Ons raak, daarom weet ons. Jupiterimages / Getty Images
Tydens een van my daaglikse staptogte met my kleuter, toe ons by sy gunsteling speelterrein verbygaan, het ek 'n nuwe teken opgemerk wat waarsku dat die koronavirus op alle soorte oppervlaktes oorleef en dat ons nie meer die speelterrein moet gebruik nie. Sedertdien het ek baie moeite gedoen om te keer dat hy dinge aanraak.
Dit was nie maklik nie. Hy is lief daarvoor om fietsrakke te druk en boomstamme te bewei, bosbokke te slaan en aan piekniektafels te klop. Hy hou daarvan om met sy vingers teen tralies rondom 'n swembad te loop en die hoenders by die buurtwoning te troeteldier.
Elke keer as ek sy hand wegslaan of probeer om hom af te lei om hierdie gevreesde, onsigbare kieme in te neem, wonder ek: wat gaan daar verlore? Hoe kan hy sy nuuskierigheid verwennen en oor die wêreld leer sonder sy aanraking?
Ek dink daaraan Johann Gottfried Herder, 'n 18de-eeuse Duitse filosoof wat in 1778 'n verhandeling oor die gevoel van aanraking gepubliseer het.
'Gaan in 'n kwekery en kyk hoe die jong kind wat voortdurend ervaring ervaar, dinge bereik, gryp, oplig, weeg, aanraak en meet,' hy het geskryf. Sodoende verwerf die kind "die belangrikste primêre en noodsaaklike konsepte, soos liggaam, vorm, grootte, ruimte en afstand."
Tydens die Europese Verligting is deur baie mense die belangrikste sin beskou omdat dit lig kon waarneem, en lig ook wetenskaplike feit en filosofiese waarheid gesimboliseer. Sommige denkers, soos Herder en Denis Diderot, bevraagteken die oorheersing van die sig. Herder skryf dit "Sigbaarheid onthul bloot vorms, maar aanraking alleen onthul liggame: dat alles wat vorm het, slegs bekend is deur die aanraking en dat sig slegs ... oppervlaktes wat aan lig blootgestel word, bekend maak."
Aan Herder word ons kennis van die wêreld - ons meedoënlose nuuskierigheid - fundamenteel deur ons vel oorgedra en versadig. Herder voer aan dat blinde mense eintlik bevoorreg is; hulle is in staat om sonder kontak af te spoor en kan 'konsepte ontwikkel van die eienskappe van liggame wat baie vollediger is as dié wat deur siende verkry word.'
Vir Herder was aanraking die enigste manier om die vorm van dinge te verstaan ​​en die vorm van liggame te begryp. Herder verander René Descartes se stelling "Ek dink, daarom is ek" en beweer: Ons raak, daarom weet ons. Ons raak, daarom is ons.
Herder was besig met iets. Eeue later kon neurowetenskaplikes soos David Linden die krag van aanraking identifiseer - die eerste sin, sê hy in sy boek "Aanraking: die wetenskap van hand, hart en verstand, "Om in utero te ontwikkel.
Linden skryf dat ons vel 'n sosiale orgaan is wat samewerking kweek, gesondheid verbeter en ontwikkeling verbeter. Hy wys na navorsing wat wys dat die feestelike knuffel onder professionele basketbalspelers die spanprestasie, die premature babas, verbeter is meer geneig om te oorleef as hulle gereeld deur hul ouers gehou word, in plaas daarvan dat hulle slegs in broeikaste gehou word en dat kinders ernstig van hul kontak ontneem word eindig met meer ontwikkelingsprobleme.
Watter soort leemte is gedurende hierdie periode van sosiale distansie geskep? In ons sosiale lewens is die aanraking dikwels subtiel en kort - 'n vinnige handdruk of drukkie. Tog lyk dit asof hierdie kort ontmoetings baie bydra tot ons emosionele welstand.
As professor weet ek dat dit 'n groot voordeel was om digitale tegnologie te hê wat afstandleer moontlik maak. Maar my studente mis hul aandag aan hul vriende en klasmaats, of dit nou in die klaskamer, in eetsale of in die slaapsale is, met opset, of per ongeluk.
Miskien nie verbasend nie, speel aanraking 'n groter rol in sommige kulture as in ander. Sielkundige Sidney Jourard het die gedrag waargeneem van Puerto Ricans in 'n koffiewinkel in San Juan en vind dat hulle mekaar gemiddeld 180 keer per uur aan mekaar raak. Ek wonder hoe hulle sosiale afstande hanteer. Inwoners van Gainesville, Florida, is waarskynlik makliker. Jourard het gevind dat hulle net twee keer per uur in 'n koffiewinkel geraak het.
Sosiale distansie is van kardinale belang. Maar ek is al klaar besig met die dag waarop ons almal ongehinderd met die wêreld kan omgaan, sonder angs of huiwering kan aanraak.
Ons is meer arm daarsonder.
Chunjie Zhang, medeprofessor in Duits, Universiteit van Kalifornië, Davis
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Wat gaan verlore as ons te bang is om die wêreld rondom ons aan te raak?