Margo Coetzee moes met die sesde plek tevrede wees in die hamergooi vir vroue met ’n beste poging van 58.86 m.
Volgens Du Plessis was die ontstoke verdagte kort op hul hakke. “Die paramedici het egter hul plig gedoen en die pasiënt die hospitaal in geneem. Hulle het ’n harde slag gehoor,” vertel Du Plessis.
“Toevallig het ’n polisievoertuig daar aangekom en die verdagte het te voet gevlug. Die beamptes is in kennis gestel van sy vandalisme en hulle het hom naby die hospitaal vasgetrek,” het Du Plessis gesê.
Die saak is uitgestel en die verdagte is steeds in aanhouding met die moontlikheid om op borgtog van R300 vrygelaat te word. Hy verskyn weer 11 September in die hof.
“ ’n Onbekende persoon het ’n klip na die ambulans gegooi wat die ruit en enjinkap beskadig het. Niemand is in die voorval beseer nie. Die skade in al twee die voorvalle beloop byna R22 000. Die publiek word gewaarsku om nie ambulanspersoneel aan te val nie,” het Du Plessis gesê.
“Tot skemer wanneer ek deur my kombuisvenster ‘ons’ twee steenbokkies onder die akasiaboom fyntjies aan die peule sien smul. Of snags wanneer muskiete my zoemend slaaploos maak en die mmmuff-mmmuff van ’n leeu op die sandpad voor die huis my herinner wie baas is. Of vroegoggend wanner ryp die veld wit teen die hout-skool takke van die bome verf en ons hoef nêrens heen te jaag nie . . . Geld kan nie vir so ’n ervaring betaal nie.”
“Vir iemand wat die plaaslewe gewoond is, sou die omstandighede in die Kalahari moontlik minder oorweldigend gewees het,” vertel sy.
“Die droom van ’n lewe van eenvoud, die voorreg om leeus van jou voorstoep af te beleef en al die ervarings eie aan ’n plek wat so afgeleë is, het dikwels met my behoefte aan ’n gemeenskap en geriewe gestoei. Nietemin sou geeneen van ons die ervaring wou misloop nie.”
Deur die jare het sekere dinge makliker geraak, soos dat hulle sonkrag kon installeer en nie meer afhanklik was van die raserige kragopwekker nie. Maar Moeder Natuur laat haar nooit tem nie. Met die hitte van Deception Valley in die Sentraal-Kalahari en die winterkoue moet ’n mens saamleef.
Annelize vertel van die uitmergelende droogte wat hulle beleef het: “Die verskrikking van droogte is immer ’n werklikheid. Een van die smartlikste ervarings van ons tyd in die Kalahari was die lyding van die diere in die droë maande.
’n Paar mense sterf morsig in Irna van Zyl se jongste roman, Gifbeker. Sou dit nie ’n gawe geleentheid vir ’n skrywer wees om so wraak te neem op mense met wie hulle ’n byltjie te slyp het in die regte lewe nie?
“Ek glo nie daaraan dat jy jou persoonlike griewe in ’n boek moet probeer uithaal nie. Maar daar is ’n omstrede kosblogger wat vroeg in Gifbeker dood neerslaan wat dalk aan iemand in die werklike lewe kan herinner.”
Sy was ’n gehate mens en niemand wat ooit deur haar gifpen bygekom is, sal dink dis vreemd dat iemand haar wou vermoor nie. Maar sy is net die eerste lyk. Irna vertel hoe sy al die drade van die storie bymekaarhou terwyl sy aan die skryf is.
Om ’n spanningsroman se boef oftewel moordenaar se identiteit tot die einde geheim te hou is ’n uitdaging.
“Dis natuurlik die raaisel waarvoor mense misdaadboeke lees. In Gifbeker het ek probeer om die leser op etlike dwaalspore te vat: van ’n entrepreneur tot ’n stiefbroer tot die eienaar van ’n restaurant en opposisiesjefs. Ek het groot pret met die lokbokkems gehad.”
“Sy’s die hoofkarakter en ek het ook die meeste tyd saam met haar deurgebring. Tog het ek ’n sagte plek vir die hulpelose Moerdyk wat smoorverlief is op Storm.”
Irna sê sy is al besig met die beplanning vir die volgende boek – “ek het selfs ’n titel en ek weet waaroor die storie gaan” – maar sal eers ná so drie maande se voorbereiding wegval en begin skryf
Angel Zulu, die wynfoendi: “Hy het die modernste haarstyl op die hele Hermanus. Die box cut. Hy lyk soos ’n man wat ’n hooftooisel dra, tog is die hele prentjie funky en plesierig.”
Reinhardt, die kuskossoeker: “ ’n Snotkop met hippiehare. Sy blonde hare is met ’n rekkie in ’n kort poniestert bo-op sy kop vasgemaak.”