Hy bedrieg Hitler, Terry Crowdy - Artikels - 2022
Hy bedrieg Hitler, Terry Crowdy
Hierdie interessante boek kyk na die Britse pogings om die Duitsers te mislei tydens die Tweede Wêreldoorlog, 'n belangrike deel van baie veldslae, waaronder die bekendste D-Day-landings en die slag van Normandië. Ek het boeke gelees oor die D-Day misleiding veldtog, boeke oor die dubbele kruis stelsel van beheerde agente wat inligting aan die Duitsers terugvoer en die fisiese bedrogspogings (opblaasbare Sherman tenks, valse vragmotors, ens.), Maar dit is die eerste een wat ek Ek het gelees wat al hierdie verskillende dele in 'n enkele boek dek. Daar is ook baie meer dekking van vroeë misleidingskemas as wat ek voorheen gesien het, en veral 'n fassinerende gedeelte oor die pogings om 'n Duitse inval in 1940-41 te ontmoedig (fokus op die oordrywing van die sterkte van die Britse verdediging en demoralisering van die Duitser troepe).
Een van die resultate hiervan is dat die misleidingplanne van die D-dag nie oorheers soos hulle gereeld doen nie (hulle kry inderdaad slegs drie hoofstukke uit die agtien). Dit beteken ook dat minder suksesvolle bedrogplanne hul ruimte kry, waaronder die mislukte pogings om die Duitsers te oortuig dat 'n inval in Europa moontlik in 1944 plaasgevind het.
Daar is baie mooi besonderhede hier - 'n voorbeeld hiervan is die valse waterpyp wat voor die aanvang van die slag van El Alamein gegrawe is in 'n poging om die Duitsers te oortuig dat die Geallieerdes nie heeltemal gereed was om aan te val nie. Hierdie pyp word gereeld genoem, maar ek het nog nooit besonderhede gesien nie (dit blyk dat die pyplyn begrawe moes word, dus is daar elke dag 'n nuwe sloot gegrawe en gevul met valse pyp. Oornag is daardie gedeelte ingevul en die pyp wat gered is vir gebruik in die volgende afdeling).
Dit is 'n fassinerende weergawe van een van die mees intrigerende aspekte van die Tweede Wêreldoorlog, en een wat 'n aantal dele saambring wat dikwels afsonderlik behandel word.
1 - Sneeu
3 - Brandende leuens
4 - Die stelsel
5 - SneeuVal
6 - Die 'Dicky' -tydperk
7 - Spaanse intriges
9 - Die beherende beampte
11 - Die ontwikkeling van agentgevalle
12 - Maalvleis
13 - Bel in Londen
14 - Die Sterkheid Beplan
15 - Op spesiale maniere
16 - Regverdiging
17 - Mediterreense Swansong
18 - Die finale bedrog
Skrywer: Terry Crowdy
Jaar: oorspronklike 2013 -uitgawe van 2008
Hitler bedrieg deur Terry Crowdy
Formaat: epub, mobi
Tags: mislei Hitler: dubbele kruis en misleiding in die Tweede Wêreldoorlog
Uitgewer: Osprey Publishing
Gepubliseer: 2011-11-25T05: 00: 00+00: 00
Alhoewel hy ontnugter was toe hy meegedeel is dat hy ongeveer 'n maand het om dit alles te bereik, was Barkas innerlik jubelend dat Camouflage uiteindelik 'n 'veldtog swaaiende' bydra sou lewer.
Barkas en Ayrton het die karavaan verlaat om hul plan te formuleer en het 'n wandeling langs die strand gemaak waar hul stemme uit nuuskierige ore verdwaal het deur die golwe wat op die strand breek. Twee uur later, nadat hulle 'n waardering en verslag oor die onderwerp getik het, het hulle teruggegaan na de Guingand en aangebied om aan te dui dat twee gepantserde brigade -groepe na die suide konsentreer. Toe Montgomery se antwoord 'n paar dae later gelewer is, is Barkas aangesê om voorsiening te maak vir 'n hele fantoom -pantserkorps in die suide.
Dit behels die vervaardiging van 400 dummy Grant tenks en minstens 1750 vervoervoertuie en gewere. Barkas het genoeg hulpbronne gekry, waaronder drie volledige pioniermaatskappye, 'n vervoermaatskappy en 'n krygsgevangeneenheid. Terwyl hy die vervaardiging van die materiaal en toestelle bemeester het, het Barkas Ayrton en sy kollega, die voormalige Punch -illustreerder Brian Robb, die werklike misleiding op die slagveld opgelaai.
Die misleidingskema was saamgestel uit 'n aantal afsonderlike planne, en hul komponente kom bymekaar om 'n ware simfonie van bedrog te vorm. Die eerste probleem was die naderingsbane wat van Martello na die voorste linie gestamp is. Alhoewel daar absoluut geen hoop was om hul bestaan ​​vir die Luftwaffe te verberg nie, kon hulle doel verberg word. Ayrton het in 'n vliegtuig opgegaan om die rol van 'n Duitse verkenningsvlieënier te neem wat foto's neem. Ayrton se oplossing vir die probleem van die snitte was vindingryk. Hy het die hoofingenieur ingeroep met geannoteerde lugfoto's en voorgestel dat die stootskrapers eerder as om by Martello te begin en direk na die voorkant te ry, slegs lappe van die baan moet voltooi en dit baie nader aan D-Day moet saamvoeg.
Meer oplossings is gevind om die winkels te verbloem. Meer as 3 000 ton winkels moes by die El Alamein -treinstasie, ongeveer 8 kilometer agter die voorste linie, weggesteek word. Dit het 600 ton voorrade, 2 000 ton petrol, olie en smeermiddels en 420 ton ingenieurswinkels ingesluit. In die voorste gebied was die mees dringende probleem om geskikte berging vir die blikkies petrol te vind. Ayrton en Robb het gevind dat daar ongeveer honderd gedeeltes spleetgrawe in die omgewing was, wat almal met messelwerk bedek was. Gestel dat hierdie loopgrawe reeds van verkenningsfoto's aan die Duitsers bekend was, is daar besluit om die loopgrawe met 'n enkele blikkie petrolblikke aan elke kant te beklee. Hierdie effense afname in die breedte van die loopgrawe het nie die skaduwee van die loopgrawe verander nie, dus is 2000 ton brandstof oornag suksesvol geberg. Die bevestiging van hul sukses het gekom toe Britse lugwaarnemers gestuur is om die nuwe brandstofhope op te spoor en misluk het.
Die voedselvoorrade het snags met vragmotors by die stortingsterrein aangekom. Die vragmotors is deur gidse begroet en het gelei na vooraf gereëlde aflaaiplekke in die oop, kenmerkende stuk terrein.
Ek is al lank geboei deur verhale oor die kriptologiese en bedrieglike operasies wat gebruik is om die Nazi's in die Tweede Wêreldoorlog te mislei, veral Operation Mincemeat (wat op ongelooflike wyse in hierdie boek weergegee word), maar ek het slegs in stukke daarvan gelees eerder as boek in die volle lengte. Die boek van Terry Crowdy lewer 'n uitstekende taak om die hele geskiedenis van die Double Cross -stelsel te beskryf, waardeur die Britte Duitse spioene onderskep en ondervra het, waarna hulle gedreig, uitgelok en verlei het om dubbelagente te word.
Die netwerk van verhoudings tussen die agente en hul meesters in Brittanje is wel kompleks, en dit kan die eerste helfte van die boek soms 'n bietjie oorweldigend maak. nogal gereeld. Maar die kompleksiteit daarvan het my werklik gehelp om die manier waarop Brittanje se intelligensiegemeenskap die lang spel gespeel het, te waardeer en die vermoeiende, moeisame, moeilike werk van die werwing en bestuur van dubbele agente om dit later vir militêre voordeel te gebruik.
Dinge word regtig opwindend, ongeveer 1/3 tot 1/2 deur die boek, waar bedrieglike operasies die Geallieerdes 'n paar skouspelagtige suksesse gehelp het, soos Operation Torch (in Noord-Afrika) en veral die web van bedrieglike operasies rondom die D-Day-invalle.
My gunsteling dele van die boek was die hoofstuk oor Operation Mincemeat (het ek genoem dat ek dink dit is een van die briljantste en heldhaftigste operasies in die geskiedenis van die beskawing?) En die gedetailleerde en insiggewende verhale oor die operasies en die psige van Garbo, die mees gevierde dubbelagent in WW2. Ek waardeer ook die nuttige kaarte rondom Operation Torch en Operation Overlord, wat gehelp het om die gevolge van hierdie misleidings op die slagveld meer konkreet oor te dra. Eintlik wens ek dat daar meer kaarte van ander bedrywighede, plekke waar Duitse agente in Brittanje beland het, ens.
Overall, 'n wonderlike boek wat 'n paar van die stilste en belangrikste oorwinnings van die Tweede Wêreldoorlog vier, en die versiendheid en heldhaftigheid van hul Britse argitekte.
(Dit is ook nie 'n klagte oor die boek op sigself nie, maar slegs 'n twis oor hoe dit op Amazon beskryf word: die fokus van die boek is veral op die misleiding van die Verenigde Koninkryk en in mindere mate die VSA. As u baie verwag het van die Franse verset, ens., kan u 'n bietjie teleurgesteld wees.)
Hitler mislei: dubbele kruising en misleiding in die Tweede Wêreldoorlog - Algemene Militêr (hardeband)
Gevul met komplekse, verweefde verhale, is Deceiving Hitler gemik op die hardcore geskiedenisliefhebber, maar tog toeganklik genoeg vir die toevallige leser wat geïnteresseerd is in spioenasieverhale. Dit is nog 'n herinnering waarom 'Hou u vriende naby en u vyande naby' so 'n blywende waarde het. "Jason Zasky, www.failuremag.com"
Teen 1941 is elke Duitse spioen in Brittanje deur die Britse geheime diens gevange geneem en die opsie gebied om die Duitsers dubbel te kruis, of die dood. Diegene wat die lewe gekies het-die meerderheid-het 'n geheime eenheid gevorm wat tydens die oorlog 'n reeks bedrieglike veldtogte begin het, van die skep van vals tenks om Britse swakhede te verberg tot om Hitler te mislei oor die D-Day-landings. Geen versameling wat sterk is in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog behoort sonder hierdie uitgebreide ondersoek na die verskillende bedrogplotte te wees nie - en selfs baie biblioteke vir algemene lenings sal dit 'n fassinerende, ander keuse vind. "California Bookwatch (Desember 2008)"
'N Moet-lees-boek van die verskeidenheid wat jy nie kan neersit nie. "Mason Webb, WWII History Magazine (Mei 2009)" "
"Deceiving Hitler, gevul met komplekse, verweefde verhale, is gemik op die hardcore geskiedenisliefhebber, maar tog toeganklik genoeg vir die toevallige leser wat geïnteresseerd is in spioenasieverhale. Dit is nog 'n herinnering waarom 'Hou jou vriende naby en jou vyande nader' so blywend is waarde. " -Jason Zasky, www.failuremag.com
"Teen 1941 is elke Duitse spioen in Brittanje deur die Britse geheime diens gevange geneem en die opsie gebied om die Duitsers of die dood te kruis. Diegene wat die lewe gekies het-die meerderheid-het 'n geheime eenheid gevorm wat 'n reeks bedrieglike veldtogte tydens die oorlog, van die skep van vals tenks om die Britse swakheid te verberg tot die misleiding van Hitler oor die D-Day-landings. rente -uitleenbiblioteek vind dit 'n fassinerende, ander keuse. " -California Bookwatch (Desember 2008)
"'N Moet-lees-boek van die verskeidenheid wat jy nie kan neersit nie." -Mason Webb, WWII History Magazine (Mei 2009)
In die oorlog teen Hitler moes die Geallieerdes elke greintjie listigheid en bedrog wat hulle besit, gebruik. Deur militêre bedrog te kombineer met die dubbelagentnetwerk wat deur die inligtingsdienste bestuur word, kon hulle die vyand misleidende inligting oor geallieerde troepe, planne en operasies stuur. Van om denkbeeldige leërs in die woestyn te laat beweeg tot 'n lyk met valse papiere wat in die Middellandse See dryf, en van suksesvolle bomaanvalle tot die ingewikkelde bedrog wat 'n deel van die Duitse magte voor D-dag weggehou het van Normandië, ondersoek Terry Crowdy die misleiding oorlog wat die dubbelagentnetwerk gekombineer het met vindingryke planne om die Führer deurmekaar te maak en te verwilder.
TERRY CROWDY is 'n Britse militêre geskiedenisskrywer wat spesialiseer in die Napoleontiese oorloë en die geskiedenis van spioenasie. Hy het uitgebrei geskryf oor die Franse Revolusionêre en Napoleontiese infanterie, met 'n spesiale fokus op die daaglikse lewe in kaserne en veldtog. Sy werke bevat 'n geskiedenis van die 'Incomparable' 9th Light Infantry Regiment, en 'n studie van die Slag van Marengo. Hy is 'n genoot van die International Napoleonic Society en lid van die Society of Authors.
Mislei Hitler: dubbelkruis en misleiding in die Tweede Wêreldoorlog (hardeband)
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes elke aktiewe Duitse agent in Brittanje beheer. Dit het die geallieerde intelligensiedienste in 'n unieke posisie geplaas. Die Geallieerdes kon valse inligting terugstuur na Duitsland, wat stukkies waaragtige inligting met misleidende besonderhede in 'n geloofwaardige mengsel van inligting vermeng het. Uit hierdie proses van misleiding het 'n hele organisasie gegroei wat spesialiseer in die vervaardiging van uitgebreide bedrog om die magte van die as te verwar en te belemmer. Om die misleiding te handhaaf, moes komplekse kamoeflering en taktiese bedrogoperasies op die grond uitgevoer word, met die gebruik van opblaas tenks, valse dorpe wat die Duitse blits mislei het, valse troepeformasies en 'n katalogus van spesiale effekte in Hollywood-styl.
Soms bisar en dikwels interessant, is hierdie operasies in al die groot teaters van die oorlog gebruik en het talle geallieerde lewens gered. Van verdwynende Noord -Afrikaanse pypleidings tot valse radiostasies, hierdie boek is 'n vermaaklike en absorberende weergawe van die bedrog wat die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het. Die derde in 'n reeks boeke deur Terry Crowdy wat die onderwêreld van die militêre geskiedenis blootlê, gebruik Deception skaars, onlangs gedeklassifiseerde inligting en foto's, waarvan baie vir die eerste keer aan die publiek beskikbaar gestel word om die kuns van militêre wanvoorstelling te onthul.
'n Moet-lees-boek van die verskeidenheid wat jy nie kan neersit nie. "Mason Webb, WWII History Magazine (Mei 2009)
& quot Gevul met komplekse, verweefde verhale, Hitler mislei is gemik op die hardcore geskiedenisliefhebber, maar tog toeganklik genoeg vir die toevallige leser wat belangstel in spioenasieverhale. Dit is nog 'n herinnering waarom 'Hou jou vriende naby en jou vyande nader' so 'n blywende waarde het. & Quot -Jason Zasky, www.failuremag.com
Teen 1941 is elke Duitse spioen in Brittanje deur die Britse geheime diens gevange geneem en die opsie gebied om die Duitsers dubbel te kruis, of om dood te gaan. Diegene wat die lewe gekies het - die meerderheid - het 'n geheime eenheid gevorm wat tydens die oorlog 'n reeks bedrieglike veldtogte begin het, van die skep van vals tenks om Britse swakhede te verberg tot om Hitler te mislei oor die D -Day -landings. Geen versameling wat sterk is in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog behoort sonder hierdie uitgebreide ondersoek na die verskillende bedrogplotte te wees nie - en selfs baie biblioteke vir algemene lenings sal dit 'n fassinerende, ander keuse vind. & Quot -Kalifornië boekhorlosie (Desember 2008)
Boekwinkel en kafee: 10 tot 18 uur Sondag tot Dinsdag
10:00 - 20:00 Woensdag -Saterdag
Elke dag oop van 10:00 tot 19:00
Oop van Maandag tot Saterdag 10:00 - 20:00 en Sondag 10:00 - 18:00
Elke dag oop van 10:00 tot 20:00
Mislei Hitler, Terry Crowdy - Geskiedenis
Deur Jon Diamond
In Julie 1939 word Archibald Wavell aangewys as generaal-offisier-in-hoof (GOC-in-C) van die Midde-Ooste-kommando met die rang van volle generaal in die Britse leër. Min groot bevelvoerders het die taak gekry om veldtogte oor 'n groot stuk grondgebied te voer met 'n verouderde en onderontwikkelde militêre apparaat.
Dit was die skrikwekkende take wat Wavell in die gesig staar, wat tussen Junie 1940 en Junie 1941 die enigste Britse teaterbevelvoerder was wat die as -magte aktief betrek het. Sy arena in die Midde -Ooste bestaan ​​uit die Westelike Woestyn (Egipte en Cyrenaica), Oos -Afrika, Griekeland, Kreta, Sirië en Irak. Geen ander geallieerde bevelvoerder tydens die Tweede Wêreldoorlog sou so 'n lys met dikwels gelyktydige operasies hê nie.
Mislei die vyand
Om die Italianers te bestry, moes Wavell nuwe taktieke beraam. Wavell het die kuns van militêre misleiding in sy taktiese repertoire geïntegreer en hulp gesoek in die vorm van Dudley Clarke en daarna Jasper Maskelyne, die beroemde Londense toneelkunstenaar.
Op 13 November 1940 het Wavell Londen in kennis gestel van sy voorneme om '' 'n spesiale afdeling van intelligensie vir misleiding van die vyand '' te vorm en 'n offisier aangevra wat in die dertigerjare onder hom in Palestina gedien het en in wie hy ''n oorspronklike erken het, onortodokse uitkyk op soldate ", tesame met" oorspronklikheid, vindingrykheid en 'n ietwat onbeskaamde sin vir humor." Dudley Clarke was die man van Wavell vir hierdie misleidingsmissie, en Jasper Maskelyne sou eersgenoemde help om sy taak uit te voer.
Die kuns van militêre misleiding wat Clarke se operasie bestuur het, was gefokus op die beginsel dat 'n mens nie moet fokus op wat jy wil hê die vyand moet dink nie, maar op wat jy wil hê hy moet doen. Maskelyne se rol was om die as -magte te mislei om te doen wat Wavell en die daaropvolgende toneelbevelvoerders in die Midde -Ooste wou hê dat hulle moes doen.
Op 28 Maart 1941 is Clarke se baanbrekersbedrogorganisasie amptelik as A Force aangewys. Op 8 April 1941 verhuis A Force na Kasr-el-Nil 6, 'n gebou wat ook 'n bordeel huisves, en dit bly daar tot aan die einde van die oorlog in Europa. Terwyl Dudley Clarke bekend sou staan ​​as die 'Master of Deception', sou Jasper Maskelyne homself 'n 'Master of Camouflage' noem.
The Making of the "Master of Camouflage "
Jasper Maskelyne is in 1902 gebore in 'n familie van towenaars, die Maskelynes het in Europa die eerste towenaar geword, en hy het uiteindelik bekendheid verwerf as 'n towenaar op die Britse verhoog gedurende die dertigerjare. Jasper het grootgeword om te leer hoe om voorwerpe te laat realiseer of te verdwyn. Gegewe die regte toerusting, was alles moontlik.
Maskelyne was bedrewe op die gebied van optika, toegepaste meganika en elektronika, asook praktiese vaardighede soos vervalsing en vervalsing. By ontmoeting met Churchill se wetenskaplike adviseur, professor Frederick Alexander Lindemann, 'n Oxford -donner, het Maskelyne hom meegedeel dat "daar 'n vrye hand geen perke is vir die gevolge wat ek op die slagveld kan hê nie."
Maskelyne is spoedig beveel om by die Royal Engineers Camouflage Training and Development Center by Farnham Castle in Surrey aan te meld. Na afloop van die kursus vaar Maskelyne op 19 Januarie 1941 vanaf die Liverpool -dokke aan boord van die omgeboude seevaart Sumaria, met 12 ander kamoefleerbeamptes almal met die rang van kaptein. Hulle was onder bevel van majoor Geoffrey Barkas, direkteur van kamoeflering.
"Camouflage Eksperimentele afdeling "
Nadat hy deur Suid -Afrika en die Rooi See opgevaar het, het die skip by Suez aangelê. Maskelyne en sy mede -kamoefleurs het op 10 Maart 1941 in Kaïro aangekom.
In Mei het Maskelyne toestemming gekry om sy eie eenheid te stig. In ruil daarvoor sou hy 'n aantal verskillende vertonings vir Britse troepe in Egipte lewer. Amptelik is die eenheid aangewys as 'Camouflage Experimental Section' en nog steeds onder die algemene bevel van majoor Barkas.
Die bestuurder van 'n Britse bakkievragmotor probeer in Maart 1942 onderhandel oor die woestynsand met 'n kruisvaardertenk wat deur die innoverende sonskerm bedek is.
Na een so 'n vertoning ontmoet generaal Dudley Clarke Maskelyne, wat een van Clarke se spanlede, Kathy Lewis, by sy verskeidenheidskou opgeneem het. Clarke het Maskelyne gevra of hy dit oorweeg het om sy vaardighede aan te pas by die wêreld van spioenasie. Maskelyne het ingestem om vir Clarke te werk.
Die MI9 -afdeling van A Force is gevra om 'n reeks ontsnappings- en ontduikingslesings vir soldate en vlieëniers te hou. Clarke het Maskelyne genader vir sy deelname. Maskelyne se ontsnappings- en ontduikingslesings het bekendheid verwerf in beide die Midde -Ooste en later die Verre Ooste.
Maskelyne het bykans drie jaar deeltyds by MI9 gewerk. Clarke het toegelaat dat Maskelyne slegs een keer, net voor Operation Crusader, as spioen opereer, en dit het die towenaar byna sy lewe gekos. Uit 'n spioenasieperspektief blyk dit dat die magiese vertonings van Maskelyne 'n byna perfekte dekking vir Clarke se geheime agente geskep het om deur verskillende plekke te beweeg sonder om bang te wees dat iemand agterdogtig is oor hul teenwoordigheid.
Gooi tenks uit die dun lug
Wavell het 'n ander versoek aan die groep van Maskelyne om 'n illusie te skep vir die komende Battleaxe -veldtog. Die nuwe tenks van Churchill moet uit die niet verskyn.
Wavell wou sy wapenrusting se bedoelings om Rommel te verwar, verdoesel en sy konsentrasie panzerkragte vertraag. Aan Maskelyne is 'n bladsy gewys wat 'uit die alomteenwoordige veldnotaboek van Wavell geskeur' is, met 'n skets van die profiel van 'n tenk wat deur 'n groot plat plank bo -op gekom is. 'N Tweede skets toon dat 'n lugfoto van 'n vragmotor op die bord geteken is. Dit was Wavell se deurslaggewende idee vir 'n 'sonskerm'. Wavell het gehoop dat 'n Luftwaffe -waarnemingsvliegtuig hierop sou neersien en tot die gevolgtrekking gekom dat dit slegs 'n Britse vragmotor was.
Die Midde -Ooste Command Camouflage Development and Training Centre, geleë in Helwan, Egipte, was 'n dinkskrum en laboratorium vir die misleiding van A Force. Hierdie foto, wat in 1941 geneem is, toon 'n Britse tenk met sy sonskerm wat geskeur is tydens die onderhoud van die voertuig op die werkswinkelvloer.
Maskelyne het 'n paar voorbehoude gehad, maar het gaan werk om die konsep van Wavell in 'n werkbare sonskerm te verander. Maskelyne se laaste sonskerm is gemaak deur 'n geverfde doek oor twee opvoubare houtrame te rek. Elke houtraamwerk bedek die helfte van die tenk van voor tot agter en weeg slegs 30 pond. Maskelyne se konsep is vinnig goedgekeur, en hy bou 'n prototipe vir die bevelvoerder van die 7de Pantserdivisie, generaal Michael Creagh. Op 2 Junie 1941 het Maskelyne's Magic Gang sy sonskerm aan generaal Creagh oorhandig.
'N Kontingent vragmotors dreun verby sonder dat een van die 7de pantserdivisiebeamptes 'n enkele vermomde tenk kies. 'N Britse verkenningsvlieënier wat oorhoofs vlieg, lui:' Ek kan nie die tenk sien nie. Misleiding van hier af is uitstekend. Ek neem nou foto's vir die luimige seuns. "
Wavell het onmiddellik die Magic Gang -sonskerm beveel om in massaproduksie te plaas. Operasie Battleaxe begin op 15 Junie 1941. Ten spyte daarvan dat die sonskerms goed werk, het Battleaxe sleg geëindig. Wavell is vervang deur generaal sir Claude Auchinleck.
Bou 'n valse Alexandria
Barkas het Maskelyne toe gevra om 'n byna onmoontlike prestasie uit te voer om die hawe van Alexandria te kamoefleer van 'n lugaanval. Maskelyne het onmiddellik besef dat 'die hawe eenvoudig te groot is om iets daarmee te doen'. Ons moet dit skuif. "
Maskelyne het sy sluwe verder aan sy Magic Gang uitgebrei. 'Al wat ons hoef te doen, is om 'n netwerk grondligte en strukture by Maryut op te stel wat lyk soos dié by Alex. As ons weet dat Jerry op pad is, skakel ons die hawe se ligte uit, skakel dit aan by Maryutbaai en blaas 'n paar plofstof af wat ons geplant het. Die vure trek hulle soos bye na heuning. " Om die illusie te voltooi, het Maskelyne beide die soekligte en lugvliegtuigbatterye wat die hawe van Alexandria beskerm, aangevra om na sy lokhawe in Maryutbaai te verskuif.
Die Luftwaffe het die volgende nag die hawe van Alexandria aangeval, met die lokval van Maskelyne, 'het die bomwerpers na 'n aanvanklike verwarring na die dummy -hawe gevlieg' en hul vrag op Maskelyne se skepping laat val. Vure wat deur die groep van Maskelyne aangesteek is, was 'n aanloklike teiken vir die daaropvolgende golwe bomwerpers.
Om die misleiding vir enige Luftwaffe-verkenningsvliegtuie na die aanval te voltooi, het ander in die groep van Maskelyne deur Alexandria se hawe deur die hawe van valse puin geskeur, terwyl papier-mâché-wrak versprei en littekens geskep is geboue met geverfde lappies. Die gesukkel het agt opeenvolgende nagte voortgeduur. Daarna het die Luftwaffe skielik belangstelling in die hawe van Alexandria verloor.
Verberg die Suez en Operation Crusader
Met die camouflagering van die Alexandria -hawe as 'n groot sukses, wou die Midde -Ooste -kommando dat Maskelyne die hele Suez -kanaal laat verdwyn. Maskelyne het 'n ketting van 21 soekligte gebruik om die Suez -kanaal oor sy hele lengte te bedek. Toe dit verlig word, het hulle 'n gordyn van wervelende lig oor meer as 100 myl van die Egiptiese lug geskep. Hierdie toestel, genaamd 'Whirling Spray', het die Canal Defense Force in staat gestel om te keer dat Duitse vliegtuie die liggordyn binnedring, en die Suez -kanaal het gedurende die oorlog oop gebly vir geallieerde gestuur.
Onder Auchinleck het generaal Alan Cunningham van Oos -Afrika -roem die bevelvoerder van die agtste leër geword, en vir sy komende operasie Crusader wou Cunningham 'n dummy -weermag soortgelyk aan die wat Wavell geskep het om Rommel te mislei. Maskelyne's Magic Gang het begin met die vervaardiging van liggewig, vinnige monteerbare en opvoubare artillerie-stukke en tenks, wat bygevoeg word tot "digte werklike troepekonsentrasies en wanneer dit hoog in die lug waargeneem word, voorwaartse pelotone spookmaatskappye geword het, ens."
Met oppervlakteverliese en konvooi -verantwoordelikhede, het die Royal Navy toenemend op sy duikbootarm staatgemaak om die toevoerlyn van die as van Italië na Tripoli te verbied. Met die plek van die duikbote nou gevolg deur Luftwaffe -verkenning, wou admiraal Andrew Cunningham van die Mediterreense vloot ook dummy -duikbote hê. Maskelyne het roesende sleepwaens gevind, en met 'n houtraamwerk saam met vasgemaakte en gelaste balke en buise, is 'n prototipe dummy -duikboot geskep.
Admiraal Cunningham was so verheug oor Maskelyne se oulike duikbootvloot dat hy wou hê dat 'n slagskip van 720 voet die wat in droogdok was, sou vervang. Die Magic Gang het gesorg vir die omskakeling van 'n vervalle kruiser wat besig was om te verval op 'n soutmeer in die Suez. Bemannings wat van Magic Valley af vervoer is, het die verouderde kruiser begin omskep in 'n moderne oorlogskip. Die skyngevegskip is middel Februarie voltooi. Dit is HMS genoem Houdin, maar dit kon nie slaag vir 'n slagskip in die oë van admiraal Cunningham nie.
Hierdie British Grant -tenk is toegerus met die vernuwende sonskerm -kamoeflering wat soos 'n vragmotor lyk.
Duitse verkenningsvliegtuie is herhaaldelik mislei deur die effektiewe plan.
Maskelyne sou egter 'n gebruik vir Houdin. Hy het aan Cunningham verduidelik dat dit kan dien as 'n poging van die Royal Navy om 'n ware slagskip te kamoefleer. Maskelyne het aan die admiraal gesê: 'As ons baie moeite doen om ons boot te kamoefleer, maar ons doen dit sleg, sal hul intelligensie-mense baie bly wees om 'n ware slagskip onder al ons doek en papier-maché te ontdek ...' Cunningham was so verheug oor die gewaagde plan dat hy dadelik ingestem het om dit te implementeer.
Nag- en dagbedrog
In die winter van 1942 het lugmaarskalk Arthur Tedder, opperbevelhebber van die lugoffisier, geweet van die wonderwerke wat die Magic Gang vir die weermag en die vloot opgelewer het en wou hê dat hulle die eiland Malta moet verberg vir verwoestende Luftwaffe-aanvalle. Anders as die hawe van Alexandria of die Suezkanaal, kon Malta nie verskuif of weggesteek of onsigbaar gemaak word nie.
Die twee dele van die Malta -kamoefleerplan wat deur Maskelyne aangebied is, was gebaseer op bedrog in die nag en bedrog deur die dag. Die plan vir misleiding sou gebaseer wees op die Maryutbaai -truuk, waar daar snags vlugstrepe aangesteek sou word om vyandelike bomwerpers weg te trek. Maskelyne se medewerker, professor Knox, het die planne voorgestel om verskillende lokvliegtuie gedurende die daglig te gebruik.
Militêre misleiding onder Montgomery
Na die verpletterende nederlaag van die agtste weermag in Gazala en die uitmergelende sluipfees tussen Auchinleck en Rommel in Julie 1942, het Churchill sy Augustus -suiwering uitgevoer, "die Auk" vervang deur generaal sir Harold Alexander en beveel dat generaal Bernard Law Montgomery die bevel van die agtste leër sou neem die toevallige dood van "Strafer" Gott tydens 'n vurige lugongeluk. Majoor Barkas het sy kamofleurs in kennis gestel van hul volgende doelwit, Operation Sentinel. Hulle moes hul talente gebruik om Rommel te vertraag totdat die 51ste Highland Division en 25 Sherman tenks in Britse diens opgedaag het.
Die gegradueerdes van Buckley se klasse in Farnham kry nou genoeg voorraad en mannekrag om 'al die tegnieke en truuks wat hulle gedurende die twee jaar in die woestyn onder die knie gehad het' in die veld te sit. Montgomery was 'n liefhebber van 'oorlogsmagie', en al wat hy van Barkas se manne wou hê, was dat hulle twee gemotoriseerde afdelings op die dorre sand noord van Kaïro laat verskyn. Hierdie ideologiese kampe het elke dag uitgebrei namate meer en meer denkbeeldige troepe en wapens opgedaag het. Nadat dit die toegewysde sterkte van twee gemotoriseerde afdelings bereik het, het dit begin uitdun toe die denkbeeldige manne en gewere vorentoe vervoer word om die Alamein -lyn te versterk. In die daaropvolgende Slag van Alam Halfa het Montgomery sy eerste geveg gewen met behulp van harde verdedigingstaktieke en militêre misleiding.
The Magic Gang by El Alamein
Op 16 September 1942 het Montgomery 'n vergadering gehou by sy voorhoofkwartier in Bug-el-Arab. Montgomery wou die intelligensie -afdeling van Rommel oortuig dat die hoofpunt van die aanval van die agtste weermag aan die suidekant van die Alamein -lyn sou plaasvind, terwyl almal verwag dat die hoofpunt van die aanval in die noorde sou wees. As hierdie slenter suksesvol was, sou Rommel gedwing word om sy reserwe -afdelings terug te hou totdat hy seker was dat die Britte in die noorde sou aanval.
Bertram benodig 'n groot groep oënskynlik onskadelike vervoer- en toevoervoertuie wat in die noorde vergader, terwyl die gepantserde mag blykbaar suidwaarts op pad is.
Hierdie Crusader -tenk, wat in Junie 1942 gefotografeer is, is toegerus met die sonskerm -kamoefleringskema om op 'n vragmotor te lyk. Die vroeë toets van die sonskermstelsel was baie suksesvol.
'N Kunsmatige pypleiding in 'n suidelike rigting is teen 'n snelheid van vyf myl per dag op die woestynvloer gelê. In die nag is die pypleiding, wat gemaak is van platgemaakte brandstofblikke wat van kant tot kant gelê is, opgetel en neergelê langs die strek van vyf myl die volgende dag. 'N Nog groter misleiding is by hierdie idee ingesluit, aangesien die pypleiding teen sy huidige tempo eers vroeg in November die suidelike eindpunt kon bereik, en die Duitse intelligensie ongetwyfeld sou aanvaar dat die offensief eers sou begin voordat dit voltooi was.
Ondanks al die bedrog, was die eerste paar dae van die Slag van El Alamein 'n slakfees vir die gepantserde formasies van die agtste leër terwyl hulle deur die noordelike mynvelde sukkel. Generaal Ritter von Thoma, een van Rommel se voorste bevelvoerders, wat tydens die gevegte gevange geneem is, het egter aan Montgomery erken dat die Afrika Korps laat glo het dat die aanval in die suide sou plaasvind, en hulle het daarop voorberei.
Was Maskelyne 'n ware meester in kamoeflering?
Maskelyne's Magic Gang het kort ná die Slag van El Alamein uitmekaar gegaan. Teen die einde van die oorlog is Maskelyne tot majoor bevorder en in 16 lande gedien. As bewys van sy sukses is die naam van Maskelyne by 'n Gestapo 'Black List' gevoeg, en 'n oorvloed is deur die Nazi's op sy kop geplaas.
Maskelyne keer terug na Engeland in 1946. In 1948 migreer hy en sy gesin na Kenia. Hy sterf daar in 1973.
Onlangs het daar kontroversie ontstaan ​​oor die misdade van Maskelyne namate die ondersoek na sy bedrog en illusies toeneem met die vrystelling van gedeklassifiseerde dokumente en Maskelyne se vermiste private plakboek, Deceptive Camouflage Ideas 1941-1945.
In die boek van Terry Crowdy, Deceiving Hitler, het die skrywer gesê dat 'n mede -oudstudent van Farnham, Julian Trevelyan, uit Brittanje gestuur is om ondersoek in te stel na die bedrog wat in die Midde -Ooste uitgevoer word en tot die gevolgtrekking gekom het: 'Die werklike betrokkenheid van Maskelyne by militêre misleiding blyk 'n bietjie van 'n skyn. "
Maar Crowdy sê verder: 'Vreemd genoeg lyk dit asof mense baie meer selfversekerd was met die dummy-voertuie toe hulle meegedeel is dat hulle deur 'n bekende illusionis bedink is. En tog vang illusioniste en toneelkunstenaars wel mense se verbeelding. Dit is een van die redes waarom Dudley Clarke Maskelyne in A Force aangestel het. "
Jon Diamond beoefen medisyne en woon in Hershey, Pennsylvania. Sy biografie van veldmaarskalk Archibald Wavell is deel van die Osprey Publications Command -reeks.
Hitler bedrieg - Terry Crowdy
Die bedrieër laat deur stratagem dit oor aan die persoon self wat hy bedrieg om die foute van begrip te begaan, wat uiteindelik in een resultaat vloei, skielik die aard van dinge in sy oë verander.Von (von Clausewitz)
SKRYF meer as 400 jaar voor Caesar probeer om die Britse eilande binne te val, het die legendariese ou Chinese generaal Sun Tzu gesê: 'Alle oorlogvoering is gebaseer op misleiding.' Afgesien van die dae van ridderlikheid, sou mededingende heralds 'n vaste tyd en plek vir die geveg ooreenkom om te begin, of as beamptes hul teenstanders uitgenooi het om eers te vuur, het bevelvoerders dikwels hul toevlug tot bedrog en bedrieglike strategieë geneem om hulle teenstanders te mislei en te verdoof.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die militêre misleiding wat die Westerse Geallieerdes beoefen het so gesofistikeerd dat dit onwaarskynlik is dat dit op dieselfde skaal herhaal sal word. Hoofsaaklik 'n Britse skepping, tydens die deurslaggewende deel van die oorlog, toe die Geallieerdes met die bevryding van Frankryk begin het, is hele Duitse afdelings uit die gevegte teruggehou of vertraag in hul aankoms omdat Hitler en sy generaals mislei is om hulle elders te ontplooi.
Om op te som, was die hoeksteen van hierdie sukses sekuriteit. In die veertigerjare was Brittanje 'n eiland met 'n waaksaam en waaksaam publiek. Dit was nie 'n omgewing wat bevorderlik was vir Duitse spioene nie. Erger nog, vanuit die Duitse oogpunt werk die Duitsers se hoofspioen in Brittanje aan die begin van die oorlog ook vir die Britte. Deur inligting wat deur hierdie agent verskaf is, kon die Britse kodebrekers die kodes van die Duitse geheime diens breek, wat hulle laat waarsku het toe nuwe spioene gestuur is.
Waar die Britte ongelooflik slim was - of miskien bedrieglik 'n beter woord sou wees - was die manier waarop hulle die gevange agente gebruik het. Ondanks 'n algemene klem dat die spioene tereggestel is, word die spioene waar moontlik aktief gehou en beheerde inligting gegee om aan hul meesters terug te keer. Hierdie praktyk is ook met dieselfde sukses deur die Britse veiligheidsdienste in die Midde -Ooste gebruik. Kort voor lank is daar 'n behoefte aan organisasies wat die inligting wat deur die spioene oorgedra is, kan ondersoek. Dit was om te verseker dat niks operasioneel noodsaaklik per ongeluk lek nie, en om 'n konsekwente benadering tot die Duitse intelligensie -vraelyste te verseker.
Dit het gelei tot die instelling van 'n stelsel van wêreldwye bedrog wat die koördinering van verkeerde inligting aan die Duitse intelligensiedienste verseker. Van Kaboel tot Lissabon en Nairobi tot Reykjavik het die Duitse intelligensie -stasies 'n geheelbeeld van die maak van die geallieerdes gekry, wat almal verteer is, na Berlyn gestuur en voor Hitler en sy personeel geplaas is. Terwyl die Nazi-opperbevel nadink en beraadslaag het, is die vordering van hierdie vals berigte by die Britse kodebrekende onderneming in Bletchley Park dopgehou. Deur die geheime verkeer van die Duitse intelligensiedienste te lees, kon die misleidingsbeplanners die vertonings van hul beste kanale aanpas. Dit het hulle toegelaat om te speel op die vrese van die Duitse opperbevel, of om die wanvoorstellings wat Hitler die graagste wou glo, te onderskryf.
Daar was natuurlik 'n aantal maniere om die vyand te mislei, behalwe deur middel van dubbele agente. Die eerste en mees voor die hand liggende was deur fisiese middele - deur die gebruik van kamoeflering om te verberg wat gesien kan word, of om iets anders te laat lyk. Dit het ingesluit die oprigting van dummy -installasies, voertuie en selfs skepe, wat die verkenning van die vyand kan verwar. Daar was ook die moontlikheid om u teenstander te mislei deur verkeersseine te stuur wat die vyand 'Y Service' (radio onderskepdiens) sou onderskep. Op dieselfde manier as wat die ou mense die kampvure van 'n vyandelike leër sou tel, kon die Tweede Wêreldoorlog die aantal radio's op die lug tel, en deur die dringendheid van hul operasie en beweging voornemens voorspel sonder om noodwendig verstaan ​​die taal wat gebruik word. So vind ons toegewyde spanne radio-operateurs wat deur woestyne en die velde van Suidoos-Engeland ry, wat die geraas en gebabbel van kolossale fantoomleërs weergee, wat dubbele agente die Nazi-hiërargie reeds laat glo het bestaan.
Die derde manier om die vyand te mislei, was die gebruik van sielkundige oorlogvoering, wat bekend gestaan ​​het as 'Swart propaganda'. Die Britte het 'n meesterlike veldtog gevoer en gerugte en skinder onder die Duitse soldaat en kommando geplant en selfs radiostasies en koerante op die been gebring wat die Duitsers self sou wees. Hierdie faktore het saamgevoeg tot 'n simfonie van leuens, gelewer en georkestreer deur die hoogste en mees geheime takke van die geallieerde bevelstruktuur, dié waarvan min mense geweet het en nog minder waardeer of verstaan ​​het.
Niemand twyfel werklik daaraan dat die bevryding van Europa die gevolg was van die vegtende manne aan die skerp einde van die konflik nie. Bedrog was geensins 'n waarborg vir sukses nie, en baie dekplanne het nie gewerk nie, het ongesiens verbygegaan of is heeltemal geïgnoreer deur die Duitse weermag en hoë kommando. In baie gevalle was die geallieerde bevelvoerders wantrouig oor hul doel en agterdogtig teenoor die beoefenaars, aangesien hulle die hulpbronne van die werklike taak weglei. Selfs in die gevalle waar bedrogplanne geen tasbare voordeel meegebring het nie, het hulle ook geen skade berokken nie.
Dit is nie toevallig dat die Westelike Geallieerdes die grootste keerpunte in die oorlog teen Hitler - El Alamein, Fakkel landings in Noord-Afrika, die invalle van Sicilië en Normandië-is almal ondersteun deur uitgebreide en goed uitgevoerde dekplanne, wat deur die dubbele agente bevorder is.Dit wil nie sê dat hierdie operasies sonder hulle sou misluk nie, maar die oorwinning sou byna baie hoër pryse beloop het: miskien selfs 'n te hoë prys.
Op 'n persoonlike noot is ek kennis gemaak met hierdie onderwerp deur my pa, wat gedurende die tagtigerjare belangrike werk gedoen het om te help om die inval van die Tweede Wêreldoorlog en verdediging teen vliegtuie te dokumenteer. Alhoewel my pa hoofsaaklik geïnteresseerd was in ack-ack, het my pa 'n interessante verhaal teëgekom oor hoe 'n lokmiddel vir die vlootbasis van Chatham op die moerasse naby die eiland Sheppey gebou is. 'N Man wat tydens die oorlog by die werf gewerk het, het verduidelik dat hulle saans beligtingseffekte sou gebruik om deure wat oopmaak en toemaak, en ander oortredings van die verduisteringsinstruksies te simuleer. Die Duitsers sou hierdie ligpunte sien en aflei dat hulle oor hul teiken was. Sodra die bomme begin reën, sou die operateur groot tenks olie en ander vlambare materiaal aansteek. Water sou op die vure gespuit word om groot stoompluime te skep, en sou Duitse vlieëniers die indruk wek dat brandweermanne die brand wou blus. As gevolg van my fassinasie met hierdie misdaad, het my pa my toe vertel van 'n dubbelagent Garbo wat die Duitsers mislei het om te dink dat die D-Day-inval eerder in Normandië as in Calais sou aankom. Na 'n paar jaar se navorsing weet ek dat hierdie verhaal net die punt van die ysberg was. Ek is sedertdien gefassineer deur hierdie onderwerp, en ek hoop dat hierdie werk ander sal help om die wêreld van dubbele kruis en misleiding tydens die Tweede Wêreldoorlog bekend te stel.
Baie van die geheime materiaal oor hierdie onderwerp is nou deur die Britse veiligheidsdiens gedeklassifiseer, maar daar moet onthou word dat dit nie 'n verhaal was wat die owerhede wou vertel nie. Omdat hulle nie besef het dat Sowjet-spioene soos Kim Philby lankal die geheim van Brittanje se bedrieglike toestelle in die oorlog verraai het nie, bly die verhaal van dubbele kruis, misleiding en kodebreek 'n geheim wat ná die oorlog goed bewaak is. Die herinneringe van Churchill, Eisenhower en Montgomery verwys almal na sekere strategieë wat gebruik is om die Nazi's te ontwyk, maar omdat konflik teen die Sowjets 'n werklike moontlikheid was, wou hulle nie hul geheimsinnigste truuks van die handel onthul nie.
Totdat die dam in die sewentigerjare begin bars het, het slegs 'n handjievol bedrogoperasies die openbare bewussyn binnegedring. Een van die bekendste operasies is in die film vertel Die man wat nooit was nie (1956) gebaseer op die boek van Ewen Montagu, een van die werklike beplanners agter Operation Maalvleis, die aanplant van valse inligting oor 'n lyk wat uit Spanje gelaat is. 'N Ander skelm, alhoewel met groot artistieke lisensie, het daartoe gelei dat I Was Monty's Double (1958), 'n film met M. E. Clifton James in die hoofrol, wat sy werklike rol in die oorlog vir die kameras herhaal het. Die eerste idee waarmee dubbele middels gebruik kon word, het ook gekom Die Eddie Chapman -verhaal (1953). Die eintlike betrokke spioen, Eddie Chapman, het met sy eie weergawe van die gebeure uitgekom - Die regte Eddie Chapman -verhaal (1966) - wat sy weg op filmskerms gevind het as Drieledige kruis in dieselfde jaar.
Die gevoel dat daar iets groots wag om uit te kom, is toeneem met die aankoms van Die nagemaakte spioen (1971), deur joernalis en oud-swart propagandis Denis Sefton Delmer. Dit het die wêreld oënskynlik bekend gestel aan die loopbaan van die dubbelagent Garbo, wat Delmer die kodenaam gegee het Cato. In 1972 het die voormalige MI5 -offisier en Oxford don J. C. Masterman die ampstermyn omseil deur sy boek vry te stel Die dubbelkruisstelsel in Amerika. Hierdie verslag is oorspronklik aan die einde van die oorlog as 'n amptelike verslag geskryf. Daarin het Masterman uiteengesit in watter mate die Britse 'Twenty Committee' Nazi -spioenasie beheer en hul beheerders dubbel gekruis het. In die verslag word ook melding gemaak van een van die twintigste komitee se grootste 'kliënte', die London Controlling Section, die organisasie wat verantwoordelik is vir wêreldwye misleidingbeleid.
In 1974 stel die Joegoslaviese Dusko Popov sy hoogs leesbare memoires vry, Spy/Counterspy. Alhoewel sekere name verander is en sekere situasies ietwat verbeter het om Popov se rekening as 'die regte James Bond' te pas, het dit die verhaal van Masterman uitgewerk. Baie van Masterman se voormalige kollegas het sy publikasie egter as 'n verraad van vertroue beskou en hulle het hul stilte behou. Die mees partydige kampioen van 'die bedrieërs' was David Mure, 'n voormalige lid van die A Force -misleidingorganisasie in die Midde -Ooste. Mure was erg van Masterman en baie bevooroordeeld teenoor wat hy die 'privaat leërs' van die veiligheidsdienste en ander noem. Ondanks hierdie vooroordeel, wat met die terugblik van etlike dekades wel jammer lyk, is die boek van Mure Meester van misleiding (1980) is nuttig. Gedeeltelik gebaseer op die ongepubliseerde memoires van Dudley Clarke, die bevelvoerder van A Force, bevat dit 'n voorwoord van Noël Wild, Clarke se eenmalige adjunk en ook hoof van misleiding oor die personeel van Eisenhower ten tyde van die invalle in Normandië. Mure se werk word aangevul deur die uitstekende werk Trojaanse perde deur Martin Young en Robbie Stamp. Dit bevat talle belangrike verslae wat gegee is deur diegene wat aktief betrokke is by misleiding, waaronder David Strangeways, die implementeerder van die D-Day-misleiding.
In die loop van 'n dekade het meer en meer inligting aan die lig gekom oor die geheime oorlog-baie opgegrawe deur die baanbreker-skrywer Nigel West en, meer amptelik, deur die publikasie van professor Hinsley se veelvoudige amptelike geskiedenis, Britse intelligensie in die Tweede Wêreldoorlog (1979–90). Die vierde deel van hierdie werk is veral nuttig en word aangevul deur die bundel van Michael Howard Strategiese misleiding in die Tweede Wêreldoorlogwaarvan die publikasie baie vertraag is deur die Thatcher -regering. Meer onlangs, sedert die millenniumwisseling, het die belangstelling in misleiding en die dubbele kruisstelsel steeds toegeneem. Die belangrikste publikasie in hierdie tydperk kom van Thaddeus Holt in Die misleiers (2004). Hierdie gewigtige boek beskryf, eintlik vir die eerste keer, die Amerikaanse invalshoek oor misleiding, en is absoluut noodsaaklik vanuit hierdie oogpunt.
Wat inligting oor dubbele agente betref, het ons baat gevind by die deklassifikasie van 'n aantal sekuriteitsdiensdokumente, veral die Guy Liddell -dagboeke. Alhoewel die informasie van twintig komiteevergaderings en die dossiere van individuele dubbelagente soms ook 'gevoelig' is vir inligting wat nog te sensitief vir ons kennis beskou word, is dit ook beskikbaar. Baie hiervan is vir hierdie werk geraadpleeg en gee 'n uitstekende detail en wonderlike kleur aan die verhale van die agente.
Na die bekendmaking van hierdie inligting, is dit tyd om die verhaal van die dubbelagente en hul beheerders in detail te besoek en aan te toon hoe die Britse dubbelkruisstelsel deur die stigting van die Twintig Komitee in 1941 in ander teaters gekopieer is. , en het uiteindelik die winsgewendste manier geword waarop geallieerde misleidingbeplanners hul leuens aan Duitse intelligensie kon verkoop. Sonder die beskikbaarheid van dubbele agente soos Garbo, Driewiel, Tate en Brutus, dit is onwaarskynlik dat die bedrieërs net soveel sukses sou behaal het as hulle. In ruil daarvoor sou geen van die genoemde gevalle baie lank oorleef het sonder dat toegewyde organisasies die dubbelagente materiaal voorsien om aan hul beheerders terug te gee nie, sonder dat hulle dubbelsinnigheid ontdek is. Om hierdie rede moet die waarde van die dubbelagente herbevestig word en hul aktiwiteite in die regte konteks gestel word.
Alhoewel die kunste van misleiding en dubbele kruis gedurende die oorlog deur ander nasies beoefen is, was die doel van hierdie boek om die oorsprong van die dubbele kruis, die bedrogagentskappe en hoe dit ontwikkel het van die afskrik van die Duitse inval in Engeland tot die beskerming van die Geallieerdes uiteindelike terugkeer na die vasteland, beteken dat daar gefokus word op aktiwiteite in Brittanje en deur die Britte tydens die oorlog. In ooreenstemming met die informele atmosfeer van die geheime dienste in die oorlog, word name, sodra dit bekendgestel is, informeel gegee sonder om die rang te vergesel. In ooreenstemming met die styl van die dag, verwys die terme MI6 of SIS na die Britse geheime intelligensiediens en word deurgaans uitruilbaar gebruik vir kleur en akkuraatheid.
OP 24 SEPTEMBER 1942 'n Geheime vergadering op topvlak het in Londen plaasgevind. Onder die aanwesiges was die direkteure van intelligensie van die Britse leër, Royal Navy en Royal Air Force. Die voog van die Enigma-geheim en die hoof van die British Secret Intelligence Service (SIS) was ook teenwoordig, saam met die hoof van die B-afdeling van die Veiligheidsdiens, wat verantwoordelik was vir spioenasie in die Verenigde Koninkryk. Voor hulle sit 'n onberispelik geklede kolonel in sy middel-veertigerjare. Slegs bekend as die beherende beampte, is Johnny Bevan daarvan beskuldig dat hy 'n wêreldwye bedrogbeleid opgestel het met die doel om die as te dwing om hul hulpbronne en mannekrag te vermors op watter manier ook al. Net soos sy voorganger in die pos, het die beheersbeampte die idee gehad dat die geheime dienste 'n spesiale manier het om inligting aan die Duitse intelligensiediens, die Abwehr, te verskaf.
Waar sy voorganger egter in die duister gehou is oor die ware aard van hierdie 'spesiale middel', sou Bevan op die punt staan ​​om dit te vertel. Soos die verbreking van die Enigma -kode, was dit een van die grootste geheime van die oorlog. Toe hy luister, eers na die hoof van die SIS en daarna na Guy Liddell, die hoof van B -afdeling, het dit duidelik geword dat die Geallieerdes 'n groot voordeel bo die Duitsers in hierdie oorlog gehad het. Behalwe dat hy die geheime kodes van die Abwehr en ander vyandelike organisasies kon lees, het die Veiligheidsdiens, MI5, vas geglo dat dit die enigste aktiewe Duitse spioeneringe wat destyds in die Verenigde Koninkryk werksaam was, beheer. As Bevan die Duitse intelligensiedienste wou mislei, was daar 'n poel gevestigde dubbele agente om sy opdrag uit te voer.
Hoe dit gebeur het en waarom Duitsland se spioene nou vir die Britte gewerk het, was nogal 'n storie. Terwyl Bevan hierdie inligting rustig ingeneem het, verduidelik Liddell aan hom hoe alles begin het met 'n agent wat hy gebel het Sneeu.
VOLGENS SY sekuriteitslêer was Arthur George Owens 'n skuins, kort, benerige Welshman. O Gebore in 1899, het Owens uit die Verenigde Koninkryk geëmigreer en 'n genaturaliseerde Kanadees geword, net om in 1933 na Brittanje terug te keer. Op papier woon hy in Hampstead saam met 'n vrou en seun, maar in werklikheid was Owens 'n bietjie van 'n rol, met 'n smaak vir Scotch en 'n rits ontrou aan sy naam. Deur die handel was hy deels elektriese ingenieur, deels reisverkoper. Owens se afkoms in die spioenasiewêreld was altyd voorspelbaar en noodsaaklik, terwyl hy altyd aan die gang was, dikwels deur sy ontevredenheid sonder geld.
By sy terugkeer na die Verenigde Koninkryk uit Kanada het Owens 'n pos gekry by 'n onderneming wat kontrakte met die Admiraliteit gehad het. Deur sy besigheid reis hy na België, Holland en soms Duitsland. Na hierdie buitelandse reise sal Owens tegniese inligting gereeld aan die Admiraliteit teruggee. In 1936 besluit Owens om voordeel te trek uit hierdie reëling en vra om betaling in ruil vir toekomstige verslae. Met die instemming van die owerhede is Owens oorgedra van sy gewone kontakte in die Naval Intelligence Division (NID) na Brittanje se geheime intelligensiediens (MI6) en die kodenaam gekry Sneeu.²
Toe Owens kennis maak met sy saakbeampte, luitenant -kolonel Edward Peal, het iets in hul chemie gebots. In sy omgang met Peal het Owens 'n ware haat vir die Engelse ontwikkel en het hy homself as 'n Walliese nasionalis beskou. As wraak vir eeue se mishandeling van sy vaderland, het Owens vasbeslote om een ​​oor die ou vyand te trek en teen die einde van 1936 het hy ambisies ontwikkel om 'n Duitse spioen te word.
Met inagneming van sy kontakte, het Owens gedink dat hy baie aantreklik sou wees vir die Duitse geheime diens. Benewens sy werk vir die Admiraliteit, het hy gereelde reise na beperkte RAF -stasies onderneem en vriende - ook Walliese nasionaliste - op veilige plekke soos die Short Brothers -werke in Rochester in Kent gehad.
Onder die voorwendsel dat hy Duitse vriendinne vir die naweek opgetel het, het hy 'n sosiale klub bygewoon vir Duitse oudpatriotte op Cleveland Terrace, Bayswater.³ Die klub word bestuur deur Peter Brunner, wat die verteenwoordiger van Londen was van kaptein Hans Dierks, 'n Abwehr -offisier in Hamburg. Owens raak bevriend met Brunner en vertel hom van sy reise na Hamburg en Keulen en sy liefde vir die land, en natuurlik die plaaslike bevolking Mädchen (plaaslike vroue). Die enigste spyt wat die Wallieser uitgespreek het, was dat hy gereeld sy aande in die buiteland deurgebring het in gesellige hotelkamers, metgeselle en uit sy skedel verveeld. Om dit te verlig, het hy aan Brunner gevra of hy hom met 'n paar vriende van hom kan kontak om hom by die buiteland te hou.
Brunner het die wenk geneem en kort voor lank aan Owens gesê dat hy 'n ingenieur ken met die naam Konrad Pieper wat hom graag sal ontmoet as hy volgende keer na Brussel reis. Owens was oortuig dat Pieper 'n Abwehr -werwer sou wees, en het by die Metropole Hotel in die Belgiese hoofstad ingegaan. Hy het Pieper ontmoet en is nogal kripties ingelig dat hy dalk na Hamburg wil gaan en sy firma, A. G. Hellermann, kontak en met 'n sekere Herr Müller praat oor 'n sake -ooreenkoms.
In die wêreld van spioenasie was die gebruik van sulke dubbele praatjies standaardprys. Almal het vasgehou aan uitgebreide voorbladverhale, want hulle het nooit geweet wie luister of as 'n 'angel' as die slagoffer opgestel word nie. Wat as Owens 'n 'plant' was deur die Britse geheime diens? Wat as daar 'n verskriklike misverstand was deur Brunner en alles wat Owens wou hê, tog 'n drinkmaat was?
Owens het na Hamburg gereis en ontmoet met Müller, eintlik 'n alias van Brunner se beheerder, Hans Dierks. Owens het sy dienste vrywillig aangebied, en ondanks die twyfel dat die Wallieser te goed was om waar te wees en moontlik 'n Britse geheime diensaanleg sou wees, het Dierks hom in sy nes aanvaar. Dierks het Owens eers op 'n afstand gehou en hom nooit op sy tuisveld in Hamburg ontmoet nie, maar altyd in die buiteland. Nadat hy met Owens gesels het, het Dierks egter die Welshman se skynbaar absolute haat teenoor die Engelse ras respekteer - 'n haat wat ontstaan ​​het uit wedywerings wat mense wat nie van die Britse Eilande is nie, verbasend intens sou vind.
Die enigste probleem wat Dierks met Owens gehad het, was dat sy inligting oor vlootaangeleenthede - die belangrikste probleem van die Abwehr -man - nie op die punt was nie. Owens was baie nuttiger as bron op die RAF, so Dierks het sy saak in die somer van 1937 aan 'n kollega oorgedra.
Die nuwe kontak stel homself voor as dr Rantzau, die besturende direkteur van die invoer-uitvoer Reinhold & amp Company. Hy was eintlik kaptein Nikolaus Ritter, Leiter van I. Luft, Hamburg, dit wil sê hoof van luginligting in die Abwehr se afdeling I (spioenasie -afdeling). Ritter was in die vroeë veertigerjare en het sy Engels geleer in 'n tydperk van tien jaar in New York, waar hy in die tekstielbedryf gewerk het. Toe 'n insinking sy onderneming beëindig het, is Ritter deur die Abwehr opgeraap en - ondanks 'n byna volledige gebrek aan tegniese opleiding - is hy aangestel oor aangeleenthede rakende lugintelligensie rakende Brittanje en Amerika.⁴
Die 'dokter' neem Owens uit vir ete in die luukse Vier Jahreszeiten -hotel en gaan dan na die Münchener Kindl vir 'n drankie. Dit was hier dat Ritter na Owens gegaan het en hom kontant aangebied het in ruil vir intelligensie. Owens, wat pleit dat hy om verskeie 'huishoudelike' redes tekort skiet, aanvaar die Duitse aanbod en kry daarna die kodenaam Johnny.⁵
Die hele tyd wat Owens homself by die Abwehr ingelewer het, het hy sy MI6 -saakbeampte ontmoet. Vanuit intuïsie, óf weens 'n wederkerige afkeer van die Wallieser, het Peal agterdogtig geraak teenoor Owens en gevra Scotland Yard se 'Special Branch' om hom te monitor. In September 1936 het die spesiale tak in September 1936 'n onskuldige brief aan 'dr Rantzau' gekry om 'n vergadering in Keulen te vra. Die aandag van die sensor was die adres wat vir hierdie Rantzau - posbus 629 in die sentrale poskantoor in Hamburg gegee is. Dit was 'n bekende Abwehr -afhaaladres.⁶
Toe Owens daarna na die buiteland gaan, het Peal hom deur Britse agente laat stert. Hulle het hom gevolg en bewyse gekry dat hy met die Abwehr vergader. Op sy beurt blyk dit dat Owens die stert opgemerk het, of 'n goed ontwikkelde sesde sintuig gehad het om probleme op te snuif. By sy terugkeer na die Verenigde Koninkryk sou hy vir ondervraging ingebring word, maar voordat dit kon gebeur, het Owens na Peal gegaan en erken dat hy in kontak was met die Duitse geheime diens. Dit was nogal 'n erkenning, maar Owens was ooit so effens ekonomies met die waarheid.
Hy het aan Peal gesê dat hy 'n Duitse ingenieur genaamd Pieper genader het, by wie hy geheime gekoop het. Ongelukkig was die materiaal wat verskaf is, nie van voldoende gehalte om vir hom baie nut te hê nie, so Owens kon gou nie Pieper se uitgawes betaal nie. Toe hy die Duitser hiervan vertel, nooi Pieper Owens uit om geld te verdien deur vir die Abwehr te werk. Owens het met sy gewete geworstel, maar het uiteindelik besluit om saam met Pieper die Britse geheime diens die beste te dien.
Natuurlik het Peal - tereg - niks hiervan geglo nie en het aan Owens gesê hy gaan hom oorgee om vervolg te word. Vet soos koper het Owens Peal verweer om dit te doen en dreig om sy kontakte met die Britse geheime diens in sy verhoor bloot te lê. Om publisiteit te voorkom, het Peal Owens toegelaat om met 'n formele versigtigheid te ontsnap en het hom steeds toegelaat om te kom en gaan soos hy wil. Agter die skerms het die MI6 -man verseker dat al die Welshman se pos onderskep word.
Owens is terug na Hamburg en het Ritter ontmoet sonder om sy kwessie met die owerhede bekend te maak. Ritter het tydens sy besoeke opleidingsessies vir Owens begin organiseer, insluitend 'n kursus oor die gebruik van draadlose senders. Anders as dit, het Ritter Owens trakteer op nagte in die berugte rooi lig distrik van Hamburg - die Reeperbahn.
Hier ondersoek Owens sy fassinasie met die saadiger kant van die Duitse lewe onder Hitler. Sy gunsteling kuierplek was die Valhalla Klub. In die klub het elke tafel 'n telefoon gehad. As jy van die voorkoms van iemand op 'n ander tafel hou, het jy hulle eenvoudig gebel en uitgenooi vir 'n drankie. Dit was nie lank nie of Owens het 'n spesifieke gunsteling onder die meisies wat die klub besoek het, aan wie hy gereeld sy hart en siel oor sy gunsteling tippel uitgegiet het.
Op die agtergrond kyk die Abwehr vir Owens soos 'n valk. Om te voorkom dat daar 'n risiko vir die veiligheid is, is die mooi blonde na een van Owens se besoeke deur Abwehr -beamptes gearresteer en aangesê om die stad haastig te verlaat. Sy is vervang deur die blondekop 'Ingrid'-'n betroubare Abwehr-agent.Toe Owens volgende keer na die klub gaan, sit Ingrid op die tafel en bel die Wallieser. Owens het geantwoord en van toe af het Ingrid sy gewone Hamburgse vriendin geword.⁷
Intussen het Owens voortgegaan om by MI6 aan te meld en het hy ietwat roemryk onthul dat hy as die Duitse topagent in Engeland aangestel is en deur die Duitsers 'n radiosender belowe is.⁸ In die opbou tot die oorlog het hy beweer dat hy 'n netwerk van 15 sub-agente of informante opgebou het. Alhoewel die Britte gedink het dat hierdie lys slegs 'n idee was, is dit duidelik dat Owens op een of ander manier inligting uit ten minste 35 verskillende bronne gekry het.
Op versoek van Abwehr het hy ook probeer om die British Union of Fascists (BUF) te kontak en beplan om vier geheime senders na die land te bring om swart propaganda te stuur in geval van oorlog. Hierdie idee sterf gou dood nadat die lede met wie hy gekontak het, dit duidelik gemaak het dat hulle, hoewel hulle simpatiek is vir die beleid van 'n fascistiese regering, nooit hul eie land in oorlogstyd sou verraai nie.
In Januarie 1939 verskerp die Abwehr sy voorbereiding vir die komende oorlog. Owens het radioopleiding in die woonstel van Ritter in Hamburg ontvang, alhoewel Johnny Ritter was nie 'n radio -operateur nie en het die grootste deel van sy tyd vir die vermaak van sy operateurs Welsh volksliedere gesing - aan die einde van die maand stuur hy 'n draadlose sender in 'n diplomatieke sak na die Duitse ambassade in Londen. Die sender is in 'n onskadelike tas versteek en in die kleedkamer in die Victoria-treinstasie in Londen gestoor. Die kwitansie vir hierdie stuk bagasie is aan Owens gestuur.
Op 7 Februarie het die Wallieser die radio opgehaal en na die spesiale tak geneem sodat hulle kon kyk. Hulle het dit op sy beurt aan MI6 gegee, wat dit afgetakel het en toe nie kon uitvind hoe om die ding weer aanmekaar te sit nie. Faries, moes MI5 ingeroep word en hul spesialiste moes probeer. Die MI5 -manne het dit reggekry om die stel reg te maak en het dit dan teruggegee aan Owens, wat verbaas was waarom die Britte nie self aan die stel wou hang nie, dit gaan wegsteek het in die Kingston -huis van sy minnares, Lily Funnell.
In die komende maande het Europa na die afgrond van oorlog begin gly. Nadat hy die Sudetenland in Oktober 1938 aan Duitsland oorgegee het, het Tsjeggo-Slowakye opgehou bestaan ​​toe Hitler in Maart 1939 die besetting van Bohemen en Morawië beveel het. Toe die skrif aan die muur gelees word, het Brittanje en Frankryk - wat beskaamd geraak het deur die val van Tsjeggo -Slowakye - hul steun aan Pole toegesê as dit aangeval word.
Augustus 1939 sou die laaste maand van vrede in Europa vir byna ses jaar wees. Terwyl die Duitsers in die geheim onderhandel het om die Sowjetunie uit die oorlog te hou, het hulle ook hul planne opgestel om Pole aan te val. In die wete dat Brittanje gedreig het om in te gryp en dat daar binnekort oorlog tussen die twee lande is, word Owens op 11 Augustus na Hamburg geroep vir 'n laaste vergadering - of 'treff', Soos vergaderings tussen agente en hul Duitse saakbeamptes bekend was.
Vroeër in 1939 het Owens sy vrou verlaat en by Lily Funnell ingetrek. Volgens Owens se Duitse betaalmeester, Ritter, 'was Lily blond JohnnySe vrou, maar dit was die enigste ding wat hulle gemeen het. Terwyl sy vrou klein, kalm en aangetas was, was Lily groot en robuust, 'n hele kop langer en 'n aantal jare jonger as Johnny, vrolik, intelligent en met 'n groot mate van natuurlike seksuele aantrekkingskrag. Johnny was duidelik verlief op haar. '⁹ Op hierdie laaste vergadering in vredestyd het Owens Lily en 'n vriend van hom, Alexander Myner, geneem wat hy as potensiaal as Abwehr -werf beskou het. Op 18 Augustus, terwyl die partytjie weg was, bel Owens se lankmoedige vrou by Scotland Yard en berig dat haar man hul seun en verskeie vriende as Duitse spioene probeer werf het. Dit het die kat by die owerhede uit die sak laat sak, en sou die saak gewees het as Owens met sy terugkeer na Engeland aangekeer is. Gelukkig, toe dit blyk, toe Owens op 23 Augustus terugkeer, het die hawe -owerheid hom gemis en hy is nie aangehou nie.
Op dieselfde dag wat Owens na die Verenigde Koninkryk teruggekeer het, is die Molotov -Ribbentrop -verdrag in Moskou onderteken tussen Nazi -Duitsland en die Sowjetunie. Hierdie nie-aggressiewe verdrag, met 'n geheime klousule om Pole te verdeel, het die weg gebaan vir Hitler om aan te val. Op 1 September breek die Duitse weermag deur die grense na Pole en op 3 September kondig die Britse premier, Neville Chamberlain, aan dat Brittanje oorlog teen Duitsland verklaar het. So begin die tweede groot Europese oorlog van die 20ste eeu.
Met die uitbreek van die oorlog moes alle Duitse en Oostenrykse burgers in die Verenigde Koninkryk by hul naaste polisiekantoor aanmeld. In September 1939 was daar 71 600 vyandige vreemdelinge geregistreer, en bykomend tot hierdie nommer het MI5 byna 400 ander verdagtes geïdentifiseer wat hy wou begin by die aanvang van vyandelikhede. Om die goeie van die slegte te sif, is die verdagtes deur spesiale eenman-tribunale verwerk en in drie kategorieë ingedeel: A, B en C. Diegene wat gemerk is in kategorie A, moet onmiddellik aangehou word B is onderworpe aan sekere reisbeperkings en is nie toegelaat nie om meer as kort afstande af te lê sonder 'n permit, terwyl die meerderheid individue as kategorie 'C' aangedui word en vrygelaat is.¹⁰
In 1914 het so 'n maatreël die Duitse spioenasie in Brittanje lamgelê. Op die eerste dag van die oorlog - trouens met dagbreek op die dag dat Brittanje oorlog verklaar het - het 'n jong MI5 elke Duitse spioen in Brittanje gearresteer, die leërs van die Kaiser blind gelaat en die Britse ekspedisiemag (BEF) ongemerk toegelaat om die Engelse kanaal oor te steek . In 1939 kon die sleepnet egter nie dieselfde resultate lewer nie, en 'n handjievol spioene was op vrye voet.
Die hoof hiervan was Arthur Owens. Nadat hy in die Verenigde Koninkryk teruggekeer het, het Owens in die vroeë oggendure van 28 Augustus met radio -uitsendings na Duitsland begin. Owens was nog steeds verbaas oor die rede waarom die owerhede hom sy sender teruggegee het. Het hulle dit gedoen in die hoop dat hy homself sou inkrimineer deur dit te gebruik? By die uitstuur van sy aanvanklike boodskappe, was Owens nuuskierig om te sien of hy onderskep is. Hy was nie - maar hy het dit nie geweet nie. Hy het geglo dat die owerhede net 'n lokval vir hom stel - hom genoeg tou gee om mee op te hang.
Daarom het Owens op 4 September weer sy kontak by die spesiale tak, speurinspekteur Gagen, gebel en gevra vir 'n vergadering by die Waterloo -treinstasie. Die inspekteur het tydens hul ontmoeting 'n aanhoudingsbevel op Owens ingedien ingevolge noodregulasie 18 (b) en hom in hegtenis geneem.¹¹ Uit sy sel in die Wandsworth -gevangenis het Owens gevra om sy MI6 -saakbeampte, Edward Peal, en ook 'n MI5 -beampte wat sy saak oor die jare gevolg het, te besoek, Thomas Argyll Robertson.
Robertson, informeel bekend as Tommy, of meer algemeen 'TAR' na sy voorletters, het Robertson in 1933 by MI5 aangesluit. Sy gegradueerde van Sandhurst was miskien tipies van die diens: hy was vriendelik met die seun van die hoof van MI5, Vernon Kell. In 1939 was Robertson hoof van 'n onderafdeling van MI5 se B-afdeling, die tak verantwoordelik vir kontraspioenasie. Sy eie onderafdeling, B1, was veral gemoeid met Duitse spioenasie.
Volgens my was Robertson 'n baie aangename man, nie-veroordelend, met 'n natuurlike vermoë om mense en situasies te lees. Hy was uiters aantreklik en word meestal in 'n militêre uniform gesien, by voorkeur in die tartanbroek wat die Seaforth Highlanders gedra het - die regiment waarin hy gedien het voordat hy by die veiligheidsdiens aangesluit het.One² 'n Verhaal wat dikwels sy manier toon, is hoe hy 'n paar jaar voor die oorlog 'n kommunistiese mol, John King, gedrink het by die Bunch of Grapes -kroeg in die Bromptonweg, Knightsbridge. Toe die vermeende kommunis drink, het Robertson die sleutels van sy kluis by hom geneem, by sy kantoor ingebreek en 'n aantal inkriminerende papiere beslag gelê.
In teenstelling met sy verhouding met Peal, blyk dit dat Owens redelik goed met Robertson kan klaarkom, en daarom het die Wallieser hom 'n ooreenkoms aangebied. In ruil vir sy vryheid, sou Owens die ligging van sy verborge sender bekend maak, sodat die Britte dit kon gebruik om verkeerde inligting aan die Abwehr uit te saai. Robertson stem in en Owens onthul dat sy radio in die huis van sy minnares in Kingston weggesteek is.
Owens se motivering in hierdie stadium is die moeite werd om 'n oomblik te oorweeg. Was hy, soos MI5 geglo het, 'n dubbelagent, wat vir beide kante gespeel het, maar hoofsaaklik saam met die Britte was, of was Owens in werklikheid 'n drievoudige agent? Hiermee bedoel ons dat hy hoofsaaklik 'n Duitse agent was, maar een wat na die Britte gegaan het en hulle oortuig het dat hy vir hulle werk (dus 'n dubbele agent), maar wat dit net gedoen het om vir die Duitsers onder die die neus van MI5. Dit was selfs moontlik dat hy nie aan 'n groot plan gewerk het nie, maar 'n opportunis was wat trouens en so nodig sou verander om sy vryheid en sy volgende betaaldag te verseker. Hierdie laaste hipotese is moontlik die naaste aan die waarheid.Regardless Maar ongeag die redes daarvoor, is die sender na Owens se sel in Wandsworth gebring en vir uitsending na Duitsland gestuur. Vir MI5 was dit 'n belangrike oomblik in die loop van die Tweede Wêreldoorlog
Voordat u die eerste boodskap aan die Duitsers beskryf, moet u bewus wees van 'n sekere feit rakende Morse -kode. Soos die Morse -kode oorgedra word, kan die styl waarin dit uitgetik word, net so kenmerkend wees as die handskrif van 'n persoon. Dit sou seker wees dat elkeen wat Owens geleer het hoe om die radio te gebruik, ook die hand van Owens sou kon identifiseer terwyl dit die boodskap tik. Die Britte was hiervan bewus, maar hulle wou nie hê dat Owens self die boodskappe stuur nie. Hulle het eerder 'n gevangenisbewaarder gewerf wat Owens se Morse -styl nageboots het.¹⁶
Uit sy sel in Wandsworth het Owens die volgende kriptiese boodskap bepaal wat na Duitsland uitgesaai moet word:
MOET EEN keer in Holland vergader. BRING WEERKODE. RADIO STAD EN HOTELWALES GEREED.
Toe Robertson 'n verduideliking van hierdie kriptiese boodskap vra, het Owens aan hom gesê dat sy primêre missie was om weerkundige inligting oor te dra wat noodsaaklik is vir die gebruik van die Duitse lugmag en vloot. Noudat oorlog verklaar is, het hy 'n verkorte weergawe van die kode nodig, wat hom in staat sou stel om minder tyd aan die lug te spandeer en die risiko te verminder dat sy uitsendings deur Britse luisterapparate opgetel word. Owens is ook gevra om subagente van die Walliese Nasionalistiese Party te werf. Owens moes na Europa reis om Ritter te ontmoet en geld en verdere instruksies te bekom. Robertson aanvaar hierdie verduideliking, en toe Ritter antwoord, wat Brussel as die plek van hul volgende vergadering voorstel, het die MI5 -beampte Owens toegelaat om vry te gaan.
Op 15 September 1939 steek die Wallieser die kanaal oor na Rotterdam en gaan verder na Antwerpen, waar hy dr Ritter in 'n Abwehr -veilige huis ontmoet. Op die vergadering het Owens aan Ritter gesê dat hy 'n belowende Wallieser genaamd Gwilym Williams, 'n voormalige polisie -inspekteur van Swansea en 'n vurige Walliese nasionalis, gewerf het. Ritter verskyn gretig en vra Johnny om Williams op 21 Oktober na die vasteland te bring vir industriële sabotasie -opleiding.
Op hierdie vergadering in Antwerpen het Owens Williams aan Ritter voorgestel saam met iemand genaamd die 'bevelvoerder' en majoor Brasser van lugintelligensie. Die werklike identiteit van die 'bevelvoerder' was Kapitänleutenant Witzke, hoof van die afdeling Abbehr, afdeling II - sabotasie van Hamburg. Hy het Williams onder sy vlerk geneem en 'n onderhoud met hom gevoer.
Op 1.88 m was Williams 'n indrukwekkende figuur. Hy het verduidelik dat hy 'n aktivis in die Walliese nasionale beweging was wat daardie Januarie uit die polisiemag getree het. Hy het tydens die Eerste Wêreldoorlog in die artillerie gedien en beweer dat hy 'n plofstofkenner is. Hy was ook - merkwaardig vir 'n man wat ongeletterd was toe hy die skool verlaat - 'n kranige taalkundige, vaardig in 17 tale of dialekte. Hy het aan die bevelvoerder gesê hy is gereed vir aksie sodra hulle toerusting na hom toe kon insmokkel. Die bevelvoerder het aangedui dat dit nie 'n probleem moet wees nie, aangesien Belgiese smokkelaars vir die sending aangewend sal word. Williams is met graagte in die groep aanvaar en het die reeksnommer A. 3551 toegeken. As teken van sy belangrikheid vir Ritter het hy sy eie afsonderlike omslagadres in Brussel gekry waarmee hy met sy beheerders kon skakel.¹⁷
In die opgewondenheid van sy werwing het Williams weggelaat om een ​​belangrike feit te noem. Deur sy gawe vir tale het hy ook as hoftolk gewerk en met MI5 in aanraking gekom. Werk by die Britse veiligheidsdiens onder die kodenaam GW, die voormalige polisieman was in werklikheid 'n Britse spioen!
Sake sou vir die Duitsers erger word. Nadat hulle besluit het dat Williams as saboteur gebruik gaan word, het hulle beplan om Owens as boodskapper vir hul bestaande kontakte in die Verenigde Koninkryk te gebruik. Dit was presies wat MI5 se Tommy Robertson gehoop het hulle sou doen.
Ritter het Owens ook bankbiljette van £ 470 en vier ontstekers in 'n blok hout weggesteek.Instructions Sy instruksies was om die geld te bank en wag op instruksies oor die werwing van meer agente. Hy is ook £ 50 000 aangebied as hy iemand kon vind wat een van die RAF se nuutste vliegtuie na Duitsland sou stuur - duidelik 'n poging om die Supermarine Spitfire -vegter te bekom, wat in 1938 in gebruik geneem is.
Owens is ook gevra om in kontak te kom met 'n ander agent wat nog steeds in die Liverpool -omgewing bedrywig is, genaamd Eschborn, met die naam A. 3527. Hy is 'n boodskap gegee om aan Eschborn te stuur van kaptein Dierks, wat vervat was in 'n paar mikrofotografie wat versteek was agter 'n posseël op 'n brief.
Owens is ook opdrag gegee oor die ontvangs van betalings. By die treinstasie op pad na Antwerpen stel 'n man homself voor aan Owens as sekretaris van Ritter en 'n vrou word by haar aangesluit. Geen name is gegee nie. Die egpaar vertel Sneeu hy sou betaal word deur 'n vrou wat naby Bournemouth gewoon het. Die vrou sou óf die kontant aan hom oorhandig, óf dit in sy briewekas gooi. Sy ontmoet hom moontlik in die straat in Kingston en sal waarskynlik 'n pels dra.
Toe Owens na Engeland teruggekeer het, onthul Robertson dat twee koeverte, elk van £ 20, vir hom aangekom het. Hoewel Robertson vermoed dat dit deur 'n buitelandse diplomaat in Londen gepos is, het Owens Robertson alles vertel oor die vroulike agent U. 3529 in Bournemouth.
In die sorteerkantore van Bournemouth en Southampton is gesoek na koeverte soortgelyk aan dié wat aan Owens gerig is, maar dit lyk asof die Duitse agent haar spore goed bedek met posbusse op verskillende plekke.
Uiteindelik was dit die laaste bondel van vier note van £ 5 wat MI5 na die Duitse betaalmeester gelei het. Tommy Robertson, sy assistent Richmond Stopford, Owens en sy minnares Lily - wat ook 'n aanhoudingsbevel gekry het - gaan sit saam en kyk na die banknote. Op die agterkant van die aantekeninge was 'S & ampCo' geskryf, wat deur Lily Funnell afgelei is, wat beteken die Selfridges -winkel in Oxfordstraat. In 1939 was 'n £ 5 -nota 'n aansienlike bedrag geld, en Stopford het na die winkel gegaan om te kyk of een van die kassiere kan onthou hoe hulle die note hanteer het.¹⁹
Gelukkig kon een van die kassiere by Selfridges duidelik onthou dat 'n bejaarde buitelandse dame in die winkel gekom het en gevra het om vyf enkele £ 1 -note in te ruil vir 'n £ 5 -noot. Die dame het nie net hierdie ongewone versoek gerig nie, maar sy het 'n bestelling by die winkel geplaas en die kassier onthou dat sy haar naam en adres opgeteken het. Die wenk is opgevolg en teen einde November het dit na 'n vrou gebore in Bournemouth, mev. Mathilde Krafft, gelei. Sy het vermy om opgeneem te word omdat sy met 'n Engelsman getroud was en 'n genaturaliseerde Britse burger geword het in 1924. Toe Krafft 'n stoomskipmaatskappy besoek, het MI5 twee meisies van Selfridges laat identifiseer as die dame wat die £ 5 -note verander het.²⁰
Die owerhede het haar eers nie gearresteer nie, maar onder toesig gehou sodat sy hulle na ander spioene kon lei. Mettertyd het haar onderskepte pos onthul dat sy ooreenstem met 'n Editha Dargle in Kopenhagen, 'n stad waarvan die Abwehr as voorwaartse basis gebruik maak. MI5 het MI6 ingeroep en hulle gevra om Dargle te ondersoek. Ongelukkig het MI6 na die Deense polisie gegaan, wat die operasie geknou het deur Dargle direk oor Krafft te konfronteer. Dargle ontken alles en stuur 'n brief aan Krafft waarin sy haar waarsku om nie weer hierdie adres te gebruik nie.²¹ Sonder meer vir haar gebruik, Krafft, alias Claudius, is geïnterneer in die Holloway -gevangenis. Sy is eers in 1944 vrygelaat .²²
Benewens die uitverkoop van Krafft, het Owens aan Robertson die mikrofoto's oorhandig wat bedoel was vir die Abwehr -agent Eschborn. Toe dit ontwikkel is, onthul hulle 'n geminiaturiseerde vraelys van intelligensie -navrae wat Eschborn moes voltooi. Tommy Robertson het besluit om Owens te stuur om agent A. 3527 te ontmoet, soos hy beveel is, om hom te vertel om niks te vertel van sy werk vir MI5 nie en
Die Verenigde Koninkryk het stelselmatig al sy krygsgevangenes ondervra.  'n 'Hok' vir ondervraging van gevangenes is in 1940 in elke kommandogebied van die Verenigde Koninkryk opgerig, beman deur offisiere wat opgelei is deur Alexander Scotland, die hoof van die Prisoner of War Interrogation Section (PWIS) van die Intelligence Corps (Field Sekuriteitspolisie). Die gevangenes is na hul ondervraging by die hokke na gevangeniskampe gestuur. Nege hokke is van Suid -Engeland tot Skotland gevestig, en die Londense hok was ook '' 'n belangrike transito -kamp ''.
Die hokke het verskillende geriewe gehad. Die Doncaster -hok het 'n gedeelte van die stad se renbaan as 'n kamp gebruik, terwyl die Catterick- en Loughborough -hokke in kaal velde was.  Die London Cage, geleë in 'n modieuse deel van die stad, het plek vir 60 gevangenes, was toegerus met vyf ondervragingskamers en beman deur 10 offisiere wat onder Skotland dien, plus 'n dosyn onderoffisiere wat as ondervraers gedien het en tolke. Sekuriteit is verskaf deur soldate van die Guards -regimente wat gekies is "vanweë hul lengte eerder as hul brein."  Baie van die Britse onderoffisiere was vlot in Duits en was vaardig om gevangenes te oorreed om inligting bekend te maak. Sommige het Sowjetuniforms gedra weens die Duitsers se vrees vir die Russe. 
Na die oorlog het die PWIS bekend gestaan ​​as die War Crimes Investigation Unit (WCIU), en die London Cage het die hoofkwartier geword vir die ondervraging van vermeende oorlogsmisdadigers.  Onder die Duitse oorlogsmisdadigers wat by die Londense hok opgesluit was, was Fritz Knoechlein, wat verantwoordelik was vir die moord op 97 Britse gevangenes wat in Mei 1940 oorgegee het in Le Paradis, Frankryk. Knoechlein is in 1949 skuldig bevind en opgehang. [ 4]
Alexander Skotland het deelgeneem aan die ondervraging van genl.Kurt Meyer, wat daarvan beskuldig is dat hy deelgeneem het aan 'n bloedbad van Kanadese troepe. Meyer is uiteindelik ter dood veroordeel, hoewel die vonnis nie uitgevoer is nie. Skotland het opgemerk dat Meyer ligter behandeling ontvang het nadat die nuus oor die gruweldaad 'koud' geword het. 
SS en polisieleier Jakob Sporrenberg is na die oorlog in die hok ondervra, wat gehelp het om sy verantwoordelikheid vir die dood van 46 000 Jode in Pole teen die einde van die oorlog vas te stel.  Sporrenberg is in 1950 deur 'n Poolse hof in Warskou ter dood veroordeel en op 6 Desember 1952 opgehang. 
Ander oorlogsmisdadigers wat na die oorlog deur die Londense hok gegaan het, was Sepp Dietrich, 'n SS -generaal wat beskuldig is van maar nooit vervolg is vir die moord op Britse gevangenes in 1940. Alexander Skotland het deelgeneem aan die ondersoek van die SS- en Gestapo -mans wat 50 ontsnapte gevangenes vermoor het uit Stalag Luft III in 1944, in die nasleep van wat bekend geword het as die 'Great Escape'.  Die London Cage het in 1948 gesluit. 
Alexander Skotland het 'n naoorlogse memoires geskryf met die titel London Cage, wat in 1950 by die Oorlogskantoor ingedien is vir sensuur. Skotland is gevra om die boek te laat vaar en word gedreig met vervolging ingevolge die Wet op Amptelike Geheime, en beamptes van die Spesiale Tak het op sy huis toegeslaan. Die ministerie van buitelandse sake het daarop aangedring dat die boek heeltemal onderdruk moet word, aangesien dit persone sal help wat 'namens oorlogsmisdadigers roer'. In 'n beoordeling van die manuskrip deur MI5 word aangetoon hoe Skotland herhaaldelike oortredings van die Geneefse Konvensie van 1929 gedetailleer het, insluitend gevalle van gevangenes wat gedwing word om te kniel terwyl hulle om die kop geslaan word, tot 26 uur gedwing word om aandag te skenk en met dreiging met teregstelling gedreig te word. en ''n onnodige operasie'. Die boek is uiteindelik in 1957 gepubliseer na 'n vertraging van sewe jaar, en nadat alle inkriminerende materiaal opgestel is. 
In London Cage, Het Skotland beweer dat bekentenisse verkry is deur afwykings in die rekeninge van gevangenes in ag te neem. 'Ons was nie so dwaas om ons voor te stel dat kleingeweld, of selfs geweld van 'n sterker karakter, waarskynlik die resultate sou lewer wat ons verwag om met sommige van die moeilikste wesens van die Hitler -regime om te gaan nie.' 
Terwyl Skotland 'sadisme' ontken, het Skotland gesê dat dinge gedoen is wat 'geestelik net so wreed' was. Een "brutale en hardnekkige" gevangene, het hy gesê, is gedwing om kaal te trek en te oefen. Dit het hom 'heeltemal ontlont' en hy het begin praat. Gevangenes was soms gedwing om "die klok rond" te staan, en "as 'n gevangene wou plas, moes hy dit daar en dan in sy klere doen. Dit was verbasend effektief."  Skotland het geweier om die Rooi Kruis -inspeksies by die Londense hok toe te laat, omdat die gevangenes daar óf burgerlikes óf "misdadigers binne die gewapende dienste" was. 
In September 1940 het Guy Liddell, direkteur van die afdeling MI5 se teen -intelligensie B, gesê dat 'n beampte wat by die ondervraging teenwoordig was, vir hom gesê het dat Skotland die kakebeen van 'n gevange Duitse agent by die geheime ondervragingsentrum van MI5, kamp 020, geslaan het. Wulf Schmidt, bekend onder die kodenaam "Tate". Liddell het in 'n dagboekinskrywing gesê dat Skotland "TATE in die kakebeen geslaan het en ek dink hy het self een teruggekry." Liddell het gesê: "Afgesien van die morele aspekte van die saak, is ek oortuig dat hierdie Gestapo -metodes nie op die lange duur betaal nie." Liddell het gesê dat "Skotland vanoggend opgedaag het met 'n spuit met een of ander dwelm, wat vermoedelik die gevangene [Tate] sou laat praat."    Schmidt word daarna 'n dubbele agent teen die Duitsers as deel van die Double Cross System of double agents wat deur MI5 bedryf word. 
In 1943 het bewerings van mishandeling in die Londense hok gelei tot 'n formele protes deur Maxwell Knight, direkteur van MI5, by die minister van buitelandse sake.  Die aantygings is gemaak deur Otto Witt, 'n Duitse anti-Nazi wat ondervra is om te bepaal of hy namens die Duitse intelligensie optree. 
Tydens sy oorlogsmisdaadverhoor het SS Obersturmbannführer Fritz Knoechlein beweer dat hy gemartel is, wat Skotland in London Cage as 'n "lam bewering".  Volgens Knoechlein is hy gestroop, slaap ontneem, deur wagte geskop en honger gely. Hy het gesê dat hy verplig was om vier ure lank in 'n stywe sirkel te loop. Nadat hy by Alexander Scotland gekla het, beweer Knoechlein dat hy in koue water gedompel is, trappe afgestamp en geslaan is. Hy beweer dat hy gedwing is om langs 'n warm gasstoof te staan ​​voordat hy met koue water gestort word. Hy het beweer dat hy en 'n ander gevangene gedwing is om in sirkels te hardloop terwyl hulle swaar stompe gedra het.  "Aangesien hierdie marteling die gevolge was van my persoonlike klagte, sou enige verdere klagte sinneloos gewees het," het Knoechlein geskryf. 'Een van die wagte wat 'n ietwat menslike gevoel gehad het, het my aangeraai om nie meer klagtes te lewer nie, anders sou dit vir my erger word.' Hy het beweer dat ander gevangenes geslaan is totdat hulle gesmeek het om doodgemaak te word, terwyl sommige vertel is dat hulle kan verdwyn. 
Skotland het in sy memoires gesê dat Knoechlein glad nie in die Londense hok ondervra is nie, omdat daar genoegsame bewyse was om hom skuldig te bevind, en dat hy 'geen verwarrende dokumente wou hê waarmee hy van die net kon probeer draai nie'. Gedurende sy laaste aande by die hok, het Skotland gesê, het Knoechlein "half gek begin skree, sodat die wagte by die London Cage nie kon weet hoe om hom te beheer nie. In 'n stadium het die plaaslike polisie ingeroep om vra waarom so 'n gejaag uit die rustige Kensington Palace Gardens kom. " 
By 'n verhoor in 1947 van agtien Duitsers wat beskuldig is in die slagting van vyftig geallieerde gevangenes wat uit Stalag Luft III ontsnap het, beweer die Duitsers hongersnood, slaaptekort, "derde graad" ondervragingsmetodes en marteling deur elektriese skok. Skotland beskryf dit in sy memoires as 'fantastiese bewerings'. "Op meer as een stadium in die vyftig dae van stoeiery in die hofsaal sou 'n vreemdeling in sulke eienaardige sake vermoed het dat die aartsmisdadiger van hulle almal 'n Britse weermag se intelligensiebeampte was, bekend as kolonel Alexander Skotland." 
Skotland het die bewerings tydens die verhoor ontken. In London Cage hy sê dat hy 'baie ontsteld was ... oor die konstante fokus op ons vermeende tekortkominge by The Cage, want dit het vir my gelyk asof hierdie vervaardigde verhale van wreedheid teenoor ons Duitse gevangenes vinnig die belangrikste nuusitem word, terwyl die brutale lot van die vyftig RAF -offisiere het die gevaar geword om 'n ou geskiedenis te word. "