Matthew Parker - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Matthew Parker (6 Augustus 1504 - 17 Mei 1575) was aartsbiskop van Canterbury vanaf 1559 tot sy dood in 1575 en was die belangrikste argitek van die Elizabethaanse godsdienstige nedersetting, waarin die Kerk van Engeland 'n duidelike identiteit behalwe die Rooms-Katolisisme en Protestantisme gehad het.
Parker studeer op Cambridge, waar hy beïnvloed is deur die geskrifte van Martin Luther en ander hervormers. In 1535 word hy aangestel as kapelaan van Anne Boleyn en in 1537 tot Henry VIII. In 1544 word Parker meester van Corpus Christi College, Cambridge, waarna hy later sy fyn versameling antieke manuskripte nagelaat het, en in 1545 word hy visekanselier van Cambridge. Na die toetreding van Maria I, wat hom van sy poste ontneem het omdat hy 'n getroude priester was, het hy in duisternis geleef totdat hy deur Elizabeth I na die kant van Canterbury geroep is. Op 'n versoek van Elizabeth was hy 'n ondeugende, wetenskaplike man. Hy het die primaat se verantwoordelikhede in 'n tyd van verandering en besondere probleme onderneem, en het 'n duidelike Anglikaanse posisie tussen ekstreme Protestantisme en Rooms-Katolisisme gehandhaaf. In 1562 hersien hy die Nege-en-dertig artikels, die bepalende verklarings van die Anglikaanse leerstelling. Hy hou toesig oor (1563-68) die voorbereiding van die Biskoppe Bybel, anoniem gepubliseer De antiquitate Britannicae ecclesiae (1572), en word ook bekend vir sy uitgawes van die werke van Matthew van Parys en ander kronici.
Matthew Parker is op 6 Augustus 1504 gebore, die oudste seun van William Parker, in die St. Saviour-gemeente, Norwich. Sy gesin was welgesteld, maar oor sy vroeë lewe is min bekend. Sy moeder se nooiensvan was Alice Monins, en sy is moontlik deur die huwelik met Thomas Cranmer verwant. Toe William Parker sterf, in ongeveer 1516, trou sy weduwee met John Baker. Matthew is in die St. Mary's Hostel opgelei en in 1522 na Corpus Christi College, Cambridge, gestuur. Na bewering was hy kontemporêr met William Cecil op Cambridge, maar dit is betwisbaar omdat Cecil destyds net twee jaar oud was. Parker het 'n B.A.-graad behaal. in 1525, of 1524. Hy word in April tot diaken georden en in Junie 1527 tot priester, hoewel hy al simpatiek teenoor die Lutheranisme geword het; en is in die daaropvolgende September verkies tot 'n genoot van die Corpus Christi College. Hy begin sy Master of Arts in 1528 en was een van die Cambridge-geleerdes wat Thomas Wolsey na sy nuutgestigte "Cardinal College" in Oxford wou oorplant. Parker het, soos Cranmer, die uitnodiging van die hand gewys.
Gedurende die volgende sewe jaar het Parker die vroeë geskiedenis van die Kerk bestudeer. Hy het hom verbind met die groep hervormers wat by die White Horse Inn vergader het, maar nooit 'n kontroversialis was nie, omdat hy meer geïnteresseerd was in die ontdekking van die feite as om ander se opinies te leer. Hy het 'n gewilde en invloedryke prediker in en om Cambridge geword, hoewel hy een keer (in ongeveer 1539) beskuldig is van kettery voor lord kanselier Audley, wat die klag van die hand gewys en Parker aangespoor het om 'voort te gaan en vir sulke vyande te vrees'.
Na die erkenning van Anne Boleyn as koningin, is hy huiwerig oorreed om haar kapelaan te word. Deur haar is hy in 1535 as dekaan van sr. John the Baptist College van sekulêre kanons in Stoke-by-Clare, Suffolk, aangestel en het hy 'n aantal jare daar deurgebring om sy wetenskaplike belange te beoefen, die universiteit te verbeter en te red van die ontbinding toe Henry VIII die kloosters aangeval. Hugh Latimer het in 1535 aan hom geskryf en hom aangespoor om nie onder die verwagtinge van sy vermoë te kom nie. Voor haar teregstelling in 1536 het Anne Boleyn haar dogter Elizabeth onder sy sorg gebring.
In 1537 word Parker aangestel as kapelaan vir koning Henry VIII. In 1538 word hy met vervolging gedreig, maar die biskop van Dover het aan Thomas Cromwell gerapporteer dat Parker "ooit 'n goeie oordeel gehad het en die Woord van God op 'n goeie manier uitgespreek het. Hiervoor ly hy 'n wrok. ' In daardie jaar studeer hy 'n doktor in die godheid en word in 1541 tot die tweede prebend in die hersaamgestelde katedraalkerk van Ely aangestel.
In 1544 word hy op aanbeveling van Henry VIII tot meester van die Corpus Christi College verkies, en in 1545 tot visekanselier van die universiteit en ook dekaan van Lincoln. Hy het probleme ondervind met die kanselier, Stephen Gardiner, oor 'n onverskrokke stuk, Pammachius, uitgevoer deur die studente aan Christ's College, wat die ou kerklike stelsel bespot het. Hy het ook 'n poging van die Crown om die inkomste uit die Cambridge-kolleges te verkry, bekwaam. Na die aanvaarding van die wet in die parlement in 1545 wat die koning in staat gestel het om koors en kolleges te ontbind, is Parker as een van die kommissarisse vir Cambridge aangestel, en hul verslag het moontlik sy kolleges van vernietiging gered.
Die kollege van sekulêre kanonne op Stoke is egter in die volgende periode ontbind, en Parker het 'n ruim pensioen gekry. Hy het in Junie 1547 gebruik gemaak van die nuwe bewind om met Margaret, dogter van Robert Harlestone, 'n Norfolk-eekhoring, te trou voordat kleriese huwelike deur die parlement gewettig is. Hulle was sewe jaar verloof, maar kon nie trou nie as gevolg van wette wat die huwelik van geestelikes verbied. Met die verwagting dat die wet deur die Tweede Kamer van Convocarían gewysig sou word, het die egpaar voortgegaan met hul huwelik. Die huwelik het vir albei probleme gesorg toe Mary Tudor op die troon gekom het, en weer eens toe Elizabeth koningin geword het en uitgesproke besware teen getroude geestelikes gemaak het. Elizabeth I moes later jare erkenning gee aan die waarde van Margaret Parker, wie se ondersteuning en vertroue baie van haar man se sukses verseker het.
Parker was toevallig in Norwich toe Ket se opstand (1549) in Norfolk uitgebreek het. Aangesien die rebelle die Engelse gebedeboek en toe gelisensieerde predikers hulle toespreek, het Parker na die kamp op Mousehold Hill gegaan en 'n preek gepreek uit die 'Oak of Reformation'. Hy het die rebelle aangespoor om nie die gewasse te vernietig nie, nie om bloed te vergiet nie en ook nie die Koning te wantrou nie. Later het hy sy kapelaan, Alexander Neville, aangemoedig om sy geskiedenis van opkoms te skryf.
Parker het hoër bevordering onder John Dudley, 1ste hertog van Northumberland, ontvang as onder die gematigde Edward Seymour, eerste hertog van Somerset. Op Cambridge was hy 'n vriend van Martin Bucer en preek hy die begrafnispreek van Bucer in 1551. In 1552 word hy bevorder tot die ryk dekaan van Lincoln, en in Julie 1553 eet hy saam met Northumberland in Cambridge, toe die hertog noordwaarts optrek op sy hopelose veldtog teen die toetreding van Mary Tudor.
Toe Mary in 1553 op die troon kom, as ondersteuner van Northumberland en 'n getroude priester, is Parker ontneem van sy dekaan, sy meesterskap oor Corpus Christi en sy ander voorkeure. Hy het uit die openbare lewe verdwyn, by 'n vriend gewoon en vryheid van administratiewe pligte geniet. In hierdie tyd het hy egter van 'n perd geval en vir die res van sy lewe aan 'n verwurgde breuk gely wat uiteindelik sy dood veroorsaak het. Hy het die bewind van Mary oorleef sonder om Engeland te verlaat, in teenstelling met meer vurige Protestante wat in ballingskap gegaan het of deur 'Bloody Mary' gemartel is.
Aartsbiskop van Canterbury
Parker het gesag gerespekteer, en toe sy tyd aanbreek, kon hy deurlopend gesag op ander oplê. Toe Elizabeth I op die troon klim, het sy te make met die probleme om die ou Rooms-Katolieke te balanseer, wat die pous steeds as hoof van die Kerk aanvaar het; die Henriciaanse Katolieke, wat die Katolieke godsdiens aanvaar het, maar die pouslike oppergesag verwerp het; en die ekstreme Protestante, wat nou terugkeer uit ballingskap op die vasteland. Matthew Parker het al die kwalifikasies wat Elizabeth van 'n aartsbiskop verwag het, behalwe die selibaat. Hy het die volksgeesdrif vertrou, en hy het in afgryse geskryf dat die "volk" die hervormers van die kerk moet wees. Hy was nie 'n inspirerende leier nie, en geen dogma, geen gebedsboek, nie eens 'n stuk of 'n lofsang was met sy naam geassosieer nie. Hy was 'n dissiplinêr, 'n eruditiese geleerde, 'n beskeie en gematigde man van opregte vroomheid en onberispelike sedes, met 'n versoenende dog moedige karakter. Parker was nie gretig om die taak te aanvaar nie en sou verkies het om na Cambridge terug te keer en die Universiteit, wat verval het, te herstel. Elizabeth en William Cecil het hom gedwing om die aanstelling te aanvaar. Jare later verklaar Parker dat 'as hy nie soveel aan die moeder (Anne Boleyn) gebind was nie, hy nie so gou sou toegestaan ​​het om die dogter te dien nie'.
Hy is op 1 Augustus 1559 verkies, maar na die onstuimigheid en teregstellings wat die toetreding van Elizabeth voorafgegaan het, was dit moeilik om die vereiste vier biskoppe te vind wat gewillig was en gekwalifiseerd was om Parker te besing. Hy is op 19 Desember in die Lambeth-kapel ingewy deur William Barlow, voorheen biskop van Bath and Wells, John Scory, voorheen biskop van Chichester, Miles Coverdale, voorheen biskop van Exeter, en John Hodgkins, biskop van Bedford. Die aantyging van 'n onsedelike inwyding in die Nag's Head-taverne in Fleetstraat blyk eers in 1604 deur die Jesuïete, Christopher Holywood, gemaak te word en is sedertdien in diskrediet gebring. Parker se inwyding was egter wettiglik slegs geldig uit die oorvloed van die koninklike oppergesag; die Edwardine Ordinal, wat gebruik is, is deur Mary Tudor herroep en nie deur die parlement van 1559 heropgeneem nie. Die Rooms-Katolieke Kerk het aangevoer dat die vorm van die wyding onvoldoende was om 'n biskop te maak, en daarom 'n onderbreking in die Apostoliese opvolging, maar die Kerk van Engeland het dit verwerp en aangevoer dat die vorm van woorde wat gebruik word geen verskil gemaak het aan die wese of geldigheid van die handeling nie. Hierdie inwyding deur vier biskoppe wat in Engeland oorleef het, is die skakel tussen die ou en die nuwe opeenvolging van Ordes in die Church of England.
Alhoewel Parker 'n beskeie man was wat nie van die sondaar gehou het nie, het hy 'n behoorlike agting vir die amp van aartsbiskop en vir sy plig as gasvrye gasheer gehad. Alhoewel hy self ysig geëet het, het hy liberaal vermaak en die koningin het spesiale verlof gekry om 'n liggaam van veertig houers te behou, benewens sy gewone dienaars.
Parker vermy betrokkenheid by sekulêre politiek en is nooit in die privaatraad van Elizabeth toegelaat nie. Kerklike politiek het hom aansienlike probleme besorg. Die moeilikste aspek van Parker se voorrang behels die toenemende konflik met ekstremistiese hervormers in die Kerk van Engeland, wat vanaf ongeveer 1565 bekendstaan ​​as Precisians, of Puriteine. Sommige van die evangeliese hervormers wou liturgiese veranderinge hê, en die opsie om nie sekere geestelike klere aan te trek nie, indien nie hul volledige verbod nie. Vroeë Presbiteriane wou geen biskoppe hê nie, en die konserwatiewes het al hierdie veranderinge teengestaan ​​en verkies om dikwels in die teenoorgestelde rigting te beweeg in die rigting van die praktyk van die Henriciaanse kerk. Die koningin het self die Episkopale voorreg gekniehalter totdat sy dit uiteindelik erken het as een van die belangrikste bolwerke van die koninklike oppergesag. Uit Parker se ontsteltenis het die koningin geweier om haar imprimatur by te voeg tot sy pogings om ooreenstemming te verseker, hoewel sy daarop aangedring het dat hy hierdie doel sou bereik. Parker is gelaat om die stygende gety van Puriteense gevoel te stuit met min steun van die parlement, konvokasie of die kroon. Die biskoppe Interpretasies en nadere oorwegings, wat in 1560 uitgereik is, het 'n laer standaard van vestings geduld as wat voorgeskryf is deur die rubriek van 1559, maar dit het gebly onder die begeertes van die geestelike geestelikes soos Coverdale (een van die biskoppe wat Parker ingewy het), wat 'n openbare vertoning gemaak het van hul nie-konformiteit in Londen.
Die Boek van advertensies, wat Parker in 1566 gepubliseer het om die anti-vestiaanse faksie te kontroleer, sonder spesifieke koninklike sanksies moes verskyn; en die Reformatio legum ecclesiasticarum, wat John Foxe met Parker se goedkeuring gepubliseer het, het geen koninklike, parlementêre of sinodale magtiging ontvang nie. Die parlement het selfs die eis van die biskoppe om sake van geloof te bepaal betwis. 'Sekerlik,' het Parker aan Peter Wentworth gesê, 'sal u julself volledig daarna verwys.' "Nee, deur die geloof wat ek aan God dra," het Wentworth gesê, "sal ons niks deurgee voordat ons verstaan ​​wat dit is nie; want dit was net om u pouse te maak. Maak van u pouse wat lys, want ons sal u nie een maak nie." Geskille oor vestings het uitgebrei tot 'n kontroversie oor die hele gebied van kerklike regering en gesag, en Parker is op 17 Mei 1575 oorlede en het gebid dat die Puritaanse idees van 'bestuur' die koningin en al die ander wat van haar afhanklik was, sou ongedaan maak. " Deur sy persoonlike optrede het hy 'n ideale voorbeeld vir Anglikaanse priesters gestel, en dit was nie sy skuld dat nasionale gesag nie die individualistiese neigings van die Protestantse Hervorming geknou het nie.
Hy is begrawe in die Lambeth-kerk, en sy graf is in 1648 deur die Puriteine ​​ontheilig. Toe Sancroft aartsbiskop geword het, is Parker se bene teruggevind en herbegrawe, met die opskrif 'Corpus Matthaei Archiepiscopi hic tandem quiescit'.
Die Anglikaanse Kerk is baie te danke aan die wysheid van Matthew Parker se leiding gedurende 'n periode toe dit bedreig is deur die Rooms-Katolisisme en die Puriteense ekstremisme. Een van sy eerste pogings as aartsbiskop was die Metropolitan Visitation van die suidelike provinsie in 1560-61 om te ondersoek hoe goed die Wet op Eenvormigheid en die Injeksies van 1559 ('n reeks bevele bedoel om die nuwe Kerk te beskerm teen sekere Katolieke tradisies wat oorweeg is 'Bygelowige', soos die kultus van heiliges en eerbied vir relikwieë en om te verseker dat slegs 'n goeie Protestantse leer geleer word) geïmplementeer word en morele oortredings onder geestelikes en leke reggestel word. Toe die parlement en die konvokasie agterdogtig raak oor die Rooms-Katolisisme en hulle daardeur bedreig voel, het Parker opgetree om die vervolging of Rooms-Katolieke in Engeland te voorkom. Gekonfronteer met 'n oorvloed van godsdienstige propaganda en 'n verwarring van nuwe idees, het Parker beoog om 'n eenvormige leerstelling vir die Elizabethaanse Kerk te bied deur Cranmer's Articles of Religion (1563) van twee-en-veertig na agt-en-dertig te verminder en verskillende Homilies en kategismusse uit te reik om die fundamentele geloofspunte neer te lê. Hy het geduldig gehandel met die probleme wat die Puritaanse onenigheid in die Kerk gehad het, die besluiteloosheid van die koningin en 'n gebrek aan amptelike steun en die vyandigheid van hofmanne soos die graaf van Leicester.
Parker het 'n nuwe vertaling van die Bybel, vertaal Genesis, Matthewen sommige Pauliniese briewe self; hierdie Biskoppe Bybel (1568) was amptelik tot die King James Version (1611).
Parker se historiese navorsing is voorbeeldig in sy De antiquilate ecclesiae, en sy uitgawes van Asser, Matthew Paris, Walsingham en die samesteller bekend as Matthew van Westminster; sy liturgiese vaardigheid is aangetoon in sy weergawe van die psalter en in die af en toe gebede en dankbetuigings wat hy gevra het om te komponeer. Hy het 'n waardevolle versameling antieke manuskripte, wat grootliks uit voormalige kloosterbiblioteke versamel is, na sy kollege in Cambridge gelaat. Die Parker-biblioteek op Corpus Christi dra sy naam en huisves sy versameling. Die Parker-versameling vroeë Engelse manuskripte, waaronder die boek Sint-Augustinus Evangelies en weergawe A van die Angelsaksiese kroniek, is geskep as deel van sy poging om te demonstreer dat die Engelse kerk histories onafhanklik van Rome was, wat een van die wêreld se belangrikste versamelings van antieke manuskripte.
In 1566 betaal Parker uit sy eie sak vir John Day om die eerste Saksiese tipe koper te sny vir die anonieme publikasies van 'N Getuienis van die oudheid (De antiquitate Britannicae ecclesiae), 1572), en toon 'die antieke geloof van die Kerk van Engeland wat die Sacrament of the Body and Blood of the Lord ... meer as 600 jaar gelede aangeraak het'. Die boek het bewys dat dit 'n middeleeuse innovasie was wat die huwelik van die geestelikes verbied het, en wat die ontvangs by die Nagmaal tot een soort beperk het.
Die manuskripversameling van Matthew Parker word hoofsaaklik gehuisves in die Parker-biblioteek aan die Corpus Christi-kollege, Cambridge, met enkele boekdele in die Cambridge-universiteitsbiblioteek. Die Parker on the Web-projek sal prente van al hierdie manuskripte aanlyn beskikbaar stel.
Aelfric, John Joscelyn, Matthew Parker, en William Lisle. 'N Getuienis van die oudheid wat die aangename geloof in die Kerk van Engeland getoon het, wat die sakrament van die liggaam en blouheid van die Here hier openlik gepreek het en ook in die Sakse-tyd, meer as 600 jaar gelede, herhaal is. Londen: Gedruk vir J.W.
Kruis, Claire. 1992. Die Elizabethaanse godsdienstige nedersetting. Bangor: Headstart History. ISBN 1873041608
Froude, James Anthony. Geskiedenis van Engeland, vanaf die val van Wolsey tot die dood van Elizabeth. New York: AMS Press, 1969.
Hudson, Winthrop Still. Die Cambridge-verbinding en die Elizabethaanse nedersetting van 1559. Durham, N.C .: Duke University Press, 1980. ISBN 0822304406
Perry, Edith (Weir). Onder vier Tudors, naamlik die verhaal van Matthew Parker, een of ander tyd aartsbiskop van Canterbury. Londen: Allen & Unwin, 1964.
Ramsey, Michael. Anglikanisme: Matthew Parker en vandag: Corpus Christi College, Cambridge, vieringe van die aartsbiskop Matthew Parker, kwatercentenary, l504-l575. Boutwood gee lesings. 1975.