Chateaubriand - Biografie - Inligting
Kort biografie - Alhoewel hy 'n invloedryke politikus was, Chateaubriand is veral bekend as 'n talentvolle skrywer en voorloper van die beweging romanties. Hy kom uit 'n aristokratiese klas wat deur die Franse Revolusie gehawend is, konserwatief, vroom, en verag die materialistiese rasionalisme van die Verligting, sal hom nie in die Eerste Ryk erken nie en sal baie teleurgesteld wees deur die herstel. Vry man, buitengewoon, weemoedig en gekweld, staan ​​François-René de Chateaubriand uit soos een van die grootste geeste van die 19de eeu. As kind het Victor Hugo in sy notaboeke geskryf: ' Ek wil Chateaubriand wees of niks. »
Jeug van Chateaubriand
Chateaubriand is op 4 September 1768 gebore in 'n ou verwoeste aristokratiese familie, gevestig in Saint-Malo, waar die vader 'n fortuin verdien in koloniale handel. François-René, die jongste van tien kinders (van wie 4 in kinderskoene gesterf het), woon ver van sy ouers en sy ouma in Plancoët. In 1777 verhuis die gesin na die kasteel van Combourg. François-René het daar 'n kinderjare deurgebring wat hy dikwels somber beskryf het met 'n stilswyende vader en 'n bygelowige en siek moeder, maar vrolik en gekultiveerd. Na sy studies in Bretagne word hy op 17-jarige ouderdom 'n tweede luitenant in die Navarre-regiment onder bevel van sy broer. In 1788 kom hy na Parys en vestig literêre kontakte, begin hy in hierdie omgewing met die skryf van verse vir dieAlmanak van die muses.
In 1789 neem hy deel aan die State van Bretagne en word die storm van die Bastille aanskou. Twee jaar later het Chateaubriand die rewolusionêre Frankryk na die Nuwe Wêreld verlaat, met die voorwendsel om die Noordwestelike Passage te soek. 'N Jaar lank reis hy na Noord-Amerika, woon by die inboorlinge en teken sy gedig Les Natchez ter plaatse. In 1792 trou hy met Céleste, by wie hy geen kinders gehad het nie. Hy vertrek na Koblenz met die leër van emigrante, wat in die Hemelse Bretagne gebly en in hegtenis geneem is. Chateaubriand is gewond tydens die beleg van Thionville, hy is na herstel in Jersey vervoer: dit was die einde van sy militêre loopbaan.
Hy bly in Londen, in alle nood, gedwing om Franse lesse te gee en vertalings vir boekhandelaars te doen. In 1794 is sy broer, sy skoonsuster en 'n deel van hul gesin in Parys onder 'n guillotyn geplaas. In 1797 publiseer hy dieHistoriese, politieke en morele opstel oor antieke en moderne revolusies, beskou in verband met die Franse rewolusie. Hy spreek politieke en godsdienstige idees uit wat min in harmonie is met die idees wat hy later sal verklaar, en die werk bly ongesiens deur kritiek.
Keer terug na Napoleoniese Frankryk
Chateaubriand het in 1800 onder die konsulaat van Bonaparte na Frankryk teruggekeer. Hy was 'n tyd lank aan die hoof van die oorsig. Mercurius uit Frankryk waar hy sy roman in 1801 gepubliseer het Atala wat groot bewondering wek! Omstreeks dieselfde tyd het hy gekomponeer Rein. In 1802 publiseer hy die Genie van die Christendom gedeeltelik in Engeland geskryf, en waarvan Atala en Rein, oorspronklik, is slegs episodes. Hierdie gebeurtenisboek dui op 'n terugkeer van godsdienstiges na 'n revolusionêre ontkristendomisering!
Opgemerk deur Napoleon, is hy gekies om kardinaal Fesch na Rome te vergesel as eerste sekretaris van die ambassade. Hy stel Céleste voor om hom te volg, maar die een wat haar verbintenis met Pauline de Beaumont ken, weier die huishouding tot drie ... In 1804 verteenwoordig hy die konsulêre Frankryk naby die Republiek Wallis. Toe hy verneem van die teregstelling van die Duc d'Enghien, bedank Chateaubriand. Sy breek met Napoleon is voltrek met die proklamasie van die Ryk: Chateaubriand betree die opposisie.
Chateaubriand het homself slegs toegewy aan Letters en besluit om 'n Christelike epos te skryf. Hy was gretig om die plekke te besoek waar hy self die aksie sou opstel en het Frankryk verlaat (met die dokumente in orde van die keiserlike regering) en in 1806 deur Griekeland, Klein-Asië, Palestina en Egipte gereis .
Met sy terugkeer, verban deur Napoleon drie ligas uit Parys, verhuis hy saam met sy vrou (wat ook sy Souvenirs geskryf het) in die omgewing van Vallée-aux-Loups. Dit is waar hy gekomponeer het Die martelare, gepubliseer in 1809. Met sy reisnotas publiseer hy in 1811 die roete van Parys na Jerusalem. Dieselfde jaar word hy verkies tot lid van die Académie française. Soos hy egter in sy ontvangstoespraak beplan het om sekere dade van die rewolusie die skuld te gee, het Napoleon nie ingestem om hom te laat uitspreek nie: hy mag dus nie sy setel in besit neem voor die herstel nie.
Chateaubriand onder die Restourasie
Chateaubriand verwelkom die terugkeer van die Bourbons met vreugde, op 30 Maart 1814 publiseer hy 'n mees virulente pamflet teen die gevalle keiser: Van Buonaparte en die Bourbons. Hierdie pamflet word in duisende eksemplare versprei. Volgens Chateaubriand self sou Lodewyk XVIII gesê het dat hierdie pamflet hom tot 100 000 man bedien. Chateaubriand word ambassadeur in Swede, maar hy het nie tyd om Parys te verlaat nie omdat Napoleon van die Elbe-eiland ontsnap het, en sy ongelooflike herowering van Frankryk begin! Gedurende die honderd dae het hy in die bagasie van die koning na Gent gevlug en selfs lid van sy kabinet geword (hy het ook 'n Verslag oor die staat Frankryk).
Terug in Parys na Waterloo het Chateaubriand, lid van die Kamer van eweknieë, in Desember 1815 gestem vir die dood van maarskalk Ney (Maarskalk van Napoleon, saam met Louis XVIII en wat gedurende die Honderd dae na Napoleon teruggekeer het). Peer of France, Chateaubriand was ook minister van staat, ten minste totdat hy beskaamd was omdat hy die ordonnansie van 5 September 1816 (in La Monarchie volgens die Handves) aangeval het wat die 'Onopspoorbare kamer' (kamer ontbind) afgevaardigdes). Chateaubriand keer terug na die opposisie, onder die ultraroyaliste, en word een van die hoofredakteurs van die konserwatiewe, terwyl hy by Madame Récamier se salon gaan kuier het.
In 1820, tydens die sluipmoord op die hertog van Berry, het hy Memoires geskryf oor die lewe en dood van die hertog, wat geneig was om hom nader aan die hof te bring. In 1821 word hy aangestel as minister van Frankryk in Berlyn, toe ambassadeur in Londen en die volgende jaar verteenwoordig hy Frankryk op die Kongres van Verona (waar daar besluit is om tussen Frankryk in te gryp teen die Spaanse liberale). Met sy terugkeer word hy minister van buitelandse sake en bestuur die Spaanse vraag suksesvol. Hy is egter in 1826 ontslaan omdat hy nie met die regeringshoof, monsieur de Villèle, kon saamstem nie. Chateaubriand keer dus terug na die opposisie teen de Villèle, maar hierdie keer deur by die liberale party aan te sluit. In die Huis van eweknieë, soos in die Journal of debates, wil hy die verdediger wees van persvryheid en die vryheid van Griekeland, wat hom baie gewild gemaak het.
Toe Villèle val, word hy aangestel as ambassadeur in Rome (1828), maar hy bedank toe die Polignac-bediening oorneem. Al hoe meer in stryd met die konserwatiewe partye, ontnugter oor die toekoms van die monargie, het hy ná die rewolusie van 1830 uit die sakewêreld getree en selfs die Huis van eweknieë verlaat. Nadat hy sy politieke loopbaan beëindig het, manifesteer hy hom net in skerp kritiek teen die nuwe regering van Louis Philippe (Van die herstel en die verkiesende monargie, 1831), deur reise na die gesneuwelde gesin, en deur die publikasie van 'n Memoir oor die gevangenskap van die hertogin van Berry (1833), memoires waaroor hy vervolg is, maar vrygespreek is. Hy publiseer ook in 1831 Historiese studies, opsomming van die universele geskiedenis waar hy die Christendom wil hervorm wat die samelewing hervorm. Hierdie werk is bedoel as die voorblad van 'n geskiedenis van Frankryk, wat lank bepeins word, maar onvoltooid is.
Hy het sy laaste jare saam met sy vrou in Parys deurgebring Herinneringe van anderkant die graf begin sedert 1809. Sy laaste werk wat 'n "bevel" van sy belydenis was, is Rancé se lewe, 'n biografie van Dominique-Armand-Jean Le Boutillier de Rancé (1626-1700), wêreldse abt-eienaar van die kasteel Véretz, in Touraine. Céleste sterf in 1847 en François-René volg haar op 4 Julie 1848. Haar oorskot is na Saint-Malo vervoer en volgens haar wense op die rots van Grand Bé, 'n eilandjie in die hawe van haar geboorteplek, na die see neergelê. , wat te voet vanaf Saint-Malo bereik kan word as die see teruggetrek het.
• Atala, of The Loves of Two Savages in the Desert (1801)
Jong René word in Mississippi verwelkom deur die Natchez-stam. Hy is bevriend met 'n ou Indiër, Chactas, wat Frankryk in die tyd van Lodewyk XIV besoek het. Chactas vertel hom van sy jeug, hoe hy gevange geneem is deur 'n vyandige stam, maar bevry is deur die pragtige Atala, wat tot die Christendom bekeer is. In hul vlug ontmoet hulle Vader Aubry wat aanbied om hulle te verenig deur die heilige bande van die huwelik nadat hy Chactas gedoop het. Maar Atala, wat haar moeder as maagdelikheid toegewy het, vergiftig haarself eerder as om die moedersgelofte te verbreek, onbewus daarvan dat die priester hierdie gelofte kan vrystel ... In hierdie werk na aan die tragedie prys Chateaubriand die Christendom. en beskryf 'n gemeenskap naby aan die vroeë gefantaseerde ure van die vroeë kerk. Hierdie werk het die skilder Girodet geïnspireer, wat in 1808 Atala au tombeau vervaardig het.
• René, of die gevolge van passies (1802)
René word aangebied as 'n voortsetting vanAtala, maar hierdie keer is dit 'n jong Fransman wat aan 'n Indiër vertel van sy weemoedige lewe. Hierdie verhaal gevul met milt en ongemak word dikwels beskou as 'n standaardwerk vir die romantiese beweging. Verskeie sleutel temas word bespreek:
- Eensaamheid: René is 'n eensame en gekwelde wese, uiteindelik sleg geïntegreer in die samelewing van sy tyd.
- Broederliefde: Slegs Amélie, René se suster, vind guns in sy oë. Die gemoedstoestand van die romantiese held hang af van die kwaliteit van hul verhouding. Maar agter die romantikus wou sommige die hartstogtelike (maar kuise) liefde van Chateaubriand vir sy suster Lucile sien.
- Die reis: René is op soek na paaiement 'n groot reisiger ... soos François René de Chateaubriand, ook ...
- Godsdiens: Amélie kom al hoe nader aan godsdiens, tot op die punt om bevele te neem. Hierdie situasie pynig René tot op die hoogste punt, verdeeld soos hy is tussen hartseer en bewondering.
• Die genie van die Christendom (1802)Hierdie werk is geskryf na 'n groot terugkeer na die geloof van Chateaubriand na die dood van sy moeder:
'Ek het 'n Christen geword. Ek het nie toegegee aan groot bonatuurlike ligte nie; my oortuiging het uit my hart gekom: ek het gehuil en geglo. "
In hierdie sleutelwerk van sy bibliografie wil Chateaubriand die superioriteit van die Christendom bo ander godsdienste en ateïsme demonstreer. Om die meeste van sy voorgangers agteruit te neem, wil hy nie bewys dat die Christendom uitstekend is onder die voorwendsel dat dit van God kom nie, inteendeel, hy wil aantoon dat die Christendom inderdaad uitstekend is, en dat dit ten grondslag lê daaraan. dat dit van God kom!
Daarom streef hy daarna om die bydraes van die Christendom tot die mensdom op alle terreine te bestudeer: kuns, poësie, sedes ...
•Die martelare, of die triomf van die Christelike geloof (1809)
In hierdie roman volg Chateaubriand 'n jong Romeinse goewerneur wat tot die Christendom bekeer het: Eudore. Eudore bevry Velléda, die dogter van 'n rebelle-druïde wat die stryd hervat ... Die verhaal is die van 'n onmoontlike liefde, Velléda word halsoorkop verlief op haar vyand, Eudore, en weier self om haar te ontvang ... Ten spyte daarvan, sny die pragtige druïdesse haar keel toe. Maar die tragedie stop nie daar nie omdat Eudore self swig, 'n martelaar van die Christendom ...
Velléda word 'n tema van beeldhouwerk en skilderkuns.
• Van Buonaparte en die Bourbons, en van die noodsaaklikheid om ons wettige vorste saam te trek vir die geluk van Frankryk en die van Europa (1814)
Omstrede anti-Napoleoniese pamflet by geleentheid van die eerste abdikasie van Napoleon I.
• Herinneringe van anderkant die graf (1848)
Hierdie groot outobiografiese projek is beslis die bekendste werk van Chateaubriand. Hierdie Mémoires sou oorspronklik eers vyftig jaar na die dood van die skrywer verskyn het, maar dit was anders omdat Chateaubriand die uitbuitingsregte aan 'n maatskappy afgestaan ​​het wat geëis het dat die boek by die dood gepubliseer moes word om finansiële probleme die hoof te bied. van die skrywer. In 'n sekere sin is hierdie herinneringe soortgelyk aan dié van Saint-Simon, of Confessions of Rousseau: Chateaubriand roep sy persoonlike lewe op, maar ook die groot historiese gebeure waarvan hy die tydgenoot was: Revolusie, Republiek, Ryk, Restourasie ... doen die werk van 'n historikus terwyl hy sy ego en sy weemoed openbaar.