Ierland - Die opkoms van die Paasfees in 1916 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Paasopstand het in April 1916 in Dublin plaasgevind en is een van die belangrikste gebeure in die moderne Ierse geskiedenis. Aan die einde van die Paasopstand is 15 mans wat as leiers geïdentifiseer is, in die Kilmainham-gevangenis tereggestel. Vir sommige was hierdie mans verraaiers, vir ander het hulle helde geword. Waarom het 'n klein groepie mense die militêre mag probeer aanneem van wat destyds een van die wêreld se grootste moondhede was?
Van die tyd van die Groot Hongersnood van 1845 tot 1847 het sekere dele van die Ierse bevolking alle vertroue in die Britse regering (en selfs voor hierdie datum) verloor. Hierdie mense het gevoel dat die regering nie na die Iere se klagtes en griewe geluister het nie - en ook nie omgee vir sulke griewe nie. Vir hulle het die Iere tweedeklasburgers geword in die grootste rykbouer ter wêreld. Enige argumente wat aan Londen voorgelê is oor die bevryding van Ierland van die Britse bewind, val op oënskynlike dowe ore. Die kwessie van tuisreël het sommige in Ierland tevrede gestel, maar nie almal nie. Hierdie laaste groep mense het bloot verwerp dat Londen die reg het om 'n reël op Ierland op te lê. Hulle teiken was eenvoudig: Ierse onafhanklikheid en die verwydering van alle aspekte van die Britse bewind van die eiland. Aangesien die Britte nie bereid sou wees om hiermee saam te werk nie, sal daarvoor beywer moet word vir sulke onafhanklikheid - vandaar die gewapende opstand.
Ironies genoeg, hoewel baie in die suide nou onafhanklikheid wou hê, het hulle nie die weë van bewegings soos die Feniërs en die IRB ondersteun nie. Gegewe die bevolking van Dublin en die omliggende gebied, het relatief min mense aan die opstand deelgeneem. Selfs nadat dit begin het, het min Dubliners die geleentheid aangegryp om by die rebelle aan te sluit. Die getuienis dui daarop dat mense besorg was oor die taktiek van bekende Republikeine soos Patrick Pearse en James Connolly - veral wat die reaksie van die Britte was.
Die IRB (Ierse Republikeinse Broederskap) is in 1858 gestig. Dit was 'n geheime organisasie en daar word gemeen dat dit nooit meer as 2000 lede daarin gehad het nie. Dit het 'n eenvoudige begeerte gehad - Ierse onafhanklikheid. In 1910 begin die IRB met hul eie publikasie - die 'Irish Freedom' - en al die mans wat in die Paasfees 1916 die proklamasie van 'n Ierse Republiek onderteken het, was lede van die IRB.
Aan die begin van die oorlog het die Ierse politiek baie ingewikkeld geraak. Die kwessie van tuisregering het gelei tot die totstandkoming van die Ulster Volunteers in November 1913. Hierdie groep was teen enige vermindering van die regering wat Londen oor die hele Ierland gehad het. Die Ulster Volunteers het geen probleme gehad om die Union Jack te vlieg nie. In reaksie hierop het diegene in die suide die Ierse vrywilligers in 1914 gestig. Miskien het soveel as 200,000 by die Ierse vrywilligers aangesluit, maar slegs 'n paar duisend is ooit op militêre wyse opgelei. Selfs as die Ierse vrywilligers diegene wat daarby aangesluit het, wou bewapen, het blote logistiek beteken dat dit onmoontlik was. Toe die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 uitbreek, het die leier van die Ierse nasionalistiese party, John Redmond, aanvaar dat die hele kwessie van tuisregering uitgestel moet word totdat die oorlog geëindig het. Baie van die Ierse vrywilligers het dit aanvaar en mans van oor die hele Ierland het die saak oorgeneem en in die Britse leër teen die Duitsers geveg.
Sulke sienings is egter nie deur die IRB gedeel nie. Reeds in Augustus 1914, nadat die maandoorlog verklaar is, het die hoogste raad van die IRB besluit dat die Britse betrokkenheid by die oorlog hulle die geleentheid sou gee om die Britse bewind in Ierland omver te werp. Die logika was dat die optrede van die regering in Londen gedryf sou word deur wat in Vlaandere aangegaan het - en die grootste deel van Brittanje se militêre mag was óf in die buiteland óf in die stadium om na die buiteland gestuur te word om te veg. Daarom sou die Britse militêre teenwoordigheid yl in Ierland wees.
Die IRB het baie maande spandeer om die rebellie te beplan. Die organisasie het geld gehad - die meeste van Ierse Amerikaners - en bekwame leiers, maar weinig anders. As 'n geheime organisasie kon dit nie optree soos 'n politieke party wat die mense gaan ontmoet om hulle te oorreed om hul saak te ondersteun nie. Daarom was die getalle daarin klein. Baie in Ierland was ook bereid om die besluit om die tuisreël uit te stel, te ondersteun - en sommige het goed gevaar uit die oorlog self. Daarom, alhoewel baie mense hulself met die IRB vereenselwig het ten opsigte van sy begeertes, het hierdie mense die IRB geen praktiese hulp aangebied nie.
As 'n opstand sou plaasvind, sal die IRB toegang tot wapens nodig hê - en die enigste voor die hand liggende bron sou wees, sou Duitsland wees.
Die IRB was nie die enigste organisasie wat by die beweging teen die Britte betrokke was nie. Ander was:
Die Irish Citizen's Army wat in 1913 gestig is deur James Connolly. Hierdie organisasie is gestig as 'n burgerwag van die Irish Transport and General Workers 'Union. Die ITGWU het in 1913 'n staking georganiseer wat met geweld met geweld opgebreek is. Die Irish Citizens Army is in reaksie hierop geskep en dit is gelei deur 'n voormalige offisier van die Britse leër - Jack White. Dit was bedoel as 'n sterk gedissiplineerde mag, maar dit het slegs ongeveer 250 man getel. Die 'Fianna Boys' was jeugdiges wat tydens die opstand as boodskappers en hardlopers moes optree. Sommige vrouebewegings het republikeinse simpatie gehad. Die gravin Markievicz, 'n lid van die Ierse burgerlike leër, was die beroemdste vrou van die Opstand.
Wanneer al die werklike steun getel is, kon die beplande opstand nie op soveel mense staatmaak nie.
Waarteen sou dit gaan?
Daar was nie 'n groot teenwoordigheid van die leër in Ierland nie. Die meeste wetstoepassing is deur die Royal Irish Constabulary (RIC) gedoen. Daar was ongeveer 10.000 polisiebeamptes in die RIC. In 'n tyd toe werkgeleenthede redelik beperk was, het die RIC 'n goeie loopbaan aangebied en in die algemeen was diegene wat daarin woon lojaal teenoor Brittanje en die regering. Lede van die RIC het altyd gewerk in of naby die distrik waarin hulle gewoon het, en die teorie was dat hulle inligting sou opdoen wat nuttig kan wees vir die owerhede in Dublin. Britse intelligensie, gebaseer op Dublin Castle, het 'n groot deel van sy inligting by die RIC gekry. 1000 lede van die RIC was in Dublin self gebaseer.
Die IRB en ander bewegings het bitter min wapens gehad. Die RIC in Dublin het nie wapens gedra nie, maar dit het maklike toegang tot hulle gehad. Die Britse leër in Ierland het soveel wapens as nodig gehad - waaronder gewapende personeeldraers, tenks en artillerievuur. Die Ulster Volunteers het teen Augustus 1914 35.000 gewere opgedoen; die Ierse vrywilligers het net 1000 gehad, en daar was diegene in die Ierse vrywilligers wat nie ondersteun het wat die IRB wou hê nie. Sir Roger Casement se poging om Duitse kanonne te land, het ook misluk, omdat die Britse vloot die skip (die 'Aud') met wapens onderskep het. Casement is in hegtenis geneem en as 'n verraaier opgehang.
Vir die owerhede in Dublin en Londen het dit egter bewys hoe onbetroubaar die republikeinse beweging was. In April 1916 het die oorlog in Europa nie goed gegaan vir die Britte en Franse nie. Die Franse, ons bondgenote, het 'n desperate hamer op Verdun gedoen en wou dat Brittanje 'n aanval oor die Somme begin om die Franse onder druk te plaas. Wat Casement gedoen het, het 'n baie negatiewe reaksie uitgelok in 'n tyd toe Brittanje eenheid in sy lande nodig gehad het.
Die mans in Ierland wat die regering in Londen verteenwoordig het, was:
Augustine Birrell, hoofsekretaris Sir Matthew Nathan, assistent-sekretaris-majoor-generaal Field, bevelvoerder van die Britse leër in Ierland. Lord Wimborne, lord-luitenant van Ierland.
Wat al vier mans gelyk het, was hul versuim om te begryp wat in Ierland aan die gang was. Wimborne het 'n uitgebreide kennis van wat die Ierse psige genoem kan word, maar hy het skynbaar nie besef wat daar gebeur het nie. Dit kon 'n mislukking gewees het van die veiligheidsagentskappe wat by die kasteel gesetel is. Spesiale tak het die IRB binnegedring, maar óf hulle het dit nie te goed gedoen nie, óf die inligting wat na die Dublin-kasteel deurgebring is, word eenvoudig nie op die saak uitgevoer nie.
Die intelligensiediens by Dublin Castle het geweet dat die verhoging redelik vinnig beplan is ná Casement se inhegtenisneming. Toe Casement op 21 April land, weet die leiers in Dublin dat iets gaan gebeur. Op 23 April het Wimborne geëis dat Nathan lasbriewe vir tussen 60 en 100 bekende Republikeinse leiers in hegtenis moet neem. Nathan het daarin geslaag om Wimborne te oorreed dat daar geen aksie nodig was nie, aangesien daar geen onmiddellike krisis was om oor te bekommer nie. Birrell was, soos dikwels die geval, in Londen en het nie aan hierdie besluit deelgeneem nie.
Waarom het Nathan hierdie besluit geneem? Dit blyk dat die Britse spioene in die Ierse vrywilligers hom meegedeel het dat Eoin MacNeill, die aanvaarde leier van die Ierse vrywilligers, besluit het om nie voort te gaan met die opstand nie, omdat Casement nie die vereiste Duitse wapens na Ierland kon kry nie. Wat Nathan byna seker nie geweet het nie, was dat Patrick Pearse, 'n jong advokaat en lid van die IRB, nie met hom saamgestem het nie en besluit het dat die styging moet voortgaan ongeag. Daar was ander wat ook met Pearse saamgestem het.
Hierdie geskil het die Ierse vrywilligers verdeel en die einde daarvan beteken as 'n belangrike rolspeler in die Ierse politiek. Na die opstand het diegene wat Pearse gevolg het en lede van die IRB was, by die Ierse Republikeinse leër aangesluit; diegene met 'n politieke neiging het by Sinn Féin aangesluit. Daar was natuurlik ook diegene wat albei gedoen het.
MacNeill het Pearse verder belemmer deur die kansellasie van die opstand wat in koerante geadverteer is, te kry. Jong seuns was selfs gewoond om met die inligting rondom Ierland te ry. Daarom lyk dit heeltemal onhoudbaar om te aanvaar dat die owerhede in Dublin nie geweet het dat iets beplan is nie, selfs al sou dit blyk dat dit gekanselleer is. Ten minste moes die owerhede op die uitkyk gewees het.
In werklikheid het Nathan tot die gevolgtrekking gekom dat as iemand aan die opstand sou deelneem, die getalle klein sou wees en die betrokkenes hopeloos hopelik sou wees. Met die Ierse vrywilligers wat verdeel is en wat sonder wapens, wat moes die Britte dan vrees? Op die oggend van die opstand was baie Britse leërbeamptes aan die resies!