Oor die afgelope paar jaar is daar 'n toename in mediaberigte oor postnatale depressie en ander geestesongesteldhede van die moeder, en veldtogte het gelei tot groter begrip van die behoefte aan meer spesialisdienste. Alhoewel dit bemoedigend is, word baie min oor vaders gesê. Maar mans kan ook postnatale depressie kry.
Tans kan net moeders gediagnoseer word met postnatale depressie. Die psigiaters se "bybel", die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings (DSM-5), sluit 'n diagnose van "peripartum depressie" in. Peripartum depressie is 'n vorm van kliniese depressie wat enige tyd tydens swangerskap voorkom, of binne die vier weke na geboorte. Alhoewel kundiges wat in perinatale geestesgesondheid werk, is hulle meer buigsaam, wat die tydperk tot die eerste jaar na geboorte verleng.
Op baie maniere, postnatale depressie wissel min van tradisionele depressie. Dit sluit ook 'n tydperk van minstens twee weke in waar die persoon 'n lae bui of 'n gebrek aan motivering ondervind, of albei. Ander simptome sluit in swak slaap, agitasie, gewigsveranderinge, skuldgevoelens, gevoelens van waardeloosheid en gedagtes van die dood en dood. Maar die grootste verskil is dat 'n depressie in hierdie tyd 'n beduidende bykomende persoon behels: die kind.
Bewyse dui daarop dat die langtermyn gevolge van postnatale depressie op die kind skadelik kan wees, insluitend ontwikkelingsprobleme, swak sosiale interaksie, vennoot-verhouding probleme en groter gebruik van gesondheidsdienste (insluitende geestesgesondheidsdienste).
Rondom 7-20% van nuwe moeders ervaar postnatale depressie. 'N Algemene siening is dat dit veroorsaak word deur hormonale veranderinge. Alhoewel dit gedeeltelik waar is, is dit baie meer waarskynlik lewensfaktore is verantwoordelik, soos armoede, jonger, gebrek aan ondersteuning en geboortetrauma. Nog 'n moontlike oorsaak is die skielike oorweldigende verantwoordelikheid om 'n baba te versorg, en die lewensveranderings wat dit behels.
Gedeprimeerde moeders voel ook intens skuldig aan die manier waarop hulle oor hul baba voel, en vrees skande en stigma uit die samelewing. As gevolg hiervan, ten minste 50% van moeders sal nie 'n geestesgesondheidsprobleem aanmeld nie. Ander moeders sal nie hul gesondheidsverskaffer vertel van vrees dat hul kind weggeneem word deur maatskaplike dienste nie.
Al bogenoemde faktore kan ook op vaders van toepassing wees. Maar daar is geen formele diagnose van postnatale depressie vir vaders nie. Nog bewyse uit verskeie lande, insluitend Brasilië, die US en die UK, dui daarop dat ongeveer 4-5% van vaders beduidende depressiewe simptome ervaar nadat hul kind gebore is. Sommige ander studies beweer dat voorkoms mag wees so hoog as 10%.
Die oorsaak van hierdie gevoelens in vaders is soortgelyk aan wat ons met moeders sien, maar daar is ekstra komplikasies. Mans is baie minder geneig om hulp te soek vir geestesgesondheidsprobleme, oor die algemeen.
Maatskaplike norme in baie lande dui daarop dat mans emosie moet onderdruk. Dit is waarskynlik selfs meer 'n faktor vir vaders, wat hul rol as prakties beskou en vir die gesin kan voorsien. Vaders - veral die eerste keer vaders - mag baie skielike veranderinge ondervind, insluitend beduidende afname in gesinsinkomste en veranderde verhoudings met hul vrou of vennoot. Dit is belangrike risikofaktore vir depressie in vaders.
Die belangrikheid vir die ondersteuning van vaders in hierdie tyd is so belangrik soos dit vir die moeder is. Bewyse dui daarop dat 'n pa se depressie 'n kan hê skadelike effek op hul kind se ontwikkeling. Ten spyte daarvan het dit bewys dat vaders ook is minder waarskynlik as moeders om hulp te soek, en dit gesondheidspersoneel is minder geneig om te oorweeg dat vaders ondersteuning nodig het in vergelyking met moeders. Meer bewyse is nodig om 'n saak te bou dat vaders ondersteuning soveel as moeders benodig.
Daar is aangevoer dat gesondheidswerkers tot onlangs swak toegerus is om geestesongesteldhede wat verband hou met die geboorte van 'n kind te erken en te behandel. Onlangse veldtogte in die Verenigde Koninkryk het gelei tot veranderinge in beleid, befondsing en gesondheidsriglyne. Die onlangse hersiening van die Nasionale Instituut vir Gesondheid en Sorg Uitnemendheid (NICE) riglyn oor perinatale geestesgesondheid spreek egter nie die vaders se behoeftes aan nie. Ten spyte van 'n veldtog om dit aan te spreek Met ondersteuning van verskeie professionele persone en akademici het 'n NICE-woordvoerder aan die BBC gesê dat riglyne waarskynlik nie verander sal word nie, aangesien daar geen bewyse is dat mans postnatale depressie ervaar nie. As ons egter hormonale faktore in nuwe moeders afslag, is die oorblywende risikofaktore vir postnatale depressie ook van toepassing op vaders. En ons benodig ondersteuning wat dit erken.