Hoe om die bestaan ​​van God te bewys - Nuttige wenke - 2021
Viktor Petrovich Lega vertel of dit nodig is om die bestaan ​​van God te bewys, of sulke getuienis ons geloof sal laat wankel, watter argumente die bestaan ​​van God sal bevestig, hoe om die waarheid van geloofservaring te verifieer.
Hallo liewe vriende! Die gesprek van vandag, vanaf 'n reeks vergaderings wat aan Ortodokse apologetici gewy is, sal voortgaan met die onderwerp wat die laaste keer begin is - oor die verhouding van geloof en rede.
Soos ons reeds gesien het, is daar geen teenstrydigheid tussen rede en geloof waaroor ongelowiges, ateïste daarvan hou om te praat nie. Geloof is voller, meer holisties as een gedagte. Geloof sluit vrye wil, sintuiglike waarneming en emosies in, sodat dit so 'n omvattende toestand van die mens is, wat onder meer sy rasionele vermoë insluit. Hieruit volg 'n ernstige gevolgtrekking: geloof is nie teenbewus nie, maar superintelligent. Ons het tot die gevolgtrekking gekom in die laaste gesprek.
Maar 'n meer belangrike en ernstige gevolgtrekking kan gemaak word: die gees moet aan die geloofsake deelneem. Ons kan nie net oor geloof praat, oor God praat nie - ons moet ons verstand verbind met die kennis van God. En die onderwerp van ons gesprek vandag, sowel as die volgende paar, is: is dit moontlik en nodig om die bestaan ​​van God te bewys?
Bewys of glo net?
Is dit moontlik om te bewys dat God bestaan? Of moet hierdie standpunt slegs oor geloof ingeneem word? Maar ons het tot die gevolgtrekking gekom dat dit nodig is om God nie net te ken nie, maar ook deur die geloof. Wat die bewys van die bestaan ​​van God betref, kom daar ook baie verskillende besware. Byvoorbeeld, dit: waarom die waarheid van God die waarheid is? Of dit: is dit moontlik om die bestaan ​​van God te bewys? Is dit nodig om die bestaan ​​van God te bewys? Is ons besig om ons eie geloof te verkleineer deur die bestaan ​​van God te bewys? Maar die verlossing van die mens geskied deur die geloof, lees ons in die Heilige Skrif. So sal dit nie 'n verraad van ons geloof wees nie?
Om antwoorde op sulke vrae te vind, laat ons ons wend tot die erfenis van die Kerkvaders en kyk wat hulle daaroor geskryf het.
Verbasend genoeg sal ons nie 'n eenparige mening oor hierdie kwessies onder die heilige vaders sien nie. Baie vaders het hulle nie eers toegespreek nie. By die monnik Maximus die belydenis, een van die grootste Christen-filosowe, sal ons byvoorbeeld geen redenasie vind oor die bewys van die bestaan ​​van God nie. En St. Gregorius, die teoloog, skryf in sy "Woord oor nederige wysheid, kuisheid en onthouding": "Afleidings lei weinig tot die kennis van God, want vir elke konsep is daar 'n ander, die teendeel ... en elke gedagte oor God meet altyd iets soos myne en sigbaar," daarom kom God "self na die suiweres, omdat die woning van die suiwer slegs suiwer is." Sint Gregorius verwys ons eksplisiet na die argumente van antieke skeptici dat 'n ander, die teendeel, toegepas kan word op enige redenasie, enige begrip. En dus suggereer die gevolgtrekking homself - dit is waarskynlik nie die moeite werd om die bestaan ​​van God te bewys nie, dit is beter om Hom as 'n suiwer geloof te beskou.
St. Basil die Grote: "Die konsep van geloof in God word voorafgegaan deur die konsep - naamlik die konsep dat God is"
Maar sy beroemde vriend, St. Basil die Grote, skryf: "Maar die konsep van geloof in God word voorafgegaan deur die konsep, naamlik die konsep wat God is, en ons versamel dit uit die oorweging van wesens. Want ons ken wysheid, krag en goedheid, en oor die algemeen onsigbaar vir Hom, wat verlig word uit die skepping van die wêreld. So erken ons Hom en ons Here. Omdat God die Skepper van die wêreld is, en ons deel is van die wêreld, volg God en ons Skepper. En geloof volg op hierdie kennis "(Brief 227 (235)). Die geloof volg dus op kennis, sê St. Basil die Grote.
Wie moet glo? Aan St. Gregorius die teoloog of aan St. Basil die Grote? Eerwaarde Maximus, die belydenis, wat geen bewys lewer van die bestaan ​​van God nie? Of lewer eerw. John Damaskin, wat 'n bewys lewer van die bestaan ​​van God voordat hy God in sy werk ''n Akkurate aanbieding van die Ortodokse Geloof' 'bespreek? Wat, vaders weerspreek mekaar? Nee! Die Vaders van die Kerk het geen teenstrydighede nie. Hulle benader hierdie kwessie bloot vanuit verskillende oogpunte. Aangesien die rede, soos ons gesien het, nie identies is met die geloof nie, maar slegs 'n integrale deel daarvan is, kan ons natuurlik die rede gebruik en die waarheid van die geloof bewys. Bewyse van die bestaan ​​van God is dus heeltemal moontlik. St. Basil die Grote, Gregorius die teoloog, Athanasius van Alexandrië, eerw. Johannes van Damaskus, skryf hieroor ... Maar terselfdertyd is dit onmoontlik om die geloof net tot rede te verminder. Geloof is hoër as die rede, en dit is onmoontlik om die bestaan ​​van God as 'n sekere meetkundige stelling te bewys. Maar om die gees te verwaarloos, sou ook verkeerd wees. Soos u kan sien, is alles nie so eenvoudig nie.
Dit is onmoontlik om die bestaan ​​van God te bewys, maar om te bewys dat dit moontlik en selfs nodig is
En die gevolgtrekking wat ons kan formuleer is: dit is onmoontlik om die bestaan ​​van God te bewys, maar dit is nodig om dit te bewys, dit is moontlik en selfs nodig. Want soos Basilius die Grote gesê het: 'geloof volg kennis.' En die teoloog St. Gregory haal ook herhaaldelik argumente aan wat die rasionaliteit van geloof in God oortuig, byvoorbeeld: "Inteendeel, ons moet glo dat God die Skepper en Skepper van alle wesens is, want hoe sou die heelal kon bestaan ​​as iemand nie besef het nie? het haar nie in 'n harmonieuse komposisie gebring nie? ... anders moet die wêreld, toevallig gedra, soos 'n stormwind van 'n skip, weens willekeurige bewegings van materie onmiddellik ineenstort, verkrummel en terugkeer na die oorspronklike chaos en wanorde "(Woord 14. Oor liefde vir die armes).
Waarom bewys dit?
Natuurlik is sommige mense wat 'n passie het vir wetenskap en 'n groter mate as die ander vertrou om die bestaan ​​van God te bewys, eenvoudig nodig. Maar hier word dikwels 'n ander beswaar geopper: dit is onmoontlik om die bestaan ​​van God te bewys, omdat God onbewustelik is. Die wese van God is onkenbaar - dit is 'n teologiese aksioma. Maar hier kom 'n eenvoudige vervanging van konsepte. Ja, die wese van God is onbekend, en ons kan dit nie weet nie wat daar is 'n god. Maar ons kan sê dat God is daar - en dit is 'n heel ander idee. Ons kan weet van die bestaan ​​van God, maar nie oor sy wese nie. Daarom is so 'n argument steeds verkeerd.
Daar is dikwels 'n ander argument: waarom bewys die bestaan ​​van God? Vir iemand wat reeds in God glo, is dit sinloos om dit te bewys: hy het geen bewyse nodig nie. En aan iemand wat nie in God glo nie, hoe bewys jy dit? Laat ons die woorde van die heilige Gregorius, die teoloog, onthou dat die teendeel teen enige stelling teengestaan ​​kan word. En elke min of meer slim atheïst sal altyd ons betoog aanbied en die teendeel bewys dat daar geen God is nie. Dit blyk dus dat dit onmoontlik is om die bestaan ​​van God te bewys en dat al ons pogings om 'n ateïs te oortuig, betekenisloos sal wees.
Met ander woorde, bewyse sal nie 'n ateïs help nie, en 'n gelowige het dit nie meer nodig nie. Maar in hierdie skynbaar logiese volgorde van redenering lê 'n ernstige fout. Ons beskou 'n persoon as iets staties, klaargemaak. Die gelowige het volgens so 'n konsep geen twyfel nie, hy word nie deur versoekings en twyfel oorwin nie, en die ateïs is 'n persoon wat, soos dit is, nie alreeds weerspieël en nie na die waarheid soek nie. Alle mense dink, soek, twyfel egter. Bewyse van die bestaan ​​van God kan 'n Ortodokse persoon by tye van 'n hartseer twyfel help om sy geloof te behou, terwyl ateïste, inteendeel, kan help om te dink. Miskien nie onmiddellik nie, maar na 'n jaar, na tien jaar, sal hierdie persoon skielik die argumente onthou wat hy in 'n apologetiese boek gehoor het of gelees het, en in ander omstandighede op 'n ander vlak van sy geestelike en intellektuele ontwikkeling, tot geloof kan kom. Die bewyse vir die bestaan ​​van God moet dus steeds ernstig opgeneem word.
In die Ortodokse Kerk bestaan ​​daar geen leer wat sê dat dit onmoontlik is om die bestaan ​​van God te bewys nie en dat God slegs deur die geloof gesien moet word. Laat my u daaraan herinner dat die woorde "alleen deur die geloof" - "sola fide" in Latyn - nie deur die Vaders van die Kerk gepraat is nie, maar deur die beroemde hervormer van die Kerk Martin Luther, wat sy begrip van God met die Katolieke gekontrasteer het. Slegs deur die geloof word die mens gered, slegs deur die geloof word God volgens Luther geken. Volgens die Ortodokse leer moet God geken word deur geloof en rede. Rede help 'n persoon om te verstaan ​​dat God kan bestaan. En dat Hy regtig bestaan, kan u sien, nadat hy al sy eie geloofservaring beleef het.
Wanneer onmoontlik sonder God
U kan dus die bestaan ​​van God bewys. Maar 'n ander vraag ontstaan: hoe kan u dit bewys? Ons gewone lewenspraktyk sal ons hiermee help.
Hoe kan ons die bestaan ​​van 'n voorwerp bewys? As ek sê: "Bewys asb. Dat ek op 'n stoel sit," sal een van julle glimlag: "Wat is daar om te bewys ?!" Alles is voor die hand liggend. U sien, voel hierdie stoel. Dit wil sê, die beste bewyse is direkte sensoriese ervaring. Soos die mense sê, is dit beter om een ​​keer te sien as om honderd keer te hoor. Daarom is een van die metodes van bewys bewys, waarneming. Maar nie altyd nie, en nie alles kan direk gesien en gevoel word nie. Daarom wend ons ons soms tot indirekte argumente. Sulke getuienis word veral suksesvol in die natuurwetenskappe toegepas. Hoe, byvoorbeeld, kundiges op die gebied van kosmologie bewys die bestaan ​​van "swart gate", verre planete? Hierdie voorwerpe is in beginsel nie waarneembaar nie. 'Swart gate' word bewys deur die afwyking van die beweging van sommige sterre. Die bestaan ​​van planete wat om sommige sterre wentel, word bewys deur die ongewone flikkering van hierdie sterre. Die bestaan ​​van elektrone in die drade word bewys deur die feit dat daar lig in die kamer brand. Ons bewys die bestaan ​​van sommige voorwerpe wat om die een of ander rede nie waargeneem kan word nie, deur die manifestasie van sommige van hul eienskappe, deur enkele sigbare verskynsels, wat ons slegs kan verklaar deur aan te neem dat daar iets onwaarneembaar is: "swart gate", planete, elektrone ... - elkeen van ons kan baie ander voorbeelde bied.
Ons praat oor die hipotese van die bestaan ​​van God, want ware oortuiging in die bestaan ​​van God word nie bereik deur redenering nie
Op dieselfde manier word die bestaan ​​van God bewys. Die ateïs sê dikwels dat hy nie die bestaan ​​van God nodig het nie, dat hy al die verskynsels in hierdie wêreld kan verklaar sonder om die hipotese van God te gebruik. Onthou die beroemde woorde van die wiskundige en sterrekundige P.-S. Laplace oor God, het hulle na bewering aan Napoleon gesê: "Meneer, ek het nie hierdie hipotese nodig nie." Laplace het nie die hipotese van God nodig om die rotasie van die planete om die son te verklaar nie. Ons sal egter beswaar maak, dit is onmoontlik om soveel verskynsels in hierdie wêreld te verklaar sonder die aanname van die bestaan ​​van God. Dit is juis die betekenis van die bewys van die bestaan ​​van God. Ons sal so gaan: ons sal daardie eienskappe van ons wêreld daarop wys onmoontlik verduidelik sonder 'n hipotese van God. Ek dring aan op hierdie woord: 'onmoontlik'. Dit is 'onmoontlik' en nie 'moeilik' nie, soos 'n mens dikwels hoor: dit is moeilik om so 'n verskynsel te verklaar sonder die hipotese van God. Hierdie woorde is die beste geskenk vir 'n ongelowige, soos 'n ateïs onmiddellik sal sê: 'Julle is lui mense, julle wil nie die weg van ingewikkelde wetenskaplike kennis volg nie. Dit is makliker vir u om dit met die bestaan ​​van God te verduidelik, omdat u ongeletterde ignoramus is. ' Die gevolgtrekking word hieruit gemaak: godsdiens is die lot van mense wat lui, ongeletterd, onkundig, obscurantiste, ens. Dus gaan dit nie so moeilik wees nie, naamlik onmoontlik sonder 'n hipotese van die bestaan ​​van God te kan verduidelik. En presies sonder hipoteseomdat 'n ware oortuiging in die bestaan ​​van God nie bereik word op die vlak van redenering nie, maar op die vlak van ervaring - daardie selfde godsdienstige ervare getuienis waarvan ek hierbo gepraat het.
Was daar 'n ervaring?
Soos u kan sien, kan alle bewyse van die bestaan ​​van God in twee groepe verdeel word: godsdienstig ervare, dit wil sê 'n direkte ontmoeting met God, en indirekte bewyse wat volg op die waarneming van die wêreld rondom ons. Ons lees oor die moontlikheid van so 'n bewys by die apostel Paulus, wat in die brief aan die Romeine skryf: "Sy ewige krag en goddelikheid ... is sigbaar deur die oorweging van skeppings" (Rom. 1: 20). Die groot apostel het ook beweer dat ons die bestaan ​​van God, sy grootheid, kan ken deur ons wêreld waar te neem.
Maar die oortuigendste, sekerste bewys van die bestaan ​​van God is: ek herhaal weer 'n direkte ontmoeting met Hom. Elke Ortodokse Christen het ongetwyfeld so 'n ontmoeting met God beleef. Dit is die vreugde van gebed. Dit is die genade wat elkeen van ons kan ervaar terwyl ons in die tempel van God is ... En sommige heiliges het 'n ontmoeting met God gehad, soos hulle sê, van aangesig tot aangesig, maar gewoonlik het hulle geswyg oor so 'n ervaring. Ons vind die bekendste bewys van hierdie ervaring by die apostel Paulus, maar hy verkies ook om van homself te praat in die derde persoon: 'Ek ken 'n persoon in Christus wat veertien jaar oud is (in die liggaam - ek weet nie of dit buite die liggaam is nie - ek weet nie: God weet) was verheug oor die derde hemel. En ek weet van so iemand (ek weet net nie - in die liggaam of buite die liggaam nie: God weet) dat hy in die paradys verheug was en onbeskryflike woorde gehoor het dat iemand nie gesê kan word nie "(2 Kor. 12: 2-4). Die apostel weet nie hoe hy verheug was nie, hy sê dat die woorde wat hy gehoor het, nie weer kan vertel word nie, maar hy is absoluut oortuig dat hy in die paradys verheug was. En die feit dat wat gesien en gehoor is, kan nie beskryf word nie, is een van die belangrikste eienskappe van godsdienstige ervaring. Want dit is 'n ontmoeting met iets heeltemal anders, nie soos iets in ons sensuele, materiële wêreld nie. Daarom is dit onmoontlik om oor hierdie ervaring te vertel. Die konsepte wat ons gebruik is immers van toepassing op ons sensuele wêreld.
Soos ons sien, is die ontmoeting met God onverklaarbaar. Die ateïs sal natuurlik glimlag en sê: 'Wat is hierdie' ontmoeting met God '? Dit is waarskynlik 'n hallusinasie of opsetlike misleiding - dit is moeilik om dit uit te vind, maar dit is voor die hand liggend. En so 'n ervaring kan nie bevestig word nie! Normale ervaring in wetenskap is een wat herhaal kan word. En hoe kan ek die ervaring van die ontmoeting met Christus wat die apostel Paulus, terwyl hy nog steeds Saulus was, op pad na Damaskus herhaal? Ek kan honderde kere Damaskus toe gaan en net die skroeiende son voel ... 'Daarom verklaar ateïste Saul se voorval as 'n sonstilstand, hallusinasie: van 'n perd geval, sy kop seergemaak het ... Maar hoe kan ons verduidelik dat Saul daarna 'n apostel geword het? jou geloof? Wat, al die mense wat van die perd geval en hallusinasies ervaar het as gevolg van sonstaking, het hul lewens so dramaties verander?
Een van die kriteria vir die waarheid van godsdienstige ervaring is 'n skerp verandering in die mens se lewe.
Een van die ongetwyfelde kriteria vir die waarheid van godsdienstige ervaring is 'n skerp verandering in die mens se lewe. Hierdie verskynsel is nog nie volledig ondersoek nie, indien enigsins moontlik, ondersoek. Dit is 'n verskynsel van die innerlike lewe van die mens. Hoe en waarom verander iemand skielik dramaties? En dikwels verander dit so dramaties dat dit doodgaan, die seëninge van die lewe weier. Word heeltemal anders! As hy voor hierdie eksperiment heeltemal immoreel kon gewees het, dan is die immorele daad eenvoudig vir hom ondenkbaar.
Een van die eerste vrae oor die identifisering van godsdienstige ervaring is gestel deur die Amerikaanse filosoof en sielkundige William James in die boek 'The Variety of Religious Experience'. Dit bied baie voorbeelde uit die geskiedenis, waaronder die voorbeeld van die apostel Paulus, asook gevalle wat aan Jakobus bekend is oor so 'n ongelooflike transformasie van die mens, wat slegs verklaar kan word deur 'n ontmoeting met 'n ander werklikheid. Na hallusinasies, na 'n sonstilstand, nadat hy van 'n perd geval het, verander 'n persoon nie sy lewe nie, 'n persoon herstel net en onthou sy pynlike toestand presies as 'n siekte.
Vergadering met God het geen bewys nodig nie. Die persoon wat hierdie vergadering oorleef het, beskou dit as die beste bewys. Laat ons die woorde van St John Chrysostom onthou dat ware geloof bestaan ​​in die feit dat dit onmoontlik is om nie die onsienlike te glo nie. Dit is die resultaat van 'n ware ontmoeting met God.
En ek beklemtoon: hierdie ervaring van ontmoeting met God kan slegs in die Kerk plaasvind. Dit is daar waar genade op 'n persoon kan neerdaal. Ek is altyd by die ateïste wat sê: 'Bewys dat God bestaan ​​- en miskien sal ons glo' - ek raai u aan om nie net na verskillende argumente te luister ten gunste van die bestaan ​​van God nie, maar om u lewe te verander, in die tempel te kom en die volle krag van genade te voel. .
Maar nogtans, voordat u iemand oortuig om kerk toe te gaan, moet u hom eers voor die hipotese stel dat God is dat nie alles in ons wêreld sonder God verklaar kan word nie. Maar sulke argumente - indirekte getuienis - sal ons tydens ons volgende vergaderings oorweeg.
Eksterne optrede sonder 'n geestelike basis sal magteloos wees
Aartsprys Cyril Caleda
In die geskiedenis van Rusland het Russiese mense herhaaldelik opgetree ter verdediging van hul geloof, soms selfs met wapens in hul hande. Hier kan u voorbeelde noem van die Heilige Prins Alexander Nevsky en ander generaals.
Dit is duidelik dat die situasie in daardie verre tyd, die situasie wat aan die begin van die XX eeu plaasgevind het en aan die begin van die XXI eeu bestaan, anders is.
Dit sou vreemd wees as die Ortodokse nou, wanneer daar 'n aanval op die Kerk is, wapens opneem en probeer om iets met die swaard of met 'n masjiengeweer teen teenstanders te doen. Но активные действия, в том числе и обращение за поддержкой к судебным инстанциям, к органам правопорядка, с моей точки зрения правомерны.
Внешние действия без духовной основы будут бессильны и бесполезны. En as daar 'n sterk geestelike grondslag is, en daarmee verdedig die Ortodokse hul geloof deur een of ander soort konfrontasie, is dit 'n voortsetting van die tradisie van die verdediging van geloof wat nog altyd by ons mense was.
Daar kan onthou word dat die patriarg Tikhon in 'n beroemde brief sy kudde geseën het om op te staan ​​vir die verdediging van die geloof en die Ortodokse heiligdomme (wat die Bolsjewiste vermoedelik sou verwyder ten gunste van die honger) en in die verdediging voortgaan, selfs tot hul eie dood.
Dit was in reaksie op hierdie boodskap dat die nuwe martelare van Shui na vore gekom het. Dit was die opvallendste manifestasie van die effek van hierdie boodskap. Maar op ander plekke was daar soortgelyke voorvalle, dank die Here, sonder sulke bloedvergieting.
Die New Martyrs het gesê dat daar geen konfrontasie nodig was tydens die gesprek oor die beskerming van hul lewens nie. Hulle was gekant teen mense wat hulself waag om hulle te red. Dit is 'n offer van jouself en hier is 'n heel ander formulering van die vraag.
As 'n priester persoonlik beledig en gedreig word, moet hy die oortreder vergewe. Dit sal Christelik wees. Maar ons, die geestelikes en die aartsvader, is eerstens verplig om die heiligdomme te beskerm, ons geloof te beskerm ...
Kerk het nooit geweld gebruik nie
Aartsprys Sergius Pravdolyubov. Foto deur Julia Makoveichuk
Die Kerk het nog nooit geweld gebruik nie. 'N Voorbeeld van die houding van Ortodokse mense tot enige geweld is die evangelieverhaal toe die Here gearresteer is. Die apostel Petrus het die Verlosser probeer beskerm en een van diegene wat gekom het - Malchus - met 'n swaard geslaan en sy oor afgekap. Die Here het gesê: "Gee jou swaard terug op sy plek, want almal wat die swaard neem, sal met die swaard vergaan."
En die Christene van die eerste eeue het hul marteldood nie verset nie ...
Ignatius, die Goddraer, het wonderlike woorde gesê: "Laat my as voedsel van diere wees en deur hulle bereik God. Ek is die koring van God: laat die diere my slyp sodat ek suiwer brood van Christus kan word ... Ag, as ek nie die diere wat vir my voorberei is, verloor het nie! Ek bid dat hulle gretig na my sal jaag. '
Hier is die Christelike standpunt oor hierdie kwessie.
Toe my oupa in die gevangenis gehou word en daarna verhoor word, het al die inwoners in die hof verskyn en 'n ware betoging gehou. Hulle het protes aangeteken teen die hofuitspraak sodat die regters gevlug het, weggekruip teen 'n houthut. Die glasdeur is gebreek ... En Vader Michael het opgestaan, sy hand opgesteek en gesê: 'Asseblief, gemeentelede, bedaar. Moenie dit doen nie! "Dit is die patroon - moenie weerstand bied met wapens in die hand nie. Dit is 'n kerklike posisie. Die priester het geen reg om iemand dood te maak of te beseer nie: hy is 'n predikant.
Alhoewel weerstand moontlik is. Wettig is. As apostel verdedig Paulus sy regte as 'n Romeinse burger. Weerstand kan selfs aksie wees, maar nie geweld nie. In die geskiedenis van die bisdom Yaroslavl is daar 'n merkwaardige voorbeeld, ongelukkig 'n baie seldsame voorbeeld. Ek kan nie die presiese naam van die tempel in hierdie bisdom onthou nie, en die klokkie wonderbaarlik bewaar. Toe hulle opdaag om foto's te neem, het al die inwoners van die omliggende dorpe na die tempel gekom en met 'n dik tapyt op die grond gelê: "Laat hulle klokkies op ons gooi." Dit is 'n uitstekende voorbeeld van bloedloos en nie-gewelddadig weerstand. Die klokkies het daar oorleef tot in ons tyd.
Ons ken die voorbeeld van biskop Andronik (Nikolsky), aartsbiskop van Perm. In die gevangenis het die ondersoekbeampte baie onbeskof met hom gepraat en aangevoer dat Vladyka sleg teenoor die Sowjet-regime verkeer. Vladyka was in 'n cassock en panagia in die gevangenis. Hy het gesê: 'Ek is 'n Ortodokse biskop en ek kan jou nie vertel deur enige optrede of woorde dat jy sleg optree nie. Maar ek sal jou iets anders vertel ... "Met hierdie woorde haal Vladyka Andronik sy panagia uit, draai dit netjies in 'n sakdoek en sê dan:" Maar as ek nie as 'n biskop praat nie, maar as 'n gewone mens, sou ek 'n masjiengeweer en almal van julle neem Ek sou hom skiet. " Toe trek hy 'n panagie aan en voeg by: "Maar ek kan dit nie doen nie, want die Here laat nie sulke gedrag toe nie."
Die owerhede was bang, en Vladyka het sy lewe hard beëindig: hy is met lewende aarde gebombardeer.
Hier is die verhouding van geweld en nie-geweld.
Een baie opgeleide en baie begaafde persoon in die Huis van Wetenskaplikes het my letterlik aangeval met die woorde: "Kyk, jy is trots op jou oupas en agterouers dat hulle heilige martelare is. Maar dit is die skuld vir wat in ons land gebeur het. Hulle moes die mense opvoed sodat die Bolsjewiste die wapen opgeneem het, hy hulle almal van die aardbodem af sou waag. ' Ek het geantwoord dat my voorouers nie daaraan gewoond was nie, en as dit nie die beraming van die heilige martelare was nie, is dit nog onbekend waar ons almal sou wees ...
Een geleerde wat by die Sretensky Seminarium klasgehou het, het gesê dat die slagspreuk "For Faith, Tsar and Fatherland" nie ná die rewolusie gewerk het nie.
Toe hulle die Port Arthur-ikoon van die Moeder van God gedurende die Russies-Japannese Oorlog na die leër wou bring en plegtig bymekaarkom, draai hulle na die generaals en sê: 'Ons het dit nie nodig nie.'
En later het Lev Davydovich Trotsky gesê: "As die Russiese volk na die rewolusie die slagspreuk 'For Faith and Fatherland' voorgehou het en dit gevolg het, sou ons dit waag. ' Op grond van die woorde van Trotsky het mense dus nie geloof gehad nie - nie generaals of gewone kleinboere nie.
In die eerste helfte van die 19de eeu het die dogter van Fedor Ivanovich Tyutchev Anna in haar dagboek geskryf oor hoe mense lelik optree in die kerk in die Winterpaleis: hulle praat heeltyd. Die soewerein, en dit was Nicholas I, sal streng na hulle kyk, hulle sal stilbly, en na drie minute weer - om te praat.
Dit wil sê, dit het alles lank gelede begin. En nou hoor jy gereeld uitroeptekens: "O, wat Rusland voorheen heilig en helder was, o, wit offisiere!" Dit gaan oor mense wat al op baie maniere die mag verloor het - geestelik, moreel, menslik.
Iets soortgelyks gebeur nou. Ons blaas: "Verteenwoordigers van ander nasionaliteite kom" Ons is nie lief vir hulle nie, ons kla dat hulle Moskou, die Verre Ooste vul ... En wie is die skuld daarvoor? Ons Russe.
Ek het geskrewe bewyse - die broer van my oupa - die heilige martelaarsvader Nicholas, wat in 1941 in Ryazan geskiet is. In 1917 - 1918 skryf hy: "Die mense het nie kerk toe gegaan nie, maar toe die gruwels, onderdrukkings, teregstellings - van priesters sowel as gewone mense - begin het, het hulle almal wakker geword. En hulle het tempels begin besoek en herstel. ' Dit wil sê, mense het skokke nodig om wakker te word.
Daarom, watter soort gewelddadige weerstand kan daar wees as daar geen mag was nie, wanneer daar is wat ons, ons mense en hul toestand verdien het.
Onthou 'n meer antieke geskiedenis. Die profeet Jesaja het 200 jaar voor die inval van Kores die Perse oor hierdie oorwinnaar geskryf. En daar is sulke woorde: "Ek hou u regterhand vas om al die nasies vir u te verower."
Persiese Kores is daardie leier met baie mense wat nie beter is as ander nasies nie, maar ander het so gesondig dat die Here hierdie nasies toegelaat het om te slaan, te onderwerp. Soos die Duitsers toegelaat het om Moskou self te bereik.
Alhoewel - later - het hy gespaar en die Allerheiligste Theotokos gesmeek.
Die Bolsjewiste is 'n gevolg van die vorige ontwikkeling, toe daar 'n manier was om nie te glo nie. Dit is dus nie nodig om te sê wat morele Rusland was nie, en skielik het die Bolsjewiste gekom en alles vernietig. Die Bolsjewiste het nie "skielik" verskyn nie ...
Dank die Here dat daar nuwe martelare is. Ons hou vas aan hulle. Hulle prestasie bestaan. Dit hang af van die eerbied vir hul buit en die verheerliking van nuwe martelare of ons sal aanhou bestaan ​​of ophou bestaan ​​...
Ja, kwaad moet met geweld teëstaan. Die Shuya-martelare, sowel as ander nuwe martelare van Rusland, het hierdie krag ten volle getoon. Hierdie krag is die krag van heiligheid. Hulle het nie probeer om gewapende verset teen die vervolgers te bied nie, en nie 'n politieke stryd met die ateïstiese owerhede gevoer nie. Hulle het slegs verwerp wat teenstrydig was met die Christelike gewete, en was bereid om tot die dood in die Waarheid te staan. As gevolg hiervan, het hul liggaamlike dood aan die hand van die vervolgers 'n oorwinning vir die Kerk geword. Dit was nog altyd so in die geskiedenis van die Kerk sedert die aardse lewe van Christus self, en dit kan nie anders nie.
Opgestel deur Oksana Golovko
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Ervaring van die nuwe martelaars: goed moet met vuiste wees of hoe kan u die geloof beskerm?