Post-modernisme is nie 'n bedreiging in die verre verskiet nie. Dit het die Evangeliese Kerk en die manier waarop ons 'kerk doen' reeds baie diep geïnfiltreer. Omdat die Amerikaanse Kerk die sentrum is wat die res van die wêreld beïnvloed (deur middel van die vele prominente sprekers wat regoor die wêreld reis en optree), volg Suid-Afrika hierdie tendens. Die 'Opkomende Kerk' is die formele uitdrukking van hierdie geloofsoortuigings. Op informele vlak beteken dit dat daar reeds diegene is wat hulle nie met die 'Opkomende Kerk' identifiseer nie, maar reeds hierdie geloofs­oortuigings hul eie gemaak het.
Daar was nog altyd verskeie alternatiewe evangelies. Maar nou, met post-mo­dernisme, word hierdie evangelies, wat die Christendom wil omskep in 'n 'gebruikersvriendelike leefstyl' wat ons help om gelukkiger te leef, die gemeenskap help vorm en sosiale kwessies aanspreek, baie gewilder. Wat is gemarginaliseer? Die Kruis, sonde, hel, sondebelydenis en die ewige lewe. Wanneer sonde enigsins genoem word, word dit deur mense as kwetsend beleef. Hoe God daaroor voel, is vir hulle van min­der belang. Nodeloos om te sê, indien Christene die 'polities-inkorrekte dele' in hul aanbieding van die Evangelie ignoreer, word die ware Evangelie nie meer aangebied nie en ware bekerings kan dus nie plaasvind nie.
Dit is wel 'n geldige evangelisasiebenadering en het tog verlossingswerk tot gevolg gehad. Maar dit kan egter pro­bleme tot gevolg hê. Indien dit as die enigste benadering gebruik word, sal 'n groot aantal mense wat nie in die kerk belangstel nie, nooit die ware Evangelie hoor nie. As die Evangelieboodskap op sigself 'versag' word net om mense nie af te skrik nie, sal dit ook problematies wees. Post-modernisme en die 'Opkomende Kerk' het egter nog 'n tree van tradisionele Evangelisasie weggetree. Hulle is voorstanders van 'gesprek en dialoog'. Met ander woorde, hulle gesels met mense ten einde gemeenskaplike gronde te vind en hoop dan dat daar bekerings mag plaasvind. Die Christelike godsdiens word as 'n alternatiewe leefstyl aangebied – nog 'n 'keuse' – en die Evangelie verswak.
Tradisionele Christendom bied Jesus as dié 'Weg', dié 'Waarheid' en dié 'Lewe' aan. Post-modernisme bied Hom net as 'nóg 'n weg, 'n waarheid en 'n lewe' aan. En daar is 'n reuse verskil! Geen belydenis van sonde nie, net 'n bekering van persoonlike gods­dienstige oortuigings.
Post-moderniste sien derdens geen nood­saaklikheid of verpligting om die Evangelie aan almal (Matt 28) te verkondig nie. Hulle glo dat 'n mens die 'reg' moet verdien om die Evangelie aan iemand te bied sonder om aanstoot te gee, eerstens deur verhou­dings te bou en goeie werke te doen sodat die Christendom 'n goeie beeld mag hê.
Moderne liberalisme, wat die rasionele denke en anti-superna­turalisme beklemtoon, het korte mette met alle sendingpo­gings van die Protestantse kerke in die 1920's en 1930's gemaak. Post-modernisme en die 'Opkomende Kerk' bedreig moderne sending­aksies. Dus, as deel van wêreldevangelisasie en -sending­aksies, behoort die hele Post-moderne ideologie en die 'Opkomende Kerk' tuis beveg te word.