Ek was nog altyd ’n pompom-meisie vir winter. Ek het daarna uitgesien soos ’n kind na kleuterskool. Winter was vir my ’n tyd waar ek myself met allerhande lappe kon drapeer, nes ’n Pretoria-Oos-tannie se sitkamer.
Ek het in die verlede poncho’s in die vrouegedeelte van winkels aangeskaf. Rooies, maroenes, bloues, swartes . . . die lys is so lank soos ’n eerstejaarsklas. Winter was soos ’n modevertoning. Dit was heerlik om belap tussen die droogte te paradeer.
Dán is dit warm deur die dag. Dán weer yskoud in die nag. Dán raak dit vrieskoud in die dag. Dit sou baie bedagsaam wees as die winter vir die grootste deel een persoonlikheid kon kies.
Die ergste is ons liggaam. ’n Mens sal dink dat die liggaam bekend is met die versteurde Afrika-weer. Dat dit sal aanpas elke keer as die seisoene ’n granaat in sy rigting gooi. Nee. Dié is elke keer verbaas met die persoonlikheidskywe van elke seisoen. Daarom raak ons almal siek, want die liggaam het ’n korttermyngeheue.
Die siekte het dié winter soos ’n heruitsending van ’n fliek op betaaltelevisie die heeltyd verskyn. Dan dink jy jou beurt van siek word het gekom en gegaan, net om nog ’n verrassing te kry. Dit verg net ’n kyk van iemand anders wat ’n verkoue het, dan is jy weer hoeserig. Sulke broos, onstabiele en onbetroubare liggame.
Die siekte gryp jou aan die keel soos ’n kaper. Dit laat gaan nie totdat al jou energie weg is nie. Ons is dié winter beroof deur siekte.
Die dokters is ook so konserwatief. Hulle gee ’n mens medikasie asof jy ’n baba is. Die verkoue lag vir die pilletjies wat hulle voorskryf. Die hoesstroop is net ’n bron van alkohol. Verder vertrap daai kuggie die stroop . . . Nes ons sokkerspan wat teen die internasionale spanne wil bal skop.
Medikasie moet siektes ’n PK (peperklap) gee. Ek gee nie om of ek vir drie dae bewusteloos is nie. As ek wakker word, moet daar nie ’n snuif wees nie.