Graf van Richard I - Geskiedenis Podcasts - 2022
Richard I, gebore te Oxford, 6 September, 1157 oorlede te Chaluz, Frankryk, 6 April 1199 was bekend aan die minderjariges van 'n latere ouderdom, eerder as aan sy tydgenote, as 'Coeur-de-Lion'. Hy was slegs die tweede seun van Hendrik II, maar dit was deel van die beleid van sy vader en het, net soos hy, kontinentale heerskappy van groot mate en min onderlinge samehorigheid gehad, om dit gedurende sy eie leeftyd aan sy kinders toe te ken en selfs seuns grootgemaak onder die mense wat hulle bestem was om te regeer. Aan Richard is die gebiede in die suide van Frankryk toegeken wat aan sy moeder Eleanor van Aquitaine behoort, en voor hy sestien jaar oud is, is hy as hertog van die provinsie opgeneem. Dit was 'n swak punt in die bestuur van die ou koning van sy seuns, dat hy, terwyl hy hulle verblind het met briljante vooruitsigte, hulle met baie min krag sou belê. In 1173 het die jong Hendrik, wat na 'n Duitse gebruik reeds in die leeftyd van sy vader as koning gekroon is, in 'n opstand uitgebreek, wat deur sy skoonvader, Louis VII, koning van Frankryk, daartoe aangehits is. Onder die invloed van hul moeder Eleanor, wat bitterlik ontsteld was oor die ontrouheid van haar man, het Geoffrey en Richard in 1173 ook hul lot by die rebel ingegooi en wapens teen hul vader aangeneem. Geallieerdes het om hulle vergader en die situasie het so bedreig geraak dat Henry II dit goed gedink het om die hemel te versoen deur boet te doen by die graf van die gemartelde aartsbiskop St Thomas (11 Julie, 1174). Op 'n merkwaardige toeval, die volgende dag, het 'n oorwinning in Northumberland oor William, die koning van Skotland, die mees gedugte teenstander van Henry besorg. Toe hy met 'n groot mag na Frankryk terugkeer, het die koning alles voor hom gevee, en hoewel Richard 'n rukkie alleen uitgehou het, is hy op 21 September gedwing om om vergifnis by sy vader se voete te eis.
Die Koning het sy rebelse kinders saggeaard behandel, maar hierdie eerste uitbraak was slegs die voorbode van 'n byna ononderbroke reeks ontroue intriges, aangevuur deur Louis VII en deur sy seun en opvolger, Philip Augustus, waarin Richard, wat byna geheel en al in Guienne gewoon het, en Poitou, was verloof tot die tyd van sy vader se dood. Hy het vir homself 'n groot en verdiende reputasie verwerf as riddervaardigheid, en hy was dikwels besorg oor ridderlike optredes, en het veral baie energie getoon in die beskerming van die pelgrims wat deur sy eie en aangrensende gebiede gegaan het op pad na die heiligdom van St. Compostella. Sy ouer broer Henry word jaloers op hom en dring daarop aan dat Richard hom moet eer. Op laasgenoemde se verset het oorlog tussen die broers uitgebreek. Bertrand de Born, graaf van Hautefort, wat Richard se mededinger was, sowel as wapens, het so 'n kragtige steun aan die jonger Henry verleen dat die ou koning aan Richard se kant moes ingryp. Die dood van die jonger Henry, 11 Junie 1183, het weer die vrede herstel en Richard die troonopvolger gemaak. Maar ander rusies het gevolg tussen Richard en sy vader, en dit was in die hitte van die wanhopigste hiervan, waarin die skerpsinnigheid van Philip Augustus besluit het om Henry se gunsteling seun John te betrek, dat die ou Koning gebroke van hart gesterf het, 6 Julie , 1189. Ten spyte van die konstante vyandighede van die afgelope paar jaar, het Richard die opvolging sonder moeite verseker. Hy kom vinnig na Engeland en word op 3 September in Westminster gekroon. Maar sy doel met die besoek van sy geboorteland was minder om voorsiening te maak vir die regering van die koninkryk as om hulpbronne in te samel vir die geprojekteerde kruistog wat nou 'n beroep op die sterkste, indien nie die beste, instinkte van sy avontuurlike aard, en deur die sukses waarvan hy gehoop het om die wêreld te laat skrik. Teen die einde van 1187, toe die nuus hom bereik het van Saladin se verowering van Jerusalem, het Richard die kruis geneem. Philip Augustus en Hendrik II het sy voorbeeld gevolg, maar die rusies wat ontstaan ​​het, het tot dusver die besef van hierdie vroom ontwerp verhinder. Noudat hy vryer was, blyk die jong Koning gewetensvol te wees om die herstel van die Heilige Land voor alles te stel. Alhoewel die hulpmiddels waarmee hy begin werk het om elke sent gereed geld in te samel waarop hy hande kon lê, gewetenloos en onpolitiek was, is daar iets wat respek afdwing in die energie wat hy in die taak gewerp het. Hy verkoop balju's, regterskappe, kerkgronde en afsprake van alle soorte, leke en sekulêre, feitlik aan die hoogste bieër. Hy was nie onverskillig om vir sy broers John en Geoffrey voorsiening te maak nie, en hy het 'n sekere omsigtigheid getoon om 'n belofte van hulle af te dwing om drie jaar uit Engeland te bly, om die nuwe kanselier William van Longehamp vry te laat, wat sou in sy afwesigheid Engeland regeer. Ongelukkig het hy baie van die mans saamgeneem, bv. Aartsbiskop Baldwin, Hubert Walter en Ranulf Glanvill, wie se staatsmanskap en ervaring die nuttigste sou gewees het om Engeland te regeer en baie rustelose geeste soos John self en Longehamp agtergelaat het, wie se energie moontlik diensbaar was teen die ongelowiges.
Reeds op 11 Desember 1189 was Richard gereed om na Calais te gaan. Hy ontmoet Philip Augustus, wat ook op die kruistog sou begin, en die twee konings het gesweer om mekaar se heerskappy te verdedig soos hulle sou wou. Die verhaal van die Derde Kruistog is al in detail vertel (kyk Kruistogte). Dit was September 1190, voordat Richard Marseille bereik het, het hy na Messina gestap en op die lente gewag. Daar het ellendige rusies plaasgevind met Philip, met wie se suster hy nou geweier het om te trou, en hierdie moeilikheid word bemoeilik deur 'n inmenging in die sake van Sicilië, wat die keiser Henry VI met 'n jaloerse oog bekyk het, en wat Richard later duur sou kos. In Maart vaar hy na Ciprus, waar hy met Isaac Comnenus twis, die eiland beslag lê en met Berengaria van Navarra trou. Hy het uiteindelik in Junie Acre bereik en nadat wonderkundiges dit gevang het. Philip keer daarna terug na Frankryk, maar Richard het twee desperate pogings aangewend om Jerusalem te bereik, waarvan die eerste sou kon slaag as hy die paniek en swakheid van die vyand ken. Saladin was 'n waardige teenstander, maar verskriklike dade van wreedheid sowel as ridderlikheid het plaasgevind, veral toe Richard sy Saracen -gevangenes doodgemaak het in 'n passie. In Julie 1192 het verdere pogings hopeloos gelyk, en die teenwoordigheid van die koning van Engeland was tuis baie nodig om sy eie heerskappy te beveilig teen die verraderlike intriges van John. Met die terugvoering van Richard het die Adriatiese See verwoes, en uiteindelik in die hande van Leopold van Oostenryk, is hy verkoop aan die keiser Henry VI, wat hom langer as 'n jaar gevange gehou het en 'n groot losprys afgedwing het wat Engeland moes betaal. Onlangse ondersoek het getoon dat die motiewe van Henry se optrede minder wraaksugtig as polities was. Richard is aangespoor om Engeland aan die keiser oor te gee (soos John 'n paar jaar later Engeland aan die Heilige Stoel sou oorgee), en toe verleen Henry die koninkryk aan sy gevangene as 'n erfgenaam by die dieet van Mainz, in Februarie 1194 (sien Bloch, "Forschungen", aanhangsel IV). Ondanks die intriges van koning Philip en John, het Richard getroue vriende in Engeland gehad. Hubert Walter het nou by die huis gekom en saam met die regters energiek saamgewerk om die losprys te verhoog, terwyl Eleanor, die koninginmoeder, 'n ekskommunikasie teen sy gevangenes van die Heilige Stoel verkry het. Engeland reageer edel op die versoek om geld en Richard kom in Maart 1194 by die huis aan.
Foto, druk, teken [Graf van biskop Richard Allen (1780-1831), stigter van die African Methodist Episcopal Church, Philadelphia, Pennsylvania]
Die Library of Congress bied toegang tot manuskripte by die Library of Congress vir opvoedkundige en navorsingsdoeleindes en gee geen waarborg ten opsigte van die gebruik daarvan vir ander doeleindes nie.
Die verantwoordelikheid vir die onafhanklike regsassessering van 'n item en die verkryging van die nodige toestemmings berus uiteindelik by persone wat die item wil gebruik.
Die skriftelike toestemming van die kopiereg -eienaars en/of die houers van ander regte (soos publisiteits- en/of privaatheidsregte) is nodig vir verspreiding, reproduksie of ander gebruik van beskermde items wat verder toegelaat word as billike gebruik of ander statutêre vrystellings. Daar kan inhoud wees wat beskerm word onder die kopiereg- of naburige regte van ander nasies.
Rosa Parks -versamelingsitems in die afdeling Afdrukke en foto's
Vir meer inligting oor die reproduseer, publiseer en aanhaal van visuele materiaal in hierdie versameling wat in die afdeling Afdrukke en foto's geleë is, asook toegang tot die oorspronklike visuele items, sien: Rosa Parks -versameling - inligting oor regte en beperkings
Regsadvies: Publikasie kan beperk word. Vir algemene inligting, sien & quotVisual Materials from the Rosa Parks Papers. & quot https://www.loc.gov/rr/print/res/689_park.html
Voortplantingsnommer: LC-DIG-ppmsca-48717 (digitale lêer van oorspronklike item)
Oproepnommer: LOT 15045, nr. 1718 [item] [P & ampP]
Toegangsadvies: Gebruik digitale beeld. Oorspronklik bedien slegs op afspraak omdat materiaal spesiale hantering vereis. Vir meer inligting, sien https://www.loc.gov/rr/print/info/617_apptonly.html
Van hertog tot koning Richard
In die vroeë 1180's het Richard baroniale opstande in sy eie lande ondervind. Hy het aansienlike militêre vaardigheid getoon en 'n reputasie opgedoen vir moed (die kwaliteit wat tot sy bynaam Richard the Lionheart gelei het), maar hy het so hard omgegaan met die rebelle dat hulle 'n beroep op sy broers gedoen het om hom te help om van Aquitaine te verdryf. Nou tree sy pa namens hom in, uit vrees vir die fragmentasie van die ryk wat hy gebou het (die "Angevin" -ryk, na Henry se land van Anjou). Koning Henry het egter nie eers sy kontinentale leërs bymekaargemaak nie, maar die jonger Henry het onverwags gesterf en die opstand het verfrommel.
As die oudste seun wat oorleef het, was Richard die Leeuhart nou erfgenaam van Engeland, Normandië en Anjou. In die lig van sy uitgebreide besittings wou sy pa hê dat hy Aquitaine moet afstaan ​​aan sy broer John, wat nog nooit 'n gebied gehad het om te regeer nie en bekend was as 'Lackland'. Maar Richard het 'n diep verbintenis met die hertogdom. In plaas daarvan om dit op te gee, wend hy hom tot die koning van Frankryk, Louis se seun Philip II, met wie Richard 'n vaste politieke en persoonlike vriendskap ontwikkel het. In November 1188 het Richard hulde gebring aan Philip vir al sy besittings in Frankryk, en daarna met hom saamgespan om sy vader onderdanig te maak. Hulle het Henry gedwing - wat aangedui het dat hy bereid was om John sy erfgenaam te noem - om Richard as erfgenaam van die Engelse troon te erken voordat hy in Julie 1189 sterf.
Engelse historiese fiksie -outeurs
Ongelukkig het Rich baie lank geleef en sy gif versprei gedurende die bewind van koning Henry VIII, koning Edward VI en koningin Mary I, wat ongelooflik ongeskonde gebly het. Met die uiteenlopende politieke en godsdienstige agendas van hierdie monarge, wat wissel van sterk Rooms -Katolisisme tot naby Calvinistiese Protestantisme en alles tussenin, hoe het hy dit reggekry? Laat ons die maniere tel deur hierdie weliswaar onvolledige lys.
Ten Dastardly Aktes van sir Richard Rich
1. Sir Richard Rich, teen 1535 Prokureur -generaal van Wallis en Prokureur -generaal van Engeland, is bekend om sy vervolging van diegene wat geweier het om die eed van oppergesag af te lê tydens die bewind van koning Henry VIII, 'n gelofte wat verseker het dat die koning die erkende hoof van die kerk in Engeland, insluitend die geestelikes en alle godsdienstige liturgie en huurders. In die geval van biskop John Fisher het Rich die man mislei om sy lojaliteit teenoor die Rooms -Katolieke pousdom te erken, en belowe om niemand dit te vertel nie. Rich getuig toe van Fisher se verklarings tydens die verhoor.
In die geval van Thomas More het Rich presies dieselfde gelieg. Volgens hom het Thomas More tydens die verhoor aan hom gesê 'In die geloof, meneer Rich, is ek swaarder vir u meineed as vir my eie gevaar, en u sal verstaan ​​dat nie ek, of niemand anders na my wete, u ooit as 'n man met 'n kredietwaardigheid as in enige saak aangeneem het nie. van belang is dat ek of enige iemand te eniger tyd kan borg staan ​​om met u te kommunikeer. "
Alhoewel die bron van die aanhaling eintlik van More se skoonseun William Roper gekom het, is daar nooit eerliker woorde gesê nie. Sowel Saint John Fisher as Saint Thomas More is tereggestel deur onthoofding weens hoogverraad op grond van Rich se twyfelagtige getuienis.
Ruïnes van Holywell Priory, Middlesex
2. In 1536 word sir Richard Rich, saam met sy ander titels, aangestel as kanselier van die nuutgeskepte hof van aanvullings. In hierdie rol werk hy in vennootskap met die vise-gerant en die hoofsekretaris van King, Thomas Cromwell, om alle abdye, kloosters en kloosters in Engeland en Wallis op te los, duisende te verplaas en 'n lewenswyse wat eeue teruggaan, heeltemal op te hef.
Wat het sir Richard Rich hiermee baat? Wel, hy het natuurlik rykdom en gebiede verkry. Teen billike kelderpryse het hy die klooster in St. Hy was nie tevrede nie en het sy grondwinste bygevoeg deur die klooster van St. Bride in Syon aan te skaf, verskeie herenhuise in Essex wat eens aan die Christ Church, Canterbury behoort het en nog 'n paar herehuise wat vroeër in besit was van St. Osth's by Chic en die Holywell Priory, Middlesex.
Ons Baron Rich van Leez was op pad.
Thomas Cromwell, 1ste graaf van Essex
(Hans Holbein die jongere)
3. In 1540 het Sir Richard Rich sy naaste bondgenoot en weldoener van sy groot rykdom en grondverkrygings aangegryp en weer lofwaardig as 'n 'hoofgetuie' presteer, hierdie keer teen Thomas Cromwell, wat net vier maande tevore verhef is tot graaf van Essex . Cromwell is gou tereggestel deur onthoofding vir sakramentêre kettery en verraad, die aanklagte en getuienis is vervals.
Thomas Cromwell het sy menings oor Rich aan koning Henry VIII bekend gemaak in 'n brief na sy arrestasie. Uit die tronk skryf hy: "Watter meester -kanselier was vir my, God, en hy weet die beste wat ek vir hom was, wat u Majesteit weet."
Die Baron van Leez was egter "van die haak af" omdat hy hom hierdie keer in die hof meegemaak het. Cromwell is deur die regter veroordeel, en Rich se leuens was dus uitsluitlik aan die parlement, die Privy Council en die koning.
4. Sir Richard Rich was 'n ongelooflike vindingryke skurk. Terwyl koning Henry VIII se godsdienstige sienings van evangelies na konserwatief en weer teruggegaan het, het Rich die rit meegesleur en die rol van handlanger briljant gespeel. In Julie 1540, op die hakke van Cromwell se teregstelling, is drie mans op die brandstapel verbrand, wat ketters verklaar vir die prediking van leerstellings wat gekant was teen King Henry's Six Faith Articles.
Op dieselfde dag - presies, dieselfde dag - is nog drie mans opgehang, getrek en in kwartiere gesit omdat hulle die koninklike oppergesag ontken het. Dink 'n rukkie daaroor na. Drie evangeliste en drie Rooms -Katolieke is op dieselfde dag deur Sir Richard Rich doodgemaak. Was daar iemand wat meer kundig was om die golwe van koning Henry VIII se steeds veranderende godsdienstige leerstelling te ry? Ek dink nie so nie.
Miskien koningin Catherine Howard
5.Wel, ja, hierdie keer in 1541 was die partye eintlik skuldig aan die verkeerde optrede vanuit 'n juridiese en morele oogpunt, so miskien kan ons Sir Richard Rich die voordeel van die twyfel gee dat sy uitgebreide betrokkenheid by die val van koningin Catherine Howard, as sowel as sy deelname aan die spesiale kommissie vir die verhore van Thomas Culpepper en Francis Dereham, is uitsluitlik gedoen ten bate van die eer van die koning en die veiligheid van die koninkryk.
As jy ongelowig jou kop skud, blameer ek jou nie.
6. In 1546 was die baron van Leez 'n besige ou. Saam met Lord Chancellor Thomas Wriothesley en biskop Stephen Gardiner, was Rich besig met 'n heksejag, besig om minderjarige evangeliste te diskrediteer en op te staan ​​in die hoop om die belangrikste spelers te lok, veral Katherine Parr, koningin van Engeland Catherine Willoughby, hertogin van Suffolk en Thomas Cranmer, aartsbiskop van Canterbury.
Thomas Wriothesley, graaf van Southampton
Een so 'klein evangeliese' was die martelaarsprediker Anne Askew. Sir Richard Rich en sy kollega Wriothesley, wat nie bereid was om te getuig met wie sy assosieer nie, het die vrou gemartel en haar getakel deur die hefbome self te draai. Om die boosheid van die daad te beklemtoon, het die konstabel van die toring van Londen geweier om deel te neem en het hulle na die hof gejaag om die koning daarvan in kennis te stel. Die skade is aangerig voordat hy 'n gehoor kon kry. Anne Askew het die enigste bekende vrou geword wat ooit gemartel is in die Tower of London in sy geskiedenis van meer as duisend jaar.
Met arms, bene, elmboë en knieë wat van die rek losgemaak is, is Anne Askew op 16 Julie 1546 op die brandstapel verbrand.
1ste markies van Winchester
7. By die dood van koning Henry VIII en hemelvaart van koning Edward VI in 1547, het sir Richard Rich weer gedoen wat hy die beste gedoen het, een van sy naaste bondgenote aangespoor om sy eie vooruitgang te soek. Om sy doel te bereik, werk Rich suksesvol saam met sy ander 'bondgenote van die oomblik' en verseker hy die val van sy 'ondervragings- en martelvennoot', Lord Chancellor Thomas Wriothesley.
Dinge het nie heeltemal uitgewerk soos beplan nie. William Paulet is in Wriothesley se plek aangestel. Geen probleem nie - Baron Rich van Leez het die Lord Protector Edward Seymour en die Privy Council vinnig oortuig van Paulet se 'onbevoegdheid', wat die kanselier vir homself verseker het.
8. Gedurende die bewind van koning Edward VI was Lord Chancellor Rich 'n "standvastige protestant". So verseker hy saam met aartsbiskop Thomas Cranmer die vernietiging van alle 'beelde en afgode' in die kerke van die koninkryk. Regdeur die koninkryk is groot kaste en gebrandskilderde glas vernietig. Alle kerk- en abdijmure was wit gewas en bedek onbetaalbare kunswerke wat vervang is met die Tien Gebooie - natuurlik in Engels.
Biskop van Winchester
Hoe 'vasberade' was Rich se protestantisme? Baron Rich van Leez was sterk betrokke by verrigtinge wat gelei het tot die arrestasies en gevangenisse van konserwatiewe en later toegewyde Rooms -Katolieke, biskop Edmund Bonner en biskop Stephen Gardiner. Deur dinge 'n stap verder te neem, in sy rol as Lord Chancellor, werk Rich onvermoeid om te verseker dat die nagmaal nie gevier word nie, en arresteer die messe vir die immer uitdagende Lady Mary Tudor.
Sir Richard Rich het pligsgetrou 'n brief aan die Rooms -Katolieke suster van die koning gestuur van Edward VI self wat haar beveel om op te hou en op te hou. Die antwoord van Lady Mary? Sy het beveel dat Rich sy lesing kort hou. Haar viering van die Nagmaal het voortgegaan.
9. Wat gebeur, kom voor, selfs vir die briljant manipulerende sir Richard Rich. In Desember 1551 was hy genoodsaak om sy lang gesoekte posisie as Lord Chancellor van Engeland en Wallis te bedank, omdat hy siekte was. Die arme man het op sy landgoed in St. Bartholomew's gaan slaap.
Hoekom? Soos diegene in die moderne tyd wat die "stuurknoppie" sorgeloos gedruk het voordat hulle verseker het dat hulle die korrekte persoon e -pos of 'n privaat boodskap stuur, is 'n vriendelike brief van manipulerende waarskuwing wat bedoel is om aan die gevangene Edward Seymour gestuur te word, hertog van Somerset in plaas daarvan aan die Thomas Howard, hertog van Norfolk, gevange geneem.
Ek veronderstel dat die aanspreek van die wasverpakte perkament "The Duke" nie heeltemal spesifiek genoeg was vir 'n missie wat na die Tower of London gestuur is nie. Gedurende die hele Tudor -geskiedenis was dit altyd asof daar 'n paar hertoë, grawe of baronne in die gat was.
Wat 'n wonderlike geleentheid vir Norfolk om moontlike vrylating te verkry! Hoewel dit uiteindelik (vir eers) onsuksesvol was, het die hertog die boodskap na John Dudley, hertog van Northumberland, gestuur. Rich se dae as Lord Chancellor was verby.
Sjoe! Uiteindelik is ons klaar met hom. Of is ons?
10. By die dood van koning Edward VI in 1553 is beide Mary Tudor en Elizabeth Tudor ingeneem ten gunste van die neef van die koning, Jane Dudley. Sir Richard Rich is aangevra vir ondersteuning van die nuwe koningin. Omdat hy geweet het dat dit sy kans was om die mag binne die koninkryk te herwin, het die baron van Leez gedoen waarvoor hy nou berug is. Rich het sy steun aan wie hy bepaal, uiteindelik regeer en sy lojaliteit verklaar aan die vrou wat hy voorheen vervolg het, Mary Tudor.
Koningin Mary Tudor
Die Baron van Leez was altyd die uiteindelike gasheer, koningin Mary Tudor het 'n paar dae saam met Rich en sy gesin by sy huis in Wanstead gekuier voordat hy na Londen gegaan het om haar regmatige kroon te neem.
Wat was Sir Richard Rich se opvallendste diens aan die koninkryk tydens koningin Mary se bewind? Dit behoort geen verrassing te wees nie. Baron Rich, lojale onderdaan wat hy was, het een van die mees aktiewe vervolgers van koningin Mary geword en die arrestasie en teregstelling georkestreer deur die verbranding van alle veroordeelde protestantse "ketters" in sy tuisgraaf Essex.
Miskien het die baron van Leez gewerk aan die groot en onvoltooide taak om die kloosters te herstel om sy vorige werk as kanselier van die Augmentations Court te verbeter. Hy verleen die koningin wat oorgebly het van die klooster in St. Bartholomew, waar sy Black Friars gestig het.
Richard Rich, 1ste Baron Rich van Leez
Felsted -kerk, Essex
Na vyf jaar wat die Rooms -Katolieke agenda van koningin Mary Tudor ondersteun is, het sir Richard Rich saam met koningin Elizabeth Tudor na Londen gery toe sy die troon bestyg. In sy waarskynlike enigste daad wat onenigheid toon met 'n heersende monarg, weier Rich om die uniformiteitswet van koningin Elizabeth te ondersteun en stem daarteen in die parlement se House of Lords in 1559 saam met die Rooms -Katolieke minderheid.
Outeur geïdentifiseer, Hoofstuk X: Sir Richard Rich, Britse geskiedenis aanlyn
Outeur geïdentifiseer, Richard Rich, 1ste Baron Rich, Luminarium Encyclopedia Project, England Under the Tudors. In die artikel word opgemerk dat dit uit die volgende is gehaal: 1. Pollard, A. F. "Richard Rich, eerste Baron Rich." 2. Woordeboek van nasionale biografie. Vol. XVI. Sidney Lee, red. en 3. New York: The Macmillan Company, 1909. 1009-1012.
Die Chicago History Museum is opgewonde om 'n meervoudige parkverfraaiingsprojek aan te pak, insluitend opknappings aan ons plein en die bou van die Richard M. en Shirley H. Jaffee History Trail. Met 'n baanbrekerswerk in Maart 2021, bevat die History Trail, 'n interpretatiewe pad deur die parkruimte rondom die museum, funksies soos 'n vuur -oorblyfsel uit die Great Chicago Fire van 1871 en die Couch Tomb, 'n herinnering dat die gebied eens gehuisves het 'n begraafplaas in Chicago.
Elke stop op die Jaffee History Trail ondersoek aspekte van die persoonlikheid van Chicago en beklemtoon die veerkragtigheid, innovasie en kompleksiteit van die stad. Bykomende elemente sluit in 'n inheemse spesietuin, waar studente inheemse plante kan identifiseer en plantvorms kan opspoor wat in die rotse van die tuin gegraveer is, 'n versameling kinetiese beeldhouwerke wat deur die gemeenskap ontwerp is en 'n oop voetstuk waar besoekers kan oorweeg wat leierskap beteken en wat hulle wil staan. Die nuwe landskapplan bevat ongeveer 150 nuwe bome en groot beddings van inheemse plante, wat voëls en ander bestuiwers sal lok.
Hierdie projek sal ook opknapping van ons ondergrondse bergingsfasiliteit insluit wat direk onder die plein geleë is. Die opbergingsfasiliteit huisves die museum se 23 000 lineêre voet argiewe en manuskripte. Renovasies sal die strukturele integriteit van die ruimte verbeter en die binnekant moderniseer.
Verwagte tydlyn vir die projek
Maart 2021 | Konstruksie begin! Omheining sal een van die eerste opvallende elemente wees wat die bure sal sien
Maart - April 2021 | Die verwydering van die boom en die plein sal aan die gang wees. Leer meeroor die bome wat gekies is vir verwydering, bome wat by die ruimte gevoeg sal word en watter spesies in ons inheemse plantetuin ingesluit sal word
Somer 2021 | Werk sal deur die somer voortgaan
Herfs 2021 | Die meeste buitelugwerk sal voltooi wees, normale aktiwiteite op die opgeknapte terrein en plein behoort teen September 2021 hervat te word
Hierdie bladsy sal opgedateer word namate inligting beskikbaar word.
Bykomende algemene vrae
Ons het met kundiges oor die swartgekroonde nagreiers gekoördineer en het die moontlikste ontwrigtende werk voor die broeiseisoen beplan.
Ja! Ons het saam met die Chicago Park District en verskeie gemeenskapsvennote aan hierdie projek gewerk en sien uit daarna om die park 'n mooier, opvoedkundige en verwelkomende ruimte te maak vir almal om te geniet.
Ons werk saam met 'n argeoloog wat spesialiseer in stedelike begraafplase om diepe grawe op die gedeelte van die terreine wat nie voorheen beduidend versteur is nie, te monitor.
Die navorsingsentrum bly oop en gepubliseerde materiaal, afdrukke en foto's is nog beskikbaar. Argiewe, manuskripte en kaarte, met die uitsondering van 'n paar klein versamelings, sal nie vroeg in 2022 vir navorsers beskikbaar wees nie (beraamde tydsraamwerk). As u spesifieke vrae het, stuur 'n e -pos aan [email protected].
Ons is dankbaar vir die ondersteuning Ald. Michele Smith en Sheila Pacione, direkteur van konstituerende dienste en infrastruktuur, en ons ondersteunende gemeenskapsvennote wat leiding en ondersteuningsbriewe vir hierdie belangrike projek gegee het:
Kevin Bell, Lincoln Park Dieretuin
Die Chicago History Museum erken dankbaar die vrygewigheid van die volgende skenkers vir kapitaalverbeterings in 2021:
Die liefdadigheidsstigting vir kuns en kultuur van Abakanowicz
Bon & amp; Holly Frans
Illinois Departement van Natuurlike Hulpbronne
Robert R. McCormick -stigting
Richard M. en Shirley H. Jaffee History Trail
Trailblazers (hoofgeskenke van $ 100,000 en hoër):
Die gilde van die Chicago History Museum
Die Jaffee -gesin
Larry en Mary Selander
Allan H. & amp; Suzanne Selig
Die Daniel F. en Ada L. Rice Foundation
Rig alle media -navrae aan [email protected].
Stel u belang om by te dra?
Geldinsameling vir die Richard M. en Shirley H. Jaffee History Trail is nog aan die gang! Skenk vandag om hierdie gemeenskapsprojek lewendig te maak.
Richard III -herinterment in Leicester: 'Ek is doodsiek van die vernedering wat op hierdie gesalfde koning opgehoop word'
Sowat 527 jaar nadat Richard III in sy graf gesit is aan die einde van 'n bittere geveg in die Engelse Midlands, het die ontdekking van sy oorskot onder 'n Leicester -parkeerterrein en die verwydering daarvan 'n nuwe, bittere konflik begin wat deurdrenk was in die sektariese retoriek van ouds.
Aan die een kant, die stad van Leicester se instellings: die universiteit, stadsraad en katedraal. Aan die ander kant, 'n getroue groep Yorkiste, die Ricardiane wat nie 'n half millennia geskiedenis sal toelaat om te belemmer wat volgens hulle Richard III se wens was nie - en tereg - om begrawe te word in die ou stad York.
Weerklinkings van die Oorlog van die Roses is weer gehoor toe die laaste dag Yorkiste baklei het om hul laaste koning herbegrawe te kry in die stad waaruit hy afkomstig was, in 'n spesiale graf by die manjifieke gotiese katedraal, York Minster. Maar hulle sukkel nie meer met die Lancastrians nie. Dit was eerder die Leicesterians. Soos Richard III, het hulle verloor. Hy sal weer in Leicester begrawe word.
Lisa Ward, 'n Yorkistiese kampvegter wat die petisie bestuur om Richard III terug te bring na die Yorkshire -Facebook -blad, vertel IBTimes UK:
Ek kyk so, Richard se begrafnis in Leicester is net tydelik.
Ons kan met absolute sekerheid sê dat Richard self nooit in Leicester begrawe of bedoel het om dit te begrawe nie, en ek glo dat daar eendag dokumente sal verskyn wat die waarheid van sy wense waarstel: begrafnis in York Minster.
As dit gebeur, sal daar 'n openbare veldtog wees om Richard se oorskot na hul regmatige rusplek te verskuif.
Die beslissende Slag van Bosworth in 1485 eindig so goed as drie dekades se oorlog tussen twee edelhuise, dié van die wit roos, die Plantagenets van York en die van die rooi roos, die Tudors van Lancaster.
Richard III, die laaste Plantagenet -koning, is in die geveg dood en inderhaas begrawe in die Greyfriars -klooster in die middel van Leicester. Na die ontbinding van die kloosters onder die Tudor -bewind van Henry VIII, het Richard III se graf verlore gegaan toe die Greyfriars -gebou vernietig is.
Die herinnering aan sy laaste rusplek is deur die geskiedenis gebring deur 'n paar tydgenootlike berigte oor Bosworth, wat aanloklike aanwysings gegee het na die ligging daarvan. Al wat nodig is, is die onwankelbare entoesiasme van die Ricardiaanse eksentrieke en 'n paar eeue voordat hierdie leidrade om die ou bene van die ou koning te vind, nagestreef word.
Na deeglike navorsing deur toegewyde Ricardians by die Richard III Society en die Looking for Richard Project, wat vasgestel het dat sy oorskot onder 'n sentrale Leicester -parkeerterrein kan wees, en nog 'n tydperk wat die rug en toestemming om dit op te grawe verseker, het die lae van teerpad het in 2012 afgekom tydens 'n opgrawing onder leiding van argeoloë aan die Universiteit van Leicester. Hulle het hom gevind.
Nou sal Richard se bene weer rus wanneer dit na byna drie jaar se analise deur die Universiteit van Leicester -wetenskaplikes herinvesteer word. Die Katolieke Richard III word formeel op 26 Maart in die Leicester -katedraal, 'n Anglikaanse tempel, ter ruste gelê sedert die oorspronklike St Martin's Church waaruit dit gebou is tydens die hervorming van Henry VIII in 'n spesiale graf omskep is.
Selfs die graf is nie immuun teen kritiek nie. Sy diep geëtsde kruis in die klip word daarvan beskuldig dat dit 'n kras ontlokking was van Richard III se grusame wonde op die slagveld - hy was pols in die kop - alhoewel Leicester -katedraal sê dat dit die lig moet inlaat en mense daaraan herinner dat daar lewe is selfs na die dood .
Die standbeeld van die koning Richard III staan ​​in die tuine van die Leicester Cathedral Reuters
Vernedering van 'n gesalfde koning
Dat 'n paar honderd jaar verloop het, het die passie van die Yorkiste nie geblus nie. As 'n huldeblyk aan die ontdekking van die bene van Richard III, is 'n spesiale koek in gebruik geneem wat die oorspronklike begraafplaas van die koning uitbeeld, soos dit deur argeoloë ontdek is.
Dat dit in opdrag van Oak Furniture Land was om die opening van 'n nuwe tak in Leicester by te voeg tot die woede by Richard se "vernedering". Trivialisering pas nie by 'n 'gesalfde koning' nie, want Yorkiste wil mense daaraan herinner.
Sue Crane het op die Facebook -blad geskryf van een van verskeie petisies om Richard in York te laat begrawe:
Ek is doodsiek van die vernedering wat keer op keer op hierdie gesalfde koning opgehoop word. Dit is skandelik en oneerbiedig. Hulle moet hulself skaam.
Bev Archer, wie se pos meer as 20 likes van ander gebruikers opgelewer het, het geskryf:
Hierdie man was 'n gesalfde koning van Engeland. Hierdie 'gebeurtenis' is 'n begrafnis vir alle doeleindes [en], 'n tyd om ons gedagtes uit te spreek en die respek te toon wat ons voel vir iemand wat vir baie belangrik was en nog steeds is.
'N Begrafnis dui die betekenis en omvang van die oorledene aan. Hoe ons ons dooies waardeer, sê baie oor hoe ons die lewendes waardeer. Volgens hierdie kras individue is dit blykbaar ook 'n kommersiële geleentheid wat u nie moet misloop nie.
Ek begin wens dat hy nooit in die parkeerterrein gevind en in die slaap was nie, eerder as om die verontwaardigings wat op sy arm oorskot opgehoop is, te hê. Loyaulté ek lieg.
'N Ander verbitterde gebruiker sê dat hulle die parochiekerk nie 'n katedraal sou beskou nie. Een man, Darren Moore, val die paleis aan omdat hy nie ingegryp het nie:
Die Windsors het hulself wyd oopgelaat vir bespotting en kompromislose kritiek weens hul passie. Richard III moet nooit in Leicester begrawe word nie, dit is verkeerd, verkeerd, verkeerd. Die geskiedenis sal getuig en onthou vir alle dae.
In elk geval het hulle Richard III nog meer bemagtig, want koning Richard III was 'n goeie man en koning, 'n dapper man en ons sal hom nooit weer as die hoof van die monargie sien nie.
Ons is nou verby die stadium waarin mense die Tudor -leuen eintlik sluk, en dit maak my vervalsing. Populêr onder ekstremistiese Tudor -fanatisme wat tot vandag toe bestaan ​​en binne Buckingham -paleis, Whitehall, hul eweknieë en afsnitte.
Argeoloog Mathew Morris wys op waar hy skeletreste gevind het tydens 'n argeologiese opgrawing om die oorblyfsels van koning Richard III in Leicester, Sentraal -Engeland, 12 September 2012 te vind Reuters
Toe die oorskot van Richard III gevind word, het die Universiteit van Leicester die lisensie van die Ministerie van Justisie verkry om die lyk op te neem wat hulle vermoedelik van hom was, onder andere geraamtes in die omgewing. Die lisensie is verleen nadat die universiteit gesê het dat dit Richard III vinnig en met respek sal herbegrawe in die katedraal van Leicester, die naaste kerk van betekenis, 'n ooreenkoms wat gedurende die hele proses bestaan ​​het om die oorblyfsels op te spoor en op te grawe.
En dit is wat die Yorkiste woedend gemaak het. Terwyl die diplomaties ingestelde City of York Council en York Minster neutraal gebly het en daarop aangedring het dat hulle nou saam met Leicester sou werk as vennote in die Richard III -projek, is daar 'n diepgaande gevoel van kulturele verlies onder baie mense in Yorkshire.
Trouens, nie net kulturele verlies nie - kulturele diefstal. Hulle beskou die proses om te besluit waar hulle Richard III moet herinstalleer as 'n agterkamerooreenkoms agter geslote deure tussen Leicester se sameswerende owerhede, wat wellustig na die moontlike toerisme -inkomste gekyk het: Richard III was minder 'n koning, meer 'n kontantkoei.
In 2014 het 'n groep genaamd die Plantagenet Alliance - gevorm uit baie, baie ver familielede van Richard III - 'n wettige bod gedoen om die voorwaardes van die opgrawingslisensie om te keer en ten minste 'n openbare konsultasie oor die herbegrafnis af te dwing.
Dit het die hooggeregshof bereik met 'n geregtelike hersiening en aangevoer dat sy familiêre verbintenisse hom die reg gee om 'n formele sê te gee oor waar die ou koning herbegrawe moet word, iets wat tot dusver ontken is met die verhoudinge tussen Leicester -owerhede, die regering en die paleis, wat grootliks onverskillig was vir die hele aangeleentheid.
Die hof was dit nie eens dat dit 'n rol in hierdie geskil kan speel nie en het die hersiening van die hand gewys. Die opgrawingslisensie wat aan die Universiteit van Leicester verleen is, is gehandhaaf. Dit het dus nog steeds die sê gehad oor waar Richard III in die stad herbegrawe moet word. En dit het by die oorspronklike plan gehou: die katedraal.
Vanessa Maria Roe, 'n stadsbewoner in York, lid van die Plantagenet Alliance en die 16de niggie van Richard III, vertel nie minder nie IBTimes UK:
Uiteraard is ons almal baie teleurgesteld omdat ons weet dat dit die verkeerde besluit is.
Dit was 'n afwasmiddel van begin tot einde, regtig deur die magte wat daar is, die Ministerie van Justisie, ens. Dit moes aan die einde van die dag 'n openbare konsultasie gewees het, toe hulle uitgevind het dat dit Richard is. Dit is vir almal om 'n oordeel te hê oor waar hy begrawe is.
Roe het gesê dat Richard se wense gedurende sy leeftyd ook in ag geneem moes word. En 'n paar bewyse dui daarop dat hy in York begrawe sou wou word.
In Junie 2014 het die konserwatiewe parlementslid en historikus Chris Skidmore enkele maande voor sy dood in Bosworth 'n brief van Richard III onthul waarin hy 'n nuwe godsdienstige stigting in York gestig het en gevra het dat die 100 priesters namens hom tot God moet bid.
Skidmore voer aan dat Richard III van plan was om begrawe te word in York omdat ander Europese koninklikes en edeles in die 15de eeu dieselfde gedoen het - 'n godsdienstige stigting wat later omskep word in 'n mausoleum.
'Die verband tussen Richard se stigting van die stigting in York en die redding van sy eie siel kan kwalik duideliker wees', het Skidmore in die BBC se geskiedstydskrif geskryf.
'In die meeste gevalle is ek bly dat Richard gevind is, maar dan vra ek myself af: wat is die punt om hom te vind om hom weer in die plek te sit wat sinoniem is met sy dood en verraad?' Lisa Ward sê. 'As die owerhede in Leicester die regte ding gedoen het en Richard toegelaat het om terug te keer huis toe na Yorkshire, dan dink ek dit sou die moeite werd gewees het.'
Sy sê sodra die oorskot geïdentifiseer is as dié van Richard III, moes 'n openbare konsultasie oor die begraafplaas plaasgevind het.
"Richard III is 'n gesalfde koning van Engeland en 'n voormalige staatshoof. Die plek van sy herbetreding moes as 'n nasionale aangeleentheid behandel word.
Dr Jo Appleby, dosent menslike bioargeologie aan die Universiteit van Leicester, het aan die opgrawing van Richard III gewerk. Sy was een van die wetenskaplikes wat sy bene ontleed het nadat hulle ontdek is, om hom formeel te identifiseer toe John Ashdown-Hill van die Richard III-genootskap die lewende afstammelinge van die moeder van die dooie koning opgespoor het sodat hulle hul DNA kon gebruik.
Appleby vertel IBTimes UK:
Daar was duidelik 'n paar mense wat ongelukkig was waar hy ook al beland het. En ek is jammer dat hulle ongelukkig is. Maar oor die algemeen dink ek dat Leicester 'n geskikte plek is om hom te bevind. Dit is waar hy baie lank was. Leicester was nog altyd baie opgewonde oor hul verbintenis met Richard III, en ek dink dit is lekker om dit te merk. So in die algemeen dink ek dat hy op die regte plek sal wees.
Dit voel eintlik lekker om te sien dat alles op so 'n goeie manier tot 'n einde kom. Dat ons Richard regtig 'n bietjie meer kan gee van die begrafnis wat hy sou wou hê en dat ons 'n kans kry om die projek op so 'n bevredigende manier af te handel.
Dit is baie skaars. Ons sal nooit so iets doen nie. So dit is wonderlik. Ons kon baie ontledings doen en is tevrede daarmee. Maar nou is ons klaar en dit is reg dat hy herbegrawe moet word.
Dr Jo Appleby, 'n dosent in bioargeologie aan die Universiteit van Leicester, spreek 'n perskonferensie voor 'n beeld van die abnormale kromming van die ruggraat van die Britse koning Richard III Getty
Dwarsdeur die week wat gelei het tot Richard III se herintroduksie in sy nuwe graf op 26 Maart, vind daar gebeure plaas in Leicester. Een daarvan is 'n gedenkdiens op Bosworth Field, waar hy deur 'n Walliese ridder met 'n polex vermoor is. Daar sal selfs 'n 21 geweersaluut wees.
Philippa Langley van die Richard III Society, die dame wat die stryd gelei het om die lyk van die koning te vind, sal daar wees en deelneem. Sy is gevra om grond te dra van plekke van Richard III se geboorte, lewe en dood tydens die seremonie.
Langley vertel IBTimes UK:
Op die oomblik is ek so uitgeput. Dit is meer 'n gevoel van verligting dat ons by die herbegrafnis kom, want dit is amper tien jaar vir my. So dit was 'n lang tyd.
Ek dink as ek eers Saterdag by Leicester kom, is ek seker daar sal 'n groot afwagting wees. En ek moet erken, ek sien baie uit na Bosworth. Dit gaan vir my 'n groot een wees.
Dit was Langley se pogings om die soektog na Richard III te bevorder, wat uitloop op die argeologiese opgrawing van die Universiteit van Leicester. Sy het die idee aangegaan dat, as hy gevind word, die lyk weer by die katedraal van die stad aangebring sou word, aangesien dit die naaste ingewyde terrein sou wees, dieselfde posisie as die Church of England. Maar vir haar, waar hy begrawe is, was nie die grootste probleem nie:
Daar was in alle opsigte baie gevegte. Daar was vier jaar se navorsing. Dan drie-en-'n-half jaar om die teerpad te sny. En dan, sodra u hom gevind het, moes die wetenskaplikes hom identifiseer. Hoe begrawe jy hom dan? En waar begrawe jy hom? Kry hy 'n graf, kry hy nie 'n graf nie? Is hy anatomies uitgelê, of word dit net as 'n boks bene ingesit?
Ek veronderstel dat dit 'n enorme leerkurwe was vir almal wat betrokke was, omdat dit ongekend was. Baie besluite was natuurlik nooit in my hande nie. Oor waar hy begrawe sou word en hoe hy begrawe sou word, hoe die grafontwerp sou lyk en sulke dinge. Want toe ons hom eers kry, raak ander betrokke en neem hulle oor.
Daar is 'n sterk saak vir almal en eintlik ook vir Westminster Abbey. En ek weet dat baie mense hom daar wou hê. Maar ek het nooit 'n probleem gehad met waar Richard begrawe is nie. Ek was altyd seker dat daardie besluit ander sou toeval om die besluit te neem.
Ek het wel gedink dat daar 'n konsultasieproses sou wees, maar ek het dit regtig gedoen. Ek het gedink dat u nie 'n koning kan herbegrawe sonder om daaroor te konsulteer nie. Maar my probleem was hoe Richard herbegrawe gaan word. Ons het dit agter die skerms deurgewerk om seker te maak dat sommige van die dinge wat ons wou hê, gebeur.
'N Skildery van Richard III wat in die National Portrait Gallery in Londen, Getty, hang
York hou sy eie reeks gebeurtenisse. Aangesien Richard III formeel in Leicester herinterformeer word, sal die uitdagende Yorkiste eergister in die glorieryke minister van hul stad wees, voordat plaaslike hooggeplaastes deur die strate paradeer ter nagedagtenis aan die koning wat hulle liefgehad en verloor het. Daar is 'n spesiale Richard III -uitstalling in die stadsmuseum, en in die ou Engelse tradisie behels baie van die feeste om na die kroeg te gaan.
Terwyl sommige die stryd om die bene van Richard III nog steeds beskou, en steeds dokumentêre bewyse soek van sy begeerte om in York begrawe te word, sodat hulle hom eendag uit Leicester kan verhuis, het ander hul aandag gevestig op 'n geveg wat hulle is begin wen: om sy vrot reputasie te herstel.
Richard III is waarskynlik die bekendste as 'n slinkse, bedrieglike kindermoordenaar wat die broer van sy broer, sy eie neefs, gestuur het in die berugte Princes in the Tower plot, sodat hy koning van Engeland kon word. Maar dit word deur Ricardians afgemaak as Tudor-propaganda, gehelp deur Shakespeare se berugte ongunstige uitbeelding van Richard III as 'n bose en bedrieglike gebukkende kruip.
Maar Roe, wat afstam van Richard III se broer George, wat tereggestel is deur verraad deur hul oudste broer Edward IV, wil die rekord van haar 16 keer groot oom regstel.
Jy het nie 'n geskenk as jy nie 'n geskiedenis het nie, of hoe? Jou geskiedenis definieer jou. Die geskiedenis van Engeland bepaal wat ons nou is.
Ek dink veral wat dit met Richard was [. ] daar was baie slegte nuus oor hom eerder as wat hy eintlik gedoen het. Die goeie dinge. Byvoorbeeld, vir die normale werkende man het hy die borgtogstelsel ingestel. Hy het geskenke wat mense aan monarge, omkoopgeld en sulke goed moes gee, afgeskaf. Toe hy in York en Noord -Yorkshire gewoon het, het hy in al die komitees gesit, soos regter Rinder, en al die klein sake gedoen. Hy was baie iemand met wie jy kon praat.
Langley is optimisties oor die veranderende beeld van Richard III en sê dat sedert die ontdekking van sy liggaam groot belangstelling in sy verhaal opgewek het, ons 'baie lank gekom het'.
Dit is 'n enorme seeverandering wat plaasgevind het. Ek dink baie van die retoriek oor Richard en die persepsie van hom as Richard III van Shakespeare en die Tudors as 'n Machiavelliaanse, bose, monsteragtige tiran - dit is weg. Dit is heeltemal weg. En dit was geweldig, want nou praat ons van Richard III as 'n middeleeuse koning, as die laaste vegterskoning.
Maar ek dink die laaste ding is die raaisel van die vorste in die toring, die seuns van Edward IV. Ek dink ons ​​moet nou regtig na die ander aspekte hiervan kyk. Het hulle oorleef? Is hulle deur Richard na veiligheid op die vasteland gestuur? Kon hulle vermoor gewees het deur ander wat meer deur hul dood te wen het? En ek dink daar is baie vrae wat ons nou ondersoek.
Dit is tyd om nuwe argiewe te soek en nuwe materiaal te vind. Omdat ek dink dat hierdie raaisel opgelos kan word. Ek dink dit is daar buite. Dit is net 'n geval om dit te vind.
Shakespeare het Richard II uitgebeeld as 'n wrede, wraaksugtige en onverantwoordelike koning met 'n oorwig vir waansin. Held of 'n tiran, Richard was 'n gekweekte man wat lief was vir skoonheid en hy was blykbaar 'n toegewyde man. Gebore as die tweede seun van Joan, die ' Fair Maid of Kent ' en Edward, The Black Prince, op 6 Januarie 1367 in die Abdij van St. Andrew in Bordeaux.
'N Hedendaagse beskrywing van hom sê:
"Koning Richard was van die algemene gestalte, sy hare geel, sy gesig mooi en rooskleurig, eerder rond as lank, en soms gespoel ... Hy was verlore in sy geskenke, uiters pragtig in sy vermaak en kleredrag, skugter oor oorlog, baie passievol teenoor sy huishoudings, hoogmoedig en te veel toegewyd aan woesheid. tog was daar baie lofwaardige kenmerke in sy karakter: hy was lief vir godsdiens en die geestelikes, hy moedig argitektuur aan, hy bou die kerk van Westminster byna heeltemal en laat baie eiendom deur sy wil agter om klaar te maak met wat hy begin het. "
Richard was nie heeltemal sonder koninklike prinsipaal nie, want hy het Christene nie gedood wat Christene vermoor het nie en het 'n manier gesoek om die honderdjarige oorlog met Frankryk te beëindig, veral omdat dit teen die Engelse was.
Een van Richard se gunstelinge, Michael de la Pole, en dus deur die 'raad ' gegrief, reël 'n huwelik vir Richard met Anne van Bohemen, [Tsjeggo -Slowakye], die oudste dogter van keiser Charles IV deur sy vierde vrou, Elizabeth van Pomerainia. Die vakbond was ongewild, want nie net het Anne geen bruidskat gebring nie, maar haar broer, Wenceslas, het 20 000 floriene (ongeveer 1634 000 000 in vandag se waarde) vir haar geëis.
Haar aankoms in Engeland is uitgestel toe die bevolking onder leiding van Wat Tyler, John Ball en Jack Straw by Blackheath bymekaargekom het om hul griewe te lug en die einde van diensbaarheid te eis. Die Tower of London is ontslaan, die aartsbiskop van Canterbury vermoor en John of Gaunt's Savoy Palace het tot op die grond afgebrand.
Die veertienjarige koning Richard het uitgetrek om die rebelle by Mile End te ontmoet, en sy skynbare moed om die skares in die gesig te staar, het bygedra tot die mislukking van die opstand, hoewel hy later deur sy raad gedwing is om die genade het hy die rebelle toegestaan.
'N Romantiese portret van Anne van Bohemen
Anne was sestien en Richard 'n jaar jonger toe sy in Desember 1381 uit Bohemen vertrek na Engeland, vergesel van 'n groot aantal bedieners onder die toesig van die hertog van Sakse, en van sy vrou, die hertogin, die tante van Anne.
In Brussel word Anne deur die hertog en hertogin van Brabant, die tante en oom van Anne, ontvang, en van daar af moet sy per water na Calais gaan om 'n landroete deur Franse lande te vermy. Hier het hulle gehoor dat twaalf gewapende vaartuie, vol Normanders, deur die koning van Frankryk gestuur is om haar te onderskep. Na 'n maand se vertraging en 'n paar onderhandelinge in Parys, stuur die koning van Frankryk 'n boodskap wat hy toegee aan die versoek van die hertog van Sakse uit vriendelikheid aan sy neef Anne, maar nie met inagneming van die koning van Engeland nie.
Anne is beskryf as 'n goddelike, intelligente jong meisie met 'n ondersoekende verstand, bekend vir haar liefde vir lees en vir die besit van die Skrif in drie tale. Haar gunsteling boeke uit die Bybel was die vier Evangelies, wat sy voortdurend bestudeer het.
Anne hervat haar reis onderweg, vergesel van die hertog van Brabant met 'n begeleiding van honderd spiesmanne. Hulle is in Gravelines buite Calais ontvang deur die Engelse ambassadeur, die graaf van Salisbury en sy suite, bygewoon deur vyfhonderd spiesmanne en vyfhonderd boogskutters. Saam met 'n kavalkade van ridders en edeles, almal in volle wapenrusting geklee, het die prinses en haar dames 'n wonderlike toegang tot Calais gemaak deur 'n groot menigte toeskouers, trompette en vlae.
Dames in horinghoofde
Nadat sy op 'n gunstige wind gewag het, het sy Woensdagoggend, 18 Desember, aangepak en dieselfde dag by Dover aangekom. Skaars het sy geland toe 'n hewige swelsel die vaartuie teen mekaar stukkend slaan en die skip waarin sy gekom het, in stukke gebreek het.
'N Westminster Chronicler het haar gebel ' 'n klein stukkie menslikheid ', en Thomas Walsingham vertel dat die vernietiging van haar vloot 'n rampspoedige teken was.
In Canterbury is Anne deur Richard se oom, Thomas, hertog van Gloucester, ontvang met 'n groot gevolg, toe op Blackheath deur die heer-burgemeester van Londen, die toneel van 'The Peasants ' Revolt die vorige jaar.
In Londen is die bruid verwelkom deur jong meisies bo -op 'n kasteel en toring wat 'n stort goue sneeu gooi, met fonteine ​​aan die sye wat oorloop van wyn en bladsye wat die prinses wyn uit goue koppies bied.
Die huwelikseremonie is op 22 Januarie 1382 in die Westminster -kapel uitgevoer. Koning Richard was verheug oor sy bruid, en na 'n week saam met haar en die hof aan feeste en vieringe, vertrek hulle per boot na Windsor, vergesel van die moeder van Richard ', Joan van Kent.
Die nadraai van die Boere -opstand was nog steeds duidelik en die skuldiges word steeds gesoek vir straf. Hulle toestande het die jong koningin ontstel, wat die koning gesmeek het om 'n algemene vergifnis te gee tydens haar kroning – 'n versoek wat hy toegestaan ​​het.
Anne word 'n vredemaker en tree in vir diegene wat die koning beledig het terwyl sy saam met hom deur die hele land reis. In hierdie tydperk het vroue langs mekaar gery, dit wil sê, sywaarts sit op 'n kussing agter die mannetjie se saal. Daar word gesê dat Anne systoele van hout vasgemaak het wat aan die rug van die perd vasgemaak was met 'n pommel vir 'n handgreep, en 'n houtplank, breed genoeg om albei voete te huisves, aan die linkerkant van die dier gehang.
Hierdie manier van ry word as noodsaaklik geag vir hooggebore vroue om hul maagdevlies te bewaar en sodoende haar suiwerheid te verseker. Die jong koningin het nuwe modes in Engeland bekendgestel, waaronder die langpuntskoene, Cracows genoem. Krakow, in Pole, was onder die heerskappy van Anne se pa, en die veronderstelling is dat die manier om hierdie skoene te dra, moontlik deur haar dienaars in Engeland aangekom het. Sy word ook erkenning gegee aan die bekendstelling van 'n hoofrok vir dames, genaamd die horingpet.
Hierdie horings was dikwels twee voet hoog, en ewe breed, gerangskik op 'n raamwerk van draad en bord, bedek met goue gespikkelde moeselien of gaas. Anne was blykbaar verantwoordelik vir die bekendstelling van penne in Engeland. Tot op daardie datum is rokke vasgemaak met klein spiesjies van hout of ivoor. Daar is al geruime tyd penne in Duitsland gemaak, en die gebruik daarvan het gou deur Engeland versprei.
Toe Richard sy meerderheid bereik, vra hy sy oom Gloucester by die raads tafel om hom te vertel hoe oud hy is en toe die hertog antwoord dat hy twee en twintig is, verklaar hy: 'Dan moet ek my eie sake kan bestuur, soos elke erfgenaam in my koninkryk op een-en-twintig kan doen.'
Koning Richard II en koningin Anne
Hy het die groot seël en die sleutels van die staatskas in besit geneem. Ter viering het hy 'n ronde vieringe gereël wat teen sy kroning was. Tydens 'n toernooi op Smithfield het Anne die pryse oorhandig, wat bestaan ​​uit 'n ryk juweel -gesp en 'n goue kroon. Toe kom daar 'n banket in die paleis van die biskop van Londen, met musiek en dans, jongleurs en akrobate wat tot in die nag voortgeduur het.
Richard het daarvan gehou om in styl te leef en het baie ondernemings in paleise regoor die land gehou en nog 'n ergernis vir sy arm mense. Sy vermaak en bankette was wonderlik, terwyl hy driehonderd scullions in sy kombuise gebruik het.
In 1394, toe Richard hom voorberei op 'n ekspedisie na Ierland om 'n opstand te onderdruk, het die koningin siek geword by Shene Manor, na bewering van die pes. Die koning het na haar toe gehaas en was saam met haar toe sy sterf. Ontroosbaar by die verlies van sy vrou, het Richard beveel dat Shene gedeeltelik afgebreek moet word, maar hy het dit nooit weer bewoon nie.
Richard het al die edeles en baronne van Engeland ontbied na 'n begrafnis wat twee maande geneem het om nog 'n duur toernooi voor te berei. Daar word van hulle en hul vroue verwag om die vorige dag op te daag en die lyk na Shene na die Westminster Abbey te begelei.
'N Lang optog het die lyk van Shene na Westminster begelei, vergesel van 'n groot aantal fakkeldraers, sodat die was uitdruklik vir die doel uit Vlaandere ingevoer moes word. Anne is begrawe in die kapelaar van die belydenis agter die hoë altaar in die Westminster Abbey, waar Richard 'n dubbele graf vir hulle beveel het.
Die graaf van Arundel het homself van die optog afwesig, en toe hy laat by die abdij aankom, het hy toestemming gevra om die dringende sake vroeg te verlaat. Richard was diep beledig en het blykbaar sy swaard op die graaf getrek. 'Die koning self' sê die hedendaagse skrywer van wie ons enigste kennis van die voorval afgelei is, 'het die plek besoedel met die bloed van die graaf van Arundel by die aanvang van die begrafnisonderneming.' Hy beveel die – vermoedelik beseerde graaf aan die toring en laat hom 'n week later vry.
Richard se biograaf, Nigel Saul, verklaar dat hy vir 'n jaar na die dood van Anne geweier het om in enige kamer waarin sy was, in te gaan.
Kopersmede het beelde van vergulde koper gemaak en in 'n afdak bokant die bekroonde figure van Richard en Anne gemaak, met hul regterhande saamgevoeg en septers in hul linkerhand gehou.
Die grafskrif van Anne noem dat sy vriendelik was teenoor 'swanger vroue'. Die kroniekskrywer van Evesham het gesê dat hierdie koningin, alhoewel sy nie kinders gebaar het nie, steeds bygedra het tot die glorie en rykdom van die ryk, sover sy kon. Daar word na haar verwys as 'Good Queen Anne '. Haar graf bevat hierdie inskripsie in Latyn.
Die laaste hoofstuk het die chronologiese geskiedenis van die priory afgesluit, maar aangesien Sir Richard Rich soveel te doen gehad het met die onderdrukking en herlewing daarvan, en die koper was van die hele kloostergebied en -geboue, word 'n kort verslag van hom nie oorweeg nie hier uit plek voordat die kermis en die ander besittings van die vorige en klooster beskryf word.
Richard Rich is ongeveer 1496 in Londen gebore, en as 'n seuntjie was hy intiem met sir Thomas More, wat tydens sy verhoor deur Rich se verraad gesê het: 'Van min tyd af het ek kennis gemaak met u en u gesprek , wat jou tot dusver van jou jeug af geken het. Want ons het albei lank saam in een gemeente saamgebly, waar u, soos u self kan sien, baie lig van u tong geag is, 'n groot meester en nie 'n lofwaardige roem nie. En so was u ook in u huis in die tempel (waar u die hoof was). ' (vn. 1) Hy is na die kroeg gebring en het by die middelste tempel ingegaan, waar hy, uit wat More gesê het, nie sy karakter hervorm het nie. Dit lyk nie asof hy 'n diep geleesde prokureur was nie, maar sulke kennis wat hy bygedra het, het nog meer skerpsinnigheid verleen, het hom ver gevoer.
In 1526 het hy, maar sonder sukses, meegeding om die pos van Common Serjeant of the City of London teen William Walsingham, die vader van sir Francis, koningin Elizabeth se sekretaris. Hy was vroeg verbonde aan die graafskap Essex, en in 1530 is hy saam met ander aangestel om Wolsey se besittings in die graafskap terug te gee. Daarna begin hy ietwat vinnig opstaan, en in 1532 word hy aangestel as prokureur-generaal vir Wallis, 'n pos wat hy tot 1558 beklee het. van diegene wat daarvan beskuldig word dat hulle die Erfreg van 1534 oortree het, wat Elizabeth as troonopvolger en Katharine se huwelik onwettig verklaar het. Omdat hy laasgenoemde ontken het, was Sir Thomas More en biskop Fisher toegewyd aan die toring en baie pastorieë onderdruk. Rich was veral ook bedrywig in die vervolging van diegene wat nie in dieselfde jaar kon inskryf op die Act of Supremacy nie: so het hy gehelp met die ondersoek van die Kartusiese monnike van die Charterhouse, wat in 1535 wreed tereggestel is in Tyburn en deur die mees verraderlike verraad. hy het die mening van Biskop Fisher oor oppergesag verkry, wat hy, in stryd met sy belofte, as bewysstukke waarop Fisher veroordeel en tereggestel is, gebruik het. Op dieselfde manier het hy Sir Thomas More na die blok gebring, wat tydens sy verhoor gesê het: 'As hierdie eed van u, meneer Rich, waar is, bid dan dat ek God nooit in die gesig sal sien nie. . . . In die geloof, meneer Rich, is ek swaarder vir u meineed as vir my eie gevaar, en u sal verstaan ​​dat nie ek, of niemand anders na my wete, u ooit as 'n man met 'n kredietwaardigheid as in enige saak van belangrik is dat ek of enige iemand te eniger tyd kan borg staan ​​om met u te kommunikeer. ' Terselfdertyd vervolg Rich die Lutherane omdat hulle nie aan die Ses Artikels voldoen het nie.
In 1536 word hy die eerste kanselier van die nuutgeskepte hof van aanvullings. In hierdie hoedanigheid moes hy die inkomste hanteer, eers van die kleiner, en later van die groter, kloosters. In dieselfde jaar is hy verkies tot die Speaker van die Laerhuis, en as sodanig het hy baie gedoen om die Gemeente te versoen met die onderdrukking van die groter kloosters.
In die land was hy baie verafsku. Die eerste van die artikels wat deur die leiers van die Northern Rebellion, of Pelgrimage of Grace, aan die koning gerig is, was: 'Deur die onderdrukking van soveel godsdienstige huise word die diens van God nie goed uitgevoer nie en is die mense nie verlig nie.' Die vierde was: 'Die koning neem vir sy raad en het oor hom persone van lae geboorte en klein reputasie, wat hierdie tye tot hul eie voordeel bekom het, wat ons vermoed Lord Cromwell en sir Richard Rich, kanselier van die Augmentations is. ' (vn. 2) Sy naam word ook geassosieer met dié van Cromwell (Crim) en Cranmer (Crame) in die verse wat tydens die rebellie vir die rebelle geskryf is. (vn. 3) Dit is gesê deur Philip Trotter, een van die rebelle in Lincolnshire, tydens sy ondersoek in die toring, dat as hulle voorspoedig was in hul reis, hulle van plan was om onder andere die Lord Cromwell en die kanselier van die Augmentations, wat hulle twee vals penklerke genoem het en beskou het, was die ontwerpers van al die valse wette. (vn. 4)
By die onderdrukking van die kloosters het Rich groot besittings verkry deur die koop van die koning op gunstigste voorwaardes, benewens sy aankoop van St. Bartholomew's. Op hierdie manier het hy in die jaar 1536 'n toekenning verkry van die priory van Lighes of Leez, met die herehuise van Lighes Parva, Magna Lighes, Folsted (Felsted), Fyfield in Essex, (vn. 5) en ander eiendom daar, (vn. 6) waaruit hy later sy titel Lord Rich of Leez geneem het. By Felsted het hy by sy boedel gevoeg deur aankope by die klooster van St. Bride in Syon, Middlesex. (vn. 7) Na die onderdrukking van die groter kloosters in 1539 het hy aansoek gedoen om baie herehuise in Essex aan te koop, waarvan sommige aan die Christ Church, Canterbury, ander aan St. Osyth's at Chic en sommige by die klooster van Holywell behoort het , Middlesex. (vn. 8)
Toe Thomas Cromwell beskuldig word van verraad en in 1540 tereggestel word (dieselfde jaar as wat hy graaf van Essex geskep is) was Rich een van die hoofgetuies teen sy vriend en weldoener. Op 12 Junie skryf Cromwell aan die koning: 'Watter meester -kanselier het vir my, God, en hy weet die beste wat ek vir hom was, u Majesteit weet.' Na Cromwell se dood het Rich aktief deelgeneem aan die vervolging van die hervormers, en diegene wat nie die koning se oppergesag sou onderskryf nie, dus in Julie 1540 is Robert Barnes, William Hierome, predikant van Stepney en Thomas Garret verbrand voor die kerk van St Bartholomew in Smithfield vir die prediking van leerstellings in stryd met die Ses Artikels (vn. 9) en op dieselfde dag is drie ander, Powel, Fetherstone en Abel, opgehang, getrek en in kwarte gesit omdat hulle die koninklike oppergesag ontken het. (vn. 10) In 1546 was dit Sir Richard Rich wat Anne Askew na die toring gestuur het, en daar, omdat sy geen dames of dames sou bely dat sy van mening was nie, sê Fox dat Lord Chancellor Wriothesley en Rich haar met hul eie vasgemaak het. Sir Edmund Walsingham, die luitenant van die toring, geweier om dit te doen. (vn. 11)
Ons het reeds getoon (vn. 12) hoe Rich aan die einde van 1539, of vroeg in 1540, die prior se huis in St. hy was altyd by die Privy Council -vergaderings, het baie van die versendings onderteken en was aktief betrokke by die ondersoek van die betrokkenes by die beskuldigings teen Katharine Howard en in die verband was hy in die spesiale kommissie vir die verhoor van Culpeper en Derham in die Guildhall in Desember 1541. (vn. 13)
Henry VIII, wat op 28 Januarie 1547 oorlede is, het in sy testament gereël vir 'n baronie vir Sir Richard Rich, en op 15 Februarie daarna besluit die Privy Council (vn. 14) dat hy so geskep moet word, waarop hy die titel van Baron Rich van Leez, Essex. Die koning het hom ook deur sy testament as 'n assistentraadslid en een van die assistente by die eksekuteurs aangestel (vn. 15) en hom £ 200 nagelaat. In Januarie 1547 was hy een van die persone wat veral verantwoordelik was vir die kroning (vn. 16) van Edward VI.
Alhoewel die val van Lord Chancellor Wriothesley veronderstel was om deur die intriges van Rich te wees, het Paulet daarin geslaag. Sy onbevoegdheid het Rich egter nie gesukkel om te demonstreer nie, en op 23 Oktober 1548 word Lord Rich tot kanselier van Engeland aangestel.
Rich was ongetwyfeld 'n pous van hart, maar hy het altyd opgetree met die party wat die hoogste was, dus in 1547 was hy dit eens in die dade van die Raad wat bevel gegee het om die beelde in kerke te vernietig. Diegene in St. Paul's is in September 1547 afgetrek, en die groot stok, in die nag, in November 1548. In die laaste jaar het die Raad reëls neergelê vir die viering van die Nagmaal in die Anglikaanse vorm, wat sou plaasvind slegs by die hoë altaar: die besluit is onderteken deur die beskermer Somerset en Lord Rich, met vier ander. (vn. 17) Alle kerke is beveel om witkalk te word en die gebooie moet op die mure geskryf word. In die volgende jaar, 1549, is die eerste gebedsboek van Edward VI uitgegee en in Engels geskryf. Vier jaar later, 1552, het die tweede gebedsboek verskyn. In 1553 is die 42 Geloofsartikels (deur Elizabeth na 39 omgeskakel) uiteengesit sodat Rich gedurende die hele periode van die Reformasie in die aktiewe diens van die Kroon was.
Sodra Edward se eerste parlement vergader het, het dit die ses artikels en alle wette teen kettery herroep, maar steeds het twee teregstellings in Smithfield plaasgevind (vgl. 18).
Toe die onrus tussen die beskermer Somerset en sy broer, Lord Admiral Seymour, in 1549 plaasvind, was dit onder leiding van Lord Chancellor Rich dat die artikels vir verraad opgestel is teen Seymour, en dit was Rich wat die jong koning die besluit aangekondig het teregstelling van sy oom, en wat saam met ander die lasbrief daarvoor onderteken het. Dit was Rich wat in Oktober 1549 die oproer teen Somerset gelei het en die mishandeling van die Lord Protector aan die burgemeester en wethouers by Ely House, Holborn, verklaar het. Dit het gelei tot die ontneming van Somerset in 1550, wat uiteindelik in 1552 tereggestel is op 'n aanklag van sameswering.
Rich neem deel aan die verrigtinge teen Bonner en Gardiner in die jaar 1550, die agtste sitting van die hof wat aangestel is om laasgenoemde te verhoor in Lord Rich's huis in St. Bartholomew's (20 Januarie 1551). (vn 19)
'N Positiewe bevel is op die oomblik uitgereik dat die massa nie gevier moet word nie, en Rich het die hoofgedrag van die stappe teen die prinses Mary in die saak geneem. Hy was in Maart 1550 teenwoordig by die Raad waarop Sir Anthony Browne toegewyd was aan die Vloot om massa te hoor toe die Lady Mary na New Hall en Romford kom. (vn. 20) Hy was weer teenwoordig in April 1551 toe dr. Mallet, kapelaan van die prinses, in die toring toegewy was om mis te sê (vn. 21) en weer in die daaropvolgende Augustus, toe die raad enige goddelike diens verbied het gebruik word in die huis van Lady Mary anders as wat die wet op die land toelaat. (vn. 22) Rochester en Walgrave, nadat hulle geweier het om hierdie laaste opdrag aan die kapelaan van die prinses te lewer, is besluit dat Lord Chancellor Rich, saam met die sekretaris Peter en sir Anthony Wingfield, self na haar toe moet gaan en 'n brief moet oorhandig van die koning, (vn. 23) en dit het hulle gedoen. Sy het die brief genadiglik ontvang toe sy van die koning kom, maar sy wou nie toestemming gee vir die instruksies rakende die massas of om toe te laat dat die nuwe dienste in haar huis gehou word nie. Toe Rich begin met sy toespraak, het sy hom gebid dat hy kort moet wees en gesê dat sy nie op haar gemak is nie en dat hy 'n kort antwoord sal gee.
'N Gebeurtenis het egter plaasgevind op die 21ste Desember daarna (1551) wat hom onthef het om hierdie onaangename onderneming voort te sit, want op daardie dag het hy sy kansellerskap oorgegee. Die hertog van Somerset was destyds in die toring, en daar word gesê dat hoewel hy daar was deur middel van Rich se instrumentaliteit, hy nou vriend wou word met die ontslape beskermer en 'n brief aan hom geskryf het wat hom waarsku teen iets wat deur die Privy Council teen hom ontwerp is . Omdat hy haastig was, het hy die brief bloot 'aan die hertog' gerig. Sy dienskneg het gedink dit was vir die hertog van Norfolk, (vn. 24), het dit na die hertog gebring. Hy, om Northumberland sy vriend te maak, het die brief aan hom gestuur. Rich, wat die fout besef het en om die ontdekking te voorkom, het onmiddellik na die koning gegaan, siek geword en wou ontslaan word, en daarna na sy bed in St. Bartholomew's gegaan, waar Lord Winchester, die hertog van Northumberland en Lord D'Arcy herstel, en daar neem hulle die oorgawe van die Groot Seël. Daar word aanvaar dat Rich hierdie maatreël getref het om sy nek te red, en indien wel, was hy suksesvol. Hy is daarna aangestel as luitenant van die graafskap Essex. (vn. 25)
Op 6 Julie 1553 sterf koning Edward. Northumberland het hom oorreed om die kroon aan Lady Jane Gray oor te laat, maar het weggelaat om die sanksie van die parlement te verkry. Strype het 'n brief bewaar, geskryf deur die Privy Council van koningin Jane aan Lord Rich as luitenant van Essex, waarin hy hom bedank vir 'n vinnige kennisgewing van die feit dat die graaf van Oxford na Mary gegaan het en hom aangemoedig het om standvastig te bly in sy belofte aan koningin Jane. (vn. 26) Maar hierdie vermaning het Rich nie gehoor gegee nie, want hy het weer na die wenkant gegaan, en hierdie keer waarskynlik met groot plesier. Op 21 Julie, twee dae nadat Mary die troon beveilig het, is instruksies aan Lord Rich en die graaf van Oxford gestuur om saam met hul kompagnies en orkeste na Ipswich af te tree totdat haar plesier verder bekend sou wees. (vn. 27) Die koningin het toe 'n paar dae by Rich se huis in Wanstead gebly voor sy in Londen ingegaan het. Ons hoor daarna dat hy teenwoordig was in die Koninginraad op 12 en 13 Augustus (vn. 28) en ook op die 14de September (vn. 29) van daardie jaar (1553), toe aartsbiskop Cranmer na die toring gestuur is 'vir verraad wat hy gepleeg het teen die hoogheid van die koningin'.
Rich is nou algemeen gebruik: hy is na Syon, Middlesex, gestuur om die goedere van die hertog van Northumberland, wat tereggestel is, te beveilig (vn. 30) en hy was 'n kommissaris vir die verhoor van eise vir kantore by die komende kroning. (vlg. 31)
Hierna was Rich baie aktief om te help met die verbranding van ketters in sy eie Essex -graafskap. Op 18 Maart 1554 is briewe aan hom en die graaf van Oxford gestuur om teenwoordig te wees by die brand van 'sulke hardnekkige persone' wat in verskillende dele van die graafskap Essex gaan brand. (vn. 32) Op 3 Junie 1555 is 'n brief aan hom gestuur 'om teenwoordig te wees in Colchester, Manytree (Manningtree) en Hardwicke by 'n tiende soos die oortreders wat reeds veroordeel word omdat kettery daar tereggestel moet word'. (vn. 33) Op die 15de Junie is 'n dankbrief aan hom gestuur in hierdie verband. (vn. 34) In Februarie 1555 word hy versoek om 'n verhoogstuk in Hatfield Broad Oak, in Essex, te stop en te ondersoek wie die spelers sou wees en die effek van die toneelstuk. (vn. 35) Vyf dae later is hy bedank dat hy die spel gestaak het, hy is versoek om die spelers vry te stel en om te verhoed dat mense hierna byeenkom. (vn. 36) In die daaropvolgende Maart wou hy die boere wat in Braintree woon (vn. 37) voor hom roep, om hulle te beveel om graan aan die mark te voorsien en dit teen billike pryse te verkoop.
Toe Mary in 1557 oorlog met Frankryk verklaar, omdat haar man Philip in oorlog was met daardie land, het Lord Rich kragte opgerig vir die doel en vir die verdediging van Essex.
Hy was bevoorreg vir die terugkeer na die Romeinse trou in godsdiens en het koningin Mary gehelp om die kloosters te laat herleef, veral deur haar in September 1555 'n toelae te gee (soos reeds gesê (vn. 38)) van die oorblyfsels van die klooster van St. Bartholomew, waarin sy die Black Friars gestig het. Daarvoor, in April 1554, het hy beveel dat die eerste akte van die Felsted -stigting voorberei moet word, waardeur 'n kapelaanskap gestig word vir die sing van massas en dirges vir die dooies in die parochiekerk van Felsted (ongeveer vyf kilometer noord van Little Leez) . (vn 39)
By die dood van koningin Mary in November 1558, alhoewel Rich uit die hof was, was hy weer bereid om aan te pak, en is hy aangestel om Elizabeth na Londen te vergesel, maar hy het nie sy manier om haar Uniformity Act te ondersteun nie, in werklikheid in Elizabeth se eerste 'n belangrike parlement van 1559 het hy as lid van die House of Lords saam met die Rooms -Katolieke minderheid gestem. (vn. 40)
Die toetreding van Elizabeth het daartoe gelei dat die vieringe wat Rich opdrag gegee het aan sy kapelaan te Felsted dienooreenkomstig in Mei 1564 afgeskaf het, dat hy voorsiening gemaak het vir 'n toelaag vir 'n priester om kapelaan en skoolmeester te wees met 'n leier onder hom. Hy sou vier manlike kinders wat in Essex gebore is, leer 'in lernyng of Grammer en ander vertues en goddelike lernyng volgens Christes -godsdiens'. (vn. 41) Rich en sy afstammelinge het as beheerliggaam opgetree tot in 1851, toe 'n nuwe een deur die Hof van Kansery gestig is. Hierdie skema het slegs tot 1876 geduur, toe dit deur die liefdadigheidskommissarisse, wat 'n nuwe beheerliggaam van die hele Essex -distrik gevorm het, herroep is, en die Felsted -skool is nou 'n florerende instelling.
Die raad van Lord Rich in staatsaangeleenthede is tot die laaste ingewin, want in 1566 is hy ontbied om die kwessie van koningin Elizabeth se huwelik te bespreek. Hy sterf op 12 Junie 1567 in Rochford, in Essex, en word begrawe in die Felsted -kerk, 'waar', sê Sargeaunt, (vn. 42) 'die liggende figuur van die kanselier is die mees kenmerkende. Die klein kop en skerp kenmerke kenmerk die vaardigheid van die advokaat en die versigtigheid van die staatsman '. Lloyd, in syne Waardes, sê van hom: 'Sy bevele was regverdig, sy versendings vinnig, sy oordeel vinnig, sy vonnisse onherroeplik.' (vn. 43)
Sy testament, (vn. 44) van 12 Mei, met 'n kode van 10 Junie 1567, is op 6 Junie 1568 bewys. termyn van ses jaar om sy skulde en nalatenskappe te betaal. Hy het voorsiening gemaak vir sy gebore seun Richard Rich. Die testament was onder meer getuie van sy vrou, Elizabeth Lady Rich, wat hom oorleef het. Sy was die suster van William Jenks, burger en kruidenier. Sy sterf in haar huis in St. Bartholomew's en is begrawe in Rochford. Rich is opgevolg in die eweknie deur sy oudste seun Robert, op daardie tydstip dertig jaar oud, wat verskyn in 'n beeld wat kniel by 'n gebedsbank (pl. XI) aan die westekant van sy vader se monument, waarvan 'n volledige beskrywing hieronder gegee word . Sy afstammelinge was tot in die negentiende eeu beskermhere van die kerk van Bartholomeus die Grote, en word verder beskryf. (vn. 45)
DIE MONUMENT VAN RICHARD HERE RICH VAN LEEZ IN FELSTED KERK.
(Die volgende is uit twee geraamde beskrywings in die kerk.)
'Afgedekte graf van Richard, 1ste Baron Rich van Leez, Lord High Chancellor, 1547–1551 stigter van Felsted School en van Felsted Almshouses. 1567 oorlede.
Die standbeeld, wat oorspronklik tot die lewe gekleur is, verteenwoordig hom in die gewade, ronde pet en ornamente van 'n Lord Chancellor, met 'n elmboog wat op 'n kussing rus en 'n gebedsboek hou.
Bo die standbeeld is 'n paneel vir inskripsie, maar dit is nooit uitgekerf nie. Hieroor is die wapen met rendierondersteuners en leuse Garde Ta Foy (behou jou geloof).
I. Die gekerfde paneel aan die oostekant van die graf wat na die figuur kyk, toon Lord Rich as 'n jeug 'n boek met twee seëls in die een hand en 'n lang staaf of paal met 'n kort dwarsstuk in die ander, en met 'n hond op sy links. Aan sy sy staan ​​'n vroulike figuur met 'n spieël en 'n slang vir die waarheid, een van die kardinale deugde.
II. Die gesnyde paneel aan die linkerkant van die toeskouer dui op sy kantoor as die speaker van die laerhuis met 'n mace en 'n swaard en 'n kort gewaad. Agter hom is twee wyfies: die een in die ooste met 'n kolom vir Fortitude, die ander die swaard en die weegskaal vir Justice.
III. Die soortgelyke paneel aan die regterkant het in die middel sy figuur as Lord Chancellor wat die beursie van die Great Seal Hope vertoon met anker aan die een kant, Liefdadigheid wat een kind dra en die hand van 'n ander hou, aan die ander kant balanseer Fortitude en Justice in die ander paneel.
Onder, effens ingekap op swart marmer (oorspronklik in vermiljoen), is twee groepe. Dit aan die linkerkant wys hoe hy in Westminster Hall in staat kom in die klere van Lord Chancellor, gemonteer op 'n perd met voetdoeke, bygewoon deur die draer van die Groot Seël en ander amptenare. Dit aan die regterkant wys hoe hy in staat lê, hande in gebed gesluit, op 'n bed onder 'n afdak. 'N Vroulike kyker kniel aan elke kant, 'n mannetjie kyk by die kop.
Bo die monument verteenwoordig 'n gevleuelde figuur, vergulde, met trompet, Fame wat in die buiteland uitgee Lord Rich se hoë boedel en edele liefdadigheid.
THE MONUMENT OF ROBERT, 2nd BARON RICH OF LEEZ sterf 1581.
Die standbeeld, wat voorheen in die lewe gekleur is, stel hom voor op die knieë by 'n gebedsbank, wat in sy pa se monument vasgemaak is.
Hy dra die hofrok van die tydperk, bestaande uit deels uit ryk geborduurde gewatteerde klere, deels uit ligte sierwapens. Sy regterhand was nie lief vir die blare van die boek gebede wat op die lessenaar voor hom lê nie. Die linkerhandskoen het die regterhandskoen vasgehou en rus op die gesp van die gordel. Die linkerarm is afgebreek, maar die hand word behou en word nou op die voetstuk gelê.
Op die muur langs die standbeeld is die res van die monument, insluitend (in 'n grot) 'n skedel wat sywaarts in 'n kleed lê en deur gerubs gekyk word, as 'n simbool van sterflikheid 'n swart bord vir inskripsie, maar nooit uitgekerf nie. Bo 'n wapen met ondersteuners en leuse, oorlogswerktuie (trom, teiken, skild, kieras, pyle, muskiet, helm, swaard, ens.) Die jas word aan 'n band aan die boomstam gehang (nou ontbreek) was bo -op die voorkant.
Hierdie monumente is in 1915 herstel deur die goewerneurs van die stigting van Felsted School of Lord Rich. '
Die laaste jare van tiranniese heerskappy: Richard II en die Here se appellant
In die laaste jare van sy bewind regeer Richard as tiran. Daar moet egter op gelet word dat die sterk wil van die koning reeds gedurende die 1380's duidelik was. Dit het hom in stryd met die Engelse parlement gebring. In 1386 het die Parlement byvoorbeeld die verwydering van de la Pole, wat drie jaar tevore as kanselier aangewys is, versoek om te verwyder. Dit is veroorsaak deur de la Pole se eis om 'n groot belastingtoelaag van die parlement, om kusverdediging teen 'n beplande Franse inval te organiseer.
Toe die parlement hierdie eis weerstaan ​​en die koning aandring om die kanselier te verwyder, weier Richard om voor te lê en sê dat hy nie eers 'n groot hoeveelheid uit sy kombuis sou verwyder op versoek van die parlement nie. Uiteindelik moes Richard egter de la Pole laat gaan, want hy word gedreig met afsetting. Die voormalige kanselier is toe aangekla weens verduistering en nalatigheid, en die groep edeles wat die beskuldiging begin het, staan ​​bekend as die Lord Appellant.
Daarna het Richard probeer om militêre geweld teen die Here se appellant te gebruik, maar is in 1387 vernederend verslaan. Richard het in 1389 formeel die verantwoordelikheid vir die regering hervat, en die koning het in die komende jare matig regeer. In 1397 kon Richard uiteindelik wraak neem op die Lords Appellant. Drie van hulle, die hertog van Gloucester, die graaf van Arundel en die graaf van Warwick, is deur die koning gearresteer. Die eerste twee is daarna opgesluit en tereggestel, terwyl die derde na die eiland Man verban is.
In die daaropvolgende jaar het 'n rusie ontstaan ​​tussen Henry Bolingbroke, die seun van John van Gaunt, en Thomas Mowbray, een van die voormalige bondgenote van die koning. Alhoewel hy aanvanklik beveel het dat die aangeleentheid deur 'n gevegsondersoek besleg moet word, was Richard bekommerd dat Bolingbroke sou wen, en op die laaste oomblik self 'n oordeel gevel het. As gevolg hiervan is Bolingbroke vir tien jaar tot ballingskap gevonnis en lewenslank vir Mowbray. Bolingbroke was in werklikheid Richard se eerste neef, en die komplekse verhouding tussen die twee word deur William Shakespeare uitgebeeld.
In Junie 1399 was Richard op 'n veldtog in Ierland, en Bolingbroke het die geleentheid aangegryp om terug te keer uit die ballingskap, en het die Engelse vinnig na sy saak versamel, en in Augustus kon Richard nie anders as om oor te gee nie. Einde September het Richard, wat in die Tower of London gehou is, abdikeer, en Bolingbroke word die nuwe koning van Engeland as Henry IV, wat die toneel vir die toekomstige Wars of the Roses stel. Richard is daarna van Londen na Leeds verhuis, en daarna na Pontefract.
In Januarie die volgende jaar het 'n groep Richard se ondersteuners beplan om hom te laat herstel, maar dit het nie geslaag nie. Alhoewel Henry tevrede was om Richard na sy abdikasie te laat lewe, het die plot hom daarvan bewus gemaak dat dit te gevaarlik was om hom aan die lewe te hou. Daarom is Richard doodgemaak. Daar word algemeen geglo dat Richard op 14 Februarie 1400 aan hongersnood gesterf het. Richard se lyk is na Londen geneem en na die rekwiemis by die St. Paul's Cathedral begrawe in die King's Langley Priory. In 1413 besluit Henry V om Richard 'n eerbare begrafnis te gee. Daarom is die oorskot van die koning opgegrawe en na die Westminster Abbey gebring, waar Richard uiteindelik langs sy geliefde vrou, Anne, ter ruste gelê is in die dubbele koninklike graf wat hy in 1395 vir hulle albei laat oprig het.