Was dit ooit onwettig dat twee mense van verskillende godsdienste in die Verenigde Koninkryk trou? - Inligting
Was dit ooit onwettig dat 2 mense van verskillende godsdienste (bv. Katoliek en Anglikaan) in die Verenigde Koninkryk trou? Ek verwys slegs na 'burgerlike huwelik'. Ek is seker, selfs nou, dat die Katolieke kerk 'n huwelik van 'n Anglikaan en 'n Katoliek moontlik nie as 'geldig' beskou nie, maar vir die doeleindes van die burgerlike wet kan hulle wettig getroud wees. Was daar in die Verenigde Koninkryk ooit 'n wettige huwelik as die twee mense van verskillende Christelike gelowe was?
Indien wel, wanneer het dit verander? Wanneer is hierdie huwelik wettig gemaak?
Ja inderdaad! Gedurende die strafwetperiode van die 18de eeu was daar wette in Noord -Ierland wat daarop gemik was om "Protestante te beskerm teen die besoedeling van poppery" (Akenson, 111)
U vind hierdie huweliksgeskiedenis in die weste moontlik interessant. Die huwelik het begin as 'n ooreenkoms tussen gesinne en was 'n suiwer sekulêre aangeleentheid volgens die Romeinse patriargale tradisie, wat gewoonlik nie die wense van die bruid in ag geneem het nie. Die opkoms van die Christelike kerk in die Middeleeuse Europa het die idee meegebring dat die huwelik tussen gewillige vennote moet wees. In die 16de eeu het Martin Luther die huwelik weer uit die kerk gestoot. Die herstel het dit teruggebring in die kerk ... as gevolg van hierdie tafeltennis en die bestaande godsdienstige diversiteit, dink ek dat dit ongewoon sou gewees het om intergeloofswette elders in die Verenigde Koninkryk te hê.
Van 1290 tot ongeveer 1655 was dit waarskynlik onwettig om met 'n Joodse te trou. Maar dit is net omdat dit onwettig was om Joods te wees. Dit is 'n spesiale antwoord op die vraag, meestal omdat ek op soek was na 'n voorbeeld wat nie Rooms -Katolieke betrek het nie.
Wel, daar is die Wet op Skikking wat almal wat Katoliek is, of getroud is met een, uit die opvolgingslyn haal. Dit verbied dit egter nie heeltemal nie.
Huwelik van dieselfde geslag, die praktyk van die huwelik tussen twee mans of tussen twee vroue. Alhoewel huwelike van dieselfde geslag deur die wet, godsdiens en gebruik in die meeste lande van die wêreld gereguleer is, het die regs- en sosiale reaksies gewissel van viering aan die een kant tot kriminalisering aan die ander kant.
Sommige geleerdes, veral die Yale-professor en historikus John Boswell (1947–1994), het aangevoer dat vakbonde van dieselfde geslag in die Middeleeuse Europa deur die Rooms-Katolieke Kerk erken word, hoewel ander hierdie bewering betwis het. Geleerdes en die algemene publiek het in die laat 20ste eeu toenemend in die kwessie begin belangstel, 'n tydperk waarin gesindhede teenoor homoseksualiteit en wette wat homoseksuele gedrag reguleer, veral in Wes -Europa en die Verenigde State geliberaliseer is.
Die kwessie van huwelik van dieselfde geslag het gereeld emosionele en politieke botsings tussen ondersteuners en teenstanders veroorsaak. Teen die vroeë 21ste eeu het verskeie jurisdiksies, op nasionale sowel as subnasionale vlak, huwelike van dieselfde geslag in ander jurisdiksies gewettig, konstitusionele maatreëls getref om te voorkom dat huwelike van dieselfde geslag goedgekeur word, of wette uitgevaardig is wat geweier het om dit te erken huwelike wat elders plaasgevind het. Dat dieselfde handeling deur verskillende groepe so verskillend geëvalueer is, dui op die belangrikheid daarvan as 'n sosiale aangeleentheid in die vroeë 21ste eeu, maar dit toon ook aan in watter mate kulturele diversiteit binne sowel as onder lande voortduur. Vir tabelle oor huwelike van dieselfde geslag regoor die wêreld, in die Verenigde State en in Australië, sien onder.
Was dit ooit onwettig dat twee mense van verskillende godsdienste in die Verenigde Koninkryk trou? - Geskiedenis
In Engeland is die lys van verbode huwelike in 1560 deur die Church of England opgestel en tot die 20ste eeu onveranderd gebly. Ek het die oorspronklike lys hieronder weergegee. Omdat dit op 'n presiese, maar taamlik ingewikkelde manier aangebied word, het ek die lys hier omskep in 'n makliker verstaanbare vorm.
'N TAFEL VAN KINDER EN AFFINITEIT 
WAAROM ALMAL VERWANTE IS, WORD VERBOD IN DIE SKRIF EN ONS WETTE OM SAAM TE HUWELIK
'N Vrou mag nie met haar trou nie
6 Pa se suster se man
7 Moeder se suster se man
8 Man se pa se broer
9 Man se ma se broer
21 Seun van die dogter van die seun
22 Dogter se dogter se man
24 Vrou se dogter se dogter
24 Man se dogter se seun
27 Broer se dogter se man
28 Suster se dogter se man
29 Vrou se broer se dogter
30 Vrou se suster se dogter
Elkeen wat verwant is, is in die Skrif en ons wette verbied om saam te trou
Geen neefs word genoem nie, wat verbasend is, aangesien dubbele eerste neefs (eerste graad en normaal) in hul verhoudings gelyk is aan onderskeidelik volle en halwe sibbe. Ook word halwe sibbe nie genoem nie, maar ek dink dat die insluiting van halwe sibbe implisiet in die algemene terme 'broer' of 'suster' is. In dieselfde trant word half ooms, half tantes, half neefs en half niggies implisiet by hul Dit word duideliker gemaak in latere lyste waar spesifiek na halwe sibbe verwys word.
Die volledige stel skoonfamilie en stiefverwante is ingesluit om by die ekwivalente bloedverwante met dieselfde naam te pas, behalwe die volgende:
Stief suster Stiefbroer
Dit lyk vreemd om stiefbroers en stiefsusters uit te sluit, terwyl stiefseuns en stiefdogters ingesluit word. Die eerste veranderinge is in 1907 aangebring:
Die huwelikswet van 1907 verwyder no. 17 uit die verbode lys (vrou se suster en man se broer), mits die eerste eggenoot in elke geval oorlede is. Verdere veranderinge het in 1921, 1931 en 1949 gevolg:
Die huwelikswet van 1921 het nr. 18 (broer se vrou en suster se man) het voorsien dat broer of suster in elke geval oorlede is.
Die huwelikswet van 1931 verwyder 6, 7, 8 en 9 (Tannie en Skoonou) en 27, 28, 29 en 30 (Skoonniggie en Skoonneef), mits die betrokke Oom, tante, niggie en neef was dood.
Die huwelikswet van 1949 bevestig die vorige 3 dade en bevat spesifiek familielede van 'halfbloed'.
'N TAFEL VAN KINDER EN AFFINITY 
WAAROM ALMAL WAT VERWANTE IS, WORD DEUR DIE KERK VAN ENGELAND VERBOD OM SAAM TE HUWEL
'N Vrou mag nie met haar trou nie:
14 Pa se moeder se eggenoot
15 Moeder se moeder se man
16 Man se vader se pa
17 Man se ma se pa
19 Vrou se dogter se dogter
19 Man se dogter se seun
20 Seun van die dogter van die seun
20 Dogter se dogter se man
22-23 Oom en Half Oom
24-25 Niggie en halfniggie
24-25 Neef en Half Neef
Om te beklemtoon dat die tien 'skoonfamilie', verwyder uit die bogenoemde lys, slegs met die genomineerde persoon kon trou as alle vorige eggenote dood was, is 'n tweede lys ingesluit:
1. Oorlede suster se man
2. Oorlede man se broer
3. Oorlede vrou se broer se dogter
3. Oorlede man se broer se seun
4. Oorlede vrou se suster se dogter
4. Oorlede man se suster se seun
5. Broer se oorlede seun se vrou
5. Broer se oorlede dogter se man
6. Suster se oorlede seun se vrou
6. Suster se oorlede dogter se man
7. Pa se oorlede broer se vrou
7. Pa se oorlede suster se man
8. Ma se oorlede broer se vrou
8. Ma se oorlede suster se man
9. Oorlede vrou se pa se suster
9. Oorlede man se pa se broer
10. Oorlede vrou se ma se suster
10. Oorlede man se ma se broer
Sedert 1949 was daar nog verskeie huwelikswette wat uitloop op die 1986 -wet wat die regulasies op datum gebring het.
Die volgende bloedverwante is onder alle omstandighede steeds verbied om te trou:
In 1960 is die beperkings op die skoonfamilie genoem in tabelle 26 en 27 verwyder. Dit beteken dat hulle nou vry kan trou, ongeag of die voormalige gade dood is. dit laat egskeidings in hierdie kategorie toe om weer te trou.
Die volgende skoonfamilie kan ook trou sonder enige beperkings, dit wil sê ongeag of hul eerste eggenote nog lewe of nie:
Voormalige vrou se pa se ma
Pa van voormalige eggenoot
Voormalige vrou se ma se ma
Voormalige man se ma se pa
Seun se seun se voormalige vrou
Seun se dogter se voormalige man
Dogter se seun se voormalige vrou
Dogter se dogter se voormalige man
Die oorblywende stiefgenote kan nou trou mits hulle ouer as 21. Die jonger persoon mag ook nie as 'n kind van die ouer persoon se gesin behandel gewees het nie en nooit onder die ouderdom van 18 jaar onder dieselfde dak as die ouer persoon gewoon het nie.
Oud -vrou se dogter
Voormalige man se seun
Pa se voormalige vrou
Ma se voormalige man
Pa se pa se voormalige vrou
Pa se ma se voormalige man
Ma se pa se voormalige vrou
Ma se ma se voormalige man
Voormalige vrou se seun se dogter
Seun van voormalige man se seun
Oud -vrou se dogter se dogter
Seuntjie van voormalige man se dogter
Die oorblywende skoonfamilie kan ook trou as hulle albei ouer as 21 is en enige voormalige eggenote oorlede moet wees.
Voormalige vrou se ma
Voormalige man se pa
Seun se voormalige vrou
Dogter se voormalige man
'N Nuwe verbode kategorie is nou bygevoeg vir aangenome kinders:
Aanneemma of voormalige aanneemma
Aannemende vader of voormalige aanneemvader
Aangeneemde dogter of voormalige aangenome dogter
Aangeneemde seun of voormalige aangenome seun
Dit is verbasend dat huwelike tussen onverwante aangenome broers en susters (dit wil sê deur dieselfde aanneemouers) aangeneem word.
Die huwelikswette vir Skotland en Noord -Ierland is soortgelyk aan Engeland en Wallis, behalwe dat Skotland ook die volgende verbode bloedverhoudings insluit:
Kommentaar op die 1986 -regulasies
My kritiek is dat daar steeds geen sinvolle reëls is oor die huwelik tussen 'bloed' -familielede nie. Die enigste logiese manier sou wees om 'n verpligte vlak van inteling vas te stel waaroor dit nie toelaatbaar is nie. Byvoorbeeld, as die maksimum verhoudingskoëffisiënt tussen vennote op 1/8 vasgestel word, sou dit die intelingskoëffisiënt tot 1/16 (6,25%) beperk. Huwelike tussen enkele eerste neefs sou dan steeds toegelaat word, maar nie tussen dubbele eerste neefs nie. Dit sou ook vakbonde tussen half oom en half niggie en tussen half tante en half nefie toelaat. As dit ingestel sou word, sou die lys van verbode huwelike tussen 'bloed' familielede dan word:
Double First Cousins ​​(eerste graad)
Oom-niggie en tante-neef
Ook enige ander ongewone neef of ander verhoudings met 'n R -waarde van 1/4 of hoër (sien verbeterde verhoudings.)
Hierdie syfers kan slegs as 'n riglyn gebruik word, aangesien vorige inteling (bekend of onbekend), veral in klein geslote populasies, nominaal lae verhoudings soos eerste neef (R = 1/8) tot 1/4 kan laat styg. In hierdie spesiale situasies sou dit nodig wees om 'n geneties gekwalifiseerde paneel te hê om die wysheid van sekere huwelike te beoordeel. Die voorkoms van enige oorerflike afwykings in 'n gesin moet ook in ag geneem word.
Bloedskande word deur Martin (1990) gedefinieer as: '' Seksuele omgang tussen 'n man en sy ma, dogter, suster, halfsuster of kleindogter, of tussen 'n vrou ouer as 16 en haar pa, seun, broer, halfbroer of oupa. Selfs al stem albei vennote in, is bloedskande 'n kriminele oortreding as die vennote van hul verhouding weet. Dit kan tot 7 jaar gevangenisstraf (of met 'n meisie onder 13 jaar met 'n maksimum lewenslange gevangenisstraf) opgelê word, maar sonder die toestemming van die direkteur van openbare vervolging kan geen vervolging ingestel word nie. Bogenoemde verhoudings sluit onwettige verhoudings in. Dit is 'n statutêre oortreding vir 'n man om 'n meisie aan te moedig om bloedskande met hom te hê, maar as sy jonger as 16 was, sou sy nie aan enige misdaad skuldig wees as omgang plaasvind nie. "
Afgesien van godsdienstige beperkings, spruit die idee dat bloedskande slegs lede van die naaste gesin moet omvat uit die begeerte om kwesbare kinders te beskerm. Vanuit die biologiese oogpunt is alle intele inteling egter skadelik en ongewens, selfs as dit familielede buite die kernfamilie betrek.
Bogenoemde lys sluit verskeie verhoudings uit wat so nou of selfs nouer is, wat die verhoudingskoëffisiënt betref, as dié binne. Die volgende is 'n paar voorbeelde:
Ouma-kleinseun. Dit is 'n seksistiese uitsluiting, hoewel bloedskande van oupa en kleindogter meer geneig is om te gebeur, maar as bloedskandering van ouma en kleinseun voorkom, is dit net so ernstig.
Oom-niggie en tante-neef seksuele vakbonde word uitgesluit, alhoewel hul verhoudingskoëffisiënte dieselfde is as tussen halfsibs en oupa-kleindogter (R = 1/4).
Dubbele eerste neefs van beide tipes (eerste graad en normaal), met R -waardes gelyk aan onderskeidelik Full en Half sibs, word ook uitgesluit. Net so is enige van die ander ongewone neefverhoudings wat vroeër beskryf is, met 'n verhoudingskoëffisiënt van 1/4 of hoër. Gegewe die erns van die straf vir statutêre bloedskande, dink ek dat hierdie hegte neefverhoudings ten minste onder die lys van verbode huwelike moet verskyn.
 1955 -uitgawe van die Book of Common Prayer (Church of England)
 Geneem uit die 1908 -uitgawe van The Book of Common Prayer (Church of England)
In die eerste plek kan u in die Verenigde Koninkryk nie skielik trou nie. Die prosedure is om eers kennis te gee by 'n registrateurskantoor van u keuse, en dan ten minste vier volle weke (28 dae) te wag, en as daar geen besware teen die huwelik is nie, kan u trou. Nou is 'n huwelik tussen twee nie-burgers 'n bietjie meer werk as dit.
Om as 'n nie-inwoner buite die EER of Switserland kennis te gee, moet u na die Verenigde Koninkryk kom met 'n visum vir huweliksbesoekers. Dit het 'n soortgelyke effek as 'n standaard besoekersvisum, maar gee u die reg om kennis te gee en in die Verenigde Koninkryk te trou, maar word ook deur die immigrasiebeheer meer ondersoek. U sal nie net 'n egte verhouding hoef te bewys nie, maar ook 'n ysterbeklede saak maak dat u nie sal besluit om permanent in die Verenigde Koninkryk te bly nadat u getroud is nie.
Dit gee dus 'n direkte antwoord op u vraag, aangesien u op besoekersvisum nie eers by die registrateurskantoor kennis kan gee nie, aangesien hulle sal vra oor u immigrasiestatus. Benewens die huweliksvisum, is daar ook baie ander vereistes waaraan u moet voldoen voordat u in die Verenigde Koninkryk kan trou, kyk op die webwerf gov.uk wat daaraan toegewy is. As u meer hieroor wil leer, maak die daaropvolgende vrae oor spesifieke dele wat onduidelik is, oop.
U kan nie in die Verenigde Koninkryk trou met 'n standaard besoekersvisum nie. Dit is 'n beperking van die visum, nie van die Britse huweliksprosedures nie.
Die enigste uitsondering is as u reeds 'n burgerlike vennootskap het - en u kan ook nie 'n nuwe burgerlike vennootskap op 'n SVV stig nie.
Wat trou betref, is daar vyf verskillende reëls in Engeland en Wallis wat bepaal hoe u trou, en Skotland en Noord -Ierland verskil weer.
Die vyf reëls is: Registrateur: Dit is die enigste reëls vir 'n nie-godsdienstige ('burgerlike') huwelik; dit vereis dat die huwelik vier weke kennis gegee moet word, wat openbaar gemaak word. Troues moet by die registerkantoor wees (wat baie basies is) of op 'n gelisensieerde plek (waarvoor u natuurlik moet betaal). Lisensiëring van plekke is baie ingewikkeld en u moet seker maak dat die lokaal reeds gelisensieer is, want (tensy u baie ryk is) sal dit te duur wees om 'n lokaal net vir u troue te lisensieer. 'N Belangrike reël is dat slegs binnenshuise plekke 'n gelisensieerde buitelug troue nie onder 'n registrateur kan hou nie. Troues van dieselfde geslag word toegelaat by registrateurs.
Joodse huwelike: die raad van afgevaardigdes van Britse Jode keur Joodse huwelike goed, en hulle gee rabbi's 'n lisensie om huwelike te verrig. As u albei Joods is, is Joodse huwelike baie buigsaam, sonder kennisgewingvereistes of moet die lokaal gelisensieer wees - Joodse troues is omtrent die enigste buitelug troues in Engeland. Dit is aan die rabbi om troues van dieselfde geslag toe te laat of nie.
Quaker -huwelike: Die Society of Friends keur Quaker -huwelike goed en is nie onderhewig aan eksterne regulering nie. Dit is egter onwaarskynlik dat hulle 'n huwelik sal goedkeur wat nie deel uitmaak van 'n gewone vergadering vir aanbidding in 'n huis vir vriende nie, dus u moet redelik lid wees van 'n gewone vergadering om een ​​te hê. Hoewel kwakers toegelaat word om buite troues te hou, doen hulle dit nie. Kwakers laat troues van dieselfde geslag toe.
Ander godsdienste (behalwe Jode, Quakers en Church of England): 'n Plek van aanbidding moet gelisensieer wees om troues te hou. U moet 28 dae voor die troue by die registerkantoor kennis gee, net soos vir 'n troue met die registrateur, maar die godsdienstige vierer sal die troue hou en registreer. Die lisensie vir die plek van aanbidding sal bepaal of huwelike van dieselfde geslag toegelaat word (meestal nie).
Church of England: kennisgewing geskied hetsy deur middel van Banns of 'n lisensie. Elke drie van die drie Sondae voor die troue moet die baniere gelees word, maar dit moet gelees word by die kerk waar die troue sal plaasvind en by die huiskerke van albei deelnemers. Andersins het u 'n lisensie nodig - 'n algemene lisensie as u buite Engeland en Wallis woon, maar EER (insluitend Britse, EU) of Switserse burgers is. Alternatiewelik kan u op die gewone manier kennis gee by 'n registrasiekantoor vir 'n burgerlike huwelik, wat u 'n Superintendent Registrar's Certificate verleen - dit is die enigste manier om in die Engelse Kerk te trou as een of albei mense onderdane is van lande buite die EER (of Switserland). Kerk van Engeland se troues kan nie dieselfde geslag wees nie.
Die registrateur sal altyd u immigrasiestatus nagaan voordat u kennis kan gee.Die enigste manier om dit te doen is Banns (maar u woon nie in die Verenigde Koninkryk nie, so dit sal nie werk nie), om 'n spesiale lisensie van die aartsbiskop van Canterbury te kry vir 'n troue in die Kerk van Engeland (baie onwaarskynlik, laat ons eerlik wees) , of om Joods of Quaker te wees. Alhoewel die huwelik in hierdie gevalle wettig sou wees, sou dit ook 'n oortreding van u visum wees, en u sal waarskynlik gedeporteer word.
In beide Skotland en Noord -Ierland word alle troues 28 dae voor die tyd aan 'n registrateur in kennis gestel, wat beteken dat die registrateur op daardie stadium die immigrasiestatus nagaan. Die troue in hierdie lande is baie meer buigsaam as in Engeland en Wallis (veral: u kan in die buitelug trou in Skotland), maar die wet is baie meer gestandaardiseerd.
As u wil trou, het u 'n visum vir huweliksbesoekers nodig (as u van plan is om na die huwelik buite die Verenigde Koninkryk te woon) of 'n gesinsvisum (as u van plan is om na die huwelik in die Verenigde Koninkryk te woon). Ek verwag dat u dit moeilik sal vind om 'n huweliksbesoekersvisum te kry as u beoogde gade permanent in die Verenigde Koninkryk woon, aangesien dit onwaarskynlik is dat die immigrasiebeampte glo dat u nie van plan is om na die huwelik saam met u gade te woon nie.
Eerlik My Beste. Gay mans trou met reguit vroue! Hier is hoekom!
Hoe argaïs dit ook al mag klink, selfs met al die media -hype, wat feestelike stappe vorentoe bring vir LGBTQ -regte, word daar steeds 'n vuil, klein samelewingsgeheim onder die mat geborsel. gay mans word steeds in massas gedwing, beskaamd en geloofsvergiftig om die regte ding te doen-trou met heteroseksuele vroue, al weet hulle (die mans) dat hulle gay is.
Nou, voordat u glashuisbewoners u wrede mondelinge en veroordelende aanvalle begin gooi, nooi ek u uit om op 'n stapel Bybels te sweer dat u in 'n gay man se skoene gestaan ​​het, emosioneel en intellektueel deur die druk van die gesin, die kerk en die samelewing wees die heteroseksuele huweliksoort. Ja, staan ​​in sy skoene en sorg dat dit perfek pas soos die gordel van Aspoestertjie, voordat u u neerbuigende, goddelose stiefsuster, niesende mond oopmaak.
As u nie verwarring in seksuele oriëntasie geleef het nie, gay -skaamte gevoel het, of snags wakker gelê het met die begeerte dat u die gay regtig sou kon wegbid, dan het u eerlikwaar niks om by te dra tot hierdie bespreking nie en alles om uit verder lees te leer. waarom sommige gay mans die weg van heteroseksuele huwelik neem, in plaas van om die waarheid te aanvaar van wie hulle is - gay mans!
In my boek wat onlangs vrygestel is, kan u die hele binnekant wat ek op die punt staan ​​om in u grysstof te bestee, as u besluit om u gedagtes oop te maak vir 'n werklikheidskontrole - Eerlik My Beste, ek is gay: 'n Laat Bloomers -gids om uit te kom. Weereens, vir diegene onder u wat glo dat u beter weet as ons wat die reis beleef het; as ek net my woord neem, sal dit die vlamme van my wêreld teen die uwe aansteek.
In plaas daarvan het ek besluit om nie net uittreksels uit my boek oor die reis te deel nie, maar om eerstens persoonlike ervarings te gee van 'n voorbeeld van medereisigers wat gekies het om "ek doen" om al die verkeerde redes te sê.
Die steekproefneming: mans tussen die ouderdomme 30 en 60. Baby boomers en Gen X'ers. Die meeste het die knoop met hul vroue tussen die ouderdomme van 21 - 35 en tussen die jare 1973 - 2002 vasgemaak. Hulle huwelike het tussen 8 - 38 jaar geduur.
Redes waarom hulle besluit om te trou (hier word u uitgenooi om u gedagtes oop te maak en mooi te luister!)
• Ek het wonderlike ouers wat ek baie liefgehad het, en ek wou hulle nie teleurstel nie. Ek het gedink ek kan homoseksuele gevoelens oorkom deur te trou en kinders te hê.
• Ek het werklik geglo dat as ek die regte dinge doen, God my gehoorsaamheid sou eerbiedig en dit sou laat werk.
• Ek is getroud met my beste vriend. Ek wou saam met haar 'n lewe en 'n gesin skep. Ek het gedoen wat ek wou doen, nie net wat die samelewing gesê het ek moet doen nie, en ek is nie spyt daaroor nie. Ek het gedink dit sou die gedagtes en gevoelens wat ek vir mans gehad het, wegneem.
• Ek het getrou omdat ek 'n normaliteitsideaal wou bereik wat gebaseer was op oortuigings wat my familie en godsdiens op my neergelê het, nie op die oortuigings wat ek ooit op my eie uitgedink het nie. Ek het gehoorsaam gedoen wat van my verwag word, omdat ek gedink het ek het geen ander keuse nie.
• Ek wou alles doen wat my reguit maak.
• Ek het geglo dat as ek nie trou nie, almal sal weet of op een of ander manier sal uitvind dat ek GAY is!
• Ek het getrou omdat ek nie sterk genoeg was om familie, godsdiens en die samelewing te verdedig nie. Ek is gebore en getoë deur homofobiese mense en strukture, en ek is oortuig om 'n homofobiese gay man te wees.
• In baie konserwatiewe Christelike kringe is dit net verwag dat huwelik en kinders baar. As ek destyds uitgekom het, sou ek uit die kerk geskop gewees het. Ek het net gedink dit is die regte ding - diep binne -in. Ek dink ek het gedink dit sal my regmaak. Ek was te bang om die regte my uit te laat - dit was veiliger om in 'n huwelik weg te kruip.
• Ek wou hê die vermoedens van 'hy moet gay wees' moet ophou. Ek wou my geloof eer. Ek wou seks hê. Ek was seker dat seks met 'n vrou homoseksuele gevoelens sou laat verdwyn. Dit het ongeveer 5 jaar gedoen. Ek wou normaal wees.
• Ek was angstig daaroor, maar het hoop dat ek eendag ten volle tot haar aangetrokke kon wees. As ek die regte dinge gedoen het, getrou was en in my toewyding aan haar volgehou het dat God dit sou eerbiedig en my toelaat om my doelwitte te bereik.
• Ek het gedink dat die huwelik my sou laat inpas en soos almal sal wees. Ek het nog nooit ingepas nie. Ek is my hele lewe lank gepik en geboelie en ek wou in die samelewing wees.
• Ek wou "normaal" en "reguit" wees. Ek was regtig lief vir my vrou. Sy was my beste vriend. Ek wou 'n gesin hê en om die 'American Dream' te hê, het ek gevoel dat ek nooit as 'n gay man sou kon wees nie. Ek wou die gay in my ontken en 'n reguit lewe lei.
Soos u kan sien/hoor, is dit nie so swart en wit as wat u dink as u bereid is om die pragtige en pynlike verhale van hierdie mans waar te neem/te luister nie, om u self te eer en al die kleure van die gay reënboog te wees. Maar laat ons ook dieper kyk na die ooreenkomste van redenasie - godsdiens, gesinsverwagtinge, skande in die samelewing, dekades van die 70's, 80's en 90's toe gay iets 'n vuil woord was, selfs al het dit meer algemeen geword om oor te praat .
Vir my en my ervaring herhaal ek die woorde van elke man, hul ervarings, hul geskatte ouderdom toe hulle getroud is, die lengte van hul huwelike (myne was 13 jaar) en die borrels van oortuigings en druk wat veroorsaak dat ek die deksel toemaak. die drukkoker wat my verborge gay lewe sou word. Hierdie uittreksel uit Eerlik gesê My Dear I'm Gay gee u 'n redelike goeie aanduiding van waar my kop was tydens hierdie alles.
"Om laat in die lewe uit te kom, was nie maklik, lekker, vreugdevol, 'n koekwandeling of 'n verbysterende orgasme nie. Eintlik was dit al die dinge en dan 'n paar. My ervaring was meer soos 'n drag queen wat ek gespeel het straight man, wat regtig 'n gay man was, wat voorgee dat hy nie gay is nie, sonder grimering of kostuums om die illusie vir 'n lang, lang tyd te laat werk. Juis die rede hoekom dit uiteindelik ontrafel is, omdat dit my minder as 'n Oscar was prestasie van die heteroseksuele lewe. Soos baie van u wat dapper genoeg is om hierdie boek te koop (maak seker dat u 'n goeie wegkruipplek daarvoor het of die Kindle -weergawe kry), kon ek nie byhou of ek kom nie Was nie seker dat ek my spore bedek het, my verhale in orde gehou het of selfs weggeglip het nie. Daardie sakke het so vrek swaar geword en daar was nie 'n warm bellboy in sig om dit te dra nie. Wel, daar was 'n paar bellboys, bu Ek is nie een wat soen en vertel nie. "
Eerlik My Dear I'm Gay, boek uittreksel, Bladsy 9
Alle tong en wang eenkant, die besluit om 'n heteronormatiewe huwelik aan te gaan, alles in die naam van 'die regte ding doen' gebaseer op iemand anders se 'normale', is steeds 'n irriterende, klippie in die samelewing. Elke dag kom gemengde oriëntasiehuwelike tot lewe van misleide pogings tot selfbehoud tot "inpas". Hierdie blatante, bewustelik onbewuste ontkenning van self lei tot jare lange, outentieke lewe, asof daar geen ander keuse is nie.
In werklikheid, ongeag u seksuele oriëntasie, is hier 'n paar waarheid wat u moet oorweeg.
'Ouers, die samelewing en selfs vriende vertel ons' wie ons moet wees 'en' wat ons moet glo ', wat 'n belaglike vinnige pas gee om gereeld op te slaan! As dit vir u werk, dan wonderlik, dit werk vir jou. Moenie aanstoot neem nie, niks bedoel nie. Seldsamer as om heerlike vrugtekoek te vind, dit is moeilik om 'n mens te wees, laat staan ​​homoseksueel, en dan om gesteek te word deur die 'Should Bee' van die lewe wat deur ander op ons gelê is. Moenie u oë rol en wegkyk nie, of spring met 'n valse hand op die bors in: "Nie ek nie!" Ek koop dit nie heuning nie! Erken, jy is meer as een keer deur die "Should Bee's" gesteek ! "As jy dit nie doen nie, sal ek jou net moet klap. En ek is regtig nie lus daarvoor nie, aangesien ons nou eers ontmoet het!"
Eerlik gesê My Dear I'm Gay, boek uittreksel, Bladsy 37
Die brandende vraag wat sommige van u moontlik nog vra, is: "Waarom trou gay mans met reguit vroue?" Eerlik My Beste omdat dit soms tyd neem om die lewe te leef wat u van plan was om te beleef, ervarings wat u nog nie beleef het nie en om mense te omhels wat u wou omhels, sodat u uiteindelik eendag die moed, volwassenheid en selfvertroue sal hê om te aanvaar dat die die waarheid van wie jy is, is belangriker as die valse waarheid om voor te gee dat jy iemand is wat jy nie is nie. Dit is ook die dag waarop u sal ontdek dat ware vryheid voortspruit uit die vertroue dat u genoeg is om uself te wees.
In die Romeinse Ryk het die keiser Augustus huwelikswetgewing ingestel, die Lex Papia Poppaea, wat huwelik en vrugbaarheid beloon het. Die wetgewing het ook boetes opgelê op jongmense wat nie trou nie en op diegene wat egbreuk gepleeg het. Daarom is die huwelik en vrugbaarheid tussen die ouderdomme van vyf en twintig tot sestig vir mans en twintig en vyftig vir vroue bepaal.  Vroue wat Vestale Maagde was, is tussen die ouderdomme van 6 en 10 jaar gekies om vir 30 jaar as priesteresse in die tempel van godin Vesta in die Forum Romanum te dien, waarna hulle kon trou. 
Dit was bekend dat adellike vroue so jonk as 12 jaar trou, , terwyl vroue in die laer sosiale klasse meer geneig was om in hul tienerjare effens verder te trou.   Die vader het die reg en plig om 'n goeie en bruikbare pasmaat vir sy kinders te soek, en kan 'n verloofing van 'n kind reël lank voordat hy of sy volwasse word (volwassenheid).  Om die belange van hul geboortegesinne te bevorder, sou dogters van die elite in 'n eerbare gesin trou.  As 'n dogter kon bewys dat die voorgestelde man 'n slegte karakter het, kan sy die wedstryd met reg weier. 
Histories kon individue op 'n baie jong ouderdom 'n huwelikskontrak aangaan. Dit val saam met tekens van puberteit: soos die begin van menstruasie vir 'n wyfie en die groei van skaamhare vir 'n mannetjie. In antieke Rome is die toepaslike minimum ouderdom beskou as 14 vir mans en 12 vir vroue. 
Na die val van die Wes -Romeinse Ryk en die opkoms van die Heilige Romeinse Ryk, het manorialisme ook gehelp om die bande van verwantskap te verswak en dus die krag van stamme so vroeg as die 9de eeu in die noordweste van Frankryk, gesinne wat op landgoed gewerk het, was klein, bestaande uit van ouers en kinders en soms 'n grootouer. Die Rooms -Katolieke Kerk en Staat het bondgenote geword in die uitwissing van die solidariteit en dus die politieke mag van die stamme wat die Kerk probeer het om die tradisionele godsdiens, wie se familie die familie was, te vervang en die gesag van die ouderlinge van die familielede te vervang met die van terselfdertyd 'n godsdienstige ouderling, is die heerskappy van die koning ondermyn deur opstande deur die magtigste familiegroepe, geslagte of afdelings, wie se sameswerings en moorde die mag van die staat bedreig het en ook die eise van herenheren aan gehoorsame, nakomende werkers.  Aangesien die kleinboere en diensknegte op plase wat hulle by die herehuis gehuur het, gewoon en gewerk het, het hulle ook die toestemming van die heer nodig gehad om te trou. Paartjies moes dus voldoen aan die heer van die herehuis en wag totdat 'n klein boerdery beskikbaar was voordat hulle kon trou en sodoende kinders kon produseer, diegene wat die huwelik wel en wel kon vertraag, is vermoedelik beloon deur die verhuurder .  Huweliksouderdomme in die Middeleeuse Engeland het byvoorbeeld gewissel afhangende van die ekonomiese omstandighede, met paartjies wat die huwelik vertraag het tot in die vroeë twintigerjare toe dit sleg was, maar hulle sou in die laat tienerjare kon trou nadat die Swart Dood, toe daar 'n ernstige arbeidstekort was [ 16] By voorkoms was die huwelik van adolessente nie die norm in Engeland nie. 
In die Middeleeuse Wes -Europa het die opkoms van Katolisisme en manorialisme albei aansporings geskep om gesinne kernachtig te hou, en sodoende het die huweliksouderdom toegeneem dat die Westerse Kerk huwelikswette en -praktyke ingestel het wat groot verwantskapsgroepe ondermyn het. Die Katolieke Kerk het verbonde tussen huwelike verbied, 'n huwelikspatroon wat 'n manier was om stamme (en dus hul mag) in die geskiedenis te handhaaf.  Die Rooms -Katolieke Kerk het gereëlde huwelike ingekort waarin die bruid nie duidelik met die vakbond saamgestem het nie. 
In die 12de eeu het die regsgeleerde Gratian, 'n Canon -regsgeleerde, verklaar dat toestemming vir 'n huwelik nie voor die ouderdom van 12 jaar vir vroue en 14 jaar vir mans en toestemming vir verloof kan plaasvind nie, en toestemming vir verloofing nie kan plaasvind voor die ouderdom van 7 jaar nie wyfies en mans, aangesien dit die ouderdom van die rede is. Nadat die Kerk van Engeland weggebreek het van die Rooms -Katolieke Kerk, het hulle dieselfde minimum ouderdomsvereistes gehad. Ouderdom van toestemming vir die huwelik van 12 jaar vir meisies en 14 jaar vir jongmense is in die Engelse burgerlike wet ingeskryf. 
Die eerste geregistreerde toestemmingswet in Engeland dateer 800 jaar terug. Die betrokke toestemmingswet het te doen met die wet van verkragting en nie die huweliksreg nie, soos soms verkeerd verstaan. In 1275, in Engeland, as deel van die verkragtingswet, het die Statuut van Westminster 1275 dit 'n wangedrag gemaak om 'n 'jongmeisie binne die ouderdom' te "ravish", hetsy met of sonder haar toestemming. Die uitdrukking 'binne die ouderdom' is deur regsgeleerde sir Edward Coke geïnterpreteer as die huweliksouderdom, wat destyds 12 jaar oud was.  'n Wet van 1576 is ingestel met strenger strawwe vir die aantyging van 'n meisie waarvoor die toestemmingsouderdom 10 jaar oud was.  Volgens die Engelse gemenereg was die toestemmingsouderdom, afgesien van die wet van verkragting, 10 of 12 jaar oud en verkragting is gedefinieer as kragtige seksuele omgang met 'n vrou teen haar wil. Om 'n man aan verkragting skuldig te bevind, moes beide geweld en gebrek aan toestemming bewys word, behalwe in die geval van 'n meisie wat minderjarig is. Aangesien die toestemmingsouderdom in alle omstandighede van toepassing was, nie net in fisiese aanrandings nie, het die wet dit ook vir 'n minderjarige meisie (jonger as 12 jaar) onmoontlik gemaak om tot seksuele aktiwiteite in te stem. Daar was een uitsondering: 'n man se dade met sy vrou (vroue ouer as 12 jaar), waarop verkragtingswetgewing nie van toepassing was nie.  Juris sir Matthew Hale het gesê dat beide verkragtingswette gelyktydig geldig was.  In 1875 het die Wet op oortreding teen die persone die ouderdom tot 13 jaar in Engeland verhoog, 'n daad van seksuele omgang met 'n meisie jonger as 13 was 'n misdryf. 
Daar was 'n paar vaders wat 'n huwelik vir 'n seun of 'n dogter gereël het voordat hy volwassenheid bereik het. soortgelyk wat sommige vaders in antieke Rome gedoen het. Voleinding sou eers plaasvind op die ouderdom van volwassenheid. Die Rooms -Katolieke Kanoniese wet definieer 'n huwelik as voltooid wanneer die "eggenote op 'n menslike wyse 'n huwelikshandeling uitgevoer het wat op sigself geskik is vir die voortplanting van nakomelinge, waarna die huwelik volgens sy aard gerangskik is en waarmee die eggenote een word vlees. "  Daar is aangetekende huwelike van twee- en driejariges: in 1564 was 'n driejarige John getroud met 'n tweejarige Jane in die Bishop's Court in Chester, Engeland.
In Engeland en Wallis het die Marriage Act 1753 vereis dat 'n huwelik gedek word deur 'n lisensie (wat toestemming van die ouer vereis vir diegene onder 21) of die publikasie van banke (wat ouers van diegene onder 21 kon verbied). Boonop het die Engelse Kerk bepaal dat beide die bruid en bruidegom minstens 21 jaar oud moet wees om te trou sonder die toestemming van hul gesinne in die sertifikate; die mees algemene ouderdom vir die bruide is 22 jaar. Vir die bruidegom was 24 jaar die algemeenste ouderdom, met 'n gemiddelde ouderdom van 24 jaar vir die bruide en 27 vir die bruidegom.  Terwyl Europese edelvroue dikwels vroeg getrou het, was hulle 'n klein minderheid van die bevolking,  en die huweliksertifikate uit Canterbury toon aan dat selfs onder adel dit baie selde was om op 'n baie vroeë ouderdom vroue te trou. 
Die minimum ouderdomsvereistes van 12 en 14 is uiteindelik in die Engelse burgerlike wet ingeskryf. Standaard was hierdie bepalings die minimum huweliksouderdom in koloniale Amerika.  Huwelike het gemiddeld 'n paar jaar vroeër in koloniale Amerika plaasgevind as in Europa, en baie groter verhoudings van die bevolking het uiteindelik getrou. Gemeenskapsgebaseerde studies dui op 'n gemiddelde huweliksouderdom van ongeveer 20 jaar vir vroue in die vroeë koloniale tydperk en ongeveer 26 jaar vir mans.  Aan die einde van die 19de eeu en dwarsdeur die 20ste eeu het die Amerikaanse state stadig begin om die minimum wettige ouderdom waarop individue mag trou, te verhoog. Ouderdomsbeperkings, soos in die meeste ontwikkelde lande, is opwaarts hersien sodat hulle nou tussen 15 en 21 jaar oud is. 
In die Middeleeuse Oos -Europa het die Slawiese tradisies van patrilokaliteit van vroeë en universele huwelike (gewoonlik van 'n bruid van 12-15 jaar, met menarche wat gemiddeld op 14 voorkom) vertoef  die herenstelsel moes nog in Oos -Europa binnedring en het het oor die algemeen minder invloed op clan-stelsels daar gehad en die verbod op huwelike tussen neefs en neefs is nie streng toegepas nie. 
In Rusland was die toestemmingsouderdom vir huwelike voor 1830 15 jaar oud vir mans en 13 jaar vir vroue  (alhoewel 15 jaar by vroue verkies is, soveel so dat dit in die wetkode van 1649 geskryf is) .  Tienerhuwelik is vir kuisheid beoefen. Beide die vroulike en die manlike tiener het toestemming van hul ouers nodig gehad om te trou omdat hulle jonger as 20 was. In 1830 word die toestemmingsouderdom vir huwelike verhoog tot 18 jaar vir mans en 16 jaar vir vroue  (alhoewel 18 jaar by vroue verkies is). Die gemiddelde huweliksouderdom vir vroue was ongeveer 19 jaar oud.  
In die meerderheid lande is 18 die regte huweliksouderdom. Die meeste van hierdie lande laat diegene onder die ouderdom egter toe om te trou, gewoonlik met toestemming van die ouer of geregtelike magtiging. Hierdie uitsonderings wissel aansienlik per land. Die Verenigde Nasies se Bevolkingsfonds verklaar: 
In 2010 het 158 ​​lande gerapporteer dat 18 jaar die minimum wettige ouderdom vir huwelike vir vroue is sonder toestemming van die ouer of deur die betrokke owerheid. In 146 [van daardie] lande laat die staats- of gewoontereg meisies jonger as 18 toe om met die toestemming van ouers of ander owerhede in 52 lande te trou, dogters onder die ouderdom van 15 kan met toestemming van die ouer trou. Daarteenoor is 18 die wettige ouderdom vir huwelike sonder toestemming onder mans in 180 lande. Boonop kan seuns in 105 lande trou met die toestemming van 'n ouer of 'n relevante owerheid, en in 23 lande kan seuns onder die ouderdom van 15 trou met toestemming van die ouer.
In Westerse lande het huwelike van tieners die afgelope paar jaar skaars geword, met hul frekwensie die afgelope dekades. Byvoorbeeld, in Finland, waar minderjarige jongmense vroeg in die 21ste eeu 'n spesiale geregtelike magtiging kon kry om te trou, was daar gedurende die periode slegs 30-40 sulke huwelike per jaar (met die meeste eggenote wat 17 was), terwyl hulle in die vroeg in die negentigerjare is daar jaarliks ​​meer as 100 sulke huwelike geregistreer. Sedert 1 Junie 2019 verbied Finland huwelike van enigiemand jonger as 18 jaar sonder vrystellings.  
Afghanistan 18 16 18 15 18 15 15 vir vroue met toestemming van die vader of met geregtelike goedkeuring. Ingevolge die Burgerlike Wetboek bepaal artikel 70 die huweliksouderdom op 18 vir mans en 16 vir vroue. Artikel 71 skep egter 'n uitsondering op die bogenoemde en lui: "(1) Indien die meisie nie die ouderdom kragtens artikel 70 van hierdie wet voltooi nie, kan die huwelik slegs deur haar vader of die bevoegde hof gesluit word. (2) Die huwelik van 'n minderjarige meisie met 'n ouderdom van minder as [sic] 15 is nooit toelaatbaar nie. "  In die praktyk kom die huwelik egter dikwels op baie jonger ouderdomme voor, aangesien verskillende etniese groepe in Afghanistan verskillende tradisies het, en baie aanvaar huwelike op jong ouderdomme. 
Bangladesj 21 18 Geen Die wet in Bangladesj bied strafmaatreëls vir die inkrimping van huwelike onder die ouderdom, hoewel sulke vakbonde nie as ongeldig beskou word nie.  Ten spyte van die wet is die huwelikskoerse in Bangladesj onder die hoogste ter wêreld. Elke 2 uit 3 huwelike behels kinderhuwelike. 
Indië 21 18 21 18 21 18 As 'n huweliksmaat op 'n jonger ouderdom trou, kan hy vra dat die huwelik nietig verklaar word. 'N Onlangse aanbeveling van die Regskommissie het ten doel om die huweliksouderdom vir mans en vroue gelyk te stel aan 18.  Amptelike beleid verklaar huwelike jonger as 15 jaar outomaties as "nietig", terwyl huwelike op die ouderdom van 14 of 15 jaar "nietigbaar" is . In 2012 het die hooggeregshof verklaar dat Moslemvroue op 15 kan trou.  Daarbenewens verklaar die verslag dat "ondanks hierdie wetsbepalings steeds kinderhuwelike steeds wyd beoefen word en 'n huwelik wat in stryd met hierdie bepalings is, nie vernietig word nie selfs onder die nuwe PCMA, 1929, die Hindoe -huwelikswet, 1955 en ook onder die Moslemwet. "  Indië is egter een van die tien lande met die hoogste kinderhuwelik. 
Iran 18 15 15 13 15 13   Maniere rondom hierdie regulasies sluit tydelike huwelike (Nikah mut'ah) in.  Met die toestemming van 'n hof mag meisies op 2010 op 'n jonger ouderdom trou, tot 42 000 kinders tussen 10 en 14 jaar getroud,  en 716 meisies jonger as 10 het getroud. 
Maleisië 21 18 16 'N Spesiale huwelikslisensie wat deur die Hoofminister verleen is, moet verkry word vir sestien (16) jaar en ouer, maar onder die ouderdom van agtien (18) jaar. 
Ondanks alles wat in klousule (b) van onderafdeling (1) vervat is, mag niks die sluiting of sluiting van 'n huwelik in die verhouding belemmer wat toegelaat word om te trou in ooreenstemming met die praktyke wat in hul etniese gemeenskap of stam heers nie 
In eertydse Israel sou mans van twintig jaar en ouer krygers word  en wanneer hulle sou trou, sou hulle een jaar verlof kry om by hul vrou te wees. 
Voor die einde van die Tweede Tempel -Judaïsme, bepaal rabbyne die huweliksouderdom vir elke Israeliet op 18 jaar.  Vroue sou na verwagting op 20 -jarige ouderdom trou en mans na 24 -jarige ouderdom.
In die laat antieke tye sou mans en vrouens in die tienerjare getroud wees teen 20 jaar.  Rabbyne het die ouderdom van volwassenheid beraam vanaf ongeveer die begin van die dertiende jaar by vroue en ongeveer die begin van die veertiende jaar by mans. 
In die rabbynse Judaïsme kan mans nie toestemming tot die huwelik gee totdat hulle die ouderdom van 13 jaar en 'n dag bereik het en puberteit ondergaan het nie, en vrouens kan nie tot huwelik toestem totdat hulle die ouderdom van 12 jaar en 'n dag bereik het en puberteit ondergaan het nie. Mannetjies en wyfies word tot die ouderdom van twintig as minderjarig beskou. Na twintig word mans nie as volwassenes beskou as hulle tekens van impotensie toon nie. As mans geen tekens van puberteit toon nie of impotensie toon, word hulle outomaties volwassenes teen die ouderdom van 35 en kan hulle trou.  
A ketannah (letterlik "klein [een]" beteken) was 'n meisie tussen die ouderdom van 3 jaar en die van 12 jaar plus een dag  onderhewig aan haar pa se gesag, en hy kon vir haar 'n huwelik reël sonder haar instemming.  Nadat sy die volwassenheid bereik het, sou sy egter instem tot die huwelik om as getroud beskou te word.  
Joodse mense volg die wet van die land waarin hulle woon. In moderne Israel is die algemene huweliksouderdom 18 jaar vir mans en vroue, maar met geregtelike toestemming kan 16 -jarige mans en vroue trou.
Die Katolieke kerkreg het die Romeinse wet aangeneem, wat die minimum huweliksouderdom bepaal het op 12 jaar vir vroue en 14 jaar vir mans. Die Rooms -Katolieke Kerk het die minimum huweliksouderdom tot 14 jaar vir vroue en tot 16 jaar vir mans in 1917 verhoog en die ouderdom van meerderheid tot 18 jaar in 1983 verlaag.
Rooms -Katolieke Kerk 18 18 16 14 16 14 Die minimum ouderdomme vir toestemming vir die huwelik in die Katolieke Kerk is 14 vir meisies en 16 vir seuns. Om minderjarig te wees, is 'n ernstige belemmering. Dit wil sê, 'n huwelik met 'n minderjarige bruid of bruidegom is kanonies ongeldig. 'N Konferensie van biskoppe kan 'n hoër huweliksouderdom aanneem, maar in daardie geval veroorsaak die hoër ouderdom slegs 'n belemmerende belemmering, dit wil sê 'n huwelik met 'n bruid of bruidegom wat bo die kerk se minimum ouderdom is, maar laer as die vasgestelde ouderdom geldig maar onwettig. Toestemming om te trou teen die opdrag van 'n burgerlike owerheid vereis toestemming van die gewone, wat gewoonlik nie verstandig is in die geval van verstandige en gelyke wette rakende die huweliksouderdom nie. Die toestemming van die gewone is ook nodig in die geval van 'n huwelik van 'n minderjarige as hul ouers nie bewus is van sy huwelik nie, of as hul ouers redelik teen die huwelik is. 
Büchler en Schlater verklaar dat "huweliksouderdom volgens klassieke Islamitiese wet saamval met die voorkoms van puberteit.Die idee van puberteit verwys na tekens van fisieke volwassenheid, soos die uitstoot van saad of die aanvang van menstruasie. "
Volgens die Shafiʽi -boek van regsleer Die vertroue van die reisiger deur Ahmad Ibn Naqib Al-Misri (oorlede 1368 AD):
Die kodifikasie van die Islamitiese familiereg in 1917 in die Ottomaanse ryk het onderskei tussen die bevoegdheidsouderdom vir huwelike, wat op 18 vir seuns en 17 vir meisies vasgestel is, en die minimum ouderdom vir huwelike, wat gevolg het op die tradisionele Hanafi minimum ouderdomme van 12 vir seuns en 9 vir meisies. Huwelike onder die bevoegdheidsleeftyd was slegs toelaatbaar as bewys van seksuele volwassenheid in die hof aanvaar is, terwyl huwelike onder die minimum ouderdom verbied is.
Gedurende die 20ste eeu het die meeste lande in die Midde -Ooste die Ottomaanse presedent gevolg deur die bevoegdheidsleeftyd te bepaal, terwyl die minimum ouderdom tot 15 of 16 vir seuns en 15-16 vir meisies verhoog is. Huwelike onder die bevoegdheidsouderdom is onderhewig aan goedkeuring deur 'n regter en die wettige voog van die kind. Egipte het van hierdie patroon afgewyk deur die ouderdomsgrense van 18 vir seuns en 16 vir meisies vas te stel, sonder om 'n onderskeid te tref tussen bevoegdheid vir die huwelik en minimum ouderdom. 
In 2019 het lede van die Saoedi-Shoura-raad egter in 2019 nuwe regulasies vir kinderhuwelike goedgekeur wat die huwelik met 15-jarige kinders verbied en die noodsaak van goedkeuring van die hof dwing vir diegene onder 18 jaar. Voorsitter van die Menseregtekomitee by die Die Shoura-raad, dr. Hadi Al-Yami, het gesê dat die ingestelde kontroles gebaseer is op diepgaande studies wat aan die liggaam voorgelê is. Hy het daarop gewys dat die regulasie, wat deur die Islamitiese Sake -komitee by die Shoura -raad getoets is, die huweliksouderdom tot 18 verhoog het en dit verbied het vir diegene jonger as 15. 
Die Dharmaśāstras sê dat wyfies kan trou sodra hulle puberteit bereik het. Daar is egter geen vaste ouderdom in Hindoeïsme nie, aangesien die godsdiens nie onder enige instelling is nie. 
'Geskiedenis maak '
Verskeie paartjies was gereed om die knoop vas te maak die oomblik toe die wet verander.
Die menseregte -kampvegter Peter Tatchell het net na middernag as hoofgetuie opgetree tydens 'n stampvol seremonie in Islington Town Hall in Londen, toe Peter McGraith en David Cabreza na 17 jaar saam getroud was.
Mnr. Tatchell het gesê dat die egpaar en al die ander troues 'n geskiedenis gemaak het en dat Brittanje 'n meer verdraagsame, gelyke plek gemaak het.
Terwyl 'n skare fotograwe, joernaliste en welbehae wag, het die egpaar van die geleentheid gebruik gemaak om die internasionale stryd om gay-regte uit te lig.
Mnr McGraith het gesê: 'Baie min lande gee aan hul gay en lesbiese burgers gelyke huweliksregte en ons glo dat hierdie wetsverandering hoop en krag sal bring vir gay mans en lesbiërs in Nigerië, Uganda, Rusland, Indië en elders, wat nie basiese gelykheid het nie en word gekriminaliseer weens hul seksuele oriëntasie. & quot
Cabreza het bygevoeg: "Vanuit 'n globale en politieke perspektief is dit ook baie goed, maar vir ons gaan dit ook oor ons en ons huwelik."
Nadat hy met sy lewensmaat Neil Allard in Brighton se Royal Pavilion getroud is, het Andrew Wale gesê dat hy die seremonie baie meer ontroerend vind as wat hy verwag het.
Ons het 'n burgerlike vennootskap oorweeg, alhoewel ons nie gedink het dat dit ware gelykheid is nie, daarom is ons baie, baie bly dat hierdie dag uiteindelik gekom het, 'het hy bygevoeg.
Aarron Adem Erbas, wat met Louis Monaco getroud is, ook in Islington Town Hall, het gesê: 'Ons gaan die res van die dag vier en dit beteken so baie vir ons dat ons ons vriende en geliefdes hier kan hê. Dit is absoluut briljant. & Quot
Later Saterdag het 'n skare van ongeveer 2 000 mense - waaronder 'n aantal bekendes - byeengekom om te kyk hoe die komediant Sandi Toksvig en haar lewensmaat Debbie hul beloftes van burgerlike vennootskap hernu.
Die egpaar, wat sewe jaar gelede 'n burgerlike vennootskap aangegaan het, het tydens 'n spesiale geleentheid geloftes op die verhoog by die Royal Festival Hall in Londen verruil om die bekendstelling van gay -huwelike in die Verenigde Koninkryk te vier.
Toksvig, wat die BBC Radio 4 News Quiz aanbied, het gesê dat dit 'n verstommende oomblik in die geskiedenis was, en bygevoeg: "Daar was baie keer dat ek gedink het hierdie dag sou nooit kom nie."
Diegene in burgerlike vennootskappe kan kies om hul verhoudings na 'n huwelik oor te skakel, volgens 'n prosedure wat teen die einde van die jaar van krag sal wees, maar is nie verplig om dit te doen nie.
Justin Welby, aartsbiskop van Canterbury, het Vrydagaand gesê dat die Kerk van Engeland nou sy opposisie teen dieselfde geslag huwelik sal laat vaar, soos die parlement gesê het.
"Die wet het verander, ons aanvaar die situasie," het hy aan die BBC gesê.
Maar sommige godsdienstige groepe bly gekant teen gay huwelike.
Andrea Williams, uitvoerende hoof van Christian Concern, het gesê: "Ons kan nie net 'n instelling herdefinieer nie - iets herdefinieer wat altyd was - omdat ons dit sê wat ons wil hê.
Dit is eintlik baie selfgesentreerd. Dit gaan nie oor regte nie, dit gaan oor kulturele oorheersing en om die huwelik vir ons almal te herdefinieer. & Quot
Daar sal nou twee wettige definisies van die huwelik wees, sê die BBC se korrespondent Reeta Chakrabarti, wat deur die CofE en baie ander godsdienstige groepe erken word, en wat deur die staat erken word.
"Die Kerk van Engeland glo dat die huwelik lewenslank tussen een man en een vrou is," het die regter Eerwaarde Graham James bevestig.
Dit is onnet dat die wet twee definisies het. maar ek dink ons ​​kan met slordigheid lewe. & quot
Die wet verbied die Engelse Kerk om troues van dieselfde geslag te hou en laat ander godsdienstige organisasies toe om dit te weier.
Die CofE het geestelikes aangemoedig om lede van die gemeente wat in dieselfde geslag huwelike is, te ondersteun, maar het beslis dat priesters self nie een moet aangaan nie. Die Rooms -Katolieke Kerk is gekant teen die verandering van die wet.
Sommige gay predikante het egter gesê dat hulle bereid is om hul biskoppe te trotseer deur daarop aan te dring dat hulle die reg het om te trou.
Onder hulle is dominee Andrew Cain, wat gesê het dat die Kerk onbekende gebied binnegaan, maar hy sou nie bang wees om te doen wat hy glo reg was nie.
Mnr Cain, wat van plan is om in die somer met sy lewensmaat te trou, het gesê dat hy dit sou doen, ongeag of die Kerk dit goedkeur of nie.
Dit is belangriker om te doen wat reg is as om bang te wees om nie te doen wat ek glo waar is nie.
En ek sal nie skrik vir die moontlike gevolge vir my nie. Ek kan my werk verloor, absoluut. My werk, my huis en my plek verloor. & Quot
Volgens 'n BBC -opname sou 'n vyfde van die Britse mense 'n uitnodiging vir 'n troue van dieselfde geslag van die hand wys - 'n bevinding wat die Rooms -Katolieke groep Catholic Voices voorgestel het, beteken dat mense 'ongemaklik' bly met die stap.
'N Reg om te trou? Huwelike en staatsreg van dieselfde geslag
Martha Nussbaum & squarf Somer 2009 (Ted Eytan / Flickr)
Die huwelik is alomteenwoordig en sentraal. Regoor ons land, in elke streek, elke sosiale klas, elke ras en etnisiteit, elke godsdiens of nie-godsdiens, trou mense. Vir baie, indien nie die meeste mense nie, is die huwelik boonop nie 'n triviale saak nie. Dit is 'n sleutel tot die strewe na geluk, iets waarna mense streef - en dit bly steeds strewe, selfs al is hul ervaring nog lank nie gelukkig nie. Om te sê: 'U kan nie trou nie' moet dus uitgesluit word van een van die bepalende rituele van die Amerikaanse lewensiklus.
Die sleutels tot die koninkryk van die getroude kon slegs deur private burgers gehou word - godsdienstige liggame en hul leiers, gesinne, ander dele van die burgerlike samelewing. So was dit in baie samelewings deur die geskiedenis. In die Verenigde State, soos in die meeste moderne lande, het die regering egter hierdie sleutels. Selfs as mense deur hul kerk of godsdienstige groep getroud is, is hulle nie getroud in die sin wat werklik geld vir sosiale en politieke doeleindes nie, tensy hulle deur die staat 'n huwelikslisensie gekry het. Anders as private akteurs, het die staat egter nie volledige vryheid om te besluit met wie mag trou en nie. Die betrokkenheid van die staat laat fundamentele kwessies ontstaan ​​oor die gelykheid van politieke en burgerlike status.
Huwelike van dieselfde geslag is tans een van die mees verdeelde politieke kwessies in ons land. In November 2008 het Kaliforniërs Proposition 8 goedgekeur, 'n referendum wat die reg op huwelik verwyder het van paartjies van dieselfde geslag wat deur die howe die reg verleen is. Hierdie resultaat word deur dieselfde geslagsgemeenskap as baie vernederend beskou. Meer onlangs het Iowa en Vermont die huwelik van dieselfde geslag gewettig, eersgenoemde deur geregtelike interpretasie van die staatsgrondwet, laasgenoemde deur wetgewing. Deur hierdie probleem te ontleed, sal ons help om te verstaan ​​wat in ons land gebeur en waarheen ons hiervandaan kan gaan.
Voordat ons die kwessie van huwelik van dieselfde geslag benader, moet ons die huwelik definieer. Maar die huwelik, dit word gou duidelik, is geen enkele ding nie. Dit is meervoud in inhoud en betekenis. Die instelling van huwelike huisves en ondersteun verskillende aspekte van die menslike lewe: seksuele verhoudings, vriendskap en geselskap, liefde, gesprek, verwekking en kinderopvoeding, wedersydse verantwoordelikheid. Huwelike kan sonder elkeen hiervan bestaan. (Ons het altyd huwelikslisensies verleen aan steriele mense, mense wat te oud is om kinders te hê, onverantwoordelike mense en mense wat nie in staat is om liefde en vriendskap te hê nie. Impotensie, gebrek aan belangstelling in seks en weiering om gemeenskap te hê, kan as 'n rede vir egskeiding beskou word, maar dit sluit nie die huwelik uit nie.) Huwelike kan selfs bestaan ​​in gevalle waar nie een hiervan voorkom nie, alhoewel sulke huwelike waarskynlik ongelukkig is. Elkeen van hierdie belangrike aspekte van die menslike lewe kan op sy beurt buite die huwelik bestaan, en hulle kan selfs saam buite die huwelik bestaan, soos blyk uit die feit dat baie ongetroude paartjies lewens van intimiteit, vriendskap en wedersydse verantwoordelikheid leef, en kinders hê en grootmaak. Nietemin, as mense hulself afvra wat die inhoud van die huwelik is, dink hulle gewoonlik aan hierdie groep dinge.
Die betekenis van die huwelik is ook nie enkel nie. Die huwelik het eerstens 'n burgerregte -aspek. Getroude mense kry baie regeringsvoordele wat ongetroudes gewoonlik nie kry nie: gunstige behandeling in belasting, erfenis en versekeringsstatus immigrasieregte by aanneming en toesigbesluit en besoekregte in gesondheidsorg en die begrafnis van die vryheid van eggenote tydens getuienis in hof en nog ander.
Die huwelik het tweedens 'n ekspressiewe aspek. As mense trou, maak hulle gewoonlik 'n verklaring van liefde en toewyding voor getuies. Die meeste mense wat trou, beskou die stelling as 'n baie belangrike deel van hul lewens. As 'n mens dit kan maak en dit vrylik kan maak (nie onder dwang nie), is dit 'n definitiewe bepaling van volwasse menslike vryheid. Die verklaring wat deur die huwelikspaar gemaak word, word gewoonlik beskou as 'n antwoordende verklaring van die samelewing: ons verklaar ons liefde en toewyding, en die samelewing herken en waardig die toewyding.
Die huwelik het uiteindelik 'n godsdienstige aspek. Vir baie mense is 'n huwelik nie volledig nie, tensy dit deur die relevante owerhede in hul godsdiens volgens die reëls van die godsdiens gevier is.
Die regering speel 'n sleutelrol in al drie aspekte van die huwelik. Dit verleen en administreer voordele. Dit lyk ten minste om as 'n agent van erkenning of waardigheid te werk. En dit sluit alliansies met godsdienstige liggame. Geestelikes is altyd onder diegene wat geregtig is op die bindende huwelike. Godsdienste mag weier om te trou met mense wat in aanmerking kom vir staatshuwelike, en hulle kan ook instem om te trou met mense wat nie in aanmerking kom vir staatshuwelike nie. Maar baie van die amptelik gesanksioneerde huwelike wat tans in die Verenigde State gedoen word, word op godsdienstige terrein deur godsdienstige personeel gedoen. Wat hulle plegtig (as daar 'n lisensie deur die staat is) is egter nie net 'n godsdienstige ritueel nie, maar ook 'n openbare ritueel, die toetrede tot 'n bevoorregte burgerlike status.
Om hierdie bevoorregte behandeling onder die wet te kry, hoef mense nie te wys dat hulle goeie mense is nie. Veroordeelde misdadigers, geskeide ouers wat nie kinderonderhoud betaal nie, mense met 'n rekord van gesinsgeweld of emosionele mishandeling, misdadige belastingbetalers, dwelmmisbruikers, verkragters, moordenaars, rassiste, antisemiete, ander grootmense, almal kan trou as hulle wil, en hulle het inderdaad 'n grondwetlike grondwetlike reg om dit te doen - solank hulle met iemand van die teenoorgestelde geslag wil trou. Alhoewel sommige godsdienste voorhuwelikse berading aanmoedig en weier om met mense te trou wat onvoorbereid lyk vir die huwelik, wys die staat hierdie mense nie weg nie. Die mees toevallige gril kan 'n huwelik word sonder om te belemmer, maar vir die tyd wat dit neem om 'n lisensie te kry. Mense hoef ook nie eers 'n seksuele leefstyl te lei van die tipe wat die meerderheid verkies om te trou nie. Pedofiele, sadiste, masochiste, sodomiete, transseksuele — almal kan deur die staat trou, solank hulle met iemand van die teenoorgestelde geslag trou.
Gegewe dit alles, lyk dit vreemd om aan te dui dat die staat in die huwelik met mense sy goedkeuring uitspreek of waardigheid verleen. Daar is inderdaad iets vreemds aan die mengsel van toevalligheid en plegtigheid waarmee die staat optree as 'n huweliksagent. Tog lyk dit vir die meeste mense dat die staat, deur 'n huwelikslisensie te gee, goedkeuring uitspreek en, deur dit te weerhou, afkeur.
Waaroor gaan die huweliksdebat van dieselfde geslag? Dit gaan nie daaroor of verhoudings van dieselfde geslag die inhoud van die huwelik kan behels nie: min sal ontken dat gays en lesbiërs vriendskap, intimiteit, 'ontmoeting en 'n gelukkige gesprek' en wedersydse verantwoordelikheid kan hê, en ook nie dat hulle kinders kan hê en kan grootmaak nie ( of dit nou hul eie is uit 'n vorige huwelik, kinders wat binne hul verhouding geskep is deur draagmoederskap of kunsmatige bevrugting, of aangenome kinders). Niemand sal beslis ontken dat gays en lesbiërs seksuele intimiteit kan hê nie.
Die debat is ten minste nie tans oor die burgerlike aspekte van die huwelik nie: ons beweeg na 'n konsensus dat egpare van dieselfde geslag en paartjies van teenoorgestelde geslag gelyke burgerregte behoort te geniet. Dit lyk asof die leiers van albei groot politieke partye hierdie standpunt onderskryf tydens die presidensiële veldtog van 2008, hoewel slegs 'n handjievol state burgerlike vakbonde wettig gemaak het met materiële voorregte wat gelykstaande is aan huwelike.
Laastens gaan die debat nie oor die godsdienstige aspekte van die huwelik nie. Die meeste van die groot godsdienste het hul eie interne debatte wat gereeld verhit word oor die status van vakbonde van dieselfde geslag. Sommige denominasies-Unitarian Universalism, die United Church of Christ en Reform and Conservative Judaism-het die huwelik vir paartjies van dieselfde geslag onderskryf. Ander het 'n vriendelike standpunt teenoor hierdie vakbonde ingeneem. Protestantse denominasies is verdeel oor die kwessie, hoewel sommige negatiewe standpunte ingeneem het. Amerikaanse Rooms -Katolieke, sowel leke as geestelikes, is verdeeld, hoewel die kerkhiërargie sterk gekant is. Nog ander denominasies en godsdienste (Suidelike Baptiste, die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae) blyk gesamentlik sterk gekant te wees. Daar is vandag geen enkele 'godsdienstige' standpunt oor hierdie vakbonde in Amerika nie, maar die hitte van die debatte is gewoonlik dat konfessionele hitte nie in die openbare sfeer oorspoel nie. Ingevolge die wet sou godsdiens vry wees om egpare van dieselfde geslag te trou of nie.
Die openbare debat gaan eerder oor die ekspressiewe aspekte van die huwelik. Hier is die verskil tussen burgerlike vakbonde en huwelike, en dit is hierdie aspek wat ter sprake is wanneer paartjies van dieselfde geslag die kompromie-aanbod van burgerlike vakbonde as stigmatiserend en vernederend beskou.
Die ekspressiewe dimensie van die huwelik laat verskeie vrae ontstaan. Eerstens, as die toekenning van 'n huwelikslisensie 'n soort openbare goedkeuring uitdruk, moet die staat die guns van sommige vakbonde uitspreek eerder as ander? Is daar goeie openbare redes hoekom die staat hoegenaamd in die huweliksbedryf is, eerder as in die burgerlike vakbond? Tweedens, as daar goeie redes is, wat is die argumente vir en daarteen om paartjies van dieselfde geslag tot die status toe te laat, en hoe moet ons daaroor dink?
Mite van die Goue Eeu
WANNEER MENSE praat oor die instelling van die huwelik, raak hulle dikwels nostalgies. Hulle dink, en sê dikwels, dat die huwelik tot onlangs nog 'n lewenslange verbintenis was deur een man en een vrou, geheilig deur God en die staat, vir geselskap en die grootmaak van kinders. Mense het volgens hierdie reëls geleef en was gelukkig. Tipies, indien ietwat retories, is hierdie stelling deur senator Robert Byrd van Wes -Virginia tydens die debatte oor die "Defense of Marriage" Act:
Meneer die president, deur die tydskrifte van menslike ervaring, in tientalle beskawings en kulture van verskillende waardesisteme, het die mensdom ontdek dat die permanente verhouding tussen mans en vroue 'n hoeksteen is vir die stabiliteit, sterkte en gesondheid van die menslike samelewing - 'n verhouding waardige erkenning en geregtelike beskerming waardig is.
Ons het vroeër in daardie goue era van suiwerheid in die huwelik geleef. Nou, die storie lui, dinge val uitmekaar. Egskeiding kom oral voor. Kinders word groot sonder voldoende leiding, ondersteuning en liefde, want volwassenes leef alleen vir selfsugtige plesier. Ons moet tot ons sinne kom en terugkeer na die reëls wat ons almal gelukkig gemaak het.
Soos die meeste Golden Age -mites, bevat hierdie 'n kern van die waarheid: toewyding en verantwoordelikheid is onder druk in ons kultuur, en te veel kinders word inderdaad groot sonder genoeg ekonomiese of emosionele ondersteuning. Ons kan egter nie goed nadink oor hoe om hierdie probleem op te los nie, tensy ons eers die gebreke in die mitiese uitbeelding van ons eie verlede erken. Soos alle fantasieë van suiwerheid, maskerer hierdie een 'n veel meer gevarieerde en ingewikkelde werklikheid.
Om mee te begin, is Byrd se idee dat lewenslange monogame huwelike deur die menslike geskiedenis die norm was, verkeerd.Baie samelewings het verskillende vorme van poligamie, informele of gemeenregtelike huwelike en opeenvolgende monogamie aangeneem. Mense wat hul etiese norme op die Bybel baseer, neem te selde kennis van die feit dat die samelewing wat in die Ou Testament uitgebeeld word poligaam is.
In baie ander antieke samelewings, en sommige moderne, was of is seks buite die huwelik 'n roetine saak: in antieke Griekeland het getroude mans byvoorbeeld gereeld sosiaal goedgekeurde seksuele verhoudings met prostitute (manlik en vroulik) en met talle beperkings , jonger manlike burgers. Een rede vir hierdie gebruik was dat vroue afgesonder en onopgevoed was en dus nie in staat was om 'n man se politieke en intellektuele aspirasies te deel nie. As ons na die republikeinse Rome gaan, 'n samelewing wat meer as ons eie is om die huwelik te baseer op 'n ideaal van liefde en kameraadskap, vind ons dat hierdie ideaal tot wydverspreide egskeiding aanleiding gegee het, aangesien beide vroue en mans 'n maat gesoek het waarmee hulle gelukkig kon wees en deel 'n gemeenskaplike lewe. Ons vind skaars 'n groot Romeinse figuur, man of vrou, wat nie ten minste twee keer getrou het nie. Boonop was Romeinse huwelike tipies nie monogaam nie, ten minste aan die kant van die man, wat na verwagting seksuele omgang sou hê met mans en vroue met 'n laer status (slawe, prostitute). Selfs as vroue soms protesteer, het hulle die praktyk as tipies en alomteenwoordig beskou. Hierdie Romeine word dikwels bewonder (en tereg, dink ek) as goeie burgers, mense wat geglo het in burgerlike deugde en hard probeer het om 'n regering te bestuur op grond van die verbintenis. Vir die stigters van die Verenigde State was die Romeinse Republiek beslis 'n belangrike bron van politieke norme en persoonlike helde. En tog het hierdie helde nie in 'n huweliks Eden gewoon nie.
Daar is eintlik geen beter teenmiddel vir die mite van suiwerheid in die huwelik as om Cicero se verslag oor die ongelukkige huwelik van sy broer Quintus met Pomponia Attica, die suster van sy beste vriend, Atticus, te lees nie. Deur sy vertelling (hoe bevooroordeeld ook al in die guns van sy broer) kry ons 'n blik op iets wat so bekend is dat dit moeilik is om te glo dat dit alles omstreeks 50 v.G.J. gebeur het. Cicero is in die land, op een van sy landgoedere, en sy broer het (blykbaar) sy onwillige vrou van die stad af weggesleep om 'n week op die plaas deur te bring — saam met 'n swaer wat nie van haar hou nie en wat ondanks sy ongetwyfelde grootheid meer as 'n bietjie selfbehep is:
Toe ons daar aankom, het Quintus op die vriendelikste manier gesê: "Pomponia, sal u die vroue in ... vra?" Beide wat hy gesê het en sy bedoeling en manier was heeltemal aangenaam, ten minste het dit vir my so gelyk. Pomponia het egter tydens ons verhoor geantwoord: 'Ek is self 'n gas hier.' ... Quintus sê vir my: 'Daar! Dit is die soort ding wat ek elke dag moet verdra. "... Ek was self nogal geskok. Haar woorde en manier was so onbeskof onbeskof. [Hulle gaan almal eet, behalwe Pomponia, wat reguit na haar kamer gaan. Quintus laat eet, wat sy weier.] In een woord, ek het gevoel dat my broer nie meer verdraagsaam kon gewees het nie, en u suster ruder en #8230 [Die volgende dag praat Quintus met sy broer.] Hy het vir my gesê dat Pomponia geweier het om by hom te slaap, en dat haar gesindheid toe hy die huis verlaat het, net soos ek dit die vorige dag gesien het. Wel, u kan vir my sê dat haar hele optrede nie simpatie was nie.
Die huwelik duur nog ses ongelukkige jare en eindig dan in egskeiding.
Die skok om ons eie gesig in die spieël van die intieme verhaal van Cicero te sien, herinner ons daaraan dat mense altyd moeilik liefde en selfs vriendskap kan onderhou, wat 'n slegte humeur, onverenigbaarheid en uiteenlopende begeertes nie 'n uitvinding van die seksuele revolusie is nie. Dit word beslis nie veroorsaak deur die erkenning van huwelike van dieselfde geslag nie. Ons het nog altyd in 'n postlapsariese wêreld geleef.
Die opkoms van egskeiding in die moderne era, was boonop nie net 'n haat teenoor die huwelik nie, maar nog meer 'n hoë opvatting van wat die huwelik behoort te wees. Dit is nie net dat mense begin dink het dat vroue die reg het om te skei op grond van liggaamlike wreedheid nie, en dat sulke egskeidings 'n goeie ding is. Dit is ook dat Christene - net soos die ou Romeine - daarop begin aandring het dat die huwelik meer gaan oor voortplanting en seksuele omgang. John Milton se beroemde verdediging van egskeiding op grond van onverenigbaarheid beklemtoon 'ontmoet en 'n gelukkige gesprek' as die sentrale doel van die huwelik en merk op dat die huwelik nie net liggaamlike dryfvere moet vervul nie, maar ook die 'intellektuele en onskuldige begeerte' wat mense wil laat praat baie vir mekaar. Mense is geregtig om dit uit hul huwelike te eis, voer hy aan, en geregtig op egskeiding as hulle dit nie vind nie. As ons die mening van Milton aanneem, moet ons nie egskeiding sien as 'n uitdrukking van (noodwendig) 'n afvalligheid van hoë morele ideale nie, maar eerder 'n onwilligheid om 'n verhouding te verduur wat nie hoë ideale vervul of ten minste ernstig nastreef nie.
In ons eie nasie, soos die historici van die huwelik beklemtoon, was 'n sosiale norm van monogame huwelike vanaf koloniale tye opvallend. Die norm was egter, soos die meeste norme op alle tye en plekke, nie dieselfde as die werklikheid nie. Dit is baie moeilik om die werklikheid van huweliksverskil en skeiding te bestudeer, want baie, indien nie die meeste, gebroke huwelike is nie formeel beëindig deur egskeiding nie. Aangesien dit moeilik was om egskeiding te verkry, en aangesien Amerika soveel ruimte bied vir hervestiging en die herontdekking van hulself, het baie individue, manlik en vroulik, eenvoudig weggetrek en êrens anders begin lewe. 'N Man wat opgedaag het met 'n' vrou 'agter die rug, het waarskynlik nie 'n agtergrondondersoek ondergaan om vas te stel of hy ooit wettiglik van 'n voormalige eggenoot geskei is nie. 'N Vrou wat haarself' die weduwee -Jones 'noem, sal nie gevra word om haar man se doodsertifikaat te toon voordat sy 'n nuwe verhouding kan vorm en trou nie. Die gevalle van skeiding wat wel in die hof beland het, was die punt van 'n groot, onbekende ysberg. As die historikus Hendrik Hartog oor die negentiende eeu tot die gevolgtrekking kom dat 'huweliksmobiliteit die Amerikaanse wettige en grondwetlike lewe gekenmerk het', het dit nog meer die daaglikse lewens van Amerikaners gemerk wat nie hul skeidings gedaag het nie.
In soverre monogamie die werklikheid was, moet ons nooit vergeet dat dit berus op die ontkenning van vroue nie. Die opkoms van egskeiding in die afgelope jare hou waarskynlik meer verband met sosiale en politieke bemagtiging van vroue as met enige ander faktor. As vroue geen regte, verhandelbare vaardighede en dus geen uitgangsopsies gehad het nie, moes hulle dikwels slegte huwelike verduur, egbreuk, verwaarlosing, selfs met gesinsgeweld. As vroue kan vertrek, eis hulle 'n beter ooreenkoms. Hierdie eenvoudige ekonomiese verklaring vir die opkoms van egskeiding - gekombineer met Milton se klem op die behoefte van mense aan emosionele afstemming en gesprek - is baie kragtiger as die idee van 'n val van etiese suiwerheid om te verduidelik hoe ons beweeg het van waar ons was na waar ons was is vandag. Maar as sulke faktore opvallend is, is ontkenning van huwelik met paartjies van dieselfde geslag skaars die manier om dit aan te spreek
Gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu was 'n kenmerkende kenmerk van die Amerikaanse huwelik die strategiese gebruik van federalisme. Huwelikswette was nog altyd staatswette (ondanks herhaaldelike pogings om 'n nasionale huweliks- en egskeidingswet te wetgewing). Maar state in die Verenigde State het gewoonlik hierdie mag gebruik om met mekaar mee te ding, en die huwelik het vinnig 'n kompetisie -toneel geword. Lank voordat Nevada bekend geword het as 'n egskeidingsoord, met sy kort verblyfvereiste, het ander state die rol aangeneem. Indiana (verrassend genoeg) was 'n geruime tyd die egskeidingsoord vir paartjies wat aan die streng vereistes van state soos New York (een van die strengste tot 'n paar dekades gelede) en Wisconsin vlug. Die redes waarom 'n staat sy wette geliberaliseer het, was ingewikkeld, maar sommige daarvan was ten minste ekonomies: terwyl paartjies die verblyfvereiste uitleef, sou hulle geld in die staat bestee. Kortom, soos Hartog uitwys, het huwelikswette "openbare pakkette van goedere en dienste geword wat teen die openbare goedere van ander jurisdiksies meegeding het vir die lojaliteit en die belastinggeld van 'n mobiele burger."
Wat ons vandag sien, het vyf state (Massachusetts, Connecticut, Iowa, Vermont en, kortliks, Kalifornië) dieselfde geslag huwelik gewettig, soos ander (Kalifornië, en Vermont en Connecticut voor hul wettiging van huwelik van dieselfde geslag) het burgerlike vakbonde met huweliksvoordele aangebied, en nog ander (New York) het aangekondig dat, hoewel hulle nie selfdegeslaghuwelike self sal uitvoer nie, dit dieselfde erkenning sal gee vir diegene wat wettiglik in ander jurisdiksies gekontrakteer is— met een belangrike verskil. Die federale Wet op die Verdediging van Huwelik het dit duidelik gemaak dat state nie huwelike wat wettig elders aangegaan is, wetlike erkenning hoef te gee nie. Dit was nie die geval met mededingende egskeidingsregimes nie: sodra hulle wettig geskei is in 'n ander Amerikaanse staat, is die partye as geskei beskou.
Maar die nie-erkenning waarmee paartjies van dieselfde geslag te kampe het, het wel 'n belangrike historiese presedent. State wat wette gehad het teen wangedrag het geweier om huwelike tussen swart en blankes wat wettiglik elders gekontrakteer is, te erken, en het selfs die huwelike gekriminaliseer. Die hooggeregshofsaak wat die wette teen misverloop tot niet gemaak het, Loving v. Virginia, gefokus op hierdie kwessie. Mildred Jeter (Afro -Amerikaner) en Richard Loving (wit) trou in 1958 in Washington, DC. Hulle huwelik is nie as wettig erken in hul tuisstaat Virginia nie. Toe hulle terugkom, is hulle in die middel van die nag in hul eie slaapkamer gearresteer. Hul huweliksertifikaat het aan die muur oor hul bed gehang. Die staat het hulle vervolg, want 'n interras -huwelik was 'n misdryf in Virginia, en hulle is skuldig bevind. Die regter het hulle toe aangesê om óf die staat vir vyf-en-twintig jaar te verlaat óf om een ​​jaar in die tronk te sit. Hulle het vertrek, maar begin met die litigasie wat tot die belangrike besluit van 1967 gelei het.
In 2007, op die veertigste herdenking van die besluit, het Jeter Loving 'n seldsame openbare verklaring uitgereik waarin sy sê dat sy die stryd wat sy en haar oorlede man gevoer het, soortgelyk aan die stryd van paartjies van dieselfde geslag sien:
My generasie was bitter verdeeld oor iets wat so duidelik en reg moes gewees het. Die meerderheid het geglo ... dat dit God se plan was om mense uitmekaar te hou, en dat die regering mense in liefde moet diskrimineer. Maar ... die vrese en vooroordele van die ouer geslag het meegegee, en die jongmense van vandag besef dat as iemand van iemand hou, hulle die reg het om te trou. Omring soos ek nou is deur wonderlike kinders en kleinkinders, gaan daar nie 'n dag verby dat ek nie dink aan Richard en ons liefde, ons reg om te trou nie, en hoeveel dit vir my beteken het om die vryheid te hê om te trou met die kosbare persoon vir my, selfs al het ander gedink dat hy die 'verkeerde soort persoon' was om te trou. Ek glo dat alle Amerikaners, ongeag hul ras, ongeag hul geslag, ongeag hul seksuele oriëntasie, dieselfde vryheid moet hê om te trou.
Die politiek van die mensdom vereis blykbaar dat ons met haar moet saamstem. Kom ons kyk egter na die argumente aan die ander kant.
Paniek oor huwelik van dieselfde geslag
Terwyl ons dit doen, moet ons twee vrae stewig in gedagte hou. Eerstens, regverdig elke argument werklik die wettige beperking van die huwelik van dieselfde geslag of slegs die houding van sommige mense oor morele en godsdienstige afkeuring? Ons woon in 'n land waarin mense 'n wye verskeidenheid godsdienstige oortuigings het, en ons stem saam in die respek van die ruimte waarbinne mense hierdie oortuigings nastreef. Ons stem egter nie saam dat hierdie oortuigings op sigself voldoende grond is vir wetlike regulering nie. Gewoonlik verstaan ​​ons dat sommige oortuigings (insluitend sommige maar nie alle morele verbintenisse nie) openbare argumente kan genereer wat die lewens van alle burgers in 'n ordentlike samelewing beïnvloed, terwyl ander slegs binne-godsdienstige argumente lewer. Opmerksame Jode verafsku dus die eet van varkvleis, maar min, indien enige, sou dink dat hierdie godsdienstig gegronde afsku 'n rede is om die eet van varkvleis onwettig te maak. Die verbod berus op godsdienstige tekste wat nie alle burgers aanvaar nie, en dit kan nie vertaal word in 'n openbare argument wat mense van alle godsdienste kan aanvaar nie. Net so moet ons in hierdie geval vra of die argumente teen huwelik van dieselfde geslag in 'n neutrale en deelbare taal of slegs in 'n sektariese leerstaal uitgedruk word. As die argumente moreel as leerstellig is, vaar dit beter, maar ons moet nog steeds vra of dit verenigbaar is met die kernwaardes van 'n samelewing wat daarop gemik is om alle burgers die gelyke beskerming van die wette te gee. Baie regsaspekte van ons geskiedenis van rasse- en geslagsdiskriminasie is verdedig deur sekulêre morele argumente, maar dit het hulle nie van grondwetlike ondersoek geïsoleer nie.
Tweedens moet ons vra of elke argument die gevolgtrekking daarvan regverdig of dat daar rede is om die argument as 'n rasionalisering van 'n dieper soort angs of afkeer te beskou.
Die eerste en algemeenste beswaar teen huwelik van dieselfde geslag is dat dit immoreel en onnatuurlik is. Soortgelyke argumente was wydverspreid in die debat teen misverloop, en in beide gevalle word hierdie argumente tipies op 'n sektariese en leerstellige manier gemaak, met verwysing na godsdienstige tekste. (Regters teen misvorming het byvoorbeeld na die wil van God verwys deur aan te voer dat rasvermenging onnatuurlik is.) Dit is moeilik om sulke argumente in 'n vorm te plaas wat deur burgers aanvaar kan word wie se godsdiens iets anders leer. Dit lyk soos Joodse argumente teen die eet van varkvleis: goeie redes vir lede van sommige godsdienste om nie dieselfde geslag te trou nie, maar nie voldoende redes om dit onwettig te maak in 'n pluralistiese samelewing nie.
'N Tweede beswaar, en miskien die een wat die meeste by bedagsame mense gehoor word, dring daarop aan dat die hoofdoel van die staatsheiligde huwelik voortplanting en opvoeding van kinders is. Die beskerming van 'n instelling wat hierdie doelwitte dien, is 'n wettige openbare belang, en daar is dus 'n wettige openbare belang om potensiële voortplantingshuwelike te ondersteun. Beteken dit dat daar ook 'n openbare belang is om die huwelik te beperk tot slegs gevalle waar daar voortplanting kan plaasvind? Dit is minder duidelik. Ons moet almal saamstem dat die voortplanting, beskerming en veilige grootmaak van kinders belangrike openbare doeleindes is. Dit is egter nie duidelik dat ons ooit gedink het dat hierdie belangrike doelwitte die beste gedien het deur die huwelik tot die moontlik voortplantingsbeperking te beperk nie. As ons ooit so gedink het, het ons beslis niks daaraan gedoen nie. Ons het nog nooit die huwelik beperk tot die vrugbare of selfs vrugbaar nie. In terme van die staat se belang in voortplanting, is dit baie moeilik om te verduidelik waarom die huwelik van twee heteroseksuele sewentigjariges toegelaat moet word en die huwelik van twee mans of twee vroue verbied moet word-te meer omdat soveel dieselfde -seks paartjies het en maak kinders groot.
Soos dit tans lyk, lyk die voortplantingsargument tweesydig, en by heteroseksuele mense word goedgekeur wat dit by paartjies van dieselfde geslag weier om te verdra. As die argumenteerder sou byvoeg dat steriele heteroseksuele huwelike op een of ander manier die pogings van die voortplanting ondersteun, kan ons antwoord dat gay en lesbiese paartjies wat nie kinders het nie, ook die werk van voortplantende paartjies ondersteun.
Soms word hierdie argument 'n bietjie anders gestel: die huwelik gaan oor die beskerming van kinders, en ons weet dat kinders die beste vaar in 'n huis met een vader en een ma, dus is daar 'n wettige openbare belang om 'n instelling te ondersteun wat hierdie doel vervul. Op hierdie manier bied die argument weer 'n wettige openbare rede om heteroseksuele huwelike te bevoordeel en te ondersteun, hoewel dit minder duidelik is waarom dit 'n rede gee om huwelik van dieselfde geslag te beperk (en huwelike van diegene wat te oud is om kinders te hê of nie wil hê nie) kinders). Die grootste probleem is egter met die feite. Sielkundige studies het telkens getoon dat kinders die beste vaar as hulle liefde en ondersteuning het, en dit blyk dat twee-ouer huishoudings dit beter doen as enkelouers. Daar is egter geen bewyse dat paartjies van teenoorgestelde geslagte beter vaar as paartjies van dieselfde geslag nie. Daar is 'n wydverspreide gevoel dat hierdie resultate nie reg kan wees nie, dat die lewe in 'n 'immorele' atmosfeer sleg moet wees vir die kind. Maar daardie gevoel berus op die godsdienstige oordele van die eerste argument wanneer die welstand van kinders op 'n religieus-neutrale manier beoordeel word, daar is geen verskil nie.
'N Derde argument is dat as die huwelik van dieselfde geslag staatsgoedkeuring ontvang, mense wat glo dat dit sleg is, gedwing word om dit te "seën" of goed te keur, en sodoende hul gewete skend. Hierdie argument is onlangs op 'n invloedryke manier deur Charles Fried in Moderne vryheid en die grense van die regering. Fried, wat 'n einde aan sodomiewette ondersteun en groot simpatie betoon met paartjies van dieselfde geslag, meen steeds dat die huwelik te ver gaan as gevolg van hierdie idee van afgedwonge goedkeuring.
Wat is presies die argument hier? Fried stel nie voor dat die erkenning van huwelik van dieselfde geslag die Free Exercise-klousule van die eerste wysiging sou oortree nie-en dit sou 'n onwaarskynlike standpunt wees. Vermoedelik is die standpunt dat die staat 'n wettige belang het om die huwelik van dieselfde geslag te verbied omdat dit baie godsdienstige gelowiges aanstoot gee.
Hierdie argument bevat baie probleme. Eerstens is dit 'n probleem met die vestigingsklousule: want soos ons gesien het, verskil godsdienste baie in hul houding teenoor dieselfde geslag, en die staat sal, na aanleiding van hierdie argument, 'n kant van 'n groep gelowiges staan ​​teenoor 'n ander. In die algemeen is daar baie dinge wat 'n moderne staat doen wat mense ten sterkste nie hou nie, dikwels op godsdienstige gronde. Openbare opvoeding leer dinge waaroor baie godsdienstige ouers 'n afsku het (soos evolusie en die gelykheid van vroue). Openbare gesondheidsvoorskrifte lisensieer slagters wat varke vir menslike gebruik sny, wil nie met hierdie praktyk verbind word nie. Maar niemand glo dat Jode die reg het om die staat te vra om hul geloof op alle burgers af te dwing nie. Die Ou Orde Amish wil nie hê dat hul kinders na veertien jaar 'n openbare skool moet bywoon nie, en meen dat sulke onderrig die gemeenskap vernietigend is. Die staat respekteer die keuse - vir Amish -kinders en die staat kan Amish -kinders selfs om godsdiensredes van sommige algemeen geldende wette vrygestel word. Maar niemand sou dink dat die Amish die reg het om te verwag dat die staat openbare skoolopleiding buite die ouderdom van veertien buite die grense vir alle kinders sal stel nie.'N Deel van die lewe in 'n pluralistiese samelewing wat die nie-vestiging van godsdiens waardeer, is 'n houding van leef en laat leef. Elke keer as ons 'n nasie sien wat dit moontlik maak om godsdiensgegronde voorkeure op alle burgers op te lê - soos met sommige Israeliese wette wat aktiwiteite op die sabbat beperk, en soos met wette in Indië wat koeisslag verbied - sien ons 'n nasie met 'n godsdienstige instelling, de jure of de facto. Ons het gekies om nie die pad te volg nie, en dit is om goeie redes. In die mate dat ons werkdae en vakansiedae kies wat ooreenstem met die voorkeure van 'n godsdienstige meerderheid, buig ons agteroor om sensitief te wees vir die probleme wat dit vir minderhede kan veroorsaak.
'N Vierde argument, wat weer 'n beroep op 'n wettige openbare doel het, fokus op die probleme waarmee die tradisionele huwelik in ons samelewing te kampe het. Mense wys op die stygende egskeidingsyfers en die bewyse dat kinders beskadig word deur 'n gebrek aan ouerlike ondersteuning, en sê dat ons die tradisionele huwelik moet verdedig, en dit nie moet ondermyn deur die instelling oop te stel vir diegene wat geen kommer het oor die tradisionele doeleindes daarvan nie. Ons kan begin deur die karakterisering van paartjies van dieselfde geslag te betwis. In groot getalle het hulle kinders en maak hulle groot. Die huwelik, vir hulle sowel as vir ander ouers, bied 'n duidelike raamwerk van regte en verantwoordelikhede, sowel as veiligheid, legitimiteit en sosiale status vir hul kinders. Die state wat die huwelik van dieselfde geslag, Massachusetts, Connecticut, Iowa en Vermont, gewettig het, het eintlik een van die laagste egskeidingsyfers in die land, en die getuienis uit Massachusetts toon aan dat die koers nie gestyg het as gevolg van die wettiging nie. In die Europese lande wat huwelike van dieselfde geslag gewettig het, blyk die egskeidingsyfer ongeveer dieselfde te wees as onder heteroseksuele paartjies.
Ons kan ook stilstaan, om redes wat ek alreeds gegee het, voordat ons toegee dat 'n toename in die egskeidingsyfer dui op sosiale agteruitgang. Maar laat ons, ter wille van die argument, toegee dat daar 'n sosiale probleem is. Wat dan van die bewering dat die wettiging van huwelik van dieselfde geslag die poging om die tradisionele huwelik te verdedig of te beskerm, sou ondermyn? As die samelewing regtig die tradisionele huwelik wil verdedig, soos dit sekerlik geregtig is om te doen en waarskynlik behoort te doen, stel baie beleide hulself voor: gesins- en mediese verlof vir dwelm- en alkoholberading op aanvraag ruimhartige ondersteuning vir huweliksberading en behandeling van geestesgesondheid geweld en dwing hulle beter indiensnemingsberading en finansiële ondersteuning aan diegene onder spanning tydens die huidige ekonomiese krisis en natuurlik strenger handhawing van kinderondersteuningswette. Sulke maatreëls het 'n duidelike verband met die spanning en spanning wat die tradisionele huwelik in die gesig staar. Die verbod op huwelik van dieselfde geslag is nie so nie. As ons heteroseksuele egskeiding sou bestudeer, is dit onwaarskynlik dat ons selfs 'n enkele geval sal vind waarin die partye voel dat hul egskeiding veroorsaak word deur die beskikbaarheid van huwelike met paartjies van dieselfde geslag.
Die beswaarmaker op hierdie punt maak tipies 'n verdere skuif. Die erkenning van die huwelik van dieselfde geslag wat gelyk is aan die tradisionele huwelik, verwerp die tradisionele huwelik en maak dit minder waardevol. Wat gesê word, is iets soos hierdie: as die oudisies van die Metropolitan Opera pryse begin gee aan popsangers van die soort wat op American Idol sing, sal dit die operawêreld besoedel. Net so sou bofbalspelers wat hul rekords gekry het deur die dwelmreëls te bedrieg, in die Hall of Fame baseballspelers die Hall of Fame besmet, wat die werklike prestasies van ander goedkoper sou maak. Oor die algemeen maak die promiskue erkenning van lae-vlak of nie-ernstige aanspraakmakers op 'n eer die eer belemmer. Ek glo dat dit die soort argument is wat mense voer wanneer hulle beweer dat erkenning van huwelik van dieselfde geslag die tradisionele huwelik verontreinig, as hulle praat van 'n "verdediging van die huwelik", ensovoorts. Hoe moet ons hierdie argument evalueer?
In die eerste plek kan ons dit uitdaag oor die feite. Paartjies van dieselfde geslag is nie soos sangers van B-graad of bedrieglike atlete nie-of ten minste nie meer as heteroseksuele paartjies nie. Hulle wil trou om redes wat baie soortgelyk is aan dié van heteroseksuele: om liefde en toewyding uit te spreek, om godsdienstige heiligmaking vir hul vakbond te verkry, om 'n pakket burgerlike voordele te bekom - en dikwels om kinders te hê of groot te maak. Tradisionele huwelike het 'n deel van kruipings, en daar is ook kruipings van dieselfde geslag. Maar die bestaan ​​van kruipelinge onder die heteroseksuele het die staat nog nooit gekeer om met heteroseksuele te trou nie. Mense praat of dink ook nie so nie. Ek het nog nooit iemand hoor sê dat die staat se bereidwilligheid om met Britney Spears of O.J. Simpson te trou, hul eie huwelik afkraak of vernietig nie. Maar op die een of ander manier, sonder om iets te weet van die karakter of bedoelings van dieselfde geslagspaar langsaan, dink hulle dat hul eie huwelike in die wiele gery word deur openbare erkenning van die unie.
As die voorstel die huwelik sou beperk tot waardige mense wat 'n karaktertoets geslaag het, sou dit ten minste konsekwent wees, hoewel min so 'n indringende regime sou ondersteun. Wat duidelik is, is dat diegene wat hierdie argument voer, nie bekommerd is oor die manier waarop onwaardige of immorele heteroseksuele die huweliksinstelling kan verniel of die waarde daarvan kan verlaag nie. Aangesien hulle nie hieroor bekommerd is nie, en omdat hulle nie huwelike wil toelaat vir gays en lesbiërs wat hul goeie karakter bewys het nie, is dit moeilik om hierdie argument op sigwaarde te neem. Die idee dat vakbonde van dieselfde geslag die tradisionele huwelik sal verwoes, kan nie verstaan ​​word sonder om na die terrein van walging en besmetting te gaan nie. Die enigste onderskeid tussen onwaardige heteroseksuele en die klas gays en lesbiërs wat moontlik die verskil in mense se reaksie kan verklaar, is dat seksuele dade van eersgenoemde nie die meerderheid walg nie, terwyl laasgenoemde seksuele dade. Die gedagte moet wees dat om tradisionele huwelike te assosieer met die seksuele dade van paartjies van dieselfde geslag, dit is om dit te besoedel of te besoedel, net soos voedsel wat deur 'n dalit, (voorheen 'onaantasbaar' genoem), is deur baie mense in Indië geneem om die liggaam met 'n hoë kaste te besmet. Niks anders as 'n primitiewe idee van stigma en besmetting kan die wydverspreide gevoel verklaar dat huwelik van dieselfde geslag die reguit huwelik verontreinig of besmet nie, terwyl die huwelike van 'immorele' en 'sondige' heteroseksuele dit nie doen nie.
As die argumenteerder sou antwoord dat 'n huwelik tussen twee mense van dieselfde geslag nie die voortplanting van kinders kan meebring nie, en dit moet 'n soort skynhuwelik wees wat beledig of parodieer en sodoende die werklike huwelik verwerp, is ons terug na die tweede argument. Diegene wat so sterk aandring op voortplanting, voel nie bedroef of verneder of aangetas deur die teenwoordigheid van twee pasgetroude sewentigjariges van die teenoorgestelde geslag wat pas getroud is nie, en ook nie deur die teenwoordigheid van paartjies van teenoorgestelde geslagte wat in die openbaar aankondig dat hulle nooit wou kinders-of inderdaad deur paartjies van die teenoorgestelde geslag wat kinders aangeneem het. Hulle probeer nie wetgewers om sulke huwelike onwettig te maak nie, en hulle sê of voel nie dat sulke huwelike immoreel is of hul eie ondermyn nie. Die gevoel van ondermyning of vernedering kan dus nie eerlik verklaar word deur die punt oor kinders nie, maar moet in plaas daarvan deur ander, meer onderaardse, idees verduidelik word.
As ons op soek is na 'n historiese parallel met die bekommernisse wat verband hou met die huwelik van dieselfde geslag, kan ons dit vind in die geskiedenis van sienings oor misgenerasie. Tydens Loving v. Virginia, in 1967, verbied en bestraf sestien state huwelike oor rasgrense heen. In Virginia, 'n tipiese voorbeeld, was so 'n huwelik 'n misdryf wat met een tot vyf jaar gevangenisstraf gestraf kan word. Soos huwelike van dieselfde geslag, is vakbonde tussen rasse gekant met 'n verskeidenheid argumente, polities en teologies. Agterna kan ons egter sien dat walging aan die werk was. Dit het inderdaad nie sy hand weggesteek nie: die idee van rasse -suiwerheid is met trots verkondig (byvoorbeeld in die Wet op rasse -integriteit van 1924 in Virginia), en idees oor besmetting en besmetting kom oral voor. As wit mense walg en besmet voel deur die gedagte dat 'n swart persoon uit dieselfde openbare drinkfontein gedrink het of in dieselfde openbare swembad geswem het of dieselfde toilet of dieselfde borde en glase gebruik het - alles wat die suidelike blankes algemeen beskou - ons kan sien dat die gedagte aan seks en die huwelik tussen swart en wit 'n sterk afkeer van afkeer sou meebring. Die Hooggeregshof het tot die gevolgtrekking gekom dat sulke idees oor rassestigma die enigste idees is wat die wette werklik ondersteun, wat ook al gesê word: 'Daar is klaarblyklik geen wettige, deurslaggewende doel onafhanklik van indringende rassediskriminasie wat hierdie indeling regverdig nie.'
Ons moet dieselfde gevolgtrekking maak oor die verbod op huwelik van dieselfde geslag: irrasionele idees van stigma en besmetting, die soort 'animus' wat die hof erken het Romer v. Evans, is 'n kragtige krag ter ondersteuning. So het die Hooggeregshof van Connecticut in Oktober 2008 gedink en gesê:
Behalwe morele afkeuring, staan ​​homoseksuele persone ook voor wrede homofobie wat nie meer berus op gevoelens van afkeer van gay persone en die intieme seksuele gedrag waarmee hulle geassosieer word nie ... Sulke innerlike vooroordeel word weerspieël in die groot aantal haatmisdade wat gepleeg word teen homoseksuele mense... are "... is heeltemal anders in aard as die vooroordeel van ander groepe wat voorheen verdagte of byna verdagte klasstatus geweier is. Hierdie feit bied verdere rede om te twyfel dat sulke vooroordeel binnekort uit die weg geruim kan word, en beklemtoon die werklikheid dat gay persone unieke uitdagings in hul politieke en sosiale integrasie in die gesig staar.
Ons het nou die argumente teen huwelike van dieselfde geslag gesien. Dit lyk nie indrukwekkend nie. Ons het niemand gesien wat die regering 'n 'dwingende' staatsbelang sou bied nie, en dit lyk waarskynlik, gegewe Romer, dat hierdie argumente, gemotiveer deur animus, selfs die toets van 'n rasionele grondslag misluk.
Die argument ten gunste van huwelik van dieselfde geslag is eenvoudig: as twee mense 'n huweliksverbintenis wil maak, moet hulle toegelaat word om dit te doen, en om een ​​klas burgers uit te sluit van die voordele en waardigheid van die verbintenis, neem hulle dit af en beledig hul waardigheid.
Wat is die 'reg om te trou'?
IN ONS grondwetlike tradisie word daar gereeld gepraat van 'n 'reg om te trou'. In Loving noem die hof die huwelik 'een van die basiese burgerregte van die mens'. 'N Later geval, Zablocki v. Redhail, erken die reg om te trou as 'n fundamentele reg vir veertiende wysigingsdoeleindes, blykbaar ingevolge die Gelyke Beskermingsklousule verklaar die Hof dat "die reg om te trou van fundamentele belang is vir alle individue" en gaan voort met die opmerking dat "die besluit om te trou het is op dieselfde vlak geplaas as besluite rakende voortplanting, bevalling, kinderopvoeding en gesinsverhoudings. " Voordat howe die kwessie van huwelik van dieselfde geslag kan uitsorteer, moet hulle twee dinge uitvind: (1) wat is hierdie "reg om te trou"? en (2) wie het dit?
Wat beteken die 'reg om te trou'? Met 'n minimale begrip, beteken dit net dat as die staat besluit om 'n spesifieke pakket uitdrukkende en/of burgerlike voordele onder die naam 'huwelik' aan te bied, dit die pakket beskikbaar moet stel aan almal wat dit sonder diskriminasie soek (alhoewel hier 'almal') "Sal verdere interpretasie vereis). Loving het betrekking op die uitsluiting van paartjies tussen die rasse van die instelling Zablocki, oor die poging van die staat Wisconsin om ouers uit die huwelik uit te sluit wat nie kon aantoon dat hulle hul kinderonderhoudsverpligtinge nagekom het nie. Nog 'n relevante vroeë geval, Skinner v. Oklahoma, het 'n wet ongeldig gemaak wat die verpligte sterilisasie van die 'gewone misdadiger' verplig het, en gesê dat so 'n persoon, afgesny van 'huwelik en voortplanting' vir ewig 'n basiese vryheid ontneem sou word '. 'N Meer onlangse saak, Turner v. Safley, het 'n verbod op huwelike deur gevangenes ongeldig verklaar. In al die belangrikste gevalle word die ontkenning van 'n institusionele pakket wat reeds aan ander beskikbaar is, aan 'n spesifieke groep mense aangeskakel.
Is die reg om te trou dan slegs 'n nie-diskriminasie reg? As dit so is, hoef die staat glad nie huwelike aan te bied nie. Dit is net dat dit eers met 'n egalige hand moet doen sodra dit dit doen. Die bespreking van die huwelik as 'n 'fundamentele reg', tesame met die feit dat die meeste van hierdie besluite gelyke beskermingsanalise met oorwegings oor die regte proses vermeng, dui egter daarop dat iets verder gesê word. Wat is dit? Sou dit die Grondwet oortree as 'n staat besluit dat hy slegs burgerlike vakbonde sou aanbied en die status van die huwelik sou laat vaar, en dit aan godsdienstige en private liggame oorlaat?
In terme van ons drie kategorieë, verplig die 'reg om te trou' dan 'n staat om 'n reeks ekonomiese en burgerlike voordele aan getroude mense te bied? Verplig dit 'n staat om waardigheid en status aan sekere vakbonde te verleen deur die term "huwelik" te gebruik? En vereis dit dat die staat vakbonde wat deur godsdienstige liggame goedgekeur is, erken of bekragtig? Die antwoord op die derde vraag is duidelik en was nog altyd nee. Baie huwelike wat deur godsdienstige liggame goedgekeur word, word nie deur die staat goedgekeur nie, soos die geval van huwelik van dieselfde geslag ons al lankal gewys het, en niemand het gedink dat dit belowend is om hierdie ontkennings op grondwetlike gronde te betwis nie. Die reg op die gratis uitoefening van godsdiens vereis duidelik nie dat die staat alle huwelike goedkeur wat 'n godsdienstige liggaam goedkeur nie. Die 'reg om te trou' verplig die staat ook nie om 'n spesifieke pakket burgerlike voordele te bied aan mense wat trou nie. Dit is herhaaldelik gesê in gevalle wat oor die huweliksreg handel.
Aan die ander kant is dit egter duidelik dat die betrokke reg nie bloot 'n reg is om soos ander behandel te word nie, behalwe op groepsgebaseerde diskriminasie. Die reg om te trou word gereeld geklassifiseer met fundamentele persoonlike vryhede wat beskerm word deur die klousule oor die behoorlike proses van die veertiende wysiging. In Meyer v. Nebraskadie Hof sê byvoorbeeld dat die vryheid wat deur daardie klousule beskerm word, "sonder twyfel ... nie net die vryheid van liggaamlike terughouding aandui nie, maar ook die reg van die individu om te kontrakteer, om deel te neem aan enige van die algemene beroepe van die lewe, om nuttige kennis op te doen , om te trou, 'n huis op te rig en kinders op te voed, om God te aanbid volgens die voorskrifte van sy eie gewete en in die algemeen die voorregte te geniet wat lank erken is ... as noodsaaklik vir die ordelike strewe na geluk deur vrye mense. " Loving sê op dieselfde manier dat "die vryheid om 'n persoon van 'n ander ras te trou, of nie te trou nie, by die individu woon en nie deur die staat aangetas kan word nie", wat hierdie gevolgtrekking in die klousule van die behoorlike proses sowel as die klousule vir gelyke beskerming berus. Zablocki laat toe dat "redelike regulasies wat nie beduidend inmeng met besluite om die huweliksverhouding aan te gaan nie, wettiglik opgelê kan word", maar kom tot die gevolgtrekking dat die Wisconsin -wet te ver gaan en die regte skend wat deur die klousule oor die regte proses gewaarborg word. Turner v. Safleybepaal eweneens dat die beperking van huwelike in gevangenes die privaatheidsreg van die klousule van die behoorlike proses skend.
Wat beteken vryheid van behoorlike proses in hierdie geval? Die meeste gevalle handel oor pogings deur die staat om 'n klas huwelike te verbied. Daardie soort staatsinmenging met die huwelik is blykbaar ongrondwetlik op grond van behoorlike proses sowel as gelyke beskermingsgronde. Dus, as 'n staat almal verbied om te trou, sou dit vermoedelik ongrondwetlik wees.
Die hof het egter nêrens beslis dat 'n staat die uitdruklike voordele van die huwelik moet bied nie. Dit lyk asof daar geen grondwetlike hindernis is vir die besluit van 'n staat om heeltemal uit die ekspressiewe spel te kom nie, na 'n regime van burgerlike vakbonde te gaan of, nog meer uiters, na 'n regime van private kontrakte vir huwelike, waarin die staat speel dieselfde rol as in enige ander kontraktuele proses.
Weereens draai die kwessie oor gelykheid. Wat die sake deurgaans meebring, is dat wanneer die staat wel 'n status bied wat burgerlike voordele en uitdrukkingswaardigheid inhou, dit met 'n egalige hand moet bied. Hierdie posisie, wat ek 'minimaal' genoem het, is nie so minimaal as u daarna kyk nie. Wette teen misverstigting was van krag in sestien state ten tyde van Loving.
Met ander woorde, die huwelik is 'n fundamentele vryheidsreg van individue, en omdat dit die geval is, behels dit ook 'n gelykheidsdimensie: groepe mense kan nie sonder 'n oorweldigende rede van hierdie fundamentele reg afgesluit word nie. Dit is soos om te stem: daar is nie 'n grondwetlike stemreg nie: sommige poste kan op afspraak gevul word. Maar op die oomblik dat daar gestem word, is dit ongrondwetlik om 'n groep mense van die uitoefening van die reg af te weer. Op hierdie punt word die vrae dan: Wie het hierdie vryheid/gelykheidsreg om te trou? En watter redes is sterk genoeg om dit te ignoreer?
Wie het die reg? Op een punt lyk dit duidelik dat die staat wat 'n huwelik aanbied ingevolge bestaande wetgewing nie nodig is om poligame vakbonde toe te laat nie. Wat u ook al dink oor die morele kwessies wat by poligamie betrokke is, ons grondwetlike tradisie het 'n wet gemaak wat poligamie krimineel maak, en dit is tans duidelik dat poligame vakbonde nie gelyke erkenning het nie. (Die regsargumente teen poligamie is egter uiters swak. Die primêre staatsbelang wat sterk genoeg is om regsbeperking te regverdig, is 'n belang in die gelykheid van die geslagte, wat nie teen 'n regime van geslagsgelyk poligamie sou wees nie.)
Regulasies oor bloedskande -vakbonde is ook tipies beskou as redelike uitoefening van staatsmag, hoewel die staatsbelange ook hier baie vaag omskryf is. Die belangstelling in die voorkoming van kindermishandeling regverdig 'n verbod op die meeste gevalle van bloedskande tussen ouers en kinders, maar dit is onduidelik dat daar 'n sterk staatsbelang is wat volwasse broers en susters moet verhinder om te trou. (Die gesondheidsrisiko daaraan verbonde is nie groter as in baie gevalle waar die huwelik toegelaat word nie.) Dit is nietemin duidelik dat as 'n broer-suster-egpaar vandag so 'n beperking uitdaag weens behoorlike prosedure/gelyke beskermingsgronde, hulle sou verloor, omdat die staat beweer (gesondheids) belang om sulke vakbonde te verbied, sal seëvier.
Hoe moet ons oor hierdie gevalle dink? Moet ons dink dat hierdie individue die reg het om te trou soos hulle wil, maar dat die staat 'n teenbelang het wat heers? Of moet ons dink dat hulle glad nie die reg het nie, gegewe die aard van hul keuses? Ek neig na die vorige siening. Volgens hierdie siening moet die staat aantoon dat die wet wat sulke vakbonde verbied, werklik ondersteun word deur 'n sterk openbare belang.
Aan die ander kant is dit ook duidelik dat die vryheids- en gelykheidsregte wat by die reg om te trou betrokke is, nie net aan die moontlik voortplantende behoort nie. Turner v. Safley het betrekking op huwelike tussen gevangenes, waarvan die meeste lang termyn gedien het, en mense wat nie in die tronk was nie, huwelike wat nie uitgevoer kon word nie. Die saak berus op die emosionele ondersteuning van die huwelik en die godsdienstige en geestelike betekenis daarvan. Op 'n stadium noem die Hof as 'n bykomende faktor dat die gevangene eendag vrygelaat kan word, sodat die huwelik voltrek kan word, maar dit is duidelik nie die basis van die besit nie. Geen ander geval dui ook daarop dat bejaardes of steriele nie die reg het nie.
Die beste manier om die tradisie op te som, is die volgende: alle volwassenes het die reg om te kies met wie hulle wil trou. Hulle het hierdie reg as gevolg van die emosionele en persoonlike betekenis van die huwelik, sowel as die voortplantingspotensiaal daarvan. Hierdie reg is fundamenteel vir behoorlike proses, en dit het ook 'n gelykheidsdimensie. Geen groep mense mag van hierdie reg afgeskerm word sonder 'n uiters sterk staatsregverdiging nie. Dit wil voorkom asof die beste manier om na te dink oor die gevalle van bloedskande en poligamie, is dat die staat in hierdie gevalle sy las kan nakom deur aan te toon dat beleidsoorwegings die individu se reg weeg oortyd.
WAT van mense wat probeer om met iemand van dieselfde geslag te trou? Dit is die vraag waarmee howe tans worstel. Onlangse staatshofbeslissings moes vier vrae beantwoord (nie net deur die federale konstitusionele wet nie, maar ook van die teks en tradisie van hul eie staatsgrondwette): Eerstens, is burgerlike vakbonde voldoende, of is die status van die huwelik grondwetlik verplig? Tweedens, is hierdie aangeleentheid 'n behoorlike proses of gelyke beskerming, of 'n komplekse mengsel van albei? Derdens, is seksuele oriëntasie 'n verdagte klassifikasie vir gelyke beskermingsdoeleindes by die beoordeling van die vermeende reg teenoor die uitkerende aansprake van staatsbelang? Met ander woorde, moet die staat wat sulke vakbonde verbied, bloot 'n rasionele grondslag vir die wet of 'n "dwingende" staatsbelang toon? Vierdens, watter belange kan so kwalifiseer?
Drie state wat hierdie vraag onlangs gekonfronteer het - Massachusetts, Kalifornië en Connecticut - gee verskillende antwoorde op hierdie vrae, maar daar is 'n groot mate van ooreenkoms. Almal is dit eens dat die huwelik, soos tans beoefen, 'n status is met 'n sterk komponent van openbare waardigheid. Vanweë die unieke status is dit fundamenteel vir individuele selfdefinisie, outonomie en die strewe na geluk. Die reg om te trou behoort nie net aan die moontlik voortplantende nie. (Die Massachusetts -hof merk byvoorbeeld op dat mense wat nie uit hul sterfbed kan roer nie, steeds mag trou.)
Om al hierdie ekspressiewe redes blyk dit dat burgerlike vakbonde 'n soort tweedeklas status is, sonder die bevestiging en erkenning van die huwelik. Soos die hof in Kalifornië dit gestel het, is die reg nie 'n reg op 'n spesifieke woord nie, dit is die reg "om hul gesinsverhouding waardigheid en respek te gee wat gelyk is aan die ander amptelik erkende gesinne." Al drie die howe maak gebruik van die misvormingsake om hierdie punt te maak. Die hof in Kalifornië merk op dat as state wat gekant is teen misvorming 'n aparte kategorie genaamd "rasras -unie" geskep het, terwyl hulle steeds die status van "huwelik" tussen paartjies ontken, sou ons maklik sien dat dit geen oplossing was nie.
Al drie die howe doen 'n beroep op behoorlike proses en gelyke beskerming. Die Massachusetts -hof merk op dat die twee waarborge gereeld "oorvleuel, soos hulle hier doen". Hulle is almal dit eens dat die reg om te trou 'n individuele vryheidsreg is wat ook 'n gelykheidskomponent behels: 'n groep mense kan nie uit hierdie reg beskerm word sonder 'n baie sterk regeringsregverdiging nie.
Hoe sterk? Hier verskil die state. Die Massachusetts-hof het bevind dat die ontkenning van huwelike van dieselfde geslag selfs die toets van 'n rasionele basis nie slaag nie. Die howe in Kalifornië en Connecticut het daarteenoor bevind dat seksuele oriëntasie 'n verdagte indeling is, wat seksuele oriëntasie met geslag analiseer.
Watter staatsbelange lê aan die ander kant? Die menings van Kalifornië en Connecticut ondersoek die belangrikste aanspraakmakers noukeurig en kom tot die gevolgtrekking dat niemand tot die vlak van 'n dwingende belang styg nie. Om tradisie op sigself te behou, kan nie so 'n belang wees nie: "die regverdiging van 'tradisie' verklaar nie die indeling nie, dit herhaal dit net." Diskriminasie kan ook nie geregverdig word bloot omdat wetgewers sterk oortuigings het nie. Nie een van die ander beleidsoorwegings wat die voorkeur geniet nie (die bekende wat ons reeds geïdentifiseer het) is sterk genoeg.
Hierdie menings sal nie almal oortuig nie. Almal wat van hul gevolgtrekking, of selfs van hulle redenasie hou, sal ook nie saamstem dat dit goed is vir howe om hierdie kwessie te hanteer nie, eerder as demokratiese meerderhede. Maar ek glo dat die menings 'n redelike persoon moet oortuig dat die konstitusionele reg, en dus howe, 'n wettige rol in hierdie verdelingsgebied speel, ten minste soms vir minderhede wat in gevaar is in die majoritêre politieke proses.
WAARVOOR sou ons hoop en werk, as 'n regverdige toekoms vir gesinne in ons samelewing? Moet die regering hoegenaamd aanhou om met mense te trou? Moet dit die ekspressiewe dimensie verlaag en bloot pakkette vir burgerlike vakbond aanbied? Moet dit heeltemal teruggaan van pakkette, ten gunste van 'n regime van verdeelde voordele en privaat kontrakte? Sulke vrae, die penumbra van enige grondwetlike debat, vereis dat ons die lewensbelangrike regte en belange identifiseer wat staatsbeskerming nodig het en om na te dink hoe ons dit kan beskerm sonder om die gelykheid of individuele vryheid ontoelaatbaar te skend. Ons ontleding van die grondwetlike kwessies bepaal nie spesifieke antwoorde op hierdie vrae nie, maar dit beperk die opsies wat ons moet oorweeg.
Die toekoms van die huwelik lyk op een manier baie na sy verlede. Mense sal bly verenig, gesinne vorm, kinders hê en soms uitmekaar gaan. Wat die Grondwet egter bepaal, is dat wat die staat ook al besluit om op hierdie gebied te doen, op grond van gelykheid sal geskied. Die regering kan geen groep burgers uitsluit van die burgerlike voordele of die ekspressiewe waardighede van die huwelik sonder 'n dwingende openbare belang nie. Die volledige insluiting van paartjies van dieselfde geslag is in 'n sekere sin 'n groot verandering, net soos die amptelike erkenning van 'n interras-huwelik 'n groot verandering was, en net soos die volle insluiting van vroue en Afro-Amerikaners as kiesers en burgers 'n groot verandering was. Aan die ander kant word hierdie veranderinge die beste beskou as 'n ware verwesenliking van die belofte in ons grondwetlike waarborge. Ons moet hierdie verandering op dieselfde manier beskou. Die politiek van die mensdom vra ons om op te hou om die huwelik van dieselfde geslag as 'n bron van besmetting of besoedeling van die tradisionele huwelik te beskou, maar om die menslike doelwitte van diegene wat huwelik soek, te begryp en die ooreenkoms van wat hulle soek met dié wat reguit mense soek. . As ons so dink, behoort die kwessie te lyk soos 'n misverloopkwessie: as 'n uitsluiting kan ons nie langer duld in 'n samelewing wat gelyke respek en geregtigheid vir almal nastreef nie.
Martha Nussbaum is Ernst Freund Distinguished Service Professor in regte en etiek aan die Universiteit van Chicago, aangestel in die regte, filosofie en goddelikheid. Hierdie opstel is verwerk uit haar From Afsku van die mensdom: Seksuele oriëntasie en die Grondwet, wat in Februarie 2010 deur Oxford University Press gepubliseer sal word.
Lees Martha Ackelsberg, Stephanie Coontz en Katha Pollitt se aanlyn antwoorde op "'n Reg om te trou?"
Werke wat vir hierdie opstel geraadpleeg is, sluit in:
Nancy F. Cott, Openbare geloftes: 'n geskiedenis van die huwelik en die nasie (Harvard University Press, 2000).
Charles Fried, Moderne vryheid: en die grense van die regering (New York: W.W. Norton, 2006).
Hendrik Hartog, Man en vrou in Amerika: 'n geskiedenis (Harvard University Press, 2000).
Andrew Koppelman, Dieselfde geslag, verskillende state: wanneer huwelike van dieselfde geslag staatslyne oorsteek (Yale University Press, 2006).
Cass R. Sunstein, "Die reg om te trou," Cardozo Law Review 26 (2005), 2081-2120.
Susan Treggiari, Romeinse huwelik (Oxford University Press, 1991).
Craig Williams, Romeinse homoseksualiteit (Oxford University Press, 1999). Opgedateerde uitgawe, 2009.
ED. LET WEL: Hierdie artikel is geskryf voor die Kaliforniese hofuitspraak oor voorstel 8 of die voorgestelde stemming in die wetgewer van die staat New York.
"Die grondslag van ons samelewing"
Die minister van vroue en gelykheid, Maria Miller, het gesê:
Die huwelik is die basis van ons samelewing en nou, ongeag seksualiteit, kan almal in die Britse samelewing hierdie verbintenis aangaan. Dit is 'n wonderlike prestasie, en hoewel hierdie wetgewing oor die huwelik handel, is die impak daarvan soveel groter. Om die huwelik aan alle paartjies beskikbaar te stel, toon die respek van ons samelewing vir alle individue, ongeag hul seksualiteit. Dit demonstreer die belangrikheid wat ons heg aan die vrye lewe. Dit sê soveel oor die samelewing wat ons is en die samelewing waarin ons wil leef.
Dit is 'n historiese oomblik wat in baie mense se lewens aanklank sal vind. Ek is trots dat ons dit laat gebeur het, en ek sien uit na die eerste troue van dieselfde geslag teen die volgende somer.
Die moontlikheid van krag van gebed
'Ek glo wel in die konsep van flirt om te bekeer! Statisties is die verhouding tussen enkellopende Christenmanne en enkellopende Christenvroue ten gunste van die mans, beslis in Londen, wat ons meisies nie veel keuse gee nie. Ek is sterk genoeg in my eie geloof om getroud te wees met iemand wat nie 'n Christen is as ek hulle ontmoet nie, maar ek glo ook in die krag van gebed en daar is waarskynlik baie ouens wat gered kan word, al was dit net iemand sou die tyd neem om vir hulle te bid. Ek sou die geloof hê dat daardie persoon na Christus sou kom, maar vrede as hulle dit nie sou doen nie. '
In totaal het 2 520 mense die vraag beantwoord: Kan daar omstandighede wees waarin u met 'n nie-Christen sou trou? Hiervan het 436 bykomende kommentaar gelewer, wat ons gelees het.
Ons het 200 opmerkings in detail ontleed, waarin die meeste mense hoofsaaklik die antwoorde verduidelik wat hulle gegee het. Die tipes kommentaar was in verhouding tot die persentasies in die grafiek hierbo.
Sommige (6 mense) het nie die vraag beantwoord nie, maar het steeds kommentaar gelewer. 'N Paar het gesê dat die gebrek aan mans in die kerk God se plan kan wees.
Een ander het bevraagteken dat enigiemand die verdeling in 'Christelik' en 'nie-Christelik' kan maak.
'Ek wens die kerk wil ophou om Christene en nie-Christene in hierdie twee kategorieë in te sluit. Elkeen is 'n persoon wat al dan nie openlik simpatiek is vir geloof nie. Om lyne te trek om 'ons en hulle' te skep, is belaglik en nutteloos in terme van ons almal wat saam met God reis. Elke verhouding moet deur die betrokkenes ontleed word en deur die kerk ondersteun word. Kerke is geneig om mense te laat val wat nie volgens die 'reëls' speel nie. Hoeveel meer mense sou tot geloof kom as die kerk vriendskap met nie-Christene in die datingwêreld ernstig opneem? Daar is meer dinamiese maniere om die individue te dink en te ondersteun en waar hulle in hul geloof is. '
Copyright © salvadoryoscar.com | Was dit ooit onwettig dat twee mense van verskillende godsdienste in die Verenigde Koninkryk trou?...