Robert Parry - Geskiedenis Podcasts - 2021
Tydens die Koue Oorlog het Shackley baie van die mees omstrede paramilitêre operasies van die CIA uitgevoer, van Viëtnam en Laos tot die JMWAVE -operasies teen Fidel Castro se Kuba. Toe Bush in 1976 die CIA -direkteur was, het hy Shackley aangestel as 'n top -klandestiene pos, mede -adjunk -direkteur vir bedrywighede.
Maar die CIA -loopbaan van Shackley het in 1979 geëindig, nadat hy drie jaar lank met Carter se CIA -direkteur, Stansfield Turner, gesukkel het. Shackley het geglo dat Turner, deur honderde geheime "ou seuns" skoon te maak, die agentskap vernietig - sowel as Shackley se loopbaan.
Nadat hy afgetree het, het Shackley sake gedoen met 'n ander eks-CIA-man, Thomas Clines, 'n vennoot met Edwin Wilson, die skelm spioen wat later in die tronk sou gaan oor die vervoer van terroriste materiaal na Libië. Clines self sou skuldig bevind word aan belastingbedrog in die Iran-kontra-skandaal, nog 'n kontroversie waarin Shackley se bleek spook in die agtergrond sou hang.
Maar in 1980 was Shackley van plan om sy voormalige baas, George ush, in die Withuis te plaas en moontlik die direkteur van die CIA vir homself te verseker. Shackley het vroeg in 1980 sy wonderlike vaardighede aan Bush vrygestel. Alhoewel hierdie feit al tevore aan die lig gekom het, was Shackley se betrokkenheid by die Iran-gyselaarskwessie, die sogenaamde October Surprise-kontroversie, tot dusver 'n geheim.
In 1992 moes die Huis-ondersoekers gespring het toe hulle die Shackley sien vasmaak. Die taakspan, wat aanklagte ondersoek dat Republikeine Carter se gyselaarsgesprekke gesaboteer het, het reeds geweet dat ander voormalige CIA-mans 'n 24-uur-per-dag-operasiesentrum by die Reagan-Bush-veldtog se hoofkwartier bestuur om die ontwikkelinge van Iran te monitor. Richard Allen het die eks-spioene 'n "vliegtuigvrag van ontevrede CIA-offisiere" genoem wat polisie en rowers speel.
Sommige huisondersoekers wou die CIA-rol agter die skerms noem. 'N' Geheime 'konsephoofstuk van die Huis -taakmagverslag, wat ek ook in die stoorkamer gevind het, het gesê:' Baie van die personeellede van die [Operasiesentrum] was voormalige CIA -werknemers wat voorheen aan die Bush -veldtog gewerk het of andersins lojaal aan George Bush. " Maar die afdeling is uit die publiek vrygestel weergawe geskrap.
'N Ander ontdekking van die taakspan-wat ook van die finale verslag afgeneem is-was dat konserwatiewe' joernalis 'Michael Ledeen, 'n ander Shackley-medewerker, privaat saamgewerk het met die Reagan-Bush-veldtog oor die Iran-gyselaarskwessie. Volgens die konsephoofstuk is Ledeen 'n nie -amptelike lid van die veldtog se "October Surprise" -groep. 'N Afsonderlike bladsy van Allen se aantekeninge toon aan dat Ledeen by die veldtogdirekteur, William J. Casey, aangesluit het tydens 'n vergadering van 16 September vir wat die' Persiese Golfprojek 'genoem is.
In 1980 werk Shackley saam met Ledeen as betaalde konsultante vir 'n 'oorlogspeletjie' vir SISMI, die Italiaanse intelligensiediens met noue bande met die geheime internasionale regse vrymesselaarslodge, P-2. Toe die veldtog van 1980 sy einde nader, het Italiaanse intelligensie 'n skadelike - en twyfelagtige - verhaal aan Ledeen uitgelek oor president Carter se broer Billy en sy sakebande met Libië. Ledeen het die verhaal vir The New Republic geskryf sonder om te noem dat hy vir SISMI werk of die Reagan-Bush-veldtog bystaan.
Shackley het ook sterk bande gehad met baie CIA -amptenare wat nog in die regering was. Donald Gregg, wat ook verband hou met die bewerings van die Oktober -verrassing, het onder bevel van Shackley in Viëtnam gedien. In 1980 was Gregg die skakeling van die CIA in die nasionale veiligheidsraad van Carter, wat hom geheime gemaak het oor die gyselaarsgesprekke. Gregg sou later nasionale veiligheidsadviseur van vise-president Bush word en 'n sekondêre figuur in die Iran-kontra-skandaal.
Ondersoekende verslagdoening is vir joernalistiek wat teoretiese navorsing vir die wetenskap is, met die potensiaal om nuwe realiteite aan te bied en ou paradigmas te verbreek - hoe mense die wêreld om hulle sien en verstaan ​​- wat op sy beurt die politiek kan verander.
Daarom is ondersoekende joernalistiek so belangrik vir die gesondheid van 'n demokrasie. 'N Dramatiese stel nuwe feite-soos in Watergate of Iran-Contra-kan leuens wat lank onderhou word, oorkom en 'n korrupte regering tot sy grondslag skud.
Ondersoekende beriggewing kan ook die aangename fasade van 'n bedrieglike leier verwyder, of dit kan gebreke openbaar in 'n 'konvensionele wysheid' wat die land in 'n gevaarlike rigting neem. Reg gedoen, ondersoekende joernalistiek is 'n groot bedreiging vir magtige elite wat 'n bevolking probeer manipuleer.
Dit is 'n paar van die redes waarom ons die afgelope dekade so hard gewerk het om Consortiumnews.com aan die gang te hou. Dit is ook die rede waarom 'n groter kapasiteit vir die vervaardiging van onafhanklike ondersoekende joernalistiek van kardinale belang is om die Amerikaanse politieke dinamika van vandag te verander.
Ons kan terugdink aan hoe die joernalistieke proses in die sewentigerjare gewerk het: die Watergate -skandaal waarin Richard Nixon se plan om die politieke proses te rig, of die blootstelling van die Pentagon Papers aan die leuens wat die nasie tot oorlog in Viëtnam gelei het, of die onthulling van CIA -misbruik blootgestel het dit het getoon hoe die land in die rigting van 'n geheime staat van nasionale veiligheid dryf.
Die openbaarmakings van regeringsoortredings in die sewentigerjare was 'n werklike en huidige gevaar vir die leiers wat die oorgang van die Verenigde State van 'n demokratiese republiek in 'n wêreldryk bevoordeel het, waar die toestemming van die mense bestuur word deur vaardige gebruik van beelde, vrees en mites.
Die werk van ondersoekende joernaliste in die middel van die sewentigerjare was so 'n bedreiging vir diegene wat die toutjies uit die skadu getrek het dat 'n volgehoue ​​teenaanval georganiseer is om onafhanklike joernaliste te straf, terwyl hulle ook 'n groot regse media-eggokamer bou om onenigheid te verdrink. inligting.
In die volgende dekade het die mediastrategie van die regs slim gevorder, onbedoeld aangehelp deur 'n omgekeerde oordeel deur baie invloedryke figure aan die linkerkant om die media te verlaag ten gunste van meer "voetsoolorganisering".
Terwyl konserwatiewe befondsers honderde miljoene en selfs miljarde dollars in media en dinkskrums gestort het, het progressiewe befondsers grotendeels die voorkeur aan gemeenskapsorganisasie of regstreekse optrede, soos om haweloses te voed en bedreigde vleilande op te koop.
Teen die middel van die tagtigerjare is die resultaat van die konserwatiewe strategie gevoel. Die regs se verdedigingsmeganismes plaas joernaliste en ander ondersoekers in die verdediging toe hulle kwessies, soos 'doodsgroepe' in Sentraal -Amerika ondersoek, wat die beleid van Ronald Reagan in 'n negatiewe lig stel.
Beroepsmatige verslaggewers het besef hoe maklik dit was om gemarginaliseer te word as 'n 'liberaal' of-in die geval van die Nicaragua-konflik-as 'n 'Sandinista-simpatiseerder'. Baie joernaliste het van die loopbaangevaar teruggekeer en selfs deelgeneem aan mede -verslaggewers wat daarop aangedring het om die oortreding van die Reagan -administrasie na te jaag.
Hierdie dinamika was 'n belangrike rede waarom die Iran-Contra-misbruik so lank opgeduik het met slegs verspreide beriggewing by afsetpunte, soos die Associated Press (waar ek gewerk het) en die Miami Herald. Baie van ons kollegas by prestige -afsetpunte, soos die New York Times en die Washington Post, het die skandaal eerder bekyk as om te warboel met Reagan se aggressiewe neokonserwatiewe agente wat reeds aan die toeneem was.
Tog, by AP, kon Brian Barger en ek baie van die geheime ontdek oor die ondersteuning van die Withuis vir die Nicaraguaanse kontra -rebelle wat oorlog voer teen die linkse Sandinista -regering. Ons het ook ontdek dat sommige van die kontra -eenhede hul oorlogskiste vergroot deur middel van dwelmhandel.
Teen 1986 dreig hierdie ondersoekverslagdoening om 'n web van misdaad bloot te lê wat hoë amptenare van die Reagan-administrasie betrek. Maar ontkenning en intimidasie - ondersteun deur die groeiende konserwatiewe media -apparaat - het iets soos volledige bekendmaking verhoed. Oliver North en ander amptenare het eenvoudig gelieg oor amptelike navrae.
Die digte het eers gebars toe een van North se toevoervliegtuie op 5 Oktober 1986 oor Nicaragua neergeskiet is, en 'n Libanese koerant berig in November 1986 dat die Withuis in die geheim wapens aan Iran se Islamitiese fundamentalistiese regering verkoop. Toe bevind word dat North 'n paar winste van Iran afgestuur het om vir kontravoorrade te betaal, is die Iran-Contra-skandaal gebore.
Maar die sterkte van die regter se media -infrastruktuur en 'n aggressiewe insluitingstrategie deur die Withuis het die blootstelling beperk en Reagan -administrasie -amptenare gespaar om tronk toe te gaan. Verskeie van Iran-Contra se donkerste hoeke-die handel in dwelms en die geheime Republikeinse kontak met Iran wat uit die presidensiële veldtog van 1980 dateer-is nooit ernstig ondersoek nie.
Ons het die webwerf van Consortiumnews.com in 1995 gestig, in die vroeë dae van die moderne internet. Die webwerf was bedoel om 'n tuiste te wees vir belangrike, goed berigte verhale wat nie in die O.J. Simpson-obsessiewe, konvensionele-wysheid-gedrewe nasionale nuusmedia van destyds.
As een van die verslaggewers wat in die middel van die tagtigerjare gehelp het om die Iran-Contra-skandaal vir die Associated Press bloot te lê, was ek bedroef oor die lawwigheid en reguit grillerigheid wat die Amerikaanse joernalistiek teen die middel van die negentigerjare deurdring het. Ek was ook bang dat die agteruitgang van die Amerikaanse perskorps rampe sou voorskadu wat sou plaasvind wanneer joernaliste nie die publiek sou laat weet oor dreigende gevare nie. Ook teen 1995 verskyn dokumente wat die geskiedenis van die tagtigerjare in 'n nuwe en meer kommerwekkende situasie plaas. - lig. Tog was daar al hoe minder media wat in die geskiedenis belangstel. Die herinneringe aan Ronald Reagan en George H.W. Bush was omhul in warm en fuzzy mites wat 'n ander soort gevaar verteenwoordig: valse geskiedenis wat in die toekoms tot verkeerde politieke oordele kan lei, en my oudste seun Sam dien as tegniese adviseur (hy was in die vroeë twintigerjare, sodat die Die internet was vir hom nie so vreemd nie), maar ons het in November 1995 begin met wat ons 'die internet se eerste ondersoekende' Zine 'genoem het. en bewys van Nicaraguaanse kontra-kokaïenhandel). Ander verhale het huidige krisisse ondersoek (soos die oorlog in Kosovo en die aanranding op president Bill Clinton).
Ek en die skrywer Norman Solomon het 'n baanbrekende reeks gemaak oor die ware verhaal agter die legende van Colin Powell. 'N Ander reeks ondersoek hoe eerwaarde Sun Myung Moon 'n invloedryke speler in Washington geword het. In samewerking met talentvolle vryskutverslaggewers regoor die wêreld het ons ook belangrike historiese ondersoeke onderneem (soos hoe die Nazi's na die Tweede Wêreldoorlog - "ratlyne" na Suid -Amerika oorgesteek het - tot die bloedige onderdrukking van die streek bygedra het).
In 1976, toe George H.W. Bush was direkteur van die CIA, die Amerikaanse regering het regse terreurselle in die Verenigde State geduld en het meestal ander kant toe gekyk toe hierdie moordenaars selfs Palestynse terroriste bo-op bloed gestort het, insluitend 'n dodelike motorbomaanval in Washington, DC, volgens nuut verkryde interne regeringsdokumente.
Daardie motorbomaanval op 21 September 1976 op die ambassade in Washington, het die voormalige minister van buitelandse sake van Orlando, Letlete, en 'n Amerikaanse medewerker Ronni Moffitt vermoor terwyl Moffitt se man gewond is.
Dit het gou aan die FBI en ander federale ondersoekers duidelik geword dat die aanval waarskynlik 'n gesamentlike operasie was van DINA, die vreesaanjaende Chileense intelligensie-agentskap van die militêre diktator Augusto Pinochet, en regse Kubaanse ballinge in die VSA.
Maar Bush se CIA het die aandag van die regte moordenaars afgestuur na linkses wat Letelier vermoedelik vermoor het om 'n martelaar vir hul saak te skep. Uiteindelik het die voorbladverhaal van die CIA in duie gestort en-tydens die Carter-administrasie-is ten minste sommige van die samesweerders op die laer vlak vervolg, hoewel die volledige verhaal nooit vertel is nie.
Onlangs verkryde interne FBI-rekords en aantekeninge van 'n Amerikaanse aanklaer wat betrokke is by terrorismebestrydingsake, maak dit duidelik dat die bande tussen Bush se CIA, DINA en die Kubaanse nasionalistiese beweging (CNM)-wat die aanleiding gegee het tot die Letelier-bombardement-nouer was as wat dit was destyds verstaan.
DINA het intelligensie -opleiding verskaf vir CNM -terroriste wat in die Verenigde State soos 'n "slapende sel" gedra het; federale vervolging van regse Kubaanse terroriste was gereeld gefrustreerd; en die CIA het alles in sy vermoë gedoen om sy antikommunistiese bondgenote te dek, wat deel was van 'n breër internasionale terreurveldtog genaamd Operation Condor.
Aan die einde van 1975 was Operation Condor-vernoem na die nasionale voël van Chili-'n gesamentlike operasie van regse Suid-Amerikaanse militêre diktators, wat nou saamgewerk het met die Amerikaanse Kubaanse en ander antikommunistiese ekstremiste oor grensmoorde op politieke dissidente tot dusver weg as Europa.
Dit het beteken dat tydens George H.W. Bush se jaar aan die stuur van die CIA, het die Verenigde State beide binnelandse terroriste selle gehuisves en gedien as 'n basis vir internasionale terrorisme. Tog is geen Amerikaanse amptenaar ooit aanspreeklik gehou nie - en in baie gevalle, net die teenoorgestelde ...
Wat die DINA-CNM-alliansie betref, het die ster-moordenaar van Chili, Michael Townley, na sy arrestasie in 1978 aan die FBI-ondervraers gesê dat Kubaanse ballinge wat by die Letelier-moord betrokke was, DINA-opleiding ontvang het, insluitend CNM-lid Virgilio Paz, wat ''n maand se' quickie 'intelligensie bygewoon het kursus geborg deur DINA, "lui die interne FBI -verslag.
Townley, 'n kwaai antikommunistiese Amerikaanse uitgeweke wat as DINA se hoofmoordenaar in die buiteland verskyn het, het aan die FBI gesê dat Paz se opleiding persoonlik deur die direkteur van DINA, kolonel Manuel Contreras, goedgekeur is, wat - later deur die CIA erken is - 'n bate van die Amerikaanse spioenasie -agentskap is.
Paz het tydens sy drie maande lange verblyf in Chili in Townley se woning gewoon en DINA het betaal vir Paz se gereelde oproepe huis toe na die Verenigde State, het Townley gesê en onthou dat Paz Chili verlaat het naby sy seun Brian se verjaardag op 6 Junie 1976.
Ongeveer 'n maand later het kolonel Pedro Espinoza, DINA se bedryfsdirekteur, Townley ontbied na 'n vergadering naby die St. Georges -skool in die voorstedelike Santiago. Townley onthou dat hy met sy Fiat 125-sedan wat deur DINA verskaf is, vroegoggend na 'n termoskoffie geneem het.
Espinoza het Townley gevra of hy beskikbaar sou wees vir 'n spesiale operasie buite Chili. Townley het gekla "dat hy 'n meerderheid van 1975 in Europa aan DINA -missies deurgebring het en dat hy gevoel het dat hy sy gesin met konstante reis namens DINA afgeskeep het," volgens die FBI -verslag ...
Toe ek die voormalige assistent-Amerikaanse prokureur Jerry Sanford, wat in die middel van die sewentigerjare in die Kubaanse terrorismesake was, opgespoor het, klink hy steeds gefrustreerd oor die gebrek aan ondersteuning wat hy van Washington gekry het om hierdie moordenaars na te jaag wat die dood binne en buite die Verenigde State.
'My bloed begin kook as ek dink aan hoeveel ons kon gedoen het, maar hoe erg ons in die donker gehou is,' het Sanford, nou 66, in Noord -Florida gesê. 'Ek het dinge gevra en dit nooit gekry nie.'
Sanford het onthou dat toe die direkteur van die CIA, Bush, Miami aan die einde van die bloedige jaar 1976 besoek het, FBI -agente hom "inligting van die CIA gevra het oor waar plofstof [vir die Kubaanse ballinge] gebêre is." Die reaksie van Bush, volgens Sanford, was 'vergeet daarvan'.
Met verwysing na die koepelorganisasie CORU, het Sanford gesê: "dit was die enigste terreurgroep wat ooit terrorisme uit die Verenigde State uitgevoer het."
Ironies genoeg het die analitiese afdeling van die CIA tot 'n soortgelyke, kommerwekkende gevolgtrekking gekom in 'n jaarverslag getiteld "International Terrorism in 1976" wat in Julie 1977 gepubliseer is, nadat die direkteur van die CIA Bush sy amp verlaat het.
"Die Kubaanse ballingsgroepe wat onder leiding van 'n nuwe alliansie, die koördinasie van die Verenigde Revolusionêre Organisasies [CORU], was, was veral aktief gedurende die tweede helfte van die jaar," het die CIA berig. 'Hulle was verantwoordelik vir nie minder nie as 17 dade van internasionale terrorisme (waarvan minstens drie in die VSA plaasgevind het).
'Statisties pas dit by die rekord wat die verskillende Palestynse terreurgroepe gedurende dieselfde tydperk opgestel het. Maar grotendeels omdat die Kubaanse ballingsbedrywighede die bomaanval op 'n passasiersvliegtuig van Cubana in Oktober ingesluit het, was die gevolge daarvan baie bloediger. "
Met ander woorde, Kubaanse ballinge in die Verenigde State - tydens George H.W. Bush se jaar in beheer van die CIA - het Palestynse terroriste verbygesteek in terme van 'n totale liggaamstelling.
Laurence Silberman, 'n regter van die Amerikaanse appèlhof en 'n jarelange neokonserwatiewe operasie-'n deel van wat die spesiale aanklaer van Iran-Contra 'die strategiese reserwes' vir veroordeelde Reagan-administratiewe agente in die 1980's genoem het-speel weer 'n soortgelyke rol vir die Bush-43 administrasie.
Op 11 September, die agtste herdenking van die terreuraanvalle op New York en Washington, het Silberman 'n 2-tot-1-mening uitgereik waarin 'n regsgeding teen die private veiligheidsfirma, CACI International, van die Irakse slagoffers van marteling en ander mishandeling in Abu afgewys is. Ghraib gevangenis.
Silberman het verklaar dat CACI immuun is teen vervolging omdat sy werknemers op Amerikaanse militêre bevele reageer. Die immuniteitsuitspraak het die regspogings van 212 Irakezen, wat direk in Abu Ghraib gely het of weduwees was van mans wat gesterf het, geblokkeer om die aanspreeklikheid van CACI -werknemers te eis wat na bewering gehelp het met die marteling van gevangenes.
"Tydens oorlogstyd, waar 'n privaat diensaannemer geïntegreer is in vegteraktiwiteite waaroor die weermag bevelvoering behou, sal 'n skadevergoeding wat uit die kontrakteur se betrokkenheid by sulke aktiwiteite voortspruit, voorafgegaan word," het Silberman geskryf.
Maar Silberman is nie 'n onregmatige regter as dit kom by die misdade van die Republikeine wat gepleeg is om die neokon -saak te bevorder nie.
In die tagtigerjare het Silberman agter-die-skerms rolle gespeel om Ronald Reagan te help om die Withuis te verkry, en hy het gehelp met die opstel van 'n harde intelligensiebeleid, hy het regse media-aanvalle op liberale aangemoedig en hy beskerm die flanke van Reagan se agente wat gevang is om die wet.
Die spesiale aanklaer van Iran-Contra, Lawrence Walsh, self 'n Republikein, het Silberman gereken as een van ''n magtige groep Republikeinse [geregtelike] aanstellings [wat] gewag het soos die strategiese reserwes van 'n gewapende leër', vasbeslote om vonnisse te verhoed teen die agente van Reagan wat het die wet oortree in die wapen-vir-gyselaar-skandaal.
In sy memoires uit 1997, Firewall, het Walsh Silberman uitgebeeld as 'n leier van die partydige orkes, en selfs herinner aan hoe Silberman regter George MacKinnon, ook 'n Republikein, beledig het wat die paneel wat Walsh gekies het as die spesiale aanklaer gelei het.
"By 'n D.C.op 'n kringkonferensie, het hy [Silberman] 'n geskreeu gekry oor onafhanklike advies met regter George MacKinnon, 'het Walsh geskryf.
In 1990, nadat Walsh 'n moeilike skuldigbevinding van die voormalige assistent van die Withuis Oliver North verseker het vir oortredings wat uit die Iran-Contra-skandaal spruit, het Silberman saam met 'n ander regse regter, David Sentelle, saamgewerk om North se skuldigbevinding in 'n skielike simpatie-uitbarsting om te keer vir verweerder se regte.
Minder openbaar, in 1991, het Silberman ook gaan kla vir die nominasie van die Amerikaanse hooggeregshof van Clarence Thomas, saam met regse agente om die reputasie van Anita Hill, 'n voormalige Thomas-werknemer, te vernietig wat getuig het van sy growwe seksuele teistering.
Skrywer David Brock, destyds 'n goedbetaalde regse strydbylman wat gepubliseer het wat hy later toegegee het, was wrede aanvalle op Hill, beskryf die ondersteuning en aanmoediging wat hy ontvang het van Silberman en Silberman se vrou, Ricky. Selfs nadat Thomas die bevestiging van die Senaat gewen het, stoot Silberman steeds aanvallyne teen Hill, skryf Brock in sy boek, Blinded by the Right.
Verlore geskiedenis: kontras, kokaïen, die pers en die projekwaarheid '
Robert Earle Parry is gebore in Hartford, Connecticut, op 24 Junie 1949. Hy ontvang 'n baccalaureusgraad in Engels van Colby College in 1971. Hy werk kort vir sy vader se koerant voordat hy by die Associated Press in 1974 aansluit. nasionale verslag in 1984 oor sy artikel oor die Central Intelligence Agency wat 'n sluiphandleiding verskaf aan die regse opstandelinge wat die sosialistiese regering in Nicaragua wou omverwerp. Hy werk van 1987 tot 1990 by Newsweek en werk later aan dokumentêre programme vir die PBS -reeks Frontline. In 1995 stig hy die Consortium for Independent Journalism. Hy ontvang die I. F. Stone -medalje vir joernalistieke onafhanklikheid in 2015 en die Martha Gellhorn -prys vir joernalistiek in 2017. Hy skryf verskeie boeke, waaronder Trick or Treason and Neck Deep: The Disastrous Presidence of George W. Bush. Hy is op 27 Januarie 2018 op 68 -jarige ouderdom aan pankreaskanker oorlede.
Met 'n swaar hart laat ons lesers van Consortiumnews weet dat redakteur Robert Parry oorlede is. Soos gereelde lesers weet, het Robert (of Bob, soos hy aan vriende en familie bekend was) in Desember 'n beroerte gekry, wat - ondanks sy eie bespiegeling dat dit moontlik veroorsaak is deur die stres om die politiek in Washington te dek - die gevolg was van ongediagnoseerde pankreaskanker waarmee hy die afgelope 4-5 jaar onbewustelik saamgeleef het.
Hy het die afgelope paar weke ongelukkig nog twee verswakte beroertes opgedoen en na die laaste een is hy Dinsdag na die hospiesorg gebring. Hy is Saterdagaand vreedsaam oorlede. Hy was 68.
Diegene van ons wat na aan hom is, wil lesers opreg bedank vir die vriendelike kommentaar en ondersteuning wat op onlangse artikels oor Bob se gesondheidskwessies geplaas is. Ons het baie van hierdie opmerkings gedurende sy laaste dae vir hom voorgelees om hom te laat weet hoeveel sy werk vir soveel mense beteken het en hoeveel kommer daar is oor sy welstand.
Ek is seker dat hierdie vriendelikheid vir hom baie beteken het. Dit beteken ook baie vir ons as familielede, aangesien ons almal weet hoe toegewyd hy was aan die missie van onafhanklike joernalistiek en hierdie webwerf wat sedert die vroegste dae van die internet artikels gepubliseer het, wat in 1995 begin is.
By my pa was professionele werk nog altyd diep persoonlik, en sy loopbaan as joernalis was deeglik verweef met sy gesinslewe. Ek herinner my aan kombuistafelgesprekke in my vroeë kinderjare, wat gefokus was op die oorloë in Sentraal-Amerika wat deur die VS gesteun is, en klagtes oor hoe sy redakteurs by The Associated Press te traag was om artikels van hom te publiseer wat, ongeag hoe goed gedokumenteer, die Reagan -administrasie in 'n slegte lig.
Een van my vroegste herinneringe was eintlik van my pa wat in die vroeë tagtigerjare op diens sou gaan na die oorlogsgebiede van El Salvador, Nicaragua en Guatemala, en die opregte afskeid wat hy vir my en my broers en susters gewens het. Hy het ons gewaarsku dat hy na 'n baie gevaarlike plek gaan en dat daar 'n moontlikheid is dat hy nie terugkom nie.
Ek onthou hoe ek hom gevra het hoekom hy moes gaan, waarom hy nie net by ons tuis kon bly nie. Hy het geantwoord dat dit belangrik is om na hierdie plekke te gaan en die waarheid te vertel oor wat daar gebeur. Hy het genoem dat kinders van my ouderdom in hierdie oorloë vermoor word en dat iemand hul stories moet vertel. Ek onthou hoe ek gevra het: 'Kinders soos ek?' Hy antwoord: "Ja, kinders net soos jy."
Bob is diep geraak deur die vuil oorloë in Sentraal -Amerika in die tagtigerjare, en op baie maniere het hierdie konflikte - en die Amerikaanse betrokkenheid daarby - die res van sy lewe en loopbaan bepaal. Met onheilspellende verhale uit Nicaragua (deels te danke aan joernaliste soos hy), het die kongres die Boland -wysigings van 1982 tot 1984 aangeneem, wat die Amerikaanse militêre hulp beperk het aan die kontras wat probeer het om die Sandinista -regering omver te werp deur middel van 'n verskeidenheid terroriste -taktieke.
Die Reagan-administrasie het onmiddellik begin om maniere te ondersoek om die wettige beperkings te omseil, wat gelei het tot 'n plan om geheime wapentransport na die revolusionêre en sterk anti-Amerikaanse regering van Iran te stuur en die winste na die kontras af te lei. In 1985 skryf Bob die eerste verhale wat hierdie operasie beskryf, wat later bekend staan ​​as die Iran-Contra Affair.
Contra-Cocaine en October Surprise
Parallel met die onwettige wapentransport na Iran gedurende daardie dae was 'n kokaïenhandel deur die Nicaraguaanse kontras en die bereidwilligheid van die Reagan -administrasie en die CIA om hierdie aktiwiteite blind te hou. Dit, ondanks die feit dat kokaïen in die Verenigde State ingestroom het terwyl Ronald Reagan 'n 'oorlog teen dwelms' verkondig het, en 'n kokaïenepidemie 'n verwoestende gemeenskap in die hele land was.
Bob en sy kollega Brian Barger was die eerste joernaliste wat aan die einde van 1985 oor hierdie verhaal verslag gedoen het, wat bekend geword het as die kontra-kokaïenskandaal en die onderwerp van 'n kongresondersoek onder leiding van destydse senator John Kerry (D-Mass.) 1986.
Bob het voortgegaan om leidrade met betrekking tot Iran-Contra na te streef gedurende 'n tydperk aan die einde van die 80's toe die grootste deel van Washington van die skandaal af weg is, het Bob ontdek dat die verhaal meer bevat as wat algemeen verstaan ​​word. Hy het verneem dat die wortels van die onwettige wapentransport na Iran verder gestrek het as wat voorheen bekend was - tot by die presidensiële veldtog van 1980.
Die verkiesingswedstryd tussen die huidige Jimmy Carter en die uitdager Ronald Reagan word grootliks oorheers deur die gyselaarskrisis in Iran, en 52 Amerikaners is sedert die Iraanse rewolusie in die Amerikaanse ambassade in Teheran aangehou. Die Iraanse gyselaarskrisis, tesame met die noodsaaklike ekonomie, het 'n idee van 'n Amerika in agteruitgang bepaal, met die voormalige Hollywood -akteur Ronald Reagan wat 'n nuwe begin vir die land belowe, 'n herstel van sy status as '' 'n blink stad op 'n heuwel ''. "
Die gyselaars is vrygelaat in Teheran oomblikke nadat Reagan op 20 Januarie 1981 as president in Washington ingesweer is. Ten spyte van jare vermoed dat daar 'n soortgelyke pro quo tussen die Reagan -veldtog en die Iraniërs was, was dit eers Bob het in 1994 'n klompie dokumente in 'n kelder van 'n kantoorgebou onthul dat die bewyse oorweldigend geword het dat die Reagan -veldtog ingemeng het in die pogings van die Carter -administrasie om die gyselaars voor die 1980 -verkiesing te bevry. Hulle vrylating vroeër - wat Carter gehoop het dat hy sy "Oktober -verrassing" sou wees - kon hom die nodige hupstoot gegee het om te wen.
Hierdie dokumente ondersoek en alreeds goed vertroud is met hierdie verhaal-het voorheen deur drie kontinente gereis om die ondersoek vir 'n PBS te volg Voorlyn dokumentêr - Bob word al hoe meer oortuig dat die Reagan -veldtog Carter se gyselaarsonderhandelinge gesaboteer het, moontlik 'n daad van verraad gepleeg in 'n poging om seker te maak dat 52 Amerikaanse burgers in 'n ontsettende gyselaarsituasie aangehou word totdat Reagan die verkiesing verseker het.
Nodeloos om te sê, dit was 'n ongemaklike verhaal op 'n tydstip-in die middel van die negentigerjare-toe die nasionale media lankal van die Reagan-skandale af wegbeweeg en 'n obsessie met nuwe skandale het, meestal verband hou met president Bill Clinton se sekslewe en misluk het boedel transaksies. Washington was ook nie baie geïnteresseerd in die uitdaging van die Reagan -nalatenskap nie, wat destyds begin stol het in 'n soort mitologie, met veldtogte om geboue en lughawens na die voormalige president te vernoem.
Soms het Bob twyfel oor sy loopbaanbesluite en die verhale wat hy volg. Soos hy geskryf het Truuk of verraad, 'n boek waarin sy ondersoek na die Oktober -verrassingsgeheim gegee word, kan hierdie soeke na historiese waarheid pynlik en skynbaar ondankbaar wees.
'Ek het spyt gewees dat ek dit aanvaar het', het hy geskryf VoorlynSe opdrag in 1990. Ek het myself skuldig gemaak omdat ek my toekoms in die hoofstroomjoernalistiek in gevaar gestel het. Dit is immers waar die goed betaalde werk is. Ek het my vermoë om my vier kinders te onderhou uit 'n outydse pligsbesef in gedrang gebring, met inagneming van 'n ongeskrewe kode wat van verslaggewers verwag om byna enige opdrag uit te voer. "
Tog het Bob sy pogings voortgesit om die volledige verhaal agter die Iran-Contra-skandaal en die oorsprong van die Reagan-Bush-era te vertel, wat uiteindelik tot twee dinge gelei het: hy word uit die gewone media gedryf en die bekendstelling van Consortiumnews.com .
Ek onthou toe hy die webwerf begin het, saam met my ouer broer Sam, in 1995. Destyds, ten spyte van praatjies, het ons almal gehoor van iets wat 'die snelweg met inligting' en 'elektroniese pos' genoem is, maar ek het nog nooit 'n besoek afgelê nie webwerf en het nie eens geweet hoe om 'aanlyn' te wees nie. My pa het my gebel in Richmond, waar ek 'n tweede jaar was aan die Virginia Commonwealth University, en vir my gesê ek moet hierdie nuwe "webwerf" besoek wat hy en Sam pas begin het.
Hy het telefonies verduidelik hoe om 'n blaaier oop te maak en my opdrag gegee om die URL in te tik, en begin met 'http', dan 'n dubbelpunt en twee skuins skuinsstrepe, dan 'www', dan 'stip', dan hierdie lang adres met nog een of twee skuins strepe as ek onthou. (Eers jare later het die webwerf sy eie domein en 'n eenvoudiger adres gekry.)
Ek het na die rekenaarlaboratorium van die universiteit gegaan en hulp gevra oor hoe om aanlyn te kom, pligsgetrou die URL ingevoer en hierdie webwerf oopgemaak - die eerste wat ek nog ooit besoek het. Dit was interessant, maar 'n bietjie moeilik om op die rekenaarskerm te lees, en ek het 'n paar artikels gedruk om in my koshuiskamer te lees.
Ek het vinnig 'n fan geword van 'The Consortium', soos dit destyds genoem is, en het voortgegaan om artikels te lees oor die Oktober Surprise Mystery terwyl Bob en Sam dit op hierdie nuwe en opwindende instrument genaamd 'die internet' geplaas het. Sam moes van nuuts af HTML -kodering leer om hierdie aanlyn nuusdiens bekend te stel, wat as 'die internet se eerste ondersoekende' Zine 'beskou word. Vir sy pogings is Sam in 2015 vereer met die Consortium for Independent Journalism se eerste Gary Webb Freedom of the Press -toekenning.
X-lêers en kontra-kraak
Op 'n sekere tydstip het Bob besluit dat hy, behalwe die webwerf, waar hy nie net oorspronklike artikels plaas nie, maar ook die brondokumente wat hy in die kelder van die kantoor van die huis ontbloot het, ook 'n steek op tradisionele publikasie sou neem . Hy het die "October Surprise X-Files" in 'n boekie saamgestel en dit self in Januarie 1996 gepubliseer.
Hy publiseer ook 'n nuusbrief ter aanvulling van die webwerf, in die wete dat daar op daardie stadium nog baie mense was wat nie weet hoe om 'n rekenaar aan te skakel nie, en nog minder op die World Wide Web. Ek het van die Virginia Commonwealth University na die George Mason University in die DC-voorstede oorgeplaas en deeltyds saam met my pa en Sam begin werk aan die nuusbrief en webwerf.
Ons het saamgewerk aan die inhoud, dit redigeer en uiteengesit met grafika wat dikwels uit boeke uit ons plaaslike biblioteek gehaal is. Ons het 'n intekenbasis opgebou deur netwerke en poslyste van progressiewe tydskrifte te koop. Elke twee weke laat ons 'n duisend eksemplare van Sir Speedy druk en spandeer Vrydagaand hierdie nuusbriewe saam en stuur dit na ons intekenare.
Die bekendstelling van die webwerf en nuusbrief, en later 'n nog meer ambisieuse projek I.F. Tydskrif, het toevallig saamgeval met die publikasie in 1996 van Gary Webb se "Dark Alliance" -reeks by die San Jose Mercury-Nuus. Webb se reeks het die kontroversie oor kokaïen heropen met 'n gedetailleerde ondersoek van die dwelmhandelnetwerke in Nicaragua en Los Angeles wat gehelp het om hoogs verslawende kokaïen oor die Verenigde State te versprei.
Veral die Afro-Amerikaanse gemeenskap was woedend oor hierdie verhaal, wat bevestig het dat daar al jarelange vermoedens was dat die regering medepligtig was aan die handel in dwelms wat hul gemeenskappe verwoes. Afro -Amerikaners is diep en buite verhouding geraak deur die epidemie van epidemie, wat betref die direkte impak van die dwelm en die drakoniese dwelmwette en verpligte minimum vonnisse wat die regering se benadering tot "die oorlog teen dwelms" bepaal het.
Vir 'n oomblik in die somer van 1996 het dit geblyk dat die hernieude belangstelling in die kontra-kokaïenverhaal 'n geleentheid bied om die misdade en wandade van die Reagan-Bush-era te herbesoek, maar die hoop is in die wiele gery toe die "The Big Media" besluit om die vorige mislukkings om hierdie verhaal behoorlik te dek, te verdubbel.
Die Los Angeles Times het die aanval op Gary Webb en sy beriggewing by die San Jose Mercury-Nuus, gevolg deur ewe afwysende verhale by die Washington Post en New York Times. Die stapel uit hierdie koerante het uiteindelik gelei Mercury-Nuus redakteur Jerry Ceppos om die beriggewing van Webb aan die kaak te stel en 'n mea culpa te bied vir die publikasie van die artikels.
Die aanslag van vyandige beriggewing uit die groot koerante het nie die basiese uitgangspunte van Webb se reekse aangespreek nie en het nie die onderliggende bewerings van smokkel met kontra-kokaïen of die feit dat baie van hierdie kokaïen in Amerikaanse strate beland het in die vorm van 'n kraak, ontken nie. Dit het eerder twyfel laat ontstaan ​​deur gate in sekere besonderhede te steek en die verhaal as 'n 'samesweringsteorie' te beskou. Sommige van die beriggewing het gepoog om bewerings wat Webb nooit gemaak het nie, te ontken, soos die idee dat kontra-kokaïenhandel deel was van 'n regering se plan om die Afro-Amerikaanse gemeenskap doelbewus te ontruim.
Gary Webb en Bob was gedurende daardie dae in noue kontak. Bob het hom professionele en persoonlike ondersteuning gebied, en sy tyd bestee ook aan die ontvangs van aanvalle deur joernalistieke kollegas en redakteurs wat sekere verhale - hoe saaklik ook al - as fantasievolle samesweringsteorieë verwerp het. Artikels op die webwerf van die Consortium en nuusbrief, asook I.F. Tydskrifbied besonderhede oor die historiese konteks vir die reeks "Dark Alliance" en stoot terug teen die aanval van die hoofstroommedia op vyandige en oneerlike beriggewing.
Bob het ook die boek gepubliseer Verlore geskiedenis wat uitgebreide besonderhede verskaf het oor die agtergrond van die "Dark Alliance" -reeks, wat verklaar dat die feite en bewyse, ver van 'n ongegronde "samesweringsteorie", die gevolgtrekking sterk ondersteun het dat die Reagan-Bush-administrasies met dwelmhandelaars saamgespan het om hul onwettige oorlog te finansier. teen Nicaragua.
Maar ongelukkig is die skade aan Gary Webb aangerig. Met sy professionele en persoonlike lewe aan skerwe weens sy moedige beriggewing oor die kontra-kokaïenverhaal, pleeg hy in 2004 op 49-jarige ouderdom selfmoord. Demokrasie nou, Het Bob opgemerk hoe pynlik dit is om deur kollegas bespot en onregverdig gekritiseer te word, soos sy vriend ervaar het.
'Daar is 'n spesiale pyn as u kollegas in u beroep u teëkom, veral as u iets gedoen het wat hulle moet bewonder en moet verstaan,' het hy gesê. 'Om al die werk te doen en dan die New York Times en die Washington Post en die Los Angeles Times val jou aan en probeer om jou lewe te vernietig, daar is 'n spesiale pyn daarin. "
In oorleg met sy gesin het Bob en die raad van direkteure van die Consortium for Independent Journalism in 2015 die Gary Webb Freedom of the Press -toekenning bekendgestel.
Die rampspoedige presidentskap van George W. Bush
Die presidentskap van George W. Bush was vir baie van ons surrealisties, en niemand meer as my pa nie.
In sy dekades oor die politiek in Washington het Bob baie verhale na die vader van "Dubya", George H.W. Bush, wat betrokke was by 'n verskeidenheid twyfelagtige aktiwiteite, waaronder die October Surprise Mystery en Iran-Contra. Hy het ook in 1991 'n oorlog teen Irak begin wat blykbaar gemotiveer was om ten minste 'die Viëtnam -sindroom' te help skop, dit wil sê die onwilligheid wat die Amerikaanse volk sedert die Viëtnam -oorlog gevoel het om militêre optrede in die buiteland te ondersteun.
Soos Bob in sy boek van 1992 opgemerk het Gek Amerika, nadat Amerikaanse troepe die Irakse weermag in 1991 verlaat het, het president Bush se eerste openbare kommentaar oor die oorwinning sy vreugde uitgespreek dat dit uiteindelik die Amerikaanse refleks teen rus teen troepe tot verre konflikte sou laat rus. 'Deur God het ons die Viëtnam -sindroom vir eens en altyd geskop,' juig hy.
Die feit dat die seun van Bush-41 grootliks op naam sou kon verkies, bevestig vir Bob die mislukking van die gewone media om belangrike verhale behoorlik te dek en die noodsaaklikheid om voort te gaan met die bou van 'n onafhanklike media-infrastruktuur. Hierdie oortuiging versterk deur veldtog 2000 en die uiteindelike uitslag van die verkiesing, toe Bush die Withuis as die eerste verloorder in meer as 'n eeu aanvaar het.
Ondanks die feit dat die Amerikaanse hooggeregshof die telling van stemme in Florida gestaak het en sodoende 'n akkurate vasstelling van die regmatige wenner verhinder het, het die meeste van die nasionale media die verhaal verlaat nadat Bush op 20 Januarie 2001 gesweer is. Consortiumnews .com het egter steeds die dokumentêre rekord ondersoek, en uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat Al Gore die wenner van die verkiesing sou gewees het as al die wettige stembriewe getel is.
By Consortiumnews was daar 'n ongeskrewe redaksionele beleid dat die titel "President" nooit George W. Bush se naam moet voorafgaan nie, gebaseer op ons siening dat hy nie wettig verkies is nie.Maar verder as die redaksionele besluite, het ons ook die erns besef van die feit dat die verkiesing 2000 met alle getelde stemme kon uitspeel, baie van die rampe van die Bush -jare - veral die 9/11 tragedie en die oorlog in Irak. omdat besluite om hulle aan internasionale ooreenkomste oor wapenbeheer en klimaatsverandering te onttrek - moontlik afgeweer is.
Soos ons almal wat in die post-9/11-era geleef het, sal onthou, was dit oral 'n moeilike tyd, veral as u iemand krities teenoor George W. Bush was. Die atmosfeer in daardie tydperk het nie veel onenigheid moontlik gemaak nie. Diegene wat teen die juggernaut vir oorlog gestaan ​​het - soos Phil Donahue by MSNBC, Chris Hedges by die New York Times, of selfs die Dixie Chicks - is hul loopbane beskadig en bevind hulle aan die einde van doodsdreigemente en haatpos.
Terwyl Bob se tydskrif- en nuusbriefprojekte gestaak is, het die webwerf steeds artikels gepubliseer, wat 'n tuiste bied vir afwykende stemme wat die saak bevraagteken het oor die inval van Irak aan die einde van 2002 en vroeg in 2003. Omstreeks hierdie tyd het die voormalige CIA -ontleder Ray McGovern en sommige van sy kollegas het Veteran Intelligence Professionals for Sanity gestig en 'n langdurige verhouding met Consortiumnews is gevestig. Verskeie voormalige intelligensieveterane het bygedra tot die webwerf, gemotiveer deur dieselfde onafhanklike gees van waarheid vertel wat Bob genoop het om soveel in hierdie projek te belê.
In 'n tyd toe byna die hele hoofstroommedia saam met die Bush-administrasie se twyfelagtige oorlogsoorlog gaan, het hierdie en 'n paar ander eendersdenkende webwerwe teruggestoot met goed nagevorsde artikels wat die rasionaal in twyfel trek. Alhoewel dit soms kon voel asof ons net stemme in die wildernis was, het 'n groot bron van teenkanting teen oorlog in die land ontstaan, met historiese optogte van honderde duisende om Bush se stryd om oorlog te verwerp.
Natuurlik is hierdie antiwar -stemme uiteindelik bevestig deur die mislukking om massavernietigingswapens in Irak te vind en die feit dat die oorlog en besetting 'n baie duurder en dodeliker onderneming was as wat ons gesê het. Vroeër die versekering dat dit 'n "koekwandeling" sou wees, was net so onwaar soos die WMD beweer, maar soos in Washington so gereeld die geval was, was daar min of geen aanspreeklikheid van die gewone media, die dinkskrums of regeringsamptenare omdat hulle so skouspelagtig was verkeerde.
In 'n poging om die ware geskiedenis van daardie era te dokumenteer, het ek, Bob en Sam die boek geskryf Nek diep: Die rampspoedige presidentskap van George W. Bush, wat einde 2007 gepubliseer is. Die boek het die werk van Consortiumnews opgespoor en dit teen die agtergrond van algemene mediadekking tydens die Bush -era opgespoor, in 'n poging om nie net die rekord reg te stel nie, maar ook te demonstreer dat ons nie almal dinge gekry het nie so verkeerd.
Ons was van mening dat dit belangrik was om lesers - sowel as toekomstige historici - daaraan te herinner dat sommige van ons die foute wat gemaak word in real -time ken en rapporteer, van die onttrekking aan die Kyoto -protokol tot die inval in Irak tot die implementering van 'n beleid van foltering tot diefstal. die reaksie op orkaan Katrina.
Teen die tyd dat Barack Obama tot die 44ste president verkies is, het Consortiumnews.com 'n tuiste geword vir 'n groeiende aantal skrywers wat nuwe perspektiewe op die inhoud van die webwerf gebring het. Terwyl die skryfpersoneel jare lank hoofsaaklik beperk was tot Bob, Sam en ek, het Consortiumnews skielik bydraes ontvang van joernaliste, aktiviste en voormalige intelligensie -ontleders wat 'n wye verskeidenheid kundigheid gebied het - oor internasionale reg, ekonomie, menseregte, buitelandse beleid, nasionale veiligheid, en selfs godsdiens en filosofie.
'N Herhalende tema van artikels op die webwerf tydens die Obama -era was die blywende effek van onbetwiste verhale, hoe dit die nasionale politiek gevorm en die regeringsbeleid bepaal het. Bob het opgemerk dat selfs 'n sogenaamde president in die middel van die sentrum soos Obama in ag geneem word deur die valse vertellings en nasionale mitologieë wat uit die Reagan-era dateer. Hy het daarop gewys dat dit ten minste gedeeltelik toegeskryf kan word aan die versuim om 'n sterk grondslag vir onafhanklike joernalistiek te vestig.
In 'n stuk van 2010 genaamd "Obama's Fear for the Reagan Narrative", het Bob opgemerk dat Obama sy ooreenkoms met Republikeine verdedig het oor belastingverlagings vir die rykes, omdat daar so 'n sterk aanhoudende effek was van Reagan se boodskappe van 30 jaar tevore. 'Hy het geboei gevoel deur die regs se vermoë om Amerikaners saam te trek namens Reagan se' regering-is-die-probleem'-boodskap, 'het Bob geskryf.
Hy het Obama se klagtes oor sy magteloosheid in die lig van hierdie dinamika opgespoor tot die onwilligheid van Amerikaanse progressiewe om voldoende in media- en dinkskrums te belê, soos konserwatiewes al dekades lank besig was om hul "die oorlog van idees" te voer. Soos hy sedert die vroeë negentigerjare aangevoer het, het Robert daarop aangedring dat die grense wat aan Obama gestel is - hetsy werklik of waargeneem - steeds die krag van propaganda en die behoefte aan groter belegging in alternatiewe media toon.
Hy het ook opgemerk dat baie van die nutteloosheid rondom die sogenaamde Tea Party-beweging voortspruit uit fundamentele misverstande van die Amerikaanse geskiedenis en grondwetlike beginsels. "Demokrate en progressiewe mag geen illusie kry oor die nuwe vloed van weet-niks-wees wat die Verenigde State gaan oorstroom in die dekmantel van 'n terugkeer na 'eerste beginsels' en 'n diepe respek vir die Amerikaanse grondwet," het Bob gewaarsku.
Hy het daarop gewys dat hulle, ondanks die teepartytjies se eerbied vir die Grondwet, baie min begrip vir die dokument het, soos blyk uit hul ahistoriese bewerings dat federale belasting ongrondwetlik is. Trouens, soos Bob opgemerk het, verteenwoordig die Grondwet "'n groot magsgreep deur die federale regering, in vergelyking met die losgemaakte Konfederasie -artikels, wat nie federale belastingowerheid en ander nasionale magte gehad het nie".
Gemotiveer deur 'n begeerte om vervalste historiese verhale oor meer as twee eeue reg te stel, publiseer Bob sy sesde en laaste boek, America's Stolen Narrative: Van Washington en Madison tot Nixon, Reagan en die Bushes tot Obama, in 2012.
Saam met die inkomste uit boekverkope, het die toenemende skenkings van lesers Bob in staat gestel om nie net skrywers te betaal nie, maar ook om 'n assistent in diens te neem, Chelsea Gilmour, wat in 2014 by Consortiumnews begin werk het. Benewens administratiewe ondersteuning van onskatbare waarde, het Chelsea ook pligte uitgevoer, insluitend navorsing , skryf en feitekontrole.
Politieke herskikking en die New McCarthyism
Alhoewel die naam Robert Parry aan die begin van die Obama -era - en inderdaad sedert die tagtigerjare - nou verband hou met die onthulling van oortredings deur die Republikeine, en dus 'n sterk aanhang onder lojaliste van die Demokratiese Party gehad het, was dit aan die einde van Obama se presidentskap blykbaar 'n Hersiening vind plaas onder sommige van Consortiumnews.com se leserspubliek, wat meer in die algemeen die veranderende politiek van die land weerspieël.
In die besonder het die Amerikaanse media se benadering tot Rusland en verwante aangeleenthede, soos die gewelddadige verdrywing in 2014 van die Oekraïense president Viktor Janoekowitsj, "feitlik 100 persent propaganda geword", het Bob gesê.
Hy het opgemerk dat die volledige verhaal nooit vertel is oor kwessies soos die Sergei Magnitsky -saak nie, wat gelei het tot die eerste ronde van Amerikaanse sanksies teen Rusland, en ook nie die ongerieflike feite wat verband hou met die protesoptrede van Euromaidan wat gelei het tot die uitskakeling van Janoekowitsj - insluitend die werklikheid van 'n sterk neo-Nazi-invloed in die protesoptogte-ook nie die daaropvolgende konflik in die Donbass-streek in die Oekraïne nie.
Bob se verhale oor die Oekraïne is wyd aangehaal en versprei, en hy het 'n belangrike stem geword in die voorstelling van 'n vollediger beeld van die konflik as wat moontlik was deur slegs algemene nuusberigte te lees en te kyk. Bob was prominent in Oliver Stone se dokumentêre film "Ukraine on Fire" van 2016, waar hy verduidelik het hoe Amerikaanse NGO's en mediamaatskappye wat deur die VS gefinansier is sedert die 1980's saamgewerk het om die Amerikaanse geopolitieke agenda te bevorder.
Bob betreur dat "die Amerikaanse volk en die Weste in die algemeen noukeuriger beskerm word teen die' ander kant van die verhaal '." Hy het inderdaad gesê dat dit selfs genoeg is om aan te dui dat daar 'n ander kant van die verhaal is. kry iemand wat as 'n verontskuldiger vir Vladimir Poetin of 'n 'Kremlin -stoog' bestempel word.
Dit het aan die einde van 2016 uitgeloop op die swartlys van Consortiumnews.com op 'n twyfelagtige webwerf genaamd "PropOrNot", wat beweer het dat dit as waghond dien teen onbehoorlike "Russiese invloed" in die Verenigde State. Die PropOrNot -swartlys, insluitend Consortiumnews en ongeveer 200 ander webwerwe wat as 'Russiese propaganda' beskou word, is verhoog deur die Washington Post as 'n geloofwaardige bron, ondanks die feit dat die neo-McCarthyites wat die lys gepubliseer het, agter 'n mantel van anonimiteit skuil.
"Die Postse artikel deur Craig Timberg, "het Bob op 27 November 2016 geskryf," beskryf PropOrNot bloot as 'n onpartydige versameling navorsers met buitelandse beleid, militêre en tegnologiese agtergronde [wat] beplan om Vrydag sy eie bevindings bekend te maak, wat die verstommende bereik toon en doeltreffendheid van Russiese propagandaveldtogte. '
Soos Bob verduidelik in 'n artikel genaamd "Washington Post's Fake News Guilt", het die koerant PropOrNot anonimiteit verleen "om joernaliste wat nie op slot is nie, met amptelike uitsprake van die staatsdepartement of 'n ander onberispelike bron van nooit te beurt waarheid bevraagteken. "
Die Post het selfs 'n onbevoegde aanhaling van die hoof van die skaduryke webwerf verskaf. 'Die manier waarop hierdie propaganda -apparaat [Donald] Trump ondersteun het, was gelykstaande aan 'n groot hoeveelheid media -aankope,' het die anonieme smeerhandelaar gesê. Die Post beweer dat die "uitvoerende direkteur" van PropOrNot op voorwaarde van anonimiteit gepraat het "om te verhoed dat hulle deur die legio's van geskoolde hackers geteiken word."
Om duidelik te wees, het nóg Consortiumnews nóg Robert Parry ooit 'Trump ondersteun', soos die bogenoemde anonieme aanhaling beweer. Iets interessants het egter blykbaar gebeur in terme van die leserspubliek van Consortiumnews in die vroeë dae van die Trump -presidentskap, soos blyk uit 'n paar opmerkings oor artikels en sosiale media -aktiwiteite.
Dit het ten minste 'n geruime tyd geblyk dat 'n goeie aantal Trump -ondersteuners Consortiumnews gelees het, wat waarskynlik toegeskryf kan word aan die feit dat die webwerf een van die min afsetpunte is wat die "Nuwe Koue Oorlog" met Rusland en die verwante verhaal van 'Russiagate', waarna Bob nie eens daarvan gehou het om as 'n 'skandaal' te verwys nie. (As redakteur het hy verkies om die woord "kontroversie" op die webwerf te gebruik, want wat hom betref, het die bewerings teen Trump en sy vermeende "samespanning" met Rusland nie tot die werklike skandale soos Watergate gekom nie of Iran-kontra.)
Na sy mening het die miskien verstaanbare haat teenoor Trump wat deur baie Amerikaners gevoel word-binne en buite die Beltway-daartoe gelei dat die outydse reëls van joernalistiek en standaarde van billikheid selfs op iemand soos Donald Trump toegepas moet word.
"Op 'n persoonlike noot het ek harde kritiek gekry, selfs van vriende van baie jare omdat ek geweier het om by die anti-Trump 'Weerstand' aan te meld," skryf Bob in sy laaste artikel vir Consortiumnews.
'Die argument was dat Trump so 'n unieke bedreiging vir Amerika en die wêreld is, dat ek 'n regverdiging vir sy ontslag moet vind,' het hy gesê. 'Sommige mense het my aandrang op dieselfde joernalistieke standaarde gesien as wat ek altyd op 'n manier verraad gebruik het.'
Hy was verbaas dat selfs senior redakteurs in die gewone media die onbewese Russiagate -aantygings as 'n vaste feit beskou het.
"Geen skeptisisme is geduld nie en die noemenswaardige vooroordeel onder die nooit-Trumpers in die FBI, die departement van justisie en die intelligensiegemeenskap is as 'n aanval op die integriteit van die Amerikaanse regering se instellings beskou," het Bob geskryf. 'Anti-Trump' progressiewe 'het hulself as die ware patriotte voorgehou vanweë hul onbetwisbare aanvaarding van die bewysvrye proklamasies van die Amerikaanse intelligensie- en wetstoepassingsagentskappe.
'N Ontydige einde en die toekoms van konsortiumnuus
My pa se ontydige afsterwe was 'n skok vir ons almal, veral omdat daar tot dusver 'n maand gelede geen aanduiding was dat hy op enige manier siek was nie. Hy het goed vir homself gesorg, nooit gerook nie, gereeld nagegaan, geoefen en lekker geëet. Die onverwagte gesondheidskwessies wat begin met 'n ligte beroerte op Oukersaand en wat uitloop op sy opname in die hospiesorg verskeie dae gelede, herinner sterk daaraan dat niks as vanselfsprekend aanvaar moet word nie.
En soos baie lesers van Consortiumnews welsprekend opgemerk het in kommentaar op onlangse artikels oor Bob se gesondheid, herinner dit ons ook daaraan dat sy joernalistiek vandag meer as ooit nodig is.
'Ons het denkers soos u, wat die waarheid waardeer op grond van die bewyse waardeer en verby die groepsgedagtes in Washington kyk om verslag te doen oor die werklike redes vir ons regering en ons media se optrede wat ons almal probeer mislei,' het byvoorbeeld geskryf. "Vrydenker."
'Gesonde verstand en integriteit is die kenmerke van Robert Parry se joernalistiek. Mag u gou beter word, want u het nou meer nodig as ooit tevore, "het" T.J. "geskryf
'Ons benodig 'n nuwe generasie verslaggewers, joernaliste, skrywers en iemand wat altyd hardnekkig is om die verhaal op te volg,' het Tina bygevoeg.
As iemand wat sedert die ontstaan ​​van hierdie webwerf betrokke was - as skrywer, redakteur en leser - stem ek saam met hierdie gevoelens. Lesers moet verseker wees dat ondanks my pa se dood alles moontlik gedoen sal word om te verseker dat die webwerf sterk bly.
Ek dink inderdaad dat almal wat by hierdie projek betrokke is, dieselfde toewyding aan waarheidsvertroue wil handhaaf sonder vrees of guns wat Bob en sy helde soos George Seldes, I.F. Stone en Thomas Paine.
Hierdie toewyding kan gesien word in my pa se strewe na verhale soos hierbo genoem, maar ook soveel ander - insluitend sy ondersoeke na die finansiële verhouding van die invloedryke Washington Times met die kultuur van die Unification Church van eerwaarde Sun Myung Moon, die waarheid agter die beweerde pogings van die Nixon -veldtog om president Lyndon Johnson se vredesgesprekke met Parys in 1968 met Viëtnamese leiers te saboteer, die werklikheid van die chemiese aanval in Sirië in 2013 en selfs gedetailleerde ondersoeke van die bewyse agter die sogenaamde "Deflategate" -stryd dat hy onregverdig gevoel het dat hy sy gunsteling sokkerspan, die New England Patriots, as bedrieërs bestempel het.
As ons hierdie joernalistieke prestasies hersien, word dit duidelik dat daar min verhale is wat onder Consortiumnews.com se radar ingeskuif het, en dat die historiese rekord baie meer volledig is danksy hierdie webwerf en Bob se outydse benadering tot joernalistiek.
Maar behalwe hierdie diep verbonde toewyding aan onafhanklike joernalistiek, moet ook onthou word dat Bob uiteindelik gemotiveer is deur 'n besorgdheid oor die toekoms van lewe op aarde. As iemand wat op die hoogtepunt van die Koue Oorlog grootgeword het, het hy die gevare begryp om spanning en histerie buite beheer te laat kom, veral in 'n wêreld soos ons s'n met genoeg kernwapens om al die lewe op die planeet baie keer uit te wis. .
Terwyl die Verenigde State op die pad van 'n nuwe koue oorlog voortgaan, sal my pa bly wees om te weet dat hy sulke toegewyde bydraers het wat die webwerf in staat sal stel om die onontbeerlike tuiste vir onafhanklike joernalistiek te bly wat dit geword het en aanhou terugdring. oor valse vertellings wat ons voortbestaan ​​bedreig.
Dankie almal vir julle ondersteuning.
In plaas van blomme, vra die gesin van Bob u om 'n belastingaftrekbare skenking aan die Consortium for Independent Journalism te oorweeg.
Terwyl u hier is, wil ons seker maak dat u weet hoe noodsaaklik die ondersteuning van mense soos u vir ons werk is.
Namate 2021 ontvou, is kompromislose en meedoënlose kritiese joernalistiek wat die wortels van die krisisse wat ons in die gesig staar, belangriker as ooit. Ons maak nie staat op advertensies om ons werk te befonds nie - ons vertrou op ons lesers en kykers.
As u ons wil help om meer van die radikaal onafhanklike nuus en diepgaande ontleding van The Real News te lewer, oorweeg dit om 'n belastingaftrekbare skenking te maak of 'n maandelikse onderhouer te word.
Robert Parry: Reagan het nie die Koue Oorlog beëindig nie
Die Amerikaanse nuusmedia en reaksies op Ronald Reagan se dood toon dat wat met Amerikaanse openbare debat gebeur het in die jare sedert Reagan se politieke opkoms aan die einde van die sewentigerjare: 'n byna totale ineenstorting van ernstige analitiese denke op nasionale vlak.
Dwarsoor die Amerikaanse televisie-skakelaar en in groot Amerikaanse koerante is die kommentaar amper op 'n Pravda-agtige manier verby, veel verder as die normale terughoudendheid om oor die dooies te praat. Kommentators in die middel van die kompetisie ding mee met konserwatiewes om Reagan & rsquos, wat vermoedelik 'n geniale styl was, te verwelkom en sy beweerde rol in die bekroning van die Koue Oorlog. & The Washington Post & rsquos opskrif op die voorblad & ndash & ldquo
Tog was die fundamentele debat wat afgehandel was in die mediakommentaar voordat 'n redelike beoordeling van Ronald Reagan en sy presidentskap gemaak kan word: hoe, waarom en wanneer was die Koue Oorlog & ldquowon & rdquo? As die Verenigde State byvoorbeeld in die vroeë tot middel-sewentigerjare reeds op die punt was om te wen oor 'n stigting van die Sowjetunie, soos sommige ontleders glo, dan was die ware historiese rol van Reagan moontlik nie die Koue Oorlog nie, maar help om dit uit te brei.
As die Sowjetunie reeds in 'n vinnige agteruitgang was, eerder as in die opkoms wat Reagan geglo het, was die massiewe Amerikaanse militêre opbou in die 1980's nie deurslaggewend nie, dit was buitensporig. Die verskriklike bloedvergieting in Sentraal -Amerika en Afrika, insluitend aktiwiteite van sterftes deur Amerikaanse kliënte, was nie 'n noodsaaklike kwaad nie; dit was 'n oorlogsmisdaad wat deur die Reagan -administrasie ondersteun en ondersteun is.
Die debat is egter nog nooit betrek nie, behalwe deur Reagan acolytes wat gekies het om die rol van Reagan in die Koue Oorlog te verheerlik eerder as om die aannames wat sy beleid in die 1970's en 1980's gelei het, te ondersoek. Alhoewel dit nou grootliks vergete was, was die opkoms van Reagan binne die Republikeinse Party 'n uitdaging vir die strategieë wat Richard Nixon en Henry Kissinger en Henry Kissinger gevolg het voordat die Watergate -skandaal Nixon uit die amp gedwing het en later deur Gerald Ford. D & eacutetente was in werklikheid 'n poging om die Koue Oorlog tot 'n einde te bring, net soos uiteindelik in die laat 1980's en vroeë 1990's plaasgevind het.
Cold Warriors Nixon en Kissinger & ndash saam met 'n groot deel van die VSAintelligensiegemeenskap & ndash het die sistemiese swakhede van die Sowjet -stelsel erken, wat wanhopig agter die Weste gekom het in tegnologie en in die vermoë om verbruikersgoedere te produseer wat die mense van Oos -Europa verlang. U hoef net na satellietfoto's in die nag te kyk om die verskil tussen die skitterende stadsligte van Noord-Amerika, Wes-Europa en dele van Asië te sien in vergelyking met die duisternis in die Sowjetblok.
Onder hierdie analise van Sowjet -swakheid, was die 1970's die tyd dat die Weste die oorwinning moes aanvaar en die Sowjetunie sou begin omskakel uit sy mislukte ekonomiese model. Hierdie benadering kon nie net die opkoms van 'n nuwe generasie Russiese hervormers versnel het nie, dit sou ook wêreldleiers moontlik gemaak het om terug te trek van die rand van kernkonfrontasie. Derdewêreldse burgeroorloë kon ook aangespreek word as plaaslike konflikte, nie as Oos-Wes-kragtoetse nie.
Maar Amerikaanse konserwatiewes en ndash en 'n nuwe groep neokonserwatiewes wat die ideologiese ruggraat van die Reagan -administrasie sou word, sien die situasie anders. Hulle het daarop aangedring dat die Sowjetunie militêr aan die toeneem was met planne om die Verenigde State te omring en dit uiteindelik te oorwin deur 'n aanval deur die & ldquosoft onderbuik & rdquo van Sentraal -Amerika aan te val.
In 1976 het die destydse CIA-direkteur, George H.W. Bush het hierdie apokaliptiese visie 'n belangrike hupstoot gegee deur 'n groep konserwatiewe ontleders, waaronder 'n jong Paul Wolfowitz, binne die CIA & rsquos analitiese afdeling toe te laat. Die groep, bekend as & ldquoTeam B, en rdquo, is toegelaat om hoogs geklassifiseerde Amerikaanse intelligensie oor die Sowjetunie te hersien. Nie verrassend nie, het span B tot gevolgtrekkings gekom wat ooreenstem met sy lede se vooropvattings, dat die CIA die Sowjet -militêre opkoms en sy planne om wêreldoorheersing te verkry, onderskat het.
Saam met die span B -analise kom die teorieë van die akademiese Jeane Kirkpatrick, wat naam gemaak het met 'n analise wat onderskei het tussen 'ldquoauthoritarian' en 'ldquototalitarian & rdquo -regerings. In die Kirkpatrick & rsquos-teorie was regse en ldquo-outoritêre en rdquo-regerings verkieslik bo linkse en ldquocommunistiese en rdquo-regerings omdat outoritêre regerings na demokrasie kon ontwikkel, terwyl kommunistiese regerings dit nie kon doen nie.
Hierdie twee faktore en die span B neem die militêre opkoms van die Sowjetblok en die siening van Kirkpatrick Doctrine en onveranderlike kommunistiese regimes aan en lei Reagan & rsquos se buitelandse beleid. Reagan het op hierdie ontledings staatgemaak om sy massiewe Amerikaanse militêre opbou in die tagtigerjare (wat die Amerikaanse regering diep in die skuld geplaas het) te regverdig en sy steun vir regse regimes wat bloedbad teen hul teenstanders (veral in Latyns-Amerika) beoefen het. .
Reeds in die laat sewentigerjare het Reagan byvoorbeeld die Argentynse militêre junta verdedig terwyl hy besig was met die gebruik van staatsterreur en tienduisende dissidente verdwyn het. Hierdie taktiek het barbaarse dade ingesluit, soos om babas uit swanger vroue te sny sodat die moeders tereggestel kon word terwyl die babas aan die moordenaars gegee is. [Sien Consortiumnews.com se "Argentina's Dapper State Terrorist."]
In die tagtigerjare in Guatemala het Reagan militêre regimes gehelp wat veldbrande op verskroeide aarde teen landelike boere gevoer het, insluitend volksmoord op die Indiese bevolking. Reagan het persoonlik die menseregteverslae aangeval waarin hy gruweldade beskryf wat honderde Maya -dorpe toegedien het. Op 4 Desember 1982, na 'n ontmoeting met die Guatemalteekse diktator genl Efrain Rios Montt, het Reagan die generaal as 'heeltemal toegewyd aan demokrasie' beskou en beweer dat die regering van Rios Montt '' 'n boemelaar 'kry. [Vir meer inligting, sien Consortiumnews.com se "Reagan & amp; Guatemala's Death Files."]
Tienduisende meer mense sterf aan die hand van regse veiligheidsmagte in El Salvador en Honduras, terwyl Reagan in Nicaragua steun verleen het aan die kontras, wat hulle gedra het soos 'n soort doodsgroep wat in afwagting was en wydverspreide wreedhede gepleeg het teen Nicaraguaanse burgers terwyl hulle 'n paar operasies met kokaïenhandel in die Verenigde State finansier. [Vir meer inligting, sien Robert Parry's Lost History.]
Dit het immers gevolg dat as die Sowjetunie op die punt staan ​​om 'n wêreldoorwinning te wees en dit permanente slawerny sou beteken, desperate maatreëls nodig was. Maar die probleem met die span B -analise en die Kirkpatrick -leerstelling was dat beide verkeerd was.
19 Oktober 2006: New York Times maak foute in die wet dat militêre kommissies nie van toepassing is op Amerikaanse burgers nie
Die New York Times skryf 'n hoofartikel wat 'n grimmige waarskuwing uitreik oor die gevolge van die nuwe wet op die Militêre Kommissie (MCA —see 17 Oktober 2006). Die hoofartikel noem dat die wet die opheffing van die regte van habeas corpus vir sogenaamde vyandige vegters " " ondemokraties ontneem. Republikeinse Party 's "sorg-Amerika-eerste strategie " vir die komende middeltermynverkiesings. The Times merk op dat president Bush die land mislei het om te glo dat die MCA die enigste manier is waarop die land genoegsame 9/11 verdagtes tereg stel: "Die waarheid is dat mnr. Bush dit al lankal sou kon doen, maar verkies het om hou hulle onwettig in versteekte CIA -kampe om inligting uit te haal. Hy het hulle net na Guantanamo gestuur om die kongres te dwing om die nuwe wet te aanvaar. Die sowat 60 mans in Guantanamo wat nou voor die hof staan, en uit ongeveer 450 gevangenes, kon jare gelede verhoor gewees het as Bush nie die pogings van die kongres om geskikte howe te stig, weerlê het nie. Hy het 'n stelsel van kangoeroe -howe ingestel wat meer gaan oor die uitbreiding van sy mag as oor die bekamping van terrorisme. vyandige vegter, een wat 'n onoorkomelike struikelblok stel vir gevangenes om hul aanhoudings uit te daag [en] nie van die regering vereis om gevangenes vry te laat wat nie aangekla word nie, of 'n gevangene wat deur die tribunale vrygespreek word. " , die hoofartikel gee sy lesers vals troos deur te beweer dat die MCA nie van toepassing is op Amerikaanse burgers nie, maar wel op ander wettige inwoners van die Verenigde State. " [New York Times, 19/10/2006]
Keer op keer dat MCA nie van toepassing is op Amerikaanse burgers nie - Die meeste ander algemene media noem nie die moontlikheid dat die MCA op Amerikaanse burgers van toepassing is nie. Maar op dieselfde dag as die Times -redaksie, gee die skrywer en ondersoekende joernalis Robert Parry 'n kragtige argument dat die MCA inderdaad op hulle toegepas kan word. Die MCA lui gedeeltelik: "Elke persoon is strafbaar as 'n skoolhoof onder hierdie hoofstuk wat 'n oortreding begaan wat volgens hierdie hoofstuk strafbaar is, of hulpmiddels, abets, beradings, bevele of die opdrag daarvan verkry. … Enige persoon onderhewig aan hierdie hoofstuk wat, in stryd met 'n trou of plig teenoor die Verenigde State, 'n vyand van die Verenigde State doelbewus en opsetlik bystaan, sal gestraf word soos 'n militêre kommissie … mag rig. " Die regsbetekenis van 'n persoon, Parry se notas bevat duidelik Amerikaanse burgers, veral diegene wat 'n oortreding of plig teenoor die Verenigde State kan oortree. #8217 as dit nie 'n Amerikaanse burger is nie? Hierdie bepaling sou vermoedelik nie van toepassing wees op Osama bin Laden of Al-Qaeda nie, en ook nie in die algemeen op buitelandse burgers nie. Hierdie afdeling van die wet blyk Amerikaanse burgers uit te sonder. " As 'n Amerikaanse burger aangekla word van 'n misdaad ingevolge die MCA, kan daardie burger, net soos die buitelanders wat tans onder die gewig werk, hul aanhouding en aanklagte ingevolge die habeas corpus -bepalings van Amerikaanse wetgewing, en kan nie 'n regverdige verhoor verwag nie. Hulle sal nie die kans gegun word om teen hul skuldigbevindings te appelleer voordat hulle vervolg, skuldig bevind en gevonnis is nie. En aangesien die verweerder van die MCA geen reg het op 'n spoedige verhoor nie, kan die verweerder nie binne redelike tyd 'n appèl ontvang nie. In werklikheid kan 'n Amerikaanse burger, soos 'n vreemdeling wat onder die MCA beskuldig word, onbepaald in die gevangenis sit sonder om die Amerikaanse regbank te beroep.
Potensiaal vir media -lekkers en verslaggewers in die tronk - Een aspek van die MCA wat nog nie wyd bespreek is nie, sê Parry, is die bepaling wat die gevangenisstraf van 'n persoon moontlik kan maak wat inligting op klandestiene wyse versamel of probeer versamel, of terwyl hy optree onder valse voorwendsels, met die doel om sulke inligting aan 'n vyand van die Verenigde State oor te dra. die Times (sien 15 Desember 2005) en die verslaggewers en redakteurs wat die verhaal op grond van die onthullings gepubliseer het. [Consortium News, 19/10/2006] Ses maande later sal 'n prokureur van die departement van justisie bevestig dat die Bush -administrasie glo dat MCA inderdaad op Amerikaanse burgers van toepassing is (sien 1 Februarie 2007).
Die tweede wysiging en vals geskiedenis
Valse geskiedenis maak steeds Amerikaners dood, soos ons verlede week weer by die Umpqua Community College in Oregon gesien het, waar 'n ontstelde jong man wie se ma die huis met gelaaide handwapens en gewere gelaai het, nege mense tereggestel het en daarna selfmoord gepleeg het en nog 'n verstommende slagting doodgemaak het gedeeltelik moontlik gemaak deur 'n verkeerde begrip van die tweede wysiging.
'N Belangrike rede waarom die Verenigde State vasgevang is in politieke verlamming, nie in staat is om sy burgers te beskerm teen die volgende wanhoop en die volgende slagting nie, is dat baie van die Amerikaanse regs (en sommige links) 'n groot deel van die land verkoop het op 'n vals geskiedenis aangaande die tweede wysiging. Advokate vir geweerregte dring daarop aan dat die bloedbad gestop kan word omdat dit deel was van wat die Grondwet ontwerp het.
Republikeinse presidentskandidate was een van die leiers in die bevordering van hierdie vals verhaal, met chirurg Ben Carson wat gesê het dat die jongste slag en al die ander duisende skietvoorvalle slegs deel is van die prys van vryheid. Ek het nog nooit 'n lyk met koeëlgate gesien wat meer verwoestend was as om die reg te neem om onsself te bewapen nie, en rdquo Carson het gesê dat hy koeëls van 'n aantal skietoffers verwyder het.
Maar die Grondwet en rsquos Framers in 1787 en die skrywers van die Handves van Regte in die Eerste Kongres in 1789 het nooit bedoel dat die Tweede Wysiging as die reg beskou moet word vir individue om wapens teen die Republiek op te neem nie. Trouens, hulle bedoeling was die teenoorgestelde.
Die werklike doel van die Tweede Wysiging was om staatsmilisies te bevorder vir die handhawing van orde in 'n tyd van politieke opstande, moontlike slawe -opstande en pruttende vyandelikhede met sowel Europese moondhede as inheemse Amerikaners aan die grense. Die gedefinieerde doel daarvan was inderdaad die bereiking van veiligheid en beskerming teen ontwrigting van die land en die republikeinse regeringsvorm. Die tweede wysiging lui:
& ldquo 'n Goed gereguleerde militie, wat nodig is vir die veiligheid van 'n vrystaat, die reg van die mense om wapens te hou en te dra, word nie aangetas nie. & rdquo Met ander woorde, as dit in konteks gelees word, is dit duidelik dat die tweede wysiging uitgevaardig is dus het elke staat die spesifieke reg om 'n goed gereguleerde milisie te vorm en te verseker dat die veiligheid gewaarborg word, en dit wil sê, om gewapende wanorde te beëindig en sy burgers te beskerm.
In die laat agtiende eeu het die betekenis van wapens ook verwys na 'n burger wat deel uitmaak van 'n milisie of weermag. Dit beteken nie dat 'n individu die reg het om die aantal moordenaars met 'n hoë kapasiteit te besit wat hy of sy wil hê nie. Die dodelikste wapen wat vroeë Amerikaners besit het, was inderdaad 'n langwerpige, eenvuurde muskiet of geweer.
Geen anargiste nie
Een van die vals temas wat deur sommige regs en links aangevoer is, is dat die Framers, nadat hulle 'n rewolusie teen die Britse kroon gewen het, die bevolking wou bewapen, sodat die mense in opstand kon kom teen die Republiek wat deur die Amerikaanse Grondwet geskep is. Hierdie visie van die Framers of the Constitution en die lede van die Eerste Kongres as 'n paar anargiste wat 'n gewapende bevolking wil hê om die regering omver te werp as die mense tevrede is met iets, is heeltemal teenoorgestelde van wat bedoel was.
Wat 'n mens ook al dink oor die federaliste, wat die belangrikste konstitusionele Framers en die leiers van die Eerste Kongres was, dit vorm die vroeë nasionale establishment en mense soos George Washington, James Madison, Alexander Hamilton en Gouverneur Morris. Hulle was bang dat hul nuwe skepping, 'n konstitusionele republiek in 'n era van monargieë, bedreig word deur die potensiaal vir gewelddadige chaos, wat die Europese aristokrate voorspel het.
Volgens die idee van 'n verteenwoordigende demokrasie, het die Framers gesoek na 'n stelsel wat die wil van die burgers weerspieël, maar binne 'n raamwerk wat die passies van demokrasie beperk. Met ander woorde, die Grondwet wou politieke geskille in nie-gewelddadige mededinging tussen verskillende belange kanaliseer. Die Framers het ook besef hoe broos die onafhanklikheid van die nasie en die rsquos was en hoe binnelandse rebellies deur Europese moondhede uitgebuit kon word.
Een van die krisisse wat in die somer van 1787 tot die konstitusionele konvensie gelei het, was die onvermoë van die ou stelsel ingevolge die Konfederasie om die Shays & rsquos-rebellie in die weste van Massachusetts in 1786-87 te laat vaar. Die federaliste het dus 'n stelsel gesoek wat die huislike rustigheid sou verseker, soos hulle in die Grondwet en die aanhef verduidelik. Hulle wou nie eindelose burgerstryd hê nie.
Die hele idee van die Grondwet met sy mengsel van stemme, verkose en aangestelde verteenwoordigers, en kontrole en saldo's, was om 'n politieke struktuur te skep wat geweld onnodig maak. Met ander woorde, die Framers het gewelddadige opstande teen die Republiek wat hulle gestig het, aangemoedig. Inteendeel, hulle beskryf geweld teen die konstitusionele stelsel as 'ldquotreason' in artikel III, afdeling 3. Hulle het ook die federale regering daartoe verbind om elke staat te beskerm teen 'n 'huislike geweld', en in artikel IV, afdeling 4.
Een van die eerste gebruike van die nuwe staatsmilisies wat ingevolge die Tweede Wysiging en die Militia-wette gevorm is, wat daartoe gelei het dat magtige manne met hul eie muskiete vir hul diens moes aanmeld, was dat president Washington 'n federale leërmag teen die Whisky Rebellion moes lei. , 'n belastingopstand in die weste van Pennsylvania in 1794.
In die Suide was een van die belangrikste redes vir 'n burgermag om gewapende blankes byeen te bring om slawe -opstande te onderdruk. Weereens, die tweede wysiging was bedoel om die openbare orde te handhaaf en selfs 'n onregverdige bevel te behou eerder as om die onderdruktes te bemagtig om wapens teen die regering op te neem. Die laasgenoemde idee was 'n moderne herinterpretasie van die geskiedenis.
Die Grondwet en rsquos Framers was nie 'n vroeë weergawe van Leon Trotsky wat permanente rewolusie bevoordeel nie. Die destyds mees radikale sprekende leier, Thomas Jefferson, het weinig met die Grondwet of die Handves van Regte te doen gehad sedert hy destyds as diplomaat in Frankryk gedien het.
Tog, die revisioniste wat die betekenis van die tweede wysiging verander het, hou daarvan om uitlokkende opmerkings deur Jefferson aan te haal, soos 'n aanhaling uit 'n brief uit 1787 kritiseer die Grondwet vir sy hoofbevelvoerder. Jefferson het aangevoer dat geweld, soos Shays & rsquos Rebellion, verwelkom moet word. Hy het verklaar dat die boom van vryheid van tyd tot tyd verfris moet word met die bloed van patriotte en tiranne. Dit is dit & rsquos [sic] natuurlike mis. & Rdquo
Dit is egter ironies dat Jefferson nooit bereid was om sy eie bloed te waag nie, aangesien die kwonatuurlike mis. Tydens die Revolusionêre Oorlog toe verraaier Benedict Arnold 'n mag van lojaliste teen Richmond gelei het, het Jefferson, wat destyds die goewerneur van Virginia en rsquos was, geweier om die staatsmilisie ter verdediging van die hoofstad, maar het eerder vir sy lewe gevlug. Toe die Britse kavallerie later Charlottesville en sy huis van Monticello nader, het goewerneur Jefferson weer gevlug.
Jefferson was egter gretig dat Virginia 'n staatsmilisie van gewapende blankes sou hê om moontlike opstandings van swart slawe te vermorsel, nog 'n vooruitsig wat hom bang gemaak het. As slawehouer en 'n pseudo-wetenskaplike rassis, het Jefferson sekerlik nie swartes voorgestel as 'n individuele reg om self wapens te besit of om vir hul eie vryheid te veg nie. Na te dink oor swartes wat dapper in die Revolusie geveg het, het Jefferson tot die gevolgtrekking gekom dat hul moed 'n illusie was as gevolg van hul intellektuele onvermoë om gevaar te herken.
Maar wat 'n mens ook al van Jefferson en rsquos se rassisme en lafhartigheid dink, dit is 'n historiese fout om Jefferson op enige manier aan te haal as wat hy definitief praat oor wat die Framers bedoel het met die Grondwet en die Handves van Regte. Hy was ook nie direk betrokke nie.
'N Kollektiewe reg
Die werklike geskiedenis van die Tweede Wysiging is deur die burgers sowel as die howe goed begryp in die geslagte nadat die Grondwet en Handves van Regte ingestel is. Vir die meeste jare van die Republiek het die Amerikaanse Hooggeregshof die Tweede Wysiging as 'n kollektiewe reg geïnterpreteer, wat Amerikaners in staat gestel het om deel te neem aan 'n gereguleerde Militia, en nie 'n individuele reg om die nuutste wapens by 'n geweerskou te koop of 'n voorraad op te slaan nie militêre styl arsenaal in die kelder.
Dit is waar dat baie Amerikaners in die beginjare 'n muskiet of geweer besit het, veral aan die grens, maar regulasies oor ammunisie was steeds algemeen in stede waar die opberging van kruit 'n bedreiging vir die openbare veiligheid was. Namate die land weswaarts versprei het, het die beperkinge op gesonde verstand op vuurwapengeweld ook toegeneem. Balju's in sommige van die wildste dorpe in die Wilde Weste het wapenverbod toegepas wat vandag 'n herroepingsverkiesing sou veroorsaak wat deur die National Rifle Association gefinansier word.
Maar in die afgelope dekades het ek die krag van die narratief op die menslike verbeelding verstaan ​​en 'n herlewende Amerikaanse regter (en sommige links) die geskiedenis van die stigtingsera herskryf, gestuur en ldquoresearchers & rdquo om kersies te kies of aanhalings te maak van leiers van die rewolusionêre oorlog om te skep polities gerieflike illusies. [Sien byvoorbeeld Steven Krulik en rsquos-samestelling van apokriewe of buite-konteks-geweeraanhalings.]
Hierdie valse geskiedenis het die beeld laat ontstaan ​​van die Framers wat radikale radikale is wat gewapende rebellie teen die Republiek aanmoedig. In plaas van mense wat in die oppergesag van die reg en die sosiale orde geglo het, is die Framers verwronge, wat wou hê dat burgers die mag sou kry om polisie, soldate, verkose verteenwoordigers en regeringsamptenare te skiet.
Hierdie valse geskiedenis is veral deur die Amerikaanse regterkant in die laaste helfte van die twintigste eeu gevorder as 'n soort neokonfederale wapenoproep, met die doel om blankes in 'n naby-opstandige woede byeen te bring, veral in die suide, maar ook in landelike gebiede van die noorde en weste. Baie het hulself as 'n gewapende verset teen die tiranniese federale regering voorgehou.
Suid -blankes het gewere gewaai en geweld beoefen om die burgerregtebeweging van die 1950's en 1960's teë te staan, toe die federale regering uiteindelik ingryp om Jim Crow -wette en rasseskeiding te beëindig. In die negentigerjare het miljoene van miljoene en burgerlikes begin verskyn in reaksie op die verkiesing van die demokraat Bill Clinton, wat uitgeloop het op die bombardement van Oklahoma City in 1994.
Alhoewel dit hoofsaaklik ontwerp is vir swaksinniges, het die Right & rsquos faux Founding-geskiedenis ook 'n impak gehad op regse & ldquointellectuals & rdquo, insluitend Republikeinse advokate wat deur die federale regbank onder Ronald Reagan, George H.W. Bush en George W. Bush.
Teen 2008 het hierdie regse regsgeleerdes 'n meerderheid in die Amerikaanse hooggeregshof gehad en kon hulle dus geslagte regspresedente omverwerp en verklaar dat die tweede wysiging 'n individuele reg vir Amerikaners het om wapens te besit. Alhoewel selfs hierdie vyf regse regters die samelewing en die reg van die bevolking aanvaar het om die algemene welsyn van die bevolking te beskerm deur middel van 'n wapenbeheer, het die Hooggeregshof en die uitspraak effektief die regte en geskikte geskiedenis van die Regs bekragtig.
Die uitspraak het 'n politieke dinamika geskep waarin selfs liberale in die nasionale politiek, soos Barack Obama en Joe Biden, moes verander na die veronderstelde tweede wysigingsreg van Amerikaners om in die openbaar met gewere op hul heupe en hoë-krag semi-parade rond te paradeer. outomatiese gewere oor hul skouers geslinger.
Wat wou die Framers hê?
Aangesien aktiviste met regsgeweer wapenregulasies in die kongres en in staatshuise regoor die land geskrap het, was hul oorheersende argument dat die tweede wysiging geen ruimte bied vir beperkings op die besit van wapens nie en wat die Framers wou hê.
Dus, bykans elke onstabiele persoon kan 'n groot moordvermoë belaai en na 'n kroeg, 'n werkplek, 'n kerk of 'n skool, selfs 'n laerskool, kan gaan en mede -Amerikaners as teikens in 'n gewelddadige videospel behandel. Op een of ander manier is die reg op lewe, vryheid en die strewe na geluk ingehaal deur die & ldquoright & rdquo om 'n AR-15 te besit met 'n 30-of-100-bullet tydskrif.
As regse politici nou oor die Tweede Wysiging praat, wil hulle nie eers die aanhef insluit wat die punt van die wysiging verduidelik nie. Die hele wysiging is slegs 26 woorde. Maar mense soos senator Ted Cruz, R-Texas, nog 'n Republikeinse presidentskandidaat, vind die aanhef ongerieflik omdat dit die valse storielyn sou ondermyn. Hulle slaan dus net die eerste 12 woorde af.
Hulle verduidelik ook nie wat die Framers bedoel het met & ldquobear arms nie. & Rdquo Die frase weerspieël die redenasie in die tweede wysiging en rsquos-aanhef dat die hele punt was om ldquowell-gereguleerde en rdquo-staatsmilisies te skep om die veiligheid te handhaaf, en om niemand met 'n beesvleis vry te maak om dood te maak nie regeringsamptenare of burgers van 'n afgekeurde ras of belydenis. (Die gewapende man in Oregon was gemik op praktiserende Christene, 'n vorige gewapende man in Suid-Carolina wat Afro-Amerikaners in 'n kerk agtervolg het.)
Tog, ná die slagting van 20 eerstegraders en ses opvoeders in Newtown, Connecticut, in Desember 2012, verklaar die persoonlikheid van Fox News, Andrew Napolitano: 'Die historiese realiteit van die tweede wysiging en die beskerming van die reg om wapens te hou en te dra, is nie dat dit beskerm nie die reg om takbokke te skiet. Dit beskerm die reg om tiranne te skiet, en dit beskerm die reg om effektief op hulle te skiet, met dieselfde instrumente as wat hulle op ons sou gebruik. & Rdquo
Destyds was die duidelike boodskap van regs dat gewapende Amerikaners die Barack Obama en die twee keer gekose president van die Verenigde State (en die eerste Afro-Amerikaner wat daardie amp beklee) moet konfronteer, veral as hy vorentoe soek om verstandig te wees geweer beperkings.
Maar Napolitano is eenvoudig verkeerd in die geskiedenis. Die tweede wysiging is ontwerp vir state om die veiligheid te handhaaf, of dit beteken dat 'n belastingopstand in Pennsylvania, 'n slawe -opstand in die Suide of 'n opstand van die inheemse Amerikaners op die grens neergelê moet word. 'N Mens kan nie saamstem oor die regtheid van die optrede deur staats- of federale owerhede nie, maar die geskiedenis is duidelik.
Die tweede wysiging was nie daarop gemik om geweld teen die regering aan te moedig nie, en om dit nie saak te maak nie, sodat mense in die moeilikheid 'n groot aantal medeburgers kan vermoor.
Die moderne geskiedenis van & lsquoRigged & rsquo Amerikaanse verkiesings
Die Verenigde State is so toegewyd aan die idee dat die verkiesingsproses van die wêreld en die standaard is dat daar 'n tweeledige vasberadenheid was om die fiksie te handhaaf, selfs al is bewyse oorweldigend dat 'n Amerikaanse presidentsverkiesing gemanipuleer of gesteel is. Die & ldquowise mans & rdquo van die stelsel dring eenvoudig anders aan.
Ons het hierdie gedrag gesien as daar ernstige vrae is oor die knoeiery van stemme (soos in die verkiesing 1960) of wanneer 'n uitdager blykbaar 'n buitelandse krisis uitbuit om 'n voordeel te verkry bo die posbekleër (soos in die verkiesing 1968 en 1980) of as die burger se oordeel omvergewerp word deur regters (soos in die verkiesing 2000).
Vreemd genoeg, in sulke gevalle is dit nie net die party wat baat gevind het wat weier om die bewyse van oortreding te aanvaar nie, maar ook die verlore party en die nuusmedia van die establishment. Die beskerming van die waargenome integriteit van die Amerikaanse demokratiese proses is uiters belangrik. Amerikaners moet aanhou glo in die integriteit van die stelsel, selfs al is die integriteit geskend.
Die harde waarheid is dat strewe na mag dikwels die beginsel oortref van 'n ingeligte kieserskorps wat die land se leiers kies, maar dat die waarheid eenvoudig nie herken kan word nie.
Histories was die Amerikaanse demokrasie natuurlik histories ver van perfek, miljoene mense uitgesluit, insluitend Afro-Amerikaanse slawe en vroue. Die kompromieë wat nodig was om die Grondwet in 1787 in te stel, het ook tot onsmaaklike verdraaiings gelei, soos om slawe as driekwart van 'n persoon te beskou met die doel om te verteenwoordig (hoewel slawe natuurlik nie kon stem nie).
Hierdie onaangename ooreenkoms het Thomas Jefferson in staat gestel om John Adams te verslaan tydens die nasionale verkiesing van 1800. In werklikheid het die stemme van suidelike slawe-eienaars soos Jefferson aansienlik meer getel as die stemme van Noordelike nie-slawe-eienaars.
Selfs ná die Burgeroorlog toe die Grondwet gewysig is om swart mans stemreg te gee, was die werklikheid vir swart stemme, veral in die Suide, heel anders as die nuwe grondwetlike mandaat. Blankes in voormalige Konfederale state het subfluks bedink om swartes van die stembusse weg te hou om byna 'n eeu lank voortgesette wit oppergesag te verseker.
Vroue het eers in 1920 stemreg gekry met die aanvaarding van 'n ander grondwetlike wysiging, en dit het federale wetgewing in 1965 geverg om wettige struikelblokke wat suidelike state geskep het, te verwyder om die franchise aan swartes te weier.
Die beweerde kiesersbedrog in die verkiesing 1960, wat grootliks konsentreer op Texas, 'n voormalige Konfederale staat en die tuiste van John Kennedy en rsquos se vise -president, Lyndon Johnson, kan beskou word as 'n uitvloeisel van die Suid -en -rasquos -erfenis om verkiesings ten gunste van die Demokrate te rig, die party na die burgeroorlog van wit Suidlanders.
Deur burgerregte vir swartes in die 1960's deur te dring, het Kennedy en Johnson egter die vyandskap verdien van baie wit Suidlanders wat hul trou aan die Republikeinse Party oorgeskakel het via Richard Nixon & rsquos Southern -strategie van gekodeerde rasseboodskappe. Nixon koester ook wrokke oor wat hy as sy onregverdige nederlaag in die verkiesing van 1960 beskou het.
Teen 1968 het die Demokrate, wat eens 'n soliede suide was, besig om te versplinter, maar Nixon, wat weer die Republikeinse presidentskandidaat was, wou nie sy kans om te wen, wat na 'n ander noue verkiesing gelyk het, aan die toeval oorlaat nie. Nixon het gevrees dat mdash met die oorlog in die Viëtnam-oorlog en die diep verdeelde Demokratiese Party en president Johnson die Demokratiese genomineerde, vise-president Hubert Humphrey, 'n beslissende hupstoot kan gee deur 'n vredesooreenkoms op die laaste oomblik met Noord-Viëtnam te bereik.
Die dokumentêre en getuienisbewyse is nou duidelik dat om 'n vredesooreenkoms te voorkom, die veldtog van Nixon en rsquos agter Johnson en rsquos teruggekeer het om die Suid -Viëtnamese president Nguyen van Thieu te oorreed om Johnson & rsquos Parys se vredesgesprekke te torpedo deur te weier om dit by te woon. Die afgevaardigdes van Nixon en rsquos het Thieu verseker dat 'n president Nixon die oorlog sou voortsit en 'n beter uitkoms vir Suid -Viëtnam sou verseker.
Alhoewel Johnson sterk bewyse gehad het van wat hy privaat genoem het Nixon & rsquos & ldquotreason & rdquo & mdash van FBI -afluisters in die dae voor die 1968 -verkiesing, het hy en sy topadviseurs gekies om stil te bly. In 'n telefoniese oproep van 4 November 1968 het die minister van buitelandse sake, Dean Rusk, adviseur van die nasionale veiligheid, Walt Rostow en sekretaris van verdediging, Clark Clifford, drie pilare van die onderneming en die konsensus uitgespreek, met Clifford wat die denke verduidelik:
Sommige elemente van die verhaal is so skokkend van aard dat ek wonder of dit goed sou wees vir die land om die verhaal bekend te maak en dan moontlik 'n sekere persoon [Nixon] te laat kies, en Cldford het gesê. Dit kan sy hele administrasie so twyfel dat ek dink dat dit onbelangrik is vir ons land se belange. & rdquo
Clifford & rsquos -woorde het die herhalende denke uitgespreek wanneer daar bewyse opduik wat die integriteit van die Amerikaanse kiesstelsel in twyfel trek, veral op presidensiële vlak. Die Amerikaanse volk sou nie weet watter soort vuil dade die proses kan beïnvloed nie.
Tot vandag toe sal die groot Amerikaanse nuusmedia die kwessie van Nixon & rsquos -verraad in 1968 nie direk aanspreek nie, ondanks die talle bewyse dat hierdie historiese werklikheid bewys kan word uit gedeklassifiseerde rekords by die Johnson presidensiële biblioteek in Austin, Texas. In 'n pucklike erkenning van hierdie geïgnoreerde geskiedenis noem die biblioteek en rsquos-argivarisse die lêer op Nixon & rsquos sabotasie van die Vietnam-vredesgesprekke hul & ldquoX-lêer. & rsquo & rdquo]
Die getuienis dui ook sterk aan dat Nixon & rsquos paranoia oor 'n ontbrekende Withuis -lêer waarin sy hoogste geheime dokumente uiteengesit is wat Johnson aan die einde van LBJ & rsquos -presidentskap aan Rostow toevertrou het, gelei het tot die skepping van die eerste minister was om die ingedrukte papiere op te spoor. Die bestaan ​​van die & ldquoplumbers & rdquo het in Junie 1972 openbaar geword toe hulle betrap word by die Demokratiese Nasionale Komitee se hoofkwartier by die Watergate in Washington.
Alhoewel die Watergate-skandaal die argetipe geval is van vuil truuks van die verkiesingsjaar, erken die groot Amerikaanse nuusmedia nooit dat die verband tussen Watergate en Nixon en rsquos vier jaar vroeër 'n grusame vuil truuk was nie, wat Johnson en rsquos se vredesgesprekke in Vietnam laat sink het terwyl 500,000 Amerikaanse soldate in die oorlog was sone. Deels as gevolg van Nixon & rsquos -sabotasie & mdash en sy belofte aan Thieu van 'n gunstiger uitkoms, het die oorlog nog vier bloedige jare voortgeduur voordat dit afgehandel is volgens die beskrywings wat Johnson in 1968 beskikbaar was. [Sien Consortiumnews.com & rsquos & ldquo The Heinous Crime Behind Watergate. & Rdquo]
Watergate word in werklikheid ommuur as 'n afwyking wat verklaar word deur die vreemde persoonlikheid van Nixon en rsquos. Alhoewel Nixon in 1974 in skande bedank het, verskyn hy en sy nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger, wat ook 'n hand gehad het in die vredesgesprek in Parys, weer as sekondêre spelers in die volgende goed gedokumenteerde saak van belemmering van 'n sittende president en buitelandse beleid om 'n voorsprong te kry in die veldtog van 1980.
In daardie geval wou president Jimmy Carter herverkiesing probeer onderhandel oor die vrylating van 52 Amerikaanse gyselaars wat toe in die revolusionêre Iran aangehou is. Die veldtog van Ronald Reagan en rsquos was bang dat Carter 'n verrassing in Oktober sou kon bring deur die gyselaars net voor die verkiesing huis toe te bring. Hierdie historiese raaisel was dus: Het die span van Reagan en rsquos aksie onderneem om Carter en die verrassing in Oktober te blokkeer?
Die getuienis en dokumentêre getuienis dat die span van Reagan en rsquos wel 'n geheime operasie onderneem het om te verhoed dat Carter & rsquos October Surprise nou amper so oorweldigend is as die bewys van die 1968 -aangeleentheid rakende die vredesgespreksmaneuver van Nixon & rsquos Paris.
Hierdie getuienis dui aan dat Reagan & rsquos se veldtogdirekteur, William Casey, 'n klandestiene poging gereël het om die gyselaars voor die verkiesingsdag vry te laat, nadat hy blykbaar met Nixon en Kissinger beraadslaag het en bygestaan ​​is deur die voormalige direkteur van die CIA, George H.W. Bush, wat Reagan & rsquos se ondervoorsitter was.
Vroeg in November 1980 het die openbare obsessie met Iran en die vernedering van die Verenigde State en die onvermoë van Carter om die gyselaars te bevry, gehelp om 'n eng ras in 'n Reagan -grondverskuiwing te verander. Toe die gyselaars uiteindelik losgelaat word onmiddellik na die inhuldiging van Reagan & rsquos op 20 Januarie 1981, noem sy ondersteuners die tydsberekening om te beweer dat die Iraniërs uiteindelik uit vrees vir Reagan berou gegee het.
Versterk deur sy beeld as 'n harde man, het Reagan 'n groot deel van sy regse agenda uitgevaardig, waaronder massiewe belastingverlagings wat die rykes bevoordeel, die vakbonde verswak en die omstandighede geskep het vir die vinnige erosie van die Groot-Amerikaanse middelklas.
Agter die skerms het die Reagan -administrasie afgesluit op geheime wapentransport na Iran, meestal deur Israel, wat 'n verskeidenheid getuies beskryf as die uitbetaling vir Iran en rsquos -samewerking om Reagan verkies te kry en hom dan die ekstra voordeel te gee om die gyselaarsvrystelling onmiddellik te stel volg sy inhuldiging.
In die somer 1981, toe die assistent -minister van buitelandse sake vir die Midde -Ooste, Nicholas Veliotes, geleer het oor die wapentransport na Iran, het hy die oorsprong daarvan nagegaan en later in 'n PBS -onderhoud gesê:
Dit was vir my duidelik na my gesprekke met mense op die hoogte dat ons inderdaad ooreengekom het dat die Israeli's militêre toerusting van Amerikaanse oorsprong na Iran kon oorlaai. Dit lyk asof hellip [hierdie operasie] ernstig begin het in die tydperk waarskynlik voor die verkiesing van 1980, aangesien die Israeli's geïdentifiseer het wie die nuwe spelers in die nasionale veiligheidsgebied in die Reagan -administrasie sou word. En ek verstaan ​​dat daar destyds kontak gemaak is. & Rdquo
Die vroeë geheime wapentransport na Iran het ontwikkel tot 'n latere geheime stel wapentransaksies wat in die herfs van 1986 verskyn het as die Iran-Contra Affair, met 'n deel van die winste wat herwin word aan die geliefde Nicaraguaanse kontra-rebelle van Reagan en rsquos wat veg om die linkse regering van Nicaragua en rsquos omver te werp.
Alhoewel baie feite van die Iran-Contra-skandaal aan die einde van die tagtigerjare en vroeë negentigerjare deur kongres- en spesiale aanklaer-ondersoeke aan die lig gebring is, was die oorsprong van die verhouding tussen Reagan en Iran altyd bedag. Die Republikeine was vasbeslote om enige onthullings oor die kontak in 1980 te stop, maar die Demokrate was amper net huiwerig om daarheen te gaan.
'N Halfhartige kongresondersoek is in 1991 van stapel gestuur en hang grootliks af van destydse president George H.W. Bush om die bewyse te versamel en onderhoude vir die ondersoek te reël. Met ander woorde, Bush, wat toe herverkiesing gesoek het en 'n verdagte was in die geheime transaksies met Iran, is toevertrou om sy eie skuld te bewys.
Moeg vir die storie
Teen die vroeë negentigerjare was die hoofstroom Amerikaanse nuusmedia ook moeg vir die ingewikkelde Iran-Contra-skandaal en wou hulle verder gaan. As 'n korrespondent by Newsweek, het ek gesukkel met senior redakteurs oor hul belangstelling om aan die onderkant van die skandaal te kom voordat ek die tydskrif in 1990 verlaat het. 'n dokumentêr oor die onderwerp in April 1991.
Teen die herfs van 1991, net toe die kongres ingestem het om 'n ondersoek te begin, het my voormalige base op Newsweek, saam met The New Republic, destyds 'n elite-neokonserwatiewe publikasie, wat geïnteresseerd was in die beskerming van Israel en rsquos-blootstelling oor die vroeëre wapentransaksies, aangeval. Hulle het ooreenstemmende voorbladverhale gepubliseer wat die saak van 1980 & ldquoOctober Surprise & rdquo as 'n hoax beskou, maar hulle artikels was albei gebaseer op 'n verkeerde lees van dokumente waarin Casey en rsquos se bywoning van 'n konferensie in Londen in Julie 1980 opgeteken is, wat hy blykbaar as voorblad vir 'n syrit gebruik het na Madrid om senior Iraniërs te ontmoet rakende die gyselaars.
Alhoewel die valse Newsweek/New Republic & ldquoLondon alibi & rdquo uiteindelik ontwrig sou word, het dit 'n vyandige klimaat vir die ondersoek veroorsaak. Terwyl Bush kwaad alles ontken en die Republikeine van die kongres vasbeslote was om die presidente en rsquos -flanke te beskerm, het die Demokrate meestal net 'n ondersoek ondergaan.
Intussen het Bush & rsquos se staatsdepartement en die kantoor van die Withuis se advokate hul werk as die diskreditering van die ondersoek beskou, die diskriminerende dokumente onder die loep geneem en 'n belangrike getuie gehelp om 'n dagvaarding van die kongres te ontduik.
Jare later ontdek ek 'n dokument by die Bush -presidensiële biblioteek in College Station, Texas, wat bevestig dat Casey in 1980 'n geheimsinnige reis na Madrid onderneem het. vroeg in November 1991 aan die advokaat van die Withuis Chester Paul Beach Jr., net toe die kongresondersoek gestalte kry.
Williamson het gesê dat 'n kabel van die ambassade van Madrid onder die staatsdepartement en materiaal wat moontlik relevant is vir die bewerings van die verrassing in Oktober, dui aan dat Bill Casey in die stad was, vir onbekende doeleindes, en rdquo Beach opgemerk in 'n memorandum vir rekord & rdquo gedateer 4 November , 1991.
Twee dae later, op 6 November, het Beach & rsquos-baas, raadsheer van die Withuis, C. Boyden Gray, 'n strategiese sessie byeengeroep en die behoefte om die kongresondersoek na die Oktober Surprise-saak te bevat, verduidelik. Die uitdruklike doel was om te verseker dat die skandaal nie die president Bush en rsquos se herverkiesingshoop in 1992 sou benadeel nie.
Tydens die vergadering het Gray uiteengesit hoe om die Oktober Surprise-ondersoek te stuit, wat as 'n gevaarlike uitbreiding van die Iran-Contra-ondersoek beskou word. Die vooruitsig dat die twee stelle bewerings tot 'n enkele verhaal sou saamsmelt, was 'n ernstige bedreiging vir George H.W. Bush & rsquos herverkiesingsveldtog. Soos assistent -raadgewer van die Withuis, Ronald vonLembke, gestel het, was die doel van die Withuis in 1991 om hierdie verhaal te verhelder/te versterk. & Rdquo
Gray het die spel tydens die strategiese sessie van die Withuis verduidelik. Ongeag watter vorm hulle uiteindelik aanneem, sal die ondersoek van die Huis en die senaat en die Oktober-verrassing & rsquo-ondersoeke, soos Iran-Contra, kommer tussen die owerhede behels en die president van spesiale belang wees, & rdquo Gray verklaar, volgens notules. [Klem in die oorspronklike.]
Onder & ldquotouchstones & rdquo wat Gray aangehaal het, was geen verrassings vir die Withuis nie, en die vermoë om in real -time op lekkasies te reageer, gehandhaaf. Dit is Partisan. & White House & ldquotalking points & rdquo oor die Oktober Surprise-ondersoek dring daarop aan om die ondersoek tot 1979-80 te beperk en streng tydsbeperkings op te stel vir die uitreiking van bevindings.
Maar Bush & rsquos Withuis het regtig min te vrees, want die bewyse dat die kongresondersoek ontvang het en baie in Desember 1992 en Januarie 1993 aangekom het; ballingskap van 52 Amerikaners om die verkiesingsoorwinning van Reagan en rsquos te verseker.
Dit sou die geloof van die Amerikaanse volk in hul demokratiese proses ondermyn het en dat, soos Clark Clifford in die 1968 -konteks gesê het, nie 'n goeie idee vir die land sou wees nie. & Rdquo
Toe ek in 2014 'n afskrif van die Beach & rsquos-memorandum oor die reis van Casey na Madrid na die voormalige rep. Lee Hamilton, D-Indiana gestuur het, wat in 1991-93 die voorsitter van die Oktober Surprise-ondersoek was, het hy my vertel dat dit sy vertroue in die taak geskud het force & rsquos afkeurende gevolgtrekkings oor die Oktober Surprise -kwessie.
Die [Bush-41] Withuis het ons nie in kennis gestel dat hy [Casey] die reis onderneem het nie, het Hamilton aan my gesê. Moet hulle dit aan ons oorgedra het? Hulle moes, want hulle het geweet dat ons daarin belangstel. & Rdquo
Op 'n vraag of die wete dat Casey na Madrid gereis het, die taakspan moontlik sou verander het en die gevolgtrekking van die verrassing van die Oktober -verrassing verander het, het Hamilton ja gesê, want die vraag oor die reis van Madrid was die sleutel tot die taakgroep en die ondersoek.
As die Withuis weet dat Casey daar is, moes hulle dit beslis met ons gedeel het, en Hamilton het bygevoeg dat & ldquoy u moet vertrou op mense en by gesag om aan inligtingversoeke te voldoen. Maar die vertroue was die kern van die ondersoek en die mislukking. Met die geld en mag van die Amerikaanse presidentskap op die spel, het die idee dat George H.W. Bush en sy span sou help met 'n ondersoek wat hom moontlik kan impliseer in 'n daad wat naby verraad was, was in die uiterste.
Aansienlik was Hamilton & rsquos se skugter ondersoek erger as geen ondersoek nie, want dit het Bush & rsquos -span die geleentheid gebied om inkriminerende dokumente te ondersoek en te laat verdwyn. Toe het Hamilton & rsquos se ondersoekende gevolgtrekking die groep se denke versterk en hierdie ernstige manipulasie van demokrasie as 'n & ldquoconspiracy -teorie & rdquo afgemaak toe dit allesbehalwe was. In die jare daarna het Hamilton niks gedoen om die indruk van die publiek dat die Reagan -veldtog onskuldig was, te verander nie.
Tog, onder die min mense wat hierdie saak gevolg het, sou die toeslaan van die Oktober-verrassing stadig verkrummel deur erkenning deur amptenare wat by die ondersoek betrokke was, dat die uitsluitende gevolgtrekkings daarvan gemaak is, dat belangrike bewyse weggesteek of geïgnoreer is en dat sommige alibi's vir die belangrikste Republikeine het geen sin gehad nie.
Maar die afwysende en groepgroep dink & rdquo bly ongestoord wat die groot Amerikaanse media en hoofstroomgeskiedkundiges betref. [Vir meer inligting, sien Robert Parry & rsquos Amerika en rsquos gesteelde vertelling of Trick or Treason: The 1980 October Surprise Mystery of Consortiumnews.com & rsquos & ldquo Tweede gedagtes oor verrassing in Oktober. & rdquo]
Verlede as proloog
Die besluit van Lee Hamilton en rsquos om Reagan en Bush van die vermoedens van die Oktober 1980 -verrassing in 1992 in 1992 te vermy, was nie bloot 'n geval van 'n verkeerde skryfgeskiedenis nie. Die bevindinge het ook duidelike implikasies vir die toekoms, aangesien die openbare indruk oor George H.W. Bush & rsquos se regverdigheid was 'n belangrike faktor in die ondersteuning aan sy oudste seun, George W. Bush, in 2000.
As die volle waarheid vertel is oor die vader se rol in die Oktober Surprise- en Iran-Contra-sake, is dit moeilik om te dink dat sy seun die Republikeinse benoeming sou ontvang het, wat nog te sê dat hy ernstig vir die Withuis sou wees. En as die geskiedenis bekend was, was daar moontlik 'n sterker vasbeslotenheid van die Demokrate om 'n ander Bush & ldquostolen -verkiesing in 2000 te weerstaan.
Met betrekking tot die verkiesing 2000 is die bewyse nou duidelik dat vise -president Al Gore nie net die nasionale volksstem gewen het nie, maar meer stemme gekry het wat wettig was volgens die Florida -wet as George W. Bush. Maar Bush het eers staatgemaak op die hulp van amptenare wat vir sy broer, goewerneur Jeb Bush, en daarna op vyf Republikeinse regters in die Amerikaanse hooggeregshof werk om 'n volledige verslag te stuit en hom Florida & rsquos verkiesingsstemme en dus die presidentskap toe te ken.
Die realiteit van die regmatige oorwinning van Gore en rsquos moes uiteindelik in November 2001 duidelik geword het toe 'n groep nuusorganisasies hul eie ondersoek na Florida voltooi het en rsquos betwis stembriewe en hul tabelle laat blyk dat Gore sou gewen het as alle stembriewe wat volgens die wet van Florida beskou word, getel is.
Tussen die betwiste verkiesing en die bekendmaking van die getalle het die 9/11 -aanvalle egter plaasgevind, sodat The New York Times, The Washington Post, CNN en ander vooraanstaande afsetpunte nie wou hê dat die Amerikaanse volk moes weet dat die verkeerde persoon in die stad was nie die wit Huis. Om die Amerikaanse volk te vertel, sou die feit te midde van die 9/11 krisis beslis nie vir die land goed wees nie. & Rdquo
Dus, senior redakteurs by al die nuwe nuwe organisasies het besluit om die publiek te mislei deur hul verhale op 'n misleidende manier in te stel om die mees nuuswaardige ontdekking te verdoesel wat die sogenaamde & ldquoover-stemme en rdquo waarin kiesers beide in hul keuses nagegaan en geskryf het, en rsquo-name gebreek het baie vir Gore en sou hom bo die top geplaas het, ongeag watter soort chads oorweeg is vir die stemme en die stemme wat nie op verouderde stemmasjiene geregistreer was nie. & ldquoOver-stemme en rdquo sal getel word onder die Florida-wet, wat sy standaarde baseer op & ldquoclear bedoeling van die kieser. & rdquo
In plaas daarvan om met die regmatige oorwinning van Gore & rsquos voor te loop, het die nuusorganisasies egter hipoteties saamgestel oor gedeeltelike berigte wat Florida nogal aan Bush sou gegee het. Hulle het óf die ooglopende mening weggelaat óf begrawe dat 'n historiese onreg plaasgevind het.
Op 12 November 2001, die dag toe die nuusorganisasies die verhale uitgevoer het, het ek die werklike data ondersoek en vinnig die bewyse van Gore & rsquos se oorwinning opgespoor. In 'n verhaal daardie dag stel ek voor dat senior nuusbestuurders 'n misleide gevoel van patriotisme uitoefen. Hulle het die werklikheid weggesteek vir die goeie van die land, en baie soos die Johnson & rsquos -span in 1968 gedoen het met betrekking tot die sabotasie van Nixon en rsquos tydens die vredesgesprekke in Parys en Hamilton se ondersoek in verband met die 1980 & ldquoOctober Surprise & rdquo -saak.
Binne 'n paar uur nadat ek die artikel op Consortiumnews.com geplaas het, het ek 'n woedende oproep ontvang van die New York Times-mediaskrywer Felicity Barringer, wat my daarvan beskuldig het dat ek die joernalistieke integriteit van die destydse Times-uitvoerende redakteur Howell Raines bestry het. Ek het die indruk gekry dat Barringer op die uitkyk was vir 'n afwykende verhaal wat die konvensionele wysheid van Bush nie aanvaar het nie.
Hierdie oortreding van objektiewe en professionele joernalistiek en die kanteling van 'n storie buig om 'n voorkeuruitkoms te bereik, eerder as om bloot die lesers die interessantste hoek te gee, en was nie bloot 'n historiese gebeurtenis wat 'n jaar tevore plaasgevind het nie. Dit het oor die toekoms gegaan.
Deur die Amerikaners te mislei om te dink dat Bush die regmatige wenner van die verkiesing 2000 en die wenner was, selfs al was die media se motivering om nasionale eenheid te handhaaf na die 9/11 aanvalle en die groot nuusberigte Bush meer ruimte gegee het om op die krisis te reageer, insluitend die afleidingsinval van Irak onder valse voorwendsels. Die deur Bush gewenste opskrifte van November 2001 het ook die kans op sy herverkiesing in 2004 vergroot. [Vir meer inligting oor hoe 'n volledige verslag van Florida Gore die Withuis sou gegee het, sien Consortiumnews.com & rsquos & ldquo Gore & rsquos Victory, & rdquo & ldquo So Bush Did Steal die Withuis, & rdquo en & ldquo Bush v. Gore & rsquos Dark American Decade. & rdquo]
'N Falank van verkeerde konsensus
As ek terugkyk op hierdie voorbeelde van kandidate wat die demokrasie manipuleer, blyk daar een gemeenskaplike element te wees: na die & ldquostolen & rdquo -verkiesings staan ​​die media en politieke instellings vinnig, skouer aan skouer, om die Amerikaanse volk te verseker dat niks onbehoorliks ​​gebeur het nie. Graceful & ldquolosers & rdquo word op die skouer geslaan omdat hulle nie gekla het dat die kiesers geïgnoreer of verdraai is nie.
Al Gore word geprys omdat hy genadiglik die buitengewone uitspraak van Republikeinse partisane in die Hooggeregshof aanvaar het, wat die telling van stembriewe in Florida gestaak het, soos regter Antonin Scalia gesê het, dat 'n telling wat wys dat Gore wen (toe die meerderheid van die hof al was) beplan om die Withuis aan Bush toe te ken) sou Bush & rsquos & ldquolegitimacy ondermyn. & rdquo
Net so word rep. Hamilton beskou as 'n moderne man, deels, omdat hy ondersoeke gedoen het wat nooit baie hard na die waarheid gestoot het nie, maar eerder tot gevolgtrekkings gekom het wat aanvaarbaar was vir die toekomstige magte, wat nie te veel vere geskommel het nie. .
Maar die kumulatiewe effek van al hierdie halwe waarhede, bedekkinge en leuens wat vir die goeie van die land uitgespreek is, is om die geloof van baie goed ingeligte Amerikaners oor die legitimiteit van die hele proses te bestrooi. Dit is die klassieke gelykenis van die seuntjie wat te veel kere gehuil het, of in hierdie geval die inwoners verseker het dat daar nooit 'n wolf was nie en dat hulle die feit moes ignoreer dat die vee op 'n geheimsinnige manier verdwyn het en net 'n spoor bloed agtergelaat het die bos.
As Donald Trump dus in 2016 opdaag en daarop aandring dat die kiesstelsel teen hom is, kies baie Amerikaners sy demagogie. Maar Trump dring nie by tot die volle waarheid oor die verkiesings van 1968 of 1980 of 2000 nie. Hy prys eintlik Republikeine wat by die sake betrokke was en belowe om regters van die Hooggeregshof aan te stel in die vorm van wyle Antonin Scalia.
Trump se klagtes oor verkiesings stem meer ooreen met die wit Suidlanders tydens Jim Crow, wat daarop dui dat swart en bruin mense by die stembusse bedrieg en wit peilingsmonitors moet hê om seker te maak dat hulle nie die verkiesing van wit mense kan behaal nie.
Daar is 'n rassistiese ondertoon in Trump se weergawe van 'n demokratiese demokrasie, maar hy is nie heeltemal verkeerd oor die gebreke in die proses nie. Hy is net nie eerlik oor die foute nie.
Robert Edwin Peary is op 6 Mei 1856 in Cresson, Pennsylvania, gebore aan Charles N. en Mary P. Peary. Nadat sy pa in 1859 gesterf het, verhuis Peary se ma saam met hul seun en vestig hulle in Portland, Maine.  Nadat hy daar grootgeword het, het Peary die Bowdoin College bygewoon, ongeveer 58 km noord, waar hy lid was van die Delta Kappa Epsilon -broederskap en die Phi Beta Kappa -eervereniging.  Hy was ook deel van die roeispan.   Hy studeer in 1877 met 'n graad in siviele ingenieurswese. 
Peary het van 1878 tot 1879 in Fryeburg, Maine, gewoon. Gedurende daardie tyd het hy 'n profielopname gemaak vanaf die top van Fryeburg se Jockey Cap Rock. Die opname van 360 grade noem die groter heuwels en berge wat vanaf die top sigbaar is. Na Peary se dood het sy seuntjievriend, Alfred E. Burton, voorgestel dat die profielopname 'n monument word. Dit is in brons gegiet en bo -op 'n graniet -silinder geplaas en in 1938 deur die Peary -familie opgerig. 'N Staptog van minder as 'n kilometer lei besoekers na die top en die monument. 
Na die universiteit werk Peary as tekenaar aan die maak van tegniese tekeninge by die kantoor van die Amerikaanse kus en Geodetic Survey in Washington, DC. luitenant.  Van 1884 tot 1885 was hy 'n assistent -ingenieur by die opnames vir die Nicaragua -kanaal en word later die ingenieur in beheer. Soos weerspieël in 'n dagboekinskrywing wat hy in 1885 gemaak het, besluit hy tydens sy tyd in die vloot om die eerste man te wees wat die Noordpool bereik het. 
In April 1886 skryf hy 'n referaat vir die National Academy of Sciences waarin hy twee metodes voorstel om die yskap van Groenland oor te steek. Die een was om van die weskus af te begin en ongeveer 640 km na die ooskus te trek. Die tweede, moeiliker pad was om vanaf Whale Sound aan die bokant van die bekende gedeelte van Baffinbaai te begin en noordwaarts te reis om vas te stel of Groenland 'n eiland is of dat dit oor die hele Arktiese gebied strek.  Peary is op 5 Januarie 1901 bevorder tot die rang van luitenant -bevelvoerder en op 6 April 1902 tot kommandant. 
Peary het sy eerste ekspedisie na die Arktiese gebied in 1886 gemaak, met die bedoeling om met 'n hondeslee oor Groenland te gaan, en die eerste van sy eie voorgestelde paaie te neem. Hy het ses maande verlof van die vloot gekry, en hy het $ 500 van sy ma ontvang om deur die noorde te bespreek en voorrade te koop. Hy vaar op 'n walvisjagter na Groenland en arriveer op 6 Junie 1886 in Godhavn.  Peary wou 'n solo -trek maak, maar 'n jong Deense amptenaar met die naam Christian Maigaard het hom oortuig dat hy sou sterf as hy alleen sou gaan. Maigaard en Peary het saam vertrek en byna 160 myl oos gery voordat hulle teruggekeer het omdat hulle te min kos gehad het. Dit was destyds die tweede verste penetrasie van Groenland se ys. Peary het teruggekeer huis toe en meer geweet van wat nodig is vir langafstand-ysreise. 
Terug in Washington, wat saam met die Amerikaanse vloot bygewoon het, is Peary in November 1887 beveel om moontlike roetes vir 'n voorgestelde Nicaragua -kanaal te ondersoek. Om sy tropiese uitrusting te voltooi, het hy 'n sonhoed nodig gehad. Hy het na 'n mansklerewinkel gegaan waar hy die 21-jarige Matthew Henson ontmoet het, 'n swart man wat as verkoopsman werk. Toe hy hoor dat Henson ses jaar seervaring as kajuitseun gehad het,  het Peary hom dadelik as 'n persoonlike valet aangestel. 
Op sy toewysing in die oerwoude van Nicaragua het Peary Henson vertel van sy droom van Arktiese verkenning. Henson vergesel Peary tydens elke daaropvolgende Arktiese ekspedisie en word sy veldassistent en 'eerste man', 'n kritieke lid van sy span.  
In 1891 keer Peary terug na Groenland en neem die tweede, moeiliker roete wat hy in 1886 aangelê het: verder noordwaarts reis om uit te vind of Groenland 'n groter landmassa was wat tot by die Noordpool strek. Hy is gefinansier deur verskeie groepe, waaronder die American Geographic Society, die Philadelphia Academy of Natural Sciences en die Brooklyn Institute of Arts and Sciences. Lede van hierdie ekspedisie was Peary se hulpverlener Henson, Frederick A. Cook, wat as die chirurg van die groep gedien het, die etnoloog van die ekspedisie, die Noorse skiër Eivind Astrup -voëlkenner en -skutter Langdon Gibson, en John M. Verhoeff, wat 'n weerman en mineraalkundige was. Peary het ook sy vrou as dieetkundige saamgeneem, hoewel sy geen formele opleiding gehad het nie.  Koerantberigte het Peary gekritiseer omdat hy sy vrou gebring het. 
Op 6 Junie 1891 verlaat die party Brooklyn, New York, in die robjagskip SS Vlieër. In Julie, as Vlieër terwyl hy deur die oppervlakte -ys gestamp het, draai die ysterstang van die skip skielik om en breek Peary se onderbeen, albei bene breek tussen die knie en die enkel.    Peary is met die res van die voorraad afgelaai by 'n kamp wat hulle Red Cliff genoem het, by die monding van MacCormick Fjord aan die noordwestelike punt van die Inglefield -golf. 'N Woning is gebou vir sy herstel gedurende die volgende ses maande. Josephine het by Peary gebly. Gibson, Cook, Verhoeff en Astrup het per boot wild gejag en kennis gemaak met die omgewing en die Inuit -mense. 
Anders as die meeste vorige ontdekkingsreisigers, bestudeer Peary oorlewingstegnieke van Inuïete wat hy tydens die ekspedisie iglo's gebou het en op inheemse manier in praktiese pelse geklee het. Deur pelse te dra om liggaamshitte te bewaar en igloe te bou, kon hy die ekstra gewig van tente en slaapsakke afgee tydens die optog. Peary maak ook staat op die Inuit as jagters en hondebestuurders op sy ekspedisies. Hy was 'n pionier in die stelsel - wat hy die 'Peary -stelsel' genoem het - om ondersteuningspanne te gebruik en voorraadcaches vir reis na die Arktiese gebied op te stel. Die Inuit was nuuskierig oor die Amerikaanse partytjie en het by Red Cliff kom kuier. Josephine is gepla deur hul liggaamsgeur (hulle het nie gebad nie), hul vlooibesmettings en hul kos. Sy bestudeer egter die mense en hou 'n dagboek van haar ervarings.   In September 1891 het die manne van Peary honde -slee -spanne geneem en die binneland op die ys ingedruk om voorraadvoorrade te lê. Hulle het nie verder as 48 km van Red Cliff af gekom nie. 
Peary se been het teen Februarie 1892 herstel. Teen April het hy 'n paar kort reise met Josephine en 'n Inuit -hondeslee -bestuurder na inheemse dorpe gemaak om voorrade te koop. Op 3 Mei 1892 vertrek Peary uiteindelik met die beoogde trek saam met Henson, Gibson, Cook en Astrup. Op ongeveer 240 myl, het Peary verder gegaan met Astrup. Die twee het gevind dat die 1.000 m hoë uitsig van Navy Cliff onthullend was: hulle het Independence Fjord gesien en tot die gevolgtrekking gekom dat Groenland 'n eiland is. Die mans het teruggery na Red Cliff en op 6 Augustus aangekom nadat hulle 'n totaal van 2 010 km afgelê het. 
In 1896 ontvang hy sy grade in Kane Lodge No. 454, New York City,   en gee hy aan die Lodge die Vrymesselaarsvlag wat op 20–25 Mei 1895 in Independence Bay, Groenland, gehys is.  Hy was 'n meester -messelaar. 
As gevolg van Peary se ekspedisie van 1898–1902 beweer hy 'n visuele ontdekking van "Jesup Land" in 1899 wes van Ellesmere.  Hy beweer dat hierdie waarneming van die eiland Axel Heiberg plaasgevind het voor die ontdekking deur die Noorse ontdekkingsreisiger Otto Sverdrup se ekspedisie. Hierdie bewering is universeel verwerp deur verkenningsgenootskappe en historici.  Die American Geographical Society en die Royal Geographical Society of London vereer egter Peary vir volharding, kartering van voorheen onbekende gebiede en sy ontdekking in 1900 van Kaap Jesup aan die noordpunt van Groenland. Peary behaal ook 'n 'verste noord' vir die westelike halfrond in 1902 noord van die Ellesmere -eiland in Kanada. Peary is bevorder tot luitenant -bevelvoerder in die vloot in 1901 en tot bevelvoerder in 1902. 
Peary se volgende ekspedisie is ondersteun deur geldinsameling deur die Peary Arctic Club, met ruim geskenke van $ 50,000 van George Crocker, die jongste seun van bankier Charles Crocker en $ 25,000 van Morris K. Jesup, om vir Peary 'n nuwe skip te koop.  Die SS Roosevelt navigeer deur die ys tussen Groenland en Ellesmere -eiland en vestig 'n Amerikaanse halfrond "die verste noord met die skip". Die 1906 "Peary System" -hondslee -rit vir die paal oor die ruwe see -ys van die Noordelike Oseaan het vanaf die noordpunt van Ellesmere op 83 ° noordelike breedtegraad begin. Die partye het tot 16 km per dag gehaal totdat hulle deur 'n storm geskei is.
As gevolg hiervan was Peary sonder 'n metgesel wat voldoende opgelei was in navigasie om sy rekening vanaf daardie punt noordwaarts te verifieer. Met onvoldoende voedsel en onsekerheid of hy die ys tussen hom en die land kon beding, het hy die beste moontlike streep gemaak en skaars met sy lewe ontsnap uit die smeltende ys. Op 20 April was hy nie verder noord as 86 ° 30 'breedtegraad nie. Om duidelike redes is hierdie breedtegraad nooit deur Peary gepubliseer nie. Dit is in 'n tikskrif van sy dagboek van April 1906, wat Wally Herbert ontdek het in sy beoordeling in opdrag van die National Geographic Society in die laat 1980's. (Herbert, 1989). Die tikskrif stop skielik daar, 'n dag voordat Peary op 21 April 'die verste' beweer het. Die oorspronklike van die April 1906 -rekord is die enigste ontbrekende dagboek van Peary se verkenningsloopbaan.  Hy beweer die volgende dag dat hy 'n wêreldrekord in die verste noorde behaal het op 87 ° 06 'en terugkeer na 86 ° 30' sonder om te kampeer. Dit impliseer 'n rit van ten minste 72 seemyl (133 km 83 myl) tussen slaap, selfs as u direkte reise sonder ompaaie aanvaar.
Na terugkeer na Roosevelt in Mei begin Peary weke se moeilike reise in Junie, weswaarts langs die oewer van Ellesmere. Hy het Cape Colgate ontdek, van wie se beraad hy in sy boek uit 1907 beweer het  dat hy 'n voorheen onontdekte verre noordelike "Crocker Land" in die noordweste op 24 Junie 1906 gesien het. 'N Later hersiening van sy dagboek vir hierdie tyd en plek gevind dat hy geskryf het: "Geen land sigbaar nie."  Op 15 Desember 1906 het die National Geographic Society of the United States, wat veral bekend was vir die uitgee van 'n gewilde tydskrif, Peary se ekspedisie van 1905–1906 en "Verste" met sy hoogste eer, die Hubbard -medalje, gesertifiseer. Geen groot professionele geografiese samelewing het die voorbeeld gevolg nie. In 1914 het Donald MacMillan en Fitzhugh Green se ekspedisie bevind dat Crocker Land nie bestaan ​​nie.
Vir sy laaste aanranding op die paal vertrek Peary en 23 mans, waaronder Ross Gilmore Marvin, op 6 Julie 1908 uit New York aan boord van die Roosevelt, onder bevel van Robert Bartlett. Hulle het oorwinter naby Cape Sheridan op Ellesmere -eiland, en van Ellesmere af op 28 Februarie 1909 na die paal vertrek. Die laaste ondersteuningspartytjie is op 1 April op Bartlett -kamp teruggedraai op 'n breedtegraad van nie meer as 87 ° 45 'N. Die syfer is gebaseer op Bartlett se geringe verkeerde berekening van die afstand van 'n enkele Sumner -lyn van die paal. [ aanhaling nodig ]
Op die laaste fase van die reis na die Noordpool het Peary vir Bartlett gesê om agter te bly. Hy gaan voort met vyf assistente, Matthew Henson, Ootah, Egigingwah, Seegloo en Ooqueah. Niemand behalwe Henson (wat as navigator en vakman op Peary se ekspedisie van 1891-2 gedien het) was in staat om navigasie-waarnemings te maak. Op 6 April stig Peary Camp Jesup binne 5 km van die paal, volgens sy eie lesings.  Henson het vooruit gesoek na die vermoedelik die Noordpool -terrein wat hy teruggekeer het met die groet: "Ek dink ek is die eerste man wat bo -op die wêreld sit", tot groot ergernis van Peary. 
Peary kon nie die vrugte van sy werk ten volle geniet nie. By sy terugkeer na die beskawing het hy verneem dat dr. Frederick A. Cook, 'n chirurg op die 1891–1892 Peary -ekspedisie, beweer dat hy die paal in 1908 bereik het. sowel as die subkomitee van die vlootaangeleenthede van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, het Peary erken dat hy die Noordpool bereik het. 
In 'n herbeoordeling van Peary se notaboek in 1988 deur die polêre ontdekkingsreisiger Wally Herbert, is dit 'ontbreek aan noodsaaklike gegewens', en sodoende twyfel oor die ontdekking van Peary hernu.  
Peary is op 20 Oktober 1910 tot kaptein in die vloot bevorder.  Deur sy lobbywerk  het Peary 'n stap onder 'n paar Amerikaanse kongreslede begin om sy aanspraak op die paal te laat evalueer deur ander ontdekkingsreisigers. Uiteindelik deur die kongres erken dat hy die paal "bereik" het, is Peary op 4 Maart 1911 deur die kongres bedank deur 'n spesiale handeling.  Deur dieselfde kongreswet is Peary bevorder tot die rang van agteradmiraal in die vloot Civil Engineer Corps, terugwerkend tot 6 April 1909. Hy tree dieselfde dag af by die vloot, na Eagle Island aan die kus van Maine, in die stad Harpswell.  Sy huis daar is aangewys as 'n historiese plek in Maine State.
Na sy aftrede het Peary baie eerbewyse van talle wetenskaplike verenigings in Europa en Amerika ontvang vir sy Arktiese verkennings en ontdekkings. Hy was twee keer president van The Explorers Club, van 1909 tot 1911, en van 1913 tot 1916.
Vroeg in 1916 word Peary voorsitter van die National Aerial Coast Patrol Commission, 'n private organisasie wat deur die Aero Club of America gestig is. Dit bepleit die gebruik van vliegtuie om oorlogskepe en duikbote aan die Amerikaanse kus op te spoor.  Peary gebruik sy beroemdheid om die gebruik van militêre en seevliegtuie te bevorder, wat direk gelei het tot die vorming van lugvaartkuspatrollie -eenhede tydens die Eerste Wêreldoorlog. Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Peary 'n stelsel van agt lugposroetes voorgestel, wat die oorsprong van die Amerikaanse posdiens se lugposstelsel geword het. 
Peary sterf in Washington, DC op 20 Februarie 1920. Hy is begrawe in die Arlington National Cemetery.  Meer as 60 jaar later is Matthew Henson geëer deur op 6 April 1988 weer in die omgewing begrawe te word. 
Op 11 Augustus 1888 trou Peary met Josephine Diebitsch, 'n sakeskool, wat gedink het dat die moderne vrou meer as 'n ma moet wees. Diebitsch het op 19-20 jaar by die Smithsonian Institution begin werk en haar pa vervang nadat hy siek geword het en sy pos as taalkundige vervul het. Sy bedank uit die Smithsonian in 1886 nadat sy by Peary verloof geraak het.
Die pasgetroude huweliksreis in Atlantic City, New Jersey, het toe na Philadelphia verhuis omdat Peary daar was. Peary se ma vergesel hulle op hul wittebrood, en sy verhuis na hul woonstel in Philadelphia, maar nie sonder wrywing tussen die twee vroue nie. Josephine het vir Peary gesê dat sy ma moet terugkeer om in Maine te woon. 
Hulle het twee kinders saam gehad, Marie Ahnighito en Robert Peary, jr. Sy dogter het verskeie boeke geskryf, waaronder 'n kinderboek oor die Arktiese avonture.  As 'n ontdekkingsreisiger was Peary jare lank op 'n slag gereeld weg. In hul eerste 23 huweliksjare het hy slegs drie saam met sy vrou en familie deurgebring.
Peary en sy hulpverlener Henson het albei buite die huwelik verhoudings met Inuit -vroue gehad en kinders met hulle verwek.  Dit lyk asof Peary 'n verhouding met Aleqasina begin het (Alakahsingwah) toe sy ongeveer 14 jaar oud was.   Sy het vir hom ten minste twee kinders gebaar, waaronder 'n seun met die naam Kaala,  Karree,  of Kali.  Die Franse ontdekkingsreisiger en etnoloog Jean Malaurie was die eerste om verslag te doen oor Peary se afstammelinge nadat hy in 1951–52 'n jaar in Groenland was. 
S. Allen Counter, 'n professor in neurowetenskap in Harvard, wat geïnteresseerd was in Henson se rol in die Arktiese ekspedisies, het in 1986 na Groenland gegaan. Hy het Peary se seun Kali en Henson se seun Anaukaq, destyds agtjariges, en 'n paar van hul afstammelinge gevind.  Counter het gereël om die mans en hul gesinne na die Verenigde State te bring om hul Amerikaanse familielede te ontmoet en die grafte van hul vaders te sien.  Later skryf Counter oor die episode in sy boek, Noordpool -erfenis: swart, wit en Eskimo (1991). Hy het ook nasionale erkenning gekry vir Henson se rol in die ekspedisies.  'n Volgende dokumentêr met dieselfde naam is ook vrygestel. Wally Herbert het ook kennis geneem van die verhouding en kinders in sy boek oor Peary se ekspedisie uit 1909, gepubliseer in 1989. 
Peary het kritiek gekry vir sy behandeling van die Inuit, nie net vir die verwekking van kinders met Aleqasina nie, maar veral omdat hy 'n klein groepie saam met die Cape York -meteoriet na die Verenigde State teruggebring het (wat van groot plaaslike belang was en Peary vir $ 40,000 verkoop het) 1897). 
By die American Museum of Natural History het die antropoloog Franz Boas versoek dat Peary 'n Inuit sou terugbring vir studie.    Tydens sy ekspedisie om die Cape York -meteoriet op te haal, oortuig Peary ses individue, waaronder 'n man met die naam Qisuk en sy kind Minik, om saam met hom na Amerika te reis deur te belowe dat hulle met gereedskap kan terugkeer , wapens en geskenke binne die jaar.  ​​Peary het die mense by die museum verlaat toe hy in 1897 met die Cape York -meteoriet teruggekeer het, waar hulle in vogtige, vogtige omstandighede gehou was, anders as hul vaderland. Daarna is vier binne 'n paar maande aan tuberkulose dood, hul oorskot is ontleed en die bene van Qisuk is uitgestal nadat Minik 'n valse begrafnis getoon is.  
Praat as 'n tiener aan die San Francisco Eksaminator oor Peary het Minik gesê:
Aan die begin was Peary vriendelik genoeg vir my mense. Hy het vir hulle geskenke gemaak van ornamente, 'n paar messe en gewere vir jag en hout om slee te bou. Maar sodra hy gereed was om huis toe te gaan, het sy ander werk begin. Voor ons oë pak hy die bene van ons dooie vriende en voorouers op. Op die huil van die vroue en die mans se ondervraging antwoord hy dat hy ons dooie vriende na 'n warm en aangename land neem om hulle te begrawe. Ons enigste voorraad vuursteen vir beligting en yster vir jag- en kookgereedskap is deur 'n groot meteoriet voorsien. Hierdie Peary sit aan boord van sy stoomboot en neem van my arme mense, wat dit so nodig gehad het. Hierna het hy my pa en die dapper man Natooka, wat die sterkste jagters en die wysste koppe vir ons stam was, aangespoor om saam met hom Amerika toe te gaan. Ons mense was bang om hulle te laat gaan, maar Peary het hulle belowe dat hulle Natooka en my pa binne 'n jaar moet terugbring, en dat 'n groot voorraad wapens en ammunisie, hout en metaal en geskenke vir die vroue en kinders ... Ons was in die houer van die vaartuig saamgedrom en soos honde behandel. Peary kom selde naby ons. 
Peary het Minik uiteindelik gehelp om huis toe te gaan in 1909, hoewel daar bespiegel word dat dit 'n slegte pers was om sy verwagte terugkeer na die Noordpool te vermy. 
Peary se bewering dat hy die Noordpool bereik het, is lankal onderhewig aan twyfel.    Sommige poolhistorici glo dat Peary eerlik gedink het dat hy die paal bereik het. Ander het voorgestel dat hy skuldig was aan die doelbewus oordryf van sy prestasies. Peary se verslag is nuut gekritiseer deur Pierre Berton (2001) en Bruce Henderson (2005).
Gebrek aan onafhanklike validering Redigeer
Peary het nie sy getuienis voorgelê aan neutrale nasionale of internasionale partye of aan ander ontdekkingsreisigers nie.  Peary se eis is in 1909 deur die National Geographic Society (NGS) gesertifiseer na 'n kort ondersoek van Peary's rekords, aangesien NGS 'n groot borg van sy ekspedisie was.  Dit was 'n paar weke voordat Cook's Pole -eis deur 'n Deense paneel ontdekkingsreisigers en navigasiedeskundiges van die hand gewys is.
Die National Geographic Society het toegang tot Peary se rekords beperk. Destyds is sy bewyse nie beskikbaar gestel vir ondersoek deur ander professionele persone nie, soos deur die Deense paneel gedoen is.  Gilbert Grosvenor het die National Academy of Sciences oorreed om nie betrokke te raak nie. Die Royal Geographical Society (RGS) van Londen het Peary in 1910 sy goue medalje gegee,  ondanks interne raadsverdelings wat eers in die sewentigerjare bekend geword het. Die RGS het hul besluit gegrond op die oortuiging dat die NGS die "bewyse" ernstig ondersoek het, wat nie die geval was nie. [ aanhaling nodig ] Nóg die American Geographical Society of enige van die geografiese samelewings van semi-Arktiese Skandinawië het Peary's aanspraak op die Noordpool erken.
Weglatings in navigasie dokumentasie Wysig
Die party wat Peary vergesel het op die laaste fase van die reis, het niemand ingesluit wat opgelei is in navigasie wat Peary se eie navigasiewerk kon bevestig of weerspreek nie. Dit word verder vererger deurdat Peary nie daarin geslaag het om rekords te maak van waargenome data vir stuur, vir die rigting ("variasie") van die kompas, vir sy langsposisie op enige tydstip, of deur nul in te stel op die paal in die lengte of dwars buite Bartlett nie Kamp. 
Inkonsekwente snelhede Wysig
Die laaste vyf optogte toe Peary vergesel is deur 'n seevaarder (kapt. Bob Bartlett) was gemiddeld nie beter as 21 km noordwaarts nie. Maar toe die laaste ondersteuningsparty terugkeer na "Camp Bartlett", waar Bartlett suidwaarts beveel is, minstens 133 km (246 km) van die paal af, het Peary's beweer dat die snelhede onmiddellik verdubbel het vir die vyf optogte na Camp Jesup. Die aangetekende snelhede het vervierdubbel tydens die terugkeer van twee en 'n half dag na Camp Bartlett-op daardie stadium het sy spoed drasties afgeneem. Peary se verslag van 'n lynreis na die paal en terug - wat sy aanspraak op so 'n spoed sou gehelp het - word weerspreek deur sy metgesel Henson se verslag van gemartelde ompaaie om 'drukrante' te vermy (ysvlakke se ruwe kante, dikwels 'n paar meter hoog) ) en "leidrade" (oop water tussen die vlakke).
In sy amptelike verslag beweer Peary dat hy 'n totaal van 304 seemyl afgelê het tussen 2 April 1909 (toe hy Bartlett se laaste kamp verlaat het) en 9 April (toe hy daarheen teruggekeer het), 133 nm (246 km 153 mi) na die paal, dieselfde afstand terug, en 70 km 44 myl in die omgewing van die paal. [ aanhaling nodig ] Hierdie afstande word sonder ompaaie getel weens wegdrywing, leidrade en moeilike ys, dit wil sê die afgelegde afstand moes aansienlik hoër gewees het om die geëisde afstand goed te maak. [ aanhaling nodig ] Peary en sy geselskap het die oggend van 23 April 1909 in Kaap Columbia aangekom, slegs ongeveer twee en 'n half dae na kapt Bartlett, maar Peary beweer dat hy 'n minimum van 304 km (563 km) meer as Bartlett afgelê het (na die pool en omgewing). [ aanhaling nodig ]
Die teenstrydige en nie -geverifieerde bewerings van Cook en Peary het Roald Amundsen aangespoor om tydens sy Antarktiese ekspedisie uitgebreide voorsorgmaatreëls te tref om geen twyfel te laat oor die bereiking van die Suidpool in 1911 nie, wat - soos Robert Falcon Scott 'n maand later in 1912. - is ondersteun deur die sekstant-, teodoliet- en kompaswaarnemings van verskeie ander navigators.
Resensie van Peary's dagboek Edit
Die dagboek wat Robert E. Peary by sy polêre ekspedisie in 1909 gehou het, is uiteindelik beskikbaar vir navorsing in 1986. Historikus Larry Schweikart het dit ondersoek en bevind dat: die geskrif deurgaans konsekwent was (geen bewyse van na-ekspedisie nie), dat daar konsekwente vlekke en ander vlekke op alle bladsye, en dat alle bewyse in ooreenstemming was met die gevolgtrekking dat Peary se waarnemings ter plaatse gemaak is, beweer hy. Schweikart het die verslae en ervarings van die Japannese ontdekkingsreisiger Naomi Uemura, wat in 1978 alleen die Noordpool bereik het, vergelyk met dié van Peary en gevind dat dit konsekwent was.  Peary het egter op die belangrike dae van 6 en 7 April 1909 geen inskrywings in die dagboek gemaak nie, en sy beroemde woorde "The Pole at Last!", Wat na bewering in sy dagboek by die paal geskryf is, is op los strokies geskryf papier wat in die dagboek geplaas is.
1984 en 1989 Studies van die National Geographic Society wysig
In 1984 het die National Geographic Society ('n groot borg van Peary se ekspedisies) die Arktiese ontdekkingsreisiger Wally Herbert die opdrag gegee om 'n beoordeling van Peary's oorspronklike dagboek uit 1909 en astronomiese waarnemings te skryf. Terwyl Herbert die materiaal ondersoek het, het hy geglo dat Peary sy rekords moes vervals het en tot die gevolgtrekking gekom dat hy nie die pool bereik het nie.  Sy boek, Die strop van louriere, het 'n woede veroorsaak toe dit in 1989 gepubliseer is. As Peary nie die paal in 1909 bereik het nie, sou Herbert self beweer dat hy die eerste voet te voet was. 
In 1989 het die NGS ook 'n tweedimensionele fotogrammetriese ontleding van die skaduwees op foto's gedoen en 'n oorsig van die dieptemaatreëls wat die perseel van Peary geneem het, het tot die gevolgtrekking gekom dat hy nie meer as 8 km van die paal af was nie. Peary se oorspronklike kamera ('n 1908 #4 Folding Pocket Kodak) het nie oorleef nie. Aangesien sulke kameras gemaak is met ten minste ses verskillende lense van verskillende vervaardigers, moet die brandpuntsafstand van die lens - en dus die skadu -analise wat daarop gebaseer is - ten beste as onseker beskou word. [ aanhaling nodig ] Die NGS het nog nooit die foto's van Peary vir 'n onafhanklike ontleding gepubliseer nie. Spesialiste bevraagteken die gevolgtrekkings van die genootskap.  
Die NGS het die Stigting vir die Bevordering van Navigeringskuns opdrag gegee om die probleem op te los. Hulle verslag uit 1989 het tot die gevolgtrekking gekom dat Peary inderdaad die Pool bereik het. Gilbert M. Grosvenor, president van die NGS, het gesê: "Ek beskou dit as die einde van 'n historiese geskil en die bevestiging van die regte geregtigheid aan 'n groot ontdekkingsreisiger." 
Oorsig van diepte -klanke Redigeer
Ondersteuners van Peary en Henson beweer dat die dieptes wat hulle op die reis na buite gemaak het, ooreenstem met onlangse opnames, en daarom word hul bewering dat hulle die Pool bereik het, bevestig.  Slegs die eerste paar van die Peary -party se klanke, wat die naaste aan die oewer geneem is, het kundiges op die bodem aangeraai dat hul nut beperk is tot die bewys dat hy bo diep water was. [ aanhaling nodig ]  Peary verklaar (in 1909 se kongresverhore oor die ekspedisie) dat hy tydens sy reis geen longitudinale waarnemings gemaak het nie, maar slegs breedtegraadwaarnemings, maar hy het volgehou dat hy die hele tyd op die "Columbia -meridiaan" gebly het en dat sy klanke op hierdie meridiaan. [ aanhaling nodig ] Die ys was die heeltyd aan die beweeg, en hy kon dus nie weet waar hy was sonder longitudinale waarnemings nie. [ aanhaling nodig ]
Ontspanning van ekspedisie in 2005 Edit
Die Britse ontdekkingsreisiger Tom Avery en vier metgeselle herskep die uiterlike gedeelte van Peary se reis in 2005, met behulp van replika -houtslede en Kanadese Eskimo Dog -spanne. Hulle het verseker dat hul slee gewigte dieselfde was as die slee van Peary tydens hul reis. Hulle bereik die Noordpool in 36 dae, 22 uur - byna vyf uur vinniger as Peary.  Avery skryf op sy webwerf dat:
Die bewondering en respek wat ek vir Robert Peary, Matthew Henson en die vier Inuit -manne wat in 1909 na die noorde gewaag het, het geweldig gegroei sedert ons uit Kaap Columbia vertrek het.Omdat ek nou self gesien het hoe hy oor die ys reis, is ek meer oortuig as ooit dat Peary inderdaad die Noordpool ontdek het. "
Nadat hulle die pool bereik het, is Avery en sy span van die ys af gehys eerder as om met 'n hondeslee terug te keer.
Ontleding van die snelhede wat Avery gemaak het, doen meer om Peary se bewering te betwyfel as om dit te bevestig. [ aanhaling nodig ] Terwyl Peary beweer dat 130 km (240 km) myl behaal het in sy laaste vyf optogte, het gruwelike ystoestande beteken dat Avery slegs 131 km (131 km 82 mi) reggekry het [ watter? ] in sy laaste vyf optogte. Avery het in 'n vyf dae lange strek nooit meer as 170 km (100 km) oorskry nie, en het op hierdie tydstip meer as 11 km (21 km) per dag verloor weens die suidelike afwyking van die ys. [ aanhaling nodig ] Avery stem gedeeltelik ooreen met Peary se totale totaal van 37 dae omdat Peary vyf dae lank by die Big Lead by oop water gehou is. Maar Peary het 'n span wat bestaan ​​uit 133 honde en 25 man, wat beteken dat hy sy "polar party" vars kon hou vir die naelloop na die pool. Peary se span was meer ervare as Avery se hondeslee. [ aanhaling nodig ]
Verskeie Amerikaanse vlootskepe het die naam USS gekry Robert E. Peary. Die Peary - MacMillan Arctic Museum by Bowdoin College is vernoem na Peary en mede -Arktiese ontdekkingsreisiger Donald B. MacMillan. In 1986 het die Amerikaanse posdiens 'n posseël van 22 sent uitgereik ter ere van Peary en Henson  wat hulle in 1959 vereer het. 
Peary Land, Peary Glacier, Peary Nunatak en Cape Peary in Groenland, Peary Bay en Peary Channel in Kanada, sowel as Mount Peary in Antarktika, word ter ere van hom genoem. Die maankrater Peary, gepas geleë by die noordpool van die maan, is ook na hom vernoem. 
Camp Peary in York County, Virginia, is vernoem na admiraal Peary. Oorspronklik gestig as 'n Navy Seabee -opleidingsentrum tydens die Tweede Wêreldoorlog, is dit in die 1950's herontwerp as 'n opleidingsfasiliteit van die Central Intelligence Agency. Dit word algemeen 'The Farm' genoem.
Admiral Peary Beroeps Tegniese Skool, geleë in 'n naburige gemeenskap baie naby sy geboorteplek, Cresson, PA, is na hom vernoem en is in 1972 geopen. Vandag lei die skool jaarliks ​​meer as 600 studente op in talle tegniese opvoedingsdissiplines.
Generaal-majoor Adolphus Greely, leier van die noodlottige Lady Franklin Bay-ekspedisie van 1881 tot 1884, het opgemerk dat geen Arktiese kenner bevraagteken het dat Peary sy lewe moedig gevaar het om honderde kilometers van die land af te reis nie en dat hy streke aangrensend tot die paal bereik het. Na die aanvanklike aanvaarding van Peary se eis, twyfel hy later dat Peary's 90 ° bereik het.
In sy boek Negentig grade noord, beskryf die polarhistorikus Fergus Fleming Peary as "ongetwyfeld die mees gedrewe, moontlik die suksesvolste en waarskynlik die onaangenaamste man in die annale van poolverkenning". [ Hierdie aanhaling benodig 'n aanhaling ]
In 1932 is 'n ekspedisie gemaak deur Robert Bartlett en Peary se dogter, Marie Ahnighito Peary Stafford op die Effie M. Morrissey om 'n monument vir Peary op te rig in Cape York, Groenland. 
Langdurige U -chemikus Robert W. Parry sterf
7 Desember 2006 - Robert W. Parry, 'n apteker vir drie dekades aan die Universiteit van Utah, sterf op 1 Desember nadat hy op Thanksgiving Day 'n beroerte gehad het.
Hieronder is twee sterfkennisse herdruk. Die eerste was 'n betaalde doodsberig wat op 3 Desember in die Salt Lake Tribune gepubliseer is. Die tweede is vir die American Chemical Society geskryf deur Peter Stang, vooraanstaande professor in chemie en dekaan van die University of Utah College of Science.
KOERANT OBITUARYRE: Robert Walter Parry, 1 Oktober 1917 - 1 Desember 2006
Robert W. Parry (89) is op 1 Desember 2006 in Salt Lake City, Utah, oorlede. Hy is gebore op 1 Oktober 1917 in Ogden, Utah, vir Jeanette (Petterson) en Walter Parry. Hy studeer aan die Utah State Agricultural College in 1940 en ontvang 'n baccalaureusgraad in chemie. Hy ontvang 'n meestersgraad aan die Cornell Universiteit in 1942 en 'n Ph.D. in chemie aan die Universiteit van Illinois in 1946.
Hy trou met Marjorie Joyce Nelson op 6 Julie 1945. Hulle het twee kinders, Robert Bryce Parry en Mark Nelson Parry.
Robert Parry was professor in chemie aan die Universiteit van Michigan van 1946 tot 1969. In 1969 kom hy na die Universiteit van Utah as 'n vooraanstaande professor in chemie, en dien hy in hierdie hoedanigheid tot 1997. Vanaf 1997 tot met sy dood het hy was professor emeritus aan die Universiteit van Utah.
Hy was 'n buitengewone onderwyser en het duisende voorgraadse studente chemie geleer. In 1970 was hy medeskrywer van 'n chemiese teks van die hoërskool, "Chemistry Experimental Foundations", wat wyd in die Verenigde State gebruik is.
In 1972 ontvang hy die Award for Manufacturing Chemists for College Teaching. Hy was ook 'n uitstekende navorsingswetenskaplike en het navorsingsgroepe in Michigan en Utah gelei. Sy nagraadse studente dien op chemiese fakulteite aan universiteite regoor die land.
In 1980 ontvang hy 'n senior Amerikaanse wetenskaplike Alexander Von Humbolt-Stiftung-toekenning en neem hom vir 'n jaar na Wes-Duitsland. In 1987 ontvang hy die eerste gouverneursmedalje in wetenskap uit die staat Utah.
Sy unieke gawe was egter sy vermoë om met mense te kommunikeer. Hy was 'n man, pa, onderwyser, konsultant en kollega.
Robert Parry was uiters aktief in die American Chemical Society. Hy dien as die aangewese president in 1981 en president in 1982. Hy was meer as 45 jaar lid van die raad van die American Chemical Society. Hy dien in die raad van direkteure van die American Chemical Society van 1973 tot en met 1983. Van 1969 tot 1980 was hy lid van die redaksieraad van die Journal of the American Chemical Society. Hy was die stigterredakteur van Anorganic Chemistry van 1960 tot 1963.
Hy was voorsitter van die kuratorium van die Gordon Research Conference gedurende 1967-1968.
In 1993 ontvang Robert Parry die Priestley -medalje, die hoogste eer van die American Chemical Society, vir lewenslange prestasie in chemie. Hy ontvang die toekenning Distinguished Service to Anorganic Chemistry in 1965, die Distinguished Service to Chemical Education Award in 1977 en die Utah -toekenning vir diens aan chemiese onderwys in 1978. Hy ontvang eredoktor in wetenskaplike grade aan die Utah State University (1985) en die Universiteit van Utah (1997).
Hy word oorleef deur sy vrou van 61 jaar, Marj twee seuns, Bryce en Mark en sy kleinkinders, Russell, Marelle, Lauren, Kristie en Robert. Hy word voorafgegaan deur sy ouers, twee broers, Dean en Edward en suster, Jeanette.
'N Gedenkdiens word om 15:00 gehou. by die Evans & amp Early Mortuary, 574 East 100 South, Salt Lake City, Utah, Saterdag 9 Desember 2006. In plaas van blomme sal bydraes tot die Universiteit van Utah Women's Club Scholarship Fund waardeer word.
Robert W. Parry (89), hoogleraar chemie, emeritus, sterf op 1 Desember 2006 aan 'n beroerte wat op Thanksgiving Day opgedoen is.
Bob, gebore in Ogden, Utah, het grootgeword in Utah en het 'n B.S. in grondchemie in 1940 van Utah State Agricultural College (nou Utah State University). Hy ontvang 'n meestersgraad aan die Cornell Universiteit (ook in grondchemie) in 1942 en 'n Ph.D. in anorganiese chemie onder John C. Bailar, Jr. van die Universiteit van Illinois in 1946.
Later dieselfde jaar het Bob by die chemie -afdeling aan die Universiteit van Michigan aangesluit, waar hy 'n leier in anorganiese chemie geword het. In 1969 het hy aangesluit by die fakulteit aan die Universiteit van Utah as 'n vooraanstaande professor in chemie, en het hy in Utah gebly tot sy aftrede in 1997, toe hy emeritus -professor geword het. Saam met Henry Eyring en Cheves Walling het Parry 'n sleutelrol gespeel in die groei en ontwikkeling van chemie in Utah.
Sy loopbaan van 60 jaar kombineer uitnemendheid in opvoeding, navorsing, diens en die bevordering van die beroep. Beide in Michigan en Utah het Bob duisende voorgraadse studente chemie geleer en het hy meer as 60 Ph.D. studente en postdoktorale genote, waarvan baie nou leiers is in die akademie en die industrie.
Hy was die outeur of mede-outeur van 150 wetenskaplike publikasies op die gebied van boor- en hoofgroepchemie, en hy word algemeen erken as 'n vooraanstaande boorchemikus. In Michigan was hy die eerste voorsitter van die Honours Program in Science en was hy 'n senior skrywer van die High School Chem Study Prentice-Hall-skryfspan. Saam met Henry Taube was Bob redakteur van "Foundations of General Chemistry", 'n sagtebandreeks deur Prentice-Hall Publishers.
Parry was die stigterredakteur (1962-64) van Anorganic Chemistry, die vooraanstaande tydskrif in anorganiese chemie, en was op die redaksie van 1962 tot 1979. Hy was president van Anorganic Synthesis, Inc. (1969-1972) en was 'n medewerker. redakteur van die Journal of the American Chemical Society (1966-1968, 1971-1980).
Bob was baie aktief in die American Chemical Society (ACS), die grootste wetenskaplike samelewing ter wêreld. Hy het in die uitvoerende komitee van die ACS anorganiese afdeling gedien en was voorsitter van hierdie komitee in 1965. Hy was meer as 40 jaar 'n ACS-raadslid, lid van die ACS-raad van direkteure (1973-1983) en in 1982 as president van die ACS.
Benewens sy uitgebreide aktiwiteite binne ACS, was Bob meer as 20 jaar lank ook aktief in verskeie ander organisasies wat verband hou met chemie. Hy was lid van die kuratorium vir die Gordon Research Conferences (1965-1972), insluitend voorsitter van die kuratorium in 1968.
Tussen 1980 en 1995 was hy uitvoerende sekretaris, voorsitter en raadslid van die afdeling chemie van die American Association for the Advancement of Science (AAAS). Tussen 1965 en 1982 dien Bob in verskeie hoedanighede in die International Union of Pure and Applied Chemistry.
Vir sy buitengewone prestasies as opvoeder en sy navorsingsonderskeidings, sowel as sy lewenslange diens aan die professie chemie, het Parry talle toekennings en eerbewyse ontvang. Dit sluit in die ACS -toekenning vir uitnemende diens in anorganiese chemie (1965) Toekenning vir vervaardigingskemici vir uitnemendheid in die onderrig van kollege -chemie (1972) ACS -toekenning in chemiese opvoeding (1977) Alexander von Humboldt Senior US Scientist Award (1980, 1983) die eerste Governor's Medal in Science and Technology, State of Utah (1987) eredoktorsgrade van Utah State University (1985) en die University of Utah (1997). Hierdie erkennings het uitgeloop op sy ontvangs van die ACS Priestley -medalje (1993), die hoogste eer wat die ACS toegeken het.
Hy word oorleef deur sy vrou van 61 jaar, Marjorie twee seuns, Bryce en Mark en sy kleinkinders Russell, Marelle, Lauren, Kristie en Robert.