" In die middel staan ’n skild wat dui op die beskerming van ons bestaan van geslag tot geslag. Daarbo-op lê ’n spies en ’n knopkierie. Saam verkondig hierdie ensemble die verdediging van vrede eerder as ’n staat van oorlog.
"Hierdie skild van vrede, wat ’n mens ook aan ’n Afrika-trom laat dink, dra dus terselfdertyd die boodskap oor van ’n nasie wat besiel is met ’n liefde vir kultuur, waar die protea verbeeldingryk in die bo-deel van die skild afgebeeld word."
"Hierdie figure is oorgeneem van beelde op die Linton-steen, ’n wêreldberoemde voorbeeld van Suid-Afrikaanse rotskuns.
"Ons het ’n antieke taal van ons land gekies. Hierdie taal is nou ’n uitgestorwe taal, want daar is niemand wat lewe wat dit as sy of haar moedertaal praat nie. Dit benadruk die tragedie van miljoene mense wat deur die eeue gesterf of selfs as volkere opgehou bestaan het weens mense se onmenslikheid teenoor andere.
"Dit sê ook dat ons van ons kant af nooit ten volle menslik kan wees as enige mense van die aangesig van die aarde gevee word nie, want elkeen van ons is ’n deeltjie van die volledige geheel..
"Terwyl ons vlag trots aan sy mas wapper as die intense inspirasie tot ’n inklusiewe nasionale identiteit , so moet ons wapen, wat die buitengewone skeppingskrag van ons mense deur die eeue heen beliggaam, ook ons verenigde en ongelyksoortige nasie inspireer tot ’n strewe om te straal soos die son."
NADAT verskillende ontwerpe oorweeg is, is die ontwerp HIERBO in Maart 2007 in gebruik geneem as die amptelike embleem van die Suid-Afrikaanse parlement in Kaapstad.
Twintig deelnemers is uiteindelik genooi om ’n ontwerpswerkwinkel in Kaapstad by te woon. Hul ontwerpe is verder deur die Buro vir Heraldiek verfyn om seker te maak dat aan heraldiese spesifikasies en vereistes vir ontwerp voldoen word. Op die ou end is die embleem dus ’n ontwerp deur die mense van Suid-Afrika vir hul
• 'N KRAGBRON van die eerste rang is die son inderdaad. Hy is so ver van ons af dat sy lig agt minute nodig het om ons te bereik, al trek lig met die ontsaglike snelheid van nagenoeg 300 000 km per sekonde. Nogtans koester hy gedurig die aarde in sy hitte -- en verwarm hy eweneens die wêrelddeel waarin ons woon. Sonder die krag van die son kan ons plante, die eerste skakel in ons voedselketting, ook nie groei nie. Die son is werklik die bron van alle stoflike lewe. Die opkomende son op die nuwe landswapen simboliseer onder meer ook hergeboorte.
• SOOS die kuikens wat deur 'n ma-voël onder haar vlerk geneem word, moet elke Suid-Afrikaner voel dat hy deur die landsowerheid beskerm word en in geborgenheid kan lewe. Die sekretarisvoël pas nog verder uitstekend in die rol van 'n beskermer deurdat hy so rats met slange kan klaarspeel. Hy is een van die grootste voëls in die Suid-Afrikaanse veld, baie opvallend waar hy met sy lang bene stadig op die vlaktes rondstap en ook insekte en ander klein diertjies vreet. Wanneer hy 'n slang aanval, trap hy sy slagoffer net agter die kop om sy rugstring te breek. Partykeer trap hy so kwaai dat hy die slang se vel letterlik afstroop terwyl hy nog leef. Geen wonder boere beskou hierdie roofvoëls as hul vriende nie. Die ongewone naam van die sekretarisvoël kom van die bossie swartpunt-penvere aan sy agterkop wat 'n mens glo herinner aan die veerpenne wat agttiende-eeuse regsekretarisse en klerke agter hul ore gedra of in hul pruike gesteek het.
• DIE koningsprotea (Protea cynnaroides), Suid-Afrika se nasionale blom, is nie net tipies Suid-Afrikaans nie, maar ook een van die mooiste blomme ter wêreld. Hy word die ``koning'' genoem omdat hy die grootste blom in die genus Protea is, en daar is talle ander poteasoorte in sy koninkryk. Maar in 'n breër sin is hy ook die keiser van die veelledige planteryk van ons land... wat die ontluikende groeikrag moet versinnebeeld van ons nasie met sy verskillende bevolkingsgroepe. Die gewildste kleure van Afrika is aan die protea op die landswapen toegeken: groen, goud, rooi en swart.
• DIE werpspies met sy steel en plat metaalpunt en die knopkierie, 'n stok met 'n groot knop aan die een end, is tradisionele wapens. In Europa sou iets soos die swaard stellig eerder as die versinnebeelding van staatsgesag beskou word, maar 'n assegaai en knopkierie dra beslis 'n wesenselement van die vasteland van Afrika oor. Maar dié wapens op ons landswapen is nie opgeneem om te veg nie -- hulle lê gekruis en plat op die skild. Daarmee word gesê dat ons 'n land is wat vrede nastreef... iets wat baiemaal op ander wapens eerder deur 'n vredesduif verbeeld sou word.
• DIE heel vroeë geskiedenis van Suid-Afrika is nie opgeteken in hiërogliewe of neergeskryf op papier wat in stowwerige argiefbewaarplekke lê nie. Dit pryk op die mure van spelonke en die rotswande onder hol kranse -- in die verhalende tekeninge van jagters wat hier agter die wild aan geswerf het. As van die vroegste "Suid-Afrikaners" spreek hulle kennelik namens ons almal op die skild wat die middelpunt van ons nuwe landswapen vorm. Maar daar is twee van hulle. En twee saam is nooit eensaam nie! Waar twee of meer mense vredig bymekaar is, kan hulle van verskillende agtergronde of belewenisse getuig, maar die blote feit dat hulle saam verkeer, dui op saamhorigheid. En in hierdie eendrag van die verskillendes deel hulle ook dinge... soos die goeie wat elkeen uit die verlede met hom saamgebring het.
• HOE kan 'n mens al hierdie eienskappe met iets soos ivoor in verband bring? Olifanttande bestaan immers bloot uit 'n duursame, fyndradige, roomwit stof, en boonop het die handel daarin reeds 'n groot internasionale herrie veroorsaak. Maar 'n mens sou tog die allegorieë soos volg kan verklaar: Ivoor kom van olifante en die wysheid van die olifant word nie betwyfel nie. In sekere wêrelddele word hulle selfs as getroue diere gebruik om vir die mens te werk. Die krag van die olifant hoef nie eens verduidelik te word nie. Matigheid is ook 'n eienskap van dié reuse-dier. Hy is plantetend, maar verwoes in normale omstandighede nie sy omgewing nie. En wat ewigheid aanbetref: ivoor is blywend en steeds baie kosbaar, die wit goud van die diereryk...
• 'N UITGESTORWE taal soos Latyn kom dikwels op verskillende wapens voor, maar vir Afrika deug Latyn welbeskou eintlik nie. Hoe, sou 'n mens tereg kon vra, kan jy die ou Romeine nou regstreeks met die verre Suid-Afrika verbind? Daarom dat 'n uitgestorwe Khoisan-taal vir die leuse op ons landswapen gekies is. Boonop sou dit nie gedeug het om een van ons elf amptelike tale te gebruik nie, omdat gebruikers van die ander tien afgeskeep kon gevoel het. Die /Xam-taal het 1860 en 1900 uitgesterf, nadat dit oor 'n uitgestrekte gebied in die Noord-Kaap gepraat is. Gelukkig het 'n omvattende geskrewe rekord daarvan behoue gebly, wat by die Universiteit van Kaapstad bewaar word. Ons leuse --!ke e: /xarra //ke -- beteken, sover as wat dit moontlik is om dit te vertaal, iets soos "eenheid in verskeidenheid".