Dit is moeilik vir tydgenote om die hoëprofielgebeurtenisse wat plaasvind, te beoordeel. Die eerste wêreldoorlog, wat die grootste deel van die planeet bedek het, is steeds in geheime gehul.
Geskiedkundiges wat die kern van die saak in gedagte hou, sê dat dit wat in 1914-1918 gebeur het, nie heeltemal korrek in moderne handboeke weerspieël word nie. En die burgerbevolking het veel meer gely as in vorige konflikte.
Die Eerste Wêreldoorlog het 'n ekonomiese, sosiale en politieke krisis behels. Met die hulp van Engelse en Russiese historici is dit die moeite werd om die belangrikste wanopvattings oor die Groot Oorlog te probeer oorweeg.
Dit was die bloedigste konflik in die geskiedenis destyds. Ons fokus gereeld op die gebeure wat plaasvind in die middel van die beskawing, in Europa. Terselfdertyd word dit wat in die verre en geheimsinnige China gebeur, oor die hoof gesien. Maar daar was 'n half eeu 'n baie meer bloedige konflik gedurende die Eerste Wêreldoorlog. Die Boereoorlog van die Taiping-rebellie het 14 jaar geduur, van 1850 tot 1864. Volgens die konserwatiefste ramings het dit die lewens van 20-30 miljoen mense gekos. Die getal slagoffers van die Eerste Wêreldoorlog word geraam op 17 miljoen mense, met inbegrip van burgerlike ongevalle. As dit in absolute getalle gemeet word, het die wêreldkonflik die bloedigste geword vir die Britte in die geskiedenis. En in persentasie terme het die burgeroorlog wat in die 17de eeu plaasgevind het, nog meer tasbaar geword vir die inwoners van die Britse Eilande. Toe sterf ongeveer 4% van die inwoners van Engeland en Wallis, in Skotland en Ierland was die verhouding selfs hoër. En gedurende die Eerste Wêreldoorlog het ongeveer 2% van die Britte gesterf.
Die meeste van die soldate is in die oorlog dood. Ons kan weer verwys na die voorbeeld van Groot-Brittanje. In totaal is ongeveer 6 miljoen soldate opgeroep. Daarvan het ongeveer 700 duisend mense op die slagvelde gebly, wat ongeveer 11,5% is. In werklikheid, selfs tydens die Krimoorlog in die middel van die 19de eeu, was die waarskynlikheid van die dood groter. Aan die begin van die konflik het meer as vyf miljoen mense in die Russiese leër gedien. Die keiserlike leër het tussen 800 duisend en 1,3 miljoen mense doodgemaak. Bykomende mobilisasies moet ook in ag geneem word. En hoewel die persentasie slagoffers duidelik hoër was as dié van die Britte, is dit steeds nie nodig om oor die meerderheid van die dood te praat nie.
Die soldate moes etlike jare in die loopgrawe deurbring. Die lewensomstandighede wat op die voorste linies in die loopgrawe geheers het, het hulle nie toegelaat om lank daar te bly nie. Dit was 'n klam, koue plek wat sleg geskik was vir brandbeskerming. As die opdrag die soldate lank in die loopgrawe gelaat het, sou hulle vinnig hul veggees verloor het. Dieselfde Engelse mans het voortdurend soldate in hul loopgrawe vervang. Toe groot veldslae woed, was militêre eenhede gewoonlik ongeveer tien dae per maand in die loopgrawe. Op dieselfde tyd was die soldate nie eens meer as drie dae op die voorste linie nie. Daar was gevalle waar subeenhede nie 'n hele maand lank in die voorste linie gekom het en wag op hul beurt nie. En tydens die offensief kon die Britse eenhede vir 'n week aaneenlopend in die loopgrawe wees, maar meestal is dit na 'n paar dae verander.
Verteenwoordigers van die hoër klasse het prakties nie onder die oorlog gely nie. Dit maak sin dat die meerderheid van die dood in die oorlog aan die werkersklas behoort het. Maar selfs onder die politieke en sekulêre elite was daar baie slagoffers. In Engeland het die seuns van aristokrate junior offisiere geword. Hulle het die soldate in die aanval gelei en die eerste en grootste teiken van die vyand geword. As die dodetal vir gewone soldate 12% van die totaal was, dan is die verhouding vir offisiere hoër - tot 17%. Meer as 20% van die gegradueerdes van die elite Eton College het op die slagvelde gesterf, wat meer as duisend mense beloop. Die Britse premier Herbert Asquith het sy seun verloor, en die toekomstige premier Andrew Bonar Lowe het twee gelyktydig verloor. Nog 'n toekomstige premier het twee broers verloor, sy derde broer is ernstig gewond en sy oom is gevange geneem.
Donkies het leeus beveel. Hierdie frase was na bewering gewild onder Duitse bevelvoerders. Die implikasie was dat die dapper Engelse soldate onder bevel was van ou en lafhartige aristokrate wat verkies om in kastele te sit. In werklikheid is sulke woorde deur die historikus Alan Clarke uitgevind. Dit blyk dat meer as 200 generaals oorlede is gedurende die oorlogsjare, gevange geneem of gewond is. Die meeste van hulle was elke dag op die voorste linies. En tydens die gevegte was die generaals baie nader aan die middelpunt van die gebeure as in die moderne leër. Daar was ook sulke bevelvoerders wat nie hul pligte kon hanteer nie. Maar sommige het talentvolle militêre leiers geword, u kan ten minste die Kanadees Arthur Kerry onthou. Inwoner van die middelklas in die gewone lewe kon homself nie eers as 'n versekeringsagent en ontwikkelaar bewys nie, en in die oorlog het hy daarin geslaag om 'n briljante generaal te word. Dit is die moeite werd om te oorweeg die feit dat die militêre leiers moes leer om tot dusver ongesiene soorte wapens en die toestande van oorlogvoering te weerstaan ​​in die loop van die gevegte. As daar vroeër aan Britse bevelvoerders gesê is hoe om klein koloniale oorloë te voer en die inboorlinge te kalmeer, dan vind hulle hulself in 'n wêreldkonflik met behulp van die modernste tegnologie. Voorheen het die leër dit eenvoudig nie gekonfronteer nie. Maar terselfdertyd was dit die Britte wat in drie jaar daardie metode van oorlogvoering uitgevind het, wat vandag nog op grond daarvan aangeneem word. Teen die somer van 1918 was die meeste lande uitgeput deur die oorlog, en die Britte was op hul toppunt van krag en het die Duitsers ná die slag geblaas.
Australiërs en Nieu-Seelanders het aan die operasie op die Dardanelles deelgeneem. Verteenwoordigers van Britse kolonies, eksoties vir Europa, het op die Gallipoli-skiereiland geveg. Maar daar was nog meer Britte as Australiërs en Nieu-Seelanders saam. In daardie bloedige operasie het Brittanje vier tot vyf keer meer mans verloor as die verre oorsese suidelike bondgenote. Selfs die Franse is meer dood as die Nieu-Seelanders. In Australië en Nieu-Seeland word die geheue van diegene wat tydens die operasie gedood is, veral vereer, maar dit is ook natuurlik, in die eerste plek die persentasie van die gevalle wat die totale aantal troepe gedaal het, en tweedens die klein bevolking van hierdie kolonies.
Ten spyte van alles het die troepe aan die Westelike Front aanhoudende taktieke gehandhaaf. In die vier jaar van oorlog het taktiek en tegnologie meer as ooit tevore verander. Die wêreldoorlog was 'n tydperk van groot tegniese innovasies, ongelukkig ontwerp om massaal dood te maak. In 1914 verskyn die generaals te perd op die slagveld, terwyl die soldate sonder enige vuurbedekking op die aanval gegaan het. Albei kante het gewere in hul hande. En al vier jaar later het die troepe in staalhelms aangeval, bedek met artillerievuur. Benewens gewere en granate, het die soldate ook ligte masjiengewere met vuurwapens gehad. As vliegtuie teen die begin van 1914 nuuskierig was, was die vliegtuie teen die einde van die oorlog al met mekaar in oorlog. Vliegtuie het met eksperimentele, maar reeds draadlose radiosenders verskyn wat intyds verkenning kon doen. Met behulp van wiskundige berekeninge en lugfotografiedata kon selfs swaar artilleriestukke met groot akkuraatheid werk. Oor net 'n paar jaar het die proses om tenks te skep, van bloudrukke tot regte monsters op die slagveld getree. Danksy gepantserde voertuie het die loop van vyandighede vir altyd verander.
Daar was geen wenners in die Eerste Wêreldoorlog nie. Gedurende die oorlog was die grootste deel van Europa met puinhope bedek, en miljoene mense het gesterf óf beseer. Diegene wat oorleef het, het 'n diep emosionele trauma gehad. Die ekonomieë van die strydlustige lande is ondermyn, Groot-Brittanje is heeltemal verwoes. Die revolusies in Rusland en Duitsland het hierdie lande verander. Is dit in so 'n situasie moontlik om oor die wenners te praat? Maar vanuit 'n militêre oogpunt het Brittanje en die Entente-lande 'n oorwinningsoorwinning behaal. Die Duitse vloot is deur Britse magte geblokkeer, wat tot onluste onder die Duitse matrose gelei het. Die Duitse leër is verslaan deur die gesamentlike optrede van die bondgenote, wat daarin geslaag het om die oënskynlik onkwetsbare verdediging te oorkom. Teen Augustus 1918 het die Duitse Kaiser, saam met sy hoof militêre adviseur Erich von Ludendorff, besef dat daar geen hoop op oorwinning is nie. Duitsland het besef dat die tyd vir vrede aangebreek het. Sy aanval op 11 November 1918 was in wese die kapitulasie van Duitsland. Anders as Hitler in 1945, wag die Duitse regering eenvoudig nie op die geallieerde magte om Berlyn binne te gaan nie. En hierdie wapenstilstand het duisende lewens gered, terwyl daar in Duitsland self 'n mite bestaan ​​dat die oorlog nie verlore gegaan het nie.
Die Verdrag van Versailles was te vernederend vir Duitsland. Die vredesooreenkoms het voorsiening gemaak vir die oordrag van 'n tiende van Duitsland se grondgebied na die oorwinnende lande. Maar met dit alles het die Duitsers die rykste en grootste land in Europa gebly. En die gebied van Duitsland was feitlik nie beset nie. Die repatriasies wat aan Duitsland opgedra is, hou verband met die solvensie daarvan en is feitlik nie uitgevoer nie. Die vredesvoorwaardes wat Duitsland gesluit het, was baie makliker as dié wat voorheen gesluit is na die Frans-Pruise Oorlog in 1870-1871 of die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste daarvan behels die vervoer van Elsas en Lotharingen na Duitsland, waar byna alle Franse mynbou-metallurgie gekonsentreer is. Hulle het ook 'n aansienlike bydrae van Frankryk geëis en dit verplig om onmiddellik te betaal. En na die Tweede Wêreldoorlog is Duitsland in die algemeen beset en in dele verdeel. Die nywerheid is vernietig óf uitgevoer. Miljoene Duitsers is gevange geneem en die oorwinnende lande met hul eie arbeid herbou. Alles wat Duitsland tussen die wêreldoorloë ontvang het, is benewens sy voorvaderlike gebiede weggeneem. Moenie dink dat die Verdrag van Versailles so moeilik is nie. Hierdie mite is in werklikheid uitgevind deur Hitler, wat spesiale revanchistiese sentimente geskep het, op hul golf aan die bewind gekom het.
Almal het die oorlog gehaat. Dit is gebruiklik om oorlog voor te stel as 'n ramp wat die sielkunde van mense omverwerp en morele trauma daarop beïnvloed. Maar daar was diegene wat baat gevind het by die oorlog. Ons kan ten minste onthou van nyweraars wat hulself verryk het ten koste van weermagvoorrade. Vir baie soldate wat nie 'n skrapie ontvang het nie, was hierdie periode meestal een van die beste in die lewe. Met 'n gelukkige toeval is hulle nie in die smeltkroes van die gevegte gegooi nie, en hulle het baie beter in die oorlog geleef as tuis. Aan dieselfde Engelse soldate word vleis gevoer, wat onmoontlik was in 'n rustige lewe. Hulle het tee, sigarette en selfs rum ontvang. Die soldate moes daagliks 4000 kalorieë inneem. Daar was nie veel meer mense wat weens siekte afwesig was as in vredestyd nie. Dit dui daarop dat die moraal van die soldate op die regte vlak was en dat hulle nie van diens af weggeskram is nie. Benewens 'n gewaarborgde salaris, het baie jong soldate nuwe vriende gemaak, gewoond geraak aan verantwoordelikheid en ook seksuele vryheid ontvang, wat ondenkbaar was in hul geboorteland Brittanje.
Die oorlog is onmiddellik die Eerste Wêreldoorlog genoem. Die term self het op 10 September 1918 verskyn. Die oorlogskorrespondent van die Times, kolonel Charles Repington, het dit in sy dagboek geskryf. En 'n paar jaar later publiseer hy 'n boek wat hy profeties 'Die Eerste Wêreldoorlog' genoem het. Dieselfde term "Wêreldoorlog" verskyn in 1904, toe Duitse skrywers daarvan droom om Groot-Brittanje te verower. In Duitsland self word die oorlog heeltyd Wêreldoorlog genoem. In Frankryk, Engeland en Rusland is die konflik oorspronklik die Groot Oorlog genoem, in Amerika - die Europese Oorlog. Toe die Oostenrykers en Duitsers in 1915 die gebied van Rusland binnegaan, het ons die oorlog die Tweede Patriotiese oorlog begin noem. In die mense word dit Duits genoem. Lenin het 'n nuwe naam aangekondig - Imperialist. En in die dertigerjare, met die benadering van 'n nuwe wêreldoorlog, het die moderne naam - die Eerste Wêreldoorlog - wortel geskiet in die Weste.
Rusland moes glad nie by 'n oorlog betrokke geraak het nie. Destyds was Rusland 'n aktiewe deelnemer aan die Europese politiek. Sy kon nie wegbly van die gebeure wat beide aan haar grense en in haar verantwoordelikheidsgebied ontvou het nie. En die punt hier is glad nie in territoriale eise nie, die bondgenote sou ons eenvoudig nie van Konstantinopel in besit kon neem nie. Rusland is gedwing om die oorlog te betree om die resultate van sy verowerings in die noordweste en suide te beskerm. Duitsland het aktief probeer om die Middellandse See deur die Balkan te bereik en ons land uit die Oossee te verdryf. Sulke vooruitsigte sou die ontneming van die status van 'n groot mag beteken. Die ondersteuning van Serwië het strategiese redes gehad - anders sou die Duitsers vastrapplek in die Balkan gekry het. En dit was nie ons wat oorlog teen Duitsland verklaar het nie, maar sy teen ons.
Rusland het uitsluitlik opgetree uit geopolitieke belange. Die ideologiese onderbou moet ook nie weggegooi word nie. Die Ortodokse monargie het geveg vir tradisionele Europese ideale - klassieke reg, nasionale soewereiniteit, godsdienstige en gesinswaardes. Nicholas II staan ​​in die algemeen by die oorsprong van ontwapening en vra vir vrede. Rusland het nie net vir sy grense geveg nie, maar ook vir soewereiniteit, godsdiens en die lot van Christene.
Rusland was veronderstel om saam met Duitsland te gaan. Daar is 'n redelik gewilde mite wat die wortels van die tragedie van 1917 sien in die verkeerde keuse van bondgenote deur Nicholas II. Die Duitsers self het Rusland egter nie as 'n bondgenoot gesien nie. In die 1890's was hulle strategiese taak om ons land weg te stoot van die Baltiese See en die Swarte See en die ekonomie daarvan te vernietig. En Kaiser Wilhelm het self die Slawiërs gehaat. In sulke omstandighede was dit onmoontlik om oor alliansie en gemeenskaplike doelstellings te praat.
Rusland het sleg geveg. In Sowjet-handboeke verskyn Rusland in 1914 as 'n land met 'n swak ekonomie, gedoem tot mislukking. Maar al die deelnemers aan die oorlog, insluitend die magtige Groot-Brittanje, het probleme ondervind. Die onsuksesvolle offensief aan die begin van die oorlog in Oos-Pruise was 'n reaksie op die pleidooi van die Franse regering. Die nederlaag van die onvoorbereide Russiese troepe het die Geallieerdes in die eerste maande van die oorlog van die nederlaag gered. Aan die oostelike front is die lot van die oorlog beslis. Die onsuksesvolle offensief in Pruise het 'n verdere strategiese beeld opgestel, wat die oorwinning op die Marne moontlik gemaak het. Rusland het nie net lojaliteit teenoor sy verpligtinge getoon nie, omdat hy bloed betaal het vir die oorwinning van die Entente, maar ook die militêre wêreld baie briljante militêre operasies getoon. Die deurbraak in Brusilov word beskou as 'n klassieke voorbeeld van strategiese kuns.
In die Eerste Wêreldoorlog is Rusland verslaan. Hierdie gevolgtrekking is 'n vereenvoudigde siening van gebeure.Rusland kan nie as verslaan beskou word nie, net omdat die rewolusionêre veranderinge wat begin het, die land nie die vrugte van die oorwinning kon benut nie. Die Bolsjewiste het Rusland van die Entente onttrek en die voormalige bondgenote die geleentheid gegee om die wêreld te herdink.
Die Oos-Pruisiese operasie is slegs uitgevoer om Frankryk van 'n verpletterende nederlaag te red. As ons die dokumente van daardie tyd noukeurig deurlees, kan ons 'n bietjie anders na die gebeure kyk. Die aanval van die Russiese troepe het eers begin nadat die verkenning die oordrag van die hoofeenhede van die gewone Duitse leër uit Oos-Pruise bevestig het. In die streek self was daar in wese slegs grenswagte en milisies. Rusland kon die versoeking nie weerstaan ​​om voordeel te trek uit hierdie situasie nie.
Die nederlaag van die Russiese leër in Oos-Pruise was te danke aan die onbevoegde opdrag. 'N Noukeurige studie van die memoires weerlê hierdie mite. Die tragedie van generaal Samsonov se leër het plaasgevind nadat 'n revolusionêre pasifistiese opstand in die eenhede uitgebreek het. Die soldate het hul wapens begin breek en het geweier om die aanstoot voort te sit.
Rusland se mislukkings aan die voorkant in 1915 was as gevolg van swak voorraad. Hierdie rede word in Sowjet-geskiedenisboeke genoem. Verskeie ooggetuies van hierdie gebeure meen egter dat die sukses van die Duitsers in die Gorlitsky-deurbraak moontlik geword het as gevolg van die konsentrasie van baie keer meerderwaardige vyandelike magte in 'n nou sektor van die front. Selfs vyandelike kolomme met direkte vuur van artillerievuurgewere het geen effek gehad nie. Met ander woorde, die redes vir die nederlaag lê in taktiese wanberekeninge.
Nicholas II het die Entente blindelings gedien. Die kommuniste het die tsaristiese buitelandse beleid in daardie jare nietig verklaar. In werklikheid het die binnelandse diplomate in 1914-1917 Engeland gedwing om Rusland se reg op die Bosporus en die Dardanelle te erken. 'N Konvensie is met Frankryk onderteken wat die invloed van Brittanje op die kontinent beperk het. 'N Ooreenkoms is ook met Japan onderteken. Dit is dus duidelik dat Nikolai 'n onafhanklike beleid gevoer het wat daarop gemik is om Rusland se belange te beskerm.
Op die lande wat van Oostenryk-Hongarye teruggeneem is, het die tsaristiese troepe wreed opgetree. Ons praat van Galisië, Bukovina en Transkarpate, waar Russiese troepe na bewering soos die indringers gedra het. Maar uit die argiewe van die voorlopige algemene regering van Galicië volg dat die leër die plaaslike bevolking redelik menslik behandel het. Maar die Oostenrykers en Hongare het hier openlik gruweldade gepleeg deur die pro-Russies-gesinde inwoners van hierdie lande te intimideer.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die kultuurlewe in Rusland verval. Selfs moderne Russiese wetenskaplikes word gedwing om te erken dat daar teen die begin van 1917 meer teaters in Moskou was (en hiermee rekening gehou word met die verskil in bevolking!) As vandag. Baie boerevroue het modieuse stewels in hul klerekas gehad, en selfs stilettoels.