Noudat my smaakkliere aan ander geure gewoond geraak het, het ek verskeie kere gaan kyk of dit op die rakke is. En niks gekry nie.
Mieken het die vorige keer vir my bestel. By Mieken is die tee ver agter ‘n toonbank in ‘n rak. En staan mens soos ‘n skaap en beduie watter een jy wil hê.
Want ek sê Curtis, hulle verstaan nie. Ek sê Orange Chocolate, wat op die boks staan. Hulle verstaan nie. Ek vertaal met die toep Orange Chocolate na Russies en die liggie gaan aan.
Omdat ek en Mia saam bestel het, het sy die laaste keer voor my gaan vra of dit al daar is. En is sy verplig om vir al die tee te betaal al het ek en sy apart bestel.
Ek het wel gehoop dat Curtis nie al my geure gestop het nie. Hoe simpel sal dit van hulle wees? As dit is, is dit g’n wonder die Qazaqs hou nie van die tee nie. Net as jy gewoond is, is die geur nie meer beskikbaar nie.
Dus is ek dié week met nuwe papiertjie na Mieken toe. Die French Truffle is op die rak, maar sy vertaal met haar toep vir my dat sy vir my sal bestel.
Ek vra wanneer, sy verstaan nie. Ek wys tydperk met my hande en sy sê Vrydag. Twee dae se gewag is seker nie erg nie?
Vrydag voel ek goor, het in die week in die nag van koue op my rug wakker geword. En soos gewoonlik maak koue tussen my blaaie my siek.
Werk soos ‘n bom. Wonder ek nou waar die uitdrukking vandaan kom. Klink eintlik lelik. Maar dit werk.
Ek beduie met hande wat sirkel vorm, die ander vier pakkies is ook myne. Sy kyk my ongelowig aan, maar gaan haal die res. Ek glimlag dankbaar dat ek nie eers op toep moet sukkel nie.
Ek begin in die oggend met n gewone teetjie en die res is maar kruie-tee die res van die dag. Ek drink nie sommer koffie nie.