Irving Berlyn - Geskiedenis Podcasts - 2022
Irving Berlin is gebore op 23 Mei 1888 in Tolochin, Vitebsk Governorate, Russiese Ryk. In 1893 verhuis sy gesin na New York. Op agt begin hy koerante verkoop om die gesin te help. Sy pa was 'n sanger en hy het begin sing om geld te verdien. Hy het homself leer klavier speel en begin liedjies skryf. Sy eerste deurbraakliedjie was "Alexander's Ragtime Band" in 1911 en gaan voort deur 'n stroom treffers wat 'Puttin' On The Ritz ',' Easter Parade ',' There's No Business Like Show Business ',' White Christmas 'en' God 'insluit Seën Amerika. " Alhoewel hy nooit geleer het om musiek te lees of skryf nie, het Berlyn meer as 1500 liedjies geskryf, benewens 19 musiekblyspele en partytjies vir 18 films.
Irving Berlin, 'n ikoon van Tin Pan Alley, was een van die gewildste en geliefde Amerikaanse liedjieskrywers van die eerste helfte van die 20ste eeu. Hy was 'n medestigter van die organisasie vir prestasie-regte ASCAP (American Society of Composers, Authors and Publishers), en sy treffers het alomteenwoordige liedjies soos "God Bless America" ​​en "White Christmas" ingesluit. Geskryf vir Bing Crosby vir die film Holiday Inn van 1942, het laasgenoemde die topverkoper in die geskiedenis geword. Dit is ook die mees opgeneemde Kersfeesmelodie van alle tye. Baie van Berlyn se liedjies is oorspronklik geskryf vir verhoogmusiek en rolprente, wat dikwels hul gewildheid oortref.
Israel Beilin is op 11 Mei 1888 in die Russiese Ryk gebore, en hoewel sy geboorteplek onbekend is, immigreer sy gesin van Tolochin (in laasgenoemde Wit-Rusland) na New York in 1893. Op Ellis Island is die gesin se naam verander van Beilin na Baline. Die Balines woon kortliks in 'n kelderwoonstel met een kamer in Monroe-straat aan die Lower East Side van die stad, voordat hulle uiteindelik na 'n drieslaapkamerhuis in Cherrystraat verhuis. Sy pa is net 'n paar jaar later oorlede, en op 13 het Baline vreemde werk begin doen, waaronder busking en later as 'n singende kelner in Chinatown, waar hy na ure sou bly om die klavier van die onderneming te gebruik. 'N Self-geleerde pianis wat in die sleutel van F sharp geskryf het, het hy op sekretarisse staatgemaak om sy liedjies te transkribeer en het die voorkeur gegee aan die transponering van piano's (wat die toonhoogte aanpas deur die hele klawerbord met 'n hefboom te beweeg). Hy vind eers werk as liriekskrywer en publiseer sy eerste liedjie, "Marie from Sunny Italy", in 1907 en verander sy naam van Israel Baline na Irving Berlin. Berlyn se eerste Broadway -bydraes was vir Ziegfeld Follies van 1910, en nog in sy vroeë twintigs het hy sy eerste groot treffer in 1911 met "Alexander's Ragtime Band" gehad.
In 1912 trou Berlyn met Dorothy Goetz, suster van die liedjieskrywer E. Ray Goetz. Ongelukkig sterf sy ses maande later aan tifus, wat die eerste gewilde ballade van Berlyn, "When I Lost You", veroorsaak het. 'N Bestendige vloei van werk in Tin Pan Alley en op Broadway het vir die liedjieskrywer voortgesit, insluitend meer Ziegfeld Follies -vertonings, en 1921 was die opening van die Music Box Theatre in West 45th Street, 'n plek wat Berlyn saam met die vervaardiger Sam Harris vir sy eie musiek gebou het Box Revues.
Berlyn trou in 1926 met erfgenaam en skrywer Ellin Mackay, en in 1927 verskyn sy liedjies op die verhoog in The Cocoanuts, geskryf deur George S. Kaufman vir die Marx Brothers. Hy het ook daardie jaar 'Blue Skies' gepubliseer. Dit was 'n treffer vir die bandleier Ben Selvin, en dit was ook te sien in die Al Jolson-film The Jazz Singer uit 1927, die eerste vollengte klankfilm met gesinchroniseerde sang en dialoog.
In 1930 debuteer Berlyn se "Puttin 'on the Ritz" in 'n gelyknamige film en word 'n nommer een treffer vir Harry Richman. (Die liedjie beland weer in 1983 in die Top Five toe dit gedek is deur die Nederlandse popsanger Taco.) 'N Samewerking met die skrywer Moss Hart, die Broadway -musiekblyspel As Thousands Cheer uit 1933, was die debuut van' Easter Parade ', 'n lied wat herhaal is deur Bing Crosby in die Holiday Inn van 1942 en kry sy eie film met Judy Garland en Fred Astaire in 1948. Ander hoogtepunte in die loopbaan sluit in die 1935 Astaire en Ginger Rogers -voertuig Top Hat, wat 'Cheek to Cheek' insluit, 'n nommer een wat genomineer is vir 'n Oscar vir beste liedjie. Drie jaar later is 'n musikale film geïnspireer deur en getiteld Alexander's Ragtime Band vrygestel met 'n rolverdeling wat Tyrone Power, Alice Faye en Ethel Merman insluit. Dit bevat verskeie van Berlyn se grootste treffers tot nog toe.
Holiday Inn het in die somer van 1942 in rolprentteaters geopen, en dit was onder meer die première van "White Christmas" en "Happy Holiday", onder andere seisoenale liedjies. "White Christmas" het die beste verkooprekord van die eeu geword, met meer as 100 miljoen eenhede verkoop. This Is the Army op 4 Julie 1942 op Broadway geopen en Berlyn self in die rol van sers. Irving Berlyn. Hy verskyn ook in die filmverwerking van 1943, waarin Kate Smith 'God Bless America' sing. Oorspronklik geskryf deur Berlyn tydens die Eerste Wêreldoorlog, het hy die lirieke in 1938 hersien, en Smith se weergawe het 'n Amerikaanse kenmerk van die Tweede Wêreldoorlog geword. Hy is in 1945 bekroon met die weermagsmedalje van president Truman, en die lied het dekades lank as 'n nie -amptelike alternatiewe volkslied geduur.
Laat in 1945, toe sy goeie vriend Jerome Kern skielik oorlede is, het Berlyn as liedjieskrywer oorgeneem vir die 1946-musiekblyspel Annie Get Your Gun, wat sy langste treffer geword het. Verskeie van sy liedjies is in kaart gebring, waaronder 'There's No Business Like Show Business' en 'They Say It's Wonderful'. 'N Filmweergawe met Betty Hutton in die hoofrol volg in 1950, en in 1954 bevat die CinemaScope-musical There's no business like show business 'n seleksie van Berlyn se bekendste treffers. Bing Crosby het ook in 1954 weer 'White Christmas' uitgevoer vir die Paramount Pictures -film White Christmas, 12 jaar nadat die liedjie die eerste keer 'n treffer geword het. Dieselfde jaar word hy deur president Eisenhower bekroon met 'n kongresgoue vir sy patriotiese liedjies. Nadat hy probeer aftree het, keer Berlyn in 1962 terug na Broadway met die musikale komedie Mr. President. Afgesien van 'n lied vir 'n herlewing van Annie Get Your Gun in 1966 met Ethel Merman, tree hy dan amptelik af van liedjieskryf terwyl hy in New York bly.
Die eeufees van Berlyn is wêreldwyd in 1988 gevier en bevat 'n huldeblyk ten bate van Carnegie Hall en ASCAP. Die special, wat op CBS uitgesaai is, het musieklegendes soos Frank Sinatra, Leonard Bernstein en Willie Nelson ingesluit. In dieselfde jaar is Berlyn se vrou van 62 jaar oorlede en het haar man en drie dogters en hul gesinne agtergelaat. Irving Berlin sterf 'n jaar later tuis in sy slaap op die ouderdom van 101 jaar.
Aangesien George Gershwin Berlyn "die grootste liedjieskrywer wat nog ooit geleef het" genoem het, en Jerome Kern opgemerk het dat "Berlyn geen plek in Amerikaanse musiek het nie - dit is Amerikaanse musiek", het die waardering vir die liedjiesmid tot in die volgende millennium uitgebrei. In 2002 word Berlyn herdenk met 'n Amerikaanse posseël. Twee jaar later het 'n verhoogmusiek gebaseer op die 1954 -film White Christmas genaamd Irving Berlin's White Christmas in St. Dit is oop op Broadway in 2008 en die West End in 2014. Op grond van die film van 1942 volg die Holiday Inn van Irving Berlin op Broadway in 2016.
Volgens die huidige standaarde sal sommige van hierdie verhale outyds klink, indien nie rassisties of ten minste argaïes nie, maar hou in gedagte dat dit in 'n heel ander era, in 'n heel ander Amerika, plaasgevind het en aan sy tyd en plek behoort.
Dit is 'n verhaal oor die grootste en bekendste vertoning van die moraal van die Tweede Wêreldoorlog-Irving Berlin Dit is die weermag, wat begin het as 'n Broadway -musiekblyspel wat bedoel was om geld in te samel vir die weermag. Dit toer toe deur die nasie, en later die wêreld, en word uiteindelik 'n film gemaak met die aantreklike jong luitenant Ronald Reagan. Ek het die storie ontdek toe ek die groot geluk gehad het om baie van die soldate wat by die geselskap van die skou was, in te haal toe hulle bymekaarkom in die teaterdistrik in New York om hul vyftigste-en laaste-reünie te hou. Hulle het getrou elke vyf jaar byeengeroep, sedert die onderneming aan die einde van die oorlog ontbind het, maar nou word die mans te oud en hulle getalle te klein om nog byeenkomste te regverdig. Soos u u kan voorstel, was dit 'n diep ontroerende ervaring vir almal, 'n geleentheid om te wen, maar ook 'n geleentheid om 'n laaste afskeid te neem.
Destyds het ek my biografie oor Irving Berlin ondersoek, Soos duisende juig, en was gretig om meer te wete te kom oor hierdie belangrike, maar vergete episode in Berlyn se loopbaan. Ek het dus met soveel as moontlik van die mans gepraat, en met trane in hul oë het hulle hul ervarings in die oorlogstyd en met Irving Berlin beskryf. Hulle het my vertel wat hy en sy werk vir hulle beteken het en hoe die ervaring van saam met hom hul lewens verander het.
Dit is hul verhaal en die verhaal van Irving Berlin, die verhaal van Dit is die weermag.
Irving Berlyn was drie en vyftig toe president Roosevelt oorlog teen Japan verklaar het. Volgens Tin Pan Alley -standaarde sweef die liedjieskrywer op die rand van uiterste ouderdom. As hy nooit weer 'n filmrol, nog 'n Broadway -vertoning, nog 'n liriek, nog 'n noot geskryf het nie, was sy reputasie as die voorste gewilde Amerikaanse liedjieskrywer veilig. Die lys van sy volgehoue ​​skeppings sluit in "Alexander's Ragtime Band", "God Bless America", "Puttin 'on the Ritz", "All Alone", "Remember", "Cheek to Cheek" en "Let's Face the Music and Dance . " Hulle het die land se musikale taal gedefinieer. Holiday Inn, die film met 'White Christmas', sou die volgende somer vrygestel word, en Berlyn sou kon terugsit en kyk hoe die geld inkom.
Irving was altyd 'n ywer vir werk, en het 'n ander idee gehad van wat hy op hierdie tydstip in sy lewe met homself moes doen. Die vooruitsig op oorlog het 'n gril van angs deur die Amerikaanse volk gestuur, maar dit het ook opwinding veroorsaak. Berlyn, die showman, reageer op die versnelling van die nasionale pols. 'Liedjies maak geskiedenis en geskiedenis maak liedjies,' het hy gesê. 'Dit was 'n Franse rewolusie nodig om 'n' Marseillaise 'en die bombardement van Fort McHenry te maak om' The Star-Spangled Banner 'stem te gee.' Die oorlog het alles vir hom vereenvoudig. Nou weet hy presies wat hy moet doen: herhaal die verrassende treffer van sy jeug, Jip! Jip! Yaphank. Voorheen het hy gesing oor persoonlike dramas-romanse en ellende en snaakse insidente-maar nou sukkel hy om 'n stem te gee aan nasionale en selfs internasionale kwessies, om homself in die geskiedenis te vind en om vir homself plek te maak in watter uitgewer Henry Luce het 'The American Century' genoem.
Om die wiele aan die gang te sit, het Berlyn genl George Marshall in Washington gebel om sy nuwe all-soldate show voor te stel. Generaal Marshall het die plan van Berlyn goedgekeur om 'n nuwe moraalverhogende revue op Broadway op te stel, en die produksie is aan die gang. Irving het dadelik besluit om dit te noem Dit is die weermag. En as die weermag nie daarvan hou nie, het hy nog 'n titel in reserwe: Dit is die vloot. Of die Lugkorps. Wat ook al. Maar sy hart was by die weermag.
Dit is die weermag het huldeblyk aan alle takke van die gewapende dienste ingesluit. Hier speel die rolverdeling die vlootfinale tydens die revue se vertoning in die Broadway Theatre in New York. (NARA, 111-SC-140525)
Die volgende persoon wat die krag van Berlyn se persoonlikheid voel, was Ezra Stone, wat die liedjieskrywer gekies het vir die belangrikste taak van die verhoogregisseur. Die vier-en-twintigjarige Stone was landwyd bekend as die ster van die radioprogram "The Aldrich Family", wat in 1938 as 'n Broadway-treffer begin het. Toe hy Berlyn ontmoet, was Stone-'n ernstige, swaar man- was reeds in die weermag, besig met morele werk. Die liedjieskrywer het leierskapspotensiaal in Stone aangeneem en het sy bes gedoen om hom met 'n gevoel van missie te inspireer.
Berlyn het verwag dat hy die volledige partituur vir die revue sou opstel in sy gebruiklike tempo: een maand. En hy was van plan om repetisies te hou in Camp Upton, New York, waar hy toesig gehou het oor die skepping van Jip! Jip! Yaphank 'n generasie tevore. Toe die repetisies in die lente van 1942 begin is, is Stone en Berlyn saamgegooi as inwoners van Camp Upton op 'n weekdag. "Sondagaand sou ek Berlyn by sy huis aan die East Side gaan haal," het Stone oor die reëling gesê, "en ons sou saam in my motor ry. Ons het die week by Upton deurgebring en Vrydagmiddag vertrek. Ek kon dus my naweke tuis deurbring, en Berlyn ook. "
Die gebou waarin hulle gewerk het, is eenvoudig "T-11" genoem. Dit was 'n ou burgerlike bewaringskorps aan die een kant, daar was 'n groot gemeenskaplike kamer met 'n klipkaggel. 'Dit is waar Berlyn sy spesiale klavier wou hê,' het Stone gesê. "Dit was reg langs die latrine, met 'n warmwatertenk waarteen Berlyn graag wou leun om sy rug warm te maak. Terwyl hy dit een aand doen, het hy gesê dat hy maklik 'n Bowery -boude kan wees en sy baard kan laat groei. Hy het hom nie die oggend geskeer nie, en hy was in so 'n bui. "
Tot dusver was die keuse van personeel in Berlyn sterk afhanklik van professionele entertainers. Hy het egter gewaagd getoon in sy besluit om swart kunstenaars in die eenheid op te neem. Destyds is die gewapende magte geskei, en as gevolg van Berlyn se aandrang was die Dit is die weermag eenheid het die enigste geïntegreerde onderneming in uniform geword. Hierdie buitengewone gebaar kom nie soseer uit die sosiale oortuigings van Berlyn nie, maar ook uit die agtergrond van sy showbusiness en vaardigheid. In die show-business-omgewing was swartes lank reeds sterre, gewild onder beide Afro-Amerikaanse en wit gehore. Deur die revue te integreer, het Berlyn eenvoudig die konvensies waarmee hy vertroud was, in die weermag ingevoer. Hy was egter nie blind vir voorkoms nie; hy het geweet dat sy gebaar ten minste progressief en waarskynlik omstrede sou wees. Maar hy het geglo dat die gewapende magte die groot gelykmaker in die Amerikaanse samelewing was. In sy jeug het hy gesien hoe die Groot Oorlog die hindernisse tussen Joodse, Duitse, Ierse en Italiaanse etniese groepe in die Verenigde State verminder. Tog was swartes uitgesluit van hierdie stil revolusie, selfs in Jip! Jip! Yaphank, die swart getalle is uitgevoer deur blankes in swart gesig in die vorm van 'n vertoning van 'n sanger.
Uiteindelik het swart en wit lede van Dit is die weermag saam gewoon en gewerk het. Ten spyte van sy gevorderde idees oor hoe sy manne moet lewe, het Berlyn vasgehou aan verouderde konvensies rakende die materiaal wat hy wou hê die swart akteurs moes uitvoer. Aanvanklik het hy verwag dat die eerste halfuur van Dit is die weermag om 'n vertoningsvertoning te herskep, wat die manier was waarop hy begin het Jip! Jip! Yaphank-110 mans sit op bleikers, en almal in swart gesig. Ezra Stone, die regisseur, was verontwaardig. "Meneer Berlyn," het hy gesê, "ek ken die erfenis van die minstreelvertoning. Daardie dae is verby. Mense doen dit nie meer nie."
'Nee, nee, dit is onsin,' antwoord die liedjieskrywer.
Na 'n aansienlike bespreking het Stone 'n ander benadering aangeneem om Berlyn te oortuig om die segment van die sangeres oor te slaan: 'Hoe kan ons 110 ouens in swart gesig hê en dit dan kry? uit van swart gesig vir die res van die vertoning? "Berlyn huiwer. Stone se argument gee hom 'n manier om terug te keer terwyl hy gesig red.
Om te gee Dit is die weermag die hedendaagse gevoel wat Stone wou hê, het die liedjieskrywer 'n nuwe lied vir sy swart soldate ontwerp, iets wat hy verklaar het, "met 'n regte Harlem -klop." Aanvanklik het Stone en die ander geen idee gehad wat hy bedoel met al hierdie praatjies oor Harlem nie. Al wat hulle geweet het, was dat wanneer hulle probeer om 'n bietjie in die "T-11" te slaap, Berlyn aand na aand by die klavier sou wegslaan. Een eindelose nag speel hy die melodie vir "Puttin 'on the Ritz"-sy ode aan hoogmode swartes wat langs Lenoxlaan loop-keer op keer, en geleidelik ontwikkel die liedjie tot iets nuuts: 'n ander melodie met dieselfde tempo.
Toe reveille klink, kondig hy die gierige manne aan: 'Ek het uiteindelik die nommer gekry vir die bruin ouens-' Dit is wat die goed geklede man in Harlem sal dra. ' 'Ek wil hê dat u Helmy Kresa moet bel.' Stone trek die telefoon in die gang en hou die ontvanger vas terwyl die liedjieskrywer speel en sing op sy manier vir Helmy aan die ander kant. Stone was verbaas oor die prosedure, en hy besef met 'n skok dat Irving Berlin nie musiek kan lees of skryf nie.
Lede van die Dit is die weermag eenheid oefen "Dit is wat die goed geklede man in Harlem sal dra." Die rolverdeling was die enigste geïntegreerde maatskappy uit die Tweede Wêreldoorlog in die weermag.
Einde April het Berlyn die grootste deel van die Dit is die weermagse opwindende telling. Alhoewel die liedjieskrywer geen amptelike rang in die weermag gehad het nie en tegnies 'n burger was, het hy voor senior offisiere gebewe asof hy 'n aangewese man was. Die angs van Berlyn oor die konfrontasie met die militêre owerheid het die hoogte ingeskiet toe genl Irving J. Phillipson vir Berlyn in kennis stel dat hy die program wil hoor. "Wat as hulle nie daarvan hou nie?" het die liedjieskrywer aanhou vra voor die oudisie. 'Wat as hulle besluit om nie vorentoe te gaan nie?' Die oudisie het op Governor's Island in die hawe van New York plaasgevind, en onmiddellik daarna het Berlyn goedkeuring ontvang. Einde van krisis.
Die verhaal van "White Christmas"
"Wit Kersfees" is 'n vakansietradisie wat miljoene mense liefhet.
Dit is ook die gewildste lied ooit.
Die klassieke is geskryf deur Irving Berlin, een van die vrugbaarste Amerikaanse komponiste in die geskiedenis.
Hy het meer as 400 treffers geskryf, waaronder "Easter Parade", "No Business Like Show Business" en "God Bless America".
Maar, sê CBS News Sondagoggend anker Charles Osgood, "White Christmas" is sy blywendste nalatenskap.
Geen liedjie, sê Osgood, vang die gees van die seisoen beter as "White Christmas".
Die legendariese Berlyn, een van die grootste in Amerika, was 'n Russiese, Joodse immigrant wat, hoewel hy nie eens musieknotasie kon lees of skryf nie, daarin geslaag het om meer as 1000 liedjies te komponeer, die fondament van ons Amerikaanse liedboek.
Maar dit is 'White Christmas', een van sy eenvoudigste, slegs 54 woorde en 67 nou klassieke notas, wat sy gewildste bly.
"Ek dink," weerspieël Linda Emmett, die tweede van Berlyn se drie dogters, "vir my pa dat Kersfees 'n Amerikaanse vakansiedag was meer as enigiets anders. Dit was beslis niks waaraan hy blootgestel was nie, om die minste te sê in Rusland. "
Emmett het gepraat in die voormalige koshuis in Berlyn in New York. Dit is nou die konsulaat van Luxemburg.
In die Berlynse huishouding, sê sy, was Kersfees 'die tipiese sekulêre Kersfees, met 'n kersboom en kerskouse, 'n kalkoen en 'n pruimpoeding en 'n algemene vrolike atmosfeer, en iets wat ons as kinders gekyk het'- baie vorentoe. "
Baie dink dat Berlyn geïnspireer is om 'White Christmas' te skryf tydens 'n verblyf in Beverly Hills terwyl hulle aan 'n film werk. Hy was heimwee na sy gesin.
'En dit was eers toe-'n paar jaar later. Ek glo die kersseisoen van 1940 tot 1941, dat hy die liedjie, die halfklaar liedjie, uit die liedjie se stam geneem het, "sê Jody Rosen, skrywer van" White Christmas: the Story of an American Song. "
'En', het Rosen voortgegaan, 'gedurende die Kerstyd daardie jaar- (Berlyn) het die liriek herskryf. en kondig sy musikale sekretaris aan: 'Ek het pas 'n nuwe liedjie geskryf. Nie net is die beste liedjie wat ek ooit geskryf het nie, dit is ook die beste liedjie wat iemand ooit geskryf het.' En die liedjie was 'White Christmas'. "
"White Christmas" het tydens die Kerstyd in 1941, net 18 dae na Pearl Harbor, op radio verskyn. Die liedjie is uitgesaai op Bing Crosby se radioprogram. Slegs agt maande later sou filmgangers Crosby sien en hoor sing in die film "Holiday Inn".
"Dit was 'n middelpunt van die film, die middelpunt," sê Rosen. . "Maar kritici het nie veel daarvan kennis geneem nie. En dit was eers toe die weermagradio die liedjie oorsee begin speel en vir Amerikaanse troepe wat sy beelde van 'n soort Kersfees op die tuisfront so aantreklik vind. Dit was 1942, die eerste winter wat Amerikaanse troepe in die buiteland deurgebring het, dus het hierdie beelde van die sneeuagtige Amerikaanse, nuwe Engelse Kersfees werklik gepraat oor die verlange, nostalgie en heimwee van die troepe na hul vaderland en vir die geliefdes en vroue en moeders en vaders wat hulle wou agtergelaat. Dit was die entoesiasme van hierdie troepe wat die liedjie regtig aangevuur en 'n treffer gemaak het. "
Daar is nou honderde en honderde weergawes van "White Christmas", aangeteken deur tellings en talle kunstenaars, sê Osgood. Tog is dit die definitiewe weergawe van Bing Crosby wat ons laat stop, luister en saamdroom, soos vir soveel lede.
Klik hier vir inligting oor "White Christmas: The Musical Tour".
'N Waardevolle eiendom
Alhoewel dit 'n simbool van vryheid geword het, is 'God Bless America' finansieel nie gratis nie. Dit is 'n kopiereg, en almal wat dit in 'n kommersiële omgewing uitvoer of speel, moet vir die regte betaal.
'N Verteenwoordiger van Ascap, die musieklisensie -agentskap wat Berlyn gehelp het, het gesê die geld wat verdien word deur 'n spesifieke liedjie, insluitend' God Bless America ', is vertroulik. Maar 'n woordvoerder van Concord Music Publishing, wat die publikasieregte vir Berlynse musiek hanteer, het gesê dat die gebruik van die liedjie steeds sterk is in alle media, en bygevoeg dat sommige sportplekke wat nie meer die weergawe van me. Smith speel nie, dit vervang het met ander opnames .
Smith se weergawe was moontlik die beste - en enigste - keuse toe die liedjie sy radiodebuut gemaak het, maar baie ander weergawes het in die 80 jaar sedertdien posgevat. Charles Bradley se sielvolle interpretasie (wat slegs die refrein van die liedjie insluit, voorafgegaan deur 'n monoloog) is die mees gestroomde weergawe op Spotify, gevolg deur 'n instrumentale orrelweergawe van die stadion en een van die country-kunstenaar Martina McBride. Smith's is in die 10de plek.
Die liedjie het ongeveer 6,5 miljoen strome van alle tye op Spotify gehaal. Ter vergelyking het Taylor Swift se mees onlangse enkelsnit ongeveer tien keer soveel as na ongeveer twee weke.
Macy se vierde Julie vuurwerkvertoning kan een van die grootste herhalende nasionale platforms wees waar die liedjie gehoor kan word, maar dit sal nie op die setlist van hierdie jaar ingesluit word nie - 'n besluit geneem lank voordat me. Smith se rassistiese liedjies aan die lig gekom het, 'n Macy's verteenwoordiger in 'n e -pos gesê.
Die program wissel elke jaar watter liedjies opgevoer word, en verlede jaar se vuurwerke het 'n "God Bless America" ​​-opvoering van Kelly Clarkson ter herdenking van die lied se 100ste bestaansjaar ingesluit. ("America the Beautiful", "The Stars and Stripes Forever", "Battle Hymn of the Republic" en "The Star-Spangled Banner" het almal hierdie jaar gesny.)
Behind The Song: "God Bless America " deur Irving Berlin
Dit is een van Irving Berlyn se bekendste en geliefde liedjies, en so ikonies in hierdie land dat dit soos 'n volkslied weerklink. Maar een wat meer singbaar is as ons amptelike, en met meer verstaanbare lirieke.
Daar is egter 'n unieke aspek van hierdie liedjie wat skaars bekend is en selde genoem word: 'n belangrike deel van die melodie is nie heeltemal oorspronklik vir Berlyn nie en kom uit 'n onwaarskynlike bron. Of sy gebruik daarvan opsetlik was of nie, is onseker.
Daaroor volg nog baie meer, maar eers 'n bietjie geskiedenis:
Irving Berlin is gebore as Israel Baline in Rusland in 1883. Almal het hom Izzy genoem. Hy en sy gesin het in 1888 na Amerika gekom toe hy vyf was.
Toe hy 18 was, het hy, soos alle Jode in die show-biz, sy naam veramerikaniseer om op te neem. Maar hy het nooit die feit weggesteek dat hy nie hier gebore is nie, en die lied is in werklikheid die ware uitdrukking van sy dankbaarheid vir sy lewe in Amerika.
Anders as die meeste liedjieskrywers wat toe slegs lirieke of musiek geskryf het, het Berlyn beide gedoen. Van vroeg af het hy 'n vernuflike vaardigheid gehad om liedjies te skryf, alhoewel sy beperkings as musikant uitgespreek is, kon hy slegs in een klavier speel.
(Dit is nie C nie, soos sommige aanneem, maar F#. Jare later het hy 'n transponerende klavier gekry, sodat hy die sleutels kon verander terwyl hy in dieselfde greep was, en in wese die swart note.)
Maar net soos alle liedjieskrywers wat in so 'n kort vorm werk met slegs twaalf musiek, het hy die kuns van oortreffende beperkings onder die knie, wat die kern van hierdie kuns is. Selfs as hy net in een sleutel werk, kon hy elke soort liedjie skryf.
Soms skryf hy 'n benadering van 'n liedjie. Toe ragtime die radikale rage van die dag word, soos dit deur Scott Joplin en ander swart komponiste gewild geword het, het Berlyn die mode gekry deur verskeie treffers met 'ragtime' in hul titels te skryf, hoewel dit musikaal glad nie ragtime was nie. Wat nie saak gemaak het nie. Dit was egter treffers, soos "Alexander's Ragtime Band", die grootste van almal.
Dit is waar dat baie van sy beroemde liedjies treffers was, maar nie direk met die liedjieskrywer verbind was nie. Phillip Roth beskou dit as 'n suiwer glans en skryf dat Berlyn die uiteindelike Joodse genie is omdat hy die bloed uit Paasfees gehaal het en dit oor mode gemaak het (in sy liedjie "Easter Parade") en Christus uit Kersfees gehaal en dit gemaak het oor sneeu. ("Wit Kersfees.")
Alhoewel hy geen werklike verbintenis met die idee van Paasfees of Kersfees gehad het nie, was sy gevoelens oor Amerika eg. Dit het hom die lewe gegee wat hy nooit in Rusland kon gehad het nie. Sy begrip van die betekenis van Amerika vir die "saamgeperste massas" wat hierheen gekom het vir 'n beter lewe, was direk en werklik. Hy het nie net 'n ryk, suksesvolle man geword nie, hy was beroemd en geliefd. Die waarheid, waarvoor dankbaarheid uitgespreek word, is verweef in die stof van die lied.
Hy skryf dit in 1918 op 25 -jarige ouderdom, ongeveer twintig jaar nadat hy in Amerika aangekom het. Teen daardie tyd was hy in die Amerikaanse leër en het hy vir die Eerste Wêreldoorlog in Camp Upton in Yaphank, New York, opgelei. Maar selfs in die weermag was hy meestal besig met die skryf van liedjies en 'n resensie geskryf Jip Jip Jafank. Hy het die eerste weergawe van 'God Bless America' geskryf terwyl hy liedjies vir die program geskryf het.
Miskien was die aanvoeling van hierdie liedjie bedoel vir ander doeleindes en is gekies om dit nie in die program te gebruik nie.
As 'n vaardige liedjieskrywer, het hy geweet dat die rym van 'Amerika' problematies sou wees. So het hy die liedjie so saamgestel dat die frase nie eindig met die titel nie, maar met 'n woord wat makliker is om te rym: 'God Bless America my home sweet home.' (Dit is dieselfde rede waarom Sammy Cahn, by die skryf van die lirieke van 'n lied oor Chicago – ook 'n taai rympie, die makliker rymbare titel "My Kind of Town" gebruik het.
Vir Berlyn was dit egter makliker om die uitdrukking "Home sweet home" op te stel, maar het steeds min opsies. Hy het 'n rymwoord nodig gehad om dit in die liedjie vooraf te gaan, en het op 'skuim' gesetel:
Van die berge tot die prairies/Na die oseane wat met skuim
God seën Amerika/My home sweet home
Hy vou dit mooi in die frasering en die melodie, sodat dit verbygaan sonder om veel aandag aan homself te vestig. Alhoewel as 'n mens aan Amerika dink, is 'skuim' nie een van die eerste woorde wat in my opkom nie. Dit is 'n opset, maar kunstig genoeg gedoen om die funksie daarvan te verberg.
Dit is interessant om te sien hoe die vorige weergawe van die lied by Yaphank voltooi is, waarin hierdie beroemde opstellyn nog in vorm was. Oorspronklik het hy haar laat seëvier/ op land en skuim, God seën Amerika ... "
Hy het ook hierdie lyn verander, wat oorspronklik langs haar was en haar gelei het aan die regterkant met die lig van bo. " Om die indruk te vermy dat 'na regs' 'n politieke voorstel was, het hy dit hersien.
Geskryf tydens die Eerste Wêreldoorlog, met die opkoms van Hitler in die laat-30's, het hy dit hersien as 'n gebed vir vrede, en is dit gewild gemaak deur die sangeres Kate Smith, wat dit op haar radioprogram opgevoer en opgeneem het. Hiervoor skryf hy 'n nuwe inleiding, wat nou selde gebruik word, maar wat sy altyd sing:
Terwyl die stormwolke ver oor die see versamel, laat ons trou sweer aan 'n land wat vry is / Laat ons almal dankbaar wees vir 'n land wat so regverdig is, / terwyl ons ons stem verhef in 'n plegtige gebed. "
Dit was haar weergawe van die liedjie op hierdie tydstip en die begin van die Tweede Wêreldoorlog wat die status vir ewig verander het van treffer na standaard en na sy huidige status as een van Amerika se mees geliefde volksliedere.
Tog bly dit ietwat besmet deur die 'gewoonte' van Berlyn, soos die skrywer Jody Rosen dit stel, om 'stukkies half onthoude liedjies in sy eie nommers te interpoleer'. As dit 'n gewoonte was, was dit 'n jammerte, hoewel dit wetlik minder riskant was, aangesien kopieregwetgewing oor outeurskap van liedjies nog nie vasgestel moes word nie.
Rosen skryf dat dit iets is wat Berlyn gereeld gedoen het, en melodiese frases uit ander liedjies geleen het, byna altyd uit duistere, nuutste liedjies wat min as iemand ooit sou onthou. Dit is nie maklik om te sien hoe doelbewus dit was nie. Alle liedjieskrywers gebruik op 'n stadium per ongeluk dele van bestaande melodieë wanneer hulle hul eie skryf. Die hoop is dat ons elkeen betyds beter word om dit te onderskei, en ons bes doen om dit te vermy.
Hierdie 'gewoonte' het 'God Bless America' diep beïnvloed. In wat een van Amerika se mees ikoniese, byna heilige, melodieë geword het. Dit is opmerklik dat die eerste ses-noot melodiese frase van die lied (oor "God bless America ...") identies is aan 'n melodiese gedeelte in 'n nuutlied uit 1906 oor 'n Joodse musikant bekend as die "Jewish Sousa."
Die liedjie is in 1906 geskryf deur drie Ierse liedjieskrywers, Bert Fitzgibbon, Jack Drislane en Theodore Morse. Die naam van die liedjie wat 'God Bless America' gesaai het?
"As Mose met sy neus die orkes lei."
Dit is opgeneem deur Collins en Harlan, wat destyds nogal gewild was aan die begin van die opgeneemde era van musiek. Dit is geen grap nie! Dit is waar die wortels van "God Bless America" ​​geplant is: In 'n liedjie van 'n Russiese immigrant wat die deuntjie van 'n grapliedjie leen oor 'n Joodse musikant geskryf deur drie Ierse liedjieskrywers genaamd "When Mose with His Nose Leads the Band."
Dit gee 'n heel ander dimensie aan "God Bless America." En tog is dit perfek, want dit is die land waarin ons is, 'n land van voortdurend veranderende diversiteit, en ons gewilde liedjies weerspieël hierdie diversiteit en verenig ons ook.
Berlyn was toe 18 toe die liedjie 'n treffer was, en werk as 'n singende kelner by die Pelham Café in die Chinatown in New York. Met verwysing na die liedjieskrywer se neiging om melodieë van ander liedjies te gebruik, skryf Rosen dat "dit is wat [Berlyn] in 1917 gedoen het, toe hy gaan sit om 'n patriotiese deuntjie te skryf, en die presiese melodiese frase oopmaak wat die 'When Mose With His' Neus se koor in sy nuwe liedjie. "
'Luister na Collins en Harlan se 100-jarige opname deur die weer, en dit is onmiskenbaar: die ses note wat by die liriek' Abie begin speel 'begin, is onmiddellik herkenbaar as die openings van' God Bless America '. ironie om te geniet, en nie 'n slegte metafoor vir die alchemie van Joods-Amerikaanse musikale assimilasie nie. "
Die opname van die liedjie is hieronder. Dit is presies 0.41 – wat die koor begin – dat die bekende ses-noot frase wat ons ken, begin.
"Wanneer Mose With His Nose Leads The Band " Presies op 0.41 is die melodiese frase wat gelei het tot "God Bless America. " " Wees versigtig, dit is my hart, " is die liedjie wat Irving Berlin sing tydens 'n onderhoud in die Berlynse kantoor in New York, 16 Julie 1942. Behalwe dat dit in die weermag se hulpprogram verskyn, is #Dit Is The Army & #8221 which he wrote and produced, the noted composer has written several new songs for a movie. (AP Photo/Murray Becker)
Kontak Ons at [email protected]
From helping establish modern American journalism to creating its most prestigious prize, Joseph Pulitzer is associated with American enterprise at its scrappiest. Born in Hungary, Pulitzer was lured to the United States by American military recruiters who wanted him to fill in for a rich draftee. After serving in the Union Army, he studied English and became a newspaper reporter, rising through the ranks and eventually buying New York Wêreld. A proponent of &ldquoyellow journalism,&rdquo he competed with newspaper magnate William Randolph Hearst and even served a term as U.S. Representative for New York. Before his death, he bequeathed the money that founded the Columbia School of Journalism. The prize that bears his name has been giving awards to journalists since 1917.
Rita Moreno is one of those elusive EGOTS&mdasha performer who&rsquos racked up Emmy, Grammy, Oscar and Tony awards for her showbiz chops. Born in Puerto Rico, she immigrated to the mainland with her seamstress mother. (Puerto Rico was already a territory at the time, but it was not widely considered to be part of the USA Moreno also self-identifies as an immigrant.) They left behind her father and younger brother, both of whom she never saw again. In the Bronx, she dodged street gangs and honed her English while developing a talent for dancing and singing. She was on Broadway by age 13 and got her big break in show business as &ldquothe Spanish Elizabeth Taylor.&rdquo Despite being regularly cast in &ldquoethnic&rdquo roles, she managed to carve out a niche for herself as a multitalented singer, dancer and actress. Best known for roles in westekant storie en Singin&rsquo in the Rain, she still has an active career in film and television.