Darrius Heyward-Bey News | White Pittsburgh Steelers Jerseys 2019: Womens/Youth/Men
Category: Darrius Heyward-Bey News In sy klagtes teen die vleuel van die Republikeinse Party wat die huidige regering se afswaai bewerkstellig het, het die Senaat se meerderheidsleier Harry Reid sy teenstanders as "Theepartiese anargiste" ontwrig. Dit is moeilik om te besluit wie meer geïrriteerd moet wees - die Tee Party of die anargiste. In elk geval is Reid se opmerking onthullend hoe die lang tradisie van die anargistiese filosofie onder die bus van die Amerikaanse politieke diskoers gegooi is, dan oorgerol en dan in 'n gebrekkige vorm gesleep is, sodat dit daarop gewys kan word.
Baie mag verbaas wees, byvoorbeeld, dat werklike anargiste nie noodwendig bly is oor die Amerikaanse regering se jongste vorm van selfvernietiging nie. Wat hulle sien plaasvind, is 'n oordrag van mag van een soort onderdrukking, deur 'n regering wat ten minste voorgee om demokraties te wees, aan 'n ander wat nie sulke pretensies het nie. Hulle wys daarop dat die afsluiting nie sal verhoed dat die NSA op spioenasie op ons of die polisie dwing om wette op diskriminerende maniere af te dwing nie, of dat migrerende werkers en nie-gewelddadige dwelmgebruikers gevange gehou word teen verbysterende tariewe. Die dele van die regering wat die afsluitings wegspring, is onder diegene wat ons nader bring om 'n werklike vrye, egalitêre samelewing te wees: voedselhulp om te verseker dat almal kan eet, gesondheidsorg wat meer mense kan bekostig, en selfs openbare parke waar sommige van ons grootste natuurlike skatte word gemeen. Intussen word steeds meer mag oorhandig aan maatskappye wat slegs aan hul rykste aandeelhouers verantwoordelik is.
Histories het die sogenaamde libertyërs van die Tee Party en anargiste gemeenskaplike wortels. Die oorsprong van albei kan opgespoor word na sekere vryheidsoekende dele van die Verligting - insluitend denkers soos Edmund Burke en Thomas Jefferson, asook diegene wat nie normaalweg in Amerikaanse klaskamers soos William Godwin en Peter Kropotkin geleer word nie. Dit is 'n vreemd dat in die Verenigde State die hoofstroom van die libertaire gedagte verdraai is en omgekeer word in 'n soort monsteragtige stiefkind. Eerder as om 'n einde te maak aan alle vorme van onderdrukking, wil ons vrywilligers net met die regering se soort weggooi, sodat die res van ons kwesbaar is vir die kragte van korporatiewe gierigheid, rassediskriminasie en omgewingsvernietiging. Die nalatenskap van 'n brandweer Russiese emigre, Emma Goldman, is verhandel vir dié van 'n ander, Ayn Rand. Die gevolg hiervan is dat in hierdie land, wat eens die hoofstroom van libertaire denke - sosialistiese, demokratiese anargisme - so vergete geword het dat die woord "anargistiese" vir die terreur van die kongres misbruik kan word.
As anargisme eintlik net 'n voorkeur vir die afwesigheid van die regering was, sou Reid se gebruik basies korrek wees; die regse libertyërs waaraan hy gaan, sal bly wees om te sien dat ons regering minder belemmering vir winsgewers word. Maar, sedert ten minste die Verligting, het anargisme veel meer beteken as dit. Die reël - die -archie - wat dit wil afbreek, is ook die reël van diegene met te veel eiendom teenoor diegene met nie genoeg nie, en van diegene wie se voorreg van ras of geslag hulle voorrang gee bo ander. Anargiste soek 'n samelewing waarin gewone mense hulself vryelik en demokraties kan regeer, wat organiseer om almal se basiese behoeftes te voorsien.
Totdat dit gebeur, is anargiste vandag nie eens oor hoe om met instellings soos die pseudo-demokratiese Amerikaanse regering verband te hou nie. Sommige, baie soos hul eweknieë op die libertariese reg, pleit totale onttrekking en nie-deelname, weier om dinge te doen soos stem of belasting betaal. Ander glo dat die regering tot dusver 'n manier kan wees om anargistiese vriendelike doelwitte na te streef; "Dit is heeltemal realisties en rasionaal om binne strukture te werk waarvoor jy gekant is," skryf Noam Chomsky, "omdat jy daarmee kan help om na 'n situasie te beweeg waarna jy daardie strukture kan uitdaag."
Dankie, Anargie Baie mense met anargistiese neigings val iewers tussenin. Hulle is minder gefiksereer om te bespreek of die regering goed of sleg is as om die politieke lewe van die grond af te herbou, wat begin in plaaslike gemeenskappe wat deur wêreldwye netwerke verbind word. Toe die anargistiese Bewegingsbeweging twee jaar gelede opgekom het, was kommentators vinnig om dit te vergelyk met die Tee Party - en om dit te oordeel of dit, soos die Teeparty, politici verkies het om te kantoor. Maar hierdie standaard was langs die punt vir die besigtige deelnemers, wat geneig was om 'n ander strategie te hou om verandering te maak. Die meer bruikbare regse analoog sou nie die Tee Party wees nie, maar kerke, wie se massiewe politieke mag voortspruit uit effektiewe sentrums van wedersydse ondersteuning en gemeenskap. Megachurch-pastore hou gewoonlik van die gekose kantoor af, maar niemand kan hulle invloed ontken nie.
Harry Reid se uitspraak oor "teaparty-anargiste" is 'n simptome van die amnesie wat liberale politieke denke in hierdie land beleef het - 'n geheue wat die kapitalistiese klas help, word sterker met elke opeenvolgende fiskale krisis en elke krimping van die sosiale veiligheidsnet. Hy kan goed doen om sy woorde te heroorweeg. Terwyl die anargistiese tradisie in die lang termyn poog om magtige mans soos hy uit hul trone te gooi, in die kort termyn om basiese noodsaaklikhede vir meer mense te verseker, kan Reid homself met 'n gemeenskaplike oorsaak met anargiste deel.
Nathan Schneider is 'n redakteur van Waging Geweld Loos Heid. Sy eerste twee boeke, albei gepubliseer in 2013 deur die Universiteit van Kalifornië Pers, is Dankie, Anargie: Notas uit die beset Apokalips en God in bewaring: Die verhaal van 'n soektog van die ouers na die internet. Hy het geskryf oor godsdiens, rede en geweld vir publikasies, insluitend Die Nasie, Die New York Times, Harper's, republiek, Godsdienstversendinge, Alternet en ander. Hy is ook 'n redakteur by Die Boeddha doodmaak. Besoek sy webwerf by TheRowBoat.com.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Die Amerikaanse regering afsluiting - 'n anargistiese droom?