Siklotiemie - Simptome, Behandeling, Oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
cyclothymia - Dit is 'n affektiewe geestesversteuring wat gekenmerk word deur gemoedswisselings en wat baie naby aan vae dysthymia, sowel as hipertimie met episodes van hipomanie is. Patologiese veranderinge in bui vind plaas as 'n aparte of dubbele episode, geskei deur geestesgesondheidstoestande of hul afwisseling, is kenmerkend van siklotiemie. Hierdie geestesversteuring is kenmerkend van 'n jong ouderdom, en word dikwels tot 'n langdurige chroniese kursus.
Siklotiem manifesteer gewoonlik in die lente of herfs. Die duur van die individuele fases van die siekte bereik ses maande. Vroue word dikwels meer dikwels as mans weens hul neiging tot melancholie. 25% van alle siekes het slegs een fase van die siekte.
Siklotasie, as 'n term, is dikwels gebruik om bipolêre versteuring te beskryf, en in die tradisionele mediese klassifikasie is dit beskou as een van die onuitgedrukte variante van die siklofrienaklas.
In vergelyking word daarop gewys dat die voorkoms van siklotiemia aansienlik hoër is as die psigotiese affektiewe versteurings. Tog is dit nodig om in ag te neem dat by die eerste tekens van depressie tot 50% van die pasiënte hulp soek, waarvan 60% deur algemene praktisyns behandel word. Die tweede helfte van die mense wil die simptome van depressie versteek.
Hypomanie in siklotiemie word dikwels nie deur mense as 'n siekte waargeneem nie, veral as dit hipertiemie nader. Baie minder dikwels is hierdie state in die oogpunt van psigiatriese spesialiste. In hierdie verband word 'n beduidende deel van pasiënte nie gediagnoseer nie. Daarom is die eintlike voorkoms van siklotiemia aansienlik hoër as die gegewe syfers.
Siklotiemie sluit in siklid persoonlikheidsversteurings. Duitse psigiatrie verwys na die siekte alle siektes van 'n maniese depressiewe aard, onafhanklik van die erns en die spesifieke vorm van die siekte.
Die term cyclothymia is in 1882 deur K. Calbaum voorgestel. Siektes van 'n neuropsigiese toon met periodes van skommelinge van onberispelike opwinding met swak uitgesproke depressie is na hierdie term verwys. Nadat Kraepelin maniese depressiewe psigose aan die nosologiese eenheid toegeskryf het, is siklotime oorgedra na die sentrale kern van endogene affektiewe siektes. Verder het nie-psigotiese en psigotiese vorme van bipolêre versteuring by die siekte aangesluit.
By pasiënte met gemoedsveranderinge word nie geassosieer met eksterne omstandighede nie, maar individuele episodes word veroorsaak deur psigogeniese, wat verwys na stresvolle situasies. Oor die algemeen word 'n aanleg vir hierdie siekte geërf.
Siklotiemie word dikwels aangetref in familielede van pasiënte met bipolêre psigose, wat later tot bipolêre versteuring of tot sikliese depressie met sy variëteite kan lei.
Siklotiemie en die oorsake daarvan word nie ten volle verstaan ​​nie, maar daar bly 'n verhoogde risiko van voorkoms as gevolg van genetiese faktore. In hierdie geval is daar nie net een geen wat verantwoordelik sal wees vir die voorkoms van siklotiemie nie.
Die klassifikasie van siklotiemie sluit die volgende tipes depressie in: apatiese, lewensbelangrike, narkose.
Hypomaniale fases word gemerk, beide uitgewis en nader aan hyperthymia, en verskil in psigopatologiese, lewensbelangrike kenmerke, en kom ook uit in die somatopsigiese en persoonlike sfeer.
Simptome van siklotiemie het baie gemeen met tekens van bipolêre versteuring, maar hulle is minder uitgesproke. Dikwels is die pasiënt geneig tot depressie (fases van depressie) wat dan vervang word deur hoë geeste (hipomanie of hipertie). As daar episodes van manie of kliniese depressie is, word die diagnose van siklotiemie nie oorweeg nie.
Siklotiem word gewoonlik gekenmerk deur die volgende simptome: verlies aan belangstelling in kommunikasie met mense, verswakte konsentrasie, besluite, probleme met geheue, hulpeloosheid, hopeloosheid, apatie, prikkelbaarheid, skuld, gebrek aan motivering en vertroue, lae selfbeeld, verhoogde of afname in eetlus, idees selfvernietiging, verminderde libido, slaapstoornisse, moegheid, euforie, ambisieuse planne, hipochondria.
Dit is belangrik om siklotime te onderskei van hipomanie. Die simptome van hipomanie manifesteer hulself vir 'n paar dae lank in 'n konstante effense vermeerdering van bui. Mense het verhoogde aktiwiteit en energie, 'n gevoel van welsyn, sowel as fisiese en geestelike produktiwiteit. Mense word gekenmerk deur toenemende sosialisering, oormatige vertroudheid, praatvaardigheid, verhoogde seksuele aktiwiteit, verminderde behoefte aan slaap, prikkelbaarheid, verhoogde selfbeeld, woede, onbeskof gedrag, gefrustreerde aandag.
Gedurende daardie tydperke wanneer prikkelbaarheid en gemengde simptome oorheers, staak die siekes vir geen rede met almal nie: met werknemers, met vriende, met familielede. Klagtes aan 'n psigiater word gewoonlik geassosieer met probleme in verhoudings, disorganisering, lae doeltreffendheid in aktiwiteite. Pasiënte misbruik dikwels dwelms en alkohol. Baie is betrokke by godsdienstige kultusse en dilettantisme.
Die doel van behandeling is om die huidige episode te stop, asook om terugval te voorkom. In ernstige vorm van siklotiemie met 'n neiging tot selfmoord, word hospitalisasie in 'n geslote psigiatriese hospitaal aangedui.
In 'n toestand waar daar geen bekommernisse is nie, word buitepasiënte behandeling met behulp van antidepressante uitgevoer. Vinnige verandering van die fases van die siekte word behandel met litiumpreparate.
Behandeling van siklotimie is die gebruik van psigotropiese middels en die gebruik van psigoterapie. Psigotropiese middels is nodig om die bui te normaliseer en die pasiënt se welsyn te verbeter. Dit is effektief as die pasiënt byvoorbeeld aansienlik van gemoedstoestande ly. Psigoterapie gee die pasiënt 'n gevoel van veiligheid, help om stemmingswisselings te hanteer. Effektief ook in die behandeling van ligterapie, wat gebruik word in seisoenale depressie. Sulke metodes soos ECT en slaapontneming is goed aanbeveel. Indien nodig, maak 'n intraveneuse drup van antidepressante, gekombineer met nootropics, kalmeringsmiddels, bensamid-neuroleptika.
Siklotiembehandeling word dikwels op polikliniese basis uitgevoer. In die geval van hospitalisasie, is dit nodig om die tyd van hospitalisasie van die pasiënt te beperk tot tyd en wyl aktiewe terapiemetodes gebruik word. Op hierdie manier word die invloed van die inaksiefaktor op pasiënte verminder en hospitaalbeheersing word voorkom.
As die behandeling egter buite die hospitaal uitgevoer word, is die samewerking van die pasiënt met die dokter van besondere belang. Dit is baie belangrik om die pasiënt te interesseer in die behandelingsproses wat gerig is op herstel. Daarom is dit nodig om 'n positiewe houding te hê om aan die behandelingsregime te voldoen, wat nie afwyk van die skema nie.
Daar is vasgestel dat die meerderheid pasiënte 'n maand later ophou om antidepressante te gebruik, terwyl dit meer sinvol is om die behandeling voort te sit om die effek vir tot ses maande te konsolideer. In hierdie geval is die dokter se taak om die vooroordeel te verhoed dat psigotropiese middels skadelik is en om die effektiwiteit van die behandeling te oortuig.
Kyk na die video: What is Cyclothymia and how do we treat it? Mental Health with Kati Morton (Desember 2019).