In Sabiepark is Frik en Martie se kleinkinders ou bekendes. Hulle bring die Nelletjies gereeld saam. En die kinders is skoon begeesterd oor die plek. Vir Frederik was Sabiepark, in sy eie woorde, baie lief omdat dit hom die geleentheid gegee het om homself uit te leef in sy stokperdjie, skilder, sy gesin en die natuur “wat Jesus vir ons gegee het”. Ek glo hy is dood met wonderlike herinneringe aan Sabiepark – en nog wonderliker herinneringe aan sy oupa en ouma – in sy hart.
Ek dink ook Louis is lief vir die plek, want ‘n mens kan nie anders as om die gelukkige trek op sy gesig waar te neem die kere as hy saam met sy sorgsame ouers daar kom nie.
Dis nou vir jou onverskrokkenheid en onwrikbaarheid wat jou trots maak op die murg wat vriende van jou in hul pype het – terwyl jy stilletjies wonder of jy self nie al hoe lank gelede die aftog sou geblaas het nie.
My laaste storie kom uit die Klein-Karoo. Op pad Karoopark toe na die KKNK stop ons by die Rust-en-Vrede-piekniekterrein aan die soom van die Swartberge om na die waterval te gaan kyk. Die man by die hek – tot my skande ken ek nie eens sy naam nie – laat val toe dat dit vir hom ‘n sware dag is. Sy moeder is die nag deur ‘n boosdoener om die lewe gebring.
Sy moeder die vorige nag vermoor, maar hy is getrou op sy pos! Watter getuigskrif is dit nie vir doodgewone durf en ‘n soort werksetiek wat ongelukkig aan die uitsterf is.
Meneer, ek haal my hoed af vir jou, soos ek my hoed afhaal vir my vriende hierbo. Julle is waarlik die sout van die aarde. HvD
Hy het laat weet van ‘n ongelooflike rit van 120 kilometer en, met sy toestemming, gaps ek sy storie vandag vir my blog.