Lesersbrief: Sou God verpligte inentings afdwing?Joseph Oosthuizen, predikant by die Gereformeerde Kerk Bet-El, skryf: Foto bloot ter illustrasie. (Foto: Thomas Lohnes / AFP) Omtrent ŉ jaar terug was die algemene gevoel by mense dat niemand forseer mag word om ŉ entstof te kry nie. Miskien was die rede dat mense nie hulle vryheid van eie gesondheidkeuses wou verloor nie, met ander woorde, mense het aangevoel dat regerings (en mense) nie beheer oor ander persone se liggame (en gesondheidskeuses) mag uitoefen nie. Wat ook al die rede vir teenkanting teen geforseerde inentings was, lyk dit tog of die gety nou gedraai het. Die algemene gevoel is nou (kom dit voor) dat mense gedwing mag word om ŉ entstof te kry en dat Covid-paspoorte wel ŉ aanvaarbare praktyk kan wees. Wat is die rede vir hierdie verandering? Mense wil blykbaar weer hulle vryheid van beweging (onder andere om te kan toer) en hulle vryheid van keuse (onder andere om nie ŉ masker te dra nie) terugkry. Dit gaan dus nie meer oor ander mense se eie gesondheidskeuses nie. Hoekom het daar van ŉ jaar gelede tot vandag toe ŉ meningsverskuiwing oor gedwonge inentings en Covid-paspoorte plaasgevind? Hoekom word woorde soos “dis die regte ding om te doen” en “jy moet ook joune kry” gebruik? Die groot rede is dat mense nie werklik in die Godgegewe reg van elke individu om self oor sy eie liggaam te besluit, geglo het nie, en so “heen en weer gedryf word deur elke wind van lering” (Efesiërs 4:14). Die agtste gebod (jy mag nie steel nie) veronderstel dat mense privaatbesit kan hê, en dit sluit hulle eie liggame in. Elke persoon besit sy liggaam en moet oor sy eie liggaam ŉ besluit kan neem, onder andere of hy ŉ inenting (of selfs bloeddrukpille) wil kry of nie wil kry nie. Natuurlik moet sulke keuses in geloof (Romeine 14:23) en in verantwoording teenoor die Here gedoen word (1 Korintiërs 6:19). Die volgende slagspreuk word maklik uitgeroep as dit by die regverdiging van aborsies kom: “My liggaam, my keuse”. Wanneer iemand egter werklik net oor sy eie besitting, sy liggaam, ŉ besluit wil neem, dan geld hierdie slagspreuk skielik nie meer nie. Dan verander die slagspreuk na “Jou liggaam, nie jou keuse nie”. Terloops, die slagspreuk “My liggaam, my keuse” kan nie gebruik word om aborsies (kindermoord) te regverdig nie, omdat die baba nie die vrou se liggaam (en dus besitting) is nie. Die ouer is wel vir die kind verantwoordelik (Efesiërs 6:4).