Ottomaanse – Venesiese oorlog (1570–1573)
Die vierde Ottomaanse-Venesiese oorlog , ook bekend as die oorlog van Ciprus ( Italiaans : Guerra di Cipro ), is gevoer tussen 1570 en 1573. Dit is gevoer tussen die Ottomaanse Ryk en die Republiek van Venesië , waarby die Holy League , 'n koalisie van Christelike state gevorm onder die beskerming van die pous , wat Spanje (met Napels en Sisilië ), die Republiek Genua , die hertogdom Savoie , die Knights Hospitaller , die Groothertogdom Toskane insluit., en ander Italiaanse state.
Vierde Ottomaanse – Venesiese oorlog
Deel van die Ottomaanse-Venesiese oorloë
Die Slag van Lepanto
27 Junie 1570 - 7 Maart 1573
Ciprus , Ioniese en Egeïese See
Ciprus onder Ottomaanse heerskappy
Holy League :
Republiek van Venesië
Koninkryk van Sisilië
Koninkryk van Napels
Republiek van Genua
Marco Antonio Bragadin Alvise Martinengo Sebastiano Venier Don John van Oostenryk Marcantonio Colonna Giovanni Andrea Doria Jacopo Soranzo
Die oorlog, die vooraanstaande episode van die regering van Sultan Selim II , het begin met die Ottomaanse inval in die Venesiaanse eiland Ciprus . Die hoofstad Nicosia en verskeie ander dorpe val vinnig onder die aansienlik meerderwaardige Ottomaanse leër en laat slegs Famagusta in Venesiaanse hande agter. Christelike versterking is vertraag, en Famagusta val uiteindelik in Augustus 1571 na 'n beleg van 11 maande. Twee maande later, in die Slag van Lepanto , het die verenigde Christelike vloot die Ottomaanse vloot vernietig, maar kon nie hierdie oorwinning benut nie. Die Ottomane het hul vlootmagte vinnig herbou en Venesië moes noodgedwonge 'n afsonderlike vrede beding, Ciprus aan die Ottomane afstaan ​​en 'n huldeblyk van 300 000 dukate betaal .
Die groot en welgestelde eiland Ciprus was sedert 1489 onder Venesiaanse bewind . Saam met Kreta was dit een van die grootste oorsese besittings van die Republiek, met die inheemse Griekse bevolking wat in die middel van die 16de eeu op 160 000 geskat is.  Afgesien van die ligging, wat die beheer van die Levantynse handel moontlik gemaak het, het die eiland 'n winsgewende produksie van katoen en suiker gehad.  Om hul mees verafgeleë kolonie te beskerm, het die Venesiërs jaarliks ​​'n huldeblyk van 8.000 dukate aan die Mamluk Sultans van Egipte gebring , en na hul verowering deur die Ottomane in 1517 is die ooreenkoms met die Ottomaanse Porte hernu .   Desondanks het die strategiese ligging van die eiland in die oostelike Middellandse See, tussen die Ottomaanse hartland Anatolië en die nuut verworwe provinsies van die Levant en Egipte, dit 'n aanloklike teiken vir toekomstige Ottomaanse uitbreiding gemaak.   Daarbenewens het die beskerming wat die plaaslike Venesiese owerhede bied aan korsiere wat die Ottomaanse skeepvaart geteister het, waaronder Moslem- pelgrims na Mekka , die Ottomaanse leierskap gerangskik.  
'N Besluit van Divan gerig aan die qadi van Uskudar oor rantsoene voor die uitbreek van die oorlog.
Nadat die Ottomane in 1568 'n lang oorlog in Hongarye met die Habsburgers gesluit het , kon hulle hul aandag op Ciprus vestig.  Sultan Selim II het die verowering van die eiland sy eerste prioriteit gemaak al voor sy toetreding in 1566, deur Ottomaanse hulp aan die Morisco-opstand teen Spanje te herlei en aanvalle op Portugese aktiwiteite in die Indiese Oseaan tot 'n tweede prioriteit te plaas.  Dit is nie verrassend dat 'n heerser met die bynaam "the Sot", die gewilde legende hierdie vasberadenheid toegeskryf het aan sy liefde vir Cypriotiese wyne nie,  maar volgens die hedendaagse berigte was die belangrikste politieke aanstigter van die konflik, Joseph Nasi , 'n Portugese Jood wat die naaste vriend van die Sultan geword het, en wat reeds by die toetrede van Selim aangewys is as die hertog van Naxos . Nasi koester wrewel teenoor Venesië en hoop op sy eie benoeming as koning van Ciprus na die verowering daarvan - hy het reeds 'n kroon en 'n koninklike vaandel laat maak daarvoor. 
Ondanks die bestaande vredesverdrag met Venesië, wat so onlangs as 1567 hernu is,   en die opposisie van 'n vredesparty rondom Groot-Vizier Sokollu Mehmed Pasha , het die oorlogsparty aan die Ottomaanse hof die oorhand gekry.  ' n Gunstige juridiese opinie van die Sheikh ul-Islam is verseker, wat verklaar dat die oortreding van die verdrag geregverdig was, aangesien Ciprus 'n 'voormalige land van Islam' was (kort in die 7de eeu) en dat dit weer moes word.    Geld vir die veldtog is ingesamel deur die konfiskering en herverkoop van kloosters en kerke van die Grieks-Ortodokse Kerk .  Die ou tutor van die Sultan, Lala Mustafa Pasha , is aangestel as bevelvoerder van die landmagte van die ekspedisie.  Müezzinzade Ali Pasha is aangestel as Kapudan Pasha ; Aangesien hy heeltemal onervare was in die vlootaangeleenthede, het hy die bekwame en ervare Piyale Pasha as sy belangrikste assistent aangewys. 
Aan die Venesiese kant was die Ottomaanse bedoelings duidelik en daar is al 'n geruime tyd 'n aanval op Ciprus verwag. 'N Oorlogsangs het in 1564–1565 uitgebreek, toe die Ottomane uiteindelik na Malta gevaar het , en die ongemak in die laat 1567 en vroeg in 1568 weer begin toeneem het, soos die omvang van die Ottomaanse vlootopbou duidelik geword het.  Die Venesiese owerhede was verder bekommerd toe die Ottomaanse vloot Ciprus in September 1568 met Nasi op sleeptou besoek het, skynbaar vir 'n welwillendheidsbesoek, maar in werklikheid 'n slegte poging om die verdediging van die eiland te bespied.  Die verdediging van Ciprus, Kreta, Korfu en ander Venesiese besittings is in die 1560's opgegradeer en gebruik die dienste van die bekende militêre ingenieur Sforza Pallavicini . Hul garnisoene is verhoog, en daar is gepoog om die geïsoleerde hoewes van Kreta en Ciprus meer selfvoorsienend te maak deur die bou van gieterye en kruitfabrieke.  Daar is egter algemeen erken dat Ciprus nie lank sonder hulp kon hou nie.  Die blootgestelde en geïsoleerde ligging so ver van Venesië, omring deur Ottomaanse gebied, het dit 'in die mond van die wolf' geplaas soos een hedendaagse historikus geskryf het.  In die geval sou gebrek aan voorrade en selfs buskruit 'n kritieke rol speel in die val van die Venesiese forte onder die Ottomane.  Venesië kon ook nie staatmaak op hulp van die grootste Christelike mag van die Middellandse See, Habsburgse Spanje , wat gewikkel was in die onderdrukking van die Nederlandse Opstand en binnelands teen die Moriscos nie.  ' n Ander probleem vir Venesië was die houding van die bevolking van die eiland. Die harde behandeling en onderdrukkende belasting van die plaaslike Ortodokse Griekse bevolking deur die Katolieke Venesiërs het groot wrewel veroorsaak, sodat hul simpatie gewoonlik by die Ottomane gelê het. 
Vroeg in 1570 het die Ottomaanse voorbereidings en die waarskuwings wat die Venesiese borgtog in Konstantinopel , Marco Antonio Barbaro , gestuur het, die Signoria oortuig dat oorlog op hande was. Versterkings en geld is na die haas na Kreta en Ciprus gestuur.  In Maart 1570 is 'n Ottomaanse gesant na Venesië gestuur met 'n ultimatum wat die onmiddellike sessie van Ciprus vereis.  Alhoewel sommige stemme geopper is in die Venesiese Signoria wat die sessie van die eiland bepleit in ruil vir grond in Dalmatië en verdere handelsvoorregte, het die hoop op hulp van die ander Christelike state die besluit van die Republiek verstewig, en die ultimatum is kategories verwerp. 
Ottomaanse verowering van Ciprus
Kaart van die beleg van Nicosia, deur Giovanni Camoccio , 1574
Op 27 Junie vertrek die invalsmag, ongeveer 350–400 skepe en 60 000–100 000 man, na Ciprus. Dit beland op 3 Julie onbestrede by Salines, naby Larnaca, aan die suidelike oewer van die eiland, en marsjeer na die hoofstad, Nicosia .   Die Venesiërs het gedebatteer om die landing te weerstaan, maar in die lig van die superieure Ottomaanse artillerie en die feit dat 'n nederlaag die vernietiging van die verdedigingsmag van die eiland sou beteken, is daar besluit om na die forte terug te trek en te hou uit totdat versterkings opdaag.  Die beleg van Nicosia het op 22 Julie begin en het sewe weke geduur, tot 9 September.  Die stad se nuut-geboude spoor- mure van volgepakte aarde het die Ottomaanse bombardement goed weerstaan. Die Ottomane, onder Lala Mustafa Pasha, het loopgrawe na die mure gegrawe en geleidelik die omliggende sloot gevul, terwyl konstante sarsies arquebusvuur die sappers se werk bedek.  Uiteindelik, ná 45 dae van beleg, op 9 September, slaag die 15de aanval daarin om die mure te breek  nadat die verdedigers hul ammunisie uitgeput het. 'N Slagting van die stad se 20 000 inwoners het gevolg.  Selfs die varke van die stad, wat deur Moslems as onrein beskou word , is doodgemaak en slegs vroue en seuns wat gevange geneem is om as slawe verkoop te word, is gespaar.  ' n Gesamentlike Christenvloot van 200 vaartuie, saamgestel uit Venesiaanse (onder Girolamo Zane), Pous (onder Marcantonio Colonna ) en Napolitaanse / Genoese / Spaanse (onder Giovanni Andrea Doria ) eskaders wat laat aan die einde van Augustus op Kreta versamel is en het na Ciprus gevaar, het teruggedraai toe hy die nuus van Nicosia se val ontvang het.  
Marco Antonio Bragadin , Venesiese bevelvoerder van Famagusta , is grusaam vermoor nadat die Ottomane die stad ingeneem het.
Na die val van Nicosia het die vesting Kyrenia in die noorde oorgegee sonder weerstand, en op 15 September verskyn die Turkse berede voor die laaste Venesiese vesting, Famagusta . Op hierdie stadium is algehele Venesiese verliese (insluitend die plaaslike bevolking) deur tydgenote geskat op 56,000 gedood of gevange geneem.  Die Venesiese verdedigers van Famagusta het ongeveer 8 500 man met 90 artilleriestukke getel en was onder bevel van Marco Antonio Bragadin . Hulle sou 11 maande uittrek teen 'n mag wat 200 000 man met 145 gewere sou tel,  wat die tyd sou gee wat die pous nodig gehad het om 'n anti-Ottomaanse liga uit die onwillige Christen-Europese state saam te smee.  Die Ottomane het hul gewere op 1 September opgestel.  In die daaropvolgende maande het hulle 'n groot netwerk van deurlopende loopgrawe gegrawe vir 'n diepte van drie kilometer rondom die vesting, wat skuiling vir die Ottomaanse troepe verskaf het. Terwyl die beleggraven die vesting nader en binne die artilleriegebied van die mure gekom het, is tien forte van hout en gepakte aarde en katoenbale opgerig.  Die Ottomane het egter nie die vlootsterkte gehad om die stad ook heeltemal van die see af te blokkeer nie, en die Venesiërs kon daarin slaag om weer te voorsien en versterkings in te bring. Nadat die nuus oor so 'n voorraad in Januarie die Sultan bereik het, herroep hy Piyale Pasha en laat hy Lala Mustafa alleen in beheer van die beleg.  Terselfdertyd is 'n inisiatief van Sokollu Mehmed Pasha gestig om 'n afsonderlike vrede met Venesië te bewerkstellig. Die Groot Vizier het aangebied om 'n handelsstasie op Famagusta toe te gee as die Republiek die eiland sou afstaan, maar die Venesiërs, aangemoedig deur hul onlangse inname van Durazzo in Albanië en die voortgesette onderhandelinge vir die vorming van 'n Christelike liga (sien hieronder), het geweier.   Op 12 Mei 1571 begin die intensiewe bombardement op Famagusta se vestings, en op 1 Augustus, met ammunisie en voorraad uitgeput, gee die garnisoen die stad oor.  Die beleg van Famagusta het die Ottomane ongeveer 50 000 slagoffers gekos.  Die Ottomane het die Christeninwoners en oorlewende Venesiaanse soldate toegelaat om Famagusta vreedsaam te verlaat, maar toe Lala Mustafa verneem dat sommige Moslem-gevangenes tydens die beleg doodgemaak is, het hy Bragadin lewend vermink en doodgemaak, terwyl sy metgeselle tereggestel is. Bragadin se vel is toe op die eiland geparadeer voordat dit na Konstantinopel gestuur is. 
Terwyl die Ottomaanse leër in Ciprus veg, het Venesië bondgenote probeer vind. Die Heilige Romeinse keiser , wat pas met die Ottomane vrede gesluit het, wou dit nie verbreek nie. Frankryk was tradisioneel vriendelik met die Ottomane en was vyandig teenoor die Spanjaarde, en die Pole was deur Muscovy ontsteld .  Die Spaanse Habsburgers, die grootste Christelike moondheid in die Middellandse See, was aanvanklik nie geïnteresseerd om die Republiek te help nie en was vererg oor die weiering van Venesië om hulp te stuur tydens die beleg van Malta in 1565.   Daarbenewens het Filippus II van Spanje wou sy krag fokus op die Barbary-state van Noord-Afrika . Die Spaanse onwilligheid om aan die kant van die Republiek deel te neem, tesame met Doria se onwilligheid om sy vloot in gevaar te stel, het die gesamentlike vlootinspanning in 1570 al rampspoedig vertraag.  Met die energieke bemiddeling van pous Pius V , 'n alliansie teen die Ottomane, die " Heilige Liga ", is op 15 Mei 1571 gesluit, wat bepaal het dat 'n vloot van 200 galeie, 100 toevoervaartuie en 'n mag van 50.000 man bymekaar moes kom. Om die Spaanse instemming te verseker, bevat die verdrag ook 'n Venesiese belofte om Spanje in Noord-Afrika te help.   
Volgens die bepalings van die nuwe alliansie het die Christenvloot gedurende die laat somer in Messina vergader , onder die bevel van Don John van Oostenryk , wat op 23 Augustus daar aangekom het. Teen daardie tyd het Famagusta egter geval, en enige poging om Ciprus te red, was sinloos.  Voordat Don John na die ooste vertrek, moes hy die onderlinge wantroue en vyandigheid onder die verskillende kontingente hanteer, veral tussen die Venesiërs en die Genoese. Die Spaanse admiraal het die probleem aangepak deur die verskillende kontingente op te breek en skepe uit verskillende state te meng. Doria het die regtervleuel aangeneem, Don Juan het die middelpunt behou, die Venesiese Agostino Barbarigo het die linkerkant ontvang en die Spanjaard Alvaro de Bazan die reservaat.  Onbewus van die lot van Famagusta, het die geallieerde vloot Messina op 16 September verlaat en tien dae later by Korfu aangekom, waar hy van die Ottomaanse oorwinning verneem het. Die Ottomaanse vloot, onder bevel van Müezzinzade Ali Pasha , het geanker by Lepanto ( Nafpaktos ), naby die ingang van die Golf van Korinthe .  
Die Slag van Lepanto 1571, gegraveer deur Martin Rota .
Albei partye het die beslissende betrokkenheid gesoek, waarvoor hulle volgens sommige ramings tussen 70 en 90 persent van alle destydse galeie in die Middellandse See versamel het.  Die vloot was ongeveer gebalanseerd: die Ottomaanse vloot was groter met 278 skepe na die 212 Christelike, maar die Christelike skepe was stewiger; albei vlote het ongeveer 30.000 soldate vervoer, terwyl die Ottomaanse vloot 50.000 matrose en roeiers gehad het, en die Christelike vloot 20.000 matrose en roeiers gehad het, en terwyl die Christene twee keer soveel kanonne gehad het, vergoed die Ottomane deur 'n groot en bekwame skutkorps.  Op 7 Oktober het die twee vloot 'n geveg teen Lepanto gevoer , wat 'n verpletterende oorwinning vir die Christenvloot tot gevolg gehad het, terwyl die Ottomaanse vloot effektief vernietig is, wat 25,000–35,000 man verloor het, benewens ongeveer 12,000 Christelike kombuislawe. wat bevry is.    Volgens die gewilde persepsie het die geveg self bekend geword as een van die deurslaggewende keerpunte in die lang Ottomaans-Christelike stryd, omdat dit die Ottomaanse vloothegemonie beëindig het wat na die Slag van Preveza in 1538 ingestel is. [ 9] Die onmiddellike resultate daarvan was egter minimaal: die strawwe winter wat gevolg het, het beledigende optrede namens die Holy League uitgesluit, terwyl die Ottomane die berusting gebruik het om hul vlootsterkte vinnig weer op te bou.  Op dieselfde tyd het Venesië verliese gely in Dalmatië, waar die Ottomane Venesiese besittings aangeval het: die eiland Hvar is deur die Ottomaanse vloot toegeslaan, met die Turkse magte wat die dorpe Hvar , Stari Grad en Vrboska afgebrand het . 
Die strategiese situasie na Lepanto is later deur die Ottomaanse Grootvisier grafies saamgevat vir die Venesiese bailo : "Die Christene het my baard gesing [wat die vloot beteken], maar ek het 'n arm afgeslaan. My baard sal weer uitgroei. Die arm [ wat Ciprus beteken], sal nie ".  Ten spyte van die gewaagde stelling van die Groot Vizier, was die skade wat die Ottomaanse vloot gely het egter verlammend — nie soseer in die aantal verlore skepe nie, maar in die feitlik totale verlies van die ervare offisiere, matrose, tegnici en mariniers van die vloot. Hulle is goed bewus van hoe moeilik dit sou wees om sulke mans te vervang, en in die volgende jaar het die Venesiërs en die Spanjaarde die kundiges wat hulle gevange geneem het, tereggestel.  Ten spyte van die beperkte strategiese impak van die geallieerde oorwinning, sou 'n Ottomaanse oorwinning in Lepanto boonop baie belangriker gevolge gehad het: dit sou die effektiewe verdwyning van die Christelike vlootkaders beteken het en die Ottomaanse vloot in die Middellandse See laat rondloop het. na willekeur, met ernstige gevolge vir Malta, Kreta en moontlik selfs die Balearen of Venesië self.  In die geval dat Lepanto, saam met die Ottomaanse mislukking op Malta ses jaar tevore, die feitlike verdeling van die Middellandse See bevestig het, met die oostelike helfte onder vaste Ottomaanse beheer en die westelike onder die Habsburgers en hul Italiaanse bondgenote. 
Die volgende jaar, toe die geallieerde Christenvloot sy bedrywighede hervat, het hy voor 'n hernieude Ottomaanse vloot van 200 skepe onder Kılıç Ali Pasha te staan ​​gekom . Die Spaanse kontingent onder Don John het die Ioniese See eers in September bereik, wat beteken dat die Ottomane 'n tyd lank numeriese meerderwaardigheid geniet het, maar die Ottomaanse bevelvoerder was deeglik bewus van die minderwaardigheid van sy vloot, gebou in haas van groen hout en beman deur onervare. bemanning. Daarom vermy hy aktief om die geallieerde vloot in Augustus te betrek, en uiteindelik is hy op pad na die veiligheid van die vesting Modon . Die aankoms van die Spaanse eskader van 55 skepe het die getalle aan beide kante gelyk gemaak en die geleentheid geopen vir 'n beslissende slag, maar wrywing onder die Christenleiers en die onwilligheid van Don John het die kans verkwis.  
Die uiteenlopende belange van die Liga-lede het begin blyk, en die alliansie het begin uitrafel. In 1573 kon die Holy League-vloot nie heeltemal vaar nie; in plaas daarvan het Don John Tunis aangeval en ingeneem , net om dit in 1574 deur die Ottomane terug te neem.   Venesië, uit vrees vir die verlies van haar Dalmatiese besittings en 'n moontlike inval in Friuli ,  en gretig om te sny haar verliese en hervat die handel met die Ottomaanse Ryk, het dit eensydige onderhandelinge met die Porte begin.  
Vredesetting en nasleep
Marco Antonio Barbaro, die Venesiese bailo wat sedert 1570 in die tronk was, het die onderhandelinge gevoer. Vanweë die onvermoë van die Republiek om Ciprus te herwin, het die gevolglike verdrag, wat op 7 Maart 1573 onderteken is, die nuwe toedrag van sake bevestig: Ciprus het 'n Ottomaanse provinsie geword en Venesië het 'n vrywaring van 300 000 dukate betaal .  Daarbenewens is die grens tussen die twee moondhede in Dalmatië aangepas deur die Turkse besetting van klein, maar belangrike dele van die binneland wat die vrugbaarste landbougebiede naby die stede insluit, met nadelige uitwerking op die ekonomie van die Venesiese stede in Dalmatië. 
Vrede sou voortduur tussen die twee state tot 1645, toe 'n lang oorlog oor Kreta sou uitbreek.  Ciprus self het onder die Ottomaanse regering gebly tot 1878, toe dit as protektoraat aan Brittanje afgestaan ​​is . Ottomaanse soewereiniteit het voortgeduur tot met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog , toe die eiland deur Brittanje geannekseer is, en in 1925 'n kroonkolonie geword het. 
^ Faroqhi (2004), bl. 38, 48
^ Setton (1976), p.995
^ Hopkins (2007), bl. 87–89
^ Raukar, Tomislav (November 1977). "Venecija i ekonomski razvoj Dalmacije u XV i XVI stoljeću" . Tydskrif - Instituut vir Kroasiese Geskiedenis (in Kroaties). Zagreb, Kroasië: Fakulteit Filosofie, Zagreb . 10 (1): 222. ISSN 0353-295X . Besoek 08/07/2012 .
^ Guilmartin (2002), p. 149
^ Raukar, Tomislav (November 1977). "Venecija i ekonomski razvoj Dalmacije u XV i XVI stoljeću" . Tydskrif - Instituut vir Kroasiese Geskiedenis (in Kroaties). Zagreb, Kroasië: Fakulteit Filosofie, Zagreb . 10 (1): 221. ISSN 0353-295X . Besoek 08/07/2012 .
Abulafia, David (2012). Die Groot See: 'n Menslike geskiedenis van die Middellandse See . Penguin Books. ISBN 978-0-141-02755-5.
Borowiec, Andrew (2000). Ciprus: 'n moeilike eiland . Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-275-96533-4.
Cook, MA, red. (1976). 'N Geskiedenis van die Ottomaanse Ryk tot 1730: Hoofstukke uit die Cambridge History of Islam en die New Cambridge Modern History . Cambridge-argief van die Universiteit van Cambridge. ISBN 978-0-521-20891-8.
Faroqhi, Suraiya (2004). Die Ottomaanse Ryk en die wêreld daaromheen . IB Tauris. ISBN 978-1-85043-715-4.
Finkel, Caroline (2006). Osman's Dream: The Story of the Ottoma Empire 1300–1923 . Londen: John Murray. ISBN 978-0-7195-6112-2.
Goffman, Daniel (2002). Die Ottomaanse Ryk en die Vroegmoderne Europa . Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-45908-2.
Greene, Molly (2000). 'N Gedeelde wêreld: Christene en Moslems in die vroeg-moderne Middellandse See . Princeton University Press. ISBN 978-0-691-00898-1.
Guilmartin, John F. (2003). Galleons and Galleys: buskruit en die veranderende gesig van oorlogvoering op see, 1300–1650 . Cassell. ISBN 0-304-35263-2.
Hopkins, TCF (2007). Konfrontasie by Lepanto: Christendom vs. Islam . Macmillan. ISBN 978-0-7653-0539-8.
Lane, Frederic Chapin (1973). Venesië, 'n Maritieme Republiek . JHU Press. ISBN 978-0-8018-1460-0.
Madden, Thomas F. (2012). Venesië: 'n nuwe geskiedenis . New York: Viking. ISBN 978-1-101-60113-6.
McEvedy, Colin; Jones, Richard (1978). Atlas van die wêreldbevolkingsgeskiedenis . Pikkewyn.
Rodgers, William Ledyard (1967). Naval Warfare Under Oars, 4de tot 16de eeu: 'n studie van strategie, taktiek en skeepsontwerp . Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-487-5.
Setton, Kenneth M. (1984). Die pousdom en die Levant (1204–1571), Deel III: Die sestiende eeu tot die regering van Julius III . Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-161-2.
Setton, Kenneth M. (1984). Die Pousdom en die Levant (1204-1571), Deel IV: die sestiende eeu van Julius III aan Pius V . Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-162-0.
Turnbull, Stephen (2003). Die Ottomaanse Ryk 1326–1699 (Essential Histories Series # 62) . Osprey Publishing . ISBN 978-0-415-96913-0.
This page is based on the copyrighted Wikipedia article "/wiki/Ottoman%E2%80%93Venetian_War_(1570%E2%80%931573)" (Authors); it is used under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. You may redistribute it, verbatim or modified, providing that you comply with the terms of the CC-BY-SA. Cookie-policy To contact us: mail to [email protected]