kruie, wat standaard as 'n bestanddeel in die tee van swangerskap gebruik word, lyk hier baie sagter. Wat insluit:
Natuurlik moet dit ook hier in matigheid verbruik word, maar algemene verbruik is redelik skadelik. Kruie soos anys, vinkel, knoffel, roosmaryn of pietersielie kan ook as bestanddeel in heerlike geregte gebruik word en bied 'n pittige voedingsaanvulling tydens swangerskap.
As u bloeddruk groter is as 150/100 mmHg, sal u ginekoloog u na 'n kliniek neem as voorsorgmaatreël. Benewens die konstante monitering van die kind en moeder sowel as die plasing van 'n blaaskateter om voortdurend die proteïenuitskeiding in die urine te kontroleer, is die toediening van anti-hipertensiewe middels ook nodig. Daarvoor word preparate soos nifedipien of dihidralasien gebruik. Betablokkers word ook soms gebruik. Aspirien kan ook gebruik word om pyn te verlig. As ernstige aanvalle gevrees word, word magnesiumsulfaat bygevoeg.
Aanvang van bevalling
In baie ernstige gevalle van swangerskapvergiftiging is die enigste manier om dit te behandel, voortydig geboorte. Vanaf die 37ste week van swangerskap is hierdie maatreël gewoonlik nie 'n probleem nie. 'N Inleiding tot vroeëre weke van swangerskap moet met die behandelende ginekoloog bespreek word. (Ma)
Duitse Vereniging vir Ginekologie en Verloskunde (DGGG): S2K-riglyn oor hipertensiewe swangerskapsiektes: diagnose en terapie, vanaf Maart 2019, gedetailleerde oorsig van riglyne
Rath, Werner / Gembruch, Ulrich / Schmidt, Stephan: Verloskunde en perinatale medisyne: Voorgeboortelike diagnose - Siektes - Kindermoord, Thieme, 2de druk, 2010
Professionele vereniging van ginekoloë (BVF): https://www.frauenaerzte-im-netz.de (verkrygbaar: 24 Junie 2019), swangerskapsiektes en klagtes
Werkgroep geraak deur gestose: https: //präeklampsie-hellp.de (toeganklik: 24 Junie 2019), pre-eklampsie
Harvard Health Publishing: https://www.health.harvard.edu (verkrygbaar: 24 Junie 2019), Preeclampsia And Eclampsia
Mayo Clinic: https://www.mayoclinic.org (verkrygbaar: 24 Junie 2019), Preeclampsia
Merck & Co .: https://www.msdmanuals.com (verkrygbaar: 24 Junie 2019), Preeclampsia en Eclampsia
AMBOSS GmbH: https://www.amboss.com (verkrygbaar: 24 Junie 2019), hipertensiewe swangerskapsiektes
ICD-kodes vir hierdie siekte: O14ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.