Hierdie kwessie word inderdaad, saam met die gebruik van Afrikaans, ’n deurlopende tema in die groter dialoog van die dag.
Prof. Wannie Cartens vertel van die Noordwes-Universiteit (Potch) waar die idee vir die bundel Ons kom van vêr onstaan het, en verklaar dat die “storie van Afrikaans” nou eers, met die 36 stories in die bundel, op ’n inklusiewe wyse begin vertel word.
Hulle het net gewag vir die geleentheid om te vertel dat ons van vêraf kom. “Nou het die boek gewys dat ons almal ook hiervandaan is.”
Ingelyks het Ilse Salzwedel ’n boek getiteld Onvertelde stories van Afrikaans (2012) gepubliseer, wat soos Prof. Carstens ook genoem het, juis ’n inspirasie-prikkel vir die nuwe bundel sou word.
Dis hierna die Caledonian Roses se soliste se amptelike beurt – siestog die twee kleinste laaities uiter nie ’n woord nie, kyk net met groot oë rond, totaal verdwerg deur die groter kinders – en dan begin die paneelgeprek op die verhoog.
Malene le Roux, bekend in kultuur- en kunskringe, is toe aan die beurt, en sy waarsku dat ons steeds nie uit die verlede geleer het nie. Sy voel die seer van gister lê vlak begrawe en dat ons mekaar ’n slag in die oë moet kyk.
Ook kry die bruin gemeenskap te min blootstelling. Sy sê die N.G. Kerk en die V.G.K. kan gesluit word en museums word, sodat ’n nuwe gesamentlike kerk gestig kan word.
Onder die aanwesiges het skielik ’n beroering gekom. Die gemoedelikheid het eenskaps gelig en onder die kombers is daar iets anders: nou voel ek nie meer soos ’n Afrikaanssprekende nie, maar soos ’n witmens.
Hoewel ek begrip het vir die frustrasie wat oor eeue opgebou het, is ek van mening dat dit ’n (baie nodige) gesprek vir ’n ander dag moet wees.