Die huis van 1862 was 'n gelyste gebou, en Paragraaf 35 is ook van toepassing: Bou buitelug - 'n seën en 'n vloek tegelykertyd. Alle beplanning moes met die monumentowerheid bespreek word. Daar was 'n buitegebou agter die huis, en dit het baie argumente geverg dat die nuwe uitbreiding 4,25 meter langer kan wees. Uiteindelik is die owerhede gewen deur die sensitiewe hantering van die ou voorraad. Omdat die nuwe uitbreiding heeltemal in hoogte sowel as in kleur en detail verminder word. "Die uitbreiding is eenvoudig en diskreet in die agtergrond en verlaat die verhoog na die ou huis," verduidelik Ralf Herkrath.
As selfstandige argitek met twee klein kinders moes die kantoor ook ruimte kry om gesin en werk te kombineer. Hulle het 'n kantoor met vier werkstasies op die grondvloer van die ou gebou ingerig. Die breedte van die uitbreiding is op 6,05 meter gestel. “Om al die kamers te akkommodeer, moes ons onkonvensioneel dink en die area uiters optimaliseer,” is hoe die argitekte hul konsep verduidelik. 'n Minimale gang tussen die ou en die nuwe gebou dien om alle vertrekke te ontwikkel, verder is daar geen verkeersarea nie. Daar is 'n groot kombuis-kom-sitkamer op die grondvloer. Dit word gevolg deur 'n vertrek wat as boudienste en stoor dien, asook 'n gastebadkamer. Die sitkamer is op die eerste verdieping en bied 'n wonderlike uitsig oor die tuin, terselfdertyd dien dit as 'n verspreider in die kinderkamer en die badkamer. Zero traffic area – die ouers kan slegs hul slaapkamer via die badkamer binnegaan. Oud en nuut tree 'n simbiose in, vul mekaar aan, en die resultaat is 'n besonderse huis met 'n hoë lewensgehalte.