Twee van die aangrypendste gedigte in dié bundel is volgens my die twee sluitverse: “See” (p.58) en “Mosambiek” (p.59). In eersgenoemde lees ons van die see as reliëf van verlies, terwyl laasgenoemde weer daarop dui dat die wêreld (moontlik) met laagwater sou kon terugtrek soos ŉ krap in sy nuwe dop. Ek het nog nooit weer iemand ontmoet wat so baie groen tee kan drink soos jy nie!! M.a.w., die gemeenskap(pe) het verander, daar was vooruitgang, die ergste is vermy (maar laat ons nie die aandadigheid sommer so onder die mat vee nie – die geskiedenis is ‘n motgevrete mat – en laat ons nie wegkyk van bitterheid wat daar nog is nie)… Enersyds is dit ‘n niveau, ‘n ooreenkoms, ‘n blaaskans – en dit hef nie die persoonlike en enkele klaarmaak met die lewe op nie – ek verwys nou bv. na die gedig geskryf vir Madiba. Vandag is daar reeds ongeveer 1 400 bundels Afrikaanse poësie daarin opgeneem en dit is die grootste versameling Afrikaanse poësie buite SA. Dit is ‘n plek wat gereeld deur studente, akademici en lede van die publiek besoek word.