Dán sou Pase geseënd wees | Netwerk24
Deur Jan Lubbe 16 April 2019 00:00
Die “tyd vir die Pasga is naby” – Johannes 13:1.
Vir Jode en Christene, wéér, soos verlede jaar in Jerusalem.
Die Groot Lydensweek.
Vir baie van ons is dit ’n haastige week vol drukte; voorbereidings om weg te gaan vir die langnaweek, of tuis ’n kamer vir ’n kuiergas gereed te kry, ’n tafel vir ’n maaltyd, ’n gebed, tyd vir kerk toe gaan. Vir die oopmaak van die Skrifte.
Wat sal vanjaar die vrug wees van ons onthou van dáárdie Pasga?
Henri Nouwen skryf in sy boekie The Way of the Heart (1981) dat daar in afsondering en stilword iets binne ons gebore word.
’n Skaars deug: deernis.
Die ingesteldheid om wanneer ek swaarkry sien of van lyding verneem, my in te leef in die flenterskoene, die kreupelloop, die verhongerde lyf, die beangste oë, die weeklag van ’n medemens.
Of dit in Christchurch se moskee is, of in ’n kerk in Nigerië. Of dit ’n vloed in Mosambiek is, of droogte op die Karooknersvlaktes.
Medelye vergelyk nie: Lyding is lyding.
Medelye vra nie eers óf en wát jy glo nie. Medelye stel nie ’n voorwaarde dat jy eers my politieke ideologie moet aanvaar of soos ék moet maak, bid of liefhê nie. Medelye ken nie grense nie.
Medelye beteken dat my innerlike in beweging gebring word – vandaar die woord “bewoë” – deur dit wat met ’n ander gebeur.
In afsondering en stilword word iets binne ons gebore.
Of, soos die Skrifte dit noem: “barmhartigheid”. ’n Wesenstrek van God: Hy is barmhartig en genadig, geduldig en vol liefde (Psalm 103).
En let wel, vir dié Skepper het dit ook nie net oor mense gegaan nie: benewens oor hulle “wat nie weet wat reg of verkeerd is nie”, was Hy óók nog besorg oor diere (Jona 4:13).
God verander en vergewe, want God kry jammer – dís wat sy weerbarstige wegloopprofeet Jona nie kon verstaan nie!
God is die Groot Meelydende.
Geen wonder dat sy Gestuurde ’n storie van barmhartigheid vertel het om te sê: Só lyk medelye – kyk na daardie Samaritaan. Daardie “gift of the giver”. Dat dít Jesus van Nasaret gekenmerk het.
Wanneer sy Naam geroep is – “Here, help!” – het Hy stil gaan staan, die hopelose figuur langs die pad of in die straat of by die put sien lê en hom of haar “innig jammer gekry”.
Ja, medelye is moeilik. Want dis ’n ingesteldheid wat vra dat ek sáám met ’n ander na die plek van sy of haar seer sal gaan; die plek waar hulle swak of weerloos, gebroke of bang, uitgesluit of wanhopig is.
Dis moeilik, want dit vra dat ek my eie weerloosheid in die oë sal kyk. Daarom sê die plek wat ek liewer vermy of die medemens waarvan ek my gesig wegdraai, só veel oor myself.
Dáárdie ongemak – en die onvermoë om medelye te wys – verklap my eie vrees.
Dáárdie ongemak – en die onvermoë om medelye te wys – verklap my eie vrees. Dat ék ook dalk sal moet uitroep: “My God, my God, waarom het U my verlaat?”
In die stilte sal moet wag op ’n antwoord . . .
Vandeesweek en Goeie Vrydag is nodig om ons wat in die voetspore van die Lydende Kneg wil loop, weer te laat stil word en nadink oor ware medelye.
Dat Sy lyding my harde hart, sag sal maak.
Wat sal ons land en wêreld tog nie anders wees as ons sou kon treur saam met dié wat treur nie?
En, sal ons dan uitbundig bly kan wees – Sondag by die oop graf – saam met hulle wat bly is!
Dít sou nou ’n geseënde Paasfees wees!
Die skrywer is ’n leraar aan die NG gemeente Berg-en-Dal in Bloemfontein.
Meer oor: Jan Lubbe | Medelye | Omgee | Paasfees | Barmhartigheid | Pase
Aswoensdag lui tyd van stilte in
’n Onderwyser se les vir die wêreld
Jan Lubbe: Dán eers is dit ’n ander land