Die onderskeiding tussen oop en geslote tekste word deur Umberto Eco (1979) gemaak. Die onderskeiding berus op die manier waarop 'n leser of ontvanger 'n bepaalde TEKS dekodeer. (Vgl. KODE.) Die reaksie van 'n MODELLESER is in die teks ingebou en op grond van die reaksie wat van die modelleser verwag word, word 'n teks as oop of geslote beskou.
Eco (1979: 3—4) gaan van die standpunt uit dat 'n teks (as 'n spesifieke token van 'n bepaalde type) interpreteerbaar is en dat 'n ontvanger (leser) aktief meewerk aan die totstandkoming van die teks. Die ontvangs van 'n teks is dus 'n kommunikasiesituasie van 'n baie spesifieke, en eintlik problematiese aard, omdat die kommunikasiestrategie op 'n veranderende en veranderlike stelsel van betekenisaanduiding berus. 'n Teks kan nie as 'n kommunikasiesituasie beskryf word as die rol van die ontvanger of leser nie in berekening gebring is van die begin van die ontstaan van die teks as teks af nie. Eco (1979: 3) sê van die literêre teks dat die "foreseen interpretation is a part of its generative process".
Om 'n teks te "maak", om die teks 'n bepaalde gestalte te gee, moet die outeur staatmaak op 'n reeks *kodes wat aan outeur en ontvanger bekend is en wat aan die uitdrukkings wat hy gebruik 'n bepaalde inhoud toedig. Die outeur moet dus die model van 'n moontlike of waarskynlike leser in gedagte hou en veronderstel dat hierdie modelleser die teks sal interpreteer op die wyse wat die outeur wil hê dat dit geïnterpreteer moet word.
C) ook deurdat die teks sekere gespesialiseerde uitdrukkings (INDISIEë) bevat, bv. vaktaalterme. Maar dit is ook belangrik dat 'n teks sy eie modelleser skep — die leser word deur die teks "gevra" en deur uitsprake in die teks gelei en gestuur om bepaalde interpretasies van die tekens in die teks te maak.
Die modelleser is dus 'n teoretiese entiteit wat as 'n logiese kategorie medebepalend werk in die kommunikasiesituasie. Die modelleser is 'n projeksie van die outeur en besit as sodanig daardie vermoëns en eienskappe wat nodig is om die outeur se bedoelinge met die teks te realiseer.
Feit is egter dat in geslote tekste geen korrektief voorkom wat 'n bepaalde interpretasie kan afwys nie. Sulke tekste is paradoksaal genoeg "oop" vir enige foutiewe dekodering. As die leser kwaad word vir 'n karakter in plaas van om hom jammer te kry soos wat die skrywer dit wou hê, is daar niks in die teks wat die foutiewe reaksie korrigeer nie. Die foutiewe interpretasie gaan ook nie afbreuk doen aan die teks nie. Ian Fleming se James Bond-verhale en die "Superman"-strookprente is voorbeelde van geslote tekste. 'n Geslote teks is 'n afgeslote entiteit — dit is kompleet en "afgerond", daar is niks aan toe te voeg nie, en dit kan net geabsorbeer word: dit is as 't ware "gereed vir gebruik".