'N Dokumentêr oor Libië: 'n ander nare verhaal? - EU -verslaggewer
Verwante onderwerpe:Yevgeny Prigozhin
Toe die Europese Unie-ambassadeur in Libië José Sabadell aangekondig die heropening van die blok se missie na Libië op 20 Mei, twee jaar nadat dit gesluit is, ontvang die nuus 'n duidelike gedempte fanfare. Aangesien daar elke week nuwe geopolitieke krisisse in die kollig val, is dit nie verbasend dat die Europese politieke kommentaar oor sy buurland oor die Middellandse See stil geword het nie. Maar die radiostilte oor onlangse verwikkelinge in die Noord - Afrikaanse land weerspieël 'n kommerwekkende gebrek aan besinning op EU - vlak oor die komende verkiesing wat die verloop van die land in Desember sal bepaal, na 'n dekade van bloedvergieting, skryf Colin Stevens.
Maar ondanks die tien jaar wat verloop het sedert die noodlottige besluit van Nicolas Sarkozy om Frankryk se gewig agter die anti-Gaddafi-magte in te gooi, het lidlande ' aksies in Libië bly teenstrydig en teenstrydig - 'n probleem wat slegs die politieke verdeeldheid in die land vererger het. Juis omdat Libië se toekoms afhang van die stemming in Desember, moet die EU egter probeer om die verdeeldheid tussen sy groter lede te oorbrug en Europese leiers te verenig agter 'n gemeenskaplike buitelandse beleid.
Die spookagtige nalatenskap van die Arabiese Lente
Die vraagtekens rondom die komende verkiesing weerspieël die magstryd in Libië van die afgelope dekade. Na 'n burgeroorlog van agt maande in 2011, waartydens 25,000 burgerlikes hul lewens verloor het, het protesteerders daarin geslaag om die 42 jaar lange regime van kolonel Gaddafi omver te werp. Maar die gemoedstoestand is vinnig in die wiele gery deurdat onmin en wantroue tussen die wen-milisies ontstaan ​​het. In die nadraai, 3 verskillende regerings het in die magsvakuum getree en sodoende a veroorsaak tweede burgeroorlog en duisende meer sterftes.
Toe Tripoli se oorgangsregering (GNU) dus was gestig in Maart, binnelands en internasionaal optimisme want 'n einde aan hierdie vernietigende dooiepunt was wydverspreid. Maar as die land se gepolariseerde politieke faksies voortgaan om te bots in die aanloop tot die stemming, blyk die winste wat gemaak word vir 'n stabiele leierskap in Libië, broos - met die gebrek aan 'n gesamentlike strategiese visie van die EU wat die situasie verder bemoeilik. Die tyd is ryp dat die EU 'n gemeenskaplike standpunt inneem oor die politieke toekoms van hierdie strategies-kritieke nasie.
'N Twee perdewedren
Dat 'n stabiele toekoms vir Libië aan hierdie verkiesings hang, slaag nie daarin om in Brussel te slaag nie. Inderdaad, terwyl die Unie vinnig is om mobiliseer oor Libiese migrantebeleid en die ontrekking van nie-Westerse buitelandse troepe uit die land, is daar geen konsensus oor die hele groep oor die beste kandidaat vir die leierskap nie. Veral die Europese kragsentrales Frankryk en Italië was in 'n tweespalt tussen die strydlustige faksies sedert die opstand in 2011, toe een diplomaat gespot dat die EU se droom van 'n gemeenskaplike buitelandse en veiligheidsbeleid (GBVB) "in Libië gesterf het - ons moet net 'n sandduin kies waaronder ons dit kan begrawe". Die onversetlikheid van lidlande het 'n verenigde EU-reaksie bemoeilik.
Enersyds het Italië uitgespreek hul steun aan die Government of National Accord (GNA), 'n VN-geïmplementeerde party wat ook die steun geniet van Katar en Turkye, wat gehou het swaai in Tripoli sedert 2014. Maar ondanks die steun van die VN, kyk kritici al hoe meer skeef by die partytjie twyfelagtige finansiële ooreenkomste met Turkye, en die noue verbintenis daarvan met Islamitiese ekstremiste, insluitend Libië se tak van die Moslem-broederskap. In 'n tyd waarin Libië se toenemende aantal gewapende Salafi- en Jihadi-groepe bedreig die binnelandse, plaaslike en Europese veiligheid, Italië se steun vir die Islamitiese GNA laat wenkbroue lig.
Die ander mag in die land is Marshal Khalifa Haftar, wat deur Frankryk gesteun word, en probeer om die kommerwekkende verspreiding van ekstremisme in Libië om te keer. As hoof van die Libiese Nasionale Weermag (LNA) en de facto leier van driekwart van die land se gebied (insluitend die grootste olievelde), het Haftar 'n rekord van die bestryding van terrorisme na onderdruk die Islamitiese ekstremiste in die land se oostelike Benghazi-streek in 2019. Hierdie dubbele Libies-VSA burger word goed geplaas om die land te stabiliseer wat die steun van die naburige Egipte, sowel as die VAE en Rusland geniet. Ten spyte van die woede van sommige, is Haftar gewild in die gevegsmoeë nasie, met meer as 60% van die bevolking wat in 2017 se meningspeiling vertroue in die LNA verklaar het, vergeleke met net 15% vir die GNA.
Hoe langer die EU nie daarin slaag om met een stem te praat nie en die land uit sy tweeling burgeroorloë te lei, hoe meer sal dit in die eerste plek vir ingryping trek. Brussel het 'n magdom ervaring in konflikoplossing en het 'n paar noemenswaardige suksesse behaal in konflikte waar dit ingegryp het met die volle mag van sy lidlande daaragter. Maar in plaas daarvan om sy kundigheid in Libië in te span, lyk dit asof die EU 'n taamlik praktiese benadering gevolg het om nie vere te rammel nie.
Die gedempte reaksie op die EU se heropening van sy missie in Libië weerspieël Brussel se kommerwekkende onttrekking van die politieke konstellasie van die land. Met die aanbreek van die verkiesing sal Berlaymont seker moet wees dat hierdie gebrek aan praatjies nie die komende maande tot 'n gebrek aan gedagtes sal lei nie. Sonder 'n samehangende EU-Libië-beleid, sal die magsverdeeldheid in die land tussen die twee vernaamste moondhede net verdiep, wat die Islamitiese bedreiging in Europa vererger. Om te verseker dat die land se versigtige optimisme nie weer verraai word nie, moet die EU vroeër as later diplomatieke besprekings tussen sy lede organiseer.