Opmerkings oor tien stappe / twee praatjies - Versamelings
Opmerkings oor tien stappe / twee praatjies
'Ten Walks / Two Talks' meng reisnotas en transkripsies van gesprekke van Jon Cotner en Andy Fitch in 'n super oorspronklike werk van nie-fiksie, 'n meditasie op die plek.
UITGAWE se samevatting:
"Tien staptogte / twee praatjies dateer die kronkelende en meditatiewe vorm van Bashō se reisdagboeke op.
Met die toevoeging van die 21ste eeuse New York, gebruik Cotner en Fitch hul voorganger se samewerkende neigings om 'n beskrywende / dialoogagtige fuga te skep. Die boek kombineer 'n reeks van sestig-minuut-en-sestig lewenswandelings rondom Manhattan en 'n paar dialoë oor wandel - waarvan een plaasvind tydens 'n "filosofiese" laataand deur Central Park.
1. Kry die boek
Dit is soort van magies om boeke hier in Patagonië te kry. Die paaie is modderig en die spesiale afleweringspos stuur 'n ou fiets. Hy kom altyd soggens as dit koud is. U moet iets teken. Dan gaan jy terug waar dit warm is. Jy gaan sit agter jou koffie en rekenaar en ruk die pakkie oop en let op die adres van New York.
2. Maak die pakket oop
Ek het na die Hiroshige-afdrukke op die buiteblad gekyk en gesteek gevoel. Die boek was klein (85 bladsye) en ek hou van boeke wat in 'n baadjiesak gestoot kan word. Die inhoudsopgawe lui: "Vroeë lente, vroeë winter, laat lente, laatwinter." Die epigrafie is deur Bashō. Die materiaal van die Ugly Duckling Press het verduidelik dat dit deel vorm van die Dossier-reeks: "publikasies wat nie 'n enkele genre of vorm deel nie. maar eerder 'n ondersoekende impuls. "
3. Lees die eerste hoofstuk
Die eerste paragraaf lui:
Toe Kristin nog steeds deur die deur draai, besluit ek om planne te verander. Die lug het saggies geroer, my laat dink aan vlae. Om 9:26 sien ek die skoon rug van kelnerinne in 'n Gee Whiz Diner-venster.
Ek het aanhou gaan:
Duiwe het sy stoep op Grand uitgesprei en aan kaneel-rosyntjiebakkies geskeur. Ek het deurgeploeg en voel toe sleg om hul beskermheer te nader - 'n kompakte dame met tasse. Een ma het vasgehou om vullissakke sonder handskoene vas te bind. Een hurkige man het swaar sementmengsakke na 'n bakkie gesleep. Elke keer as hy weer na die voorportaal draai, staar hy 'n chique lang mannequins in kort denimrokies in die gesig. Dit het gelyk of hy dit waardeer.
4. Voltooi eerste hoofstuk en ontleed
Ek het die eerste hoofstuk voltooi en gesien dat die volgende hoofstuk in 'n ander vorm was. Ek was moeg en het gaan slaap. Maar ek het regtig opgewonde gevoel, en ek sou dinge leer wat die styl van hierdie eerste hoofstuk bestudeer. Later het ek die strukture wat gebruik is, uitgevind:
Elke sin stel 'n nuwe 'element' van die gang van die verteller bekend, hetsy 'n karakter, plek, denke, handeling of gebeurtenis. Daar is soms gevalle van 'n opvolgsin (of twee) wat dieselfde element bly beskryf (soos in 'n man wat hierbo laai), maar 90% van die sinne stel iets nuuts voor.
Die elemente word bekendgestel in 'n volgorde wat lyk as 'n chronologie van die wandelroetes, en 'n deel wat die wandelinge uit die geheue rekonstrueer.
Daar is byna geen "gladde" oorgange nie (soos 'n kamera wat oor 'n toneel pendel, dan in iets inzoom en dan uitzoom), maar elemente word van alle verskillende afstande aangegryp - super close-up, super ver weg - en een na mekaar geplaas. .
Hierdie "wanorde" sou die skryfkuns moeilik leesbaar maak, was dit nie vir die kort lengte en herhalende ritme / struktuur van die sinne nie - wat op sommige maniere 'n gevoel van 'stappe doen' gee.
Hierdie 'versteuring' blyk ook die gevoel van 'n stedelike omgewing waar daar konstante stimuli is, te herhaal.
Dit lyk asof al die elemente - van die letters op 'n hoed tot die reuk in 'n hysbak - dieselfde vlak van "belangrikheid" vir die verteller het.
Dit skep 'n gevoel van zen, 'n mengsel van waaksaamheid en onthutsing (hoewel dit nie op 'n onthutsende of onverskrokke manier is nie). Jy stap net deur New York. '
Alhoewel alles ewe "belangrik" lyk, is die beskrewe karakters byna altyd besig met een of ander vorm van aksie (selfs 'n hond wat op die grond lê, word as 'asemhaling' beskryf) noodsaakliken jou meer laat wonder oor hulle - wie hulle is, wat hul verhale is - op maniere wat soms treffend is.
Behalwe vir die melding van sekere erediens of besluite wat spontaan geneem is (soos om van rigting te verander), verduidelik die verteller nooit iets nie - hoekom hy stap, wat is die doel daarvan?
Dit, gekombineer met die neutrale vlakke van 'belangrikheid', laat die wandelinge baie onmiddellik en 'lewendig' voel - asof daar geen hindernis of lae tussen die leser en die tonele / karakters is nie. Soos met die beste haikoe, verdwyn alles anders, en "jy is daar."
5. Lees die volgende hoofstukke
Die volgende dag het ek siek geword en in die bed gelê, maar was bly dat ek hierdie boek moes lees. Ek het gedurende die dag / nag die volgende drie hoofstukke gelees terwyl ek slaap en koors binnegegaan het. Die derde hoofstuk was wandelroute van 'n ander week in dieselfde styl as hierbo. Die ander twee hoofstukke was transkripsies van gesprekke (waaronder omringende geraas) tussen die skrywers wat opgeneem is terwyl hulle in Central Park rondgeloop het, en later, Union Square, W.F. ('n natuurlike kruidenierswinkel).
Op sommige maniere het die transkripsies my herinner aan Braided Creek deur Jim Harrison en Ted Koosier ('n boek met honderde kort gedigte wat aan mekaar gestuur is wat verskillende stappe beskryf wat die twee digters onderneem / dinge wat hulle waarneem.)
Maar in plaas daarvan om deur middel van gedigte te gesels, is Cotner en Fitch net 'n soort trillende, ontspannende, gesprekke in New York - dit is baie deursigtig (insluitend stotter, grammatikale foute - en die een praat oor die ander) en onmiddellik:
A: U sou die paaie na die metro-stasie genoem het. Die laaste tyd hou ek nooit op om op of af Manhattan te loop nie. Solank u bewus bly van wat die lig van die komende lig sê, kan u hardloop en dit maak (alhoewel dit benadeel word [Hoes] Holland Tunnel). Maar ek sal my afvra of u New Yorkse looproetes op die heuwels van Santa Fe vind - of is daar gekuier, gestop, weer begin?
J: Nee, ek het jou gladde deurlopende ervaring gedeel en ek het nie veel Lyn Hejinian gelees nie, maar sy lewer dieselfde opmerking in My lewe.
A: Oor New York spesifiek?
J: Ja oor Nuut, oor hoe hierdie groot metropool die sensasie van kruising deur pure wildern bied. .
J: En ek het opgemerk. .
A: Dit klink effens anders.
J: selfs al word my paadjie versper deur motors of 'n Don't Walk-bord, kan ek na systrate sny omdat ek geen bestemming het nie.
A: Ek sal systrate red so lank as wat ek kan, so as ek een nodig het, is ek gereed om te draai.
J: Natuurlik hou ek van in hierdie stad die voortdurende dialoog tussen bestuurders en voetgangers. Dit het ook. .
A: En sê: afleweraars. .
(Dan nog ses reëls dialoog hier):
J: Ja, u voel hierdie wonderlike gevoel van samewerking.
6. Finale gedagtes
Ek voel asof daar nie genoeg eksperimentering is in vorms van nie-fiksie en reis (ten minste wat gepubliseer word), en dat dit baie gestook en geïnspireer was om te lees Tien staptogte / twee praatjies. (Ek het dit al weer deurgelees).
Dit gesê, die boek self voel nie noodwendig eksperimenteel nie, maar is net geskryf in 'n styl wat anders was as die meeste ander boeke, maar baie natuurlik vir hierdie twee skrywers.
Daar is verskillende werke (soos Basho se reisdagboeke, Gevlochten Creek, ook 'n kortverhaal deur Talese (dink ek) wat 'n oomblik vir oomblik 'gebeure' in New York beskryf, wat stilistiese elemente bevat soos hierdie boek. Dit skryf dat as u dit moes kategoriseer, sou u (soos agter in hierdie boek) 'Poësie / nie-fiksie' plaas.
Besoek Ugly Duckling Presse vir meer inligting en om hierdie boek te koop.
Het ander lande (soos Japan? Frankryk? Engeland?) 'N groter (persentasiegewyse) leserspubliek van boeke wat as "Poetry / Nonfiction" geklassifiseer kan word?