Die stigting van, en lewe in, kloosters het ‘n baie belangrike rol gespeel in die kerk in die Middeleeue. Die kloosterlewe spruit uit ‘n onnatuurlike asketiese houding wat reeds deur Paulus afgewys is. Die idee van kloosters is baie sterk onder Boeddiste en is dus nie ‘n oorspronklik Christelike gedagte nie. Een van die eerste kloosters is deur Panchomus (242-346) gestig in Tabanessie, Egipte. Verskeie ordes het so ontstaan soos die Benediktyne, die Franciskane, die Dominikane en ander. Hierdie kloosters het merendeels sekulêre hulp aan die samelewing gebied.
Ongeveer in die jare 850nC word sekere vervalsde pouslike geskrifte in die kerk versprei wat die doel gehad het om die pouslike aansprake van heerskappy oor die staat te ondersteun. Die belangrikste is die een wat handel oor die Donasie van Konstantyn. Konstantyn sou kwansuis 500 jaar tevore reeds met sy doop sy koningsheerskappy aan die destydse pous oorhandig het. Dit was natuurlik nooit so nie. In die 9de eeu val die Moslems ook Sicilie in die suide van Italië binne. Oor die algemeen was die gewone mense baie onderdruk - ook deur die priesters. Die pousdom het verval tot ‘n versameling van boosdoeners. Op ‘n stadium was ‘n sedelose vrou Theodora en haar twee dogters op die pouslike troon en in die 11de eeu was daar op ‘n stadium tot drie gelyktydige aanspraakmakers op die troon. Intussen word Denemarke vroeg in die 9de eeu bereik met die evangelie, asook Noorweë. In 968 bereik die Evangelie Pole en in 988 vir Rusland waar veral die Griekse Ortodokse kerk ‘n sterk houvas verkry het.