Baie jare gelede het oom Herrie nog gedink hy kon predikant word, maar die Grieks het Grieks gebly. Met die Hebreeus het dit darem ’n aks en ’n wat beter gegaan.
In die klas was ’n heel gemoedelike student wat al ’n jaar of wat vroeër in die Hebreeuse klas beland, maar vasgehaak het. Skynbaar het sy pa gesê hy betaal net vir sy spruit se studie as dit vir predikant leer is. Die arme knaap kon nie eens die Hebreeuse skrif baasraak nie.
Die volgende jaar is hy steeds in die eerstejaarsklas vir Hebreeus. In die koshuis is hy oom Herrie se senior. Een aand laat is daar ’n vreeslike geskreeu van bande buite, en toe ’n slag. Omtrent almal in die koshuis gaan kyk, en dit blyk die einste knaap het tot by die koshuis se afdraai na sy parkeerterrein gejaag, voor hy rem aangeslaan en ingedraai het. Die Volla het dit nie gemaak nie en ’n padpredikant op die oorkantste sypaadjie omgery. Die Volla staan vreemd neus in die lug teen die gevalle padpredikant.
Die volgende dag ontdek hy behoorlik sy ryding so teen die paal, en het g’n benul oor hoe dit daar gekom het nie …
Maar, so verneem oom Herrie, het dit met die Hebreeus bietjie beter begin gaan. Tog beland hy in ’n yslike verleentheid, wat niks met sy kennis of onkunde te make gehad het nie. Hy neem ’n meisie saam na die Hebreeuse klas – ’n meisie wat nie self Hebreeus neem nie. Die prof vra die studente so op die lys af om paradigmas met verskillende woorde te voltooi. Gelukkig ken hy die paradigma wat die prof van hom verlang, maar een van die verbuigings is “bek*k”, en daai woord bly dit, al probeer mens die Hebreeus nou ook van links na regs lees. Kom die knaap by die gewraakte woord, sê hy “bekiek”. Die dosent, sonder om eens op te kyk, stop hom net daar – dis verkeerd, en hy moet weer begin. Die volgende slag is dit “bekoek”, maar so binnensmonds soos hy kon, die dosent laat hom weer voor begin. Hy ken die regte woord, maar sien nie kans daarvoor voor die meisie nie. Elke keer word hy rooier, voor die dosent opkyk en die verleentheid bemerk.
Langenhoven het vanslewe oor die vlieg geskryf, en geskryf dit moes eintlik ’n sit genoem word. Want dit sit net, en as dit vlieg, is dit om weer te gaan sit. Nou betrag oom Herrie vir Nala en Leyla so … hulle is dalk eerder lê’s as wat hulle honde is. As die woord “stap” geuiter word, kry hulle lewe en gaan kruip iewers weg. Dit was nie altyd so nie, maar albei het ’n ding teen ry. En die maklikste manier om hulle in die kar te kry vir ’n rit veearts toe, was om die loopkettings voor te rinkel. Maar ná so ’n slag of twee was hulle genoeg uitgevang, en nou, wanneer oom Herrie ’n entjie gaan stap, is dit net hy en sy twee krukke. Maar oom Herrie hoop regtig hulle sal weer stapbaar word, want as als verloop soos nou, sal oom Herrie oor ’n paar maande weer sy kragte kan begin herwin.
In Afrikaans sal dit vir ons lees soos ‘n baie slegte tennis spel…….. amper so sleg soos die Bulls speel!