Kelly Sims Gallagher en Fang Zhang
Rook van 'n steenkoolaangedrewe kragstasie in Beijing wat in 2017 gesluit het as deel van China se oorgang na skoner energie. AP Photo / Andy Wong
Soos die gevolge van klimaatsverandering het meer wydverspreid en kommerwekkend geword, het António Guterres, sekretaris-generaal van die VN nasies geroep om hul planne vir die vermindering van kweekhuisgasvrystellings te versterk. Elke land het 'n rol om te speel, maar as die grootste emitters ter wêreld nie hul verpligtinge nakom nie, sal die doelwit om aardverwarming op 'n hanteerbare vlak te hou, buite bereik bly.
Amerikaanse koolstofdioksied-emissies is aan die toeneem na etlike jare van agteruitgang, deels te danke aan die Trump-administrasie se herroeping of vertraging van Obama-administrasiebeleide. In teenstelling, blyk dit dat China - die grootste emitter ter wêreld - sy klimaatsteikens onder die 2015 Parys-ooreenkoms, soos ons in 'n onlangse artikel met kollegas.
Ons bestudeer baie aspekte van China energie- en klimaatbeleid, Met inbegrip van industriële energiedoeltreffendheid en herbebossing. Ons ontleding dui aan dat indien China die bestaande beleid ten volle uitvoer en die hervorming van sy elektriese kragonderneming tot 'n markstelsel voltooi, die koolstofdioksieduitlatings waarskynlik goed sal vaar voor die 2030-teiken.
Die VN se klimaataksie-beraad word op 23 September'19 belê. #UN Chief Antonio Guterres eis konkrete en realistiese planne om netto nul-uitstoot te bereik deur 2050 en 'n duidelike padkaart vir #decarbonization. #climateaction
Besonderhede: https://t.co/yf9OW7aXpV pic.twitter.com/9Zo6uzfPdB- Die VN se klimaataksie-beraad (@UNClimateSummit) Augustus 15, 2019
China se klimaatportefeulje
Oor die afgelope dekade het China homself geposisioneer as 'n wêreldleier oor klimaatsaksie deur aggressiewe beleggings en 'n gewaagde mengsel van klimaat, hernubare energie, energie-doeltreffendheid en ekonomiese beleid. Soos een van ons (Kelly Sims Gallagher) in die onlangse boek dokumenteer 'Titans of the Climate, "China het meer as 100-beleid geïmplementeer wat verband hou met die verlaging van sy energieverbruik en kweekhuisgasvrystellings.
Opmerklike voorbeelde sluit in: a voer-in-tariefbeleid vir kragopwekkers vir hernubare energie, wat 'n gewaarborgde prys vir hul krag bied; energie-doeltreffendheidstandaarde vir kragsentrales, motorvoertuie, geboue en toerusting; teikens vir energieproduksie uit nie-fossielbronne; en opdragte vir steenkoolverbruik.
China het groot wind- en sonkraginstallasies bygevoeg en het groot huishoudelike nywerhede ontwikkel om sonpanele, batterye en elektriese voertuie te vervaardig. Aan die einde van 2017 het dit 'n nasionale stelsel vir emissiehandel, wat 'n mark skep vir die koop en verkoop van uitlaatgasse vir koolstofdioksied. Dit was 'n diep simboliese stap, aangesien die Verenigde State nog steeds nie 'n nasionale markgebaseerde klimaatbeleid aanvaar het nie.
Die meeste van hierdie beleid sal ekstra voordele inhou, soos die verbetering van China se energiesekuriteit, die bevordering van ekonomiese hervorming en die vermindering van lugbesoedeling op grondvlak. Die enigste belangrikste program wat uitdruklik daarop gemik is om koolstofdioksied te verminder, is die stelsel vir handel in emissies.
China sal veelvuldige beleid moet uitvoer om sy koolstofdioksied-uitstoot met 2030 te begin verminder - die belangrikste is dat hy sy sektor vir elektriese krag hervorm. Gallagher et al., 2019., CC BY
Groot uitdagings en leemtes in die beleid
Ingevolge die Paryse ooreenkoms het China daartoe verbind om sy koolstofdioksied-uitstoot te begin verlaag en 20% van sy energie van ongeveer nie-fossielbrandstowwe af te trek met ongeveer 2030. Maar wanneer Chinese uitstoot het in 2018 gestyg, het internasionale waarnemers gevrees dat Beijing nie in staat sou wees om sy teikens te bereik nie. Ons het China se optrede om die risiko te bepaal, ontleed.
In ons oorsig het ons gevind dat die beleid wat die grootste invloed op China se geprojekteerde emissies in 2030 gehad het, die hervorming van die kragsektor, die industriële transformasie, die industriële doeltreffendheid, die handel in emissies en die doeltreffendheid van ligte voertuie was.
Die hervorming van die sektor vir elektriese krag is 'n noodsaaklike stap. Tradisioneel word elektrisiteitsprysskemas in China bepaal deur die Nasionale Ontwikkeling en Hervormingskommissie, wat die land se makro-ekonomiese beplanning lei. Hulle het die voorkeur aan bestaande kragprodusente, veral steenkoolaanlegte, nie die skoonste of doeltreffendste bronne nie.
China verbind tot hervorming van elektriese krag, insluitend uitstootverminderings en groter gebruik van hernubare energie, in 2015. Om te skakel na 'n proses waardeur netbestuurders elektrisiteit by kragopwekkers koop met die goedkoopste bronne, moet die installering en gebruik van hernubare energie vergemaklik, aangesien hernubare elektrisiteit bykans nul marginale koste het. Intussen het projekte vir hernubare energie regoor China, veral sonkrag, geword goedkoper as netelektrisiteit.
Alhoewel China die afgelope paar jaar groot beleggings in wind- en sonkrag gemaak het, het dit ook aangehou om steenkoolaanlegte te bou. Die hervorming van die kragsektor sal help om die gevolglike oorkapasiteit te verminder deur die beplande aanvullings te stop en die mededinging van die mark aan te moedig.
Die vermindering van China se afhanklikheid van steenkoolenergie is 'n enorme langtermynverskuiwing.
Maar sukses word nie gewaarborg nie. Die maatskappye wat geraak word, is reuse-ondernemings in staatsbesit. Daar bestaan ​​politieke weerstand van eienaars van bestaande steenkoolkragsentrales en van provinsies wat baie steenkool produseer en gebruik. Die huidige Amerikaanse en China-handelsoorlog vertraag die ekonomiese groei en spoor van China toenemende kommer oor indiensneming, wat die hervormingsproses verder kan bemoeilik.
China se stelsel vir emissiehandel het tot dusver 'n baie beskeie impak gehad, omdat dit 'n lae aanvanklike prys op koolstofdioksiedvrystellings bepaal het: US $ 7 per ton, wat jaarliks ​​met 3% gestyg het deur 2030. Maar ons ontleding het bevind dat handel in emissies, wat kragopwekkers in staat stel om geld te verdien deur uitlaatgeld wat hulle nie nodig het nie, op langtermyn invloedryk kan wees as dit 'n baie hoër prys kan handhaaf. As China ná 2025 sy vermindering van totale koolstofdioksiedvrystellings verminder, wat die prys van emissietoelae verhoog, kan hierdie beleid 'n belangrike dryfveer word vir die vermindering van emissies in die kragsektor.
Energie-doeltreffendheidstandaarde, veral vir steenkoolkragsentrales, fabrieke en motorvoertuie, sal ook baie belangrik wees in die komende dekade. Om voort te gaan met die vordering, sal China hierdie standaarde voortdurend moet opdateer.
Laastens is daar 'n paar belangrike leemtes in China se klimaatbeleid. Tans is dit slegs gemik op die uitstoot van koolstofdioksied, hoewel China ook beduidende hoeveelhede ander kweekhuisgasse opwek, insluitend metaan en swart koolstof.
En China dra by tot die uitstoot buite sy grense deur uitvoer van steenkooltoerusting en direkte finansiering van oorsese steenkoolaanlegte deur middel van sy Belt and Road Initiative. Geen land, met inbegrip van China, rapporteer tans die uitstoot wat in die buiteland gegenereer word in sy nasionale vrystellingsvoorraad nie.
Steenkoolprojekte wat tans deur China gefinansier word. Global Coal Finance Tracker, CC BY-NC
Die grootste uitdaging wat China in die bereiking van sy Parys-teikens inhou, is om seker te maak dat sake- en plaaslike regerings voldoen aan beleid en regulasies wat die regering reeds in werking gestel het. In die verlede het China soms gesukkel met die handhawing van die omgewing op plaaslike vlak toe provinsiale en stadsregerings geprioritiseerde ekonomiese ontwikkeling bo die omgewing.
As ons aanvaar dat China sy bestaande en aangekondigde klimaats- en energiebeleid uitvoer, dink ons ​​dat die koolstofdioksied-uitstoot waarskynlik voor 2030 sal bereik. Na ons mening moet Chinese leiers daarop fokus om die hervorming van die kragsektor so gou as moontlik te voltooi, die handel in emissies te implementeer en te versterk, om energiedoeltreffendheidsstandaarde in die toekoms strenger te maak en nuwe koolstofprysbeleide vir sektore soos yster, staal en vervoer te ontwikkel.
As hulle slaag, sal Amerikaanse politici nie meer 'Maar wat van China?' As 'n verskoning vir die teenkanting van die klimaatbeleid tuis wees nie.
Robbie Orvis en Jeffrey Rissman van Energy Innovation en Qiang Lu van die National Centre for Climate Change Strategy and International Cooperation in China was mede-outeur van die studie wat in hierdie artikel beskryf word.
Kelly Sims Gallagher, professor in energie- en omgewingsbeleid en direkteur, sentrum vir internasionale omgewings- en hulpbronbeleid aan die Fletcher-skool, Tufts Universiteit en Fang Zhang, China-navorsingskoördineerder en postdoktorale navorsingsgenoot, Tufts Universiteit