Bygesê, die oproep tot die verandering van die huidige kiesstelsel en dat die belang van die kieser bo dié van ’n politieke party geplaas word, is niks nuuts nie.
Dié voorstelle (wat intussen stof iewers op ’n rak vergader) – met die kiesafdelinggedeelte geskoei op die Britse Westminsterstelsel – is ’n goeie verbetering op die huidige stelsel, omdat kiesers nie direk betrokke is by die kies van hul LP’s is nie.
Dit is ’n partygedrewe stelsel, omdat LP’s wat in die meeste gevalle onbekend is en glad nie in die kiesafdeling van sy of haar kiesers woonagtig is nie, in kiesers se kele afgedruk word.
Ek het egter bedenkinge oor die kommissie se voorstel dat ’n kiesafdeling drie tot sewe LP’s moet hê, omdat die konsep van aanspreeklikheid hierdeur verlam sou word. Dit sal ’n gestry onder LP’s meebring oor wie ’n betrokke kiesafdeling se belange op die hart dra – en andersom.
Reeds daarom sou ek voorstel die land moet in 240 kiesafdelings – elk vir een LP – verdeel word. Dit sou die weg baan vir die vestiging van ’n gesonde kieser-LP-verhouding, omdat die LP sou besef dat, indien hy of sy nie hardwerkend is nie, sy of haar kans op herverkiesing skraal sou wees.
Die oorblywende 160 LP’s kan proporsioneel van lyste af aangewys word. Dit sou meebring dat kleiner partye, soos die PAC en VF+, deur die proporsionele gedeelte van uitwissing in die parlement gered sou word as hulle nie daarin sou slaag om ’n kiesafdeling te wen nie.