Hierdie keer, selfs voordat jy nog ordentlik na die lirieke luister, voel jy al die nostalgie, hartseer en verlange in jou hart opspring saam met die kla-klanke van die kitaar.
Die pelgrim is nie meer in Mosambiek of Zanzibar nie – hy’s nou terug op die teerpad tussen sy land se stede, kitaar op die agtersitplek, en ’n vol bottel water in die koelboks. Hier is 11 oorspronklike snitte toegewy aan die musikant se ewige reis tussen optredes, sy strydende liefdehaatverhouding met die langpad, kommentaar oor die wêreld en hoe sleg dit behandel word – met net een leenliedjie, die pragtige Carmelita, geskryf deur Warren Zevon, wat Piet Botha een dag aan die einde van ’n program op televisie gehoor het.
Met Highway 13 trek Jack Hammer jou terug na die realiteit van ’n gulsige mensdom, die belangrikheid van nederigheid, en in die titelsnit se vlietende dobbeltema, met sy verwysing na nommers op ’n wiel: “Rain will fall like numbers in the wheel – 9, 10, 11, 12, 13…” Dit herinner jou aan die lotto, maar met hierdie album se snitte van 1 tot 12 verloor jy niks – jy wen jou eie skatkis vol uitsonderlike musiek, keer op keer op keer.
“Jy moet ook swaarkry op die pad, anders sal jy nooit die skatte ontdek wat anderkant die middernag lê en wag nie …”
Man, ek is seker daar sal weer ‘n Afrikaanse album kom – ek weet nie wanneer nie, die tyd is nie reg nie. Almal kan sien die Afrikaanse musiekbedryf word deur ‘n ander tipe energie beheer. Daar is geen plek vir ernstige musiek en behoorlike musikale reise nie. Dis op die oomblik soos ‘n Ettienne Le Roux-roman – die surrealisme en die narsissisme vier hoogty. Maar die wiel sal weer draai en daar sal weer ‘n oplewing van dieper kuns geskied. Ek weet net nie wanneer nie. Ek’t eintlik gehoop die “plastiektyd” sou nou al oorgewaai het.
Tans is die jaarlikse Strab-fees sekerlik die hoogtepunt in my lewe. Ons het so baie daar gekry in Mosambiek, baie energie en tunes, veral op The Pilgrim. Op die nuwe album is daar ook van daardie wysies en kleure en goeters. “Pharoah’s Blues” gaan ook oor die vermaaklikheidswêreld en die valsheid wat jy daar aantref. Ja, Mosambiek is vir my so vol hartseer en vreugde en onskuld en ek weet nie hoekom nie …