Wat kan ‘n mens sê? By wyse van lering en stigting volg daar vir jou leesplesier ‘n vers deur ene dr. “W.S. Merwin is making some of his most universal work right now. Maar dit sal geskied volgens die óú weermagbevel van: Op jou eie teiken … in jou eie tyd … Vuur!!! Marlene, nog ‘n ding – jammer, ek hou nou nie by die groen onderwerp nie – ek neem dus aan jy beskou die bevestiging van lewe, die affirmasie van die gedig bv., as iets anders as self- of identiteitsbevestiging? – en dalk, in ons tye, noodwendig die teenoorgestelde? Maar is so ‘n werkswyse (omruil van reëls) aanvaarbare prakryk of moet die vertaler hom by die bestaande volgorde (sintaksis?) hou. Tog vra ons: is interspesie-“kommunikasie” miskien moontlik in serendipitous momente omdat bv. ons mense soveel DNA met diere deel en daarom soms die smal wand tussen onsself en ons bure kan deurbreek?