Alaias: Hoe 'n bestuur van die ou skool branders groener maak - Interessant
Alaias: Hoe 'n bestuur van die ou skool branders groener maak
Hoe sommige branderplankryers die geskiedenis ondersoek om 'n groener bord te skep.
Soms is dit die enigste manier om vorentoe te kyk. Dit is dus sinvol dat ons wil terugkeer na eenvoudiger, meer volhoubare maniere om ons sport te beleef.
Rondspeel is nie anders nie, en volgens baie is dit skynheilig in die huidige keuse van toerusting. Dit is, hoe kan waterliefhebbers die gebruik van moderne branderplanke regverdig as hulle gemaak is met petroleum-gebaseerde veselglas, poliësterhars en epoxy-materiale?
Die oproep om planke met 'n lae impak te kry, is gedeeltelik beantwoord deur die branderplankryer en Tom Wegener, wat in Australië gebaseer is. Wegener, wat al 'n goeie reputasie het vir sy wêreldbekende longboard-vaardighede in die langbord, produseer holle houtplanke van 12 tot 16 voet, volgens 'n patroon van die antieke Polinesiërs wat branderplankry geskep het.
Toe Wegener vyf jaar gelede alaias in die kelder van die Bishop Museum in Oahu plaasgevind het, het sy "gedagtes geblaas." Van daar af is sy toewyding aan die skep en bemarking van alaias - wat soos rou houtplanke lyk - gebore, wat spruit uit sy oortuiging dat volhoubare branderry-praktyke letterlik die vlaag van die toekoms is.
Die oorspronklike alaias was self 'n lae impak. Gemaak uit die oorskilderye van die boorling van Hawaii KOA bome wat afgekap en in kano's gegrawe is, sou die antieke onthullers hul primitiewe planke met fanfare en gebede vier voordat hulle dit gevorm het.
Koa-hout is egter swaar en is oorbewerk. Wegener het 'n alternatiewe materiaal nodig wat 'n geringe invloed op die gesondheid van die branders en die omgewing het.
Hy het dit gevind in paulownia-hout, 'n liggewig en vinnig groeiende spesie wat endemies aan Asië is. In teenstelling met bome soos balsa, benodig paulownia net lynolie in teenstelling met glas, en hoef dit nie wild geoes te word nie omdat dit plantegroei is en produseer nie skadelike stof tydens die vorm nie.
Dit het ook goed gevloei in vergelyking met ander harde bome wat Wegener probeer het, soos rooihout en seder, omdat dit nie soutwater opwek nie, en die houtsneewerk kan as 'n deklaag gebruik word.
Vir baie is dit egter nie die alaias se groen goedkeuringsstempel wat dit aantreklik gemaak het nie. Dit is die gevoel van die bord: om te sweef op 'n 18 duim-breed plank van 18 duim bied 'n uitsonderlike stok. "La La", die Hawaiiaanse term vir surf op alaias, verwys na die manier waarop ruiters oor die golwe kan gly terwyl hulle met die smal relings grawe vir skerp besnoeiings. Dit beteken dat die bord die gladde rygehalte van langborde en die draaikrag van korter planke kan besit.
Maar alaias is ook moeiliker om te ry. Sonder vinne is 'n alaia in wese 'n branderplank met 'n persoonlikheid van 'n bodyboard, met 'n paar van die outydse vibe van 'n stand-up paddle board ook gemeng. Ongeag hoeveel ligter moderne alaias is as hul ou voorgangers, hulle gebrek aan vlotter in vergelyking met gewone veselglasplanke maak dit ook moeilik, en soms eng, om te ry.
Ek het dit ontdek tydens my eie poging om in Byronbaai, Australië, te ry. Ek het gespring, geskop, my balans verloor, herstel en alles weer gedoen terwyl ek elke golf waarvoor ek geweer het, mis. Ten minste het ek nie gewerk nie, soos 'n onlangse verslaggewer van die New York Times wat met sy gesig geplant en in die eerste 15 pogings aan wal gewas is.
Dit is dan nie verbasend dat alaias se grootste entoesiaste pro-branderryers is met die rug van staal en dolfyn nie. Ouens soos Rob Machado, Dan Malloy en Dave Rastovich het alaias geprys en is van die enigste mense wat ek nog ooit gesien het dat hulle goed gevaar het.
Wegener is van mening dat die siening van wat prosas soos Machado en Joe Tudor op die planke kan doen - deur die potensiaal te sien om pragtige lyne te ruk en ry, soos getoon in die projekte van Sprook en The Present van die filmmaker Thomas Campbell, "sal mense se gedagtes waai."
Sonder die behoefte aan swaar masjinerie en goed geventileerde pakhuise, kan elkeen 'n alaia vorm. Onderwyser en branderplankryer - en hierdie skrywer se kêrel - Kevin Murphy kon die gesin se houtsnytoerusting leen, 'n Amerikaanse verskaffer van Paulownia kry wat hom spasies vir minder as $ 150 verkoop het en die vorming van 'n somer-stokperdjie laat voel dat hy nader aan die natuur voel en waai as om na 'n plaaslike winkel te gaan en $ 700 op 'n kommersieel vervaardigde bord te laat val.
En dit is wat Wegener en ander alaia-voorstanders in gedagte het. In 'n sportsoort wat gesnipperde en pragtige truuks prys, wil hulle tegnologie terugneem om branderryers se verbinding met die see en die tradisies van die sport te verhoog en sodoende beter wêreldburgers te wees.
Wil u 'n paar eko-vriendelike goedjies koop, insluitend branderplankry? Kyk na ons lys oor Matador-goedere.