pietergrdevilliers: Gebed, die Woord en transformasie
Augustinus vertel in sy Belydenisse die volgende verhaal van die groot omkering wat in sy lewe plaasgevind het:
Ek het onder 'n vyeboom neergeval met 'n hartseer gemoed. Uit my oë het trane gestroom – 'n offerande aan U. En ek het met U gepraat met hierdie een doel voor oë: Hoe lank nog, o Here, hoe lank, sal U vir altyd toornig wees? Dink tog nie aan ons vroeëre onreinhede nie, want ek het gevoel asof hulle my vasketting.
Ek het hierdie treurige woorde bly sê: Hoe lank, hoe lank, môre, môre? Waarom nie nou nie? Waarom kom my onreinheid nie op hierdie oomblik tot 'n einde nie?
Op die manier het ek bly praat en huil met 'n bittere hartsberou.
Toe, sowaar, hoor ek uit die huis langsaan 'n kinderstem wat singend herhaal: "Neem en lees; neem en lees."
Dadelik het ek begin wonder of kinders ooit sulke dinge sou sê. Ek kon nie onthou dat ek ooit so iets gehoor het nie. Ek het ophou huil en opgestaan, want ek het besef dit is niks anders as 'n opdrag van God om die boek oop te maak en die eerste gedeelte te lees waar ek oopgemaak het.
Ek het van Antonius gehoor hoe hy op 'n keer by sy lees van die Evangelie 'n boodskap gekry het: "Gaan verkoop alles wat jy het en gee dit vir die armes en jy sal 'n skat in die hemel hê. Kom dan en volg my." En dit is deur so 'n spreuk dat hy tot bekering gekom het. Ek is gretig terug na die plek waar Alupius gesit het; want daar het ek die tekste van die Apostel daar gelos toe ek opgestaan het.
Ek het dit gegryp, oopgemaak en die deel waarop my oog geval het, in stilte gelees: Daar moet geen dronkenskap en uitspattigheid, geen rusie en jaloesie wees nie. Nee, julle moet lewe soos volgelinge van die Here Jesus Christus en nie voortdurend daarop uit wees om julle sondige begeertes te bevredig nie.
Ek het nie verder gelees nie; ek hoef ook nie verder te gelees het nie. Onmiddellik na ek gelees het, het, deur 'n lig van ootmoed wat in my hart uitgestort is, al die donker twyfels in my verdwyn.