Cornelle Carstens | 15 April 2020
Om met siekte saam te leef, is nie grappies nie. En as daar een ding is wat die mensdom dalk besef het sedert Covid-19 ons lewens, selfs sonder simptome kom besmet het, is dit dít. Dié virus ís aansteeklik.
Van die simptome wat my die meeste pla, is die onderlinge angstigheid en agterdog waarmee mense mekaar bejeen. Sedert die uitbreek van die virus in Mosselbaai, moes ek my gesinslede al twee keer dokter toe vat – vir roetine-ondersoeke. Een van die stoppe, was 'n bloedtreksessie by Pathcare. Die volgende ding wat ek hoor, is dat "iemand by die Advertiser positief getoets is vir die virus."
Saam met die dokterbesoeke, was ek genoop om in die ry by die apteek te gaan staan. Dáár het die gemaskerdes mekaar begluur met 'n kyk wat enersyds sê "waag dit nou om 'n tree nader te staan as wat jy mag" en andersyds vra "wat soek jy in elk geval in hierdie ry?" Die gesigmaskers steek mos nie 'n mens se oë weg nie, inteendeel.
Op Gouritsmond, waar ons tans grotendeels saam met bejaardes woon wat in elk geval nooit buite kom nie, was daar nog in al die jare nie so 'n polisieteenwoordigheid gewees soos nou nie. Ek voel al so gepolisieër, dat dit my tot my skaamte instinktief aan die gewraakte naam van 'n alternatiewe Afrikaanse rockgroep waarvan Francois van Coke die leier was, laat dink.
Maar op die keper beskou, is inperking nie vir my 'n straf nie.
Toe ek in standerd 2 was, het die ellende van my sinusitis sy kruin bereik. Ten einde raad, neem my ouers my na 'n spesialis in Pretoria. Al verlossing van my siekte, is 'n week se kliniekbehandeling. Synde dat ons in die Vrystaat gebly het, moes my ouers my daar agterlaat. Ek kry 'n inkleurboek, 'n leesboek getiteld Soekie en Kaptein en my ma belowe my 'n porseleinpop. My tante Ria, toe 'n deurwinterde verpleegster, woon darem in Waterkloof en beloof om in te loer. Maar o wee, 'n week is lank vir 'n 10-jarige kind van die platteland.
Ek het nooit weer sinus gekry nie en 'n les in deursettingsvermoë het ek geleer, sommer vroeg ook.
Teen dié tyd weet al wat leef dat ek in 'n one horse town in die Vrystaat grootgeword het. Vermaak moes jy meestal self tuis skep. Vakansies was 'n verdeling tussen kuiers op die twee familieplase, een in Albertinia en een in Williston.
Laasgenoemde is 60km van die beskawing af en daar was nie sprake van dorp toe skiet vir dit of dat nie. Had jy iets nié, moes jy daarsonder klaarkom of 'n ander plan maak met dit wat in die onmiddellike omgewing beskikbaar was. Die dae was dikwels onmenslik lank. Ons was genoop om onsself besig te hou. My stiefoupa was nie een vir tande tel nie.
Dit bring my by die oggend van 16 April, aanvanklik vóór die verlenging, die laaste dag van inperking. Hier waar ek nou om 05:00 in 'n grafstil Gouritsmond sit en skryf, is dit nie soveel anders as die Gourits wat ek sedert my kinderdae buite seisoen ken nie.
Ek is nie ingeperk nie, ek woon nou op Gourits en ek werk van die huis af. Ek gaan soms winkel toe soos nodig, want ek beplan beter. Ek hou my hande skoon, want dit is 'n heilsame gewoonte. Ek kuier nie vreeslik rond nie, want ek geniet my gesinstyd.
Viktor Frankl, die vader van logoterapie stel dit só, dat die laaste van alle menslike vryhede die vermoë is om jou reaksie op enige stel omstandighede te kies.