Vandaar dat die fokus nog verder as in NS 3 weggeskuif word vanaf die profilering van bepaalde indiwiduele digterskappe, in die rigting van beeldvorming van iets meer kollektiefs, naamlik van (aspekte van) ’n bepaalde tydsbestek in die Afrikaanse poësiegeskiedenis. Iets soos De Goede voorheen met Poskaarte. In n referaat getiteld Menslike wesens wie is ons? het dr. Oom Jan Spies se Cremora-advertensie het lank gelede gesê dat daar net een ding beter is as die eerste beker ‘sawwe lyf’ – en dit is die twee beker ‘sawwe lyf’. Koffie is daar om gedrink te word, om wakker te maak of om rustigheid te induseer. Die uitstaande temas in hierdie response is sy weerstand teen wat hy ervaar het as die kritiese opdwinging van poësieopvattings23 wat nie strook met dié wat in sy eie werk gereflekteer word nie, sy wrewel teen wat hy beleef het as ‘n klakkelose napratery24 van die opinies van toonaangewende kritici (die “uitkraai” van “His Master’s Voice”, soos hy dit in die gedig “Die taalman cum literêre kritikus” noem – Van Rensburg, 2000:83), asook sy gegriefdheid oor kanoniseringsprosesse waardeur generasiegenote van hom, soos D.J. Opperman en Ernst van Heerden, meerdere status25 as hy, die “(m)islukte digter”, (vergelyk Van Rensburg, 2000:135) verwerf het.