die slaap van die skones | Die Joernaal van Kaalvoet
« Daai tannie van die GPS
Tant Magdel se asem »
die slaap van die skones
Augustus 26, 2009 deur Kaalvoet
Ek beny mense wat so op enige plek aan die slaap kan raak. Ek kan dit nie eers in my eie bed regkry nie, veral nie na 4uur soggens nie. 4uur in die oggend is daar absoluut niks om te doen nie. Dis doodstil, donker en al die gate is toe en die meeste mense slaap al, of nog steeds. Ek kyk deesdae dvd-stories om die tyd om te kry, maar die meeste van die tyd le ek en wonder oor stront.
In my uitgebreide reise is daar altyd mense wat wag vir 'n vlug, wag vir 'n lift. Hulle gaan sit net, en slaap. Net so, so asof hulle nie 'n kommer in die wereld het nie. Daardie selfde mense kan op 'n vliegtuig gaan sit en slaap, nog lank voor die lugwaardinne daai dansie wat soos die macarena lyk klaargedans het. En hulle kan dan net so weer wakker word, die vliegtuig se verskoning vir 'n ete nuttig, en dan weer verder slaap. Ek wonder (na 4 in die oggend) hoe dit werk. Het hulle een of ander switch, drink hulle pille, of maak hulle bloot of hulle slaap sodat mense soos ek jaloers kan raak?
Daar is wel tye wat ek so dit regkry. So paar jaar terug was ek en die band op die verskriklike Eerste Avontoer. Die organideerders het basies alles gereel, behalwe verblyf. Die was meestal OK, ons het gekamp in Julie se baai op Stilbaai, en op Bertie-hulle se gras in Onrus. Maar ek en my liewe neef het juis op Stilbaai ons tent verplaas. So kom ons by 'n stoor uit naby Vleesbaai, waar ons sou oornag vir die Mosselbaai gigs.
Dis 'n algemeen bewese feit dat 'n sementvloer hard is. Na daardie twee nagte kan ek bevestig dat mens nie iets soos sagte sement ne. Daar is ook geen manier om te le sodat dit sagter kan voel nie. Dit raak later so erg dat mens styf is as jy opstaan, want jy probeer onbewustelik soos 'n kameel so veel as moontlik van jou lyf in die lug hou.
Ag, en van daar af het dit net erger geraak. Ek en my pel Hugo moes elke nou en dan in die bus se bagasieruim slaap as dit reen. Die bus het amper oor my bra Charl gery waar hy in die gras le en slaap het. Arme Anton het begin angsaanvalle kry oor ons slaap in al die gate.
Maar soos die toer verloop het, het ons al hoe meer gewoond geraak aan die ongerief, soveel so dan ons dit amper begin geniet het. Ek meen, ons het met 'n hosepipe onder 'n boom gestort in Uitenhage, en sommer in die see gebad in Jeffries. Mens ontwikkel later die kuns om boeliebief uit die blik te eet sonder om jou vingers te sny (geen net genoeg Beyerskloof).
Ons was op die pad van 22 Desember af, en ons speel toe die 4de Januarie op PE. PE is toe (soos wat ek al lankal weet) 'n kak plek en ons ry sommer reguit na die gig Jeffries toe vir die laaste twee gigs daar. Ons kom toe in die klein uurtjie van die oggend in die stikdonkerte – dit was in die dae toe Jbay nog 'n dorp met surfers, hippies en klerefabrieke was – stop die bus. Ek klim uit die bus uit en sien gras. Gras, soos wat mens kan verstaan is 'n absolute luuksheid na daardie spesifiek toe. Ek rol toe die slaapsak (wat ek weggemoer het na die toer oop) en raak rustig aan die slaap, ingeryg langes my neef en die res van die orkes.
Toe ons die volgende oggend ontwaak, le ons op die eilandjie tussen twee parkeerterreine, so 10 meter van die strand af en slaap. Daar is reeds mense op die strand, en ek kan uit die hoek van my ook sien hoe die tannies hulle kinnertjies wegtrek van ons af.