Ek is verstom dat België plek het vir ’n hele sentrum wat aan die bevordering van poësie moet aandag gee en ’n hele erfenisgebou het wat aan die aktiwiteite daarvan afgestaan word.
Die vierde vloer, die dakkamer, is ’n tipe teater waar poësievoorlesings plaasvind en leeskringe gehou word. Die dakbalke word nog deur houtpenne aanmekaargehou. Dis ’n besonder mooi vertrek met sagte lig.
Ek toer op die oomblik deur Nederland en België as deel van die “Week van de Afrikaanse roman”, ’n inisiatief wat poog om ’n groter mark en ontvanklikheid vir Afrikaanse boeke in die Lae Lande te vestig.
Ten spyte van die literêre groot kanonne wat saamtoer, kom ’n mens onder die indruk van hoe moeilik dit is om jou boodskap oor te dra, iets wat ek reeds besef het met ’n vorige besoek, toe ek ter ondersteuning van die bekendstelling van ’n versamelalbum van Afrikaanse musiek Nederland toe gekom het.
Daar is ’n aantal faktore wat die werk moeilik maak, maar wat dalk ook in geleenthede omskep kan word.