‘Ek het niemand vermoor nie, maar het nie simpatie met slagoffers’ | Plaasmoorde
Posted on Maart 18, 2010Maart 23, 2010 by rudiprinsloo	2010-03-17 07:25
Letlonkane skryf by een van sy plasings “agt mense is op plase in Limpopo vermoor sedert die begin van Februarie”.Toe hy daarna uitgevra is, het hy gesê: “Ek het niemand doodgemaak nie, maar ek staan nie simpatiek teenoor dié wat vermoor is nie, sue me for not shedding atear .”
Previous PostNasionalisering van grond: ‘Ontkenning onder verdenking’Next PostKoekblik verbind man glo met moord	Lewer kommentaar Kanselleer die reaksie	Tik jou kommentaar hier... vetweet | gidivet se litnet blog
Maart 23, 2013 in Uncategorized
Ja hier is dit amptelike lente van 21 Maart af. Maar ons bibber!
In die noorde lyk dit so:
Voertuie onder sneeu begrawe
Ons verlang al vir die sonskyn!
Januarie 13, 2013 in Uncategorized
Ek het doelbewus die nabetragting oor 2012 gesystap. Daar was nie tyd vir nostalgie en sielswroeging nie. Terwyl (sommige / die meeste?) Suiderlinge in die son gel^e het is hier gewoeker. My nuwe assistent is terug Spanje toe vir Kersfees en hier moes die fort gehou word. Gelukkig darem Kersdag en 2de Kersdag tyd gespandeer saam met die gesin.
Hier rondom Kersfees is dinge nie altyd maklik in ons beroep nie. Eerstens vat ander mense vakansie en ons moet werk. Jy s^e ek kla met die brood onder die arm en jy’s reg. Ander mense moet ook werk. Winkels is ongelooflik (ongoddelik?) besig. Nooddienste word oorweldig. En tog. Ek wens partykeer ons kan die tydperk tussen 15 Desember en 15 Januarie uitsny en voortgaan asof dit nie bestaan nie.
Vir troeteldiere is die feesseisoen gereeld onprettig. Vreemde mense kom werp die roetine omver. Vreemde diere kom versteur die status quo. Ongewone voorwerpe, insluitende kersversierings en snaakse kossoorte. Humeure vlam op. Mage werk. En dan is daar “The Christmas Clearout.” Ek wil nou nie in detail hierop ingaan nie. Net om te s^e dat dit ‘n hartseer tyd is vir ons wat dit moet hanteer.
Gelukkig is ons darem nou anderkant uit. En is daar ‘n skoon bladsy om weer te begin.
En nee, vanjaar kry jy ook g’n niks geen nuwejaarsvoornemens uit my uit nie.
Afrikaans is cool
November 25, 2012 in Uncategorized
Ons seuns se Afrikaans het nie sterk begin nie. Dit help nie om in ‘n annerland gebore te word nie, en veral nie as jou maatjies almal Engels praat nie. Al praat ons as ouers Afrikaans was dit nie altyd ewe maklik om hulle in Afrikaans te laat terug antwoord nie. Dus, tot die oumas en oupa se frustrasie moet hulle koningin Lizzie se taal praat met die kinders as hulle behoorlik wil kommunikeer. Dit het bietjie gehelp dat hulle in 2008 vir 6 weke by familie in SA gekuier het. Teen die einde het hulle ampertjies behoorlik begin praat. So nou en dan kom kuier familie uit SA hier by ons, maar dit maak nie soveel indruk nie.
Die probleem is enersyds dat hulle selfbewus voel om te probeer en andersyds dat Afrikaans gewoon net nie cool was om te praat nie.
En ons slaan ons oge op na die berge en wonder waarvandaan daar vir ons hulp sal kom. Ok, dis heuwels. (Hier rond is nie berge nie.) Hulp kom toe uit ‘n interessante oord. Dis so interessant hoe die brein en tale werk. Dis fantasties om te sien hoe die tale inmekaar steek, veral die ondermaanse germaanse groep. Waarvan Engels ‘n sytak is.
Die eerste deurbraak het gekom toe die kinders agterkom daar word met nuwe oë na hulle gekyk by die skool toe mense uitvind hulle is tweetalig. In die land van die blindes is eenoog koning, maar hulle kan darem die taal goed genoeg gooi om indruk te maak. Skielik is Afrikaans “cool”. Veral in die hoërskool, waar daar ‘n babelse verwarring gesprak (of gepleeg) word. Daar is heelwat ander immigrante kinders wat nie Engels as huistaal het nie. Ons seuns word gekies om te help met verwelkoming en integrasie van nuwe skoliere. Dan is daar verpligte Franse en later Spaanse klasse. En hier gebeur toe iets totaal onverwags, en wonderlik. My oudste maak vriende met ‘n kind wat tale aanleer vir ‘n stokperdjie. En die kind besluit om Afrikaans te leer. So elke dag kom hy by die skool en wil weet hoe sê mense “die volgende” in Afrikaans. Hoepla!
Weet jy hoe baie Duits het ons in ons huis of in die koshuis gepraat toe ons in standerd 7 Duits geleer het? Zip. ‘n Mens het dit maar in ‘n boek geleer, en daar het dit gebly, want in ons koppe kon dit nooit nes skop nie. Hier in ons huis werk dit anders. Die seuns en hulle maats praat gereeld Spaans met mekaar, heel spontaan. Sommer so tussendeur die Engels. Dis hier waar Afrikaans stil-stil by die agterdeur ingesluip het.
Toe sit ons nou die aand om die tafel (dit vat nogal heelwat beplanning en organisasie om al vier van ons terselfdertyd om die tafel te kry). En gesels. Meestal in Engels, maar ons is nou in ‘n fase waar ons frases in verskillende tale vergelyk. Van Spaans weet ekke niks, so hulle het die voordeel dat hulle my kan probeer beïndruk. Daar is natuurlik min dinge soos ‘n tienerseun se brein. Jy moet jou mond uitwas en jou voete afvee as jy daar besoek afgelê het!
Ek dink ons het ‘n nuwe familie “in joke” geskep in die proses. Martin praat oor “ag en tagtig”, want hy hou van die g’s. Mev G herinner hom die oumense het van “ag-en-taggentig” gepraat. Dit laat my onthou van ons studentedae, toe ons geleer het om dragtigheidsondersoeke in koeie te doen. Tegelykertyd herinner die ma die seuns dis hulle beurt om skottelgoed te was. En die lig gaan aan in hulle oë! Die handgebaar vir “lang handskoene aantrek” is die nuwe handgebaar vir “skottelgoed was”. (Gryp die pols van die linkerhand met die regterhand en stoot die hand op teen die kaal arm.) Ons professor het so met sy arm op in die koei gestaan en met groot smaak die volgende kwytgeraak: “Wragtag! Pragtag! Sy’s dragtag!
Maar daar is een woord wat hulle histeries laat rondrol het. Dis die Afrikaanse woord vir “hangover”. Babbelaas. Sê dit stadig genoeg om die Engelse woord vir “appelkoosmaag” te hoor.
Hoe dit hier gaan – vir Katrina
Merkers:beplanning, Michael Hyatt, Movember, slaap apnee
Katrina vra toe so mooi vanaand dat ons tog moet sê hoe dit met ons gaan. Ek sit nou al ‘n hele paar dae en wonder waaroor om te skryf en of dit die moeite werd is om oor party dinge te praat. Nou gaan ek net sit en my kop leegskryf, sommer net gesels. Ek hoop nie jy gee om nie. Dis nie ‘n blog met ‘n logiese begin, 3 hoofpunte logies uiteen gesit, en ‘n einde wat alles mooi saamvat nie. Ek gooi net so ‘n paar gedagtes uit, en vir die wat lees tot by die einde, gaan ek ‘n vraag vra waarvoor ek ‘n eerlike antwoord soek. Party van julle ken my mos al lank genoeg.
Eerstens, ja dit gaan baie goed hier. In die dinge wat regtig saak maak soos my gesin, my werk en my gesondheid gaan dit uitstekend.
Natuurlik is dit Sondagaand en ek verlang vanaand onomwonde na die mense wat nie hier kan wees nie. My pa sou hierdie week 77 jaar oud gewees het as hy gelewe het. Ek dink ek mis hom nog net so baie vandag. Ek verlang na my sus (bekend aan baie van julle as ezile, en my ma op Jongensfontein. Maar dis hoe dit is en ons beweeg aan.
O ja, dan is daar nog ‘n paar ander nuusdinge soos Movember. Hierdie jaar neem ek ook deel. Miskien later meer daaroor, in ‘n ander blog.
Dan is daar die minder belangrike goed wat my gedagtes en aandag besig hou. Die klein jakkalsies. Dis die goed waaroor ek voel om te skryf maar nie weet of dit gepas is nie. My pa het altyd gewaarsku: “Small things amuse small minds”. Ek het altyd die ander kant van die geldstuk gesien, naamlik “A man’s accomplishments in life are the cumulative effect of his attention to detail.” (John Foster Dulles). Die probleem is natuurlik watter detail ‘n mens aan aandag gee. En hier loop dit vir my skeef.
Ek is die koning van uitstel. Baie makliker om op die internet rond te drentel (of selfs die blogs – sonder om ‘n bydrae te lewer), as om die skottelgoed te gaan was, of daardie belangrike artikel te gaan lees, of in die koue op my fiets te gaan ry vir oefening. Dit kos inspanning om te beplan en dan deur te voer, om die regte hoeveelheid aandag aan die belangrike details te gee. Dan is daar natuurlik die vrees vir mislukking. Ek was altyd ‘n “alles of niks” tipe mens. Vind dit moeilik om iets aan te pak wat ek nie maklik kan klaar kry nie, is te bang om iets groots aan te pak wat ek dalk nie suksesvol kan deurvoer nie. Nou moet ek sê dit het ‘n verlammende uitwerking gehad.
Dit is nog nie jaareinde nie, maar ek sit en dink oor my lewe en oor beplanning. Die aanhaling gaan mos: “He who fails to plan is planning to fail.” Hierdie woorde word aan verskeie individuë toegeskryf, maar veral aan Winston Churchill, tydens die 2de Wêreldoorlog.
Nou dis waar ek vanaand is. Ek het baie nagelees oor beplanning, nie van die volgende projek nie, maar oor die lewe. MY lewe. Ek besef dat besluite wat ek neem baie ander mense beïnvloed, regstrees of onregstreeks. Ek is nie meer die sorgelose outjie wat matriek geskryf het nie. Ja oor ‘n paar jaar is my oudste seun reeds klaar met skool. Daar is mense by die werk wat na my opkyk vir leierskap. Nog steeds ‘n vreemde gedagte.
Wel, ek werk daaraan. Al hierdie dinge. Ek kyk dit in die oë.
So die beste wat ek tot dusver teëgekom het is Michael Hyatt. Ek het sy blogs begin lees en vind dit ter selfdertyd vreesaanjaend en tog ‘n groot uitdaging. Ek gaan probeer. Te minste dit ‘n kans gee. Dalk net kan ek bietjie meer orde en prioriteit in my lewe kry. Ek het sy gratis e-boek “Creating your personal Life Plan” afgelaai en gelees.
Nou ja vrinne, hier is die vraag waaroor ek gepraat het. Ek het deesdae ‘n nuwe metgesel. Sy deel ons slaapkamer. Met my vrou se goedkeuring. Ek vermoed sy gaan vir die res van my lewe daardie posisie inneem. Ek wil graag jou eerlike opinie daaroor hê.
Hier kom dit. Hierdie metgesel is darem nie vlees en bloed nie. Nee, dis ‘n CPAP masjien.
En dis bleddie ongemaklik.
Mevrou Gidi het my dokter toe gestuur. Dit was ‘n ultimatum. Behalwe ‘n leeftyd se gesnork het sy haar dood bekommer oor die ophou asemhaal ding. En hier is ons nou. Ek is gediagnoseer met slaap apnee.
Die vraag is of ek daaroor moet of kan blog. My blogs was nog altyd persoonlik, maar ek het probeer om weg te bly van skete en kwale. Tog voel ek, daar is ‘n pad om te loop, en dalk ‘n storie om te vertel waarby iemand mag baatvind. Die fantastiese feit is natuurlik dat dit nie iets baie meer ernstig is nie.
Na 2 weke met die masjien is ek besig om wakkerder te word. So glo ek. Nou wonder ek wat ek die laaste 10 jaar gedoen het terwyl ek geslaapwandel het. Soos ‘n ware Rip van Winkel. En of ek behoorlik gaan wakkerword en bykom in die lewe. Want as dit nie werk nie is my verskoning geblaas.
Ja die lewe is ‘n reis. En my passie is om op reis te gaan. En John Pierpont Morgan sê mos:
“The first step towards getting somewhere is to decide you’re not going
to stay where you are.”
Die dag toe die Olimpiese vlam naby my huis verby gekom het.
Oktober 27, 2012 in Uncategorized
Eish, tipiese Britse weer, die kinders het ure gewag vir die vlam om verby te kom.
‘n Vlietende sekonde, en alles is verby.
Ibuprofen en honde
Oktober 26, 2012 in Uncategorized
Net ‘n vinnige inskrywing oor Ibuprofen. Ek gryp net gou die megafoon, indien dit dalk ‘n hond of kat iewers kan help.
Indien jou dier in pyn is wil ‘n mens natuurlik help. En ek weet die meeste mense het dalk al hierdie ene gehoor. Maar mens moet die boodskap uitkry, net ingeval dit jou, of dalk ‘n vriend van jou, ontglip het:
Moet asseblief nie menslike pynstillers vir diere gee nie sonder professionele advies van jou veearts nie. Daar is baie beter en veiliger middels wat spesifiek vir diere geregistreer is.
Gaan lees hier oor die 10 mees algemene navrae by die Britse Veterinary Poisons Information Service:
1) NSAIDS (non-steroidal, anti-inflammatory, analgesic drug)
These most commonly include ibuprofen, diclofenac and carprofen. NSAIDS are commonly available in the UK as an “over-the counter” medication used for pain management. Ibuprofen is particularly poisonous to dogs and can cause vomiting, diarrhoea, gastric ulceration and kidney failure. Approximately 11,502 VPIS enquiries to date*.
Daar is ‘n hele paar ander interessante, maar ook dodelike goed wat ‘n mens nie vir ‘n dier moet gee nie.
Ek neem aan die meeste van ons weet om nie sjokolade vir ‘n hond te gee nie, maar weet jy dat lelies jou kat kan doodmaak, of rosyntjies jou hond?
Hier sit ek nou weer die megafoon neer, dis tyd om by die werk uit te kom.
as ‘n skugter siel in die na-nag kooi inkruip moet daar nog verslag geskryf word
al het aspoester se koets lankal gevrot
dis die ingelse manier
en kultuurskok is ‘n keuse
Die gróót knyp
Oktober 25, 2012 in Uncategorized
Jan Twak se storie “Eersteplek vir ‘n natuurroep” laat my nou weer terugdink aan my eerste skoolvakansie in standerd 6. Ons praat nou van die laat sewentigerjare. My ouers sit op Oshakati, en ek is in die koshuis op Malmesbury in die Kaap. My pa, in sy wysheid, besluit toe ek moet sommer die skoolbus vat uit die Paarl tot in Windhoek, dan sal hy my daar kom haal dat ons die laaste ent tot in Oshakati kan saam ry. Om die waarheid te sê ek sukkel om detail van daardie busrit te onthou, heel moontlik omdat my onderbewussyn die ervaring nie lekker kan verwerk nie en dit eerder onder ‘n klomp stowwerige planke in die kelder wil wegsteek.
Nietemin, Jan het my aangespoor en ek sal probeer om dit daar onder die planke uit te sleep.
Volgens Google Maps is die Paarl en Oshakati 2161 km uit mekaar, die busrit uit die Paarl tot in Windhoek 1445 km, en daarvandaan nog ‘n goeie stootjie van so 715 km tot in Oshakati. So ‘n dag of wat voor die skole sou sluit word ek uit die hok losgelaat om solank by die huis uit te kom. Dis nou sodat ek saam met die ander kinders die eintlike vakansie kan begin. Dus, hier laatmiddag trek ons weg by Hoërskool Gimnasium. My ouma is byderhand met ‘n kassie druiwe wat ek kwansuis moet saamvat. Ek onthou met die opryslag Windhoek toe het ek voor in die bus plekgekry. Dit was warm. En daar was nie ‘n toilet nie. Die bus ry stadig. Hy stop net twee keer al die pad tot in Windhoek. Eers op Vanrhynsdorp. Dan weer in Keetmans. Die busbestuurder het net een tape wat hy al die pad speel, deur die nag, oor en oor. Abba. Ek kan nou nog nie na Abba luister sonder om daardie typie so oor die enjin se gebulder in die pikdonker te hoor uiblêr nie: “There was something in the air that night The stars were bright, Fernandoooo…”, en veral “…Every hour every minute seemed to last eternally…”
En tog, miskien het die opgewondenheid om na ‘n hele paar maande vir die eerste keer huis toe te gaan gehelp. Want ek onthou nie die groot knyp nie. So al die pad met Fernando saam kom ons toe darem uiteindelik in Windhoek aan. My pa is daar met sy bakkie en ons ry. Ek dink ons het iewers gestop vir middagete, dalk was dit Otjiwarongo. Maar ek onthou sonder enige twyfel dit was Wiener Schnitzel. En heerlik daarby. Dit het ‘n groot indruk gemaak, hierdie ver pad alleen saam met my pa. Kopstukke gesels.
Van die vakansie onthou ek ook nie veel nie, en kort voorlank is dit tyd om die lang pad terug te vat. Ons is in Windhoek vir ‘n byeenkoms van die Suid-Afrikaanse Raad vir Blindes. Ek was so opgewonde om vir William Rowland te ontmoet. Ek vra hom toe ook terstond vir sy handtekening, en daar haal hy sy els uit en skryf sy naam in Braille.
Maar aan alle goeie dinge kom ‘n einde. Die busse vertrek. Ja daar was twee. Hierdie keer is ek toe sommer vroeg al daar en gaan sit heelwat verder agtertoe. Tussen die groot kinders. Alles goed tot in Keetmanshoop. Dis toe al goed donker toe die twee busse daar insleep. Ons gaan gou in die kafee in terwyl ons bus se tenk volgemaak word. Maar die draailopery is nie ‘n grap nie. Daar is lang rye, selfs by die “gents”. Dis met groot verligting wat ek so in die halfdonker terugklim in die bus en sommer bietjie op die sitplek gaan lê. Kort voor lank begin die ander kinders inklim en ek begin lont ruik. Die bus start op en ek besef hier is fout: dis die verkeerde bus. Terwyl ons in die kafee was het die busse by die pomp omgeruil. Jy moes my sien suiker van die een bus na die ander, ook net betyds voor hy wegtrek. Dan probeer ‘n mens mos so nonchalant as moontlik drentel tot by jou sitplek, terwyl jou hart uit jou borskas probeer spring.
En die pad tot in Vanrhynsdorp is ver. En deur die nag druis “Fernando” al weer. Hier toe ons oor die Oranjerivier ry is die knypery al erg. Jy weet mos. Party van die groot kinders ken van in bottels piepie. Het ek al gesê daar’s nie ‘n toilet op hierdie ou skoolbusse nie. Hierdie skaam standerd sessie sal mos nooit in gemengde geselskap in ‘n bottel piepie nie. Forget it. Al is dit donker. So knyp en knyp dit deur tot uiteindelik in Vanryhnsdorp.
Weer ‘n lang ry by die toilette, in rangorde, die kleinstes kom laaste. Wat ‘n verligting. Dan……niks……stage fright……al die knyp het die kraantjies toegedraai. Jip.
Nou jare later kan ek net die pyn onthou, die verligting gemeng met die konsternasie.
So het ons uiteindelik in die Paarl aangekom. Maar dit was die laaste busrit. Van die volgende vakansie af het ons maar gevlieg. Hiervan vertel ek later.
Hoe ek my blog-opskrif gemaak het.
Oktober 24, 2012 in Uncategorized
Party van ons is al ‘n ruk op WordPress en vir diesulkes sal hierdie ou nuus wees. Vir die ander van ons agterosse wat nou eers hier insleep mag dit dalk help om bietjie raad uit te ruil. Ek het byvoorbeeld ‘n maklike manier gekry om my opskrif foto (“custom header”) op te laai. ‘n Mens gaan na jou paneelbord / Appearance / opskrif. Dan “choose an image from your computer” / browse / oplaai.
Vir baie is dit genoeg. Jy kies jou foto, en die webwerf sal jou help om die foto daar reg te sny (crop) tot hy pas.
In my geval was dit makliker om eers die foto te sny dat hy presies die regte vorm is voor hy opgelaai word.
In Picasa, kies ‘n foto, daarvandaan onder die “spannertjie” kies “crop photo”, dan “add custom aspect ratio”. In die blokkies sit jy 1250 en 133, en gee die nuwe raampie ‘n naampie. Myne heet “WordPress Header”.
Nou is dit baie maklik om die foto net reg te sny en dan op te laai.
Ek hoop dit help iemand.
Is hier marsmannetjies?
Oktober 20, 2012 in Uncategorized
Hier geland en dit voel bietjie soos Mars. Ek moet sê, ek’s nogal opgewonde om hier te wees. Ek sien ‘n paar ander ruimtereisigers se skippies staan ook hier rond geparkeer. Lyk my ons het heelhuids aangekom. Was juis nou buite gewees, en jy kan jou wrintiewaar asemhaal in hierdie atmosfeer.
En Afrikaans praat. Julle ander kan maar buite kom speel.
aktief 5 days, 19 hours gelede