In geheel beskou is dit ‘n bundel wat spreek van ‘n soort dekadensie, nie as ‘n werklike lewensstyl nie, maar die lewensgenietende dekadensie van daardie estetiese ingesteldheid wat ‘n mens ook by Hennie Aucamp kry. Die energie en vloei, die sensuele aard van die temas en van die gedigte self onderskryf hierdie waarneming. Met koopkragkaarte kry die verbruiker ietsie mahala terug van die bloedsweet wat hy spandeer. ‘n Knypie vet van die offergeld word na die altaar gebring. Om die waarheid te s^e, dit herinner ons ook dat die ANC ook darem nog altyd meer was as bloot ‘n bende opportunistiese politici — daar was (en is?) ook in die ANC ‘n intellektuele geskiedenis wat nie sommer geignoreer kan word nie. Hierdie jong digterstemme, hoofsaaklik van Wellington en die Paarl, sal gehoor word tydens die Tuin van Digters. Hul verse word aangevul deur die polsende rymkletse van die alombekende Hemelbesem, asook die nuwelinge Rhyme Author en Rimestein.”