Hoewel droogte soms vir 'n paar agtereenvolgende jare kan wegbly, maak dit periodiek altyd weer sy verskyning, en die boer wat voortdurend met hierdie probleem te kampe sal hê, moet op een of ander manier voorsiening maak om sodoende enige tyd gereed te wees vir so 'n kritieke tydperk.
Die vraag kom dus by ons op, wat kan gedoen word om hierdie probleem suksesvol aan te pak? Gronderosie oor groot gedeeltes van die Unie dra baie daartoe by dat die natuurlike weiveld vinnig agteruitgaan, maar hierdie euwel word egter vandag op 'n uitgebreide skaal deur die Staat beveg. Hierdie weiveld-herwinningskema moet gepaard gaan met goed-oorlegde weiveldbestuur. Die gemiddelde grootte van plase word al hoe kleiner, en ooreenkomstig daarmee word die aantal vee wat aangehou word nie minder nie. Die gevolg is dat daar 'n algemene neiging bestaan om die natuurlike plantegroei te laat oorbewei, en die verhouding tussen vee en voedsel is ongebalanseerd. Die indiwiduele boer is in die beste posisie om die normale drakrag van sy veld te bereken. Deur normale drakrag word bedoel die aantal vee wat jaar na jaar op 'n sekere stuk grond onderhou kan word, sonder dat die veld agteruitgaan.
Dit is dus klaarblyklik dat elke bees- of skaapboer 'n reserwe-voervoorsiening moet opbou vir tye wanneer die natuurlike weiveld nie voldoende voedsel vir ons veestapel kan verskaf nie.
In groot gedeeltes van die Unie behoort die aanplanting van droogtebestande voergewasse 'n vername deel uit te maak van die boerderybedryf en veral in die dele waar die reënval betreklik laag en onseker is, en die verbouing van voergewasse gevolglik altyd 'n onseker onderneming sal wees. Deur doringlose turksvye en Oumansoutbos aan te plant word nie alleen 'n versekerde reserwe opgebou nie, maar hierdie gewasse kan jaarliks bewei word en 'n deel uitmaak van oorlegde veldbestuur. Veral gedurende die wintermaande wanneer die drakrag van die veld as 'n natuurlike verskynsel afneem, sal 'n voorraad van hierdie twee gewasse 'n belangrike rol speel om as aanvulling tot die veldweiding te dien. Met so 'n stelsel van beweiding sal dit tot 'n groot mate moontlik wees om in die winter die drakrag van 'n plaas te verhoog en dit min of meer op dieselfde peil te bring as wat dit is gedurende die tyd van die jaar wanneer die drakrag onder normale toestande gewoonlik hoog is, d.w.s. gedurende die somer en herfs. Deurdat beide gewasse so droogtebestand is, behoort die aanplanting daarvan aangemoedig te word veral in die dele wat met 'n skraal reënval bedien is, en waar droogtetoestande meer algemeen is.
Nog 'n belangrike punt wat aan die lig gekom het, is dat skape vir 'n betreklike lang tyd sonder water aan die lewe gehou kan word op 'n rantsoen van turksvye, soveel as wat hulle wil vreet, plus voldoende byvoer. Vir 525 dae lank is skape in goeie kondisie gehou op 'n rantsoen van turksvye en lusernhooi sonder water. Al die water wat die skape nodig gehad het was verskaf deur die turksvyblaaie.
Daar is verskeie gewasse wat beskou word droogtebestand te wees, maar tot dusver skyn doringlose turksvye en Oumansoutbos (Atriplex nummularia) die doeltreffendste te wees vir aanplanting in streke met 'n betreklike lae reënval. Voorkeur word aan hierdie twee gewasse gegee omdat hoë opbringste en gevolglik 'n hoë drakrag van hulle verkry kan word. Verder sal hierdie twee gewasse sappigheid verskaf in tye wanneer daar 'n groot gebrek aan sappigheid heers. Die gewasse pas hulself ook aan by 'n groot verskeidenheid van grond en klimaatstoestande.
Waterbenodighede - Daar moet egter op gewys word dat, behalwe waar grond met 'n hoë waterhouvermoe aangetref word, hierdie gewasse nie sonder besproeiing met sukses gekweek kan word in streke met 'n baie lae reënval nie. 'n Arbitrêre reënval-lyn kan getrek word by 10 duim gemiddeld per jaar en met minder as dit sal besproeiing gewoonlik wenslik en selfs dikwels noodsaaklik wees vir die suksesvolle verbouing van hierdie gewasse.
Doringlose turksvyblaaie groei uiters maklik en dit kan geplant word of anders plat neergesit word met 'n klip of 'n graaf grond daarop. Waar die blaaie geplant word, is dit wenslik om dit vir 'n paar weke te laat uitdroë, ten einde die wond waar die blad van die moederplant afgebreek is te laat genees. As die blaaie te gou geplant word, is hulle geneig om te vrot veral in klam grond. Waar die blaaie slegs plat neergelê word, sal die wond nie onder die grond wees nie en gevaar van verrotting is dus minder, maar die blaaie moet egter goeie kontak met die grond maak.
Volwasse Oumansoutbos is gehard teen strawwe klimaatstoestande, maar die jong plantjies is teer en vereis sorgvuldige behandeling. Om die rede word die saad gewoonlik eers in saadbeddings gesaai. Die saad word vir ongeveer 36 uur geweek en dan op goed bemiste en fyn voorbereide beddings gesaai en dan liggies toegehark. Vir een pond saad sal 'n bedding van 20 by 20 voet groot genoeg wees en genoeg plantjies kan hiervan verkry word om 4 tot 6 morge te beplant. Sukses in die saadbedding is afhanklik van die vogtigheid van die grond. Dit is dus raadsaam om veral in die begin die saadbedding klam te hou. Vinnige verdamping kan verhoed word deur 'n laag riete, strooi of so iets oor die bedding te versprei. Sodra die plantjies sterk word, kan die riete verwyder word en die tye tussen benattings moet ook geleidelik verleng word.
Onder gunstige toestande sal die plante na 'n jaar twee voet of meer hoog wees, en om 'n meer bosagtige groeiwyse aan te moedig, kan die plante dan afgesny of afgebreek word tot 'n hoogte van 12 tot 15 duim. N a twee jaar sal ligte beweiding, veral deur skape, kan plaasvind.
Kamp die plantasie in, want hoewel soutbos nie 'n hoë smaaklikheid besit nie, sal dit tog gevreet word waar dit onbeskermd is. 'n Meer breedvoerige verhandeling oor hierdie gewasse sal binnekort in pamfletvorm verskyn.