TOE Neels se bakkie nou die dag gesteel word, begin soek ek vir ‘n ander land. Terug Suid-Afrika toe sal nie werk nie, daar was ek klaar en daar gaan dit erger. My hart is seer en sommer kwaad want waar in die wêreld, Kietie?
En sal daar mense aan die ander kant wees wat my taal praat en nog kan verstaan waaroor jy lag, waaroor jy huil?
In alle onskuld het sy gesmeek vir ontvlugting uit die stad, vir ‘n beter lewe, vir hoop. En toe sy op die C39 klim dink sy ‘liewe Vader, wat het nou oor my pad op hierdie pad gekom?’
Sy vaar die veld in en kyk droomverlore oor die stuk oopte waar mielies een van die dae gaan bontstaan.
In die verte kom die skaapwagter met sy trop aan. Mirrag, prewel hy en lig sy laphoedjie. Mirrag, glimlag sy terug en verwonder haar oor sy oë waarin die wysheid van die eeue lê.
Ons moet ry, sê die drywer en sy wens sy kon haar tassie agter uit die bakkie haal en sommer net hier bly, maar daar’s werk en die pad is lank en sy weet nie hoe om skape op te pas nie.
Dis cowboy-wêreld hierdie, sê hy. Ja, sê sy, dit het sy gesien en weet jy die mense drink rum ‘n raspberry?
Drie dae voel soos maande in die verstikkende hitte en haar brein smelt saam met die teer toe hulle terugry.