Thracian Art - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die kuns wat deur die mense van Thracië vervaardig is, soos aangedui deur die baie kosbare voorwerpe wat in Thraciese grafte gevind is, dateer uit die Bronstydperk, was, net soos die kultuur self, 'n mengsel van inheemse idees en vreemde invloede. Alhoewel dit moeilik kan wees om plaaslike en ingevoerde voorwerpe van hoë waarde te onderskei, is tipiese kenmerke van Thraciese kuns die gebruik van helderkleurige muurskilderye om grafte te versier, die wydverspreide gebruik van metaalvate, veral vir die begrawe van die oorledene se oorblyfsels, en ingewikkeld juweliersware in edelmetale vervaardig. Uiteindelik was daar 'n besondere waardering vir die Griekse aardewerk met swart figure, met baie van die beste voorbeelde van die genre wat in Thraciese grafte oorleef het.
Die Thraciese volk was een van die oudste inwoners van die uitgestrekte gebiede van Oos- en Suidoos -Europa gedurende die laat tweede en eerste millennia vC, totdat hulle geleidelik deur die Romeinse Ryk in die 1ste en 2de eeu nC verower is. Ongelukkig het hulle nie hul eie geletterdheid ontwikkel nie, en daarom het hulle geen geskrewe rekord van hul geskiedenis gelaat nie. Die meeste van ons kennis daarvan is deesdae afkomstig van Griekse en Romeinse bronne, waarvan baie twyfelagtige akkuraatheid het, en nog belangriker uit argeologiese oorblyfsels wat vandag nog in Thraciese gebiede voorkom.
Om die belangrikheid van hierdie jarelange kultuur te verstaan, is ons baie afhanklik van die nalatenskappe wat antieke Thraciërs agtergelaat het in die vorm van visuele gegewens soos grafversierings, metaalvase, erdewerk, kosbare versierings en ander. 'N Diepgaande blik op die artefakte en argeologiese vondste skep 'n uitgebreide beeld van die rol wat kuns in die Thraciese kultuur gespeel het.
Thracië en sy kulturele ontwikkeling was 'n onderwerp van konstante veranderinge en buitelandse invloede.
As 'n beskawing wat bestaan ​​uit baie onafhanklike gemeenskappe (of stamme), geleë op 'n kruispad tussen Europa en Asië, was Thracië en sy kulturele ontwikkeling 'n onderwerp van konstante veranderinge en buitelandse invloede. Daarom sou elke poging om die Thraciese kuns as 'n homogene en onaangeraakde verskynsel te beskou nie heeltemal akkuraat wees nie.
Die oorlede Thraciërs is óf begrawe óf veras, en hul oorskot is in verskillende grafstrukture neergelê, wat wissel van basiese putte in die grond tot geboude grafte, sarkofae of monumentale kamergrafte, wat onder 'n heuwel begrawe is. Die Thraciese volk het 'n sterk oortuiging in die hiernamaals gehad, en natuurlik is die binnekant van sulke begraafruimtes dienooreenkomstig ingerig om te dien as 'n tussentydse sakrale ruimte tussen hierdie lewe en die volgende, met alles wat die oorledene nodig sou hê om sy of haar geestelike reis voort te sit.
Dikwels is die mure van vroeëre grafte versier met vereenvoudigde monochrome skilderye in rooi en wit kleure, gemaak van organiese materiale en deurlopend deur die oudheid gebruik. Sedert die prehistoriese tyd is die kleur rooi en sy kleure geassosieer met die dood in 'n begrafnisverband, en in grafskilderye is rooi gebruik om die kop en die bolyf van die menslike liggaam uit te beeld, wat die fisiese belangrikheid daarvan as houers van die siel en verstand.
'N Paar latere voorbeelde van grafskilderye bied meer komplekse figuurlike tonele en fyner versiering met 'n meer lewendige palet van wit, swart, rooi en geel pigmente. Scenes van die alledaagse lewe, soos jag, feeste, huwelikstonele was algemeen, sowel as verskillende mitologiese en begrafnisonderwerpe. Al die voorgenoemde motiewe kan teruggevoer word na die Argaïese tydperk en was 'n fundamentele deel van die begrafnis -ikonografie van die hele oostelike Middellandse See. Die versiering van Thraciese grafte het aansienlik gewissel, afhangende van die geografiese ligging en die etniese, politieke, kommersiële en kulturele verhoudings daarvan met nabye of verre kulture.
By argeologiese opgrawings word gereeld groot metaalvase van uitstekende gehalte aangetref op die gebiede wat vroeër Thraciese gebiede was. Hulle het waarskynlik 'n lang lewe gedien as gesogte voorwerpe van rykdom en mag, wat tydens belangrike geleenthede of heilige feeste gebruik is voordat hulle uiteindelik in die grond gesit is. Die oorvloed van sulke kosbare voorwerpe in elke ryk begrafnis dui daarop dat dit in die Thraciese kultuur ook noodsaaklike eienskappe was wat die oorledene in die toekomstige hiernamaals kon help en die kontinuïteit van sy status en voorspoed in die volgende lewe kon verseker.
Groot bronsvate word herhaaldelik gevind in die grafte van welgestelde Thraciërs, wat dien as begraafplase vir die as van die oorledene.
Klein houers, wat dikwels deel uitmaak van drinkstelle wat gebruik word by feeste of godsdienstige rites en seremonies, soos phialai, bakke, rhyta, kanne en sif, is gereeld gemaak van edelmetale soos goud of silwer. Brons, hoewel dit dikwels as 'n plaasvervanger vir goud gebruik word, word ook beskou as 'n duur materiaal, slegs beskikbaar vir die elite en word meestal gebruik vir vaartuie wat groter is, soos hidriai, situlae, wasbakke, kraters en kruike. Groot bronsvate word herhaaldelik gevind in die grafte van welgestelde Thraciërs, wat dien as begraafplase vir die as van die oorledene.
'N Gereelde vorm in Thracië was die phiale, 'n konkawe vlak bak sonder handvatsels en gewoonlik met 'n sentrale omphalos (naeltjie). In die alledaagse lewe is 'n paar diep phialai gebruik as wyndrinkoppies, maar in die algemeen het hulle 'n belangrike rituele funksie gedien by die storting van geskenke vir die gode of oorlede voorouers. Beide die Achaemenidiese tipe phiale met skitterende offsetrand en vlak diepte en die reguitrandige Griekse vorm was bekend in Thracië. Baie Thraciese werkswinkels het sommige van die buitelandse stylkenmerke aangeneem, maar ook hul plaaslike stilistiese tradisies opgeneem.
'N Ander soort drinkbak en 'n noodsaaklike komponent van die Thraciese kultuur was ongetwyfeld die riton, 'n horingvormige houer wat gewoonlik in 'n dier se voorkant of kop eindig en 'n bietjie tuit aan die onderkant om vloeistof uit te gooi. Rhyta was seremoniële voorwerpe wat tydens drankpartytjies gebruik is om te eet. Die groot aantal in Thrakië dui daarop dat hulle gewild was onder Thraciese vorste en hooggeplaastes.
Dit is egter belangrik om daarop te let dat kosbare vaartuie in Thrakië nie altyd van plaaslike produksie was nie. Die Thrakiese aristokrasie het voortdurend buitelandse invoer geniet, vervaardig in verskillende werkswinkels regoor die antieke kunswêreld, van die voor-Achaemenidiese Anatolië tot die klassieke Griekeland, en van Etruria tot die gehelleniseerde ooste. Sommige van hulle is deur die Atheense afvaardigings as diplomatieke geskenke aan die plaaslike Thraciese stamhoofde gebring om handel te dryf met gesogte goedere, soos edelmetale, hout en pelse. Ander sulke waardevolle besittings het gekom deur handel of as 'n plaasvervanger vir betaling by die handel met die stamme. Laastens, maar nie die minste nie, vind gereelde vaartuie gereeld plaas in die vorm van oorlogsbuit.
Aardewerkvorme van antieke Thracië was uiters veranderlik en het voortdurend verskuif in ooreenstemming met die algemene neiging van die destydse antieke Mediterreense wêreld; daarom kan baie tegnologiese en stilistiese groepe gedefinieer word.
Die vroegste voorbeelde van aardewerk wat in die Thraciese gebiede gevind is, dateer uit die Bronstydperk, was oorwegend handgemaak, redelik primitief en die klei bevat baie onsuiwerhede. Aardewerk word eerder in 'n huishoudelike omgewing vervaardig as in 'n werkswinkel. Die oorheersende vorms bestaan ​​uit verskillende soorte bakke, kanne, kanne, kantharoi, bekers en houers, en dit is almal in die daaglikse lewe van Thraciërs gebruik. Die versiering was relatief eenvoudig met verskillende motiewe wat in geometriese patroonkombinasies gerangskik is deur middel van insnyding of stamp.
Gedurende die laat-argaïese en klassieke tydperke het in sommige streke van Thracië geleidelik erdewerk in wiele verskyn. Thraciese pottebakkers het daarin geslaag om die kwaliteit van die potte te verbeter deur klei met minder onsuiwerhede te gebruik. Die algehele vorm het meer verfyn geword, en 'n paar buitelandse invloede is in die ontwerp opgeneem.
Een spesifieke groep vaartuie was meer oorheersend, en dit was monochroom aardewerk, wat dikwels 'grys aardewerk' genoem word. 'N Duidelike kenmerk van hierdie tipe was die gewoonlik gepoleerde oppervlak met 'n blink, grys tot swart kleur. Miskien was hierdie tipe die algemeenste kategorie tafelgerei in antieke Thracië, en die gebruik daarvan het tot die hellenistiese tyd geduur.
Ander argeologiese vondste uit die klassieke tydperk toon ook 'n oorvloed ingevoerde Griekse swart en rooi figuurversierde vase, veral dié uit Griekse kolonies, wat dele van die Noord -Egeïese en die Swartsee -kus beslaan. Die oorvloedige ontdekking van vaartuie in die streek bied 'n groter verskeidenheid vorms, soos kolomkraters, klokkraters, hydriai, lekythoi en pelikai. Die dekoratiewe tonele wat Thraciërs bevoordeel het, was dié wat godsdienstige of begrafnisopvattings openbaar.
Gedurende die Hellenistiese tydperk het Тhrasiese aardewerk beduidende veranderinge deurgemaak. Die gewildheid van grys monochroom aardewerk is geleidelik vervang met verskeie ander stilistiese groepe, soos gewone rooi aardewerk, swart-glasuur-erdewerk en West-helling-erdewerk.
Thraciërs was veral vaardig in die maak van kosbare juweliersware. Onder die Thraciërs word elite -versierings nie net as 'n eenvoudige versiering beskou nie, maar die versiering van die liggaam en kleredrag met kosbare voorwerpe het 'n belangrike rol gespeel om die status en rykdom van die draer aan te toon en om die godsdienstige en seremoniële funksies van die individu te beklemtoon. .
Die vroegste voorbeelde van juweliersware wat in Thrakië gevind word, verteenwoordig versierings wat hoofsaaklik met rok verband hou, soos klein fibulae en hangertjies gemaak van brons, yster, silwer en meer selde goud. Af en toe vondste van armbande en oorbelle was gewoonlik ietwat ru en swaar, van brons of amber krale.
Later in die klassieke tyd, 'n tydperk van geleidelik ontluikende state en aristokrasie in Thracië, het juweliersware 'n belangrike funksie verwerf as 'n teken van politieke en sosiale status, slegs beskikbaar vir die elite. Die ontwerp van die kosbare versierings het drasties verander en nuwe vorme in Griekse styl is bekendgestel. Oorbel, armbande en ringe is nou hoofsaaklik in goud vervaardig en buitelandse dekoratiewe tegnieke, soos giet, repoussé en filigraan, is in diens van Thraciese vakmanne en goudsmede.
Na die middel van die 4de eeu vC ontwikkel die mode in Griekse styl geleidelik totdat Thraciese juweliersware die Hellenistiese tradisies byna heeltemal aangepas het, insluitend die gebruik van beslag, emalje en poligroom met nuwer en modieuse Griekse vorms en ontwerpe.
Mense merk hul liggaam al duisende jare lank met tatoeëermerke. Hierdie permanente ontwerpe het soms as eenvoudig, soms uitgebrei, altyd persoonlik gedien as amulette, statussimbole, liefdesverklarings, tekens van godsdienstige oortuigings, versierings en selfs vorme van straf. Joann Fletcher, navorsingsgenoot in die departement argeologie aan die Universiteit van York in Brittanje, beskryf die geskiedenis van tatoeëermerke en hul kulturele betekenis vir mense regoor die wêreld, van die beroemde "Iceman", 'n 5200-jarige bevrore mummie, tot vandag se Maori's.
Wat is die vroegste bewys van tatoeëermerke?
Wat tatoeëermerke op werklike liggame betref, was die vroegste bekende voorbeelde lankal Egipties en was dit op verskeie vroulike mummies wat gedateer is uit c. 2000 v.C. Maar na die meer onlangse ontdekking van die Iceman uit die gebied van die Italiaans-Oostenrykse grens in 1991 en sy tatoeëerpatrone, is hierdie datum nog duisend jaar teruggeskuif toe hy ongeveer 5 200 jaar oud was.
Kan u die tatoeëermerke op die Iceman en die betekenis daarvan beskryf?
Na gesprekke met my kollega professor Don Brothwell van die Universiteit van York, een van die spesialiste wat hom ondersoek het, stem die verspreiding van die getatoeëerde kolletjies en klein kruisies op sy onderste ruggraat en regterknie en enkelgewrigte ooreen met areas van spanning-geïnduseerde degenerasie, met die suggestie dat dit moontlik toegepas is om gewrigspyn te verlig en dus in wese terapeuties was. Dit sou ook hul ietwat 'ewekansige' verspreiding in liggaamsdele verduidelik, wat nie so maklik sou gewees het as dit as 'n vorm van statusmerker toegepas is nie.
Wat is die bewys dat ou Egiptenare tatoeëermerke gehad het?
Daar is beslis bewyse dat vroue tatoeëermerke op hul liggame en ledemate gehad het uit beeldjies c. 4000-3500 v.C. af en toe vroulike figure wat in graftonele voorgestel word c. 1200 v.C. en in beeldvorm c. 1300 v.C., almal met tatoeëermerke op hul dye. Ook klein bronswerktuie wat as tatoeëergereedskap geïdentifiseer is, is op die stad Gurob in die noorde van Egipte ontdek en dateer uit ongeveer. 1450 v.C. En dan is daar natuurlik die mummies met tatoeëermerke, van die drie vroue wat reeds genoem is en dateer uit c. 2000 v.C. na verskeie latere voorbeelde van vroulike mummies met hierdie vorme van permanente merke wat in Grieks-Romeinse begrafnisse by Akhmim gevind is.
Watter funksie het hierdie tatoeëermerke gedien? Wie het hulle gekry en hoekom?
Omdat dit in die ou Egipte blykbaar 'n uitsluitlik vroulike praktyk was, is mummies wat met tatoeëermerke gevind is, gewoonlik afgemaak deur die (manlike) graafmachines wat blykbaar aanvaar het dat die vroue 'twyfelagtige status' het, en in sommige gevalle as 'dansende meisies' beskryf word. Die vroulike mummies was nietemin begrawe in Deir el-Bahari (oorkant die moderne Luxor) in 'n gebied wat verband hou met koninklike en elite-begrafnisse, en ons weet dat ten minste een van die vroue wat beskryf word as 'waarskynlik 'n koninklike byvrou' eintlik 'n hoë- status priesteres met die naam Amunet, soos onthul deur haar begrafnisopskrifte.
En al word al lank aangeneem dat sulke tatoeëermerke die teken van prostitute was of bedoel was om die vroue te beskerm teen seksueel oordraagbare siektes, ek is persoonlik van mening dat die tatoeëring van antieke Egiptiese vroue 'n terapeutiese rol speel en as 'n permanente vorm van amulet funksioneer tydens die baie moeilike tyd van swangerskap en geboorte. Dit word ondersteun deur die verspreidingspatroon, grootliks rondom die maag, bo-op die dye en die borste, en dit sal ook die spesifieke soorte ontwerpe verduidelik, veral die net-agtige verspreiding van kolletjies wat oor die buik aangebring word. Tydens swangerskap sou hierdie spesifieke patroon beskermend uitgebrei word, op dieselfde manier wat kralenette oor toegedraaide mummies geplaas is om dit te beskerm en "alles binne te hou." Die plasing van klein figure van die huishoudelike god Bes op die bobeen van hul bobene sou weer dui op die gebruik van tatoeëermerke om die werklike geboorte te beskerm, aangesien Bes die beskermer van vroue in die bevalling was en sy posisie aan die bokant van die dye 'n geskikte plek. Dit sou uiteindelik tatoeëermerke as 'n suiwer vroulike gebruik verklaar.
Wie het die tatoeëermerke gemaak?
Alhoewel ons geen eksplisiete skriftelike bewyse in die geval van antieke Egipte het nie, kan dit wel wees dat die ouer vroue van 'n gemeenskap die tatoeëermerke vir die jonger vroue sou skep, soos dit in Egipte van die 19de eeu gebeur het en vandag in sommige dele van die wêreld gebeur. .
Watter instrumente het hulle gebruik?
Dit is moontlik dat 'n werktuig die beste beskryf kan word as 'n skerp punt in 'n houthandvatsel, gedateer op c. 3000 v.C. en ontdek deur argeoloog W.M.F. Petrie op die plek van Abydos is moontlik gebruik om tatoeëermerke te maak. Petrie het ook die bogenoemde stel klein bronsinstrumente gevind c. 1450 v.C. — lyk soos wye, plat naalde op die ou stad Gurob. As dit in 'n bondel saamgebind is, bied dit herhaalde patrone van veelvuldige kolletjies.
Hierdie instrumente is ook opmerklik soortgelyk aan baie later tatoeëring-werktuie wat in die 19de-eeuse Egipte gebruik is. Die Engelse skrywer William Lane (1801-1876) het opgemerk, "die operasie word uitgevoer met verskeie naalde (gewoonlik sewe) aan mekaar vasgebind: hiermee word die vel in 'n gewenste patroon geprik: 'n bietjie rook swart (van hout of olie), gemeng met melk uit die bors van 'n vrou, word dan ingevryf. Dit word gewoonlik uitgevoer op die ouderdom van ongeveer 5 of 6 jaar, en deur gipsy-vroue. "
Hoe het hierdie tatoeëermerke gelyk?
Die meeste voorbeelde op mummies is grootliks gestippelde lyne en diamantpatrone, terwyl beeldjies soms meer naturalistiese beelde bevat. Die tatoeëermerke wat soms in graftonele en op klein vroulike beeldjies gevind word, wat deel uitmaak van kosmetiese voorwerpe, bevat ook klein figure van die dwergod Bes op die bobeen.
Waarvan was hulle gemaak? Hoeveel kleure is gebruik?
Gewoonlik word 'n donker of swart pigment soos roet in die geprikkelde vel ingebring. Dit lyk asof helderder kleure grotendeels in ander antieke kulture gebruik is, soos die Inuit, wat vermoedelik 'n geel kleur gebruik het saam met die meer gewone donkerder pigmente.
Hierdie gemummifiseerde kop van 'n vrou uit die pre-Inca Chiribaya-kultuur, geleë in die Azapa-museum in Arica, Chili, is versier met tatoeëermerke op haar linker linker wang. (Joann Fletcher) Die getatoeëerde regterhand van 'n Chiribaya -mummie word vertoon in die El Algarrobal -museum, naby die hawe Ilo in die suide van Peru. Die Chiribaya was boere wat van 900 tot 1350 nC geleef het (Joann Fletcher) 'N Getatoeëerde predinastiese vroulike beeldjie (ongeveer 4000-3500 v.C.) word in die Ashmolean Museum of Art and Archaeology in Oxford vertoon. (Joann Fletcher) Die Metropolitan Museum of Art in New York is die tuiste van hierdie getatoeëerde predinastiese vroulike figuur. (Joann Fletcher) Hierdie vroulike beeldjie van Naszca, Peru, word nou in die Streekmuseum van Ica vertoon. (Joann Fletcher) Klein brons tatoeëring -werktuie (ongeveer 1450 v.C.) uit Gurob, Egipte, kan gevind word by die Petrie Museum of Egyptian Archaeology in Londen. (Joann Fletcher) Hierdie blou bak (ongeveer 1300 v.C.), gehuisves in die Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, Amsterdam, het 'n musikant getatoeëer met 'n beeld van die huishoudelike god Bes op haar bobeen. (Joann Fletcher)
Wat het jou die meeste verbaas oor ou Egiptiese tatoeëring?
Dat dit blykbaar beperk was tot vroue gedurende die suiwer dinastiese tydperk, dit wil sê voor 332 v.C. Ook die manier waarop sommige van die ontwerpe baie goed geplaas kan word, as dit eers aanvaar is, is dit gebruik as 'n manier om vroue tydens swangerskap en geboorte te beskerm.
Kan u die tatoeëermerke beskryf wat in ander antieke kulture gebruik is en hoe dit verskil?
Onder die talle ou kulture wat tatoeëring blykbaar as 'n permanente vorm van liggaamsversiering gebruik het, is dit bekend dat die Nubiërs in die suide van Egipte tatoeëermerke gebruik het. Die gemummifiseerde oorblyfsels van vroue uit die inheemse C-groep kultuur wat op begraafplase naby Kubban gevind is c. 2000-15000 v.C. Daar is blou tatoeëermerke gevind, wat in ten minste een geval dieselfde rangskikking van kolletjies oor die buik gehad het wat op die voormelde vroulike mummies van Deir el-Bahari verskyn het. Die ou Egiptenare verteenwoordig ook die manlike leiers van die Libiese bure c. 1300-1100 v.C. met duidelike, eerder geometriese tatoeëermerke op hul arms en bene en uitgebeeld in Egiptiese graf-, tempel- en paleistonele.
Die Skithiese Pazyryk van die Altai -bergstreek was nog 'n antieke kultuur wat tatoeëermerke gebruik het. In 1948 is die 2400 -jarige lyk van 'n Skithiese mannetjie ontdek wat in Siberië in ys bewaar was, sy ledemate en bolyf bedek met sierlike tatoeëermerke van mitiese diere. Toe, in 1993, is 'n vrou met tatoeëermerke, weer van mitiese wesens op haar skouers, polse en duim en van soortgelyke datum, in 'n graf in Altai gevind. Die praktyk word ook bevestig deur die Griekse skrywer Herodotus c. 450 v.C., wat verklaar het dat onder die Skitheërs en Thraciërs 'tatoeëermerke 'n teken van adel was, en dat dit nie 'n bewys was van 'n lae geboorte nie. "
Verslae van die ou Britte dui ook daarop dat hulle ook getatoeëer is as 'n teken van hoë status, en met 'verskillende vorme van diere' wat op hul liggame getatoeëer is, noem die Romeine die noordelike stam 'Picti', letterlik 'die geverfde mense'.
Tog, onder die Grieke en Romeine, blyk dit dat die gebruik van tatoeëermerke of "stigmata" soos hulle destyds genoem is, grotendeels gebruik is as 'n manier om iemand as 'aan' 'n godsdienstige sekte of aan 'n eienaar te merk slawe of selfs as 'n strafmaatreël om hulle as misdadigers aan te dui. Dit is dus baie interessant dat tydens die Ptolemaïese tyd toe 'n dinastie van Masedoniese Griekse monarge oor Egipte geheers het, die farao self, Ptolemaeus IV (221-205 v.C.), getatoeëer was met klimopblare om sy toewyding aan Dionysus, die Griekse god, te simboliseer. van wyn en die beskermheiligheid van die koninklike huis in daardie tyd. Die mode is ook deur Romeinse soldate aangeneem en versprei oor die Romeinse Ryk tot by die opkoms van die Christendom, toe tatoeëermerke 'die beeld wat na God se beeld gemaak is' ontwrig het en dus deur die keiser Konstantyn (306-373 nC) verbied is.
Ons het ook tatoeëermerke ondersoek op gemummifiseerde oorblyfsels van sommige van die antieke pre-Columbiaanse kulture van Peru en Chili, wat dikwels dieselfde hoogs versierde beelde van gestileerde diere en 'n wye verskeidenheid simbole in hul tekstiel- en pottebakkery herhaal. Een pragtige vroulike beeldjie van die Naszca -kultuur het 'n groot tatoeëring reg rondom haar onderlyf, strek oor haar buik en strek tot by haar geslagsdele en verwys waarskynlik na die streke wat verband hou met geboorte. Op die gemummifiseerde oorblyfsels wat oorleef het, is die tatoeëermerke op torso, ledemate, hande, vingers en duime aangetref, en soms is tatoeëring in die gesig beoefen.
Met uitgebreide tatoeëring in die gesig en liggaam wat gebruik word onder inheemse Amerikaners, soos die Cree, het die gemummifiseerde liggame van 'n groep van ses Groenlandse Inuit -vroue c. AD 1475 onthul ook bewyse vir tatoeëring in die gesig. Infrarooi ondersoek het getoon dat vyf van die vroue getatoeëer is in 'n lyn wat oor die wenkbroue strek, langs die wange en in sommige gevalle met 'n reeks lyne op die ken. Nog 'n getatoeëerde vroulike mummie, wat 1 000 jaar vroeër gedateer is, is ook op St. Lawrence -eiland in die Beringsee gevind, met haar tatoeëermerke met kolletjies, lyne en harte tot die arms en hande.
Daar is ook bewyse vir tatoeëring onder sommige van die ou mummies wat in die Taklamakan -woestyn in China gevind is. 1200 v.C., hoewel dit tydens die latere Han-dinastie (202 v.C.-220 n.C.) lyk asof slegs misdadigers getatoeëer is.
Japannese mans het in die laat 3de eeu na hul liggaam begin versier met uitgebreide tatoeëermerke.
Daar word vermoed dat die uitgebreide tatoeëermerke van die Polinesiese kulture oor duisende jare ontwikkel het, met baie uitgebreide meetkundige ontwerpe wat in baie gevalle die hele liggaam kan dek. Na die Britse ekspedisie van James Cook na Tahiti in 1769, het die eilandbewoners "tatatau" of "tattau", wat beteken slaan of slaan, die moderne term "tattoo" vir die weste gegee. Die punte het toe mode geword onder die Europeërs, veral in die geval van mans soos matrose en steenkoolmyners, met beide beroepe wat ernstige risiko's inhou en vermoedelik die byna amuletagtige gebruik van ankers of tatoeëring van mynwerkers op die voorarms van die mans verklaar.
Wat van moderne tatoeëermerke buite die westerse wêreld?
Moderne Japannese tatoeëermerke is by baie moderne praktisyns werklike kunswerke, terwyl die hoogs bekwame tatoeëerders van Samoa steeds hul kuns skep soos dit in die ou tyd uitgevoer is, voor die uitvinding van moderne tatoeëringstoerusting. Verskeie kulture in Afrika gebruik ook tatoeëermerke, insluitend die fyn kolletjies op die gesigte van Berber -vroue in Algerië, die uitgebreide gesigstatoeëermerke van Wodabe -mans in Niger en die klein kruisies aan die binneste onderarms wat die Christelike Kopte van Egipte kenmerk.
Wat verteenwoordig Maori -gesigsontwerpe?
In die Maori -kultuur van Nieu -Seeland is die kop as die belangrikste deel van die liggaam beskou, met die gesig versier deur ongelooflike uitgebreide tatoeëermerke of '#8216moko', wat as 'n hoë status beskou is. Elke tatoeëermerkontwerp was uniek aan daardie persoon, en aangesien dit spesifieke inligting oor hul status, rang, afkoms en vermoëns oorgedra het, is dit akkuraat beskryf as 'n vorm van 'n ID -kaart of paspoort, 'n soort estetiese strepieskode vir die gesig. Nadat skerp beenbeitels gebruik is om die ontwerpe in die vel te sny, word 'n roetpigment in die oop wonde getik, wat dan genees om die ontwerp te verseël. Met die tatoeëermerke van krygers wat in verskillende stadiums van hul lewens gegee is as 'n soort ritueel, word die versierings beskou as die verbetering van hul kenmerke en die aantreklikheid daarvan vir die teenoorgestelde geslag.
Alhoewel Maori -vroue ook op hul gesigte getatoeëer is, was die merke gewoonlik rondom die neus en lippe gekonsentreer. Hoewel Christelike sendelinge probeer het om die prosedure te stop, het die vroue volgehou dat tatoeëermerke om hul mond en kin voorkom dat die vel plooie kry en dat hulle jonk bly.
Waarom, dink jy, het soveel kulture die menslike liggaam gekenmerk en het hulle praktyke mekaar beïnvloed?
In baie gevalle blyk dit dat dit onafhanklik ontstaan ​​het as 'n permanente manier om beskermende of terapeutiese simbole op die liggaam te plaas, dan as 'n manier om mense in gepaste sosiale, politieke of godsdienstige groepe uit te merk, of bloot as 'n vorm van self- uitdrukking of modeverklaring.
Die Enigma van die Thraciërs en die Orpheus -mite
Die verloop van die millennia het ons spore van antieke beskawings gebring wat genoeg geskyn het om hul kulturele kykies deur die eeue te laat bly. Die mensdom self verskyn in die kuns, kultuur en begrafnisrites van hierdie beskawings, so terwyl ons uit 'n weekdier slegs 'n spoor van versteende skulp vind, vind ons by 'n mens baie meer as net oorblyfsels, maar ons vind piramides, heuwels, beeldhouwerke, munte, gereedskap, wapens, skrifte, skatte, huise, paleise, altare en meer.
Dit alles, in die lig van argeologie, stel ons in staat om meer te weet oor ons voorouers. Maar vir sommige van hulle, soos die Thraciërs, werp dit wat ontdek is skaars 'n skaduwee oor wat nog onbekend is. Daar is baie raaisels rondom hierdie antieke beskawing wat die huidige Bulgarye en sommige aangrensende dele van Roemenië, Griekeland en Turkye beset het.
In argeologiese terme dateer bewyse van beskawing in Bulgaarse lande duisende jare terug. Dit is nie toevallig gevind in Provadia (Bulgarye), die oudste prehistoriese stad in Europa, wat gedateer is tussen 4 700 vC en 4 200 vC, 'n versterkte nedersetting met 350 inwoners. Aan die ander kant weet ons dat die oudste goue skat ter wêreld jare lank nie in Sumerië, Egipte of in die voor-Columbiaanse Amerika, maar in Varna (Bulgarye) gevind is, en dateer uit 4.600 vC.
Wetenskaplikes en argeoloë twyfel nog steeds oor wie die mense was wat ongeveer 5000 jaar gelede met die Thraciërs gemeng is, waaruit die Thraciese beskawing self sou ontstaan. Maar dit is bekend dat sommige met hul vee uit die noorde na die Balkan gekom het en 'n plek met 'n helder en aantreklike kultuur gevind het. Dit was die vermenging tussen die plaaslike bevolking en die nuwelinge wat ons vandag in staat stel om van die Thraciërs te praat.
Die Thraciërs is bekend vir hul uitbundige veggees, maar die geskiedenis van 'n bevolking is nie net gebou op sy oorloë en die uitbuiting van sy soldate en leiers nie, soos dit gewoonlik in ensiklopedieë en geskiedenisboeke gelees word. Versprei oor Suidoos -Europa was groepe mans en vroue wat baie vaardig was om met verfynde metale te werk, wat volgelinge was van 'n delikate mistiek wat die moedergodin aanbid het en komplekse begrafnisrituele gehad het wat in simboliek gedompel was.
Daar is baie raaisels wat ontstaan ​​wanneer ons die antieke Thraciërs ondersoek. Hulle het byvoorbeeld 'n seldsame vermoë gehad om natuurlike afsettings te ontdek en te onttrek sonder om die natuur te benadeel. Argeoloë en antropoloë is steeds verbaas oor die soort gevorderde tegnologiese praktyke wat die Thraciërs gebruik het. As hulle, soos sommige geleerdes meen, meng met die mense wat sedert antieke tye in Bulgaarse lande bewoon het, het hulle vermoedelik kennis uitgeruil en hul wysheid het toegeneem namate hulle die vaardighede, praktyke en inligting van die ander kultuur inkorporeer.
So, watter geheimenisse bly daar oor van die eerste Thraciërs meer as 5000 jaar gelede? Alhoewel ons van sommige Thraciese name en woorde weet, het hulle blykbaar 'n eie alfabet gehad en het hulle Griekse en Latynse karakters gebruik om sekere inskripsies uit te voer. Hierdie Indo-Europese taal wat deur die Thrakiërs gepraat word, is egter steeds 'n raaisel en niemand kon dit ontsyfer nie. tog. Sommige tweetalige inskripsies in Griekse karakters in antieke Grieks en Thraciërs wat in Noord -Griekeland ontdek is, kan miskien 'n bietjie lig werp om die inhoud van die Thraciese tekste te ontsyfer, iets wat beslis belangrike inligting sou onthul oor die mense van wie ons nog skaars weet. enigiets.
Reis na die verlede
Die Thraciese begrafnisritueel is een van die mees oortuigende bewyse van geloof in die hiernamaals en onsterflikheid van die siel. The Valley of the Thracian Kings is in die streek Kazanlak, waar ons verskeie grafheuwels kan vind, wat hierdie gebied 'n ware roete van die begrafnisritueel maak (meer as 500 grafheuwels). Ons is in die koninkryk van die Odrisios (vyfde eeu tot die vierde eeu v.C.), regeer deur die koning III Seuthes. Hulle heuwels het nie die kolossale grootte van die piramides van Egipte bereik nie, maar die Thraciese begrafnisproses het baie dinge gemeen met die Egiptiese, nie die idee van opstanding en 'n hiernamaals nie. Ons het na die antieke nekropolis van die stad Seuthes III gery, destyds Seuthopolis genoem en na die graf van die koning self gegaan.
Vallei van die Thrakiese konings. Krediet: Rumen Kocev
Die oorblyfsels van Seuthes III is begrawe met sy perd en sy wapens, en 'n bronsbeeld van sy eie beeld wat in 'n spesiale kamer van die graf geplaas is, volgens die Orphic begrafnispraktyke. Ons word dus herinner aan die Iberiese begrafnisrituele waarin die vegter met sy wapens begrawe is, maar op 'n manier geplaas is wat dit geneutraliseer het en dit heeltemal onbruikbaar maak. Hoekom? Die tekste van die antieke Griekse geograaf en historikus Herodotus werp lig op hierdie raaisel. Hy het beweer dat alles wat tydens die begrafnisritte vernietig of onbruikbaar was, nuttig sou wees vir die hiernamaals. Die logika van hierdie filosofie is oorweldigend en mooi, vanuit my oogpunt. As die mens wie se lewe met die koms van die dood vernietig is, bedoel was om in die hiernamaals te herleef, moes die voorwerpe 'sterf' om weer te herleef. Die dood word beskou as die begin van 'n nuwe lewe. In hierdie gedeelte het die gees van die oorledene gereis om die hemelse woning te bereik waar hulle sou bly. Op hierdie reis moes hulle alles saamneem wat hulle nodig sou hê.
Die waardevolste vir die elite van die Thraciese krygers was hul perd en hul vrou, hoewel ons nie regtig weet in watter volgorde nie! So het hulle nie net hul perd opgeoffer nie, maar ook hul gunsteling vrou. Was dit wreed? If, as the ancients used to say, the Thracians wept at births and cheerfully sang at their deaths, far from being a cruel act, the Thracians probably considered it an honour. In fact, wives are said to have argued over who would have the honour of being the chosen one. As the Greek poet Hesiod said: " When a husband dies, his wives, which are many for each one, argue in competition held by the determination of those who are their close friends and relatives, and claim them to be the deceased husband's dearest one. The wife who comes out victorious and honoured with a judgment in her favour, which is full of praise and applause of men and women, will be beheaded by a kin hand over the grave of her husband and is buried beside him, while the ones who lost the case, that is for them the greatest infamy, remain mourning they misfortune".
Odilon Redon: 'Germination' from 'Dans le Reve'.1879. Litografie.
9. Douglas W. Druick and Peter Kort Zegen, 'Taking Wing, 1870-1878', p.86, in Odilon Redon 1840-1916, exhibition catalogue, Chicago, Amsterdam and London. Thames en Hudson. 1994.