Labarint | doldaisy
March 13, 2019 ~ doldaisy
Die naweke op die plaas in die Boesmanland is bedoel om mens die geleentheid te gee om diep te mag asemskep. n Geleentheid vir konneksie. Met jouself, of met wie en hoe ook al jy nodig ag. Sodat jy vars lug kan kry wat tot tussen jou blaaie insak en jy opnuut sal kennis maak met jou eie dieptes.
Ingènu noem ek dit, want dis die Frans (so-ewe!) vir onopgesmuk, ongekunsteld, eenvoudig. Nes ek van die lewe en van mense hou.
Met die voorbereidings vir hierdie naweke, kom die idee van n labarint oor my pad en daarmee saam ook my vriendin Sonja. Sy het al n mooie labarint in haar tuin gebou en soos dit moet wees, klim sy saam in plaas toe. Sy bereken en beplan vir my n labarint tot op die laaste sentimeter.
Bollie, my getroue werker ry ysterklip uit die veld uit aan en ek begin die labarint bou, klip vir klip. Een vir een loop haal ek klip en pak elkeen op sy plek. Ek begin later soos Klara Viljee voel wat n duin geskuif het. Graaf vir graaf. Klip vir klip. Spesifiek, pedanties, presies. Tot op die fynste sentimeter pak ek my kliplaste neer onder skroeiende son op n warm Afrika stuk grond. Terwyl my hare soos gras in die son brand en my vel in leer verander, pak ek n klippad en dryf die nonsens uit my lyf. Elke klip loop lê die ontheemdheid in my binnewaters dood. Totdat die binne-ek begin opstaan. Klip vir klip kom n wete en n visie. My labarint stoot vars lug tot onder in my longe.
Toe hy klaar is, stap ek hom. In stilte en gefokus. Die simboliek van sy klipgange wat in draaie loop tot by die middelpunt, anker hom in n wete dat die lewe sy loop sal neem en dat daar nêrens op sy pad ruimte is vir oordeel en vir vergelyking nie. Dat jy by die kern sal uitkom as jy aanhou stap, al lei die pad jou soms eers weg voor hy jou weer nader bring. En dat elkeen die ruimte mag hê om in die gange van die lewe te stap, dwaal en dans. Sonder voorskrif en sonder oordeel.