Wanneer het Frans die amptelike taal van Frankryk geword? - Interessant - 2022
Wanneer het Frans die amptelike taal van Frankryk geword?
Alhoewel Frans wel in Frankryk bestaan ​​het en na gelang van gebiede verskil, was dit nie die amptelike taal nie. Wanneer het dit so geword?
In 1539 het die Ordonnansie van Villers-Cotterêts (onder meer: ​​192 artikels) bepaal dat alle regs- en notariële dokumente uitsluitlik in Frans geskryf moes word (artikels 110 en 111).
Hier is die artikels in beide Frans (soos destyds geskryf, Middelfrans):
Et pour ce que telles choses sont souventesfoys advenues sur l'intelligence des motz latins contenuz esdictz arretz, Nous voulons que doresenavant tous arretz ensemble toutes autres procedeures, soyent de nous cours souveraines ou aultres subalternes et inferieures, soyent dez kommissies, vonnisse, testamens et aultres quelzconques actes et exploictz de justice ou qui en afhanklike, soient prononcez, enregistrez et delivrez aux parties en langage maternel francoys et non autrement.
Ons wens en beveel dat hulle [geregtelike handelinge] so duidelik opgestel en geskryf moet word dat daar nie dubbelsinnigheid of onsekerheid of die moontlikheid van dubbelsinnigheid of onsekerheid bestaan ​​nie, en dat daar geen gronde is om interpretasie daarvan te vra nie.
En omdat so baie dinge gebeur as gevolg van [swak] begrip van Latynse woorde wat in dekrete gebruik word, is ons van voorneme dat voortaan alle verordeninge en ander verrigtinge, hetsy van ons soewereine howe of ander, ondergeskik en minderwaardig, of in rekords, opnames, kontrakte , kommissies, toekennings, testamente en alle ander handelinge en dade van geregtigheid of wet, dat al hierdie handelinge in die Franse moedertaal uitgespreek, geskryf en aan die partye [betrokke] gegee word, en nie anders nie.
Duidelike tale en dialekte in Frankryk
Baskies, of Euskara, is 'n taal wat deur ongeveer 'n miljoen mense in Noord -Spanje en Suidwes -Frankryk gepraat word. Alhoewel pogings aangewend is om dit aan die ou Iberiër, die Hamito-Semitiese groep en die Kaukasiese te koppel, bly die oorsprong daarvan onseker.
Die klankpatroon lyk soos dié van Spaans, met sy vyf suiwer klinkers en eienaardighede soos 'n trilled r en palatal n en l. Ten spyte hiervan, en die teenwoordigheid van talle Latynse leenwoorde, het Baskies gedurende twee millennia eksterne kontakte sy kenmerk behou. Dit lê byvoorbeeld steeds 'n unieke klem op agtervoegsels om letters en getalle aan te dui en om nuwe woorde te vorm.
Baskies is die enigste taal wat nog in Suidwes -Europa gepraat is voor die Romeinse verowering. Sedert die 10de eeu is dit geleidelik deur die Castiliaanse Spaans verdring, en onder die Franco -regime is die gebruik daarvan in Spanje heeltemal verbied. Die etniese insulariteit van die Baskies het egter herlewings bevorder. Daar word nou gepoog om die ortografie te standaardiseer.
Bron: The New Grolier Multimedia Encyclopedia, Release #8, & copy1996
Bibliografie: Russell, H., et al., Baskiese opstel (1974) Tovar, Antonio, The Basque Language (1957) Vallie, F., Literature of the Basques (1974).
Die Franse taal
Moderne Frans is 'n "Romaanse" taal en is afgelei van Latyn (net soos Italiaans, Spaans, Portugees en 'n paar ander Mediterreense tale). Middeleeuse Frans was een van die belangrikste historiese wortels van moderne Engels, veral in terme van woordeskat.
Soos alle tale, het Frans in die loop van die tyd aansienlik ontwikkel, die oudste dokument wat in 'n vorm van Frans geskryf is, eerder as laat -Latyn, is die "Serments de Strasbourg", geskryf in die jaar 842. In die Middeleeue het verskillende vorme van Frans het floreer as die taal van letterkunde in beide Frankryk en Engeland: beroemde werke uit die tyd sluit die "Chansons de geste" (Songs of ridderlikheid) in, veral die epiese "Chanson de Roland", die Roman de la Rose (die roman van die Rose) en die Arthur -legendes (baie geskryf in Frans in Engeland). Teen die tyd van die Renaissance het Frans ontwikkel tot 'n punt waar skrywers soos Rabelais en Ronsard geskryf het in 'n taal wat tot vandag toe nog baie verstaanbaar is geleerde leser wat die groot skrywers van die sewentiende eeu Frankryk, Molière, Corneille en Racine betref, bly hulle tot vandag toe redelik verstaanbaar.
Maar in die afgelope eeue was die verandering stadiger as met Engels, vanweë die Franse Akademie, die Académie Française, waarvan een taak is om as voog van die Franse taal op te tree. Die Akademie het gereeld veranderinge aan die Franse taal teëgestaan ​​en daarop aangedring dat bestaande en tradisionele vorme van die taal, op grond van hul bestaan, 'korrekte Frans' was.
Franglais, en die invloed van Engels
Alhoewel beide die Akademie en die Franse regering by verskeie geleenthede probeer het om die vermeende 'suiwerheid' van Frans te behou, is moderne Frans sterk beïnvloed deur Engels - of liewer deur Amerikaans - en is duisende Engelse woorde in Frans gebring deur joernaliste, wetenskaplikes, reisigers, musikante, showbiz-persoonlikhede, rolprente en straatkultuur. Televisie-kletsprogram-gasheer en hul gaste, sakemanne en allerhande sterre peper hul Frans met woorde van Engelse oorsprong, wat aanvanklik vir gewone mense onbegryplik is. Franssprekendes. Hierdie tipe praatjie staan ​​bekend as "Franglais". 'N Onlangse voorbeeld wat in 'n sakekonteks gehoor word, is' une-to-do list ', wat blykbaar in die Franse taal in ongeveer 2007 ingeskryf het. Woorde soos "le shopping" of "un parking" of "le hard discount" is nou so goed gevestig in moderne Frans dat baie Franssprekendes nie eens besef dat hulle uit Engels geleen is nie.
Anti -Franglais -maatreëls het 'n paar of half suksesse behaal. Nadat 'un pipeline' in die 1960's die Franse taal betree het, het die Akademie die woord verban en besluit dat die Franse woord vir 'n oliepypleiding 'un oléoduc' is: en dat Maar pogings om 'e -pos' te verban, het minder sukses behaal, en die puriste se alternatief, 'un courriel', het slegs daarin geslaag om homself te vestig as 'n aanvaarbare alternatief vir 'e -pos', veral in amptelike kommunikasie.
Een van die redes wat Engels gehelp het om in talle tale opgang te maak, is die gemak waarmee Engels nuwe woorde vorm of bestaande woorde aanpas om nuwe te skep. Alhoewel Frans 'n 'sintetiese' taal is (dit wil sê 'n taal wat buigings baie gebruik - voorvoegsels en grammatikale eindes), pas dit nie woorde aan om nuwe betekenisse te skep met die gemak wat Engels doen nie. Kyk net na die kompleksiteit van die uitdrukking wat nodig is om die Engelse woord "antikloksgewys" in Frans weer te gee. dans le sens inverse des aiguilles d'une montre. Dit is verbasend dat die Engelse woord in hierdie spesifieke geval nie die Franse taal betree het nie, ondanks die relatiewe eenvoud daarvan. Dit is ongetwyfeld omdat dit nie 'n alledaagse woordeskat is nie, en ook nie 'n geleerde tegniese term nie.
Streeksvariasies van Frans
Moderne standaard Frans is afgelei van die verskeidenheid Frans wat in die gebied rondom Parys en die Loire -vallei gepraat word. Dit is die belangrikste verskeidenheid van die 'noordelike' groep Franse dialekte, bekend as die 'langues d'oil', maar dit is nie die enigste vorm van Frans nie.
In die suide van Frankryk, veral in landelike gebiede, is daar nog steeds mense wat vorme van Oksitaans Frans praat, die "langues d'oc", insluitend Provençaals, Oksitaans en Katalonies. Vir meer as 'n eeu sterk ontmoedig deur sentrale regerings en as 'patois' het hierdie streektale vinnig verdwyn tot in die negentien-sewentigerjare, toe die eerste belangrike pogings aangewend is om hulle te laat herleef. Sedertdien was daar 'n groot toename in bewustheid van streektale en kulture in Frankryk, wat hier en daar geïllustreer word deur padtekens en straattekens in twee tale, en selfs af en toe artikels in streektale in streekkoerante. Die status van streektale, as deel van Frankryk se kulturele erfenis, is nou vasgelê in die Franse grondwet.
Terwyl mense in die Langue d'oc-gebiede van Frankryk praat met aksente wat verskil van die aksent van die noordelike inwoners, en moontlik plaaslike patois of dialekte verstaan, kan slegs 'n minderheid eintlik praat in 'n nie-standaard weergawe van Frans.
Frans word natuurlik ook in ander lande as Frankryk gepraat. Dit is een van die tale wat in Switserland, België, Kanada en 'n aantal ander lande gepraat word. Switserse Frans en Belgies Frans is feitlik identies aan standaard Frans, net 'n paar verskille. In België en Switserland sê mense septante in plaas van soixante-dix vir 70, en nonante in plaas van quatre-vingt-dix vir 90. Sommige Belge sê ook octante vir 80, en die Switsers sê huitante vir 80.
In Kanada het Quebec French verskeie woorde en uitdrukkings bygehou wat in die moderne Frankryk buite gebruik geraak het. Enkele noemenswaardige voorbeelde is un breuvage in plaas van une boisson ('n drankie), of une fournaise in plaas van une chaudière (stoof, ketel).
Nie alle verskille is as gevolg van historiese faktore nie. 'N Amusante voorbeeld van die verskil tussen Frans en Québecois is die manier om te sê "ons parkeer in 'n parkeerterrein". In Frankryk sou dit 'Nous avons stationné dans un parking' wees, terwyl dit in Quebec 'Nous avons parqué dans un stationnement' sou wees.
Franse grammatika en sintaksis:
► Klik hier vir die About-France.com aanlyn Franse grammatika
Taalkundiges beskryf Frans as 'n matig gebuig of 'sintetiese' taal, wat beteken dat die grammatikale funksie van woorde (veral werkwoorde) dikwels deur agtervoegsels en ander merkers aangedui word.
Alhoewel Frans nie die komplekse selfstandige naamwoorde van Latyn behou het nie, met sy ses gevalle (Nominatief, Akkusatief, Datief, ens.), Het dit 'n werkwoordstelsel gehandhaaf wat gekenmerk word deur verbuigde vorme, maar werkwoorde kan tot ses verskillende vorms vir 'n gegewe tyd hê, en byvoorbeeld die eindes van baie werkwoorde in die huidige tyd is -e, -es, -e, -ons, -ez, -ent (van eerste persoon enkelvoud tot derde persoon meervoud).
Om hierdie rede is Frans 'n taal waar grammatika (sintaksis), leestekens (of infeksie van die stem) en die vorm van woorde (morfologie) sleutelfaktore is om betekenis te bepaal, dit vergelyk met Engels, 'n meer 'analitiese' taal, waar woord -orde en die gebruik van skakelwoorde speel 'n groter rol by die bepaling van betekenis.
Byvoorbeeld: in Frans
Is u 'n vuil fille que j'ai rencontrée?
word duidelik gedefinieer as 'n vraag in geskrewe taal deur die teenwoordigheid van die quesiton -teken, en in gesproke taal deur 'n ondervragende infeksie van die stem.
Om dieselfde vraag in Engels te stel, is dit nodig om 'n ondervraende werkwoordvorm te gebruik:
Het jy die meisie gesien wat ek ontmoet het?
As 'n Engelse skrywer die vraagteken aan die einde vergeet, is sy sin steeds duidelik 'n vraag, vanweë die woordorde. Maar as 'n Franse skrywer die vraagteken vergeet, word die sin 'n stelling.
Nog 'n voorbeeld: in Frans,
'Commençons' - 'n enkele woord -
het die betekenis wat deur drie woorde in Engels oorgedra word: "Let's (let us) begin".
Aangesien dit belangrik is om ondubbelsinnige betekenis in Frans oor te dra, is basiese grammatika iets wat almal moet bemeester, wat effektief in hierdie taal wil kommunikeer. Alhoewel onderwysers in Frankryk dikwels kla oor die dalende standaard van grammatika onder hul leerlinge, was die onderrig van Franse grammatika 'n noodsaaklike deel van die skoolkurrikulum, van laerskool af tot bo.
Die Republiek van Guinee lê aan die westelike kus van Afrika. Met 'n oppervlakte van 94 900 vierkante myl, grens dit aan Senegal en Mali in die noorde, Ivoorkus in die ooste en Liberië en Sierra Leone in die suide. Die bevolking van 7 600 000 mense (skatting van Januarie 2001) bestaan ​​uit vier groot stamgroepe: 35 persent Peuls (Fulani), 30 persent Malinke, 20 persent Susu en 14 persent Kissi. Frans is die amptelike taal, maar verskeie stam tale en dialekte word ook gebruik. Guinee is 85 persent Moslem, 8 persent Christen en 7 persent Animist. Met 'n bruto binnelandse produk per capita van $ 1,180 (in 2000), is dit een van die armste lande in Wes -Afrika.
Vir meer as 100 jaar was Guinee deel van die voormalige Franse koloniale ryk. Dit het 'n protektoraat geword in 1849, 'n kolonie in 1898 en 'n grondgebied van Frans Wes -Afrika in 1904. Toe Frankryk in 1958 onafhanklikheid verleen aan sy voormalige Afrika -kolonies, bied dit ook 'n voortgesette ekonomiese, politieke en opvoedkundige verhouding met die geskep Communaut & eacute, die Franse ekwivalent van die Britse Gemenebest. Guinee was die enigste voormalige kolonie wat so 'n vennootskap geweier het. Na 'n landswye referendum verbreek dit alle bande met Frankryk en kondig sy onafhanklikheid aan as die republiek van Guinee op 2 Oktober 1958. Sy eerste lewenslange president, Achmed S & eacutekou-Tour & eacute, stig 'n enkele partystaat, waar geen politieke diversiteit of vorm van opposisie geduld is. Om die land los te maak van sy voormalige koloniale verlede, het S & eacutekou-Tour & eacute 'n radikale afrikaniseringsprogram aanvaar wat Westerse waardes verwerp het. Guinee het gou 'n geïsoleerde, sukkelende nasie geword wat hom tot die voormalige Sowjetunie wend om tegniese hulp. In 'n sekere sin is die geskiedenis van die onderwysstelsel van Guinee nou gekoppel aan sy politieke geskiedenis en pogings om hom van die voormalige koloniale bewoner te skei. Maar selfs ná 1960 het Frankryk nog steeds groot geword oor die ekonomie en kulturele lewe van sy voormalige Wes -Afrikaanse kolonies. Pogings om Frans as amptelike onderrigtaal tot voordeel van plaaslike dialekte af te skaf, was 'n mislukking, aangesien Frans in Wes -Afrika die taal van diplomasie, handel en opvoeding was. Die verbreking van bande met Wes-Europa het ook 'n katastrofale impak op die ekonomie van Guinee gehad, en die bevordering van 'n wreed onderdrukkende regime wat deur S & eacutekou-Tour & eacute beheer word, het weinig bygedra tot 'n klimaat waarin nuwe onderwysbeleid en hervormings kan floreer. S & eacutekou-Tour & eacute sterf in 1984 na 26 jaar van onbestrede diktatorskap, nadat hy uiteindelik nouer bande met Frankryk herstel het in 1975. Kolonel (later generaal) Lansana Cont & eacute het toe die mag aangeneem en was die afgelope 17 jaar onbestrede leier van Guinee. Die politieke klimaat het verbeter sedert diplomatieke en ekonomiese bande met Frankryk en Wes -Europa herstel is. Opposisiepartye is toegelaat, en vrye verkiesings is in die vroeë 1990's gehou. 'N Nasionale Vergadering van 114 lede is in Junie 1995 demokraties geïnstalleer, wat 21 politieke partye verteenwoordig. Alhoewel die land nog arm is, het die ekonomie van Guinee 'n dramatiese verbetering getoon nadat Franse korporasies die infrastruktuur van die land onderneem het en die Paris Club of Creditor Nations in die laat negentigerjare ingestem het tot beduidende skuldverligting.
Die geskiedenis van die Franse taal: van die Romeinse ryk tot vandag
Wonder u hoe die Franse taal ontstaan ​​het? Van die nederige oorsprong tot die amptelike erkenning in 1539, is daar verskeie belangrike mylpale in die evolusie van hierdie Romaanse taal. Hier is 'n paar van die belangrikste mylpale in die geskiedenis van die Franse taal:
Om te verstaan ​​hoe Frans ontstaan ​​het, moet ons twee millennia teruggaan na die tyd van die Romeinse Ryk. Toe die Galliese oorlog geëindig het (tussen 58 v.C. en 51 v.C.), het gebiede suid van die Ryn Romeinse provinsies geword. Hierdie verandering het gelei tot die opkoms van bevolkingsentrums en verhoogde handel, wat die kommunikasie tussen die Galliërs en die Romeine verbeter het. Vir vyf eeue lank mondeling Latyn, ook Vulgar genoem (van vulgus, wat "die mense" beteken), bestaan ​​saam met Gallies, 'n taal van Keltiese oorsprong.
Aangesien Gallies egter nie hoofsaaklik vir skryfwerk gebruik is nie, is die voortbestaan ​​daarvan bedreig in die meer geromaniseerde gebiede in die suide. Uiteindelik het Vulgar Gallies as die primêre taal van die streek verdring. Tans, van die 100,000 inskrywings in die Le Grand Robert Franse woordeboek, ongeveer 100 woorde is van Galliese oorsprong. Die meeste van hulle verwys na landverwante voorwerpe en diere, byvoorbeeld: char (wa), bruyère (heide), chêne (eikehout), as (ja), chemie (pad), caillou (klip), ruche (korf), mouton (lam) en tonneau (vat).
Die voorouer van die franke
Teen die 4de eeu het verskeie Franken (stamme van Germaanse oorsprong) hulle reeds in die noordooste van Gallië gevestig en is hulle geïntegreer in die Romeinse leër. Selfs na die val van die Wes-Romeinse Ryk het die Franken gebly in die huidige Frankryk. Mense van hierdie proto-Franse kultuur is eers deur koning Clovis verenig deur militêre oorwinnings en die ondersteuning van die groot Gallo-Romeinse families. Hierdie politieke steun is grootliks verkry deur die aanvaarding van hul taal, Gallo-Romeins, sowel as hul godsdiens, Katolisisme.
As gevolg van die Germaanse oorsprong van die Franken, is die uitspraak en musikaliteit van die taal gewysig. Nuwe klanke, soos die [œ] in fl EU r (blom) en [ø] in n œ uds (knoop), en nuwe woorde is ook bekendgestel. Die Franks ' die belangrikste bydrae was om die naam te gee van wat nog eendag gaan gebeur Frankryk.
Aan die einde van die 8ste eeu het die donker eeue 'n opvoedkundige agteruitgang vir die meerderheid van die bevolking veroorsaak - wat beteken dat die meeste mense nie meer die Latyn wat geestelikes gepraat het, kon verstaan ​​nie. Na die Council of Tours in 813, vereis koning Karel die Grote dat priesters in die 'Romeinse rustieke taal' of in Theotiscam ('n Germaanse taal) preek moet hou sodat die gewone mense dit kan verstaan. Hierdie besluit was die eerste erkenning van Frans (of wat sou word Frans) as 'n mondelinge taal. Die ware geboorte van die Franse taal het egter drie dekades later plaasgevind.
Karel die Grote se ryk was verdeeld na sy dood en spanning het ontstaan ​​tussen sy kleinkinders Lothair I, Karel die Kaal en Louis die Duitser, wat uiteindelik op oorlog uitgeloop het. In 842 het Charles en Louis 'n eed afgelê om mekaar teen Lothair te ondersteun, en hulle het elkeen 'n taal aangeneem wat die troepe van hul broer verstaan: Charles praat in Oud-Hoogduits en Louis in Gallo-Romeins (proto-Frans). Die ede van Straatsburg, wat in beide hierdie tale en in Latyn getranskribeer is, was waarskynlik die geboorte van beide Duits en Frans. Alhoewel hierdie weergawe van Proto-Frans nog steeds baie ooreenstem met Vulgêr Latyn, is dit die eerste punt waar dit 'n erkende geskrewe vorm het.
Die Frankiese erfenis
In die 10de eeu het die Gallo-Romaanse taal honderde vorms en dialekte aangeneem. Onder die invloed van die Franke het 'n groep tale in die noorde ontstaan: die sg tale van Oïl, terwyl daar in die meer geromaniseerde suide die geboorte van die tale van Oc (Oïl en Oc beide beteken oui ). Die tale van Oïl onder andere die Picard-, Waalse, Bourgondiese en Frankiese dialekte insluit. Die Oc tale, aan die ander kant, sluit die Limousin-, Auvergne-, Provençaalse en Languedociaanse dialekte in. Hierdie fragmentasie het beteken dat die mense baie verskillende variasies begin praat het, wat later baie belangrik geword het.
Ou Frans (10de tot 13de eeu)
Latyn was steeds die heersende taal in godsdiens, opvoeding en die regte, maar bietjie vir bietjie het die volkstaal ook vir skriftelike kommunikasie begin gebruik. Aan die einde van die 11de eeu het die troebadoers hul gedigte in die verskillende dialekte van die land begin sing. Trouens, die Song of Roland, geskryf in die Oïl taal, is een van die mees simboliese voorbeelde van letterkunde van hierdie tyd.
Dit is seker vanselfsprekend dat hierdie Ou Frans, net soos ander hedendaagse hedendaagse, 'n gebrek aan duidelike reëls gehad het en dus 'n groot verskeidenheid in skryf en spraak gehad het. As gevolg hiervan het sommige individue die "her-latinisering" van die leksikon voorgestaan. In die 12de eeu was Frans nog steeds verdeel tussen Oïl en Oc, maar uiteindelik het die koninklike mag uit die Île-de-France-streek die Oïl variant in Frankryk. Oïl word 'n instrument van mag en 'n simbool van eenwording.
Middelfrans (14de-17de eeu)
In die 14de en 15de eeu was Frankryk die donkerste jare: die swart plaag en die honderdjarige oorlog het die bevolking verwoes. Die tekste van François Villon, wat in Middelfrans geskryf is, weerspieël hierdie onstuimige tydperk perfek. Vir die moderne leser is die terminologie wat hy gebruik, ietwat verstaanbaar vir diegene wat standaardfrans praat. Dit is te danke aan die verlies van beide deklinasies, die verandering van woordorde en ander fundamentele veranderinge in die taal. Deesdae kan sommige van sy spellings snaaks lyk (bv. doncques, pluye en oyseaulx ), maar hulle was destyds baie modieus. Die letter Y was in die mode, terwyl K en W - toe beskou as "nie Latyn genoeg nie" - uitgeskakel is.
Die geskiedenis van die Franse taal het in die 15de eeu weer 'n wending geneem met die begin van die Renaissance, sowel as die uitvinding van die drukpers. Ten einde 'n groot aantal geskrewe werke, was dit nodig om reëls en strukture vir die taal te skep. Dit was in hierdie konteks dat die volkstaal uiteindelik erkenning verkry het: die Ordonnansie van Villers-Cotterêts in 1539 het die voorrang van Frans vir geskrewe wette bepaal.
Om die Franse taal wettig te maak en te onderskei, is dit tydens die Verligting 'her-gelatiniseer'-hoewel dit soms op die verkeerde manier gedoen is. Die woord doen dit geword het doigt (vinger) uit die Latyn digitus , terwyl pastei geword het pied (voet) uit die Latyn pedis. Intussen is woorde wat as 'barbaars' beskou is - dit wil sê nie van Latynse oorsprong nie - stelselmatig uitgehaal.
Soos A. Lingua Franca
Dit kan 'n skok vir Francophiles en studente in die geskiedenis wees dat minder as die helfte van die Franse bevolking ten tyde van die Franse Revolusie Frans kon praat, en slegs 'n fraksie van die sprekers kon dit in gesprek voer. Dit gesê, Frans was 'n uiters gewilde taal by die elite en hoër klasse, aangesien dit deur byna alle Europese howe aangeneem is en selfs die ander kant van die Atlantiese Oseaan bereik het. Aangedryf deur die invloed wat dit op die politieke en literêre gebied gehad het, het Frans die wêreld geword lingua franca (totdat Engels dit uiteindelik verdring het). Selfs vandag nog is Frans nog steeds een van die mees gesproke tale ter wêreld en geniet dit steeds aansienlike aantrekkingskrag.
Uiteindelik is die geskiedenis van Frans vol paradokse: dit het 'n byna konstante stryd gehad om sy eie 'barbarisme' uit die weg te ruim, selfs al is dit iets wat onvermydelik deel uitmaak van sy identiteit. Die studie van die taal onthul 'n groter geskiedenis van Frankryk, geskeur tussen die ambisie om te verenig en die werklikheid van sy diversiteit.
Eeue lank het politieke afgevaardigdes van regoor die wêreld Frans leer praat - die taal van diplomasie en internasionale betrekkinge.
Maar wat beteken dit? Hoe het een van die Romaanse tale die internasionale regstaal geword?
Die begin van die taal van diplomasie
Die Franse taal begin teen die 13de eeu tot sy reg kom en word meer algemeen in Europa gepraat. Dit word as gesofistikeerd beskou en verband hou met 'n hoë samelewing, en baie mense het dit gekies om groter rykdom en 'n hoër sosiale status te verkry.
Teen die middel van die 14de eeu het Frans die mees gesproke taal in Europa geword, en dit word reeds gebruik vir diplomatieke aangeleenthede tussen verskeie lande.
Die Honderdjarige Oorlog, wat in 1453 geëindig het, het 'n uitwerking op die Franse en Engelse nasionalisme gehad. Ondanks die poging van Engelse amptenare om Frans te verbied, het die taal steeds gedy as die taal van diplomasie in Europa.
Die wêreldwye taal van diplomasie
Die Villers-Cotterêts-verordening, wat in 1539 aangeneem is, het bepaal dat alle Franse administratiewe dokumente in die Franse taal moet wees. Hierdie verordening het van Frans 'n amptelike taal gemaak - 'n keerpunt vir die land.
Aangesien Frankryk gedurende die volgende paar eeue 'n wêreldleier geword het, het mense regoor die wêreld Frans begin leer. Frans was besig om 'n lingua franca - 'n taal wat die grense van sy gemeenskap van sprekers oorskry en 'n taal word vir kommunikasie tussen groepe wat nie 'n gemeenskaplike taal deel nie.
Teen die 17de eeu was Frans wêreldwyd bekend as die taal van diplomasie en internasionale betrekkinge.
Die opkoms van Engels
Die toenemende gewildheid van die Engelse taal in die afgelope tyd, beteken dat Frans nie meer die taal van diplomasie en die aanwysing wat hy vroeër gehad het, kan hê nie.
Politieke amptenare en Franse nasionaliste het geveg om Frans as die internasionale taal van diplomasie te behou, maar baie argumenteer dat Engels die rol oorgeneem het.
Ondanks die gewildheid van Engels speel die Franse taal steeds 'n integrale rol in internasionale betrekkinge. Instellings soos die Verenigde Nasies gebruik steeds gereeld Frans, en die Franse taal is die amptelike taal van baie lande en verskyn steeds op paspoorte regoor die wêreld.
Alhoewel Frans tegnies nie meer die taal van diplomasie is nie, word die gevolge van die wye gebruik daarvan oor etlike eeue nog steeds op baie plekke gesien.
Het dit verbaas om te leer oor die geskiedenis van Frans en diplomasie? Dink u dat dit steeds die taal van keuse moet wees wanneer u diplomatieke aangeleenthede hanteer? Vertel ons in die kommentaar hieronder.
Het die Franse soen in Frankryk begin?
Mense geniet 'n verskeidenheid liefdevolle gedrag, insluitend omhelsing, soen, handdruk en high-fives. Maar een van die nuuskierigste koppelings is die sogenaamde "Franse soen", waar die tonge van twee mense kontak maak, vermoedelik met die oog op seksuele stimulasie. Frans soen is 'n gevestigde uitdrukking van liefde in baie van die wêreld se kulture, maar die eerste persoon wat dit probeer het, moes redelik dapper gewees het. Wie was hierdie persoon?
Verwysings na oopmond soen kom in 'n aantal antieke tekste voor, met die vroegste vermelding in Sanskrit-werke omstreeks 1500 v.G.J. [bron: Kirshenbaum, The Daily Beast]. In die beroemde Kama Sutra -teks uit die derde eeu nC, bevat die plekke op die liggaam wat bedoel is om te soen lippe en die binnekant van die mond, wat daarop dui dat tong teen daardie tyd in Indië beoefen word [bron: The Kama Sutra van Vatsyayana] .
Een hipotese vir die ontwikkeling van tong soen is dat dit as 'n natuurlike gevolg van die voeding van nageslag in soogdierpopulasies [bron: Lorenzi] voorgekom het. Dit verklaar egter nie waarom die praktyk in sommige menslike samelewings aangeneem is nie, maar nie ander nie. Daar is verskeie gevalle regoor die wêreld van menslike gemeenskappe wat nog nooit van tong soen gesels het voor kontak met Europeërs nie - en was walglik oor die voorstel daarvan [bron: Foer].
Vir die wyd gebruik van soen in Europa, kan ons die Romeine bedank, wat soen in drie vorme beskryf het: die osculum ('n vriendelike pik op die wang), die basium ('n meer erotiese soen op die lippe) en die savium (die meeste passievol vir soen op die mond) [bron: Lorenzi]. In die Romeinse samelewing was wanneer, waar en hoe jy iemand gesoen het 'n belangrike aanduiding van sosiale status.
Die term "Franse soen" is waarskynlik geskep deur Amerikaanse en Britse dienspligtiges in Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog wat opgemerk het dat Galliese vroue meer oop is vir die gebruik van die erotiese tegniek as hul Amerikaanse eweknieë [bron: Kirshenbaum]. Alhoewel die Franse duidelik nie die eerste mense was wat Frans gesoen het nie, lyk dit regverdig dat hulle krediet daarvoor kry vanweë die liefdevolle entoesiasme van Franse liefhebbers 'n eeu gelede.
Interessant genoeg het die Franse tot onlangs nog geen spesifieke woord vir sy beroemde uitvoer gehad nie. Die werkwoord galocher, gedefinieer as "met tonge sing," is in 2014 by die Franse woordeboek Le Petit Robert gevoeg [bron: Neuman]. Om in hierdie gewilde, maar nie -amptelike woordeboek te verskyn, gee slegs 'n versameling briewe die geloofwaardigheid van 'n regte Franse woord, maar daar word nie melding gemaak van galocher in die Academie Francaise, die 378-jarige reguleerder van die Franse taal [bron: Dewey].
Deesdae is Franse soen so gewild dat 'n span Japannese navorsers onlangs 'n Franse soenmasjien uitgevind het waarin paartjies wat geskei is, kan verbind via strooi-agtige toestelle wat deur 'n rekenaar werk [bron: Yin]. Dit is 'n indrukwekkende toewyding aan 'n langafstandverhouding.
Op grond van hierdie feite is dit duidelik dat die Franse soen nie in Frankryk begin het nie. Dit is egter ewe duidelik dat ons die oop harte (en monde) van Franse liefhebbers aan die begin van die 20ste eeu te bedank het vir die termyn. Dankie beaucoup!
Streektale van Frankryk
Meer as 25 streektale word in Metropolitan Frankryk gepraat, en sommige hiervan word in buurlande soos Spanje, Duitsland, Switserland, Italië en België gepraat. Die streektale van Frankryk is verdeel in 5 taalfamilie-subgroepe: Vaskonies, Italo-Dalmaties, Gallo-Romanties, Germaans en Kelties. Die Gallo-Romaanse taalgroep is verder verdeel in die grootste aantal streektale en het die grootste aantal sprekers.
Die streektaal wat die meeste in Frankryk gepraat word, is Oksitaans, 'n Gallo-Romaanse taal, wat regdeur die suidelike deel van die land gehoor kan word. Taalkundiges glo dat hierdie taal sy oorsprong het in die 10de eeu, toe dit gebruik is om poësie te skryf. Byna 1000 jaar later, aan die einde van die 19de eeu, het 'n digter probeer om die taal te laat herleef deur sy geskrewe vorm te standaardiseer.
Vandag word die Occitaans deur ongeveer 610 000 individue gepraat en bestaan ​​uit 7 dialekte: Gascon, Limousin, Nissart, Languedocien, Provençaals, Auvergnat en Vivaroalpenc. Die meeste sprekers van hierdie tale behoort aan die ouer geslagte en praat Frans as eerste taal, wat beteken dat die Oksitaanse dialekte die risiko loop om uit te sterf.
Hoe die Franse hul taal bevorder en beskerm
Alhoewel daar 'n aantal minderheidstale is, is daar net een amptelike taal in Frankryk - die Franse taal of Français vir moedertaalsprekers. Dit is bekend dat die Franse mense baie waaksaam is om hul taal te beskerm. Onlangs is pogings om Français in Frankryk te beskerm, hernu weens die bedreiging van verengelsing.
'N Wetsontwerp is ingestel wat daarop gemik is om Engelse gebruik in sommige universiteitskursusse in Frankryk toe te laat. Die Franse minister van hoër onderwys, Geneviève Fioraso, het 'n wysiging van die Toubon -wet van 1994 aanbeveel om universiteite in Frankryk toe te laat om kursusse in Engels te gee om buitelandse studente te lok. Hierdie veldtog om Engels op beperkte skaal in universiteite te gebruik, het die Franse instink aanleiding gegee om hul moedertaal te beskerm.
Maatreëls vir taalbevordering
Publikasie deur individuele persone word nie deur die Franse regering gereguleer nie. Die wet vereis egter dat Frans as primêre taal op die werkplek en in die handel gebruik moet word. Dit is ook deur die wet verplig om Frans binne die grense van die land te praat. But the French government did not stop there in terms of language promotion. They have also made inroads in promoting the French language throughout Europe, in the European Union, and the rest of the world as well. Several French language institutions with government support are scattered in the inhabited continents across the planet.