Polisiekommissaris behoort op haar eie swaard te valRiah Phiyega Die grusame beelde van polisie wat ‘n man na sy dood agter hulle vangwa sleep was diep ontstellend. Miskien meer ontstellend was die opmerkings van Riah Phiyega, nasionale kommissaris van die SAPD, toe sy deur ‘n verslaggewer gevra is hoe sy beplan om die SAPD se beeld te red. Haar antwoord (ek parafraseer) was dat die probleem is dat die media net fokus op die slegte dinge wat die SAPD doen en nooit op die goeie dinge nie. Toe ek dit hoor het ek amper van my stoel afgeval. In effek sê sy: Ja, polisiemanne vermoor hier en daar ‘n paar mense, maar daar is ook goeie polisiemanne wat goeie dinge doen, maar dit wys julle nooit nie. En dit is met ‘n sekere selfvoldaanheid gesê, asof sy nogals tevrede was dat sy die verslaggewer nou mooi op sy plek gesit het! Die implikasies hiervan is kommerwekkend. Ongelukkig het die verslaggewer nie in daardie oomblik die teenwoordigheid van gees gehad om haar op haar stelling te konfronteer nie. Hy kon gevra het: Sê jy dat solank die polisie ook “goeie” dinge doen dit heeltemaal aanvaarbaar is dat hulle hier en daar ‘n paar mense vermoor? En aangesien die kommissaris duidelik nie die implikasies van haar eie stelling besef het nie, kon die verslaggewer dit vir haar mooi duidelik gestel het dat, indien dit jou spesifieke taak is om die burgers van ons land te beskerm, en nie te vermoor nie, dit vanselfsprekend ‘n nuuswaardige insident is wanneer die polisie iemand vermoor. Hy kon vir haar gesê het: Met alle respek, Kommissaris, dit is die media se werk om die mense wie se salarisse die burgers van hierdie land uit eie sak betaal, dop te hou, juis om seker te maak dat hulle nie met die vertroue wat die burgers in hulle geplaas het, troubreek nie en om enige dade van troubreek so gou as moontlik publiek te maak. Hy kon haar herinner het aan die beroemde woorde van die Engelse juris William Blackstone, wat reeds in 18de eeu, in sy Commentaries on the laws of England, geskryf het: “Dit is beter dat tien skuldige mense ontsnap, as wat een onskuldige ly.” En daarom is iemand onskuldig totdat hulle deur verskuldigde regsvorme skuldig bewys word. Hy kon haar op haar valse redenering attent gemaak het, spesifiek dat die skuif van die fokus van die gesprek na die “goeie dinge” wat die polisie doen ‘n red herring is. Hy kon gesê het: Ek is seker daar’s baie goeie dinge wat lede van die SAPD doen, en oor die feit dat die media selde daaroor rapporteer kan ons later gesels, maar dis nie nou waaroor ons praat nie. En hy kon vir haar gesê het dat, al is jy verantwoordelik vir ‘n duisend goeie dade, sal jy steeds vir een enkele slegte daad rekenskap moet gee. Daar is nie ‘n soort weegskaal met goeie dade in die een pan en slegte dade in die ander, met die aanname dat solank die goeie dade swaarder as die slegte dade weeg alles “oukei” is nie. As nasionale kommissaris van die SAPD hoort mev. Phiyega verantwoordelikheid te aanvaar vir die kultuur van geweld en minagting vir menseregte in die staatsdepartement wat sy lei. En as sy enigsins verstaan het dat haar amp een is waarop sy nie geregtig is nie, maar een wat deur die burgers van Suid-Afrika aan haar toevertrou is, sou sy ook verstaan dat sy tot haar eie skande haar in daardie plig versuim het, en dat as sy enige selfrespek gehad het, sy haar swaard sou trek en op hom val.