Voorlading verduister: foto's en beskrywings, plukseisoen, kook en sout * Ander
Die swart onderlading (in Latyns Russula nigricans) behoort tot die genus Syroezhek, die familie van die Syroezhkovs, en beland dus dikwels saam met ander familielede in die sampioen-plukkermandjie. Oor die algemeen is die smaakseienskappe op 'n redelike hoë vlak, maar om die positiefste resultaat van die versameling en voorbereiding van sulke sampioene te verkry, is dit die moeite werd om by 'n paar reëls te hou. In die eerste plek moet u probeer om nie die swartmassa-verskeidenheid te verwar met 'n vrag soortgelyke sampioene nie. Dit kan slegs voorkom word deur die eienskappe van die variëteit noukeurig te ondersoek.
Die verduisterende russula (die tweede naam is voorbelaai) het 'n aantreklike voorkoms, maar as u die aangetoonde monster ondersoek, is dit die moeite werd om elke deel daarvan afsonderlik op te let:
Die hoed. Dit kan 5 tot 20 cm in deursnee bereik, en verander sy vorm en kleur afhangend van die ouderdom van die swam: by jong verteenwoordigers is dit konveks en vuil wit, en soos dit groei, word dit tregtervormig en bruin-swart. Die deklaag (skil) word maklik op die grootste deel van die oppervlak verwyder.
Hoed rekords - baie skaars, dik en byna altyd goed versmelt met 'n been. In die aanvanklike stadiums van die ontwikkeling van die swam is hulle geelagtig, maar word mettertyd vuilgeel en grysrooierig met meganiese skade aan weefsels.
Been - sterk en massief, meestal wit, maar met duidelik sigbare bruin vormlose kolle. Met verloop van tyd word die onderste deel swart en al hoe meer swart, en daarom kry die sampioen sy naam.
Pulp van die aangeduide vrag - digte, wit, vinnig veranderende kleur in die ope lug (na skoonmaak word dit eers grysrooi en word dit donkerder). Die aroma en smaak van die vleisagtige deel van die dop is meestal skerp, terwyl die been soeter is. Wit spoorpoeier bevat afsonderlike eiervormige en effens knol spore met 'n onvoltooide netwerk. Voortplanting van mycelium vind plaas met behulp van insekte en wind.
Die natuurlike groeimedium is 'n vrag van verdrinkende bladwisselende en gemengde woude, waarin dit sampioene vorm, gekombineer met hardehout. Daarbenewens kan dit voorkom in breëblaar- en sparaanplantings, hoofsaaklik gematigde klimaatstreke van die Russiese Federasie of die gebied van Wes-Siberië.
Veral aanhoudende sampioenplukkers kom baie in die woude van Wes-Europa voor, maar u moet steeds nie op die massiewe versameling in hierdie dele staatmaak nie. In Rusland word veral vrugbare plekke op die Kareliese Isthmus en op die gebied van die Leningradstreek aangetref.
Video: Voorlading verduister
Massa-vrugvrugte van die beskryfde swamme kom in die middel van die somer voor en kan in 'n relatiewe warm klimaat tot die winter voortduur. Die beste oplossing is egter om in Augustus of September te oes, terwyl die sampioene nog nie uitgroei het nie, maar reeds 'n voldoende hoeveelheid voedingstowwe opgebou het. As u in die woud wil stap, is dit die moeite werd om warm en matige nat dae te kies om die waarskynlikheid van vrot en geweekte monsters as gevolg van reën te verminder.
Die voorlading van swartmateriaal behoort tot die vierde kategorie eetbaarheid en voedingswaarde, wat beteken dat dit in voedsel gebruik kan word, maar eers na die voorlopige hittebehandeling (geskilde sampioene word verskeie kere gekook om die water te verander). Soutoplossing kan net gedoen word as u nie omgee vir die voorkoms van die toekomstige gaar gereg nie, want onder die invloed van sout word die sampioene altyd swart.
Belangrik! Jong sampioene is sagter, terwyl oues hard en wurmagtig is, daarom moet hulle langer geoes en versigtig na die oes gesorteer word.
In die eerste plek moet die versamelde sampioene skoongemaak word van klewerige takkies, blare en ander bosrommel. Dan moet u die skil van die hoed verwyder (wat die taak vergemaklik om die vragte vooraf in skoon water in te week) en die been goed skoon te maak en dit op verskillende plekke te sny om die wurmheid van elke monster uit te sluit.
Die geskilde en gesnyde vrugliggame (dadelik is dit wenslik om slegs groot monsters in dele te verdeel), dit bly net om goed onder lopende water te spoel en na 'n pan te stuur vir hittebehandeling. Vir die verdere gaarmaak word die sampioene in twee fases gekook (20 minute elk), en vul die vragte elke keer met skoon water.
Die skoongemaakte voorlading kan gebraai, gestoof en selfs gebak word, voorheen berei is soos hierbo beskryf. Gaarmaaktyd en die gebruik van aanvullende bestanddele hang af van die vereistes van die geselekteerde resep, maar vergeet in elk geval nie die funksies van die bereiding van die oes nie.
Belangrik! Dit is raadsaam om die sampioene in porsies te vries, sodat u nie die hele hoeveelheid hoef te ontdooi nie. Met herhaalde vriespunt verloor hulle 'n beduidende deel van hul voordele.
Soms eindig die voorbereiding van sampioene op hierdie stadium, en die proses self bestaan ​​uit verskillende fases:
Maak verdonkerende puin skoon van puin.
Week hulle drie dae lank in skoon en koue water, met vloeistofverandering elke 24 uur.
Deeglike skoonmaak van nat monsters van die vel en verdonkerde of vergeelde gebiede (net met 'n mes afgesny).
Kook sampioene in 'n kastrol op matige hitte met die byvoeging van 'n teelepel sout (water moet die vrugliggame heeltemal bedek). Sodra die ketels begin kook, moet dit nog 20 minute gekook word en dan van die hitte verwyder word.
Spoel die sampioene uit nadat die kookwater gedreineer is en afkoel (moet in koue water plaasvind sodat die sampioene nie verdonker nie).
Meng met speserye en sout in 'n aparte houer (die hoeveelheid bestanddele wat benodig word, word bepaal afhangende van die aantal sampioene en die volume van die pan).
Gereedgemaakte gekookte vragte kan verder gebruik word vir kulinêre doeleindes (byvoorbeeld om te braai of te stowe), óf in die vrieskas gevries te word, en dus geoes vir die toekoms.
Nie minder suksesvolle manier om sampioene lank te oes nie, is die sout daarvan. Soos in die eerste geval, is daar niks ingewikkeld in hierdie proses nie, veral as u 'n vinnige opsie vir so 'n blanco kies. Benewens die swartmossels self, water en sout, benodig jy ook sitroensuur, wat die smaak van die voltooide werkstuk verbeter.
Die soutproses is gebaseer op die volgende aksies:
Om mee te begin, moet die versamelde sampioene deeglik skoongemaak word van vuil en naalde, al die verswakte en vergeelde gebiede afsny, en dan kook op lae hitte volgens bogenoemde metode.
Nadat hulle 20 minute lank gekook het, voeg 'n knippie sitroensuur in die pan en verwyder die kookpunt na drie minute van die hitte (dit moet in 'n houer met koue water afgekoel word).
Terwyl die sampioene afkoel, begin jy pekelwater kook, en tel op elke liter water 2 eetlepels. eetlepels sout.
Plaas die vragte in 'n lugdigte pot, vul dit met pekelwater en plaas dit in 'n houer met koue water.
Sodra die sampioene afgekoel het en 'n bietjie in die pekelwater toegedien is, kan hulle geëet word. Die smaak is dat die voorlading van swartmense nie minderwaardig is as ander gewilde sampioene nie. As u kook, kies u die jongste en nie-wurmagtige sampioene.
As u "jag" vir swaar vragte, kan u gevaarlike sowel as eetbare "dubbelspel" stuit, waarvan baie moeilik is om van die oorspronklike te onderskei.Die verteenwoordigers van die eerste groep bevat eerstens 'n ligte bol, met 'n plat of sferiese hoed van 'n grys of olyfgroen kleur. Onder die hoed het sy wit borde, en die kleintjies het ook 'n 'romp' wat oorspronklik die been en die hoed verbind.
Ter vergelyking, die huidige plaat het gelerige plate en daar is geen rompe aan die been nie. 'N Vals, ligte kleur van die been, met 'n gaaspatroon oor die hele oppervlak, en anders as die eetbare variëteit, word dit nie mettertyd swart nie. Die paddavisspulp bly altyd wit tydens sny en dit is die belangrikste onderskeidende kriterium vir 'n eetbare sampioen.
Wat die onskadelike en eetbare dubbele betref, sluit dit die volgende in:
Wit en swart (Russula albonigra) met 'n witterige hoed, bedek met vloeiende dik borde en swart vleis, met 'n kruisement (nie bloos nie). Hierdie spesie kom hoofsaaklik in berk- en aspbosse voor, en selfs selde.
Voorplaat van swart plaat - word gekenmerk deur 'n beskeie grootte (minder verdonkering) en 'n bruinerige of diepbruin hoed met 'n donker skaduwee. Die borde is skaars, en die pulp by die sny word eers rooi en word dan stadig donkerder. Soos die vorige variëteit, word hierdie swam selde aangetref, veral in naald- en gemengde woude in die eerste maande van die herfs.
Swart voorlading - het nie minder ooreenkoms met die swart verskeidenheid nie. Dit kan onderskei word van die 'oorspronklike' aan die vleis wat bruin word as dit gesny word en sonder kenmerkende bruin kolle. Naaldwoude is 'n tipiese plek vir die groei van swart podgruzki.
Al die eetbare "dubbele" van die verduisterende podgrudka kan gekombineer word tot 'n aparte subgroep van die sampioenkoninkryk, wat verskil van die ander in die verdonkerende vlees en die kenmerkende donker kleur van elke monster. Die uiterlike kleur kan wees: van heeltemal wit tot melkerig met 'n bruin tint. U kan sulke sampioene versamel, want saam met regte swartmassa kan dit 'n goeie toevoeging tot verskillende geregte word en nie die menslike liggaam benadeel nie.
Met behoorlike verwerking is die swartmassa voorlading altyd 'n geurige en smaaklike bestanddeel in die eerste en tweede kursusse. Die belangrikste ding in die voorbereiding daarvan is om te voldoen aan die vereistes van die spesifieke resep wat gekies word.