Abulia - simptome, behandeling, oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Abulia is 'n psigotiese toestand wat gekenmerk word deur patologiese gebrek aan wil en gebrek aan karakter, gebrek aan begeerte en motivering om op te tree, onvermoë om aksies uit te voer en vrywillige besluite te neem.
Abulia is een van die tekens van apatie. In die geval van 'n kombinasie met apatie word die apatiko-abuliese sindroom geïmpliseer; in die geval van onbeweeglikheid word 'n abuliese-aketiese sindroom verwys. Hierdie siekte as 'n patologiese toestand moet van swakheid onderskei word, waaruit jy kan ontslae raak van opleiding, selfopvoeding en opvoeding.
Die siekte word gemanifesteer in die afwesigheid van willekeurige motivering om te werk. Hierdie toestand spaar nie die jong of bejaardes nie.
Die oorsaak van abulia is te wyte aan frontale breinskade, maar dit is nie 'n letsel van die serebellum of breinstam nie. Die teenwoordigheid van breinbeserings, beroerte kan ook die siekte veroorsaak en 'n diffuse letsel van die regterhemisfeer veroorsaak.
Abulia en ander redes vir die voorkoms daarvan: oorerflikheid, aansteeklike siektes, hoofbeserings wat die sentrale senuweestelsel beïnvloed en die voorkoms van meningitis, enkefalitis veroorsaak. Die meerderheid dokters verwys egter na die uitdagende faktore van abuliestres. Soms kan die oorsaak oligofrenie, sirkulêre psigose wees. Die siekte word selde waargeneem in grensstate: psigoneurose, histerie, psigastenie.
Die eerste teken is onoplettend vir jou persoonlikheid, veral op voorkoms. 'N Persoon hou op om te volg, was, skeer, linne verander.
Die siekte word gekenmerk deur die volgende simptome: onverklaarbare skielike bewegings, passiwiteit; die lang tydperk vir die beantwoording van 'n vraag; probleme met geteikende bewegings, verlies aan belangstelling in eenvoudige speletjies vir kinders, vermindering van sosiale interaksies, verlies aan eetlus.
Abulia word gekenmerk deur algemene lusteloosheid, sowel as 'n skending van die vrywillige impuls en die gebrek aan begeerte wat enige aktiwiteit aanmoedig. Dit is bloot die onvermoë om besluite te neem. Soms het die pasiënt 'n begeerte na aksie, maar hy kan nie van begeerte na aksie beweeg nie en hy het nie genoeg interne energie om te implementeer nie. Sommige navorsers het die siekte toegeskryf aan een van die simptome van skisofrenie, ander het hierdie verskynsel bepaal vir die onvermoë om 'n keuse tussen impulse te maak.
Sielkunde onderskei hierdie toestand duidelik van swakheid, wat laasgenoemde toeskryf aan karaktertrekke wat veroorsaak word deur onbehoorlike opvoeding en uitgeskakel deur opleiding, selfonderrig en eksterne invloede van die samelewing en familie.
Die toestand van abulia kan oorweldigend of maklik wees. Dikwels verwys hierdie toestand na oortredings van willekeurige regulering van gedrag. Dit is nie so maklik om 'n siekte te diagnoseer nie, aangesien dit 'n intermediêre posisie tussen ander siektes beklee. Die beste manier om te diagnoseer is kliniese waarneming van die pasiënt. Die lokalisering van die letsel detecteer effektief MRI (magnetiese resonansie beelding) of CT (computertomografie).
Differensieer die siekte van luiheid is baie moeilik. Dit is veral moeilik om onder kinders te identifiseer. Kinders wil dikwels nie ouers se versoeke nakom nie. Byvoorbeeld, om speelgoed te verwyder presies wanneer volwassenes wil. Kinders, wat hul eie speelgoedwereld skep, wil dit nie op aanvraag vernietig nie. Hierdie voorbeeld is nie abulia nie. Simulasie van kinders moet gewaarsku word aan volwassenes, byvoorbeeld, 'n lang tyd wat gemanifesteer word in die lees van een boekblad. In hierdie geval is dit nodig om 'n dokter te raadpleeg, want jy kan nie self hierdie situasie hanteer nie.
Abulia en hoe om dit te hanteer - hierdie vrae ontstaan ​​dikwels in mense. Behandeling van die siekte by ouer mense verg baie aandag van familielede. Middeleeue moet betrokke wees by verskillende soorte aktiwiteite, stokperdjies.
Behandeling van abulia by kinders word slegs deur spesialiste uitgevoer, om nie die babas te beskadig nie. Die fout van familielede van pasiënte is dikwels die feit dat hulle hulself toelaat om sy abulia te onderdruk, ly en koester. 'N Persoon wat abulia ly, word baie vinnig gewoond aan so 'n jammerlike houding en aanvaar dit as vanselfsprekend. Na so 'n staat betrokke was, is dit baie moeilik vir die pasiënt om van hom ontslae te raak.
Die behandeling van abulia sluit in die deernis van die onmiddellike omgewing, wat in disinhibisie van die pasiënt bestaan. Vir hierdie doeleindes sal 'n reis na 'n interessante plek, 'n lawaaierige banket, vertrek na die natuur, kommunikasie met diere doen. Plaas die pasiënt op die werk, gee hom eenvoudige instruksies, met verwysing na die feit dat jy nie sonder hom kan doen nie. As die toestand nog nie uitgerek is nie, is dit moontlik om alleen te gaan, terwyl met langdurige abulia depressie of hipochondria gediagnoseer word.
In geval van 'n langdurige kursus is dwelmterapie en 'n ervare spesialis (psigoterapeut, psigiater) onontbeerlik. Psigoterapeutiese of psigiatriese metodes, sowel as die psigoanalitiese kursus, bied 'n goeie effek vir die verbetering van die toestand.
Psigiatrie identifiseer ouderdomsverwante en seniele abulia. Dikwels word dit veroorsaak deur suiwer sielkundige redes. Byvoorbeeld, 'n bejaarde persoon het hom vergeet en niemand het hom nodig nie. Abulia is dikwels die gevolg van dwelm- en alkoholverslawing. Die meeste dokters beskou hierdie toestand as die hoofaanwyser van latente, dit is geheim, dronkenskap. Kommunikasie en bewustheid van die pasiënt, dat iemand dit nodig het, help om ouderdomabulia te hanteer. Wanneer 'n pasiënt verantwoordelikheid voel, besef hy dat hy nodig is, hy het 'n vrywillige stimulus en 'n begeerte vir aktiwiteit.