Ná ’n maand se gesels op Facebook het hy by hul dorpshuis kom kuier. Hulle het ook ’n plaas, Bloemendal Simondium buite die Paarl, waar haar ouers boer met suurlemoene en ’n rehabilitasiesentrum vir alkohol- en dwelmafhanklikes, Spoor Ses, vir ’n Nederlandse maatskappy bestuur.
Sy glimlag skalks. “Toe hy my die eerste keer sien en ’n #drukkie gee, het ek geweet hier kom ’n ding. Sy selfvertroue, goeie maniere en nederigheid het ons almal beïndruk.” Hy het haar daar en dan na sy matriekafskeid gevra.
Handré het in 2012 in matriek aan Paarl Gimnasium vir die Junior Springbokke gespeel en is in 2014 as die IRB se Junior Speler van die Jaar aangewys. Marise was destyds ’n SA 800 m-atleet en het in die eerste netbalspan van die Hoër Meisieskool Paarl gespeel.
In 2014 het sy met ’n sportbeurs grondslagfase-onderwys aan die Universiteit van Pretoria gaan studeer. “Hul atletiek was die beste in die land en ek wou naby Handré wees.” Aanvanklik het sy niemand daar geken nie en Handré het baie gereis.
“In 2015, met die Wêreldbeker, was hy vyf maande weg van die huis. Hoewel ek onafhanklik grootgemaak is, moes ek leer om kompromieë aan te gaan. Ek was baie lief vir atletiek, maar my ma het my afgerig en dit was moeilik om met ’n nuwe afrigter te oefen. Ná my tweede jaar wou ek ’n blaaskans neem en op my eie geluk en studies fokus.
’n Verhouding gaan oor gee en neem, glo sy. “My ouers is reeds 24 jaar getroud en steeds verlief. Handré se ouers [Karen en André] is ook dolgelukkig. Ons kom albei uit goeie ouerhuise. Hy het ook ongelooflike waardering vir sy ouers en sy suster, Inneke, wat hom altyd ondersteun het.”
Sy ma het baie opofferings vir sy rugbyloopbaan gemaak, en sy pa het vele ure op die oefenveld saam met hom deurgebring. Hy het ook op sy dag vir die WP rugby gespeel en is nou hoof van kurrikulum-ontwikkeling by Curro.
Marise meen die liefde is ’n fyn spel. “Ná ’n lang reis bederf ek hom met ’n bord tuisgekookte kos (hy is baie lief vir beesstert en lamskenkels), ons kyk fliek en drink rooiwyn.
“My ma het my geleer die man moet altyd ’n bietjie wonder. Behou jou misterie . . . Verhoudings is harde werk. Jy moet nooit te gemaklik raak nie. Ek versorg my net so goed as toe ons begin uitgaan het. Ek hou van die mode, maar Handré verkies my in ’n T-hemp en jeans,” lag sy.
Marise sê sy het hom nog nooit kwaad gesien nie. “Ek raak soms so ontsteld as die Bokke gekritiseer word soos ná hul nederlaag teen Ierland einde 2017. Handré lees nooit ’n koerantberig oor homself nie. As ek hóm bel en vra wat moet ek sê as mense bel, sê hy rustig: ‘Sê ons werk aan ons spel, hulle moet fokus op die toekoms.’ Toe hy vir sy swak skopwerk teen die Franse gekritiseer is, het hy gesê hy oefen en dit was lekker om te wen.
Natuurlik stel dit eise om ’n Bok as geliefde te hê. “Ek is dikwels alleen. Toe ek Pretoria toe getrek het, het Handré vir my ’n grys kat, Skye, met die mooiste groen oë gekoop. Ek het my byna doodgehuil toe sy dood is.” Maar sy twyfel nooit aan hom nie. “Handré val nie vir die versoekings daarbuite nie en meen hy kan sy tyd beter benut deur koffie met mentors te drink of gholf te speel met goeie vriende.”
So twee jaar gelede is die twee deur ’n moeilike tyd nadat Handré beseer is en ’n maand in die hospitaal was. “Dit het ons verhouding beslis versterk,” sê sy.
“Eers het hy tydens die Wêreldbeker in 2015 sy regterskouer beseer. Die jaar daarna het hy die kruisligamente in sy regterknie geskeur en ná ’n knie-operasie kon hy agt maande nie rugby speel nie. Hy het toe ook sy skouer laat opereer. Sy rehabilitasie het nie volgens plan verloop nie.
Hy het septisemie [bloedvergiftiging as gevolg van ’n kiem in die hospitaal] opgedoen en die wond moes twee keer oopgemaak word weens infeksie. Hy was ’n maand in isolasie. Deur alles het hy net positief gebly en elke dag op sy eie benader. Party dae het hy mý moed ingepraat.”
“Ons wil leer van mekaar se wêrelde. Ek wil Engelsklasse gee in ’n vlugtelingekamp in Kenia en by olifantbewaring betrokke raak. Hy is opgewonde daaroor.” Albei is lief vir Suid-Afrika, braaivleis en Afrikaans.
“Handré het as tjokkertjie al besluit hy wil honderd Boktoetse agter sy naam skryf. Rugby gaan vir hom oor veel meer as geld. Sy pa het al kleintyd ’n liefde vir die spel in hom wakker gemaak. Hy is tot 2019 se Wêreldbeker by die Bokke gekontrakteer, maar hoop om ’n geleentheid te kry om oorsee te speel. En ek is oop vir avontuur.”
Kinders is beslis op die kaarte, maar eers oor vyf jaar. En as dit beteken hul kinders moet ’n ruk lank oorsee woon, beskou hulle dit as ’n voorreg en lewenservaring.
Marise en haar broer Fanie (20) is “infertiliteitsbabas” en haar laatlam-broer, Richard (6), voel byna soos haar eie kind, vertel sy. “Hy is gebore toe my ma 45 was, nadat sy gedink het sy sal nooit self swanger raak nie, en is ’n groot seëning.” Toe hy op drie maande ’n ingrypende hartoperasie moes kry, het sy haar ma baie bygestaan. “Dikwels, as my ouers oorsee gaan, pas ons hom op. Ek het opnuut besef kinders is my passie.”
Die paartjie doen graag saam Bybelstudie en glo hul huwelik gaan werk omdat God hul anker is. Ds. Bekker Nieuwoudt van die Paarl wat die huweliksbevestiging gedoen het, het ook goeie raad gegee: “Hy het vooraf vir ons gesê om jaarliks oor ’n lekker bottel wyn mekaar se goeie en slegte punte te lys. Aanvanklik sal die slegtes min wees. Terwyl een praat, moet die ander luister. Jy moet nooit dinge opkrop sodat jy op ’n dag ontplof nie.”
Marise wou gemaklike skoene dra en het wit leerplatforms gekies. “Nee wat, meisies wat hul skoene deur die aand uittrek omdat hoë hakke hulle seermaak – dit is nie vir my nie.’’ Sy sê Handré bring gereeld vir haar ’n bottel parfuum van oorsee terug, maar vir die troue wou sy graag die vars geur van Issey Miyake aantik. Die fyn oorbelle het sy by dieselfde plek as haar rok gekoop. Pêrels, glo sy, pas by ’n bruid, want dit is sag en vroulik. FOTO'S: Coetzer Cooke
In die rangskikkings vir die hooftafel was wit rose, waaroor Marise as dogtertjie gedroom het vir eendag as sy ’n bruid is, zinnias, tulpe, orgideë, varing en bloekomtakke. FOTO'S: Coetzer Cooke