Lindie Strydom: Om te bou aan Plastic CitySanet Fagan van SA Cares for Life by Plastic City (Foto: Lindie Strydom) Die mense staan in rye met hulle emmers. Dis waterdag in Plastic City of Woodlane Village soos sommige na hierdie gemeenskap in die ooste van Pretoria verwys. Die munisipaliteit maak die vier tenks vol water wat teen vanmiddag weer leeg sal wees. Dit was deel van die oorspronklike ooreenkoms en basiese dienste waarvoor Colin en Denise van Tswelopele nege jaar gelede geveg het. Mense het toe in die bosse gebly. Vandag woon hier tussen 5 000 en 6 000 mense op die agt hektaar stuk grond agter Moreleta-gemeente. Daar is steeds geen lopende water nie en slegs beperkte sanitasie in die vorm van 33 opslaantoilette. Ek sien vroue wat wasgoed was in bruin water wat getuig van hoe diep die vuil lê. Hier vee iemand ŉ voorstoep met ŉ bossie gras en iemand anders wat haar bak wil wys waarin sy wil plant as iemand net kan help met saad. Klein kinders stoot mekaar op ŉ stukkende plastiekfietsie, neem kamma foto’s met ŉ stukkende ou kamera, kom aangehardloop om die tannie wat gereeld hier kuier om die lyf te val en bak modderkoekies in die strate waar die rioolwater vrylik afloop. Dit stink. Maar dis hierdie einste haglike omstandighede waarin honderde kinders grootword, wat Sanet Fagan van SA Cares for Life aan die hart gegryp en gelei het tot hulle betrokkenheid hier met ŉ strategie wat van binne af buite toe werk. Sy het al daai eerste dag wat sy hier aangekom het by die mense in hulle plastiekhuisies gaan sit om te hoor hoe hulle die nood beleef. “Veiligheid vir ons vroue en ŉ skool vir ons kinders,” was hulle eenvoudige versoek en hoe ver kan ons dit soms mis as ons van buite af instorm met ŉ antwoord wat die vraag eintlik heeltemal mis… Kinders kom aangehardloop na Sanet Fagan van SA Cares for Life by Plastic City (Foto: Lindie Strydom) Ek stap saam met ŉ paar van die cluster workers wat SA Cares for Life aangestel het, deur die strate van Plastic City. Dis vroue met ŉ hart vir hulle gemeenskap en wat elkeen na ŉ hoeveelheid gesinne omsien. Hulle is die oë en ore op die grond en ken die stories van die mense agter die geel nommers wat op die 865 oorspronklike geregistreerde shacks geverf is. Die rooi nommers is die nuwes. Hulle mag eintlik nie hier wees nie, maar die sekuriteit is nou weg en die hoeveelheid desperate strukture van plastiek groei by die dag. Pretty vat ons na die huisie van die mamma wat sy Woensdagnag gehelp het met vervoer hospitaal toe, toe haar babatjie gebore is. Dit het gereën en die ambulans gaan nie sommer daar in nie. Die mamma laat my toe om hierdie twee dae oue lyfie vas te hou. Die babatjie het net die klere wat hy aan het en hierdie dapper mamma is alleen hier. Haar man soek werk. Enige werk. Sophie wys ons die plekkie wat sy gekry het vir die ander mamma en haar dogtertjie wat moes vlug van ŉ man wat hulle mishandel. Ons sit by haar op die vloer in die donker vertrek. Die vroue maak planne. “Jy is nou hier en ons wil jou help. Wat kan jy doen?” “Ek hou van skoonmaak en ek kan kook.” “Dan sal ons help met bestanddele vir vetkoek. Hier is mense wat by jou sal koop.” Ek beleef haar verligting soos wat sy besef dis nou voortaan ŉ gedeelde las. Ek sou niks gedink het van die pak kaarte in die modder soos ons aanstap op pad uit nie, maar Sanet ken al die tekens. Die kinders dobbel en as die dogtertjies verloor, moet hulle gunsies vir die ouer mans doen as betaling. Die kinders wat op die hoop rommel by die uitgang speel, kom vrolik aangehardloop om hulle sprinkane in die leë koeldrankbottels so saam met ŉ thumbs up te wys. ŉ Kwaai ma begin hulle nader hark. Die mense sal hulle vat, hulle moenie daar speel nie. Die vrywilligers wat daar werk beaam dat hulle al voorheen iemand se baba aangebied is. Mens weet nie of jy dom of dapper is om hier betrokke te raak nie. Jy steek beslis ŉ grenslyn oor, maar in die voorbeeld en voetspore van Jesus wat gereeld die kultuur van die dag se reëls gebreek en grense oorgesteek het om mense se lewens aan te raak, voel ek ook geroep om te antwoord op dit wat ek gesien het en nie later sal kan ontken nie… Ons voel ons moet hier bou. Ek was lanklaas so totaal en al oorweldig deur die omvang van die nood in ŉ gemeenskap. Ek wou vlug om net eers ŉ vatplek te kan kry van waar om te begin. Ek is nie die eerste wat so voel of haarself troos dat ons bydrae, hoe gering ook al, ons deel maak van ŉ oplossing nie en dis baie meer werd as die sit en wag om te kyk of die “probleem” nie maar vanself wil weggaan nie… Nog ŉ winter lê voor, die kinders word groot, van die mense probeer regtig. Ek kies om aan ŉ stukkie hoop in Plastic City te bou en ek nooi jou om my gerus te kontak en ŉ e-pos te stuur na [email protected] as jy saam met ons wil bou.