Antibes gesien deur skilders - Interessant
Antibes gesien deur skilders
Skulpvisvissers in Antibes.
Die vuurtoring van Antibes.
Titel: Skulpvisvissers in Antibes.
Skrywer: ZIEM Félix (1821 - 1911)
Afmetings: Hoogte 12 - Breedte 20
Prentverwysing: 09-512534 / P.P.D.332
Titel: Die vuurtoring van Antibes.
Skrywer: SIGNAC Paul (1863 - 1935)
Afmetings: Hoogte 46 - Breedte 55
Prentverwysing: 04-006992 / INV3538
Die Franse Riviera en die skilders
Vanaf die tweede deel van die XIXe eeu, het baie Franse skilders probeer om die dorpe, dorpe en landskappe in die suidooste van die land voor te stel. Soos met Italië vantevore, is die 'reis' na die Suide 'n belangrike stap in die loopbaan en ontwikkeling van kunstenaars. Werk met lig en kleure; toenemend gewilde suidelike en soms "regionalistiese" temas; die teenwoordigheid van 'n uiters welgestelde kliënte van Engelse en Russe op vakansie: die Marseille-streek en nog meer die Côte d'Azur word hoogs beeldend.
Die klein dorpie Antibes is 'n goeie voorbeeld van hierdie verskynsel sedert die 1840's deur baie van die beroemdste skilders behandel, soos die twee beelde wat hier bestudeer is, aandui. Deur 'n interessante variasie oor dieselfde tema aan te bied (die baai en die vuurtoring van Antibes), Skulpvisvangers in Antibes, tekening deur Félix Ziem, wat dateer uit die tweede deel van die XIXe eeu en Antibes-vuurtoring'n skildery van Paul Signac uit 1909 stel ons uiteraard in staat om sekere beeldmutasies te begryp. Maar deur hierdie ware artistieke en simboliese 'skoolsak' wat Antibes geword het, bied hulle ook die geleentheid om die evolusie van voorstellings verbonde aan die Côte d'Azur tussen 1850 en 1910 te ontleed.
Félix Ziem (1821-1911) het sy loopbaan met tekenwerk begin, veral bekend vir sy talle voorstellings van Marseille en Martigues (waar hy selfs 'n werkswinkel in 1860 geopen het). Die manier en tema (die Côte d´Azur streng gesproke en nie die Var of die Bouches du Rhône wat daarna bevoorreg sal wees nie) van Skulpvisvangers in Antibes dui op 'n redelike vroeë werk (tussen 1850 en 1870). Die beeld is redelik eenvormig en bevat 'n toneel waar vier figure (op die voorgrond) skulpe in die sand versamel en tussen die alge wat deur die eerste golwe ingebring word. Die kunstenaar bevoordeel 'n standpunt wat 'n wye perspektief open op die baai, die see (ons kan in die verte beskeie bote raai) wat saamsmelt met die lug en die wasige wolke aan die horison. Op die agtergrond aan die regterkant lyk die vuurtoring ook amper ontwykend, wazig en onduidelik. Die lig en die atmosfeer word skaars versterk deur die paar helder vlekke (vissersklere), winterkleurig, beide bleek en grys.
A Antibes-vuurtoring baie anders deur Paul Signac in 1909 voorgestel, aangesien sy doek, sonder om presies binne die pointillisme te val, saam met Seurat, een van die mees illustere verteenwoordigers, 'n redelike moderne en oorspronklike behandeling bied. Hier word die kleure nie gemeng nie, maar saamgestel deur klein aanrakinge, volgens die proses van 'verdeling'. In 'n atmosfeer van redelik helder mauves kry die landskap (saamgestel uit die vuurtoring op die agtergrond, die heuwels op die agtergrond, die see en die boot op die voorgrond) 'n sterk poëtiese suggestie: vaag, maar baie helder; misterieus sonder om onderdrukkend te wees; weemoedig en tog sonskyn, vreugdevol en rustig.
Van die Barbizon-skool tot die neo-impressionisme
Nogal nugter, Skulpvisvangers in Antibes roep die landskap en die "natuurkundige" aar van Ziem op, waardeur hy 'n tyd lank verbonde was aan die Barbizon-skool. Getrou aan die voorskrifte van John Constable, maak hy Antibes hier 'na die natuur', en bevoordeel 'n 'eenvoudige en alledaagse' toneel. Byna verrassend kies hy 'n winterdag: ver van die suide in sy "tipiese" liggies en kleure, bied hy 'n byna Nederlandse of Engelse blik op Antibes (die tuine uit die noorde is die primêre verwysing na Skool).
Terwyl sekere audacities van die neo-impressionisme deur Signac geteoretiseer word, soos die verdeling van toon en die "optiese mengsel" van gekleurde tikkies (die mengsel van kleure word slegs gedoen deur die blik van die toeskouer) Die Antibes-vuurtoring Dit roep egter 'n meer verwagte Côte d'Azur op, Antibes vind al sy Mediterreense elemente hier. Behalwe vir die beeldskone behandeling, relatief nuut (dit pas nog steeds in die impressionistiese erfenis), verstaan ​​ons dat Antibes nou bekend en geanker is in die denkbeeldige as 'klassiek' deur baie voorstellings. 'n voorbeeld van 'n 'suidelike landskap'.
barbizon (skool van)
BOERER Marc, Die uitvinding van die Côte d'Azur. Winter in die Suide, La Tour d'Aigues, Editions de l'Aube, 2002. CACHIN Françoise, Signac, katalogus raisonné van geskilderde werke, Parys, Gallimard, 2000. GOUJON Jacques, Honderd jaar toerisme in Frankryk, Parys, éditions du Recherches-Midi, 1990. HILD Eric, Bestudeer die tekenwerk van Félix Ziem, Hyères, magistertesis in kunsgeskiedenis, 1976. SIGNAC Paul, Van Eugène Delacroix tot neo-impressionisme, Parys, Editions Hermann, 1898.
Alexandre SUMPF, "Antibes gesien deur skilders"
Barbizon-skool: 'n Groep skilders het hulle in die jare 1840-50 in Barbizon, in die bos van Fontainebleau, gevestig. Hulle wy hulle hoofsaaklik aan landskapskilderye en die Impressionisme. Die bekendste is Camille Corot, Charles-François Daubigny, Jean-François Millet en Théodore Rousseau.