2-Hang ŉ spieël oorkant ŉ venster – dit sal die lig deur die hele vertrek versprei. Hoe groter die spieël, hoe beter.
7-ŉ Plant of twee sal ook ŉ snoesige atmosfeer skep en die vertrek ligter laat vertoon. As jy nie plek op die grond het nie – kry ŉ plant wat van die plafon kan hang.
Moody’s se jongste gradering van Suid-Afrika het die land ’n waardevolle blaaskans gebied – moontlik net tot die middel van die jaar wanneer nog twee graderingsagentskappe wat minder simpatiek teenoor Suid-Afrika is met hul beoordeling kom. Die vraag is of pres. Zuma sy onverantwoordelike vrysprakighede in die aanloop van ’n belangrike verkiesing in toom kan hou om die herstelprogram onder leiding van min. Gordhan nie in die voet te skiet nie.
Moody’s het ook die streep in die sand getrek oor waar Suid-Afrika sy sokkies moet optrek, en in veral een opsig gaan die ekonome se rol ingeperk wees, en die politici se rol groter wees, naamlik om beleggersvertroue te versterk.
En hierin lê waarskynlik die vlieg in die salf. Gordhan is skynbaar ná die Nenegate-debakel op ’n dikbek pres. Jacob Zuma afgedwing nadat die Des van Rooyen-flater die land se ekonomie byna oornag verongeluk het. Sedertdien is daar op die oog af ’n ongemaklike armdrukkery tussen Zuma en die ANC se ringkoppe. Reg of verkeerd, die persepsie het ontwikkel dat dit ’n magstryd is waar Zuma en sy volgelinge die destruktiewe verteenwoordig, en die Ramaphosa-geleide ringkoppe die ekonomie beskou as in die intensiewesorgeenheid te wees, waar daar geen ruimte vir simpel, opportunistiese of sektorale politieke flaters is nie.
Maar … Zuma se vlerke is nie geknip nie, en waar Zuma sy mond oopmaak, of soms swyg waar hy die leiding moes gee, is politieke flaters ’n bykans alledaagse verskynsel. ’n Mens kan maar net dink wat uitlatings soos dat die ANC ’n sosialisties-kommunistiese staat voorstaan, of dat die president sy lojaliteit aan die ANC bo sy lojaliteit aan die land stel, aan beleggersvertroue doen.
Zuma se oorlewingstrategie binne die ANC sluit in dat hy sy ondersteuners moet oortuig dat hy die hef in die hand het. Ongelukkig sluit dit nie onverantwoordelike uitsprake uit nie, waaronder uitsprake wat hom klagtes by die Menseregtekommissie op die lyf laat loop het. Ná elke hofbevinding teen hom, moet hy soos ’n “superbal” weer kan opspring om aan sy ondersteuners te toon hy het oorleef – en ongelukkig gebeur dit juis wanneer dit in die land se belang sou wees om ’n lae profiel te handhaaf.
Intussen moet Gordhan genoeg versekering hê dat sy aankondigings oor “die regte ding doen” die nodige gesag dra om geloofwaardig te wees – met ’n sterk fokus op besparing en die hokslaan van ongemagtigde uitgawes, en die sigbare oprol van korrupsie.
Instinktief wil ’n mens voel dis ’n geval van boontjie kry sy loontjie, en dat die kiesers nou hul stemreg sal moet gebruik om die ANC vir sy foute, met Zuma seker die grootste, te straf.
Die ongelukkige waarheid is dat ons almal in die land bly en saam die gevolge dra as sake ontspoor. ’n Afvaardiging na die buiteland deur die Solidariteit Beweging het nie net ten doel om steun vir Afrikaanse projekte te kry nie, maar om beleggers oor te haal om nie beleggings op te skort of af te skaal nie, maar eerder die regering te help om sy huis in orde te kry. “Ons uitgangspunt is dat ons positief oor die land is, al is ons negatief oor die regering,” aldus mnr. Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging.
Die video volg onderaan die berig. Nuwejaarsvieringe word tans wêreldwyd gehou, maar ‘n groep Suid-Afrikaners het dit op die tradisionele manier gedoen – langarm op boeremusiek.
Ongelukkig moes baie van ons mense tuis bly om diere op te pas vir die klapper-skietery wat tot half 2 vanoggend geduur het.
So kom ŉ goeie jong vriend by my aan met die versoek of ek dan nou nie so ŉ bietjie aan sy leergordel kan werk nie. Hy hou nie van die fiefierige gespe nie. Toe wys hy my sy oupa, of dalk oupagrootjie, se jaggordel waarvan die voorste punt afgeskeur het en vra of ek nie dalk die erfstuk weer bruikbaar kan maak nie. Die gordel sal dit dan net soveel makliker maak om die wilde makoue, wat die graan so verniel, se getalle laer te kan hou. Ek sê toe ja, dis reg, en dat ek sy gordel vir hom na sy smaak mooi reg sal kan maak.
Omdat sy pa en ma hom so mooi grootgemaak het, sê hy toe hy sal betaal en vra toe wat dit sal kos. “Man,” sê ek vir hom, “jy weet mos ek laat ouens soos jy nie betaal nie! Bring net vir my ŉ lekker groot, vet wilde makou, laat ek die ding kan probeer.” Hy’s toe nogal bly, want alle bietjies help vir ŉ jong boer met ŉ kopperasierekening, al is dit ŉ druppel in die oseaan.
Vroegoggend kom hy toe weer hier aan met ŉ bielie van ŉ wilde makou. Ek sê toe verbaas, bly oor die reuseslagding, dat hy nou ook vir my ŉ dag se werk gebring het. Dis toe nou oor die herinnering aan destyds se kolgans en al die ure se gesukkel om al die vere en dons uitgepluk te kry. “Nee man, oom, die ding slag jy soos ŉ skaap. Jy slag die hele vel af en pluk g’n veer nie!” het hy beslis aangeraai. Ek het hom so staan en kyk en vir myself gesê dat die heerlike heilsaamheid van brosgebraaide vel die arbeider se loon is.
Nog steeds huilerig oor die vel wat ek ter wille van tyd moes afstaan, besluit ek toe om die ysterpot met die netvet uit te voer en dan die vleis sorgvuldig in te pak. Net so vir die wis en die onwis gaan ek dan ŉ suurlemoen oor die spulletjie uitdruk. En dan vir die uie en ŉ knoffeltjie: Die uie en knoffel word in dun skywe gesny en bo-op die vleis gepak. Met ui moet jy nie suinig wees nie, maar die knoffeltjie moet sy kant pertinent dog ietwat beskeie bring.
As die hele ou spulletjie in die pot reg lê, moet die res van die netvet oor die vleis gevou word. Vir oulaas gaan ek swartpeper en sout strooi en dan die deksel opsit. Dan is dit oond toe en ŉ vroeë geurtjie sal waarskynlik aandui of my gaarmaakplan werk. Hoe dit ook al sy, ŉ vleisie in ŉ pot bly die ding wat lekker eet nog lekkerder maak. Ag, en as die ondenkbare gebeur, kan ŉ mens die floppie op die een of ander manier met die een of ander megheftertjie regtoor. Dis nou as die wyn vir die pyn om jou hart in tye van verdrietigheid te verbly, nie sy kant kon bring nie.
As dit ŉ sukses was, sal ek my eie stert prys en as dit nie so was nie, sal ek maar so ŉ bietjie aandik (bylieg) om te spog dat dit darem nie te sleg was nie. Hulle sê probeer is die beste geweer en as jy die kol mis, probeer jy maar weer.