Volgens ’n wêreldverslag van UNESCO het kulturele diversiteit met die draai van die eeu as ’n sleutelbegrip na vore getree. Hiervolgens is taal een van die belangrikste aspekte om gestalte aan kulturele diversiteit te gee. Taal is nie net ’n middel tot kommunikasie is nie; dit verteenwoordig ’n rykdom aan kultuurgoedere, en is ’n draer van identiteit en waardes. Taal fasiliteer ons intellektuele en kulturele interaksies met ander mense. Taal is dus ’n belangrike instrument vir nasiebou.
Wannie Carstens beklemtoon dat Afrikaans in die hoogs gepolitiseerde omgewing van die nuwe Suid-Afrika die stigma dra (gedra het?) van die onderdrukkende taal. En Christo van Rensburg het reeds in 1989 uitgewys dat ’n taal nie die gevolge kan dra vir die foute van sy sprekers nie. ’n Taal kies nie sy sprekers nie, maar die mense wat dit gebruik, kies die taal, omdat daar kommunikasie moet wees. Ons weet almal dat daar in die verlede afskuwelike dinge in Afrikaans gesê is. Maar dit was nie Afrikaans, die taal self, wat dit gedoen het nie. As Afrikaans gesien is as die taal van die onderdrukker, dan is Engels, Duits, Frans en Russies selfs in ’n groter mate tale van onderdrukking.