Afwesigheid laat die huis nadink - Inligting
Afwesigheid laat die huis nadink
Morgan Leahy bespreek die waarde daarvan om 'n huis te skep en op een plek te bly terwyl haar man in die vloot dien.
Toe ek vandag van die werk af tuis kom, my man Justin het vir my gesê dat hy die volgende week op 'n kursus in New Mexico sou wees. Dit beteken dat ek volgende week alleen tuis sal wees. Weer.
Justin is in die vloot, so hy gaan baie van hierdie soort sakereis onderneem. Hy was amper 8 maande in 2009 weg. Hierdie jaar, hoewel hy waarskynlik nie sal ontplooi nie, is ek seker dat ek myself baie alleen sal vind en alleen in die huis sal sit.
Voordat ek hom ontmoet het, sou ek nooit kon dink dat ek enige tyd op een plek sou wou bly nie. Ek en Justin het albei dieselfde gevoel. Ons eerste paar datums, ons het mekaar stilswyend beïndruk deur te praat oor al die wilde dinge wat ons eendag wou doen, en ons gedeelde wandeling het dit vir ons maklik gemaak om sy somers twee somers gelede in te pak en na die Weste te trek.
Ons het amper 'n jaar in San Diego gewoon voordat hy ontplooi het, en skielik vind ek myself in 'n hele land weg van familie en vriende, en 'n hele wêreld weg van die man wat ek liefgehad het.
Tot dan toe het ek gedink om nie 'n huis te hê nie, is belangriker as om 'n huis te hê, maar toe ek agterkom dat ek myself beywer en 'n lewe sonder my lewensmaat smee, het ek skielik 'n soliede tuisbasis 'n prioriteit geword. Ek het die fort beman en die woonstel - een wat net 'n kort tydjie aan ons s'n 'was - omskep in 'n huis.
In my vrye tyd - en ek het dit baie gehad - het ek die perfekte ruimte vir ons begin skep. Ek het Justin se Bahraini-tapyt, die een wat 'n vriend 'n paar jaar gelede vir hom teruggebring het, in die sitkamer geplaas. Dit neem die helfte van die kamer in, maar dit is netjies. Ek hou daarvan. Ek het kerse versamel en regtig hard probeer om nie sy kaktus te laat sterf nie. Ek het meubels rondgeskuif. Ek het dekorknoppies vir ons dressoir gekoop, en as die Anthropologie-katalogus in die pos aankom, draai ek direk na die tuisversiering.
Wat het ek presies hier gedoen? En wie was hierdie persoon wat ek geword het? Ek het gedink ons ​​is 'n paartjie wat vir avontuur geleef het en ons gedefinieër het deur die begeerte om vry te wees, nie om vasgebind te wees nie. Die somer Justin is ontplooi, maar die ou definisie van myself het nie meer saak gemaak nie. Om by Justin te wees is om tuis te wees. Ek kon nie by Justin wees nie, maar om ons gedeelde huis te verander in 'n plek wat my aan hom herinner het en my die stabiliteit gegee het wat ek mis.
Baie in my situasie het huis toe verhuis, maar dit was nie vir my nie. Dit was 'n goeie ervaring om sewe maande in 'n totaal nuwe omgewing deur te bring. Ek het geleer om onafhanklik te wees. Ek en Justin het ons kommunikasievaardighede verbeter terwyl ons tydsones en werkskedules jongleren wat ons verhouding versterk het.
As hy die vloot verlaat, sal dinge weer normaal wees. Daar sal geen werkgeleenthede of verbandlenings wees wat ons terughou nie. Geen dreigement van krygsstowe vir die hof moet ons kies om waar en wanneer ook al op te beweeg en te beweeg nie.
Daardie toekomstige tyd in my lewe voel so oop, en ons spandeer baie lekker ure aan die praat oor die moontlikhede.
'Moet ons die Peace Corps doen?'
"Ja! Moet ek na die graadskool in Manhattan gaan? "
"Natuurlik! Moet ek probeer bereken hoe lank ons ​​op ons spaargeld in 'n woonstel in Mexico-stad of Parys kon leef? "
'Natuurlik, ek sal help. Het u al aan die Appalachian Trail gedink? "
Die toekoms hou alles en nog wat in, maar op die oomblik is dit nie wat ek wil hê nie.
Op die oomblik hou ek elke dag daarvan dat ek van die werk af huis toe kom, en hy wag vir my op die rusbank, met sy bene op ons koffietafel en deur die blaaie van 'n ander boek op sy leeslys. Ek hou van my to-do-lyste van huishoudelike take of skedules of enigiets wat normaal is. Ek wil op Saterdae slaap en op Dinsdae in die kroeg in die straat speel. Op die oomblik kan wêreldreis wag, want ek hou van tuis.
Maar as ek weet dat ons maande lank nie meer van mekaar geskei sal wees as ons opstyg en gaan nie, sal ek nie die kerse en katalogusse agterlaat nie.