TV-kyk het tydens die pandemie belangriker geword, maar daar bly steeds 'n gevoel van skaamte rondom. Selfs TV-geleerdes gebruik steeds die term 'skuldige plesiere' om hul genot van TV's of reekse te beskryf wat van die grootste kykers lok, soos I'm A Celebrity Get Me Out Of Here, The Voice of Dancing With the Stars.
Sommige noem selfs troosvolle, escapistiese dramas soos Death in Paradise of Bridgerton hul "skuldige plesier". Sulke televisie lok nog steeds dieselfde negatiewe etikette ('onbetwisbaar', 'lae voorkop') wat in die vyftigerjare aan die voorlopers gegee is.
Streng, I'm A Celebrity en Bake Off het hul beste gehore in jare teen die einde van 2020 aangetrek. BBC Foto's
Ek onthou die plesier wat my pa in die 1950's-speletjies gehad het, soos Verdubbel u geld wat gewys het op gewone mense soos hy wat op 'n goedaardige manier klein take aanpak. Sy lewe was nie maklik nie, gekenmerk deur 'n kinderjare wat meestal in 'n isolasiehospitaal vir tuberkulose-pasiënte deurgebring het, wat hom met 'n permanente ongeskiktheid gelaat het. Toe ek nog 'n kind was, het ek die troos en insluiting verstaan ​​wat sulke programme vir hom gebring het. Dit was 'n bron van vertroosting juis omdat hulle 'onuitdagend' was vir iemand wie se daaglikse lewe genoeg uitdagings meebring.
Die aanloklikheid van doelloosheid
"Troosvermaak" is 'n beter term vir sulke programmering. Daar is vertroosting in die eenvoudige plesier van gewone gesprekke, gedeelde genot en saamlag wat die sukses van paneelwedstryde, vasvraprogramme en selfs bekende geselsprogramme ondersteun.
Die belangrikheid van hierdie vorm van televisie lê in die doelloosheid daarvan, wat dit uitmaak van vermaak wat wil uitdaag. Sê Marroun / Shutterstock
Dit is wat die teoretikus Paddy Scannell geïdentifiseer as doellose vermaak wat "ontspanne en gesellige, deelbare en toeganklike, nie-eksklusiewe, in beginsel en praktyk deur almal ewe praatbaar is".
Die belangrikheid van vertroostende vermaak lê in die doelloosheid daarvan, wat dit uitmaak van die vermaak wat wil uitdaag. Dit bestaan ​​om ons gemeenskaplike mensdom te bevestig, ons vermoë om 'n grap te deel, om oor onbenullighede te gesels, om met mekaar aan te gaan. In die afsonderlike tye van die pandemie is dit skaars verrassend dat programme soos Strictly Come Dancing, I'm A Celebrity Get Me Out of Here en The Great British Bake Off hul "Beste gehore in jare" in die UK. Vertroostende vermaak bevestig die gemeenskaplike samestellings wat ons bymekaar hou in opposisie met die sosiale media se dikwels onheilspellende en verdelende forums.
Dit is tyd om die skuldgevoelens rondom sodanige programmering af te werp en dit te verstaan ​​vir wat dit is en hoe dit werk.
Die TV-resep vir werklikheid
Buiten die paneelwedstryde en kletsprogramme bevat vertroostende vermaaklikheidsformate mense wat met uitdagings te kampe het, wat hulle in staat stel om alledaagse talente te ontdek wat hulle nie geweet het nie, om te dans of te bak, of met antiek te handel. Dit word dikwels as kompetisies opgestel, wie wen is minder belangrik as die samehorigheid en wedersydse ondersteuning wat deur die proses getoon word, en die onwaarskynlike vriendskappe wat daaruit ontstaan.
Daar is 'n sterk rituele aspek van vertroostende vermaaklikheidsprogramme. Die formaat is amper elke week dieselfde, met dieselfde onvermydelike vertelling ('n deelnemer sal byvoorbeeld uitgeskakel word) en dieselfde floreer (herhaalde musieksteke en slagwoorde). Daar is 'n vooruitstrewende internasionale mark vir sulke formate, wat volgens dieselfde basiese patroon gemaak word, maar wat burgers van elke land bevat. Die gevoel van konneksie en ligging bied 'n intieme verband tussen kykers en die mense op die skerm.
Elke formaat is 'n tema en elke episode is 'n variasie op die tema. In klassieke musiek is tema en variasie 'n belangrike kenmerk, maar vir vertroostende TV is herhalende vorms presies wat tot die lae skatting daarvan lei.
Miskien is dit die hoeveelheid tyd wat nodig is om die formaat te "kry" en elke variasie te waardeer. Dit is nie 'n beroep op diegene met 'n besige teikengedrewe lewe nie, maar vir baie ander is dit die manier waarop deel en bespreking kan plaasvind. Programme soos hierdie is in hierdie opsig nie anders as sokker nie: die vorm is dieselfde, maar wat belangrik is, is die besonderhede - die dinge wat vir die oningewydes na detail lyk. Sokker se rituele en herhalings is meer aanvaarbaar in ons kultuur as dié van troos-TV. Voetbal dien dieselfde doel om sosialiteit te beweer, terwyl konflik vermy word, opwinding en 'n grotendeels goeie geaardheid rondom 'n wesenlike doellose aktiwiteit bied. In teenstelling met sokker, het 'n smaak (laat staan ​​nog 'n behoefte) aan vertroostende TV die morele verdrukking nog nie afgeskud nie.
Dit kan wees omdat nie alle vertroostende TV knus en gerusstellend is nie. Die ekwivalent van sokker-hooligans bestaan ​​ook in troos-TV. Sommige werklikheids-TV grens aan die uitgesaaide weergawe van moreel twyfelagtige fratsprogramme. Sommige mense vind vertroosting in die ongeluk van ander. Daar kan 'n wettige troos wees in die hubris van die te selfversekerde, maar sommige realiteitsprogramme strek veel verder as dit. Die openbare beskaamdheid wat met programme soos Jerry Springer of Jeremy Kyle geassosieer word, of die vernederings wat deelnemers op Love Island kan ontvang, bied 'n eenvoudige skouspel vir die lyding van ander. Daar is mense wat, veral in tye van spanning, vertroosting vind in die skaamte en lyding van ander.
Maar oor die algemeen lê die belangrikheid van vertroostende TV in die bevestiging van sosiale konneksie en samesyn en die gebruik van die bekende en alledaagse. Tydens die pandemie het dit 'n selfs belangriker bron vir baie mense geword. Die herbevestiging van sosiale konneksie is die ware doel agter hierdie genre van TV se oënskynlike doelloosheid.