Baudelaire se prosagedig “Om eenuur die oggend” skryf Rilke op 18 Julie 1903 (dus nog twee jaar voor die publikasie van sy gebedebundel): “Dit is n gebed van Baudelaire, ‘n ware ongepoleerde [ongepoetste?] gebed, met die hand bewerk, ongekunsteld, en lieflik soos die gebed van ‘n Rus.” So klink die aanhef van Rainer Maria Rilke se Duineser Elegien (ek gebruik die Afrikaanse vertaling, Duino-Elegieë deur H.J. Pieterse, 2007. Nietemin, ‘n interessante vraag. ‘n Uiters belangrike aspek vir my as maker van gedigte is dat ek met elke bundel probeer om ‘n bepaalde uitdaging as rooi doek voor my te hang. In ‘n sekere sin is dit dalk maar wat ek met die De Vries-resensie wou aandui (ek dink mense fokus darem te veel op die ‘letterlikheid’ en ‘korrektheid’ van my vergelyking!): ‘n mens kan, sonder blik of bloos, hierdie Afrikaanse woordkunstenaars se werke bespreek in die konteks van ikoniese name soos die van Dylan.