Amfibiese dood van swamme: ekologiese gevolge en beskermingsmaatreëls - Vakke - 2021
Amfibiese dood van swamme: ekologiese gevolge en beskermingsmaatreëls
Die amfibiese apokalips - swam veroorsaak massa-uitsterwings
Vir die eerste keer in die tyd dat mense op die planeet is, word 'n hele klas gewerweldes met uitsterwing bedreig. Die amfibiese dood sterf steeds.
Dit sou ekologiese gevolge hê wat ons nie eens kan skat nie. Die ongehinderde verspreiding van insekte wat gevaarlike siektes oordra, is slegs een daarvan, en die verlies van 'n noodsaaklike voedselbron vir talle voëlspesies is 'n ander. Die apokaliptiese motorfietsryers is verlies aan habitat, gifstowwe soos plaagdoders en klimaatsverandering. Hierby is 'n ou teëstander wat dodeliker is as ooit.
Elke derde padda word bedreig
Elke derde padda, salamander en elke derde pad wêreldwyd is op die rooi lyste van bedreigde spesies. Die voorraad van die amfibieë is in elk geval aan duisende skadevergoeding blootgestel - hul habitatte verdwyn, en die omgewingsimpak daarvan beïnvloed veral. Hulle is baie gevoelig vir klimaatsverandering omdat hulle, anders as warmbloedige diere, direk afhanklik is van 'n spesifieke temperatuur en humiditeit.
165 spesies is al dood
Die grootste gevaar kom egter van die chytriede swam Batrachochytrium dendrobatidis. Hy is sedert 1999 gediagnoseer, kom oorspronklik van Afrika en het die grootste uitwissing van modernisme in die kortste moontlike tyd veroorsaak: sedert 1980 het 165 paddasoorte, paddas, salf en salamanders gesterf, 435 het na 'n hoër kategorie van bedreiging migreer.
In Ecuador, byvoorbeeld, die land met die grootste biodiversiteit van amfibieë, word 156 van meer as 700 paddasoorte vandag met uitsterwing bedreig - 16 van hulle is al dood. Tot dusver is veral Suid- en Noord-Amerika en Australië veral hierdeur geraak.
Die swaarste word bedreig deur spesies soos die Kihansi-spuitpad wat in 'n spesiale biotop in 'n klein gebied woon en nog altyd slegs enkele individue aangeteken het. Maar die sampioen is ook besig om voormalige gewone spesies uit te roei sonder om verder kennis te neem. Die patogeen in die water besmet die boonste vellaag van die diere, wat dan binne 'n paar weke sterf.
Dit is onwaarskynlik dat honderde spesies in hul natuurlike habitat sal oorleef en korttermyn-broeistasies in menslike versorging nodig het wat vry is van die swam om nie die lot van die dinosourusse te deel nie en om op lang termyn weer buitelugpopulasies te ontwikkel.
Die Kihansi-spuitpad is in 2009 deur die sampioen in die natuur uitgeskakel. Dit het in die Kihansi-watervalle in Tanzanië gewoon. Dit was egter baie algemeen op hierdie spesiale plek, met 'n geskatte 17.000 volwasse diere.
'N Dam, wat die hoeveelheid water tot 'n tiende verminder, het gelei tot 'n massiewe daling in die bevolking. Toe kom die sampioen en daarmee die einde van die padda. Vandag leef die spuitpad net in enkele dieretuine.
Die laaste padda-padda uit Panama is in 2016 in die menslike sorg in die Verenigde State dood. Die swam het die spesies voorheen binne 'n paar jaar in die natuur uitgewis.
Die wêreldwye natuurbewaringsorganisasie IUCN eis dat alle amfibiespesies wat in die natuur bedreig word, stelselmatig in menslike sorg geteel word. Dieretuine en akwariums moet ook saam met gekwalifiseerde private eienaars werk.
Met die moderne tegniese moontlikhede van die dag, kan die meeste amfibiespesies maklik in menslike versorging geteel word, en in 'n veel kleiner gebied as byvoorbeeld groot soogdiere wat bedreig word.
Daarbenewens produseer die meeste amfibieë baie paaiers, want in die natuur val die meeste paddavissies en jong diere roofdiere. As 'n gekoördineerde netwerk van telers aanvaar word, kan populasies vinnig gevang word namate 'n veelvoud van die broeikas oorleef.
Die amfibiese ark
Die Wêreldvereniging van dieretuine en akwariums ontwikkel daarom sedert 2005 'n program, die amfibiese ark,.
Die belangrikste punte is soos volg:
Elke dieretuin en akwarium moet sover moontlik aan die amfibiese beskermingsprogram deelneem. Dit kan die volgende maatreëls insluit:
Inligting vir besoekers oor die gevare waaraan amfibieë vandag blootgestel word, deur toepaslike ontwerpte uitstallings en inligtingsborde in die dieretuin of in die akwarium.
Die aandag van amfibiese beskerming as deel van die dieretuinlesse.
Inligting aan die publiek via persverklarings, die internet, ens.
Die skepping van persoonlike en ruimtelike toestande om amfibieë in groot getalle te hou en binne die raamwerk van langtermynprogramme te teel.
Ekologiese opgradering van die dieretuingebied ten einde habitatte vir huishoudelike amfibieë te skep.
Bestuur van beskermde gebiede of deelname aan aksies ter beskerming van die plaaslike amfibiese fauna.
Ondersteun dieretuine, akwariums en owerhede vir natuurbewaring in ontwikkelende lande met 'n hoë biodiversiteit amfibieë deur kennisoordrag en die voorsiening van behuisingsgeriewe en ander materiaal.
Deelname aan navorsings- en beskermingsprojekte in ontwikkelende lande.
Gevlekte boomkikker in die natuur
Intussen is sommige uiters bedreigde spesies nie net in menslike sorg geteel nie, maar word hulle weer in swamvrye gebiede vrygestel. In 2001 sterf die gevlekte boomkikker in die natuur in die sentrale hooglande van Victoria, Australië.
Dr. David Hunter van die NSW-kantoor vir omgewing en erfenis het die span gelei wat die laaste boomkikkers in 2001 in Kosciuszko National gevang het om 'n beskermde bevolking te bou.
16 jaar later het hy die nageslag weer in 'n afgeleë gebied van die nasionale park voorgestel, wat waarskynlik swamvry sal bly. Hunter verduidelik dat die paddas 'n sleutel in die voedselketting is omdat dit 'n bron bied vir reptiele, voëls en soogdiere.
Die paddas se nuwe tuiste is warmer en droër as hul gewone habitat en is dus nie geskik vir die sampioen nie, want dit hou nie van temperature bo 28 grade nie. Tot dusver het meer as die helfte van die paddas wat vrygelaat is, oorleef en die diere het voortplant.
Die vuur salamander
Batrachochytrium dendrobatidis (Bd) het 'n familielid: Batrachochytrium salamandrivorans (Bsal). Dit het die afgelope paar jaar in Nederland met brandstigters gekom. Hiervan het slegs 4% waarskynlik die besmetting sedert 2010 oorleef.
Die verwante spesies het kouer temperature nodig en sterf by 25 grade Celsius. Ongelukkig verkies brandsalamanders koel bosgebiede, en hul paddavissies groei ook in koel, vloeiende waters. Die salamanders sterf omdat die swam die boonste laag van die vel verander en ulkusse vorm.
Die private aanhou van amfibieë is in Nederland verbode. Wat aanvanklik spreek vir 'n besondere bewustheid van natuurbewaring, blyk nou kontraproduktief te wees, omdat Nederlanders nie toegang het tot private aandele om die salamanders te bewaar nie.
Nege uit tien diere sterf
Die ervaring met die moordenaar-sampioen leer bowenal: selfs 'n klein hoeveelheid van die hoogs aansteeklike sampioen kan die hele bevolking van brandsalamanders in Wes-Europa vernietig. Ongeveer 90% van die diere in 'n besmette bevolking sterf binne ses maande.
Die klassieke metodes vir die beheer van dieresiektes misluk by albei variante van die swam: nóg inenting of herbevolking is moontlik, en die swam kan ook nie van die biotope verwyder word nie.
Die vroedvroupad van Wes-Europa ly ook aan die swam. Mense het miskien die sampioene met hul skoene versprei, omdat die besmette diere toenemend naby staproetes gevind word. Meer as 'n kwart van die vroedvrou-paddas word op die Iberiese Skiereiland aangetref.
Hoe het die sampioen versprei?
Die sampioen versprei waarskynlik in Amerika en Australië met Afrika-talons. Dit word sedert die dertigerjare vir swangerskapstoetse gebruik, aangesien urine wat in die vel van swanger vroue gespuit word, die wyfies eiers ontwikkel.
Verder het die wêreldwye handel in terrariumdiere moontlik die sampioen versprei. Dit het ook die grootste oorsaak van dood vir paddas en paddas in privaatbesit geword. Die eerste Europese getuienis was in 2000 vir paddavissies wat vars uit Costa Rica ingevoer is.
Was die swam vroeër dodelik?
Die swam bestaan ​​al vir miljoene jare, en dit is nog onduidelik of dit verantwoordelik was vir die dood van amfibieë in die verlede. Die bevolking van longlose salamanders in Guatemala het in die 1980's massief afgeneem, hoewel hul habitatte ongestoord gebly het.
Navorsers het gevind dat hierdie afname saamgeval het met die verspreiding van die chytride-swam. Hy verskyn in die vroeë 1970's in Mexiko, kort daarna in die suide van Guatemala en in 1987 in Costa Rica - en oral was daar plaaslike dalings in amfibiese bevolkings.
Die hipotese is dat die swam nog altyd in die omgewing teenwoordig was. Die koud-liefdevolle patogeen kon met klimaatsverandering versprei. Dit is egter onduidelik hoe die watergedraagde swam amfibieë in die reënwoud aangeval het, wat nie op groot dele van die water teiken nie en selfs hul eiers lê in die klein opeenhopings van reënwater wat in die tregter van bromeliads vorm.
Waarom is sampioene gevaarlik vir amfibieë?
Swam op die vel is ongemaklik vir mense, dit bedreig die lewe by amfibieë. Omdat paddas, paddas en salamanders vloeistof soos minerale deur die vel absorbeer en afvalstowwe uitskei. Longlose salamanders asem selfs die vel in.
As die chytride swam die diere aanval, verstop keratien die porieë en versmoor die amfibieë.
Dit blyk egter dat Batrachochytrium salamandrivorans ook nie amfibieë met 'n stabiele immuunstelsel doodmaak nie. As ander patogene, 'n verandering in klimaat en spanning bygevoeg word, breek die siekte egter uit. Dit kan afgelei word uit bulfrase in gevangenskap, wat gesond was en wat nie die swam kon berokken nie.
Navorsers van die James Madison Universiteit het 'n ontdekking gemaak wat hoop gee. Salamanders en baie paddas het natuurlik 'n verweer teen die chytride swam in die vorm van bakterieë op hul vel en velproteïene.
Die wetenskaplikes vermoed dat 'n toename in hierdie voordelige bakterieë die besmetting kan verminder en die immuunstelsel kan begin. Een idee is om amfibieë in menslike sorg meer bestand te maak teen die patogeen om sodoende hierdie styseldiere weer in die natuur vry te laat. As die diere minder vatbaar was, kan dit die verspreiding van die patogeen vertraag. (Dr. Utz Anhalt)
Mutschmann, Frank: Siektes van die Amfibieë, Enke, 2009
Die Bund Naturschutz: www.bund-naturschutz.de (verkrygbaar: 28 Mei 2017), praktiese wenke: Hoe om paddas, paddas, ens. Te beskerm! TE & CO!
Glandt, Dieter: Praktiese gids vir die beskerming van amfibie en reptiele: vinnig - presies - nuttig, Springer, 2018
Video: BENEFICIOS DE LA PIEDRA POMEZ Y PARA QUE SIRVE - PROPIEDADES Y USOS EN LA PIEL (Desember 2021).