1953 Koreaanse oorlog eindig - Inligting
1953 Koreaanse oorlog eindig - geskiedenis
Die eerste wapenstilstandsgesprekke het op 10 Julie 1951 begin. Op byna alle gebiede is 'n wapenstilstandooreenkoms bereik, met die uitsondering van 'n gevangeniswisseling. Die Verenigde Nasies se magte het geweier om die gevangenes terug te stuur wat nie gerepatrieer wou word nie. Daar volg dus nog twee jaar se gevegte en 'n dreigement deur president Eisenhower om kernwapens te gebruik, het uiteindelik 'n wapenstilstand meegebring.
Die Koreaanse oorlog in seldsame foto's, 1951-1953
Met haar broer op haar rug, loop 'n oorlogmoeë Koreaanse meisie by 'n M-26-tenk vas in Haengju, Korea. op 9 Junie 1951.
Die Koreaanse Oorlog was een van verskeie militêre konflikte wat tydens die Koue Oorlog plaasgevind het, terwyl die Verenigde State en sy bondgenote probeer het om die verspreiding van kommunisme te stop. Hierdie konflik het op 25 Junie 1950 begin toe Noord -Korea, 'n kommunistiese nasie, Suid -Korea binnegeval het.
Voor die Tweede Wêreldoorlog se gevolgtrekking was Noord- en Suid -Korea 'n enkele land, bekend as Korea. Na die oorlog het Korea twee lande geword. Deur Suid -Korea binne te val, het Noord -Korea gehoop om die twee nasies as 'n enkele land onder kommunisme te herenig.
Met die inval van Noord -Korea in Suid -Korea, was die Verenigde State bang vir die verspreiding van kommunisme. Die Verenigde State was vasbeslote om Noord -Korea te stop, en het toestemming van die Verenigde Nasies gevra om die Suid -Koreaanse regeringsleër te ondersteun.
Die Verenigde Nasies het die Verenigde State toestemming verleen om troepe na die twee Korea's te stuur om Suid -Korea te bevry van Noord -Korea se militêre besetting. Alhoewel baie van die soldate wat na Suid -Korea gestuur is, lede van die Amerikaanse weermag was, was hulle onder direkte beheer van die Verenigde Nasies.
As gevolg hiervan en omdat die Verenigde State nooit formeel oorlog teen Noord -Korea verklaar het nie, meen baie mense dat die Koreaanse oorlog eerder die Koreaanse konflik genoem moet word as 'n oorlog. Tegnies is hierdie mense reg vanuit die Amerikaanse perspektief, maar Noord- en Suid -Korea was duidelik in 'n oorlog gewikkel. Die Amerikaanse troepe, sowel as dié uit ander lande, het gehoop om Suid -Korea teen kommunisme te beskerm en neem dus deel aan die Koreaanse oorlog.
Met die aankoms van die Verenigde Nasies se magte in Suid -Korea met die Inchon -inval, het die gety van die oorlog vinnig teen die Noord -Koreane gedraai. Die Verenigde Nasies se magte en die Suid -Koreane het die Noord -Koreane vinnig teruggedryf na Noord -Korea. Die Suid -Koreane en die Verenigde Nasies se magte het nie net opgehou met die onttrekking van die Noord -Koreane uit Suid -Korea nie. Hierdie magte het die Noord -Koreaanse weermag aangeval in die hoop om Noord -Korea te bevry van kommunistiese beheer.
Teen Oktober 1950 het die Verenigde Nasies se troepe Noord -Koreaanse magte na die grens van China gedryf. Uit vrees dat die VN-soldate China, 'n ander kommunistiese nasie, wou binnedring, het Chinese militêre magte die grens tussen China en Noord-Korea oorgesteek en 'n aanval op die Verenigde Nasies se troepe geloods.
Vroeg in 1951 het die Chinese die troepe van die Verenigde Nasies na die 38ste parallel gedryf, ongeveer die oorspronklike grens tussen Noord -Korea en Suid -Korea. Vir die volgende twee jaar het 'n virtuele dooiepunt bestaan ​​rondom die 38ste parallel.
Alhoewel albei partye talle aanvalle teen die ander geloods het, het geen van die twee partye daarin geslaag om sy teenstander te ontwrig nie. Op 27 Julie 1953 het beide partye ingestem tot 'n skietstilstand, wat die Koreaanse oorlog in wese tot 'n einde gebring het. Suid -Korea was vry van kommunisme, en die oorspronklike grense van hierdie twee lande was in wese onveranderd van voor die konflik.
Die meeste historici beweer dat die Koreaanse Oorlog gelykop was, sonder 'n duidelike oorwinnaar. In wese is dit waar. Die Verenigde State het egter deur die Verenigde Nasies daarin geslaag om Suid -Korea van kommunisme te bevry. Terselfdertyd was hierdie oorwinning duur. Ongeveer een miljoen Suid -Koreane het in hierdie konflik hul lewens verloor.
'N Effens groter aantal Noord -Koreane sterf, wat meer as elf persent van die hele bevolking van hierdie land uitmaak. Byna vier-en-dertigduisend Amerikaners is dood, en nog 100 000 soldate het nie-dodelike wonde opgedoen. Aan die einde van die Koreaanse Oorlog het meer as agtduisend Amerikaners in aksie vermis.
Op hierdie ongedateerde foto van Noord -Korea se amptelike Koreaanse Sentrale Nuusagentskap, versprei deur Korea News Service, val Noord -Koreaanse vegters saam met die tenk -eenheid in Seoul tydens die Koreaanse Oorlog.
Op hierdie ongedateerde foto van Noord -Korea se amptelike Koreaanse Sentrale Nuusagentskap, het Amerikaanse vegters gevange geneem tydens die Koreaanse Oorlog in 'n straat.
Tenklandende skepe word op 15 September 1950 by Inchon afgelaai. Amerikaanse magte land in Inchon Harbour, een dag nadat die Slag van Inchon begin het.
Troepe van die 31ste Infanterieregiment land op 18 September 1950 aan boord van LST's by Inchon Harbour, Korea.
'N Jong offisier en sy vrou sit in hul motor by die beskuldigdebank en staar stilletjies na die wagende vliegdekskip voordat hy na Korea vertrek. San Diego, Kalifornië, 1950.
Die sanger Paul Robeson spreek 'n "Hands Off Korea " -byeenkoms toe vanaf 'n klankvragmotor op die hoek van 126th Street en Lenoxlaan in die Harlem -afdeling van New York, op 3 Julie 1950.
Hierdie foto is geneem deur 'n USAF RF-80 foto-verkenningsvliegtuig van werklike aanslag deur vyfde lugmagvliegtuie op Noord-Koreaanse teikens. Dit toon 'n klein dorpie wat Noord -Koreaanse voertuie en troepe huisves. Brandende jeep op die agtergrond en 'n T-34/85 tenk.
'N Amerikaanse mariene (regs) beveel Noord -Koreane wat gevang is om hul hande op te hou op 20 September 1950. Op die agtergrond is een van die tenks wat aan wal gekom het tydens die aanval op Inchon.
'N Koreaanse kind sit in smeulende ruïnes van sy huis wat op 3 Februarie 1951 deur 'n brand in die Suwon -omgewing verwoes is, terwyl geallieerde troepe wonings verbrand het wat rooi troepe moontlik skuiling kon bied. Inheemse waterkruike is die enigste besittings wat in die ruïnes van ander inheemse huise op die agtergrond herken kan word.
'N Amerikaanse mariene tenk volg 'n ry krygsgevangenes in 'n dorpsstraat. 26 September 1950.
Hierdie Noord -Koreaanse meisies word op 8 Oktober 1950 deur Amerikaanse magte in die Taegu -gebied van Suid -Korea gevange geneem, na 'n trein wat hulle na 'n krygsgevangenekamp in Pusan ​​sal neem.
Helikopters is op die geveg gebruik as skakelvliegtuie en vir die ontruiming van gewondes. Hier vlieg een van die helikopters oor die koppe van die troepe van die Eerste Mariene Afdeling in 'n voorwaartse posisie op 'n berghelling.
'N Mobiele weermagchirurgiese hospitaal iewers in Korea op 26 Oktober 1951. Die pasiënt op die linkervoorgrond ontvang bloedplasma, terwyl twee operasies agter hom plaasvind, een aan die linkerkant en een in die middel. Fotograaf Healy het die foto's geneem terwyl hy dit gevind het. Almal was so besig dat niemand tyd gehad het om te poseer nie.
Drie Koreaanse kommuniste in 'n vissersboot word op 10 Mei 1951 deur die USS Manchester aan die kus van Korea gevange geneem.
'N Bevelpos iewers in Suid -Korea op 12 Julie 1950, terwyl Amerikaanse soldate waaksaam bly met hul strooibedekte gekamoefleerde wapendraer.
F9F-2 dryf op water na ongeluk oor boog van USS Philippine Sea (CV-47) naby Korea. Cdr. R. Weymouth staan ​​op die neus van die vliegtuig en wag op redding.
Bemanningslede van 'n mariene battery -lanseerder hou hul ore en hurk teen die grond terwyl vuurpyle in die naghemel afgevuur word.
Soldate grawe in 1952 in bunkers bo -op Old Baldy in Korea.
Lt. R. P. Yeatman, van die USS Bon Homme Richard, het in November 1952 op 'n Koreaanse brug geskiet en gebombardeer.
Voorraadpakhuise en dokgeriewe by hierdie hawe aan die ooskus ontplof nadat para-slopingsbomme uit die B-26 Invader-ligbomwerpers van die vyfde lugmag neergegooi is. Wonsan, Noord -Korea, 1951.
'N VN -soldaat (links) staan ​​wag by 'n krygsgevangene, waar 'n groot massa kommunistiese troepe in die ry staan ​​ná hulle gevang êrens in Korea op 21 Maart 1951.
Pfc. Milton Reince van Green Bay, Wisconsin, voeg 'n foto van Mitzi Gaynor by sy bunker vol pinups op sy pos in Korea op 18 Desember 1952.
Bemanningslede staan ​​bo -op hul tenk nadat hulle in 'n rivierbedding vasgekeer het terwyl hulle probeer het om 'n vlak kruising in die geswelde Pukhan -rivier te vind. Die tenk is later op 7 April 1951 in Korea deur 'n tenkopnemer na veiligheid gesleep.
Bomber Command -vliegtuie van die Amerikaanse Verre Ooste se lugmagte reën op 18 Januarie 1951 tonne hoë slopingsbomme op 'n strategiese militêre teiken van die Chinese kommuniste in Noord -Korea.
Suid -Koreaanse WAC's het opgelei en gereed om saam met hul manne te veg in die stryd teen Chinese indringers, en toon militêre presisie terwyl hulle op 12 September 1950 deur Pusan, die belangrikste VN -stad in Korea, paradeer.
Hoë plofstof breek deur verskeie spanne van 'n spoorwegbrug buite Hamhung terwyl die Verenigde Nasies se magte die brug opblaas as deel van hul onttrekking om te voorkom dat dit op 19 Desember 1950 deur Chinese kommuniste gebruik word.
Amerikaanse GI's ry op 14 Januarie 1951 oor sneeubedekte heuwels noord van Seoul, Suid-Koreaanse hoofstad, tydens vroeë stadiums van die VN-onttrekking.
'N Paar gebinde hande en 'n asemhalingsgat in die sneeu in Yangji, Korea, 27 Januarie 1951, onthul die teenwoordigheid van die liggaam van 'n Koreaanse burgerskoot en laat sterf deur die terugtrekking van kommuniste tydens die Koreaanse Oorlog.
Alle Sgt. Bernard Young is 'n privaat sekretaris om sy instelling op 3 Mei 1951 te voltooi. Die militêre polisieman van Detroit, Michigan, ontspan in byna verlate Chunchon, Suid -Korea, nadat die grootste deel van die VN -magte suidwaarts teruggetrek het. Slegs 'n infanterie -agterhoede -eenheid het tussen hom en die opkomende kommuniste oorgebly.
Valskermsoldate val uit die Amerikaanse lugmag C-119-vervoervliegtuie tydens 'n operasie op 'n onbekende plek in Korea, in Oktober 1950.
'N Lang kronkelende stroom Koreaanse vlugtelinge klim op 21 Desember 1950 op 'n vaartuig in die hawe van Hungnam, Noord -Korea, terwyl hulle die opkomende Chinese kommuniste en Noord -Koreane vlug.
Tanks van die 1ste Mariene Tenkbataljon blaf dood en verwoesting in die Koreaanse nag wat kortliks verlig is, terwyl mariniers op 16 Januarie 1952 'n nagmissie by toevoerinstallasies iewers in Korea afvuur.
Die mariniers van die Eerste Divisie land tydens 'n seewand, ver agter die linies van die kommunistiese magte, tydens die landing by Inchon.
GI's en Koreaanse dienskorpsmanne stapel 'n enorme stapel leë artillerie- en mortierdopomhulsels op 'n versamelplek naby die voorkant, wat wys op die groot hoeveelheid lood wat op die vyand gegooi is in vier dae van gevegte vir die voorpos Harry, op 18 Junie 1953 .
Generaal -majoor Blackshear M. Bryan, links, ruil geloofsbriewe uit met die kommunistiese luitenant -generaal Lee Sang Cho tydens die openingsessie van die Militêre Wapenstilstandskommissie in die Panmunjom Konferensiehuis op 27 Julie 1953. Aan Lee regs is die Chinese genl. Ting Kuo Jo, en langs hom is die Chinese genl Tsai Cheng Wen.
Drie gelukkige vlieërs van die 18de Fighter Bomber -vleuel het die wêreld laat weet hoe hulle voel toe hulle teruggekeer het van 'n gevegsending oor Noord -Korea om te hoor van die wapenstilstand wat op 29 Julie 1953 onderteken is. Links na regs is: 2de Lt. John Putty, Dallas , Tex. 1ste Lt. James A. Boucek, Ottawa, Kansas, en 1st Lt. Richard D. Westcott, Houston, Tex., Waai van die agterste sitplek van die jeep.
Suid -Koreaanse vroue huil terwyl hulle luister na president Syngman Rhee se toespraak tydens 'n gedenkdiens in Seoul, 17 Oktober 1953. Die diens het die 33 964 Suid -Koreane wat in die laaste jaar van die oorlog gedood is, geëer.
PFC Donald Jones van Topeka, Kansas, maak 'n rukkie om 'n bord te lees wat pas op die suidelike grens van die gedemilitariseerde gebied in Korea op 30 Julie 1953 aangebring is.
Teen die middel van Desember 1950 bespreek die Verenigde State die voorwaardes vir 'n ooreenkoms om die Koreaanse Oorlog te beëindig.  Die gewenste ooreenkoms sou die geveg beëindig, versekering bied teen die hervatting daarvan en die toekomstige veiligheid van die UNC -magte beskerm.  Die Verenigde State het gevra vir 'n militêre wapenstilstandskommissie van gemengde lidmaatskap wat toesig hou oor alle ooreenkomste.  Beide kante sal moet instem om 'die inbring van enige versterkende lug-, grond- of vlooteenhede of personeel' in Korea te staak. en om te onthou van die verhoging van die vlak van oorlogstoerusting en materiaal wat in Korea bestaan. "  Die VSA wou 'n gedemilitariseerde gebied skep wat ongeveer 32 km breed sou wees.  Die voorgestelde ooreenkoms sal ook die kwessie van krygsgevangenes aanspreek wat volgens die VSA op 'n een-tot-een-basis uitgeruil moet word. 
Terwyl daar sprake was van 'n moontlike wapenstilstandsooreenkoms, het syngman Rhee, einde Mei en vroeg in Junie 1951, teen president Vredesgesprekke gekant. Hy het geglo dat die ROK sy leër moet uitbrei om tot by die Yalu -rivier te marsjeer en die land heeltemal te verenig.  Die UNC onderskryf nie Rhee se standpunt nie.  Selfs sonder steun van die UNC, het Rhee en die Suid -Koreaanse regering gepoog om die publiek te mobiliseer om enige stilstand in die gevegte van die Yalu -rivier te weerstaan.  Ander ROK -amptenare ondersteun Rhee se ambisies en die Nasionale Vergadering van Suid -Korea het eenparig 'n resolusie aangeneem wat die voortgesette stryd vir 'n "onafhanklike en verenigde land" onderskryf.  Aan die einde van Junie het die Vergadering egter besluit om wapenstilstandgesprekke te ondersteun,  hoewel president Rhee dit steeds teëgestaan ​​het. 
Net soos Syngman Rhee, het die Noord-Koreaanse leier, Kim Il-sung, ook gesoek na volledige eenwording. Die Noord -Koreaanse kant was traag om wapenstilstandgesprekke te ondersteun en eers op 27 Junie 1951 - sewentien dae nadat daar begin is met wapenstilstand - het dit sy slagspreuk verander om die vyand in die see te dryf om die vyand na die 38ste parallel te dryf.  Noord -Korea is onder druk geplaas om wapenstilstandgesprekke te ondersteun deur sy bondgenote, die Volksrepubliek China en die Sowjetunie, wie se steun noodsaaklik was om Noord -Korea in staat te stel om voort te gaan veg.
Gesprekke oor 'n wapenstilstand begin op 10 Julie 1951  in Kaesong, 'n Noord -Koreaanse stad in die Noord -Hwanghae -provinsie naby die Suid -Koreaanse grens.  Die twee primêre onderhandelaars was hoof van die weermagpersoneel -generaal Nam Il, 'n adjunk -premier van Noord -Korea, en die vise -admiraal van die Verenigde State, Charles Turner Joy.  Na 'n tydperk van twee weke, op 26 Junie 1951, is 'n vyfdelige agenda ooreengekom  en dit het gesprekke gelei tot die ondertekening van die wapenstilstand op 27 Julie 1953. Die onderwerpe wat bespreek moes word, was:
Aanvaarding van 'n agenda.
Die opstel van 'n militêre grenslyn tussen die twee kante om 'n gedemilitariseerde gebied te vestig as 'n basiese voorwaarde vir die staking van vyandelikhede in Korea.
Konkrete reëlings vir die realisering van 'n skietstilstand en wapenstilstand in Korea, insluitend die samestelling, gesag en funksies van 'n toesighoudende organisasie vir die uitvoering van die voorwaardes van 'n wapenstilstand en wapenstilstand.
Reëlings rakende krygsgevangenes.
Aanbevelings aan die regerings van die betrokke lande aan beide kante. 
Nadat die agenda bepaal is, het gesprekke stadig verloop. Daar was lang tussenposes tussen vergaderings. Die langste gaping tussen besprekings het op 23 Augustus 1951 begin , toe Noord -Korea en sy bondgenote beweer het dat die konferensieterrein in Kaesong gebombardeer is. Noord -Korea het die UNC versoek om 'n onmiddellike ondersoek te doen, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat daar bewyse was dat 'n UNC -vliegtuig die konferensieterrein aangeval het. Die bewyse blyk egter te wees vervaardig. Die kommuniste het daarna geweier om 'n ondersoek gedurende dagligure toe te laat.  Wapenstilstandsgesprekke het eers weer op 25 Oktober 1951 begin.  Die VSA sou nie toelaat dat verdere bespreking in Kaesong plaasvind nie.  Panmunjom, 'n nabygeleë dorp in die provinsie Kyonggi, naby Noord- en Suid -Korea, is gekies as die nuwe plek vir beraadslaging. Dit was onderhewig daaraan dat die verantwoordelikheid vir die beskerming van die dorp deur beide magte gedeel word.  
'N Belangrike, problematiese onderhandelingspunt was die terugkeer van krygsgevangenes (krygsgevangenes).  Die Kommuniste het 10 000 krygsgevangenes gehou en die VN 150 000 krygsgevangenes.  Die PVA, KPA en UNC kon nie ooreenkom oor 'n stelsel van repatriasie nie, omdat baie PVA- en KPA -soldate geweier het om na die noorde gerepatrieer te word,  wat vir die Chinese en Noord -Koreane onaanvaarbaar was.  In die finale wapenstilstandsooreenkoms, wat op 27 Julie 1953 onderteken is, is 'n kommissie vir repatriasie van die Neutrale Nasies, onder voorsitterskap van die Indiese generaal K.S. Thimayya, ingestel om die saak te hanteer. 
In 1952 het die Verenigde State 'n nuwe president, Dwight D. Eisenhower, verkies, en op 29 November 1952 het die uitverkore president na Korea gegaan om te ondersoek wat die Koreaanse oorlog kan beëindig.  Met die aanvaarding van die Verenigde Nasies van Indië se voorgestelde wapenstilstand in Korea, , het die KPA, die PVA en die UNC vuur gehou met die geveglyn ongeveer by die Kansas -lyn, 'n lyn van VN -posisies noord van die 38ste parallel wat in Operation Rugged gevestig is.  Nadat hulle tot die wapenstilstand ingestem het, het die oorlogvoerders die Koreaanse Demilitarized Zone (DMZ) gestig, wat sedertdien deur KPA, ROKA, die Verenigde State en die gesamentlike UNC -magte gepatrolleer is. Die besprekings het stadig voortgegaan weens probleme met die afbakening van die grens tussen Noord- en Suid -Korea. China en Noord -Korea het verwag dat die lyn op die 38ste parallel sou bly. Binne 'n paar weke het beide lande egter die Kansas Line aanvaar.  In Maart 1953 het die dood van Joseph Stalin gehelp om onderhandelinge aan te spoor. Alhoewel die Chinese leier Mao Zedong nie bereid was om 'n kompromie aan te gaan nie, het die nuwe Sowjet -leierskap twee weke na Stalin se dood 'n verklaring uitgereik waarin hulle 'n vinnige einde aan vyandelikhede beveel. 
Op 19 Julie 1953 het afgevaardigdes ooreenkoms bereik wat alle aangeleenthede op die agenda dek.  Op 27 Julie 1953 om 10:00, is die wapenstilstand onderteken deur Nam Il, afgevaardigde van die KPA en PVA, en William K. Harrison Jr., UNC -afgevaardigde.  Twaalf uur na die ondertekening van die dokument het alle regulasies wat in die wapenstilstand goedgekeur is, begin.  Die ooreenkoms het voorsiening gemaak vir monitering deur 'n internasionale kommissie. Die Neutral Nations Supervisory Commission (NNSC) is gestig om te verhoed dat versterkings na Korea gebring word, hetsy bykomende militêre personeel of nuwe wapens, en NNSC -lidinspeksiespanne uit Tsjeggo -Slowakye, Pole, Swede en Switserland word deur Korea bedryf. 
Die ondertekende wapenstilstand het 'n "volledige staking van alle vyandelikhede in Korea deur alle gewapende mag"  tot stand gebring wat deur die bevelvoerders van beide kante afgedwing moes word. Die wapenstilstand is egter slegs 'n skietstilstand tussen militêre magte, eerder as 'n ooreenkoms tussen regerings om die betrekkinge te normaliseer.  Geen formele vredesverdrag is onderteken nie en genormaliseerde betrekkinge is nie herstel nie. Die wapenstilstand het die Militêre Afbakeninglyn (MDL) en die DMZ gevestig. Die DMZ is ooreengekom as 'n versterkte buffersone tussen die twee Koreaanse lande. Die DMZ volg die Kansas Line waar die twee partye mekaar eintlik konfronteer ten tyde van die ondertekening van die wapenstilstand. Die DMZ is tans die sterkste landsgrens ter wêreld sedert 2018 [update]. [ aanhaling nodig ]
Die wapenstilstand het ook regulasies opgestel rakende krygsgevangenes. Die ooreenkoms lui dat:
Binne sestig (60) dae na die inwerkingtreding van hierdie ooreenkoms, moet elke party, sonder enige hindernis, direk terugkeer en in groepsverband al die krygsgevangenes in sy bewaring oorhandig wat daarop aandring om terug te keer na die kant waartoe hulle behoort het ten tyde van vang. 
Uiteindelik het meer as 22 000 KPA- of PVA -soldate geweier om terug te keer. Aan die ander kant weier 327 Suid -Koreaanse soldate, 21 Amerikaanse soldate en 1 Britse soldaat ook om terug te keer en het hulle in Noord -Korea of ​​in China gebly. (Sien: Lys van Amerikaanse en Britse afvalliges in die Koreaanse Oorlog.)
Met die ondertekening van die wapenstilstand het die oorlog geëindig. Ondanks die drie jaar lange oorlog het die internasionale grens op 'n soortgelyke plek gebly as by die begin.
Mislukking van die Genève -konferensie wysig
Artikel IV (paragraaf 60) van die wapenstilstandsooreenkoms vereis dat 'n politieke konferensie gehou moet word binne drie maande na die ondertekening van die ooreenkoms ten einde 'die vreedsame oplossing van die Koreaanse vraag' te verseker.  'n Konferensie is in April 1954 in Genève, Switserland, gehou en die tydlyn van drie maande met ses maande misgeloop. Die konferensie fokus op twee afsonderlike konflikte: die konflik in Korea en die konflik in Indochina. Deelnemers aan die gesprekke oor die konflik in Korea was die VSA, die USSR, Frankryk, China en Noord- en Suid -Korea. Die vredesooreenkoms op die Koreaanse skiereiland is amptelik op die konferensie aangeneem deur die Chinese diplomaat Zhou Enlai met die Amerikaanse minister van verdediging, John Foster Dulles, maar daar is geen vordering gemaak nie.  Die Verenigde State het opsetlik vermy om die 'Vredesverdrag op die Koreaanse skiereiland' te bespreek, ondanks kritiek van die ander verteenwoordigers op die konferensie oor die negatiewe houding van die Verenigde State.
Opheffing van paragraaf 13d in die Verenigde State
Paragraaf 13d van die wapenstilstandsooreenkoms bepaal dat geen van die partye nuwe wapens in Korea moet inbring nie, behalwe stuk vir stuk vervanging van toerusting.  In September 1956 het die Amerikaanse voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, admiraal Radford, aangedui dat die Amerikaanse militêre bedoeling was om atoomwapens in Korea in te voer, waarop die Amerikaanse nasionale veiligheidsraad en president Eisenhower ingestem het.  Die VSA het paragraaf 13d eensydig opgehef en die wapenstilstandsooreenkoms verbreek, ondanks kommer van die bondgenote van die Verenigde Nasies.    Tydens 'n vergadering van die Militêre Wapenstilstandskommissie op 21 Junie 1957 het die VSA die Noord -Koreaanse verteenwoordigers in kennis gestel dat die Verenigde Nasies se bevel homself nie meer gebonde ag aan paragraaf 13d van die wapenstilstand nie.   In Januarie 1958 is kernbewapende Honest John -missiele en 280 mm atoomkanonne na Suid -Korea ontplooi,  binne 'n jaar gevolg deur atoomafbreekmunisie  en kernbewapende Matador -kruisraketten met die reeks om China te bereik en die Sowjetunie.   Noord -Korea het geglo dat die VSA vroeër nuwe wapens ingevoer het, met verwysing na NNSC -inspeksiespanverslae vir Augustus 1953 tot April 1954.   Die VSA was van mening dat Noord -Korea nuwe wapens ingestel het wat strydig is met 13d, maar het nie spesifieke bewerings gemaak nie. 
Na die opheffing van paragraaf 13d, verloor die NNSC grootliks sy funksie en word dit hoofsaaklik 'n kantoor in die DMZ met 'n klein personeel. Noord -Korea het die opskorting van paragraaf 13d veroordeel.  Noord -Korea het militêr gereageer deur massiewe ondergrondse versterkings te grawe wat weerstand bied teen kernaanvalle, en deur die konvensionele magte vorentoe te ontplooi sodat die gebruik van kernwapens daarteen ook Suid -Koreaanse en Amerikaanse magte in gevaar sou stel. In 1963 het Noord -Korea die Sowjetunie en China om hulp by die ontwikkeling van kernwapens gevra, maar dit is geweier. 
Verklarings van die Verenigde Nasies Redigeer
In 1975 het die Algemene Vergadering van die VN besluite geneem wat die wenslikheid onderskryf om die wapenstilstandsooreenkoms met 'n vredesverdrag te vervang en die VN te ontbind.   Dit is gevolg deur Noord -Koreaanse pogings om vredesgesprekke met die VSA te begin. 
In Oktober 1996 het die VN se Veiligheidsraad, in 'n verklaring van die president van die Veiligheidsraad, Honduras, aangedring dat die wapenstilstandsooreenkoms ten volle nagekom moet word totdat dit deur 'n nuwe vredesmeganisme vervang word. Onder die goedkeurende lande was die Verenigde State en die Volksrepubliek China, twee van die ondertekenaars van die wapenstilstand, wat feitlik enige suggestie dat die wapenstilstand nie meer van krag was nie, weerlê. 
Noord -Koreaanse aankondigings om die ooreenkoms te redigeer
Noord -Korea het aangekondig dat dit ten minste ses keer nie meer by die wapenstilstand sal hou nie, in 1994, 1996, 2003, 2006, 2009 en 2013.   
Op 28 April 1994 het Noord -Korea aangekondig dat hulle sal ophou om aan die Militêre Wapenstilstandskommissie deel te neem, maar sal voortgaan met kontak by Panmunjom deur middel van skakelbeamptes en die algemene voorwaardes van die wapenstilstand handhaaf. Noord -Korea verklaar dat hulle die Amerikaanse ontplooiing van Patriot -missiele in Suid -Korea beskou as 'n einde aan die wapenstilstand.  
Op 3 September 1994 het China by Noord -Korea aangesluit om die deelname aan die Militêre Wapenstilstandskommissie te onttrek en op te hou. 
In Januarie 2002 het die Amerikaanse president, George W. Bush, in sy eerste staatsrede, Noord -Korea as 'n deel van 'n Axis of Evil bestempel.  In Oktober 2006 het Noord -Korea sy eerste kernwapentoets uitgevoer. Daar was twee geïsoleerde gewelddadige voorvalle in 2010: die ROKS Cheonan sink, wat toegeskryf word aan Noord -Korea, ondanks ontkenning en die Noord -Koreaanse bombardement van Yeonpyeong. In 2010 was die Amerikaanse standpunt ten opsigte van 'n vredesverdrag dat daar slegs onderhandel kan word wanneer Noord -Korea 'onomkeerbare stappe neem tot ontkering'. 
In 2011 verklaar Suid -Korea dat Noord -Korea die wapenstilstand 221 keer oortree het. 
In 2013 het Noord -Korea aangevoer dat die wapenstilstand 'n oorgangsmaatreël was en dat Noord -Korea 'n aantal voorstelle gemaak het om die wapenstilstand deur 'n vredesverdrag te vervang, maar die VSA het nie ernstig gereageer nie. Dit het verder aangevoer dat die militêre wapenstilstandskommissie en die NNSC lank reeds effektief afgebreek is, wat die toesighoudende funksies van die wapenstilstand verlam het. Noord -Korea meen die jaarlikse Amerikaanse en Suid -Koreaanse oefeninge Key Resolve en Foal Eagle is uitlokkend en bedreig Noord -Korea met kernwapens.  JoongAng Ilbo het berig dat Amerikaanse vaartuie wat met kernwapens toegerus was, aan die oefening deelgeneem het,  en die Pentagon het in die openbaar aangekondig dat B-52-bomwerpers wat oor Suid-Korea gevlieg het, die Amerikaanse "kernparaplu" vir Suid-Korea herbevestig. 
In Maart 2013 het Noord-Korea aangekondig dat hy alle nie-aggressie-ooreenkomste met Suid-Korea skrap. Dit het ook die grens gesluit en die direkte telefoonlyn tussen die twee Korea's gesluit.  Noord -Korea het verder gesê dat dit die reg het om 'n voorkomende kernaanval uit te voer.  'n Woordvoerder van die Verenigde Nasies verklaar dat die wapenstilstand -ooreenkoms deur die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aangeneem is en nie eensydig deur Noord -Korea of ​​Suid -Korea ontbind kan word nie.  Op 28 Maart 2013 het die VSA twee B-2 Spirit-stealth-bomwerpers na Suid-Korea gestuur om aan voortgesette militêre oefeninge in die streek deel te neem, waaronder die inerte ammunisie op 'n Suid-Koreaanse bomreeks laat val. Dit was die eerste B-2 non-stop, heen-en terugreis na Korea vanuit die Verenigde State.  Na aanleiding van hierdie missie het die Noord -Koreaanse staatsmedia aangekondig dat hulle vuurpyle gereed maak om by te staan ​​om Amerikaanse teikens aan te val.  In Mei 2013 het Noord -Korea aangebied om te onderhandel vir 'n vredesverdrag om die wapenstilstandsooreenkoms te vervang. 
In Augustus 2016 het Noord-Korea antipersoneelmyne geïnstalleer om te verhoed dat die grenswagte van die frontlinie rondom die Bridge of No Return, in die Joint Security Area (JSA), oorgeloop het.  Die VN-kommando protesteer teen hierdie stap, aangesien dit die wapenstilstandsooreenkoms oortree wat spesifiek gewapende wagte en antipersoneelmyne verbied. 
In 2016, toe Noord-Korea formele vredesgesprekke voorgestel het, het die VSA sy standpunt aangepas uit die voorwaarde dat Noord-Korea reeds 'onomkeerbare stappe na die nuklearisering' moes geneem het, tot 'n onderhandelingsstandpunt wat insluit dat Noord-Korea sy kernprogram moet staak. Die besprekings het nie plaasgevind nie. 'N Woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake het gesê dat "[Noord -Korea] die idee periodiek verhoog en dat dit nooit regtig ver kom nie."  
Panmunjom -verklaring Redigeer
Op 27 April 2018 is die Panmunjom-verklaring vir vrede, voorspoed en eenwording op die Koreaanse skiereiland onderteken deur die president van Suid-Korea, Moon Jae-in en die Noord-Koreaanse leier Kim Jong-un, wat die twee lande verbind tot ontwapening en gesprekke om 'n formele einde te bring tot konflik.  Die twee leiers het ingestem om later in die jaar die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms in 'n volledige vredesverdrag te omskep, wat die Koreaanse oorlog formeel beëindig na 65 jaar.  Die Noord -Korea het later die gesprekke met Suid -Korea wat op 16 Mei beplan is, beëindig, deur die Amerikaanse en Suid -Koreaanse militêre oefeninge die skuld te gee, en het die beplande beraad van 12 Junie in twyfel getrek en gesê dat dit moontlik nie sal bywoon as Washington voortgaan om te eis dat dit eensydig van hul kernkrag sal afstand doen nie arsenaal.   Die beraad van Noord -Korea en die Verenigde State van 2018 is op 12 Junie 2018 in Capella Hotel in Singapoer gehou ondanks vorige spanning voor die beraad. Die Noord -Koreaanse leier Kim Jong Un en die Amerikaanse president Donald Trump het 'n gesamentlike verklaring onderteken wat die volgende verklaar: 
Die Verenigde State en die Noord -Korea verbind hulle tot die vestiging van nuwe betrekkinge tussen die Verenigde State en Noord -Korea in ooreenstemming met die begeerte van die mense van die twee lande om vrede en voorspoed.
Die Verenigde State en die Noord -Korea gaan saam met hul pogings om 'n blywende en stabiele vredesregime op die Koreaanse skiereiland op te bou.
Met die herbevestiging van die Panmunjom -verklaring van 27 April 2018, verbind die Noord -Korea hulself tot die volledige ontwapening van die Koreaanse skiereiland.
Die Verenigde State en Noord -Korea verbind tot die herstel van POW/MIA -oorskot, insluitend die onmiddellike terugkeer van diegene wat reeds geïdentifiseer is.
Die gesamentlike verklaring bevat ook Trump se verbintenis om veiligheidswaarborge aan Noord-Korea te verskaf en dat daar opvolgende onderhandelinge tussen die minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, en 'n onbepaalde Noord-Koreaanse amptenaar op hoë vlak daarna sal plaasvind. 
Aan die begin van 'n driedaagse beraad met die Suid-Koreaanse president Moon Jae-in in Pyongyang, die paartjie se derde vergadering van 2018, het die Noord-Koreaanse leier Kim Jong Un gesê dat sy ontmoeting met Trump 'geopolitieke stabiliteit bied' en dat hy meer vordering verwag gesprekke tussen sy land en Washington. "  Kim het Moon ook toegeskryf aan die feit dat hy die 'historiese' beraad tussen VS en Noord -Korea in Singapoer moontlik gemaak het.  Die derde dag van die Maan-Kim-beraad lewer 'n gesamentlike verklaring van die twee leiers waarin 'n ooreenkoms aangekondig word om 'n mede-gasheerbod vir die Olimpiese Spele in 2032 na te streef. Verder het die gesamentlike verklaring aangekondig dat die twee lande nou "gesamentlik sal deelneem" aan internasionale kompetisies, insluitend die Olimpiese Spele in Tokio 2020. 
In die loop van die jare het die presidente van die Verenigde State afkondigings gedoen ter ondersteuning van die nasionale wapenstilstanddag vir Koreaanse oorlog. Byvoorbeeld, volgens die voorbeeld van elke Amerikaanse president sedert Eisenhower, op 26 Julie 2017, het president Donald Trump 27 Julie uitgeroep as die nasionale wapenstilstandsdag vir Koreaanse oorlogsveterane.   
Noord -Korea herdenk 27 Julie as 'n nasionale vakansiedag, bekend as Dag van oorwinning in die Groot Bevrydingsoorlog van die Vaderland.  
^"Dokument vir 27 Julie: Wapenstilstandsooreenkoms vir die herstel van die Suid -Koreaanse staat". Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Oktober 2012. Besoek op 13 Desember 2012.
"Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms". Vind Wet. Kanada en die Verenigde State: Thomson Reuters. 27 Julie 1953. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Maart 2014. Besoek op 5 Maart 2014.
"Noord -Korea: waarom onderhandelinge nie kan wag vir ontkering nie". www.afr.com. 9 Februarie 2018. Gearchiveer uit die oorspronklike op 15 Februarie 2018. Besoek op 15 Februarie 2018.
Kollontai, me Pauline Kim, professor Sebastian C. H. Hoyland, eerwaarde Greg (28 Mei 2013). Vrede en versoening: op soek na gedeelde identiteit. Ashgate Publishing, Ltd. bl. 111. ISBN978-1-4094-7798-3.
^ abcStueck 1995, p. 214.
"Chinese en Suid -Koreane vestig formeel verhoudings". Die New York Times. 24 Augustus 1992.
"China, ondersteun Noord -Korea, staak die wapenstilstandskommissie". Die New York Times. 3 September 1995.
Herald, The Korea (5 Januarie 2011). "N.K. pleeg 221 provokasies sedert 1953". www.koreaherald.com . Ontsluit 10 Februarie 2020.
^ abcdefStueck 1995, p. 212.
^Stueck 1995, p. 211.
^ abcStueck 1995, p. 215.
"Geallieerdes gereed om 'n wapenstilstand te onderteken sonder Syngman Rhee". Spokane Daily Chronicle. Spokane, Washington: Cowles Company. Associated Press. 1 Julie 1953. Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 April 2017. Besoek op 26 Januarie 2014.
^ abStueck 1995, p. 216.
^ abcdMount & amp Laferriere 2004, p. 123.
^Stokesbury 1988, p. 145.
^Mount & amp Laferriere 2004, p. 122.
^ abcStueck 1995, p. 225.
^Stueck 1995, p. 229.
^Catchpole 2000, p. 320.
^Stueck 1995, p. 237.
^Stokesbury 1990, p. 147.
^Stokesbury 1990, pp. 187–99.
Boose Jr., Donald W. (Spring 2000). "Veg terwyl jy praat: die Koreaanse oorlogstilstand praat". OAH Tydskrif vir geskiedenis. Bloomington, Indiana: Organisasie van Amerikaanse historici. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Julie 2007. Besoek op 7 November 2009. . die UNC het meegedeel dat slegs 70 000 uit meer as 170 000 Noord -Koreaanse en Chinese gevangenes repatriasie verlang.
^Stokesbury 1990, pp. 189–90.
^Stokesbury 1990, pp. 24–45.
^Stokesbury 1990, p. 240.
Harrison, William T. "Militêre wapenstilstand in Korea: 'n gevallestudie vir strategiese leiers". Verdediging Tegniese Inligtingsentrum. Fort Belvoir: Amerikaanse ministerie van verdediging. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Augustus 2013. Ontsluit 11 April 2013.
"KOREA 1951–1953" (PDF). Sentrum vir Militêre Geskiedenis, Departement van die Weermag. 1997 : 25. Verwys na tydskrif | journal = (hulp) (Library of Congress -kataloguskaartnommer: 56–60005)
^Agov 2013, bl. 238.
"Tydlyn van die Koreaanse oorlog". Die Authentic History Center. Verenigde State: Salem Media Group. Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 November 2012. Besoek op 13 Desember 2012.
^Vangstang 2000, p. 322.
"Wapenstilstandsooreenkoms vir die herstel van die Suid -Koreaanse staat (1953) 27 Julie 1953". Amerikaanse ministerie van buitelandse sake. 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 18 Mei 2015. Besoek op 27 Julie 2013.
Robert R. Bowie Mansfield D. Sprague F.W. Farrell (29 Maart 1957), "New Equipment for U.S. Forces in Korea", Memorandum aan die president se spesiale assistent vir nasionale veiligheidsake, Departement van Buitelandse Sake, Office of the Historian, op 22 Mei 2013 uit die oorspronklike geberg, op 21 Maart 2013 gehaal
Cumings, Bruce (2005). Korea se plek in die son: 'n moderne geskiedenis. New York City: W. W. Norton & amp Company. ISBN978-0393347531. Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Februarie 2014. Besoek op 7 November 2013.
"Verdedigingsvoorstel om die bekendstelling van 'Honest John' en die 280 millimeter geweer in Korea toe te laat", Memorandum van 'n gesprek, Staatsdepartement van die Verenigde State, Office of the Historian, 28 November 1956, op 22 Mei 2013 uit die oorspronklike argief gehaal, op 21 Maart 2013 opgespoor. suksesvol ondersteun as 'n kwessie van liberale interpretasie, sal die balans wat ingevolge die ooreenkoms gevestig is, versteur en in die algemeen beskou word as 'n oortreding van die ooreenkoms onder bestaande omstandighede. Hy het herbevestig dat die ooreenkoms egter nie in die weg moet staan ​​van enige aksie wat nodig of verstandig geag mag word om nou of in die toekoms te onderneem in die lig van die militêre en politieke situasie en met volle bewustheid van al die gevolge.
^ abcSelden & amp So 2004, pp. 77–80.
Jae-Bong, Lee (17 Februarie 2009). "Amerikaanse ontplooiing van kernwapens in die 1950's, Suid -Korea en die kernontwikkeling van Noord -Korea: na die nuklearisering van die Koreaanse skiereiland (Engelse weergawe)". Die Asia-Pacific Journal. Verenigde State. Data Momentum Inc. 7 (3). ISSN1557-4660. Besoek op 4 April 2012.
"KOREA: Die einde van 13D". Tyd. 1 Julie 1957. Gearchiveer uit die oorspronklike op 19 Oktober 2011. Besoek op 4 April 2012.
Verklaring van die Amerikaanse beleid teenoor Korea. Nasionale Veiligheidsraad (Verslag). Ministerie van Buitelandse Sake, Kantoor van die Historikus. 9 Augustus 1957. NSS 5702/2. Gearchiveer van die oorspronklike op 3 Februarie 2014. Besoek op 17 April 2012.
"Kort nuus: Atoomwapens na Korea". Universal International Nuusreël. 6 Februarie 1958. Gearchiveer uit die oorspronklike op 7 Julie 2013. Besoek op 4 April 2012.
Mizokami, Kyle (10 September 2017). "Die geskiedenis van Amerikaanse kernwapens in Suid -Korea". scout.com. CBS Interaktief. Besoek op 13 September 2017.
'' Gedetailleerde verslag 'sê dat die Amerikaanse' gebroke 'ontwapening proses'. Koreaanse sentrale nuusagentskap. 12 Mei 2003. Gearchiveer uit die oorspronklike op 6 Februarie 2012. Besoek op 4 April 2012.
Pak Chol Gu (7 Mei 1997). "Vervanging van die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms: voorvereiste vir 'n blywende vrede op die Koreaanse skiereiland". Nautilus Instituut. Gearchiveer van die oorspronklike op 2 Februarie 2014. Besoek op 2 Mei 2013. Ander onwettige bekendstellings wat NNIT's in die tydperk van Augustus 1953 tot 15 April 1954 opgemerk het, sluit byvoorbeeld 177 vliegtuie, 465 gewere van verskillende kalibers, 6 400 vuurpyle, 145 mortiere en 1 365 masjiengewere in.
"Modernisering van die Amerikaanse magte in Korea", Rekord van 'n vergadering, Staatsdepartement van die Verenigde State, Office of the Historian, 17 Junie 1957, op 3 Februarie 2014 uit die oorspronklike argief, op 21 Maart 2013 opgespoor, vra Sir Harold daarna watter planne gemaak word om nie net die Verenigde Nasies nie, maar ook die pers en die hele wêreld van die kommunistiese oortredings van die wapenstilstand. Robertson het gesê dat die departement van verdediging en die minister van buitelandse sake dit eens is dat dit by die MAC -vergadering nie raadsaam is om aanvullende inligting oor oortredings in te dien nie. Verder het die sekretaris baie sterk gevoel dat die bekendmaking van sulke inligting die kommuniste ammunisie sou gee vir hul propaganda.Ons sou dus geen bewyse voorlê om die verklaring te vergesel nie.
Patrick M. Norton (Maart 1997). "Beëindiging van die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms: die regskwessies". Nautilus Instituut. Gearchiveer uit die oorspronklike op 18 Augustus 2013. Besoek op 21 Maart 2013. Verwys na joernaal | joernaal = (hulp)
"Resolusie 3390" (PDF). Verenigde Nasies se Algemene Vergadering. 18 November 1975. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 2 Junie 2013. Besoek op 12 April 2013.
Persoon, James (26 September 2017). "Betrekkinge tussen China en Noord-Korea: teken die regte historiese lesse". 38 Noord. US-Korea Instituut, Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. Gearchiveer van die oorspronklike op 27 September 2017. Besoek op 28 September 2017.
"Kronologie van die belangrikste Noord -Koreaanse verklarings oor die wapenstilstand in die Koreaanse oorlog". Nuus. Yonhap. 28 Mei 2009. Gearchiveer van die oorspronklike op 10 Maart 2013.
"Noord -Korea sluit vredesooreenkomste met Suid". BBC News. 8 Maart 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 10 Maart 2013.
"Die einde van die Koreaanse oorlog-skietstilstand: maak dit saak?". BBC. 5 Junie 2009. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Junie 2012.
"Noord -Korea: nuwe reëlings - 'n opsomming van die intelligensie van die oggend van die sekretaris" (PDF). Buro vir Intelligensie en Navorsing. Amerikaanse ministerie van buitelandse sake. 29 April 1994. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 13 April 2013. Besoek op 6 Augustus 2013.
"Noord -Korea: die verhoging van die wapenstilstandskwessie - die sekretaris se oggendintelligensie -opsomming" (PDF). Buro vir Intelligensie en Navorsing. Amerikaanse ministerie van buitelandse sake. 10 September 1994. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 13 April 2013. Besoek op 6 Augustus 2013.
Siegfried S. Hecker (12 Januarie 2017). "Die VSA moet met Noord -Korea praat". New York Times. Gearchiveer van die oorspronklike op 17 Augustus 2017. Besoek op 17 Augustus 2017.
Niksch, Larry A. (5 Januarie 2010). Ontwikkeling en diplomasie van kernwapens in Noord -Korea (PDF) (verslag). Congressional Research Service. bl. 2. RL33590. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 6 Maart 2013. Besoek op 12 Desember 2015. Die standpunt van Noord -Korea oor 'n Koreaanse vredesverdrag ('n ou Noord -Koreaanse voorstel wat teruggaan tot 1974) was in drie opsigte skerp teenstrydig met die posisies van die Obama -administrasie, wat [Stephen] Bosworth herhaal en na berig word vervat in 'n brief van president Obama aan Noord -Korea leier, Kim Jong -il, gelewer deur Bosworth. Eerstens, soos na berig word deur Bosworth, sou die Obama -administrasie onderhandel oor 'n vredesverdrag wanneer Noord -Korea 'onomkeerbare stappe neem tot ontwapening'. Dit lyk asof Noord -Korea die ontwapeningskwessie wat saamgesmelt is in 'n vredesverdrag tussen die VSA en Noord -Korea gesmelt het. Tweedens herhaal Bosworth die standpunt van die Obama -administrasie (en die Bush -administrasie) dat die normalisering van die diplomatieke betrekkinge met Noord -Korea in die Verenigde State 'n hoofelement van Amerikaanse wederkerigheid sou wees in ruil vir Noord -Koreaanse ontkering. Noord -Korea verwerp diplomatieke betrekkinge as 'n quid pro quo vir ontwapening ('n standpunt wat Noord -Korea in Januarie 2009 uiteengesit het). Derdens het die langdurige agenda van Noord -Korea vir 'n vredesverdrag en die herhaalde definisie van 'ontkering van die Koreaanse skiereiland' gefokus op die beveiliging van 'n groot afname in die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Suid -Korea en rondom die Koreaanse skiereiland (wat Noord -Korea definieer as die uitskakeling van 'die Amerikaanse kernbedreiging'). Die Obama -administrasie het, net soos die Bush -administrasie, nog nooit die bereidwilligheid uitgespreek om te onderhandel oor Amerikaanse militêre magte as deel van 'n denuklearisering -onderhandeling nie.
'Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms bestaan ​​nie meer nie: Rodong Sinmun'. KCNA. 7 Maart 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Maart 2013. Besoek op 21 Maart 2013.
"Amerikaanse nukle om in die suide te bly". JoongAng Ilbo. 12 Maart 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 15 Maart 2013. Besoek op 21 Maart 2013.
Choe Sang-Hun (21 Maart 2013). "Noord -Korea bedreig Amerikaanse militêre basisse in die Stille Oseaan". Die New York Times. Gearchiveer uit die oorspronklike op 21 Maart 2013. Besoek op 21 Maart 2013.
"Noord -Korea sluit vredesooreenkomste met Suid". BBC. 8 Maart 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 10 Maart 2013.
"Die VN sê die wapenstilstand in Koreaanse oorlog is steeds van krag". Associated Press. 11 Maart 2013. Gearchiveer uit die oorspronklike op 2 April 2013. Besoek op 28 Maart 2013.
Thom Shanker Choe Sang-Hun (28 Maart 2013). "U.S. Run Practice Sortie in South Korea". Die New York Times. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Mei 2013. Besoek op 1 Mei 2013.
^Noord -Korea maak vuurpyle gereed om op Amerikaanse teikens te mik, sê die staatsmedia, wat op 29 Maart 2013 by die Wayback Machine aangekom het. CNN. Besoek op 12 Julie 2013.
Sangwon Yoon (17 Junie 2013). "Voorstel vir vredesgesprekke van N. Korea ontmoet Amerikaanse skeptisisme". Bloomberg. Argief van die oorspronklike op 9 November 2016. Besoek op 8 November 2016.
KBS (23 Augustus 2016). "Bron: N. Korea installeer landmyne naby Truce Village om ontsnappings te stop". Bron: N. Korea installeer landmyne naby Truce Village om ontsnappings te stop. KBS. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 September 2016. Besoek op 5 September 2016.
Elise Labott, Nicole Gaouette (23 Februarie 2016). "Noord -Korea het gesprekke met die VSA aangebied - dan weerlê" CNN. Gearchiveer van die oorspronklike op 21 September 2017. Besoek op 21 September 2017.
Talmadge, Eric (5 Maart 2016). "Kan vredesgesprekke Noord -Korea help ontlont?". Die Japan Times. Associated Press. Besoek op 21 September 2017.
Griffiths, James. "Noord- en Suid -Korea belowe om die Koreaanse Oorlog in historiese ooreenstemming te beëindig". CNN. CNN. Gearchiveer van die oorspronklike op 27 April 2018. Besoek op 27 April 2018.
'Korea's maak kernbelofte na beraad'. BBC News. 27 April 2018. Gearchiveer uit die oorspronklike op 27 April 2018. Besoek op 27 April 2018.
'VSA' nog steeds hoopvol 'oor die beraad in N -Korea'. 16 Mei 2018. Gearchiveer uit die oorspronklike op 27 Junie 2018. Ontvang 20 Junie 2018 - via www.bbc.com.
Mason, Jeff. 'Trump sê' ons sal sien 'op die beraad in Noord -Korea om daarop aan te dring.' Gearchiveer uit die oorspronklike op 17 Mei 2018. Besoek op 17 Mei 2018.
"Gearchiveerde kopie". whitehouse.gov. Gearchiveer van die oorspronklike op 20 Januarie 2021. Ontsluit 26 September 2018 - via Nasionale Argief. CS1 -onderhoude: argiefkopie as titel (skakel)
"Gearchiveerde kopie". Gearchiveer van die oorspronklike op 26 September 2018. Besoek op 26 September 2018. CS1 -onderhoude: argiefkopie as titel (skakel)
'Kim se Noord -Korea sê 'n beraad met die Trump -gestabiliseerde streek.' 18 September 2018. Ontsluit 3 Maart 2019 - via www.reuters.com.
Kantoor van die perssekretaris (26 Julie 2017). "President Donald J. Trump verklaar 27 Julie 2017 as die nasionale wapenstilstandsdag vir Koreaanse oorlogsveterane". whitehouse.gov. Washington, D.C .: Wit Huis. Gearchiveer uit die oorspronklike op 27 Julie 2017. Besoek op 28 Julie 2017.
Trump, Donald [@realDonaldTrump] (26 Julie 2017). "President Trump verklaar 27 Julie 2017 as die nasionale wapenstilstandsdag vir Koreaanse oorlogsveterane" (Tweet). Ontsluit 28 Julie 2017 - via Twitter.
Eschiliman, Bob (27 Julie 2017). "President Trump belowe dat Amerika nooit die veterane van die 'vergete oorlog' sal vergeet nie". Charisma. Lake Mary, Florida: Charisma Media. Gearchiveer van die oorspronklike op 28 Julie 2017. Besoek op 28 Julie 2017.
조국 해방 전쟁 승리 의 날 [Oorwinning in die bevrydingsoorlogsdag van die vaderland] (in Koreaans). Gearchiveer uit die oorspronklike op 11 Oktober 2014.
Sien Young Lee Maxim Duncan. "Kim Jong Un besoek oorlogsgrafte voor Noord -Korea se 'Dag van Oorwinning'". NBC Nuus. Gearchiveer van die oorspronklike op 16 Januarie 2014. Besoek op 16 September 2014.
Agov, Avram (2013). "Alliansies van Noord -Korea en die onvoltooide Koreaanse oorlog" (PDF). Die Journal of Korean Studies. Vancouver. 18 (2): 225–262. doi: 10.1353/jks.2013.0020. S2CID145216046. Argief van die oorspronklike (PDF) op 4 Maart 2016. Besoek op 30 Augustus 2014.
Catchpole, Brian (2000). Die Koreaanse Oorlog (1ste uitgawe). New York: basiese boeke. pp. 216, 320, 322. ISBN978-0786707805.
Mount, Graeme S. Laferriere, André (2004). Die diplomasie van die oorlog: die saak van Korea . Québec: Black Rose Books. bl. 122–123. ISBN978-1551642390.
Stokesbury, James L. (1988). 'N Kort geskiedenis van die Koreaanse oorlog (1ste uitgawe). New York: William Morrow and Company. bl. 144–153, 187–199, 240, 242–245. ISBN978-0688063771.
Stokesbury, James L. (30 Januarie 1990). Koreaanse kort geskiedenis. HarperCollins. ISBN978-0-688-09513-0.
Stueck, William Whitney (1995). Die Koreaanse Oorlog: 'n Internasionale Geskiedenis (1ste uitgawe). Princeton, New Jersey: Princeton University Press. pp. 211–212, 214–216, 225, 229, 237. ISBN978-0691037677.
Selden, Mark So, Alvin Y. (2004). Oorlogs- en staatsterrorisme: die Verenigde State, Japan en die Asië-Stille Oseaan in die lang twintigste eeu. Lanham, Maryland: Rowman en Littlefield. pp. 77–80. ISBN978-0742523913.
Watry, David M. (2014). Diplomasie op die rand: Eisenhower, Churchill en Eden in die Koue Oorlog. Baton Rouge, Louisiana: Louisiana State University Press. ISBN978-0807157183.
80 ms 6,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getExpandedArgument 80 ms 6,9% dataWrapper 80 ms 6,9% tostring 40 ms 3,4% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas by 40 ms 3,4% Scribunto_LuaSandboxCallback :: vind 40 ms 3,4% Scribunto_LuaSand 3,4% % [ander] 160 ms 13,8% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
Die Koreaanse oorlog eindig (amper)
Suid -Korea is vandag 'n vrye land met 'n robuuste ekonomie, terwyl Noord -Korea een van die ergste totalitêre state en menseregteskenders ter wêreld is. Baie Amerikaners weet nie die groot prys wat hul land betaal het om te verhoed dat Suid -Korea onder kommunistiese bewind val nie. Die geskiedenis van die Koreaanse skiereiland sou baie anders wees as dit nie vir Amerikaanse optrede was nie.
Na die Tweede Wêreldoorlog is Korea deur die Verenigde State en die Sowjetunie na die nederlaag van Japan in twee verskillende nasies verdeel. Op 25 Junie 1950 het ongeveer 75 000 soldate uit die Sowjet-gesteunde noorde die Suide binnegeval en die Koreaanse Oorlog begin. Die Verenigde State, onder president Harry Truman, was bang vir 'n groter uitbreiding van kommunisme regoor die wêreld en het 'n maand later troepe onder die vaandel van die Verenigde Nasies toegewy aan die konflik.
Die aanvanklike strategie van die Amerikaanse en Geallieerde mag was om die Noord -Koreane terug te sit oor die 38ste parallel of grens tussen die twee lande. Truman en die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur besluit egter dat 'n breër veldtog nodig is om die Noorde heeltemal van die kommunisme te bevry. Die probleem met hierdie benadering was dat dit die kommunistiese China, wat 'n grens met Noord -Korea gedeel het, ontsenu het. In reaksie daarop dat Amerikaanse soldate sy grens nader, het China troepe na Noord -Korea gestuur om teen die Amerikaners te veg. Truman wou nie 'n oorlog met China hê nie, wat jare en talle Amerikaanse lewens sou verg. Dit kon ook gelei het tot 'n direkte konfrontasie met die Sowjetunie wat waarskynlik namens China sou ingryp. Aan die ander kant het generaal MacArthur geglo dat daar geen plaasvervanger vir die oorwinning was nie en wou hy hê dat die oorlog teen China en die internasionale kommunisme gevoer moes word. Uiteindelik het Truman sy gesag as bevelvoerder en hoof gebruik en MacArthur onthef van sy pligte.
Na jare se moeilike gevegte kon die twee partye 'n wapenstilstand teken op 27 Julie 1953. Die ooreenkoms het krygsgevangenes toegelaat om te bly waar hulle wil, 'n groot twispunt tussen die twee partye het 'n nuwe grens getrek naby die 38ste parallel wat Suid-Korea het 'n oppervlakte van 1 500 vierkante myl ekstra en 'n 'gedemilitariseerde sone' van 2 myl wye geskep wat vandag nog bestaan.
Byna 37 000 Amerikaners is dood en nog 100 000 gewond. Die oorlog het in totaal byna 5 miljoen mense doodgemaak, waarvan ongeveer die helfte burgerlikes was. Alhoewel die gevegte gestaak is, bestaan ​​daar steeds 'n oorlogstoestand tussen Noord- en Suid -Korea, en ongeveer 28,500 Amerikaanse soldate bly in Suid -Korea ontplooi.
Korea word soms 'die vergete oorlog' genoem, vanweë die nabyheid aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die besluitlose resolusie daarvan, en Korea is een van die vele voorbeelde van Amerika wat ander lande regoor die wêreld verdedig. Tans leef nog ongeveer 2,3 miljoen Koreaanse oorlogsveterane, waarvan baie ook in die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Dit is belangrik dat ons Amerikaners hul opoffering onthou.
Van 1950 tot 1953 het 17 000 Australiërs in die weermag, vloot en lugmag geveg as deel van die Verenigde Nasies se multinasionale magte.
Australiese troepe het in 1951 aan twee groot gevegte deelgeneem. Die eerste, op 22 April 1951, het Chinese magte die Kapyong -vallei aangeval en Suid -Koreaanse en Australiese troepe gedwing om ander VN -troepe, waaronder die Australiër, terug te trek, is beveel om die aanval te stop. Na 'n nag van hewige gevegte, waartydens die geallieerde posisies oorskry is, het die Australiërs hul posisies teenaanval en weer ingeneem en die Chinese opmars gestuit. Die Australiërs het baie min slagoffers gely. Vir hul bydrae tot hierdie aksie het 3 RAR (Royal Australian Regiment) 'n Amerikaanse presidensiële toekenning ontvang.  [ verduideliking nodig ]
Australiese soldate het ook deelgeneem aan Operasie Kommando, 'n aanval op 'n Chinese posisie in 'n draai van die Imjin-rivier, 'n rivier wat noord-suid loop wat die 38ste parallel noord net bokant Seoul oorsteek. Die aanval het op 3 Oktober 1951 begin, en na vyf dae van swaar gevegte het die Chinese onttrek. Twintig Australiërs is dood in die geveg en 89 is gewond. 
Namate die oorlog voortgeduur het, het verskeie ander lande minder gewillig geword om meer grondtroepe by te dra. Australië het egter sy troepesterkte in Korea verhoog. 
Nadat die oorlog geëindig het, het Australiërs vier jaar as militêre waarnemers in Korea gebly. Australië het politieke en veiligheidsvoordele behaal, waarvan die belangrikste die ondertekening van die ANZUS -verdrag met die Verenigde State en Nieu -Seeland was.
Kanada het 29 791 troepe na die oorlog gestuur, met nog 7 000 oor om tot die einde van 1955 toesig te hou oor die skietstilstand. Hiervan het 1 558 ongevalle geword, waaronder 516 sterftes, waarvan die meeste deur gevegte was.  Kanada se deelname het 'n brigade troepe, agt vlootvaartuie en 22 vlieëniers vir Amerikaanse straalvliegtuie ingesluit.
Die eerste Kanadese hulp aan die VN -magte kom van die Royal Canadian Navy. Op 12 Julie 1950 het drie Kanadese vernietigers, HMCS Cayuga, HMCS Athabaskan en HMCS Sioux, is na Korea gestuur om onder die bevel van die Verenigde Nasies te dien. Hierdie skepe ondersteun die aanval op Inchon en speel 'n besonder belangrike rol in die ontruiming. Kanadese skepe het ook die blokkade op Noord -Koreaanse waters aangehou en kusdorpe teen aanvalle beskerm.
Die Kanadese weermag het ook gehelp om die VN -magte af te weer en groot posisies teen Chinese aanval te verdedig en te verdedig.
Die Koreaanse Oorlog was die laaste groot konflik waaraan Kanadese magte deelgeneem het tot die Persiese Golfoorlog in 1991, en die laaste groot geveg deur grondtroepe tot 2002 in Afghanistan. Kanada het 'n geringe rol gespeel in die gevegte in Ciprus in 1974 en op die Balkan by Medak Pocket in die 1990's.
Die Kanadese weermag is herleef as gevolg van die Koreaanse Oorlog. 'N Omskakeling na wapens en toerusting wat deur die VSA ontwerp is, is in die 1950's beplan, maar die noodgeval in Korea het die gebruik van oorlogsvoorrade van Britse wapens uit die Tweede Wêreldoorlog genoodsaak. Aan die einde van die vyftigerjare het Kanada 'n verskeidenheid wapens aangeneem.
As die enigste Latyns -Amerikaanse land wat aan die konflik deelgeneem het, het Colombia grond- en vlootsteun aan Suid -Korea verleen. Onder hul nuutverkose president het Laureano Gomez na groter ekonomiese betrekkinge met die Verenigde State gesoek om die vorige spanning van anti-VSA te verlig. gevoelens tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste bataljon was 'n vrywillige mag van meer as 1000 personeel in Junie 1951 en ongeveer 5000 matrose en soldate het tussen 1951-1954 hulp verleen om Columbia se enigste fregat destyds, die Almirante, op te neem.
In 'n tyd van politieke probleme weens 'n gebrek aan kabinetslede en 'n premier, het die Franse regering uiteindelik militêre steun aan Suid -Korea verleen deur die Franse leër se bataillon français De l'ONU van meer as 3000 soldate en matrose te stuur. Hierdie bataljon het 'n beduidende rol gespeel in die verdediging van die 38ste parallel op die Koreaanse skiereiland en die Suid -Koreaanse hoofstad Seoul tussen 1950 en 1954. Die Franse was destyds bekommerd dat indien hulle in hul pogings sou misluk, toekomstige betrekkinge tussen hulle Indochina sou benadeel en die VN.
Byna 5000 troepe van die Griekse ekspedisiemag, van sy lugmag en weermag, is voorsien in reaksie op die VN se beroep op meer hulp aan die begin van die Koreaanse Oorlog. Dit lyk vreemd dat so 'n klein land met onbeduidende bande met Suid -Korea so 'n groot hoeveelheid steun tydens die oorlog sou bied. Griekeland het egter internasionale simpatie met Korea gehad weens sy eie geskiedenis van 'n burgeroorlog teen kommunisme. 'N Ander rede waarom Griekeland 'n groot hoeveelheid troepe gestuur het, was as gevolg van 'n lang wedywering met Turkye, aangesien Griekeland ook probeer het om die betrekkinge met die VN en die Verenigde State te verbeter.
Gedurende hierdie tyd was Indië nuut onafhanklik van die Britse bewind en beskou die Koreaanse konflik as 'n motivering en ook 'n bedreiging. Tydens die koue oorlog het New Delhi meer besorg geraak oor die welstand van Indië weens die verspreiding van kommunisme en die voortdurende ondersteuning van die USSR en China aan Noord-Korea. Hierdie gebeure kan daartoe lei dat kommunistiese invloed na Indië kom. Indië het optree in die vorm van mediese voorrade, personeel en 'n bewaarmag wat gebruik is om na vyandige krygsgevangenes om te sien (EPOW's)
Vanweë die aard van die konflik en die kernkragvermoëns daarvan, besluit Indië om 'n meer konserwatiewe rol te speel om die res van die VN en Suid -Korea by te staan. Indië het ook bygedra om die oorlog te beperk en nie toe te laat dat dit eskaleer deur saam te werk met die resolusies van die VN se Veiligheidsraad om 'n status quo te bied om langdurige konflik te vermy nie. Indië ondersteun ook die VN se Veiligheidsraad in die bevordering van die mag van eenheid onder die groot moondhede om saam te werk aan 'n oplossing van die konflik.
Namate Amerikaanse besettingsleërs na die Koreaanse skiereiland gestuur is, het Japan se veiligheid problematies geraak. Onder leiding van die Verenigde State het Japan die gereserveerde polisie gestig, later die Japan Self-Defense Forces (自衛隊). Die ondertekening van die Vredesverdrag met Japan (日本国 と の 平和 条約 in die volksmond bekend as die Verdrag van San Francisco) is ook gehaas om Japan terug te keer na internasionale gemeenskappe. In die oë van sommige Amerikaanse beleidmakers word die nie-intelligensie-klousule in die Grondwet reeds teen 1953 as 'n 'fout' beskou.
Ekonomies kon Japan baie baat by die oorlog, en die Koreaanse Oorlog het die opkoms van Japan se ekonomie en die ontwikkeling daarvan tot 'n wêreldmoondheid baie gehelp. Amerikaanse vereistes vir voorrade is georganiseer deur middel van 'n spesiale aankope -stelsel, wat plaaslike aankope moontlik gemaak het sonder die ingewikkelde Pentagon -verkrygingstelsel. Meer as $ 3,5 miljard is bestee aan Japannese ondernemings, met 'n hoogtepunt van $ 809 miljoen in 1953, en die zaibatsu het van wantroue tot bemoediging oorgegaan. Onder diegene wat floreer het nie net op bevel van die weermag nie, maar ook deur Amerikaanse industriële kundiges, waaronder W. Edwards Deming, was Mitsui, Mitsubishi en Sumitomo. Die Japanse vervaardiging het tussen Maart 1950 en 1951 met 50% gegroei, en teen 1952 is die lewenstandaarde voor die oorlog bereik en die produksie was twee keer die vlak van 1949. Om 'n onafhanklike land te word nadat die Verdrag van San Francisco Japan van die lastel verlos het van die besettingsmagte.
Tydens die oorlog het 200 000 tot 400 000 Koreane na Japan gevlug, met vertroue op familielede wat reeds in Japan woon om vir hulle skuilings en nodige papierwerk te voorsien om wettig te lewe. Hulle het saam met diegene wat uit Jeju gevlug het, gevorm en die grootste Koreaanse bevolkingsgroep na die Tweede Wêreldoorlog in Japan gevorm. Hoewel hulle aanvanklik geen sterk politieke instemming gehad het nie, is hulle uiteindelik verdeel in faksies wat Noord- of Suid -Korea ondersteun, maar min hou by die ideaal van verenigde Korea.
Die PRC het van sy beste eenhede gestuur om by die oorlog aan te sluit. Alhoewel die People's Liberation Army (PLA) aanvanklike sukses behaal het, het verliese (op die slagveld sowel as in materiële en ongevalle) die PLA se swakhede in vuurkrag, lugondersteuning, logistiek en kommunikasie blootgelê. As gevolg hiervan het die PLA 'n nuwe mandaat gekry om homself te moderniseer en te professionaliseer. Dit was in stryd met die vorige mandaat van die PLA wat dogma voor kundigheid en modernisering gestel het. Die bevelvoerder van die PLA -magte in Korea tydens die oorlog, marskalk Peng Dehuai, is as die eerste minister van verdediging van die regering aangewys om die veranderinge en hervormings soos die modernisering van wapens, opleiding en dissipline, die rangstelsel en diensplig te implementeer. : 192
China het die Suid -Koreaanse en Amerikaanse weermagte suksesvol verhinder om 'n teenwoordigheid op die grens van Manchuria te vestig. Destyds was Mantsjoerije, veral Liaoning - die Chinese provinsie noord van die Yalu -rivier - die belangrikste industriële sentrum van China. Die beskerming van die Mantsjoeriese nywerheidsgebied was een van die belangrikste redes waarom China die oorlog betree het. Deur die Noord -Koreaanse staat te ondersteun, het China ook meer as 300 km strategiese buffersone van die VSA verkry, wat die militêre uitgawes wat nodig is om die Koreaanse grens vir die volgende vyftig jaar te beskerm, sou vermy.
Aan die ander kant het dit beteken dat China die geleentheid verloor het om Taiwan te herenig. Aanvanklik het die Verenigde State die KMT laat vaar en verwag dat Taiwan in elk geval na Beijing sou val, dus was die basiese Amerikaanse beleid om 'te wag en te sien' met die veronderstelling dat Taiwan se val na Kommunistiese China onvermydelik was. Die Noord -Koreaanse inval in Suid -Korea, in die konteks van die Koue Oorlog, het egter beteken dat die Amerikaanse president Truman weer ingegryp en die sewende vloot gestuur het om die Formosa (Taiwan) Straat te "neutraliseer". : 311 
Tydens die oorlog is meer as 'n beraamde aantal 21 800 Chinese troepe deur die Geallieerdes gevange geneem. Na die oorlog het hulle die kans gekry om na die Volksrepubliek China terug te keer of na die Republiek van China (Taiwan) te gaan. Meer as twee derdes van die hele groep het gekies om na Taiwan te gaan weens die vrees vir regeringswraak, en het gevolglik na die weermag van die Republiek van China gegaan.
Die oorlog het ook gedeeltelik bygedra tot die agteruitgang van die Sino-Sowjet-betrekkinge. Alhoewel die Chinese hul eie redes gehad het om die oorlog te betree, soos hierbo genoem, was die opvatting dat die Sowjets dit as volmag gebruik het, gedeel deur die Westerse blok. MacArthur was 'n noemenswaardige uitsondering, en het van sy heersende opvatting verskil in sy toespraak "Old Soldiers Never Die".  China moes 'n Sowjet -lening, wat oorspronklik bedoel was om hul vernietigde ekonomie te herbou, gebruik om Sowjet -wapens te betaal.
Uit amptelike Chinese bronne breek die ongevalle uit die PVA Koreaanse oorlog soos volg op: 114 084 dood in aksie 380 000 totaal gewond in aksie  70 000 sterf aan wonde of siektes en 25 621 vermis. 
Korea het 'n belangrike rol gespeel in die handhawing van die ekonomiese stabiliteit van die ROC. Tot die oorlog in Korea het die VSA grotendeels die nasionalistiese regering van Generalissimo Chiang Kai-shek laat vaar, wie se magte na Taiwan teruggetrek het ná hul nederlaag in die hand van Mao Zedong se kommuniste in die Chinese burgeroorlog. Die VSA het inderdaad min betrokkenheid by die konflik gehad, behalwe om oorskotmateriaal aan die nasionaliste te verskaf. Die betrokkenheid van die Volksrepubliek by die Koreaanse Oorlog het egter enige Amerikaanse beleid wat Taiwan sou toelaat om onder die PRC -beheer te val, onhoudbaar gemaak. Dit het die Amerikaanse beleid laat vaar om Taiwan by die kommunistiese Chinese staat te laat aansluit, die beleid wat voor die oorlog bestaan ​​het. Truman se besluit om Amerikaanse oorlogskepe na die Formosa -straat te stuur, sowel as 'n toename in hulp om die PRC te weerhou om enige poging om Taiwan binne te val, te doen, nadat hy niks gedoen het om die nasionaliste se nederlaag op die vasteland te voorkom nie, is 'n bewys hiervan . : 311
Die anti-kommunistiese atmosfeer in die Weste in reaksie op die Koreaanse Oorlog het ook tot die sewentigerjare bygedra tot die onwilligheid om die Volksrepubliek China diplomaties te erken. In daardie tyd is die Republiek van China (ROC) deur die VSA erken as 'die' wettige Chinese regering, en dit het Taiwan weer in staat gestel om polities, militêr en ekonomies te ontwikkel. Die gevolg was dat dit vandag moeilik sou wees om enige poging deur die Volksrepubliek om die eiland binne te val, of andersins die mense daar te dwing tot 'n ooreenkoms van politieke eenheid met die kommunistiese beheerde vasteland, en moontlik onmoontlik sou wees sonder baie bloedvergieting. Alhoewel die ekonomiese bande tussen die Volksrepubliek China en die ROC sedert die negentigerjare geweldig gegroei het, het hulle 'n mate van onderlinge afhanklikheid bereik wat selfs twintig jaar gelede ondenkbaar sou gewees het, maar die politieke diplomasie tussen die ROC en die vasteland van China bly gespanne, en opeenvolgende regerings in Taiwan het konsekwent, indien soms skuins aangedui dat hulle vasbeslote was om onafhanklik te bly vir die afsienbare toekoms.
Nietemin het die afvalliges op 23 Januarie 1954 in Taiwan aangekom en is dit onmiddellik as 'anti-kommunistiese vrywilligers' gevier. Die ROC -regering het binnekort tot 23 Januarie tot Wêreldvryheidsdag tot hul eer verklaar.  
Die oorlog was 'n politieke ramp vir die Sowjetunie. Sy sentrale doel, die vereniging van die Koreaanse skiereiland onder die Kim Il-Sung-regime, is nie bereik nie. Grense van beide dele van Korea het feitlik onveranderd gebly. Verder was die betrekkinge met die kommunistiese bondgenoot China ernstig en permanent bederf, wat gelei het tot die Sino-Sowjet-skeuring wat tot die ineenstorting van die Sowjetunie in 1991 geduur het.
Die sterk weerstand van die Verenigde State teen die inval het moontlik 'n Sowjet-ingryping in Joego-Slawië tydens die skeuring van Tito-Stalin verhinder.  Die oorlog verenig intussen die lande binne die kapitalistiese blok: die Koreaanse Oorlog het die sluiting van 'n vredesooreenkoms tussen die VSA en Japan versnel, die verwarming van Wes -Duitsland se betrekkinge met ander Westerse lande, die skepping van militêre en politieke blokke ANZUS (1951) en SEATO (1954). As gevolg van die oorlog het die gesag van die Sowjet -staat egter gegroei, wat blyk uit sy bereidheid om in te meng in ontwikkelende lande van die Derde Wêreld, waarvan baie na die Koreaanse oorlog die sosialistiese ontwikkelingspad volg, nadat hulle die Sowjetunie gekies het as hul beskermheer.
Daar word algemeen aangeneem dat die oorlog 'n groot las op die nasionale ekonomie van die Sowjetunie was, wat steeds onder die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog gely het. Uitgawes vir verdediging het beslis skerper toegeneem as wat hulle andersins sou gehad het. Daar word egter beweer dat 'n groot deel van die betaling vir die Sowjet -bydrae tot die oorlogspoging deur China gemaak is (wat moontlik die uiteinde van die uiteensetting tussen die twee lande kan verduidelik). Sommige historici glo ook dat die oorlog in plaas van 'n ooglopende politieke ramp eintlik die militêre mag van die Sowjetunie kon behou, terwyl die westerse magte relatief gebroke was. [ aanhaling nodig ]
Ondanks die uitgawes en ongeag wie dit betaal het, moet daar ook gesê word dat die Koreaanse Oorlog ongeveer dertigduisend Sowjet -militêre personeel waardevolle ervaring gebied het in die voer van plaaslike oorloë. Die konflik het die Sowjette ook die geleentheid gebied om verskeie nuwe vorme van bewapening te toets, veral die MiG-15-gevegsvliegtuie. Verder is talle modelle van Amerikaanse militêre toerusting vasgelê, wat dit vir Sowjet -ingenieurs en wetenskaplikes moontlik gemaak het om Amerikaanse tegnologie te verander, en dit wat hulle geleer het, te gebruik vir die ontwikkeling van nuwe vorme van hul eie wapens. Volgens gedeklassifiseerde Sowjet -dokumente wat na die val van die USSR vrygestel is, was Stalin self moontlik die belangrikste struikelblok vir vrede in Korea, veral vanweë die intelligensie wat op die Amerikaanse oorlogsmasjien versamel is, en die toetsing van nuwe Sowjet -militêre toerusting tydens die konflik. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Turkye 'n neutrale standpunt gehandhaaf. Die Geallieerdes het tydens die Tweede Konferensie in Kaïro besluit dat die behoud van Turkye se neutraliteit hul belange sou dien, deur die as te verhinder om die strategiese oliereserwes van die Midde -Ooste te bereik. Ongelukkig, en hoewel Turkye uiteindelik in 1945 oorlog aan die asmoondhede verklaar het, het hierdie besluit die newe-effek gehad om die land na die oorlog ietwat geïsoleerd in die diplomatieke arena te laat. Aan die begin van die vyftigerjare was Turkye onder druk van die Sowjetunie oor territoriale kwessies, veral met betrekking tot die beheer van die Turkse Straat. Op soek na 'n bondgenoot teen die Sowjets, het Turkye probeer om by die NAVO -alliansie aan te sluit, en die Koreaanse Oorlog is beskou as 'n geleentheid om Turkye se goeie voorneme te toon.
Turkye was een van die groter deelnemers aan die VN -alliansie en het byna 5500 troepe gepleeg. Die Turkse Brigade, wat onder die Amerikaanse 25ste Infanteriedivisie gewerk het, het gehelp om die toevoerlyne van die VN -magte te beskerm wat na Noord -Korea gevorder het. Dit was egter die gevegte van Kunu-ri en Kumyanjangni wat die Turkse brigade 'n reputasie en lof van die VN-magte besorg het.  As gevolg van hul optrede in hierdie gevegte (721 KIA, 168 MIA en 2111 WIA),  is 'n monument in Seoul geskep ter nagedagtenis aan die Turkse soldate wat in Korea geveg het. [ aanhaling nodig ]
Tog was Turkye se betrokkenheid by die Koreaanse Oorlog destyds 'n omstrede onderwerp in Turkye, en is dit steeds so. Eerstens, terwyl die stuur van troepe na Korea die respek van die Weste aan Turkye besorg het, was dit ook die begin van meer openlike botsings met die Oosblok. Tweedens is die premier van Turkye, Adnan Menderes, gekritiseer omdat hy troepe gestuur het sonder om eers die parlement te vra. Laastens, hoewel Turkye se prestasie in die Koreaanse Oorlog deur baie burgers beskou word as een van die edelste episodes van die land se onlangse geskiedenis, meen sommige ook dat die stuur van die land se soldate ter wille van die 'imperialistiese moondhede' een van die belangrikste was. die meeste verkeerde buitelandse beleidsbesluite wat ooit deur die Turkse Republiek geneem is.
Tog het Turkye se toetrede tot die oorlog as deel van die VN -bevel inderdaad 'n groot invloed gehad op die verdienste van 'n plek in die NAVO. Turkye kan dus beskou word as 'n land wat baat gevind het by die Koreaanse Oorlog.
Ongeveer 100 000 Britse troepe het in die Koreaanse oorlog geveg. Hul beduidende betrokkenheid was die Slag van die Imjin -rivier teen Chinese soldate. 600 soldate van die Britse leër het 'n mag van 30 000 Chinese troepe bestry wat die Imjin -rivier in Korea oorsteek in 1951. Aan die einde van die geveg het 10 000 Chinese troepe geval. Die Verenigde Koninkryk het slegs ongeveer 59 slagoffers gely. Hierdie geveg was 'n keerpunt in die oorlog, aangesien dit die Chinese opmars gestuit het. Die Gloucester Valley Battle Monument is 'n gedenkteken vir Britse soldate wat in Solma-Ri, Suid-Korea, vermoor is. 1 078 Britse soldate sterf in die Koreaanse oorlog.
Die departement van verdediging beraam dat die Verenigde State $ 15 miljard (gelykstaande aan $ 145 miljard in 2020) aan die Koreaanse oorlog bestee het.  Die Amerikaanse verdedigingsbegroting was gedurende hierdie tydperk byna vervierdubbel, en hoë uitgawes is selfs na 1953 gehandhaaf. 
President Truman het aan die begin van die oorlog in Desember 1950 'n nasionale noodtoestand verklaar waartydens die boetes ingevolge talle federale statute outomaties toegeneem het. Alhoewel die noodgeval lankal verdwyn het, het die federale howe steeds die strawwe in die 21ste eeu toegepas op dade wat plaasgevind het terwyl die noodgeval op sy hoogtepunt was. 
Rasse -integrasiepogings in die Amerikaanse weermag het tydens die Koreaanse Oorlog begin, waar Afro -Amerikaners vir die eerste keer in geïntegreerde eenhede geveg het. President Truman het op 26 Julie 1948 uitvoerende bevel 9981 onderteken en 'n beroep op die weermag gedoen om gelyke behandeling en geleentheid vir swart dienspligtiges te bied. Die mate waarin Truman se bevele van 1948 uitgevoer is, wissel tussen die verskillende takke van die weermag, met gesegregeerde eenhede wat nog aan die begin van die oorlog ontplooi was en uiteindelik teen die einde van die oorlog geïntegreer is. Die laaste groot geskeide operasionele eenheid was die Amerikaanse 24ste Infanterieregiment wat op 1 Oktober 1951 gedeaktiveer is.
Daar was 'n mate van verwarring oor die voorheen gerapporteerde aantal 54,589 sterftes in die Koreaanse Oorlog. [ aanhaling nodig ] In 1993 is hierdie getal deur die departement van verdediging verdeel in 33,686 gevegsterfte, 2,830 nie-gevegsterftes en 17,730 sterftes van personeel van die departement van verdediging buite die Koreaanse teater.  Daar was ook 8,142 Amerikaanse personeel wat tydens die oorlog as Missing In Action (MIA) gelys is. Amerikaanse slagoffers in die oorlog is minder as in die Viëtnam -oorlog, maar dit het oor drie jaar plaasgevind in teenstelling met 15 jaar (1960 tot 1975) in Viëtnam. Die vordering in mediese dienste, soos die Mobile Army Chirurgiese Hospitaal, en die vinnige vervoer van die gewonde na hulle, soos met helikopters, het egter gelei tot 'n laer sterftesyfer vir die VN -magte as in vorige oorloë.
Vir diens tydens die Koreaanse Oorlog het die Amerikaanse weermag die Koreaanse diensmedalje uitgereik. Baie nog steeds lewende Koreaanse oorlogsveterane beweer egter dat hul land die herinnering aan hierdie oorlog sal versuim. Met meer openlike vertonings wat gemaak is vir die Eerste Wêreldoorlog, die Tweede Wêreldoorlog, die Viëtnam -oorlog, die Persiese Golfoorlog, die oorlog in Afghanistan en die oorlog in Irak, word die Koreaanse oorlog deur sommige die 'vergete oorlog' genoem of die "Onbekende Oorlog." As 'n gedeeltelike oplossing is die Koreaanse Oorlog -veterane -gedenkteken in Washington, DC, gebou en opgedra aan veterane van die oorlog op 27 Julie 1995.
Die VSA het steeds 'n sterk militêre teenwoordigheid in Korea, as deel van die poging om die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms tussen Suid- en Noord -Korea te handhaaf. 'N Spesiale diensversiering, bekend as die Korea Defense Service Medal, is gemagtig vir Amerikaanse dienslede wat vandag 'n diensplig in Korea bedien.
Die uitbreek van die oorlog het Westerse leiers oortuig van die groeiende bedreiging van internasionale kommunisme. Die Verenigde State het Wes -Europese lande, waaronder Wes -Duitsland, begin aanmoedig om by te dra tot hul eie verdediging, hoewel dit deur die buurland, veral Frankryk, as 'n bedreiging beskou word. Wes -Duitsland het nie in die Koreaanse oorlog geveg nie, aangesien dit gedemilitariseer is. Soos die oorlog voortgesit het, het die opposisie teen herbewapening egter verminder en China se toetrede tot die oorlog het Frankryk sy posisie ten opsigte van die Duitse herbewapening van Bundeswehr laat hersien. Om die situasie te beperk, het Franse amptenare voorgestel die oprigting van die European Defense Community (EDC), 'n supranasionale organisasie, onder leiding van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO).
Die einde van die oorlog het die vermeende kommunistiese bedreiging verminder en sodoende die noodsaaklikheid van so 'n organisasie verminder. Die Franse parlement het die bekragtiging van die EDC -verdrag onbepaald uitgestel. Hierdie verwerping in die Franse parlement is veroorsaak deur Gaullistiese vrese dat die totstandkoming van die EDC die nasionale soewereiniteit van Frankryk bedreig. Die EDC is nie bekragtig nie, en die inisiatief het in Augustus 1955 in duie gestort.
Hoe het die Koreaanse oorlog geëindig?
Die gevegte eindig uiteindelik op 27 Julie 1953, na twee jaar se onderhandelinge. Seoul het vier keer van hande verwissel. Die nuutverkose president Dwight D. Eisenhower (voorheen generaal en opperbevelhebber tydens die Tweede Wêreldoorlog) is na Korea om self uit te vind hoe hy dit kan beëindig. Indiese generaal K.S. Thimayya het 'n oplossing vir die probleem van krygsgevangenes gelê, wat beide kante aanvaar het.
Die skietery het daardie dag gestop, maar die oorlog het dit nooit gedoen nie.
Die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms is onderteken deur die Verenigde Nasies, die Koreaanse Volksleër en die Chinese Volksvrywillige Weermag, maar Syngman Rhee se regering wou nie teken nie. Dit is 'n wapenstilstand en nie 'n vredesverdrag nie, wat beteken dat die oorlog tegnies voortduur, alhoewel gevegte opgehou het.
Vandag beweer Noord -Korea dat dit die Koreaanse oorlog gewen het, wat hulle die 'vaderlandse bevrydingsoorlog' noem, en blameer die Verenigde State dat hulle dit in die eerste plek begin het. Die wapenstilstand het die gedemilitariseerde sone (DMZ) gevestig soos ons dit vandag ken, waar Amerikaanse en Suid -Koreaanse soldate elke dag Noord -Koreaanse soldate afstaar.
Die Koreaanse Oorlog, ingebed tussen die romantiek van die Tweede Wêreldoorlog en Amerika se traumatiese ervaring in Viëtnam, word dikwels vergeet onder die konflikte van die 20ste eeu, soveel so dat dit dikwels 'The Forgotten War' genoem word.
Volgens die Departement van Veterane Sake leef daar vandag nog 1,16 miljoen Koreaanse Oorlog -veterane. As u dus een sien, vertel hulle alles wat u oor hul oorlog geleer het. Hulle sal dit waardeer dat u die tyd neem om dit te onthou.
Nadat dit eens deel was van die Japanse Ryk, was Korea aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog langs die 38ste parallel verdeel in 'n kommunistiese noordelike helfte wat deur die Sowjetunie gesteun is en 'n suidelike helfte wat deur Amerika beset was. Die spanning tussen die Verenigde State en die Sowjetunie het gestyg in wat as die Koue Oorlog beskou is, waarin hulle nie direk betrokke was nie, maar eerder bygestaan ​​het in verskeie volmagoorloë. Een daarvan was die Koreaanse Oorlog wat in Junie 1950 begin het toe die Noord -Koreaanse leër die 38ste parallel oorgesteek het, gewapen met Sowjet -tenks om Suid -Korea vinnig te oorskry. Die Verenigde State het Suid -Korea vinnig te hulp gekom. Generaal Douglas MacArthur, wat toesig gehou het oor die besetting van Japan na die Tweede Wêreldoorlog, het bevel gegee oor die Amerikaanse magte wat die Noord-Koreane aan die suidste punt van Korea by Pusan ​​moes terughou. Korea het geen strategiese belang vir die VSA nie, maar omdat hulle nie die kommunisme wou sien nie, het hulle die dreigement ernstig opgeneem en die VN sterk beïnvloed om hul toetrede tot die Koreaanse Oorlog te bekragtig.
Met slegs die kleinste vastrapplek in Pusan, besluit MacArthur op 'n amfibiese aanval op 'n hawe aan die westelike kus van Korea, genaamd Inchon. Met 'n suksesvolle landing het hy sy troepe verder ontplooi in 'n tangvorming wat die Suid -Koreaanse hoofstad Seoul teruggeneem het. Nadat hy Suid -Korea teruggeneem het, was MacArthur nie tevrede nie, aangesien die oorlog verander het van 'n verdedigende strategie om Suid -Korea van indringers in 'n aanvallende teen die kommunisme self te bevry. Hy het sy troepe oor die 38ste parallel gebruik en die Noord -Koreaanse leër agtervolg tot in die noordelike provinsies. Aanvanklik was dit 'n sukses, maar daar was terugslae, want dit was een van die warmste en droogste somers op rekord. Amerikaanse soldate het dikwels siek geword nadat hulle gedwing was om staat te maak op rysvleiswater wat met menslike afval bevrug is. Amerikaanse magte bevind hulle gou naby die Chinese grens by Yula -rivier. Hierdie optrede het veroorsaak dat leiers in die Volksrepubliek China vrees dat die VSA belangstel om Noord -Korea as 'n basis van operasies teen Mantsjoerije te beskou. Hulle het 'n leër gestuur om heimlik die Yalu -rivier oor te steek en die Amerikaanse/VN/ROK -magte aan te val.
President Truman het gehoop om die oorlog vinnig te beëindig, maar met die intrede van die Chinese en die moontlikheid dat die Sowjets net so goed sou kon, het Truman MacArthur ingedruk om terug te kom. MacArthur het dit egter as 'n knou vir die kommuniste beskou en het vir niks anders as 'n oorlog teen die kommunistiese China gewerp nie. In 'n daad van insubordinasie het MacArthur 'n brief geskryf waarin sy gedagtes uiteengesit word om aan die Amerikaanse publiek uitgelek te word. Vir hierdie daad het Truman die gewilde oorlogsheld afgedank en luitenant -generaal Matthew Ridgway aangestel as die nuwe bevelvoerder van grondmagte. Onder nuwe leiding is sterk versterkings en vestigings net noord van die 38ste parallel gehou. Ridgeway het af en toe aanvalle gestuur teen die Iron Triangle, 'n kommunistiese vesting en verhooggebied. Die Amerikaanse moraal het begin verbeter en die inisiatief het begin swaai teen die Chinese kommuniste.
In Julie 1951 begin vredesgesprekke by Panmunjom terwyl militêre konfrontasies op die grond en in die lug voortduur. Onderhandelinge het voortgegaan terwyl kommuniste geweier het om spesifiek te wyk oor die kwessie rakende repatriasie van krygsgevangenes. Nie een van die twee partye wou swak lyk nie, en af ​​en toe sou gesprekke maande lank op 'n slag onderbreek word. Dit was eers nadat Eisenhower, 'n oorlogsheld, verkies is dat 'n verdrag uiteindelik onderteken is. Omdat hy nie bang was vir republikeinse kritiek nie, het hy as republikein self aansienlike toegewings gemaak om 'n verdrag te onderteken. Korea het in wese dieselfde verdeelde staat teruggekeer as wat dit was voor die oorlog begin het, met Suid -Korea wat 'n ekstra 1.500 vierkante myl grondgebied opgedoen het saam met 'n 2 myl wye 'gedemilitariseerde sone' wat vandag nog bestaan. Die spanning aan alle kante het gedurende die Koue Oorlog -era voortgeduur.
Alhoewel die Koreaanse oorlog relatief kort was, was dit ook buitengewoon bloedig. In totaal het ongeveer 5 miljoen mense hul lewens verloor. Meer as die helfte hiervan was burgerlikes van Noord- en Suid -Korea. Hierdie getal burgerlike ongevalle was hoër as die Tweede Wêreldoorlog of Viëtnam. Byna 40 000 Amerikaners sterf in aksie op Koreaanse gevegsfront, terwyl meer as 100 000 gewond is. Tot vandag toe bly die verhouding tussen die regerings van Noord- en Suid -Korea antagonisties.
China staan ​​op as die VN die grootste deel van Noord -Korea inneem: Oktober 1950
VN neem Wonsan, antikommunistiese Noord-Koreane vermoor, China tree in oorlog, Pyongyang val op VN, Tweelingtunnels-slagting, 120 000 Chinese troepe trek na Noord-Korea se grens, VN stoot na Anju in Noord-Korea, Suid-Koreaanse regering voer 62 "medewerkers" uit Suid -Koreaanse troepe aan die Chinese grens
Gebruik een van die onderstaande dienste om by PBS aan te meld:
Jy het net probeer om hierdie video by te voeg My lys. Maar eers moet u by PBS aanmeld met een van die onderstaande dienste.
Jy het net probeer om hierdie program by te voeg My lys. Maar eers moet u by PBS aanmeld met een van die onderstaande dienste.
Deur 'n rekening te skep, erken u dat PBS u inligting met ons lidstasies en ons onderskeie diensverskaffers kan deel, en dat u die privaatheidsbeleid en gebruiksvoorwaardes gelees en verstaan ​​het.
U het die maksimum van 100 video's in my lys.
Ons kan die eerste video in die lys verwyder om hierdie een by te voeg.
U het die maksimum van 100 vertonings in my lys.
Ons kan die eerste vertoning in die lys verwyder om hierdie een by te voeg.
Première 29 April 2019
Werp nuwe lig op 'n geopolitieke plek, vertel deur die akteur John Cho. Meer meer
Die film, wat deur John Maggio geskryf en vervaardig is en deur die Koreaans-Amerikaanse akteur John Cho, nuwe lig op 'n geopolitieke brandpunt werp, konfronteer die mite van die 'Vergete Oorlog', wat die konflik na 1953 en globale gevolge beskryf.
'N Opskrif gee 'n opsomming van die gevoelens van baie Amerikaners aan die einde van die Koreaanse Oorlog: "Die bittere oorlog wat niemand gewen het nie." Meer as 33 000 Amerikaanse soldate is dood, waaronder 507 Iowans. En die wapenstilstandlyn was ongeveer dieselfde grens as wat Noord- en Suid-Korea oorspronklik geskei het. Kommunisme is egter nie toegelaat om te vorder nie, en die Verenigde State het 'n algehele oorlog met China vermy.
Die Koreaanse Oorlog word soms 'The Forgotten War' genoem. Dit was verwarrend vir baie Amerikaners wat nie verstaan ​​het waarvoor die Verenigde State baklei nie. Toe Amerika nie 'wen' nie, maar slegs 'n skietstilstand bereik het, het sommige die terugkerende soldate die skuld gegee dat hulle die geveg 'verloor' het. Hulle het hierdie soldate nie dieselfde eer en ontvangs gegee as wat hulle vir WW II -soldate gehad het nie.
'N Klas junior hoërskoolleerlinge het begin om die Koreaanse Oorlog -soldate in Iowa te eer, soos soldate van ander oorloë was. In 1984 het studente van die Harding Junior High School in Des Moines 'n brief aan goewerneur Terry Branstad geskryf waarin hulle gevra het waarom daar geen herdenking by die Iowa Capitol aan Koreaanse oorlogsoldate was nie. Die idee het posgevat. Op 28 Mei 1989 is die monument van die Koreaanse Oorlog op 'n plek suid van die Capitol toegewy. Dit is 'n 14 voet lange pilaar omring deur agt tablette van ses voet wat die verhaal van die oorlog vertel, insluitend prente, woorde en kaarte.