Breek die huweliksmyp - Reisverhale - 2020
Breek die huweliksmyp
Dit is 'n gaspos deur Ayngelina of Bacon is Magic. Sy sal in jou dertigerjare 'n reeks artikels skryf om as 'n solo-vrou te reis.
Ek het 'n handboek kinderjare gehad. Ek het na die universiteit gegaan, met 'n graad gegradueer, hard gewerk, en het uiteindelik 'n goeie werk as 'n rekeningdirekteur by 'n advertensieagentskap geland. Dit het goed betaal, en ek het jeans aan die werk gedra, joga by die middagete beoefen, en ek het ná die ure saam met kollegas gewerk.
Maar ek was nie gelukkig nie. Die probleem was Ek was nie ongelukkig nie óf.
Ek was weg te steek, my werk te doen, met geen werklike hoogtepunte of enige werklike laagtepunte nie. Ek het gewerk, saam met vriende geëet en in die naweke uitgegaan. Ek het genoeg geld gehad om op vakansies te gaan en te doen soos ek graag wou hê.
Dit is waaroor die lewe gaan, reg? Werk hard om 'n goeie werk en geld te gee om die nuutste klere en beste restaurante te bekostig? Ek het daarna in my twintigerjare agtervolg, maar toe ek my dertigerjare getref het, het ek besef dat niks van my gelukkig gemaak het nie.
Ek wou altyd meer reis as net vir 'n kort vakansie. Op vakansies na Europa en Suidoos-Asië het ek mense ontmoet wat hul loopbane gegee het om langtermyn te reis. Ek was jaloers. Ek wens ek kon dit doen.
Na tien jaar se werk was daardie droom netjies in die kas van dinge wat ek wou doen, maar was te bang om te wees. Ek het baie verskonings gehad: ek het nie genoeg geld gemaak nie, ek het nie genoeg gehad met aftrede nie, ek was nie waar ek in my loopbaan wou wees nie. Nie een van hulle was waar nie, maar hulle het my gehelp om nie te reis nie. Maar ek het myself belowe dat ek dit sou doen eendag.
Maar ons weet almal eendag gebeur nooit. Ons vertel onsself dat ons na die droom in ons kop gaan ... maar net as al die sterre bely, is daar 'n volmaan, en ons kry 'n perfekte Yahtzee-telling. In werklikheid kom "eendag" selde voor, en ons bedank ons ​​om net daaroor te droom.
Wat my uiteindelik oor die rand gedruk het, was om 32 te draai en my biologiese klok te tik. Ek het nie geweet of ek regtig kinders wou hê nie, maar ek het geweet of ek dit gedoen het moes om nou te reis. Ek het geglo wanneer jy kinders gehad het, jou lewe het te veel verander om te reis. My vriende met kinders het nooit van plan om na Colombia of Mongolië te gaan nie; hulle wou net 'n ordentlike nag se slaap en 'n koop op luiers hê. As ek kinders sou hê, wou ek 'n laaste smaak van glorieryke onafhanklikheid hê.
Toe ek oor hierdie een laaste groot avontuur fantasieer het, het ek gedink dit sal met iemand anders wees. Ek het probeer om te bederf, te kuier en my dogter kêrel te boel, maar dit was nie sy droom nie en ek was te bang om alleen te gaan.
Ek het al een keer voorheen gereis, op 'n week se vakansie, alleen op pad Rome gewees. Maar dit was maklik. 'N Week in Italië is baie anders as om alles te verkoop, jou werk te verlaat, en 'n eenrigtingvlug na Mexiko te neem. Hierdie keer sal ek my gemaklike lewe gee, en dit was 'n vreeslike gedagte.
Maar een luie Sondagmiddag toe ek 'n fliek met die kêrel aan die slaap was, het ek gekyk en gedink:
Is dit alles daar? Is dit my lewe? Is my droom om oor te reis?
Ek was op die spoor vir die kêrel / woonstel om na man / huis / kinders te verander, en ek het skielik besef dat ek nie daarvoor gereed was nie. Hy het hom egter nie oortuig nie - ek moes alleen gaan.
Eendag het nou verander.
Ek het opgestaan ​​uit die rusbank, na my skootrekenaar gegaan en my finansies begin uitvind. Dit was die begin van die einde van my ou lewe. Ek was so bang om te gaan, maar meer bang om die spyt van die gang te hou. Ek het 'n belofte aan myself gemaak, en ek was te koppig om dit te breek.
Op een of ander manier, dink dat kinders die einde was aan onafhanklike reis het ek die druk gegee om uiteindelik te reis. Ek het stadig al die stukke van my lewe begin verkoop, van meubels tot klere na my geliefde boekversameling.
Ek het 'n dapper gesig gesit toe ek aan vriende en familie gesê het dat ek gaan, maar binne was ek bang. Wat sal ek vir 'n jaar alleen doen? Sal ek die hele tyd alleen wees? Sal ek bang wees om te reis in lande waar ek nie die taal ken nie?
Na afwegging partytjies, totsiens middagete, en afskeid diners, my kêrel gery my na die lughawe. Ons het buite die lughawe sekuriteit gebreek. Toe ek hom een ​​laaste drukkie gee, het ek hom styf vasgeklem. Hy het al die veiligheid en veiligheid in my lewe verteenwoordig. Ek het 'n harde tyd gehad om die omhels te breek. Ek was so bang vir die volgende stap.
Maar hy was sterker en laat my gaan. Ons het totsiens gegaan, en toe ek deur sekuriteit geloop het, het ek die hele tyd teruggekyk, glansend en kyk hoe hy my sien gaan. Ek het uiteindelik omgedraai en deur die sekuriteitsdeure geloop. En toe ek die metaaldetector verby het, het al my vrees en twyfel verdwyn. Dit is vervang met hierdie sterk gevoel om te weet dat ek die regte ding gedoen het.
Nou, 'n jaar later, kyk ek terug met sekerheid dat dit die regte ding was. Ek het geen planne om terug te keer na my ou lewe nie. Ek het geen idee wat die toekoms op die pad bring nie, maar ek was nog nooit gelukkiger nie.
Ayngelina het 'n goeie werk, kêrel, vriende en woonstel gelaat om inspirasie in Latyns-Amerika te vind. Jy kan lees oor haar avonture by Bacon Magic (wat dit is!).
Vir 'n volledige A-tot-Z-gids oor solo vroulike reise, kyk na Kristin Addis se nuwe boek, Oorwinnaar Berge. Benewens die bespreking van baie van die praktiese wenke vir die voorbereiding en beplanning van jou reis, spreek die boek die vrese, veiligheid en emosionele bekommernisse wat vroue oor het om alleen te reis. Dit bevat meer as twintig onderhoude met ander vroulike reisskrywers en reisigers. Klik hier om meer te leer oor die boek, hoe dit jou kan help, en jy kan dit vandag vandag lees!