Middeleeuse medisyne en middels - Verskeie - 2022
Duisend jaar lank het dieMiddeleeuse medisyne geleidelik verryk met kennis en ontdekkings, met kontrasterende fases van groei en stagnasie. Daar word vandag nog ontelbaar en uiters gevarieerd, en sommige medisinale preparate word versoek deur hul soetheid en doeltreffendheid. Ander middels is vol paradokse, want wetenskap, godsdiens, towery en wreedheid kom bymekaar vir diegene wat ly, wat soms veroorsaak dat hul siektes vererger. Enkele vooraanstaande navorsers het egter bygedra tot die bevordering van kennis.
Die stigters van medisyne
Bewonder deur die Grieke, was Egiptiese medisyne al eeue lank 'n maatstaf vir Westerse Christelike medisyne. Die mediese papiri noem meer as 700 genesende stowwe, plante, diere, minerale, wat meer as duisend middels saamstel wat dikwels verband hou met beswerings vir verskillende gode en demone. In die vyfde eeu voor ons era bewonder Hippokrates self die Egiptenare van wie hy die medisinale vorms aanneem wat in sy "Aforismes van die Corpus Hippocratum" genoem word, waarvan die beginsels tot die 18de eeu deel van die mediese opleiding sal wees.
Aulus corrnelius Celsus Romeinse geneesheer, is die skrywer van 'n kosbare versameling advies en remedies genaamd "de re medica". Plinius die Ouere, stel die bekende middels in sy 'natuurgeskiedenis' saam. Sy mediese tekste word gekopieër en versprei gedurende die Middeleeue en die Renaissance. Hedendaags van Plinius, Dioscorides, is die Griekse militêre dokter die skrywer van die werk "De matéeria medica" met betrekking tot veral medisinale plante. Danksy die menslike disseksies wat ongeveer 300 voor ons era toegelaat is, verbeter die skool van Alexandrië die kennis van anatomie en mediese kennis. Na die brand in Alexandrië het Konstantinopel 'n belangrike mediese sentrum geword van die 4de tot die 7de eeu.
Behalwe 'n medisyne wat op die een of ander manier bewys het, bestaan ​​dit ook 'n gevaarlike, gevaarlike praktyk van medisyne, wat 'n aantal behandelings en medisyne bied wat nie meer onwettig kan wees nie. Vanaf die einde van die 11de eeu het die bydrae van nuwe en duur bestanddele die gaping vergroot tussen voorbereidings vir rykes en dié vir armes. Die behandeling bevat duur en nie al hoe meer komponente deur die eeue heen en buitelandse bydraes.
Van apteke-kruideniersware tot aptekers
Die skeiding tussen geneeshere en medisyne-bereiders word bietjie vir bietjie gedoen, afhangend van die tydperk en plek. Die kloosterordes met die doel om siekes te behandel en medisinale plante te kweek, raadpleeg die ontvangers (versamelings van geneesmiddels) en kombineer die funksies van dokters en 'apoticarius'. Die seldsame lekedokters het self hul geneesmiddels voorberei tot aan die begin van die 13de eeu, toe verskyn die eerste voorbereiers en verkopers van geneesmiddels van die korporasie kruideniersware.
Hulle word ook apteke genoem, maar moes doktersvoorskrifte op die letter toepas sonder om een ​​plant vir 'n ander te vervang. 'N Hele aantal oorsake (verbod op monnike deur verskillende rade om in kloosters te behandel, invloed van dokters wat in fakulteite opgelei word) lei tot die skeiding van die twee beroepe. Deur die eeue heen het die beroep van apteker dié van apteker vervang en benodig dit al hoe langer studies.
Die vier buie
Hipokrates het die belangrikheid van die humors van die menslike liggaam vasgestel: geel gal, swart gal, bloed, limf wat na analogie van die vier elemente (vuur, lug, aarde en water) elkeen hul eie kwaliteit het: warm , droog, koud en nat. Hul wanbalans, die oorsaak van baie siektes, word onder meer bepaal deur die urine en die pols te ondersoek. Om die tekortkominge of die oormaat van hierdie humors te vergoed, is dit nodig om plante (of ander elemente) met 'n teenoorgestelde effek te gebruik. Hierdie balans vereis 'n presiese keuse van bestanddele, afhangend van die opinie van die praktisyns, maar hulle is soms twyfelagtig oor die doeltreffendheid van sekere resepte of sekere plante, en beveel een ding aan, en dit is nie baie gerusstellend nie. ! In 1527 word Paracelsus aangestel as voorsitter van die geneeskunde in Basel en protesteer teen die teorie van humor sonder om die beginsel uit die weg te ruim.
Die kultuur van die "eenvoudige"
Die medisyne wat in kloosters gebruik word, gebaseer op plante wat in vierkante tuine gekweek word (beddings wat versigtig met bukshout "die herbularii" omring word) word in die mense oorgedra en mondelings uitgevoer. Hierdie sogenaamde "eenvoudige" kruie word vandag nog gebruik vir hul verskillende eienskappe, naas die amptelike medisyne (sonder die beswerings van die tyd).
Salie, tiemie, roosmaryn, kruisement, laventel, looiery, sout, oregano, madonnalelie, hisop, rue, lourierblaarsous, longkruid, komfrey, komyn, borage, venkel ... ens. Berei alleen of in kombinasie, laat toe verlig 'n aantal klein kwale. Sommige van hierdie resepte het ons aangepas of aangevul, soos blyk uit 'n groot aantal kruiegeneeskundige boeke.
Die Benediktynse abdis Hildegarde de Bingen (1098-1179), wat beroemd is vir haar werk in die geneeskunde, het die hele Europa gekenmerk deur haar invloed op verskillende terreine (politiek, musikaal, filosofies en medies) en deur haar profetiese visioene. Sy is 'n voormalige meester in psigosomatiese medisyne en die kuns van genesing deur plante, en genees liggaam en siel, en verkondig dat die gees van die vrou van die Middeleeue in alle opsigte vergelykbaar en gelyk is aan die van die man wat nie daarin slaag om die senior lede van die geestelikes en die Duitse adel te skok nie. Sy mediese werke het getart dat die tyd steeds verwys word.
Gesondheid, dieet en kookkuns in die Middeleeue
Die noue verband tussen medisyne en voedsel is al vir millennia bekend. Dieet word voorgeskryf, afhangende van die tyd van die jaar, die pasiënt se ouderdom, temperament en gesondheidskwessies. Daar is geen sprake daarvan om warm en droë kos soos peper of ui aan kwaad mense te gee nie, wat voordelig is vir flegmatiese mense.
Botter, wat as 'n ware middel beskou word, behandel droë hoes en longwonde, aangesien dit die wonde versag en suiwer. Graangewasse, koring, gars, rog, hawer en veral spelt het baie deugde. Knoffel, wat die '' skurke '' dikwels gebruik en die edeles skaars word nog steeds erken vir sy eienskappe, maar die gebruik daarvan word beperk deur die taaiheid van sy geure. Die '' porie '' wat van kool en preie gemaak word, word lank gekook om nie 'n swart rook wat na die kop opkom, te veroorsaak nie! ..
Kool, wat beskou word as een van die beste middels, voorkom dronkenskap en die urine van die een wat dit geëet het, word as 'n middel vir die senuwees gehou, waarin jong kinders gebad kan word om swakheid te voorkom. Aspersies, met die toevoeging van komyn, verdryf 'flatus' in die maag en dikderm, verlig die sig, verlig bors- en rugpyn.
Vrugte word selde aanbeveel om rou in baie preparate te kom, veral vye (wat veronderstel is om koors te blus en sweet te veroorsaak) en druiwe, maar volgens Platearius voed dit, maar maak die vleis '' meer geswel as ferm ''. Kweepeer gekook met spysvertering van heuning, soos vir pere gekook met vinkel en heuning volgens die resep van die Mesnagier de Paris verwyder hulle migraine, vernietig alle denkbare slegte buie.
Die eet van kastaiings voor en na 'n maaltyd genees die lewer en die brein, en dit word rou gebruik en herstel die sterkte en lewensvreugde vir depressiewe mense.
Ongewone middels uit die Middeleeuse medisyne
Die roet van die baie gewaardeerde skoorstene is 'n skat van medisyne wat versigtig bewaar moet word om die ontstekings en bevriezing te genees. Fyn leiklip poeier, horing van perdehoewe, gekalkte oesterskubbe wat in varkvet of botter opgeneem is, dien as salf teen pyn en kneusplekke.
In staat om wonderwerke te verrig, is die "beozard" (galsteen wat in 'n klein bal in die maag van sekere diere gekondenseer word) baie gesog, voorberei gerasper, alleen of in wyn, in 'n kosbare juweel gedra om die nek. melankolie, genees plaag, epilepsie, pokke, disenterie, beskerm teen slange en betowering.
Die "castoreum" wat uit die muskusklier van die bever onttrek word, gedroog en tot poeier gereduseer word, word in baie resepte gebruik om stuiptrekkings, verlamming, verkoue, maagpyn, moontlik geassosieer met ivoor, koraal, te behandel , gebakte goud, silwer, pêrels ...
Dit bevat ontstellende minerale-uittreksels in baie middels: groen vitriool (naam van swaelsuur, ingelei deur die Persiese Rhazès-dokter en alchemis) verdigris, silwer skuim, kwik, petroleum (genoem steenolie) baie gesog om buie te lok. Die bydraes van antieke of Arabiese medisyne, die geskrifte van die skool Salerno (onder andere deur die kruisvaarders oorgedra), laat die toevoeging van klippe, verskillende minerale, eksotiese plante, alkohol, ens. By medisinale preparate.
Die urine wat in sy eienskappe onfeilbaar is, bly nie een van die basisse van medisyne nie, omdat die eenvoudige waarneming dit moontlik maak om die swak punte van die pasiënt aan te dui. Dit word ook as medikasie gebruik. daar is geen soewereine middel meer in die wêreld nie '' want dit genees omlope en maagseer, onwrikbare wonde en word dikwels met plante gemeng '' genees van kop tot tone ''.
Die mis en verskillende uitskeidings, veral die menslike, (gebaseer op die beginsel van die mens wat as die edelste van die wesens bepaal word) kom in, gekook of gemeng met ander bestanddele in die mediese preparate. Die uitskeidings van 'n jong man met 'n goeie gesondheid gemeng met heuning is soewerein teen seer keel, en dié van 'n rooikopman wat in water gedistilleer word, genees wonde en maagsere ...!
Hond- of wolf-, koei-, vark- en bokmis, soos toepaslik, berei in mengsels (soms gemakreer in witwyn of bier) is nuttig in gevalle van druppelagtige insekbyte , hoes van bloed, geelsug of pokke, ens.
Remedies met diere en insekte
Universele en duisendjarige opoterapie, is 'n terapie met produkte van dooie of lewende dierlike oorsprong (bloedsuiers, slakslim, slanggif, erdwurms gekook in gansvet, paddas, lam en hoenders ingekap twee en warm toegedien op die letsels ens.
Insekte is geen uitsondering nie: luise wat op hul koppe gehou word omdat hulle veronderstel is om slegte bloed te suig, (gerooster of gemeng met eiergeel), laat brongitispasiënte spoeg (soos ons kan dink!). Houtluise, spinnerakke, skerpioene gekook, verkool, gekap en in ander bestanddele opgeneem, genees derde koors, voorkom bloeding of oorinfeksies ...
Bloedlating, koppies, bloedsuiers en enemas
Enige dokter ken die gebruik van bloedlating om slegte buie te suiwer. Sommige pasiënte word tot veertig keer per jaar gebloei! Bloedlose huise ontwikkel as gevolg van die gier na hierdie metode wat deur kapperschirurge toegepas word, wat ook bloedsuiers en suigkoppies plaas. Die bloeding het soms die effek dat die pasiënt verswak of selfs "doodgemaak word". Kemas word wyd deur dokters aanbeveel.
Die middels wat hier aangehaal word, is eilande in die oseaan van resepte wat op ons neergekom het, maar dit laat ons toe om ons voorouers en hul medisyne beter te verstaan, op te spoor (of daaroor te kla). Baie van die organiese, mineraal-, dier- of plantelemente wat in die komposisies ingegaan het, moes soms pynlike reaksies veroorsaak, wat in elk geval 'n maag en 'n reuksintuig nodig het!
Soos ons kan sien deur die verskillende Antidotarisse, Ontvangers en ander versamelings van middels te lees, is die werklikheid van hierdie medisyne genoeg om mense te laat sidder! Ons kan onsself die vraag afvra: hoe het die destydse pasiënte sommige van hierdie behandeling oorleef? En die mening van Celsus: "beter om 'n onseker middel te probeer as om niks te probeer nie" was beslis nie van groot troos nie ... Die epidemies van swart plaag wat in die XIVe eeu en in die XVe eeu sal woed. sal nie hierdie gesegde weerspreek nie.