Die Oorlog van die Derde Koalisie - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Oorlog van die Derde Koalisie het begin toe Groot -Brittanje op 18 Mei 1803 oorlog teen Frankryk verklaar het in die oortuiging dat Napoleon die Verdrag van Amiens oortree. Die Sweed en die Russe het by die Britte aangesluit om oorlog teen Frankryk te verklaar. Die eerste jaar is die oorlog feitlik uitsluitlik op see uitgevoer.
Napoleon ontvang die sleutels tot die stad Wenen en mdash 13 November 1805
Oorlog van die Derde Koalisie 1805
Ook gespel die Oorlog van die 3de koalisie , hierdie oorlog was deel van die Napoleontiese oorloë .
Sommige historici sê dat die oorlog van die derde koalisie 1805 - 1807 gevoer is, en bevat dus wat andersins onder die Oorlog van die Vierde Koalisie . Hier is dit apart.
Wanneer is die oorlog van die derde koalisie gevoer?
Die Oorlog van die Derde Koalisie het van 23 September 1805 tot 26 Desember 1805 plaasgevind.
Wie het die oorlog van die derde koalisie geveg?
(Brittanje, Rusland, Swede, Oostenryk en Napels)
Napoleon ontvang die sleutels van die stad Wene, 13 November 1805
Olieverf op doek deur Anne Louis Girodet, 1808
Gebeurtenisse wat tot die oorlog van die Derde Koalisie gelei het
Op 25 Augustus 1805 sluit Beiere 'n verdrag met Frankryk. As gevolg hiervan het Oostenryk by die bondgenote teen Frankryk aangesluit.
8 September 1805 - Oostenryk val Beiere in, 'n Franse bondgenoot
Groot gevegte en gebeure tydens die oorlog van die Derde Koalisie
23 September 1805 - Napoleon verklaar oorlog aan Oostenryk
25 September - 20 Oktober 1805 - Slag van Ulm . Franse oorwinning.
25 Oktober 1805 - Frankryk dryf die Oostenrykse leër uit München
13 November 1805 - Franse troepe betree Wene, Oostenryk
2 Desember 1805 - Slag van Austerlitz . Franse oorwinning.
10 Desember 1805 - Verdrag van Br nn , tussen Frankryk en Beiere. Beiere was nou 'n koninkryk.
15 Desember 1805 - Verdrag van Sch nbrunn , tussen Frankryk en Pruise. Sommige gebiede is geskommel, maar die uiteinde was dat Frankryk Hannover aan Pruise gegee het om Groot -Brittanje van Pruise te vervreem.
26 Desember 1805 - Verdrag van Pressburg
Kyk hier vir die verskillende Koalisies wat gevorm is om teen Frankryk te veg.
Die War of the 3rd Coalition begin met die inval van Oostenrykse troepe in Beiere op 8 September 1805 en eindig met die Vrede van Pressburg op 26 Desember 1805.
Sommige dateer aan die begin van die oorlog toe Brittanje op 16 Mei 1803 oorlog aan Frankryk verklaar. As gevolg hiervan vorm die Franse Armée d 'Angleterre die kamp van Boulogne op die kanaal.
Deur formele verdrae op 11 April 1804 te onderteken, kom die 3de koalisie (aan die begin tussen Groot -Brittanje, Rusland en Oostenryk) tot stand.
Die derde koalisieoorlog het die volgende veldtogte:
Austerlitz -veldtog: 24 September 1805 (Grand Army begin die Rynrivier na Duitsland oorsteek) tot 4 Desember 1805 (wapenstilstand van Austerlitz).
1805/10/08 Aksie van Wertingen Franse oorwinning
Verliese: Totaal 319 (13) Totaal 3900 (13)
1805/10/11 1ste geveg van Haslach (geveg van Albeck, Slag van Haslach-Jungingen) Franse oorwinning
Troepe: 6000 (7), 5279 (13) 23000 (13)
Verliese: Totaal ongeveer 1000 (13) KIA 400 (13)
Gevangenes & gt4000 (13)
1805/10/14 Slag van Elchingen Franse oorwinning
Troepe: 18831 (verloof: 8000) (13) 15000 (13)
Verliese: Totaal 1589 (13) KIA+WIA 4000 (13)
MIA+Prisoners 3000 – 4500 (13)
1805/10/15 Bestryding en beslaglegging op die Michelsberg -hoogtes Franse oorwinning
1805/10/15 2de Geveg van Haslach Franse oorwinning
1805/10/20 Kapitulasie van Ulm Franse oorwinning
Troepe: 27000 (7)
1805/10/29 – 1805/10/31 2de Slag van Caldiero Franse oorwinning
Sommige bronne beweer dat hierdie stryd besluiteloos is.
1805/11/05 Combat of Amstetten Franse oorwinning
Troepe: 6700 (13)
Gevangenes & lt700 (13)
Gevangenes 1000 (13)
1805/11/08 Bestry van (Maria-) Zell Franse oorwinning
Verliese: KIA+WIA & gt200 (13)
Gevangenes 3000 (13)
1805/11/10 – 1805/11/11 Slag van Dürenstein (Slag van Dürnstein) Franse oorwinning
Troepe: 10062 (13) 15000 (7), 24687 (13)
1805/11/15 – 1805/11/16 Maneuvres van Oberhollabrünn (Hollabrünn) en Slag van Schöngrabern Franse oorwinning
Murat, Lannes Bagrasie
Troepe: 45806 (13), teenwoordig by die Slag van Schöngrabern: 20661 (13) 7300 (13)
Verliese: Totaal & gt1200 (13) KIA & gt1200 (13)
Gevangenes 1448 (13)
Scott Bowden verduidelik in die aanhangsel van sy boek " Napoleon en Austerlitz " (sien bibliografie) waarom die " tradisioneel getoon het dat die sterkte van die Russies/Oostenrykse weermag wat te Austerlitz teenwoordig was (85000 troepe) te hoog is.
1805/12/02 Slag van Austerlitz (Slag om die drie keisers) Franse oorwinning
Napoleon Kutusov (tsaar Alexander I)
Troepe: 73200 (1), 73000 (7 & amp11), 74595 (13) 85400 (1 en amp7), 85000 (11), 72789 (13)
Verliese: Totaal 9000 (1)
WIA 7000 (3 en amp7)
Gevangenes 573 (7) Totaal 27000 (1), 28900 (13)
Gevangenes 11000 (3)
Die boek " Napoleon en Austerlitz " (deur Scott Bowden, sien bibliografie (13)) sê dat die sterkte van die Russies/Oostenrykse weermag wat by Austerlitz teenwoordig was (85000 troepe) te hoog was.
Verwagtinge oor die verwante saak
Gelyktydig met die intensivering van die Pruisiese militêre voorbereidings, kon die Deense minister verslag doen oor die verwagtinge oor die uitkoms van die oorlog met Frankryk. Hy was persoonlik oortuig dat die geallieerde magte sou seëvier. Hy het hierdie aanname onder meer op sy eie waarnemings gegrond. (13) Op sy reis terug na Berlyn het hy die geleentheid gehad om 'n Russiese regiment, wat in Mecklenburg gevestig is, te vergroot. Op hierdie ontmoeting met die Russiese soldaat het hy geskryf:
"C 'est à l 'unanimité qu 'on m 'a fait l 'éloge de la disipline, de l 'ordre et du bon esprit militaire des troupes […] Leurs officiers réunissent les procédés les plus honnêtes à la meilleure conduite. Le soldat quoique soumis à la subordination la plus sevère et la plus exacte, n 'en est pas moins l 'objet de l 'attention suivie et vigilante de ses chefs. Le traitement des malades doit être parfait. La ration des troupes payée par l 'Empereur est d 'un demie livre de viande et de trois livres de pain par jour, et on a le plus grand soin de faire constamment vivre le soldat chambrée. Le régiment que j 'ai vu à Baitzenburg n 'était pas trop élevé les hommes paraissaient forte, robustes, endurcis à la fatigue, ayant la tenue, la démarche et la tournure très militaire […] leurs armes me semblent très légères, la baïonnette fort longue. " (14) (" Sonder uitsondering het mense oral met my gepraat om die dissipline, orde en goeie militêre gees van die troepe te prys [...] Hulle offisiere kombineer die eerlikste prosedures met die beste optrede. die strengste en veeleisendste beheer, die soldate is nogtans die aandag van die naaste aandag en waaksaamheid. Die behandeling van die gewondes is waarskynlik perfek. Die rantsoene vir die troepe wat deur die keiser betaal word, sluit 'n half pond vleis en drie pond brood per dag, en die grootste sorg word geneem om seker te maak dat die soldate warm is. Die regiment wat ek in Baitzenburg gesien het, was nie besonder bekend nie, maar die manne lyk sterk, taai, verslaaf en het baie milita gehad. uniforms, dra en aspek […] hulle arms lyk vir my baie lig, die bajonette baie lank. ")
Die verwagtinge is verder opgewek deur die verslae van die oorlogsteater wat die Pruisiese hoofstad bereik het. Aartshertog Charles was in die offensief in Noord -Italië, terwyl die Russiese generaal Mikhail Kutuzov sy posisies in Sentraal -Europa dapper verdedig het. (15) En die verslag oor die uitwissing van die Franse vloot by Trafalgar, wat Berlyn op 19 November bereik het, was ook nie sonder effek nie. (16)
Terselfdertyd het berigte oor die Grande Armée gesê dat die Franse magte aan siektes en 'n gebrek aan voorraad ly. Die feit dat hierdie verslae onakkuraat, oordrewe en teenstrydig kon wees, het geen invloed gehad op die onmiddellike entoesiasme en gewaarwording wat dit in Berlyn geskep het nie. Daarom, vanuit die Pruisiese hoofstad, het alles belowend gelyk vir die geallieerde saak.
Napoleon se verowering van Europa: die oorlog van die derde koalisie
Napoleon, wat in die somer van 1805 in Engeland sou toeslaan, het 'n koalisie van Europese moondhede teëgekom wat vasbeslote was om sy territoriale ambisies te beperk. Tog, in minder as honderd dae, het Napoleon se leërs van die Engelse kanaal na Sentraal-Europa opgeruk en die leërs van Oostenryk en Rusland verpletter-die eerste stap in sy verowering van Europa. In hierdie sprekende nuwe verslag demonstreer Schneid hoe dit moontlik was. Schneid beskryf hoe Napoleon se oorwinning oor die Derde Koalisie die gevolg was van jare lange diplomatieke voorbereiding en die stigting van Franse alliansies. Hy speel af op die heersende toestande van die Europese staatstelsel en die interne politiek van die Heilige Romeinse Ryk om Frankryk se strategiese posisie te verbeter.
Hierdie oorlog moet verstaan ​​word in die konteks van die Franse Revolusie en die invloed daarvan op groot en klein Europese state. In sommige gevalle het Napoleontiese diplomasie in ander lande teruggekeer na die tradisionele en historiese verhoudings van Frankryk, en hy het voordeel getrek uit jarelange mededinging en vyandighede om bondgenote bymekaar te maak en wiggies te skep. Schneid benader die veldtog vanuit 'n breë diplomatieke, ekonomiese en militêre perspektief, insluitend nie net die Franse perspektief nie, maar ook die standpunte van die ander betrokke moondhede. Hierdie sprekende verslag onthul dat die pad na Wene gebaan is lank voordat Napoleon se leërs die vyande teen hulle opgetrek het.
Oorlog van die Vierde Koalisie (1806-1807)
In die War of the Fourth Coalition (1806-1807) het Napoleon in 1806 Pruise verslaan by Jena en Auerst & aumldt, en Rusland by Friedland in 1807, en die gevolglike vrede van Tilsit was die hoogtepunt van Napoleon se mag. In die veldtog teen Pruise het Napoleon die vinnigste oorwinning behaal, met slegs ses dae tussen die begin van die Franse opmars op 8 Oktober 1806 en die beslissende veldslae op 14 Oktober. Die Russe sou 'n moeiliker teenstander wees, en dit sou twee afsonderlike veldtogte verg om hulle te verslaan.
In 1805 het Napoleon te kampe gehad met die Derde Koalisie, wat gebaseer was op Oostenryk, Rusland en Brittanje. Die Pruise het uit hierdie oorlog gebly, hoewel hulle teen November 1805 besluit het om by die Geallieerdes aan te sluit. Op hierdie punt blyk Napoleon geïsoleer te Wene, en staan ​​voor 'n dreigende nederlaag deur die hande van 'n groter Oostenryk-Russiese leër. Dit alles het op 2 Desember 1805 verander toe Napoleon miskien sy indrukwekkendste oorwinning op Austerlitz behaal het. Die Oostenrykers is uit die oorlog gedwing en die Russe moes terugtrek na Pole.
'N Maand voor hierdie oorwinning het die Pruise ingestem om by die Derde Koalisie aan te sluit (Verdrag van Potsdam, 3 November 1805), as Napoleon nie met vredesvoorwaardes instem nie. 'N Pruisiese gesant, Christian de Haugwitz, het net voor die geveg by die hoofkwartier van Napoleon aangekom. Hy het 'n virtuele ultimatum van Frederik Willem III van Pruise gedra, maar het geen kans gehad om sy eise te stel voor die slag van Austerlitz nie. In plaas daarvan moes hy Napoleon gelukwens en wag vir die Franse eise. Die Pruise moes noodgedwonge instem om Cleves, Ansbach en Neuch & acirctel oor te gee in ruil vir Hannover, en moes 'n alliansie teen Brittanje sluit. Die verdrag is op 15 Desember 1805 deur Haugwitz ooreengekom, maar eers op 24 Februarie 1806 deur Berlyn bekragtig.
Aan die begin van 1806 was Napoleon in 'n baie sterk posisie. Oostenryk was uit die oorlog, Pruise was gekuier en vredesonderhandelinge was aan die gang met Rusland. Binne 'n paar maande het die posisie verander. Die onderhandelinge met Rusland het uiteindelik misluk, terwyl 'n reeks beleidsrigtings die Pruise ontstel het. In Junie is die Heilige Romeinse Ryk ontbind. Die stigting van die Konfederasie van die Ryn in Julie bedreig Pruisiese invloed in Duitsland. Napoleon se noodlottige fout was om Hannover terug te bied aan Brittanje as deel van 'n wyer vredesooreenkoms. Pruise sou 'n ander gebied as vergoeding aangebied word, maar hierdie aanbod het die vredesparty in Pruise verswak en die invloed van die oorlogsparty verhoog.
Hierdie party het koningin Louise ingesluit, wat deur Napoleon beskryf is as 'die enigste man in Pruise' en generaal Hohenlohe. Die koning was 'n belangrike lid van die vredesparty, maar vroeg in Augustus was sy beperkte wilskrag verval en op 7 Augustus 1806 het die Pruise besluit om oorlog toe te gaan.
Die Pruisiese besluit is geheim gehou, en Napoleon het nie ontdek dat hulle hul leër tot September mobiliseer nie. Sy eie leër was nog steeds ontplooi in die suide van Duitsland, na die oorlog van die Derde Koalisie. Napoleon het dus ongeveer 160 000 man laat strek van die Ryn tot by die Donau en langs die rivier die Main, hoofsaaklik in vriendelike Beiere. Die hoofkwartier van die weermag was in München. Die Grande Arm & eacutee was waarskynlik op sy hoogtepunt in 1805-6. Die meeste soldate was veterane van die Ulm- en Austerlitz -veldtogte, hul leiers was van die hoogste gehalte en die weermag was baie goed georganiseer.
Die Pruisiese veldleër was van dieselfde grootte, met 171 000 man beskikbaar. Die moraal in die weermag was baie hoog, hoofsaaklik as gevolg van die nalatenskap van Frederik die Grote, maar die tegniese vermoë van die weermag was baie erger. Die hoë bevel was 'n besondere swakheid en het regtig 'n sterk monarg nodig gehad om dit te laat werk. Met 'n swak monarg soos Frederick William III, kibbel die senior bevelvoerders oor die presedent en argumenteer eindeloos oor wat hulle moet doen.
Die Pruisiese planne
Die Pruisiese leër het 'n gemengde bevel gehad. Koning Frederik William was die opperbevelhebber, en hy het die leër vergesel, maar hy het dit nie gelei nie. Hy is vergesel deur die bejaarde veldmaarskalk Richard Mollendorf, wat as sy adviseur gedien het, maar geen amptelike pos gehad het nie. Die amptelike bevelvoerder van die leër was Karl Wilhelm Ferdinand, hertog van Brunswick. Tweede vir hom was prins Hohenlohe, wat dikwels tydens die veldtog in 'n semi-onafhanklike rol opgetree het. Die grootste deel van die veldtog het beide Brunswick en Hohenlohe onder bevel van 70 000 man gehad.
Hierdie gemengde bevel sou die Pruisiese leër amper gedurende die hele oorlog lamlê. Dit het begin voordat die geveg begin het, toe die Pruisiese hoë bevel probeer het om 'n strategie vir die komende oorlog op te stel. Die basis van al hul besprekings was die eienaardige oortuiging dat Napoleon in die verdediging sou bly, sodat die Pruise kon besluit waar en wanneer hulle sou aanval.
Die Pruise het in September begin met 'n inval in Sakse. Die Saksiese leër was genoodsaak om by hulle aan te sluit en het hulle nog 20 000 man gegee (waarvan die meeste onder Hohenlohe gedien het). Hierdie stap het Napoleon gewaarsku oor die komende oorlog en het die Pruise baie onwillige bondgenote gegee.
Die hertog van Brunswick wou suid-wes vorder na Erfurt en W & uumlrzburg, deur Sakse na Stuttgart. Sy doel was om die Franse te vang voordat hulle kon konsentreer, of as dit nie hul kommunikasiekanale na Frankryk bedreig nie.
Hohenlohe wou 'n soortgelyke opmars maak, maar verder ooswaarts, in die rigting van Hof en Bamberg. Hierdie plan het dit minder aanbeveel, aangesien dit 'n vooruitgang na die regterkant van die Franse posisie sou behels en nie hul kommunikasiekanale bedreig het nie. Vir Hohenlohe was die belangrikste verdienste dat dit sy eie leër sou betrek het.
'N Derde plan is voorgestel deur Massenbach, een van drie Pruisiese stafhoofde. Hy stel 'n formele opmars voor van Hof suid na die Donau en dan terug na Sakse. Die doel van hierdie maneuver is hoogstens onduidelik.
Miskien is die mees verstandige plan voorgestel deur Scharnhorst, wat toe as stafhoof van Bl & uumlcher gedien het. Hy wou ooswaarts in die rigting van die Russe terugtrek, terwyl hy 'n reeks vertraagde aksies beveg. Die gekombineerde Pruisiese en Russiese leërs sou dan die Franse aanskakel.
Scharnhorst se plan is as te verdedigend afgemaak. Massenbach se voorstel is ook vinnig uit die weg geruim. Die keuse was dus tussen Brunswick se opmars na die suidweste of Hohenlohe se vooruitgang suid. Na 'n reeks onomwonde oorlogsrade wat in September plaasgevind het, het die koning uiteindelik 'n soort besluit geneem. Ongelukkig was dit 'n kombinasie van kenmerke van albei planne, so daar sou 'n vooruitgang suid-wes en 'n vooruitgang na die suide wees.
Daar is begin met die komplekse taak om gedetailleerde skriftelike bevele aan elke eenheid in die weermag uit te reik, maar op 27 September is hierdie eerste plan laat vaar en die plan van Brunswick is aangeneem. 'N Hele nuwe stel skriftelike bevele was nodig.
Hierdie tweede plan het slegs tot vroeg in Oktober geduur toe dit duidelik geword het dat Napoleon nie in die verdediging bly nie. Die weermag het reeds na Erfurt beweeg, maar nuwe oorlogsrade is gehou. Op 5 Oktober is 'n verkenner gestuur, en op 8 Oktober keer hy terug na die raad en berig dat Napoleon blykbaar vorder na Bayreuth en Coburg, die eerste stadiums van 'n inval in Sakse uit die suide. Dit sou hom op die linkerflank van die Pruise plaas en moontlik die pad na Berlyn onbewaak laat. Nog 'n ander plan was nodig.
Brunswick besluit om sy leër wes van die Saale te konsentreer en probeer om die Franse in hul flank aan te val. Sy belangrikste leër is op 9 Oktober soos beplan in Erfurt gekonsentreer en het daarna suidooswaarts na Blankenhain gevorder. Hohenlohe sou 'n pos inneem in Rudolstadt, op die linkeroewer van die Saale en tien kilometer suid van Blankenhain. 'N Klein verkenningsmag sou baie verder na die suidooste by Hof gelaat word. Hohenlohe het die bedoeling van Brunswick grotendeels geïgnoreer en prins Louis Ferdinand na Saalfeld, suid van Rudolstadt en Tauenheim se Saksiese afdelings suidoos na Auma en Schleiz verskuif. Die Pruise was dus minder goed gekonsentreerd as wat Brunswick bedoel het, en Hohenlohe se verspreide afdelings was direk in die pad van die oprukkende Franse.
Napoleon se planne
Napoleon het ook verskeie planne oorweeg, maar as die onbetwiste opperbevelhebber van sy leërs kon hy tot 'n vaste gevolgtrekking kom en by sy planne hou. Sy doel was om die Pruise te verslaan voordat die Russe by hulle kon aansluit. Hy het dus 'n voorskot nodig gehad wat hy vinnig kon gebruik en wat dit vir die Pruise moeiliker sou maak om veilig terug te trek. Sy grootste probleem om te besluit wat om te doen, was dat hy nie die Pruisiese optrede kon verstaan ​​nie. Hy het aangeneem dat hulle sou verwag dat hy sou aanval, soos hy altyd gedoen het, en kon dus nie verstaan ​​waarom die Pruise bereid was om hul hoofleër in so 'n geïsoleerde posisie in die weste te plaas nie. Sy grootste bekommernis was dat hulle 'n geheime ooreenkoms met die Oostenrykers aangegaan het en dat die Oostenrykse leër wat onlangs verslaan is, die Franse sou aanval sodra die grootste deel van die Grand Arm & eacutee in Pruise aangegaan was, of 'n ooreenkoms met die Britte wat 'n leër op die noordelike kus van Europa. Die alternatief was dat die Pruise ongelooflik dwaas was, en uiteindelik moes Napoleon op hierdie latere geloof optree en seker maak dat hy die Pruise verslaan het voordat iemand anders kon ingryp.
Die eerste lyn van vooruit was oos van Wesel aan die Ryn. Dit sou die langste beweging vir die Franse leërs behels, en sou min moontlikhede bied om 'n terugtog van Pruise te voorkom, en dit sou maklik ontslaan kon word. Die volgende was 'n konsentrasie in Frankfurt en 'n opmars noordoos deur die Fulda Gap. Dit het 'n duidelike roete na Pruise gegee, maar weereens sou daar 'n vertraging ontstaan ​​namate die weermag weswaarts uit sy kampe in Oostenryk beweeg en die weermag 'n reeks groot riviere sou moes oorsteek. Weereens sou die Pruise maklik ooswaarts kon terugtrek na hul bondgenote.
Die derde plan was die een wat Napoleon aanvaar het. Dit was vir 'n konsentrasie in Bamberg, in die middel van die huidige Franse posisie. Die verenigde leër sou dan noord/ noord-oos na Sakse vorder, wat moontlik die Pruise kan oorskry. Die Franse gaan dan deur na Leipzig en dan Berlyn, op 'n lyn wat hulle tussen die Pruise en die Russe sou plaas. Napoleon het middel September ten gunste van hierdie plan besluit toe hy Berthier meedeel dat die bedryfslyn waarskynlik langs die Main-rivier na W & uumlrzburg sal loop.
Die enigste probleem met hierdie plan was dat die Franse oor die beboste heuwels van die Th & uumlringerwald moes kom, wat slegs met drie passe oorgesteek kon word. Napoleon het besluit om sy leër in drie kragtige kolomme te verdeel, wat parallel oor die heuwels sou vorder. Hierdie formasie het bekend geword as die 'battailon carr & eacute', 'n reuse bataljonplein. Hy het geglo dat die Pruise hoogstens twee van die drie passe sou kon verdedig. As hulle dit gedoen het, sou die derde kolom die Pruise van die kant af of van agter af aanval. As slegs een pas geblokkeer is, dan konvergeer die ander twee kolomme die blokkeerkrag. As die Pruise probeer om al drie passe met kleiner magte te blokkeer, sou elke kolom in staat wees om deur te veg. By hierdie geleentheid het Napoleon die Pruise eerder oorskat, wat al drie passe onbewaak gelaat het.
Die Franse opmars het op 8 Oktober begin. Murat se ligte kavallerie loop voor elke kolom en soek na die Pruise. Die oostelike (regter) kolom was onder leiding van Soult's IV Corps. Ney's VI Corps was die volgende en 10 000 Beiers het gevolg, vir 'n totaal van 50,000 man.
Die sentrale kolom was onder leiding van Bernadotte se I Corps, met Davout se III Corps daarna en die reserwe kavallerie en die grootste deel van die wag agter, altesaam 70 000 man.
Die westelike (linker) kolom is gelei deur Lannes se Vth Corps, met Augereau se VII agter, 'n totaal van 40 000 man. Terwyl die drie kolomme in die heuwels was, was daar min of geen kontak tussen hulle nie. Elke kolom sal na verwagting enige mag van 30 000 man of minder verslaan, en as hulle groter Pruisiese magte raakloop, kom die ander kolomme uit die heuwels en kom hulle te hulp.
Teen die einde van 8 Oktober het die koppe van die drie kolomme Coburg (links), Lobenstein (middel) en M & uumlnchberg (regs) bereik. Die enigste Pruise wat teëgekom is, was klein kavalerie -buiteposte.
Die eerste groot geveg het op 9 Oktober plaasgevind toe die sentrale kolom die geïsoleerde bevel van Tauenzein by Schleiz raakloop. Die gevolglike slag van Schleiz was 'n maklike Franse oorwinning, en Tauenzein moes noodgedwonge terugtrek. Teen die einde van die dag nader die linkerkolom Saalfeld, die sentrum beweeg verby Schleiz en die regterkant naby Hof.
Die Pruise was nou bewus daarvan dat die Franse hulle oortref en die Th & uumlringerwald oorsteek. Tauenzein trek terug, terwyl prins Louis by Saalfeld berig dat daar Franse kampbrande in sy suide was. Hohenhole het besluit om voor te berei om die Saale oor te steek om Tauenzein te ondersteun. Prins Louis het bevele ontvang dat hy lees dat dit sy rol is om Saalfeld so lank as moontlik te beklee terwyl die weermag 'n nuwe pos agter hom inneem.
Om 10 uur op 10 Oktober is prins Louis aangeval (Slag van Saalfeld). Ongeveer 'n uur later het hy bevele gekry om terug te keer na Rudolstadt, maar toe was dit te laat - die geveg was reeds te fel. Die geveg duur nog 'n paar uur, maar die Franse begin toe die oorhand kry. Prins Louis het persoonlik 'n kavalerieklag gelei en is dood. Daarna het die Pruisiese moreel ineengestort en die oorlewendes het van die toneel gevlug.
Na die geveg het die Pruise besluit om af te tree. Hohenlohe trek terug na Jena, waar sy Saksiese troepe op 12 Oktober 'n kort paniek beleef het. Brunswick en die koning het hul opmars na Erfurt laat vaar en in plaas daarvan verder ooswaarts by Weimar gekonsentreer. Teen die einde van 10 Oktober het Napoleon geglo dat die Pruise van plan was om ooswaarts te beweeg, die Saale oor te steek en 'n posisie in te neem by Gera aan die Elster, waar hulle sy pad na Leipzig kon blokkeer. Hy het sy korps beveel om noordwaarts na Gera te beweeg, in die hoop om die Pruise se pad te blokkeer. As die plan van Hohenhole van 9 Oktober in werking getree het, sou Napoleon se besluit suksesvol gewees het.
Op 11 Oktober het dit duidelik geword dat daar geen Pruise rondom Gera was nie, en dat hul hoofleër steeds iewers in die weste of noordwes moes wees. Napoleon het nog baie min akkurate inligting, en op 11 Oktober het hy besluit dat die Pruise waarskynlik rondom Erfurt sou konsentreer.
Op 12 Oktober beveel Napoleon Murat met die kavalerie om na Leipzig te ondersoek. Die res van die weermag sou na links draai om weswaarts te kyk, gereed vir 'n opmars na die Pruise. Bernadotte en Davo & ucirct uit die sentrale kolom sou nou die regtervleuel van die weermag vorm, met Davo & ucirct heel regs van die lyn na Naumberg en Bernadotte aan sy linkerkant op pad na Kosen, albei plekke met brûe oor die Saale. Lannes en Augereau, uit die linkerkolom, sou die middelpunt vorm en koers na die brûe by Jena en Kahla. Die regterkolom is verdeel. Soult is beveel om na Gera op die Elster, oos van die hoofleër, te verhuis om te kyk of daar moontlik Pruise in die rigting beweeg. Ney is 'n entjie verder wes na Mittel-P & oumlllnitz geplaas, met bevele om verder weswaarts te beweeg om Lannes te ondersteun indien nodig. Op hierdie punt verwag Napoleon dat hy op die 14de die Saale sou oorsteek en op die 16de 'n geveg om Erfurt sou voer.
Napoleon se eerste bevele vir 13 Oktober was dat Bernadotte by Davo & ucirct en Ney aangesluit het om na Lannes te beweeg. Vroeg daardie oggend het hy 'n reeks verslae ontvang wat hom oortuig het dat die Pruise nou van plan is om noordwaarts na Magdeburg terug te trek in plaas van noord-oos na Leipzig. Napoleon het sy bevele verander in reaksie op hierdie moontlike stap. Davo & ucirct was nog steeds by Naumberg aan die regterkant. Bernadotte en Murat se kavallerie is beveel om na Dornburg, verder suid op die Saale, te trek. Dit sou 'n leemte vul wat tussen Lannes en Davo & ucirct oopgaan. Soult is beveel om een ​​afdeling na Jena te stuur terwyl die res van sy korps noordwes beweeg het om te beskerm teen 'n beweging op Leipzig. Augereau is beveel aan Jena, Ney na Roda (net na die suidooste) terwyl Napoleon verhuis het om by Lannes by Jena aan te sluit.
Toe Napoleon na Jena beweeg, ontmoet hy 'n boodskapper van Lannes wat berig dat hy 10,000-15,000 Pruise noord van Jena gevind het en dat nog 20,000-25,000 meer in die weste tussen Jena en Weimar was. Napoleon het nou geglo dat hy die hoofliggaam van die Pruisiese leër gevind het en dat die Pruise waarskynlik van plan was om Lannes aan te val. Hy stuur 'n derde stel bevele uit. Murat was nog op pad na Dornburg, net soos Bernadotte. In hierdie stadium is Bernadotte beveel om Lannes te ondersteun as hy die geluid van swaar gevegte hoor. Soult en Ney is beveel om hul hele korps na Jena te bring. Davout sou van Naumburg weswaarts vorder en die Pruise by Jena vanuit die noorde aanval.
Terwyl hierdie bevele uitgereik is, beset Lannes die stad Jena. Daarna het hy na die Landgrafenberg, 'n steil heuwel wat bokant die stad getrek het, beweeg. Die eerste botsings met die Pruise het plaasgevind toe Tauenzein se voorhoede van die heuwels af gedwing word en terug in die nabygeleë dorpe. Lannes het besluit om die besit van die hoë grond te probeer behou, alhoewel hy geglo het dat hy baie minder was. Napoleon het kort daarna aangekom en het met hierdie besluit saamgestem. Hy beveel die res van die Lannes -korps om op die hoogtes te beweeg, ondersteun deur die keiserlike garde. Die skuif is na donker gemaak om dit vir die Pruise te verberg. Die indrukwekkendste was die moeite om 'n paar swaar artillerie op die heuwel te skuif, 'n stap wat die Franse vereis het om die kwaliteit van die enkelsnit wat op die heuwel gelei het, in een nag te verbeter. Oornag het die Franse gewere en versterkings op die Landgrafenberg beweeg, gereed om die volgende dag 'n groot geveg te voer.
Jena en Auerst & aumldt
Napoleon sou na verwagting op 14 Oktober 'n groot geveg voer, maar nie die stryd wat werklik plaasgevind het nie. Hy het geglo dat hy die grootste deel van die Pruisiese leër in die noorde van Jena in die gesig staar. Die rol van Davo & ucirct en Bernadotte was om noordwaarts en weswaarts te gaan om 'n blokkerende posisie agter die Pruise in te neem om seker te maak dat nie een van hulle uit die lokval ontsnap nie.
Trouens, die hoofliggaam van die Pruisiese leër was reeds verder noord as wat Napoleon geglo het. Hy was op die punt om Hohenhole se flankwag (slag van Jena) aan te val, terwyl die enkele korps van Davo en ucirct die belangrikste Pruisiese mag onder die hertog van Brunswick (slag van Auerst & aumldt) raakloop. Bernadotte het homself in die skande gesteur deur bevele om met Davo & ucirct saam te werk te ignoreer, en het in plaas daarvan die dag tussen die twee gevegte marsjeer en aan geen van hulle deelgeneem nie.
Die slag van Jena (14 Oktober 1806) was 'n verbasend harde stryd, veral omdat die Pruise nogal baie minder was. Hulle beste kans op 'n aansienlike oorwinning was verlore voordat die geveg selfs begin het, toe Napoleon en Lannes se korps op die Landgrafenberg kamp opgeslaan het, met 'n nog groter Pruisiese mag. Die geveg begin kort na 06:00 toe Lannes in die middel aanval, met Augereau en Soult 'n bietjie later in aksie. Na 'n paar harde stryd het die Franse die Pruise teruggedruk na Vierzehnheiligen, wat die ruimte vir die res van die leër geskep het. Aan die regterkant van die Frans loop Soult Holtzendorff raak en suidwaarts beweeg na die geluid van die gewere. Hierdie tweede fase van die stryd eindig ook met 'n Franse oorwinning en Holtzendorff tree af, wat Soult vry laat om by die hoofgeveg aan te sluit. Die derde fase van die geveg is veroorsaak deur Ney, wat reguit in die geveg gedompel het, ver voor die Franse lyn gevorder het en gered moes word. Ney se beskuldiging het 'n leemte in die Franse lyn gelaat, wat die Pruise probeer uitbuit het, maar op 'n belangrike oomblik het hulle gestop om te wag vir versterkings. Die Franse kon met Ney kontak maak en die gaping in hul lyn beperk. Uiteindelik het Napoleon vroegmiddag 'n algemene aanval geloods wat die Pruisiese linies verbreek het en hulle tot 'n duur toevlugsoord gedwing het. Die Pruise en Sakse het 10 000-11 000 dood of gewond en 15 000 gevangenes verloor, byna twee derdes van die oorspronklike weermag. Die losstaande mag van R & uumlchel het aangekom nadat die hoofgeveg verby was, en het kortliks met die agtervolgende Franse bots, voordat hy gedwing was om self uit die veld te vlug.
Verder noord is 'n tweede geveg gevoer. Die enkele korps van marskalk Davo & ucirct het die grootste deel van die terugtrekkende Pruisiese leër raakgeloop. Davo & ucirct het weswaarts van Naumburg gevorder, die Saale by K & oumlsen oorgesteek en die oprukkende Pruise raakgeloop. Die Franse in die minderheid was swaar onder druk in 'n geveg wat grootliks rondom die dorpie Hassenhausen gevoer is (hoewel die geveg bekend geword het as die slag van Auerst & aumldt), maar die Pruise kon nooit hul hele leër in die geveg bring nie en die hertog van Brunswick was redelik vroeg in die geveg dodelik gewond, wat die koning van Pruise in ondoeltreffende bevel van die leër gelaat het. Die Pruise is uiteindelik gedwing om terug te trek nadat Davo & ucirct 'n effektiewe aanval geloods het. At first the Prussians managed to retreat in good order, but they then ran into the defeated remnants of Hohenlohe's army retreating from Jena and the army began to fall apart.