Ordoviciese fauna: kenmerke, evolusie en uitwissing Netwerk meteorologie
Die Paleozoïese era het ongeveer ses periodes gehad en een daarvan is die Ordovicus periode. Dit is een van die periodes wat onmiddellik na die Kambriese tydperk en voorheen Siluriese tydperk. Dit word hoofsaaklik gekenmerk deur verhoogde seevlakke wat 'n toename in seelewe en ekosisteme veroorsaak het. Die Ordoviciese fauna dit het aan die einde van die tydperk 'n drastiese vermindering in biodiversiteit gehad as gevolg van 'n uitsterwingsgebeurtenis.
In hierdie artikel gaan ons u alles vertel wat u moet weet oor die Ordoviciese fauna en die belangrikheid daarvan.
1 Eienskappe van die Ordovicietydperk
2 Ordoviciese lewe
3 Ordoviciese fauna
4 Massa-uitwissing van die Ordoviciese fauna
Eienskappe van die Ordovicietydperk
Voordat ons die diere ken wat die Ordoviciese fauna oorheers het, gaan ons weet wat die algemene kenmerke van hierdie tydperk was. Dit het ongeveer 21 miljoen jaar geduur met belangrike klimaatsvariasies tussen die begin en die einde. Aan die begin van die periode was daar redelik hoë temperature, maar met verloop van tyd en met 'n reeks omgewingsveranderings het die temperatuur aansienlik afgeneem. Dit het 'n tydperk van die ystydperk gehad.
Een van die kenmerke waarvoor die Ordovicietydperk opval, is die uitsterwingsgebeurtenis wat 85% van die spesies lewende wesens uitgewis het, veral mariene ekosisteme. Wat die geologie van die Ordovicietydperk betref, vind ons dat die planeet in 4 superkontinente verdeel is: Gondwana (die grootste van almal), Siberië, Laurentia en die Baltiese Eilande. Die fossiele wat uit hierdie periode van rotse herwin is, bevat hoofsaaklik sedimentêre gesteentes.
Wat die klimaat betref, sien ons dat dit warm en tropies aan die begin was. Sommige temperature het waardes van 60 grade Celsius bereik. Aan die einde van hierdie tydperk het die temperature egter so gedaal dat daar 'n belangrike ysing was. Hierdie ysing het veral die kontinent Gondwana geraak. Destyds was hierdie kontinent in die suide van die planeet. Die oorsake van ysing is nog onbekend, maar baie praat van 'n afname in koolstofdioksiedkonsentrasies. Daar word nog studies gedoen om die oorsaak daarvan vas te stel.
Gedurende die Ordoviciese periode was daar 'n groot diversifisering van die lewe. Veral die een wat in die see woon, is ontwikkel. Ons gaan 'n kort oorsig oor die flora van die Ordovician doen. Met inagneming dat byna al die lewe in die mariene habitat ontwikkel het, is dit belangrik om daarop te let daar was hoofsaaklik verteenwoordigers van die Plantae-koninkryk en sommige van die Fungi-koninkryk.
Groen alge het in die see vermeerder en daar was 'n paar soorte swamme wat die funksie vervul het soos in enige ekosisteem: om dooie organiese materiaal te ontbind en te disintegreer. Daar was byna geen landelike ekosisteme met plante nie, hoewel sommige kleintjies die vasteland begin koloniseer het. Dit is baie primitiewe basiese plante wat nie vaskulêr was nie. Dit het nie eens die xileem- en floëemstelsel gehad nie. As gevolg hiervan moes hulle baie naby die water bly om beskikbaar te wees van hierdie hulpbron.
Ons gaan beskryf wat die Ordoviciese fauna was en die belangrikste kenmerke daarvan. Daar moet beklemtoon word dat die Ordoviciese fauna regtig volop in die oseane was. Daar was 'n groot verskeidenheid diere wat wissel van kleiner en primitief tot meer ontwikkelde en ingewikkelde diere.
Ons begin met die geleedpotiges. Dit is 'n taamlike oorvloedige voorsprong tydens die Ordovicus. Binne die verteenwoordigers van hierdie rand ons kan brachiopode, trilobiete en seeskerpioene noem. Daar was 'n aantal eksemplare en spesies wat deur die seë van hierdie tyd versprei het. Daar was ook enkele soorte skaaldiere.
Wat weekdiere betref, het hulle 'n groot evolusionêre uitbreiding ondergaan. In sommige seë was daar nautiloid-koppotiges, tweekleppiges en buikpotiges. Gastropods het na die strand getrek, maar moes terugkeer om in die mariene habitat te woon aangesien hulle kiewe asemhaling gehad het. Hierdie feit het nie beteken dat hulle deur die aardse habitat versprei kon word nie. Alhoewel vis sedert die Kambrium bestaan ​​het, het kaakvis soos die coccosteus tydens die Ordoviciese fauna begin verskyn.
Die korale is nie alleen waardeer nie, maar het begin groepeer. Gedurende hierdie tydperk is die eerste bekende koraalriwwe ontstaan. Sommige variëteite sponse het al van die vorige periode gediversifiseer.
Massa-uitwissing van die Ordoviciese fauna
Soos reeds genoem, is een van die kenmerke wat in hierdie periode opval een van die uitwissings wat 85% van die fauna wat destyds bestaan, uitgewis het. Dit het ongeveer 444 miljoen jaar gelede plaasgevind met die beperking van die Ordoviciese en Siluriese tydperke. Spesialiste kan slegs vermoed waarom hierdie uitwissing plaasgevind het. Dit was waarskynlik te wyte aan veranderinge in die omgewingstoestande wat destyds geheers het. Is byvoorbeeld verantwoordelik vir die uitwissing die afname in atmosferiese koolstofdioksied. Dit het bygedra tot die afname in gas en die bydrae tot die kweekhuiseffek. As gevolg hiervan was daar wêreldwyd 'n afname in die omgewingstemperatuur.
Hierdie daling in temperature het 'n ystydperk veroorsaak wat veral die superkontinent Gondwana beïnvloed het. In die ysing het slegs 'n lae persentasie spesies oorleef. Nog 'n rede waarom wetenskaplikes glo dat daar 'n massa-uitwissing was, is omdat dalende seevlak. Hierdie proses het plaasgevind as gevolg van die benadering van die groot landmassa wat destyds bestaan ​​het. Dit het die sluiting van die Lapetus-oseaan in sy geheel veroorsaak. Aangesien die meeste van die bestaande spesies in mariene habitatte was, het dit die meeste van hulle veroorsaak of uitgewis.
Ysing is die hoofoorsaak by uitstek van hierdie uitwissing. Daar word geglo dat dit verband hou met die afname in atmosferiese koolstofdioksied. Diegene wat oorleef het, het daarin geslaag om aan te pas by die afname in temperatuur en veranderinge in die omgewingstoestande. Die laaste rede waarom wetenskaplikes dink dat die uitwissing plaasgevind het, was as gevolg van 'n supernova-ontploffing. Hierdie teorie is ontwikkel in die eerste dekade van die XNUMXste eeu en sê dat die oorsaak was dat 'n supernova-ontploffing in die ruimte plaasgevind het. Dit het daartoe gelei dat die aarde oorstroom is van gammastrale van die ontploffing.