Zeytinyağli taze fasulye (Turkse groenboontjieslaai) resep - Ander - 2021
Zeytinyağli taze fasulye (Turkse groenboontjieslaai) resep
Hierdie slaai met groenbone en tamaties is baie gewild in Turkye. Ek kom vooruit en bring dit die volgende dag werk toe.
1 ui, in die helfte gesny en in skywe gesny
1 tot 2 tamaties, in blokkies gesny
250 g groenbone, in die helfte gesny
Verhit olyfolie in 'n kastrol en soteer uie tot deurskynend. Voeg tamaties by en kook nog 5 minute. Roer bone by en geur met suiker en sout. Giet water, verlaag die hitte en laat prut vir ongeveer 20 minute. Plaas boontjies in 'n bak en laat afkoel. Bedien koud.
Taze fasulye resep
Taze fasulye resep sleutelwoord nadat u die stelsel ontleed het, word 'n lys met verwante sleutelwoorde en 'n lys met webwerwe met verwante inhoud gegee, en u kan ook sien watter sleutelwoorde die meeste belangstellende kliënte op hierdie webwerf het
Selfs na soveel jare kan ek nog die reuk op die eerste skooldag na die somervakansie onthou: 'n duidelike kombinasie van ink uit nuutgedrukte handboeke, die pas gesnyde papier van ons notaboeke, die houtagtige geur van skerpgemaakte potlode. 'N Ewe lewendige reukgeheue uit die tyd is die geur van kookboontjies wat uit ons koshuiskombuis waai. Bone met rys pilav was almal se hoogtepunt in die andersins skamele repertoire van skoolkos.
In die stad of op die platteland, in skole, kaserne en huise, is bone 'n Turkse stapelvoedsel wat almal geniet. Dit is oral dieselfde: boontjies, lekker en voedsaam, speel 'n sleutelrol in die voeding van die wêreld.
Die mees verbruikte en verboude is Phaseolus vulgaris, die gewone boontjie (ook genoem die haricot, tuin of Franse boontjie), waarvan daar baie variëteite is, wat verskil in kleur, skaduwee, tekstuur en geur, met twee verskillende vorme: klim "paal" plante en "dwerg" bosplante.
Bone groei vinnig, produseer baie vrugte en dra nog meer as hulle gereeld gepluk word. Die sagte jong peule word as groente gekook. Later word die peule weggegooi en die volwasse sade gedroog en bewaar. Terwyl vars bone die trots en vreugde is van weeklikse markte van lente tot herfs, in die winter, is die gedroogde boontjie die prima donna van die peulgewaswêreld.
Bone is die enigste lid van die groot Fabaceae familie wat uit die Nuwe Wêreld gekom het. Alle ander peulgewasse - kekerertjies, ertjies, lensies, fava of boontjies, ensovoorts - het na die Spaanse verowering van die Ou Wêreld na die Nuwe gereis. Columbus het die eerste keer ons gewone boontjie in Kuba teëgekom en op 4 November 1492 "fakse en fabas anders as ons s'n" in die logboek van sy skip aangeteken. Moderne navorsing bevestig dat boontjies al van baie vroeë tye af gematig was en, net soos aartappels en mielies, reeds 'n stapelgewas was van die trope van Mexiko tot in die hoë Andes, waar daar steeds wilde variëteite voorkom.
Die koninklike tuinier van Philip II, 'n priester met die naam Gregorio de los Ríos, identifiseer die plante in die koninklike tuine van Madrid 'n eeu later, duidelik tabak, sonneblom en boontjies as Amerikaanse invoer in sy boek van 1592, Agricultura de Jardines. Sy mede -plantkundiges was egter duidelik verward.
In 1543 publiseer die Duitse geneesheer Leonhart Fuchs - wie se naam voortleef in die lieflike tuinplant fuchsia, met sy hangende magenta blomme - 'n monumentale kruie met houtsnitte, die Kräuterbuch, waarin hy gelys het Gartenbohne (Pvulgaris) as oorsprong in oostelike lande.
In Italië en Frankryk het die gewone boontjie ook bekend gestaan ​​as Phaselus turcicus of fasiol de Turquie. Drie eeue later, in 1884, het die Switserse plantkundige Alphonse Pyramus de Candolle opgemerk dat "tuiniers uit die 16de eeu die spesie dikwels die Turkse boontjie noem" en stel voor dat dit "oorspronklik uit Wes-Asië kom". Maar as die boontjie, fasulye in moderne Turks, is dit duidelik 'n Amerikaanse invoer, waarom word dit in Europa, selfs deur geleerdes, as Turkse beskou?
Professor Bert Fragner van die Bamberg Universiteit in Beiere kom ons te hulp en verduidelik hoe die politiek tradisie en mode in voeding en kook beïnvloed. Die politieke as van Madrid en Konstantinopel, twee supermoondhede wat vennote sowel as teenstanders was, het 'n enorme invloed gehad op die politieke klimaat wat die ekonomie en kookkuns in die 16de en 17de eeu gevorm het.
Goedere wat onbekend is aan die ou wêreld-tamaties, paprika, mielies en boontjies, om nie eens te praat van die voël wat die Engelssprekende wêreld as kalkoen ken nie-het vinnig hul weg gevind van die nuwe wêreld na Spanje en verder, via die Noord-Afrikaanse kus en Egipte, na die hoofstad van die Moslem -vyand, Konstantinopel. Van daar af versprei hulle oor die Ottomaanse gebiede, oor die Balkan, Anatolië en tot in die vrugbare halfmaan, dekades voordat Italië, Frankryk en die res van Europa kennis gemaak het met hierdie eksotiese goedere. Die Mediterreense kookkuns het sy verbasend eenvormige gebruik van Amerikaanse invoer te danke aan hierdie Spaans -Ottomaanse hegemonie.
Die in Bulgaars gebore voedselhistorikus Maria Kaneva-Johnson merk op dat die vroegste vermelding van 'die vreemdeling van oorkant die Atlantiese Oseaan' in 'n Turkse dokument aan die begin van die 16de eeu verskyn. Sy haal ook verwysings na paal- en dwergboontjies aan in Ottomaanse belastingrekords vir groente wat in die provinsies na die mark gestuur word (pashaluks). Teen die 1550's was boontjies so goed gevestig in Turkye dat die reisiger Hans Dernschwam dit opgemerk het dat "lensies en faseole kos nie veel geld nie ". Die feit dat hy die Turkse naam gebruik, dui daarop dat hy die gewone boontjie vir die eerste keer gesien het.
Dit is ook die moeite werd om te onthou die rol van rondtrekkende tuiniers by die bekendstelling van nuwe gewasse aan buurlande. Hierdie Ottomaanse marktuiniers het 400 jaar lank vry rondgeswerf en seisoenale tuine gebou langs die grense van die Ryk en selfs verder, aan die buitewyke van Europese stede.
Professor Fragner kom tot die gevolgtrekking dat kookkuns teen 1600 die mees gevorderde, modieuse en kreatiewe kombuis in Europa en die Middellandse See was. Die invloed daarvan kan tot in Engeland opgespoor word. In 1699, op 79 -jarige ouderdom, het John Evelyn, veral bekend vir sy dagboeke, 'n boek oor slaaie geskryf, Acetaria: 'n toespraak oor sallette, wat 'n resep bevat vir 'n piekel vars groenbone in pekelwater en asyn. Die plantkundige Philip Miller stel voor hoe hy hierdie boontjies, wat hy in die Chelsea Physic Gardens verbou het, kook, waar hy sedert 1722 50 jaar oud was as tuinier.
Groenbone maak baie deel uit van die somer -kulinêre repertoire in Turkye, gekook in olyfolie, gepekel of gestoof met vleis. Daar word jaarliks ​​ton geproduseer om in hul sagte peule geëet te word. Myl op myl van boontjies kan gesien word vanaf die Kaukasus tot by die Middellandse See, soms beplant met mielies, wat die boontjieplante gelukkig klim, soos in die ou landbou van inheemse Amerikaners.
Die gewone groenboontjie, bekend as ayşe kadın -vernoem na 'n lang vergete dame met die naam-is so gewaardeer en so gewild in Turkye dat dit amper algemeen geword het. Wie Ayşe Kadın ook al was, haar baster leef voort, onstreng en vol smaak. Turkse huisvroue wat by markstalletjies kies, het die gewoonte om die peule tussen hul vingers te slaan om te toets of dit sag en sag is, hoewel verkopers hulle sal berispe: 'Dames, berei u boontjies tuis!' Die tipe bekend as boncuk (kraal) ayşe het klein kraalagtige saadjies in die peul, terwyl şeker (suiker) ayşe, soos die naam aandui, is amper soet.
Die kenmerkende lang, dun, smaraggroen boontjieboontjie, çalı fasulye, maak 'n elegante spesialiteit in Istanbul. Die enkele veselstring wat langs beide kante van die plat peul loop, moet verwyder word, dan word die boontjie in dun repies gesny en met tamaties in olyfolie gaargemaak.
Daar is ook baie heerlike plaaslike variëteite van die gewone boontjie, soos gelien (bruid) boontjies uit Izmir, of ferasetsiz (stadige of lui) boontjies van Bursa.
Laastens, maar nie die minste nie, is daar barbunya, nog 'n paalboontjie, waarvan die peul 'n sterk pienk is wat wit gevlek is, terwyl die saadjie wit met rooi gespat is. Dit het sy naam gekry van 'n vis, die ewe mooi en heerlike rooi mulletjie. In die lente kan die peule gekook word terwyl dit nog groen is, voordat die sade ontwikkel. Meer algemeen, barbunya boontjies word ryp verkoop, wanneer die doppe skeur om pragtige gespikkelde sade bloot te stel. In die seisoen word dit dadelik gekook of gevries, maar die oorskot word laat droog word en vir die winter gestoor.
Nog 'n wintervoedsel is die gedroogde wit nierboontjie, wat op lae, bosagtige plante groei, dikwels sonder rekwisiete, en gedroog word wanneer die sade volwasse is. Die mees algemene is die silindriese horoz fasulye (letterlik haanboontjie). Maar die gewildste is die groot, plat dermason, eers verbou in 'n afgeleë dorpie met die naam naby Niğde, in die sentrale Anatolië, en oorspronklik gereserveer vir die paleis. Vandag die term dermason word gebruik vir groot witbone wat oral gegroei word, maar dit is steeds duur. Daar word gesê dat Erzincan in die ooste van Turkye die beste lewer.
In die nabygeleë provinsie Erzurum, die klein, ronde, ivoor şeker bone van İşpir, hoog bo die Swart See, is ongeëwenaard in smaak. Fahri Hüsrev, eienaar van 'n legendariese restaurant langs die pad in Çayeli, naby die hawe van Rize, het sy roem te danke aan hierdie besondere verskeidenheid. Gelukkig het sy kinders takke in meer toeganklike Istanbul en Ankara geopen. Dit is sjefs soos Hüsrev wat 'n bord boontjies en pilav 'n gewilde nasionale gereg gemaak het.
Of dit vars en vol vitamiene is, of gedroog en vol proteïene, vesel en komplekse koolhidrate, boontjies is klein voedingsbomme en die perfekte trooskos.
Vars BARBUNYA BOONSTOOI MET KAALVLEIS
1 kg vars barbunya boontjies in hul peule
1 groot tamatie (geskil en gekap)
1 klein medium-warm rissie (opsioneel)
Elke land het sy spesiale boontjies wat vars verkoop word in die somer en gedroog word vir die winter. In Turkye is barbunya die opvallendste met sy opvallende pienk peul en gevlekte sade, soortgelyk aan die gespikkelde borlottibone van Italië. Die pinto- of cranberry -boontjie sal ook baie goed werk. 'N Rissiepeper gee hierdie gereg 'n sweempie pikant.
1 Skil en spoel die bone kortliks uit.
2 Smelt die botter in 'n pan en soteer die ui. Voeg die maalvleis by en roer verder tot dit bruin en krummelrig is.
3 Plaas die tamatie en boontjies saam met die brandrissie in die pan, en geur met sout. Voeg 'n glas watei aan die kook en kook, bedek, oor sagte hitte, af en toe roer, en voeg warm water by indien nodig, tot die bone sag is, maar hul vorm behou.
4 Bedien warm saam met vars brood en 'n bak verfrissende groenslaai.
GROEN BONE IN OLIEOLIE EN TAMATIESOUS
Dit is 'n somerklassieke in Istanbul, waar markstalletjies en vensters van groenteboere hoog is met sappige groenbone. As die boontjies vars en sag is, maak dit nie veel verskil watter variëteit u kies nie. Ayşe kadın is ideaal, maar enige hoenderboontjie is goed. Op hierdie manier sal hulle heerlik smaak. Dit kan in internasionale restaurante moontlik wees om ondergaar groenbone as bykos voor te sit, maar vir hierdie resep moet die bone prut totdat die sap tot 'n sous verminder en die boontjies goed gaar is, wat die geur versterk en dit van 'n blote kant verander. gereg in 'n lekkerny.
1 Sit die boontjies bo -op en stert dit uit, indien nodig. Spoel af en laat dreineer.
2 Verhit die olyfolie in 'n pan, roerbraai die ui tot deurskynend, voeg die tamatie by en kook nog 'n bietjie.
3 Plaas die bone in die pan en roer nog 'n minuut of twee. Geur met sout en suiker en voeg ongeveer 'n halwe glas water by. As u borrel, verlaag die hitte en laat prut, bedek, totdat die bone sag is en die sappe verminder het.
4 Bedien koud, as voorgereg of, meer tradisioneel, na 'n warm hoofgereg.
Vir twee bladsye Berrin Torolsan 's bestel agt klassieke boontjie -resepte Cornucopia 50
Dolma is 'n algemene term vir gevulde groente. Hoewel dolma vegetaries vriendelik gemaak kon word, met rys en speserye, is die meeste van die dolma wat ek gehad het, gemaak met 'n bietjie gemaalde vleis. My vriend Necmiye het my geleer dat iets wat gerol is, meer korrek sarma genoem sou word.
Necmiye het tamatie, courgette, soetrissie, eiervrug en aartappeldolma gemaak. Sy het gesê die aartappeldolma is meer 'n Curdiese variasie. xA0 Necmiye gaar dolma in 'n Nederlandse oond bo -op die stoof, met 'n swaar slaaibord bo -op om hulle regop en afgeweeg te hou.
Necmiye het ook druiweblaar- en kool -sarma gemaak. Die rys- en vleisvulsel was dieselfde, maar is in silindervorms gerol.
Dolma en sarma is baie hoog op die kortlys van my absolute gunsteling Turkse kosse. Ek het variasies in Egipte en Griekeland gehad, maar soos die Turkse die beste. .
Groenboontjie met olyfolie (Zeytinyağlı Taze Fasülye)
Na my mening maak die kook van groente in die seisoen 'n groot verskil in die smaak van 'n gereg. Ek probeer om groente en vrugte in die seisoen aan te skaf, want ek glo dit is vars en smaak beter. Een van die groente wat ek in die seisoen verkies, is groenbone. Daar is reeds 'n paar ander groenboontjie -resepte op Turkish Food Passion geplaas, en hier is nog een! Dit is lig, heerlik en gesond groen wat gewoonlik koud of by kamertemperatuur geëet word. Dit kan as slaai, voorgereg of bykos bedien word.
1 lb groenbone
2 groot ryp tamaties (geskil en in skywe gesny)
2 sjalot (in skywe gesny)
Verwyder die punte van die boontjies en sny in derdes. Verhit olyfolie in 'n groot pan. Soteer knoffel en sjalot tot sjalotjies deursigtig is. Voeg bone in die pan en meng. Kook 5 minute terwyl jy 'n paar keer roer. Voeg sout, swartpeper, asyn en water by. Rangskik die tamaties bo -op die boontjies en kook vir 30 minute op medium hitte. Verlaag die hitte en kook nog 30 minute. Laat dit afkoel en bedien koud.