Jubal Early - Geskiedenis Podcasts - 2021
Jubal Anderson Early is gebore in Franklin County, Virginia, op 3 November 1816. Nadat hy in 1837 aan die Amerikaanse Militêre Akademie by West Point afgestudeer het, het hy by die Amerikaanse weermag aangesluit en sien hy optrede in die Seminole-oorlog (1838-42) en die Mexikaanse Oorlog (1846-1848).
Nadat hy die Amerikaanse weermag verlaat het, het hy vroeg advokaat geword in Rocky Mount, Virginia. Vroeg was hy 'n teenstander van afstigting, maar toe Virginia die Unie verlaat, maar met die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog aanvaar hy die bevel oor die 24ste Virginia Infanterie. Hy het hierdie regiment by Bull Run gelei nadat hy daarna tot die rang van brigadier -generaal bevorder is.
Vroeg in Antietam en Fredericksburg goed geveg en op 23 April 1863 tot generaal -majoor bevorder. Hy het sy troepe by Chancellorsville, Gettysburg en die Wildernis gelei.
In Junie 1864 verslaan Early suksesvol generaal -majoor David Hunter in Shenandoah Valley. Robert E. Lee stuur hom daarna met 14 000 man noordwaarts in 'n poging om troepe uit Grant se weermag af te trek. Generaal -majoor Lew Wallace kom vroeg by die Monacacy -rivier teë, en hoewel hy verslaan is, kon hy sy vordering na Washington vertraag. Early se pogings om die ringforte rondom die stad deur te breek, het misluk. Abraham Lincoln, wat die aanval van Fort Stevens aanskou het, het die eerste president in die Amerikaanse geskiedenis geword wat in sy amp optree.
In Augustus 1864 het die Unie -weermag nog 'n poging aangewend om beheer oor die Shenandoah -vallei te neem. Philip Sheridan en 40 000 soldate het die vallei binnegekom en gou troepe teëgekom onder leiding van Early wat pas uit Washington teruggekeer het. Na 'n reeks geringe nederlae het Sheridan uiteindelik die oorhand gekry. Sy manne verbrand en vernietig enigiets van waarde in die omgewing en nadat hulle vroeg in 'n ander grootskaalse geveg op 19 Oktober verslaan het, het die Unie-leër beheer oor die Shenandoah-vallei geneem.
Toe Early hoor dat Robert E. Lee oorgegee het aan Ulysses S. Grant in Appomattox, is hy na Mexiko. Hy het ook in Kanada gewoon voordat hy teruggekeer het na die regte in Lynchburg.
Sy herinneringe, Outobiografiese skets en vertelling verskyn in 1866. Vroeg het hy as president van die Southern Historical Association gehelp om die militêre reputasie van Robert E. Lee, Thomas Stonewall Jackson, James Jeb Stuart en ander generaals in die Konfederale Weermag te bevorder. Jubal Anderson Early is op 2 Maart 1894 in Lynchburg, Virginia, oorlede.
Jubal Early - Geskiedenis
Die Hollingsworth - Parkins -begraafplaas is 'n ou begraafplaas van die Quaker, net langs Jubal Early Drive agter die PolyOne -aanleg. Dit is een van die oudste (indien nie die oudste) bestaande begraafplase in die stad Winchester.
Om die belangrikheid van hierdie begraafplaas te waardeer, moet u 'n bietjie verstaan ​​van die families Hollingsworth en Parkins en die belangrikheid daarvan vir die vroeë geskiedenis van Winchester en die omliggende omgewing.
Abraham Hollingsworth was 'n Quaker wat in 1686 in Delaware gebore is. Hy het ongeveer 1729 na hierdie gebied gekom en hom gevestig in die gebied genaamd Shawnee Springs waar sy seun, Isaac Hollingsworth, in 1754 'Abram's Delight' gebou het. Familietradisie sê dat Abraham Hollingsworth het sy grond drie keer betaal: "Eerstens 'n koei, 'n kalf en 'n stuk rooi lap aan die Shawnee -Indiane: daarna 'n som geld aan die agent van die koning en laastens 'n som geld aan Lord Fairfax." Abraham en sy gesin was lede van die Hopewell Friends Meeting, wat in 1734 gestig is. Hopewell is in Frederick County naby Clearbrook geleë. Die Hollingsworth -gesin het 'n meelmeul naby die bronne gestig en was besig met baie ander ondernemings.
'N Ander prominente Quaker -gesin gedurende hierdie era was die Parkins -gesin. Isaac Parkins het in 1735 1,425 hektaar in drie stukke verkry. Een terrein van 725 hektaar sluit die begraafplaas en die ligging van die Parkins -gesinshuis in, wes van die begraafplaas in die huidige Valley Avenue op die suidwestelike hoek van Jubal Early Drive en Valley Avenue. Hierdie groot baksteenhuis (wat nie meer staan ​​nie) is 'Milltown' en later 'Willow Lawn' genoem.
Toe Frederick County in 1743 gestig word, het Isaac Parkins baie prominent geword in sy aangeleenthede en dien hy as justisie en lid van die House of Burgesses. Hy het 'n saagmeule en twee meelmeulens opgerig. Die Parkins -gesin was 'n belangrike bydrae tot die stigting van Center Friends Meeting, wat eers naby die Parkins -gesinshuis geleë was. Die sentrum is in 1819 verder na Winchester verskuif. Naby die oorspronklike plek van Center Meeting was nog 'n klein begraafplaas wat in 1961 na Hopewell verskuif is.
John Parkins het die begraafplaas verlaat vir die gebruik van Quakers in 1815. Sy testament, gedateer 5 Mei 1815, lui:
Die grootste grafmerker in die Hollingsworth - Parkins -begraafplaas is die van Isaac Hollingsworth. Dit is egter nie die Isak wat die seun van Abraham was nie. Hierdie Isak was 'n neef en is 'n paar geslagte later. Hierdie Isaac was die seun van Zebidae Hollingsworth en Lydia Allen. Hy is gebore in 1771 en oorlede in 1842. Hy trou met Hannah Parkins wat ook daar begrawe is. Sommige van die ander familiename van diegene wat in die begraafplaas begrawe is, is Lytle, Brown, Smith, Richards, Neill en Gilkison. By die Handley -argief is 'n lys van al die grafte wat uit 'n begraafplaas -sensus in 1931 geneem is.
Die begraafplaas, wat ongeveer 'n kwart akker beslaan, was tussen die Hollingsworth- en die Parkins -gesinshuise geleë. Die begraafplaas was jare lank afgesonder en die enigste toegang was om langs Papiermeulweg met die spoor te loop. Toe Jubal Early Drive in die 1990's gebou is, het die begraafplaas baie meer toeganklik geword.
Dit blyk dat daar na die middel van die 1800's min begrawe in die Hollingsworth - Parkins -begraafplaas was. Baie familielede het teen daardie tyd weggetrek en daar was ander Quaker -begraafplase in die omgewing, waarvan die grootste by Hopewell was. Gedurende die 1800's het die Henry -gesin 'n deel van die omliggende grond bekom en soms sien u verwysings na die Hollingsworth - Parkins - Henry begraafplaas.
Die muur rondom die begraafplaas is omstreeks 1930 gebou om 'n ouer klipmuur wat agteruitgegaan het, te vervang. Toe hierdie muur gebou is, was daar geen opening vir 'n hek ingesluit nie. In plaas daarvan is trappe, 'n 'styl' genoem, in die muur ingebou. Sedertdien het die agterste hoek van die muur gesink en 'n opening gemaak, sodat dit moontlik is om die begraafplaas binne te gaan sonder om teen die muur te klim. Die voet in die begraafplaas is gevaarlik, so besoekers moet baie versigtig wees.
Teen die vroeë negentigerjare is die begraafplaas verwaarloos en baie van die graftekens is beskadig. Vanweë die geïsoleerde ligging was die begraafplaas toegegroei en nie gereeld onderhou nie. In 1995 het 'n plaaslike Boy Scout as deel van 'n Eagle Scout -projek 'n uitgebreide opknapping onderneem. Destyds is 'n gedenkplaat aan die muur vasgemaak wat die begraafplaas aandui. Sedertdien het vrywilligers die begraafplaas onderhou en baie van die grafmerkers is herstel. In 1996 is die begraafplaas formeel aan die kurators van Hopewell Monthly Meeting en Winchester Center Monthly Meeting van die Society of Friends gestuur.
Jubal Anderson Early is op 3 November 1816 gebore in Rocky Mount, Franklin County, Virginia, die seun van Joab Early, 'n prominente boer en politikus, en Ruth Hairston, wie se familie baie slawe besit. Hy studeer aan die United States Military Academy in West37 in 1837, agtiende in 'n klas wat ook toekomstige generaals van die Unie, Joseph Hooker en John Sedgwick, insluit. Hy was 'n tyd lank 'n klasmaat van die toekomstige Konfederale generaal Lewis A. Armistead, wat in 1836 uit West Point bedank het nadat hy 'n bord oor die kop van Early gebreek het.
Nadat hy 'n kommissie in die 3de Amerikaanse artillerie ontvang het, dien Early kortliks in die andersins lang en duur Tweede Seminole -oorlog (1835-1842) in Florida. Hy bedank uit die weermag op 31 Julie 1838 om regte te studeer, en begin sy praktyk in Rocky Mount in 1840. Die jaar daarna verteenwoordig hy Franklin County vir 'n termyn in die Huis van Afgevaardigdes (1841-1842) as lid van die Whig Party, en in 1843 word hy aangestel as sy prokureur in die land van die Gemenebest, wat tot 1852 dien. wat hom die res van sy lewe sou teister.
Early, 'n afgevaardigde van die Virginia -konvensie van 1861, was 'n vasberade Unionis, moontlik vanweë sy land se band met tabakhandel met die Noorde, en sy versigtigheid het hom die bynaam "the Terrapin van Franklin gegee. " Hy het geglo dat die entoesiasme vir afstigting was kortsigtig en sou waarskynlik tot oorlog lei, en hy het aangevoer dat die regte van Suid-Afrikaners wat nie slawe besit nie, net so beskermend is as die regte van diegene wat dit wel het. Hy het teen afstigting gestem en met die hoop, en later geskryf, dat die botsing van wapens selfs dan vermy kon word.
Vroeg in die burgeroorlog
In 1861 het Early as kolonel in die Konfederale State se leër die 24ste Virginia -infanterie beveel. Hy word gou tot brigadier -generaal bevorder nadat hy dapperheid in die Eerste Slag van Bull Run getoon het. Vroeër in talle groot veldslae gestry en het die aandag getrek van Robert E. Lee, wat sy aggressiwiteit waardeer en hom sy "Slegte Ou Man" noem. Vir sy troepe was hy egter bekend as 'Old Jube' of 'Old Jubilee'.
Vroeg is hy gewond tydens die Slag van Williamsburg, en nadat hy herstel het, was hy onder bevel van generaal -majoor Thomas J. "Stonewall" Jackson, waar hy in die gevegte van Fredericksburg, Chancellorsville en Gettysburg geveg het. In 1864 is Early gestuur om die Unie -magte in die Shenandoah -vallei te beveg. Hy vertraag 'n inval in Washington en rus sy manne vir twee dae, wat die Unie in staat stel om hul verdediging te versterk. Terwyl generaal George Washington in paniek was, het Early se troepe wel aan die buitewyke van die hoofstad gekom, waar Abraham Lincoln gekyk het hoe 'n paar skermutselings tussen die twee magte plaasvind. In Oktober 1864, tydens die Slag van Cedar Creek, het Early 'n verrassingsaanval op die Unie -magte gedoen en 'n oorwinning geëis, maar 'n vertraging het die magte van die Unie tyd gegee om dieselfde middag te hergroepeer en terug te keer na oorwinning. Lee onthef hom van sy bevel nadat Early se arm in Maart 1865 byna vernietig is in Waynesboro, Virginia.
As bevelvoerder van die Confederate Army of the Valley, het Jubal Early die uniemagte in 1864 tydelik uit die Shenandoah verdryf - en Washington, DC self bedreig - voordat hy verslaan is in 'n reeks gevegte wat 'n hoogtepunt bereik het by Cedar Creek.
Jubal Early studeer aan West Point in 1837. Hy was bevelvoerder oor die 24ste Virginia Infanterie tydens die uitbreek van die burgeroorlog, waar hy pragtig presteer en vinnig deur die geledere beweeg.
Tydens die Tweede Slag van Winchester, 14-15 Junie 1863, lei Early sy afdeling op 'n flankerende optog vanaf Bowers Hill, net suidwes van Winchester, noord na West Fort, 'n afstand van byna tien myl. Early se flankmars en aanval op Unie -troepe by West Fort op 14 Junie het Konfederale magte in staat gestel om die federale troepe onder generaal Robert H. Milroy te verpletter.
Ons het Abe Lincoln soos 'n hel geskrik.
Na die Tweede Slag van Winchester dien hy met lof in die Army of Northern Virginia en keer terug na die Shenandoah-vallei in Junie 1864. Hy het die unie-generaal David Hunter se mag middel Junie van Lynchburg, Virginia, verdryf. Vroeg daarna deur die vallei en oor die Potomac gedruk tot binne sig van die koepel van die hoofstad van die Verenigde State. Op 24 Julie 1864 verslaan Early die Federale mag onder generaal George Crook tydens die Tweede Slag van Kernstown.
Sy Vallei -veldtog was 'n groot sukses, maar op 19 September 1864 ontmoet Early die oorweldigende numeriese krag van generaal Philip H. Sheridan. Alhoewel die manne van Early die hele dag hardnekkig baklei het, het Sheridan uiteindelik die oorhand van Early gekry. Sheridan het Early nog twee keer verslaan: op Fisher's Hill op 22 September, en daarna in die Slag van Cedar Creek op 19 Oktober. Early het vroeg in Maart weer te kampe met Sheridan in Waynesboro, Virginia, maar het 'n finale nederlaag gekry.
Generaal Early het in 1889 na Winchester teruggekeer om tydens die Confederate Memorial Day -seremonie te spreek. In sy toespraak op die Stonewall -begraafplaas vertel hy van sy nederlaag tydens die Derde Slag van Winchester en die moed van sy soldate. Hy bedank die vroue van Winchester en die Shenandoah -vallei vir hul toewyding aan die Konfederasie.
Na die oorlog keer hy terug na sy regspraktyk in Lynchburg, Virginia, en word hy die eerste president van die Southern Historical Society. 'Old Jube', soos hy gereeld genoem is, is in 1894 oorlede.
Stoor 'n slagveld
Maak 'n verskil en help om die historiese slagvelde van die vallei te bewaar
10 000 kavalleries teen vier
Middel Februarie, terug in Virginia, het Custer uitgevind wat sy volgende reis sou wees, toe hy 'n nuwe opdrag van Sheridan ontvang het. Grant het die afgelope vier maande Sheridan aangemoedig om die Virginia Central Railroad in Charlottesville te sny en ooswaarts na Richmond te beweeg om die agterkant van Robert E. Lee se lyne in Petersburg te bedreig. Met verwysing na slegte weer, Mosby se guerrilla's en die (onwaarskynlike) bedreiging van Konfederale versterkings in die vallei, het Sheridan vertraag. Grant, wat nog koppiger was as Sheridan, het volgehou en 'n nuwe stel bevele aan sy ondergeskikte gestuur. Sheridan sou die spoorlyn en die James River -kanaal vernietig, Lynchburg vang en dan terugkeer na Winchester of skakel met genl.maj. William T. Sherman se weermag in Noord -Carolina. Sheridan sou gehoorsaam wees - maar net tot op 'n sekere punt.
Met dagbreek op 17 Februarie 1865 breek Sheridan kamp by Winchester en ry suidwaarts met twee volle kavalleriedivisies, 'n gedeelte artillerie en 'n lang trein voorraadwaens, pontons, ambulanse en mediese waens. Elke soldaat het vyf dae rantsoene vir homself uitgereik, 30 pond voer vir sy perde en 75 rondes ammunisie. Inwoner van Winchester, Emma Reily, kyk hoe die indringers vertrek. 'Ek was een van die wonderlikste brille wat ooit gedink kan word terwyl hulle vertrek,' het sy geskryf. '10 000 ruiters wat by ons huis verbyloop, vier op die hoogte, volledig toegerus in elke detail. Die perde, wat al so lank in die winterkwartiere was, is hoog gevoer en gebraai en gevryf totdat hul jasse soos satyn blink. Elke man het 'n nuwe saal, toom en rooi kombers gehad, en al hul toebehore, soos swaarde, gordels, ens., Blink soos goud. Dit was 'n wonderlike gesig, wat ure verbygegaan het. "
Terug by Staunton was Jubal Early nie so opgewonde oor die vertrek van die Federals nie. Omdat hy Sheridan teen hierdie tyd nog maar net te goed geken het, het die Konfederale bevelvoerder met reg aangeneem dat die vyandelike beweging nuwe gevegte voorgehou het. Spioene in Winchester en soldate wat waarnemingsposte op die nabygeleë Massanuttenberg beman, het reeds tekens van die naderende Unie -opmars opgespoor. Die konfederale privaat Henry Berkeley het sy bevelvoerende generaal se vrese in sy dagboek opgesom. "Ons hoor dat die Yanks 'n baie groot kavalleriemag by Winchester versamel en na verwagting die dal sal opkom sodra die weer dit toelaat," het Berkeley geskryf. 'Ek sien nie hoe dit moontlik is vir ons klein mag om teen hulle op te kom nie. Ons is slegs 1 500, hulle is 15 000. Hulle sal ons oorloop deur die gewig van getalle. Wie sal oorbly om die verhaal te vertel? "
Soos dit was, het Berkeley die krag van die Federale met 'n derde oorskat, maar sy vrese is deur Early gedeel. Die hele winter het die generaal gebroei oor sy drie nederlae, veral die verlore geleentheid by Cedar Creek. Vroeër het Early sy eie mislukking op sy manne blameer en by Robert E. Lee gekla: "Ons het 'n heerlike oorwinning in ons greep gehad en dit verloor deur die onbeheerbare geneigdheid van ons manne om plundering." Omdat hy sy eie vertraging, selfs na Gordon se aansporing, om die aanvanklike aanval op te volg geïgnoreer het, het hy sy eie daaropvolgende terugtog die skuld gegee vir "paniek wat veroorsaak word deur 'n kranksinnige angs om geflankeer te word en 'n skrik vir die vyand se kavalerie." Die terreur - of ten minste die vrees - was goed verdien. Twee keer tevore was die Konfederate by Winchester en Fisher's Hill buite die flank, en hul eie kavallerie is op Tom's Brook laat woel. Die gewone Konfederale voetsoldaat het goeie rede om die blou-bedekte Unie-ruiters te vrees, wat nie dieselfde vrees vir hul rebelle-eweknieë gehad het nie.
Jubal Early was 'n senior Konfederale generaal tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Vroeg is waarskynlik bekend vir sy gewaagde aanval op Washington DC teen die einde van die oorlog wat paniek in die hoofstad veroorsaak het en daartoe gelei het dat president Lincoln beveel het dat General Grant troepe van die Unie na die stad stuur om Early te verslaan.
Jubal Early is gebore op 3 November 1816 in Franklin County, Virginia. Hy is in 1833 opgeneem in die Amerikaanse Militêre Akademie by West Point en studeer in 1837. Na sy gradeplegtigheid het Early by die 3de Amerikaanse artillerieregiment aangesluit. Vroeg bedank sy kommissie in 1838 en neem die reg waar hy naam maak as aanklaer. Vroeg terug na die weermag van 1846 tot 1848 toe hy in die Mexikaans-Amerikaanse oorlog geveg het, voordat hy met sy regsloopbaan voortgegaan het.
Met sy suidelike agtergrond, sou verwag word dat Early die idee van afstigting ondersteun het sodra al die verskillende kwessies wat uitgeloop het op die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog na vore gekom het. Dit is in werklikheid nie die geval nie. Teen April 1861 het dit duidelik geword dat Amerika op pad was na 'n burgeroorlog. Toe Virginia egter 'n byeenkoms gehou het om die standpunt van die staat te bespreek oor wie se kant dit was, het Early hom uitgespreek teen die uittrede van die Unie. Wat sy gedagtes verander het, was Lincoln se oproep om 75 000 vrywilligers uit die Noorde om die rebelse element in die Suide te onderdruk. Hierdie Early kon dit nie aanvaar nie, en hy het by die Virginia Militia aangesluit met die rang van brigadier -generaal. Sy taak was om drie regimente in te samel om die staat te verdedig. Vroeg is bevel gegee oor die 24ste Virginia Infanterie en die rang van kolonel in die Konfederale Weermag.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog het Early hoofsaaklik geveg in die sogenaamde Eastern Theatre. Sy eerste groot veldtog was die Eerste Slag van Bull Run in Julie 1861. Daar word algemeen aanvaar dat Early goed geveg het tydens hierdie geveg. Early het ook manne beveel tydens die grootste en beroemdste gevegte van die Amerikaanse burgeroorlog - Antietam, Gettysburg, Fredericksburg, ens. - en manne onder bevel van die vroeë gevange geneem York in Pennsylvania, die grootste uniedorp wat tydens die Amerikaanse burgeroorlog deur die Konfederasie verower is. Mans onder sy bevel het ook die Susquehanna -rivier bereik - die verste ooste in Pennsylvania wat enige Konfederale troepe tydens die oorlog gekry het.
Early se reputasie vir dapperheid in die veld en vasberade benadering het hom die liefde en bewondering van die soldate wat hy beveel het, gewen. Hy het die bynaam 'Old Jube' gekry. Senior bevelvoerders soos Robert E Lee en 'Stonewall' Jackson respekteer ook sy gevegsgeesdrif. Early was egter minder gewild onder junior offisiere onder sy bevel, aangesien hy kort van humeur was en hulle gereeld blameer vir besluite wat hy geneem het wat nie geslaag het nie. Terwyl Early dapper was op die gebied van die geveg - hy is in 1862 in Williamsburg gewond en sy manne in die geveg gelei het - het hy sy militêre mislukkings elders gehad. Vroeër het hy nooit die kuns bemeester om 'n groot aantal mans akkuraat te beweeg tydens 'n geveg nie, aangesien sy navigasievaardighede op die slagveld swak was. Maar dit was as 'n aggressiewe aanvallende bevelvoerder dat hy roem gevind het. Hierdie vroeë vertoon op Antietam, Cedar Mountain en Fredericksburg. Sy leierskapsvaardighede en algemene gewildheid onder sy manne het ook promosie meegebring en teen Januarie 1863 beklee Early die rang van generaal -majoor.
In 1864 beveel Lee Early om Unie -magte uit die Shenandoah -vallei te verwyder ter voorbereiding op 'n aanval op Washington DC. Lee het gehoop dat Lincoln, met die kapitaal van die Unie bedreig, Grant sou beveel om duisende Unie -troepe terug te trek om die hoofstad te verdedig en sodoende die konstante druk op die Konfederale magte te verlig - veral van mans onder bevel van William Sherman en Grant self. Early se 'Valley Campaign' het goed begin, maar hy het toe 'n fundamentele fout begaan. In plaas daarvan om sy manne dringend vorentoe te stoot na Washington, gee Early hulle twee dae rus van 4 Julie tot 6 Julie. Alhoewel dit sy mans in staat gestel het om te rus en te herstel, het dit Grant tyd gegee om mans na Washington te verhuis. Vroeër is die Slag van Monocacy verder vertraag en kon hy slegs aan die buitewyke van die stad kom. Die teenwoordigheid van sy leër naby die stad het egter paniek veroorsaak. Teen 12 Julie het dit vir Early duidelik geword dat hy nie oor voldoende manne beskik om die stad in te neem wat nou deur duisende troepe van die Unie verdedig is nie, en hy trek terug na Virginia. Grant en Lincoln het egter steeds geglo dat Early se mag 'n gevaar vir Washington inhou en 'n bevel is aan generaal -majoor Philip Sheridan gegee dat Early verslaan moes word. Wat in die Shenandoah-vallei ontstaan ​​het, was 'n mini-weergawe van Sherman se 'Total War' in Georgië. Sheridan het baie plase en boerderytoerusting vernietig sodat hulle nie die voortgesette bewegende weermag van Early kon voorsien nie. Een soldaat wat die resultate gesien het, het geskryf dat 'n groot deel van die vallei 'verwoes is'.
Die aanval op Early bereik 'n hoogtepunt in die Slag van Cedar Creek op 19 Oktober 1864. Early se weermag het goed gevaar aan die begin van die geveg. Wat daarna gebeur het, is nie heeltemal bekend nie. Vroeër later vir Lee in kennis gestel dat sy manne honger en uitgeput is en dat hulle die rye gebreek het, na die voormalige kwartiere van die Unie -leër gegaan het wat hulle teruggedruk het en dit deur die kos en drank geroof het. Daarom was hulle heeltemal onvoorbereid op 'n offensief deur Sheridan se manne later die middag en het hulle die stryd verloor. 'N Ondergeskikte offisier van Early's, John Gordon, het egter later geskryf dat dit Early self was wat sy manne beveel het om ses uur lank op te staan, waartydens hulle voedsel en ander broodnodige voorrade gevind het. Early beweer dat sy manne dissipline verloor het en hul eie geledere verbreek het. Gordon het beweer dat dit Early was wat hulle beveel het om op te staan. Hoe dan ook, hulle was onvoorbereid op die middagaanval en het die stryd verloor.
Die meeste van die manne van Early het teruggetrek om by Lee's Army of Northern Virginia aan te sluit. Vroeg het sommige van sy manne in die vallei gebly om die magte van die Unie daar te belemmer. In Maart 1865 het Early 'n nederlaag op Waynesboro gely en Lee het Early onwillig van sy bevel onthef, omdat hy geglo het dat Early nie meer inspirerende leierskap kon bied nie.
Early aanvaar die oorgawe op 9 April 1865 nie en vlug na Texas waar hy die stryd wil voortsit. Toe dit duidelik word dat die magte van die Suide ernstig verswak is, het hy na Mexiko, Kuba en daarna Kanada gegaan. Terwyl hy in Toronto was, het Early sy memoires geskryf, wat konsentreer op die Valley -veldtog: "A Memoir of the Last Year of the Independence of War, in the Confederate States of America". Eerder as om die oorlog as 'n burgeroorlog te beskou, beskou Early dit as 'n oorlog van suidelike onafhanklikheid uit die noorde.
Jubal Early het in 1868 'n presidensiële kwytskelding gekry en in 1869 na Virginia teruggekeer waar hy sy loopbaan in die regte hervat het. Diegene wat nog steeds geglo het in waarvoor die Suide geveg het, het rondom hom saamgedrom en hy het 'n voorstander geword van die 'Lost Cause' -beweging. Alhoewel dit duidelik was dat die Suide nie na 1865 militêr die stryd aangesê het nie, het Early en sy talle ondersteuners geglo dat hulle 'n plig het om die wêreld te vertel van die Amerikaanse burgeroorlog vanuit hul oogpunt.
Stop Jubal vroeg
Die boodskap van die oorlogsekretaris kom tot die punt.
"Mnr. President, daar word berig dat die vyand vorder na Tenallytown en Seventh street road, "skryf Edwin M. Stanton aan Abraham Lincoln. 'Hulle is groot en het ons Kavallerie teruggedryf. Ek dink dit is beter om vanaand die stad in te kom. "
Laat op die aand van 10 Julie 1864, het Stanton se waarskuwing gelei deur 'n ontwikkeling wat net weke tevore ondenkbaar gelyk het: 'n Konfederale mag van ongeveer 15 000 troepe, wat in die Shenandoah -vallei marsjeer en dan oos deur Maryland, het die buitewyke van die District of Columbia en dreig om na die hoofstad van die Verenigde State te trek.
Stanton het kennis geneem van 'n gemeenskap noord van die stad Washington en 'n belangrike deurpad wat die hoofstad met die noorde verbind. Maar sy onmiddellike bekommernis was baie meer betekenisvol. Lincoln en sy gesin, wat die onderdrukkende hitte van Washington vermy het, het die somer by hul huisie by die Soldiers 'Home drie myl noord van die Withuis deurgebring. Aangesien Rebelle onder bevel van luitenant -generaal Jubal Early gevorder het na die noordelike dele van die hoofstad, was die veiligheid van die Lincolns in gevaar, weg van die Executive Mansion.
Baie hang in die weegskaal toe die president voldoen aan die pleidooi van Stanton. Behalwe dat die beleërde Rebelle 'n verstommende militêre triomf gegee het na 'n bestendige reeks terugslae, het 'n suksesvolle aanval op Washington belowe om die politieke fondamente van die Noordelike oorlogspoging omver te werp deur Lincoln se herkiesingsvooruitsigte te laat sterf.
Die Lincoln -administrasie was veral kwesbaar in die somer van 1864. Die Army of the Potomac, diep in Virginia, is deur 'n desperate vyand vasgeval in 'n reeks bloedige verbintenisse. Net in Mei, toe unie- en rebellemagte in die gevegte van die Wilderness and Spotsylvania Court House verstrengel geraak het, het die noordelike slagoffers 44 000 getel, met min te toon vir hierdie enorme opoffering.
Namate die offensief van die Unie in Virginia tot stilstand gekom het, het die verset teen Lincoln se bestuur van die oorlog toegeneem. "Copperhead" -demokrate wat vrede met die Suide bevoordeel het, het meer uitgesproke geword. Die onluste deur Ierse immigrante het die jaar tevore in New York uitgebreek, maar anti-oorlogsgevoelens het hoog geloop, selfs in die Republikeinse hart van die Ou Noordwes. In die oostelike setelstad Charleston in die oostelike Illinois, nie ver van waar Lincoln se stiefma gewoon het nie, het Copperheads en soldate teruggekeer na hul regimente einde Maart. Die geveg, wat nege dood en 12 gewond gelaat het, was slegs een van verskeie sulke voorvalle wat in die omgewing ontplof het.
'Ons het nog altyd geglo', het die Joliet, Ill., Sein verklaar, "dat hierdie oorlog deur die Republikeinse party aangevoer is en deur die party gevoed en aan die lewe gehou is." Namate die oorlog voortgesit het, het dit gelyk asof hierdie oortuiging veld wen.
Ook in Republikeinse kringe het ontevredenheid met Lincoln hoog geloop. In wat beskou is as 'n slag vir die radikale vleuel van die party, bedank die tesourie -minister, Salmon P. Chase van Ohio, een van Lincoln se mededingers vir die Republikeinse presidensiële nominasie in 1860, einde Junie. 'Daar was twee elemente in die kabinet, die konserwatiewe en die radikale. Dit was in 'n oorlog, soos altyd, onder alle omstandighede en op alle plekke, "het die Emporia, Kan. Nuus geskryf het. 'Aan die hoof van laasgenoemde het mnr. Chase gestaan.'
Kort voordat Republikeine in Baltimore vergader het om Lincoln vir 'n tweede termyn aan te wys, het die party se presidentskandidaat in 1856, John C. Frémont, die benoeming aanvaar van 'n rump -konvensie van Republikeinse radikale en Copperheads wat verenig was in hul opposisie teen die president. Intussen het George B. McClellan, nog steeds baie gewild, ondanks die feit dat hy in 1862 as bevelvoerder van die Army of the Potomac ontslaan is, bereid om die Demokratiese benoeming vir president te ontvang tydens die party se kongres in Augustus in Chicago.
Met die sentiment teen die oorlog wat toeneem en die Republikeine demoraliseer en verdeeld is, kyk die Demokrate vooruit na die herfsverkiesings en ruik na oorwinning. Robert E. Lee, neergeval teen Ulysses S. Grant in die omgewing van die beleërde Petersburg, kyk wes na die Shenandoah -vallei en sien kans.
'Ek dink 'n baie goeie offisier moet dadelik na die vallei gestuur word om daar bevel te neem,' skryf Lee op 6 Junie aan die Konfederale president Jefferson Davis. plaaslike inwoners. Maar binne 'n week het sy denke oorgegaan tot iets meer ambisieus.
Op 12 Junie het Lee vir Early gesê om 'n infanteriekorps met twee bataljons artillerie voor te berei om vanuit die omgewing van Cold Harbor weswaarts te gaan. Later die dag het Early sy skriftelike bevele van Lee ontvang. Hulle was asemrowend in hul vermetelheid.
Lee wou hê dat Early en sy troepe na die Shenandoah -vallei moes vertrek en die uniemagte sou aanval onder bevel van genl.maj David Hunter. Nadat hulle Hunter verslaan het, moes hulle noordwaarts in die vallei marsjeer na Winchester, die Potomac oorsteek by Harpers Ferry of Leesburg, Va. Boonop hoop Lee ook dat Early troepe kan stuur om rebelle te bevry wat in die krygsgevangenekamp in Point Lookout, Md.
Die generaal wat aangekla is van die uitvoering van Lee se ambisieuse plan, was 'n ywerige rebel. Jubal Anderson Early, gebore in 1816 in Franklin County, Va., Studeer aan West Point met 'n kommissie as tweede luitenant. Sy loopbaan in die Amerikaanse weermag het min meer as 'n jaar geduur, maar Early het later onder die Stars and Stripes in die Mexikaanse oorlog geveg as majoor in 'n regiment van vrywilligers in Virginia.
Toe die Virginia -konvensie in 1861 oor afstigting debatteer, tel Early aanvanklik onder sy teenstanders, maar word hy gou 'n toegewyde kampioen van opstand. Hy het ook geen twyfel oor slawerny gehad nie. "Rede, gesonde verstand, ware menslikheid vir die swartes, sowel as veiligheid vir die blanke ras, vereis dat die minderwaardige ras ondergeskik moet bly," het hy gemeen.
Toe die oorlog 'n kolonel was, veg hy by First Bull Run en kry lewensgevaarlike wonde in die Slag van Williamsburg in 1862, maar herstel en word bevorder tot brigadier-generaal. Hy dien die volgende jaar onder Lee in Gettysburg en veg in die Wildernis, Spotsylvania en Cold Harbour. Die mercurial bachelor, besit van wat Die Washington Post in 1894 genaamd "eienaardige temperament -eksentrisiteite waardeur hy vriendelike vriende net so maklik verloor het as wat hy hom gemaak het", is nou 'n operasie toevertrou wat die verloop van die oorlog dramaties kan verander.
Aangevuur deur sy passie vir die Konfederale saak, het Early min tyd mors. Die volgende dag om 02:00 - een uur voor die vertrektyd wat Lee bepaal het - vertrek hy na die vallei.
Die element van verrassing was noodsaaklik, het Lee vir Davis gesê. "Aangesien geheimhouding 'n belangrike element van genl. Early se ekspedisie is, smeek ek u Edele om kennis te stuur aan al die koerante om nie te verwys na enige beweging, deur insinuasie of andersins nie."
Hunter, wat oos van die vallei na Lynchburg gevorder het, het in elk geval vinnig uitgevind oor Early se bewegings. Nadat hy vroeg in die omgewing van Lynchburg teëgekom het, het hy diep in Wes -Virginia teruggetrek en die vallei vir die rebelle oorgelaat. Die oorwinning het Early in staat gestel om sy honger en moeë troepe, wat byna voortdurend op pad was sedert die ekspedisie begin het, 'n rusdag te gee.
Nou vergesel van magte onder bevel van genl.maj John C. Breckinridge, het Early kortliks nadink oor sy volgende stap. Miskien gepla deur tweede gedagtes, het Lee verskeie telegramme gestuur wat daarop dui dat Early kan besluit om in die Shenandoah -vallei te bly of terug te keer na die stryd teen Grant se magte eerder as om na Washington te gaan. Maar Early was gretig om voort te gaan. 'Ek het vasbeslote om die oorspronklike ontwerp ten alle gevare aan te hou uitvoer, en my doel om die beweging voort te sit, aan generaal Lee getelegrafeer.'
Vroeg het vinnig in die vallei gevorder. Teen 2 Julie het sy magte in Winchester aangekom, waar hy besluit het om die Potomac by Harpers Ferry oor te steek eerder as Leesburg. Twee dae later het die Unie -magte Harpers Ferry ontruim. Gryp gou die beheer oor die wapendorp en neem die Unie terug in vestings in Maryland Heights. Die Rebelle beset daarna Hagerstown, Md., Waar hulle 'n heffing van $ 20 000 onttrek het. Hulle was nou gereed om ooswaarts te gaan.
In Washington, terwyl die kabinet van Lincoln geniet het van die ondergang van die Konfederale aanvaller voor die kus van Frankryk in Junie, Alabama Early se vooruitgang veroorsaak iets tussen selfgenoegsaamheid en ligte kommer. '' N Someraanval deur die rebelle in die vallei van die Shenandoah en die vang van Harper's Ferry is opwindende sake, en tog is die oorlogsdepartement nie geneig om die feite bekend te maak nie, 'het vlootsekretaris Gideon Welles in sy dagboek op 6 Julie opgemerk.' Ons het altyd het groot skrik uit daardie kwartaal, en soms redelik ernstige realiteite. "
Gedurende die volgende paar dae het die Rebel -bedreiging skrikwekkender geword namate die Konfederate Boonsboro beset en verder Washington toe gegaan het. Welles het geglo dat die oorlogsdepartement oorval is met onbewuste "dunderheads" wat blind was vir die gevare wat vroeg inhou, maar dit was nie heeltemal akkuraat nie. Lew Wallace, 'n inwoner van Indiana wat die bevel gehad het oor die VIII Corps in Baltimore, was noukeurig besig om die opmars van die Konfederasie te monitor.
Net soos Early, 'n veteraan uit die Meksikaanse Oorlog, het Wallace die 3de afdeling van Grant gelei tydens die Unie -oorwinning in Fort Donelson in Februarie 1862. Toe in April in Shiloh is hy kritiek gekritiseer omdat sy afdeling, wat 'n paar uur vertraag was op swak paaie, nie bereik die slagveld tot 19:00, te laat om by te dra tot die eerste dag se geveg. Daaropvolgende stryery met Grant, wat Wallace ná die geveg van sy bevel onthef het, en die generaal-generaal van die Unie, Henry W. Halleck, het Wallace 'n tyd lank van kant gemaak, maar nou was Hoosier al wat tussen Early en Washington was.
In 'n memoir wat die verhaalvertellings weerspieël wat 'n mens sou verwag van die skrywer van Ben-Hur, Onthou Wallace dat hy telegramme ontvang het wat hom in kennis gestel het van rebellebewegings na die weste. Deur die steeds kommerwekkender nuus, het Wallace 'n treinrit van middernag na Monocacy Junction op 5 Julie geneem om 'n eerstehandse blik op die strategies belangrike posisie te kry, wat toevallig die westelike grens van die militêre departement onder sy bevel was.
Terwyl hy die terrein bestudeer, kon Wallace sien dat brûe vir die Baltimore & Ohio Railroad sowel as die Georgetown Pike - die pad na Washington - oor die rivier strek. Drie myl na die weste, sy kerktorings wat van die rivier af sigbaar was, was die stad Frederick, verbind met Baltimore deur 'n derde brug oor die Monocacy.
Alhoewel onseker was of die rebelle van plan was om na Baltimore of Washington te beweeg, het Wallace een feit oor Early duidelik begryp: 'Alles wat bekend is en alles wat moontlik is', het aangedui dat die opkomende Konfederate die troepe op sy bevel aansienlik groter was.
Wallace het beraam dat hy 2300 troepe gehad het, baie "rou en onbeproefd". Maar op 7 Julie het B & ampO Railroad President J.W. Garrett het meegedeel dat 'n 'groot aantal veterane' wat deur Grant gestuur is, in Baltimore aangekom het en so gou moontlik na Frederick gestuur sal word.
En nie 'n oomblik te gou nie. Op 8 Julie kampeer Breckinridge en genl.maj. Stephen D. Ramseur naby Middletown terwyl brig. Genl Watt Ransom het Catoctin Mountain gehou. Wallace het rebellebewegings dopgehou en onwillig teruggetrek van Frederick. 'Die stad het ongetwyfeld sy ontroue faksie gehad', onthou hy, maar ook 'sy legioen het siel en beursie aan die Unie gewy. En dit was moeilik om hulle te laat vaar. " Deur Wallace se vrese te bevestig, het Early Frederick die volgende dag beset en 'n heffing van $ 200 000 van sy burgers afgestaan.
Terug aan die oostekant van die Monocacy, wag Wallace angstig op versterkings. In die vroeë oggendure van 9 Julie het 'n geringe oorgewig besoeker, "vinnig en bluf in sy manier en spraak, Celtic in voorkoms en gelaatskleur", hom uit 'n goeie slaap opgewek. Dit was brig. Genl. James B. Ricketts, bevelvoerder oor 'n afdeling van die VI Corps, met ongeveer 5000 troepe. Hulle het die situasie langs die rivier kortliks bespreek voordat Ricketts vertrek het. 'N Verligte Wallace gaan slaap terug "en slaap nooit meer rustig nie."
Na ontbyt die oggend, het hy langs die blaas langs die spoorwegbrug langs die rivier gestap om sy verdediging te ondersoek. Op die nabygeleë John T. Worthington -boerdery het slawe wat in die veld werk, geglo buzzards wat oor die hoof vlieg, was 'n slegte teken, maar Wallace is deur die pastorale toneel voor hom getref. 'Orals lees ek die belofte van 'n pragtige somersdag. Daar was nie 'n spikkeltjie in die lug nie, en die nag wat vertrek het, het 'n koelte in die lug heerlik en verfrissend gelaat. "
Die seisoenale idille was laat in die oggend verby, toe die Konfederale kavallerie onder leiding van brig. Genl John McCausland het die Monocacy oorgesteek. Toe hulle oor die rivier was, het die afgetrede rebelle versigtig deur Worthington se velde gegaan. Toe hulle gevorder het, het 'n lyn van Union infanterie uit die Ricketts -afdeling skielik agter 'n heining en rye koring gestyg. Terwyl hulle hul muskiete op die reling laat rus, het die Unie -troepe oopgemaak
weer met 'n 'moorddadige volley' wat die troepe van McCausland uitgeskakel het. 'Van ver af het die hele Rebel -lyn verdwyn asof dit in die aarde ingesluk is,' onthou Worthington se seun, Glenn, wat as 'n seuntjie van 6 die stryd aanskou het uit 'n keldervenster van die plaashuis van sy gesin. Die oorlewende Rebelle het verstom teruggekeer in wanorde. McCausland het 'n paar uur later 'n tweede aanval uitgevoer. 'Dit was vrag en vuur, vrag en vuur,' onthou Worthington. 'Dood, vermoor, vermoor, en hulle was broers, ook almal Amerikaanse burgers, nou vreemd verdeeld en teenoor mekaar in 'n dodelike geveg.' Die uitslag was baie soos die eerste aanval. Die troepe van Ricketts het hul posisie beklee en die Konfederate het teruggetrek.
Terwyl hy die vordering van die geveg volg, hou Wallace die tyd dop. Elke uur is Vroeg vertraag, mits Grant, wat die gebeure vanuit Virginia dopgehou het, meer tyd gehad het om verdediging rondom Washington te ondersteun. Laatmiddag probeer die Konfederate weer. Hierdie keer het Breckinridge en genl.maj John B. Gordon daarin geslaag waar McCausland misluk het. Die opmars het Ricketts se manne gedwing om grond te gee en het die spoorbrug oopgemaak sodat Ramseur se troepe kon oorsteek.
Die Rebelle het die dag gedra, maar Wallace het geglo dat hy iets belangriker bereik het. '' N Gevoel van verligting het by my opgekom ', het hy later geskryf, want' as die dag vir my verlore sou gaan, sou General Early dalk nie daarby baat nie. Gemeet aan sy ontwerpe en die belangrikheid van tyd vir sy saak, was my verlies skaars 'n knippie goeie ou Skotse snuif werd. "
Miskien het trots op sy taktiese triomf Wallace die tol van die geveg in die menslike lewe laat verdwyn. Die ongevalle van die getal Unie -magte het byna 1300 bereik, terwyl Early 900 van sy mans verloor het. Onder die gewondes was kolonel William Seward Jr., die seun van Lincoln se minister van buitelandse sake, wat beseer is toe sy perd geval het nadat hy geskiet is. Die Konfederate het 'n ander kabinetsgesin pyn toegedien toe hulle die landgoed Montgomery Blair, Lincoln se posmeester -generaal, afgedank en verbrand het.
Op 'n dag na die Rebel -oorwinning by Monocacy, het Welles verneem dat 'n buurman se seun deur die konfederate in die District of Columbia gevang is.
Maar Wallace het korrek beweer dat die weerstand van die Unie by Monocacy Junction kritieke tyd gekos het. Nadat hy die afdeling van Ricketts na Baltimore gestuur het, stuur Grant ekstra troepe - die res van die VI -korps onder genl.maj. Horatio G. Wright en die XIX -korps wat pas uit Louisiana teruggekeer het - om te help met die verdediging van die land se hoofstad.
'Die rebelle is op ons', skryf Welles in sy dagboek op 11 Julie. Maar toe sy troepe bymekaarkom vir die aanval, het Early en sy bevelvoerders ''n stofwolk agter in die werke in die rigting van Washington gesien'. Die Unie -versterkings wat Grant gestuur het, het aangebreek. Before long, columns of Federal troops fled into Fort Stevens. Artillery and skirmishers deployed. Without the element of surprise working in his favor, Early chose to wait.
Originally published in the July 2014 issue of America's Civil War. Klik hier om in te teken.
&quotWhile my own confidence in your ability, zeal, and devotion to the cause is unimpaired, I have nevertheless felt that I could not oppose what seems to be the current of opinion, without injustice to your reputation and injury to the service. I therefore felt constrained to endeavor to find a commander who would be more likely to develop the strength and resources of the country, and inspire the soldiers with confidence. . [Thank you] for the fidelity and energy with which you have always supported my efforts, and for the courage and devotion you have ever manifested in the service . & quot
What followed after the Early and Pendleton addresses was a flurry of charges and counter-charges over Gettysburg that played out in the nation's dailies—and in the pages of the Virginia-based Southern Historical Society Papers. The influence of the Papers was significant: It was one of the most respected publications in the South, a powerful tool in the hands of prominent ex-soldiers and an influential political voice in the region. It was also controlled by Early, an unabashed white supremacist. He kept doubts about Lee's leadership out of the Papers as long as he ran it.
While most Americans might now shake their heads at such reverence, the views of Early and his followers are still widely circulated in certain quarters. When I offhandedly, but foolishly, noted in a 1999 meeting of Virginia historians in Richmond that Jackson had fallen asleep during the Battle of Gaines' Mill (he was a notorious sleeper, nodding off at odd times—and sometimes in the middle of chewing his food), I was nearly hissed from the room. Later, a colleague approached me shaking his head, and making sure no one could overhear him: "Don't you know that Stonewall Jackson died for our sins?" vra hy.
It's impossible to exaggerate the influence of Jubal Early's Virginia mafia. Its Lost Cause vision of the South—a region of swaying oaks and mint juleps that fought valiantly against overwhelming odds to salvage its culture, only to have it overrun during Reconstruction by thieving Northern carpetbaggers and their uppity and gullible black political allies—permeated academia (in the writings of Columbia University Professor William Archibald Dunning and "Dunning School" adherents), Hollywood films ( Birth of a Nation) and novels ( Weg met die wind) for decades. Historians now call it the "myth of the Lost Cause" for good reason. It's bunk. But it's bunk that has taken a long time to debunk.