Listings by Joyce Essex 1149 N Isabel St, Gle Glendale, CA
4 bed, 3 bath, 2,173 Sqft Homes For Sale
5789 Calpine Dr, Mali Malibu, CA
4 bed, 4 bath, 2,804 Sqft Homes For Sale
2109 E 112th St, Los Los Angeles, CA
461 N Sunnyside Ave, Sierra Madre, CA
2 bed, 1 bath, 894 Sqft Homes For Sale
812 Camino Real Unit Redondo Beach, CA Nuwe Testament | Ons enigste Troos | Bladsy 2
This entry was posted on Maart 7, 2011, in Galasiërs,Nuwe Testament.	Lewer kommentaar
God se natuur
Luther skryf êrens: God se natuur is dat Hy uit niks iets maak; daarom, wie nog nie niks is nie, uit hom kan God ook niks maak nie.
Ons moet eers niks word. Dit wil sê: ons moet besef dat ons niks kan bydra tot ons eie heil nie; ons moet weet dat ons net deur Christus alleen gered kan word en nie deur ons goeie werke nie.
This entry was posted on Februarie 28, 2011, in Galasiërs,Nuwe Testament.	Lewer kommentaar
Ons moet dit goed verstaan: Geloof is nie ‘n werk, ‘n verdienste nie, maar daarmee vat ons die kosbare juweel, Jesus Christus ( Luther).
Geloof is die leë hand van die bedelaar, wat gevul moet word met die aalmoes, die genadegawe van die werk van Christus. Die geloof is slegs die hand waardeur ons Christus vir onsself toegeëin het. Dit is nie die hand self wat ons red nie. Dit wat in daardie hand is, bewerk die verlossing. In die geloofshand is die bloed van die Lam. In die hand van die geloof is evangelie van Jesus Christus, wat ook om my ontwil ‘n vloek geword het.
This entry was posted on Februarie 21, 2011, in Galasiërs,Nuwe Testament.	Lewer kommentaar
Galasiërs Preek 10
Lees: Gal.3:26,27,29; 4:1-7
Teks: Gal. 3:26,27,29; 4:1-7
Ps’s: 105:1,2; 81:12; 25:6,7; 105:5,6; 146:3,8
Daardie dag toe u gedoop is, het die Here self so heel, heel persoonlik, so op die man en die vrou af vir u gesê: So en so, ek doop jou in die Naam van die Vader. Daarmee het God die Vader as ‘t ware met sy Vadervinger na ons gewys, sy Vaderhand op ons gelê, ons in sy Vaderhand geneem en vir ons gesê: Jy is myne;- Ek wil jou Vader wees. Want, sê ons doopsformulier, as ons in die Naam van die Vader gedoop word, betuig en verseker die Vader aan ons dat Hy ‘n ewige genadeverbond met ons oprig en ons tot sy kinders en erfgename aanneem. Tot sy kinders en erfgename aangeneem – is dit nie geweldig nie? Nou mag ons die groot en almagtige God elke dag – in die nood van ons lewe en in die vreugde van ons bestaan – as kinders en met kinderlike vertroue aanroep: Onse Vader wat in die hemel is.
Ons is kinders en erfgename van God, sê ons doopsformulier. Maar hoe het dit gebeur? Is dit deur iets wat ons gedoen het dat ons kinders geword het, dat ons sulke ryk erfgename kan wees? En dan wil ek dié vraag beantwoord deur te begin by Galasiërs 4 vers 7 waar daar staan: Ons is erfgename deur God. In die oorspronklike staan nie erfgename “deur Christus” nie, maar “deur God”. Dit beteken: erfgename deur God die Vader. Ons is kinders en erfgename deur iets wat God die Vader gedoen het.
En nou moet ons gaan kyk wat God die Vader gedoen het om ons as kinders en ergename aan te neem:
God die Vader het sy Seun uitgestuur
God die Vader het die Gees van sy Seun uitgestuur
2.1. God die Vader het sy Seun uitgestuur
In die volheid van die tyd het die Vader sy Seun uitgestuur. Eeue en eeue het die gelowiges van die Ou Testament op hierdie oomblik gewag dat die Christus sou kom. En toe, toe uiteindelik het daardie groot oomblik aangebreek, daardie oomblik waarna die kinders van God al soveel duisende jare verlang het. Toe was dit so ver dat die uurglas vol geloop het – die uurglas van God. Toe het die tydstip aangebreek wat God die Vader van alle ewigheid af bepaal het. Toe het die uur geslaan op God se horlosie. Dit is wat bedoel word met die volheid van die tyd. Toe het die Vader sy Seun uitgestuur.
Vir uitgestuur staan daar ‘n woord wat letterlik beteken: uitgestuur met ‘n bepaalde opdrag. God die Vader het sy Seun uitgestuur met ‘n baie spesifieke opdrag. In vers 4 en 5 word daardie opdrag uitgespel: Jesus Christus is uitgestuur om gebore te word uit ‘n vrou, om gebore te word onder die wet, om die wat onder die wet was, los te koop, sodat ons die aanneming tot kinders kan ontvang.
Jesus Christus, die eie Seun van God, is uitgestuur om gebore te word uit ‘n vrou. Heel eenvoudig gesê beteken dit: Hy is gebore as ware mens. Wié is gebore as egte mens? Dit moet u raaksien: Dit is die eie Seun van God wat gebore is as egte mens! God die Vader het sy Seun uitgestuur, Hy wat self ware God is en bly.
Dink u dit in: Hy, die Seun van God, Hy wat beklee was met Goddelike glorie, omstraal met die aller heerlikste koninklike majesteit, Hy is uitgestuur in die gestalte van ‘n dienskneg (Fil.2:6-8). Hy is uit-gestuur, uit God se heerlike paleis en in ons ellende in: uit die hoë hemel en in die diepte van die hel. Dit is die diepste konsekwensie van die uit-stuur. Die beste uitlegger van Paulus se woorde in vv.4-5 is Paulus self in 2 Kor.8:9: “Want julle ken die genade van onse Here Jesus Christus, dat Hy, alhoewel Hy ryk was, ter wille van julle arm geword het, sodat julle deur sy armoede ryk kan word”.
Hy is gebore onder die wet, om die wat onder die wet was, los te koop. Ons is onder die wet. Dit beteken: Ons staan onder die verpligting om die wet te doen en as ons dit nie doen nie, as ons die eise van die wet nie 100% nakom nie, staan ons onder die vloek van die wet. En wie van ons kan ooit die wet volmaak vervul? Daarom is ons ALMAL van nature onder die vloek van die wet. Maar hier gebeur ‘n wonder: God die Vader stuur sy Seun om te gaan staan waar ons staan: onder die wet. Hy het in ons plek gaan staan: Hy het die eise van die wet in ons plek vervul; Hy het die straf van die wet wat ons verdien het, op Hom geneem.
Waarom het die Seun van God gaan staan onder die wet? Om ons los te koop, sê Paulus. Daarom moes die Seun van God onder die wet gebore word. Die woordjie “loskoop” is besonder betekenisvol. In daardie tyd is slawe op die slawemark losgekoop deur ‘n losprys vir hulle te betaal. Agter die woord “loskoop” in ons teks sit dus die gedagte van ‘n prys wat betaal moes word. Dit het Jesus iets gekos. Nee, dit het Hom alles gekos. In Galasiërs 3:13 sê Paulus wat die losprys was: “Christus het ons losgekoop van die van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word“. Sy vloekdood was die betalingsmiddel.
“Die losprys was u bloed, wat U vir ons gestort het,
waardeur ons, rein gewas, ‘n priestervolk geword het
en konings in die ryk van onverstoorb’re vrede” (Sk.8:2).
En dan kom Paulus by die doel van dit alles: Die Seun van God het onder die wet gekom, Christus het die duurste moontlike prys betaal, SODAT, sodat
ons AS VRUG, AS GEVOLG VAN SY UITSENDING die aanneming tot kinders kan ontvang. Dit moet u nie miskyk nie: Ons ontvang die aanneming tot kinders, nie vanweë iets wat ons gedoen het nie, MAAR OMDAT DIE VADER SY SEUN UITGESTUUR HET. Om geen ander rede nie.
Ons ontvang die aanneming tot kinders. In die wêreld van daardie tyd was dit heeltemal gewoon dat jong, volwasse seuns van goeie karakter – meestal ‘n jong slaaf – deur welgestelde, kinderlose families aangeneem is om hulle erfgename te word. Maar hier gebeur iets onbegrypliks: God neem nie mense met ‘n mooi, vroom, goeie karakter aan nie. God die Vader neem mense van sondige karakter aan om sy kinders en erfgename. Hoe op aarde is dit moontlik? Daarop is daar net een antwoord: God die Vader het sy Seun uitgestuur. Daarin lê die geheim en die rede en die enigste oorsaak van ons aanneming tot kinders: in Christus, in die prys wat Hy betaal het, in sy kruis. By daardie prys hoef niks van ons by te kom nie: nie ons vroomheid of ons werke nie, maar net deur daardie prys is ons kinders en erfgename.
By ons doop het God die Vader sy Vaderhand op ons gelê en vir ons gesê: Jy is myne, my kind, my erfgenaam. Maar voordat dit kon gebeur, moes eers iets anders gebeur: God die Vader moes sy eie, liewe Seun uitstuur. Die Seun moes ‘n prys betaal. Ja, maar moet nie miskyk dat ons verlossing óók die Vader ‘n prys gekos het nie: die sending/stuur van sy Seun.
By ons doop lê God sy Vaderhand op ons. Maar voordat dit kon gebeur, moes daardie selfde Vaderhand op Golgota oopgaan en moes daardie selfde Vader sy eniggebore Seun, die kosbaarste en dierbaarste wat Hy gehad het, op die altaar van die kruis gelê. En daarin lê die geheim, die heel enigste geheim waarom God vandag sy hand op ons lê en sê: Jy is my kind. Die kruis is die oorsaak van ons kindskap. Die kruis is die geboortebed van die kerk. Om dit nou maar so te sê: In die hospitaal word u gebore AS MENSE-KIND, op Golgota word u gebore as GODS-KIND.
God die Vader het sy Seun uitgestuur. Maar die Vader doen ook nog iets:
2.2. God die Vader het die Gees van sy Seun uitgestuur
Hier word weer dieselfde woord gebruik as in die woorde: “God het sy Seun uitgestuur”. Ook van die Heilige Gees word die woord uitgestuur gebruik: Die Vader het Hom uitgestuur. En ook in hierdie geval gaan dit om ‘n uitstuur met ‘n bepaalde opdrag.
Die Heilige Gees kry ‘n baie spesifieke opdrag van die Vader om te gaan doen. Vers 6 sê vir ons presies wat daardie opdrag van die Heilige Gees is: “Hy roep: Abba, Vader“. Abba is die Aramese woord vir Vader. In Romeine 8:15 lees ons dit ook: “Julle het ontvang die Gees van aanneming tot kinders, deur wie ons roep: Abba, Vader!” Dít is die werk van die Heilige Gees: Die Heilige Gees leer ons dat ons kinders van God is en Hy oortuig ons om God met vrymoedigheid en sekerheid aan te spreek as “Vader”. Ons kan hierby dink aan die gebed, aan die Onse Vader. Die Heilige Gees lê die Vader-Naam op ons lippe. Die Heilige Gees oortuig ons dat ons kinders van God is, dat Hy ons Vader is en dat ons met kinderlike vertroue tot hierdie Vader mag nader in ons gebede.
Maar dit is baie belangrik dat ons hierdie werk van die Heilige Gees
nooit, nooit sal losmaak van
die werk van Christus nie. Die uitstuur van die Seun het alles en alles te make met die uitstuur van die Heilige Gees. Die uitstuur van die Seun en die uitstuur van die Gees is onlosmaaklik aan mekaar verbind. WANT deur die uitstuur van die Seun word ons kinders en is ons kinders. En nou is juis dit die werk van die Heilige Gees: om ons aandag te vestig op die werk van Christus. Juis daarom noem Paulus die Gees die Gees van die Seun. Want die Heilige Gees getuig van die Seun. Die Gees bring die Seun. Die Gees doen niks liewer as om die Seun in ons hart in te dra nie. Die Gees leer ons insien en glo dat ons deur Christus kinders van God en erfgename van die ewige lewe is. Die Gees oortuig ons dat die losprys van Christus voldoende en volkome en genoegsaam is, dat die kruis die waarborg en die sekerheid van ons kindskap is. Die Heilige Gees leer ons om deur en danksy en op grond van die werk van Christus God met vrymoedigheid en sekerheid aan te roep as ons Vader.
Die koms van Christus en die koms van die Heilige Gees, die kruis van Christus en die uitstorting van die Heilige Gees – dit kan nooit van mekaar losgemaak word nie. Op Pinksterdag verkondig die Heilige Gees by monde van die gesante van die Here Jesus Christus Pase, Hemelvaart en Pinkster, dus die werk van Christus. Die werk van die Heilige Gees is om die werk van Christus te verkondig en in te dra in menseharte. Die Gees van Pinkster plant die kruis van Golgota in die grond van ons hart.
Dit is so ontsaglik belangrik dat ons sal sien dat dit die Gees is wat roep: “Abba, Vader”. Die gebed is ‘n deur en deur Gees-telike saak. Dit wil sê: gebed is ‘n saak van die Heilge Gees. Die rykdom van die gebed, wonder om God aan te spreek as Vader en om tot Hom te nader as kinders en met kinderlike vertroue – daardie geloof bewerk die Heilige Gees en Hy alleen in ons.
Die Heilige Gees werk so ‘n heerlike sekerheid van ons kindskap in ons hart en dit doen die Heilige Gees deur ons aandag te vestig op Jesus alleen. Dit het Luther so skerp raakgesien, want op ‘n plek sê hy: Wanneer ek die angste en bedreigings van die wet voel (die aanklagte en beskuldigings daarvan – AHB), dan doop ek my gewete in die wonde, in die bloed, in die dood, in die opstanding en in die oorwinning van Jesus Christus. Buiten Christus wil ek totaal en al niks sien en hoor nie. En dan roep Luther sy hoorders toe: Kleef daarom in al u versoeking en swakheid Christus aan en sug tot Hom. Hy gee ons die Heilige Gees, wat roep: Vader! En hierdie geringe sug is in God se ore ‘n aller kragtigste roep en dit vervul hemel en aarde só dat God buiten hierdie geroep niks hoor nie.
En op ‘n ander plek sê Luther: As ons verskrik word deur die wet (deur sy aanklagte en beskuldigings) en as die sonde as ‘t ware bo ons donder, as die dood ons laat sidder en bewe, as die duiwel op die aller gruwelikste wyse brul, dan begin die Heilige Gees in ons harte te roep: Abba, liewe Vader. En hierdie roep van die Gees is veel sterker as die geroep van wet, sonde, dood en duiwel, al klink dit ook hoe geweldig en verskriklik. Die roep van die Gees breek en dring met alle mag deur wolke en hemel heen, kom voor God se ore en word verhoor.
Wat het ons gedoen om kinders en erfgename van God te word? Heeltemal niks nie. God het alles gedoen.
God die Vader doen alles. Nog lank, lank voordat ons gebore is, het God alles gedoen wat nodig was: Hy het sy Seun uitgestuur en Hy het die Gees van sy Seun uitgestuur.
God die Vader doen alles. Nog lank voordat ons gebore was, nog lank voordat ons daarom kon vra, 2000 jaar gelede – toe het God die Vader sy Seun uitgestuur, sodat ons die aanneming tot kinders en erfgename kon ontvang.
God die Vader doen alles. Want watter kind het dit gekies om uit gelowige ouers, verbondsouers, gebore te word. Maar sonder dat ons dit kon kies het God die Vader, om Christus wil, ons gelowige ouers gegee.
God die Vader doen alles. Daardie Godswonder word ook afgebeeld in die wonder van ons doop. ‘n Kind wat gedoop word, kan nog nie self vir God kies nie, maar sonder dat die kind daarom vra, lê God sy Vaderhand op daardie kind en Hy sê: Ek doop jou in die Naam van die Vader. Daarmee verklaar God: Ek wil jou Vader wees en ek neem jou aan tot my kind en erfgenaam.
God doen alles.
Die wonderlike ruil
God reken ons die geregtigheid van Christus toe: sy volmaakte gehoorsaamheid word ons toegereken en geskenk (Rom.5:19; 1 Cor. 1:30; vgl. HK 23:60).
Ons ongeregtigheid daarenteen word op die sondelose, regverdige Christus gelê en Hy dra die straf wat ons verdien het. (Jes.53:5: “Hy is ter wille van ons oortredinge deurboor, ter wille van ons ongeregtighede is Hy verbrysel”. Vgl. ook 1 Pet. 2:24).
Luther praat in dié verband van die wonderlike ruil.
Op ‘n ander plek gee Luther hierdie definisie van ‘n Christen: Dit is nie iemand wat geen sonde het of voel nie, maar iemand aan wie God die sondes deur die geloof in Christus nie toereken nie.
This entry was posted on Februarie 14, 2011, in Galasiërs,Nuwe Testament.	Lewer kommentaar
Galasiërs Preek 9
Ps’s: Ps139:1,2; Ps 51:1,2; Ps 139:3,12; Ps 65:1,2; Ps 65:3,4
Tot daardie besef bring die Here ons deur sy wet.
Ek staan met u stil by die volgende hoofgedagtes:
Die wet kan nie deel van die pad tot saligheid wees nie
Die wet lei wel ná die enigste pad tot saligheid
Die geloof in Christus is daardie enigste pad
2.1. Die wet kan nie deel van die pad tot saligheid wees nie
In die gemeente van Galasië was daar mense wat hulle wetsonderhouding (hulle goeie werke) deel van die pad na die verlossing wou maak. Christus alleen was vir hulle nie genoeg nie. By die geloof in Christus moes ook nog die wet van Moses kom: die wet van die besnydenis, die voedselwette, ensomeer.
In die gelese gedeelte begin Paulus hierdie dwaalleraars nou vanuit ‘n ander hoek weerlê. Hy vat die gemeentes terug na Genesis 15, na die geskiedenis van die HERE se verbondsluiting met Abram.
Op ‘n sekere dag het die HERE aan Abram verskyn en vir hom gesê: “Tel die sterre as jy hulle kan tel. En Hy sê vir hom: So sal jou nageslag wees”. Dit was dus die HERE se verbondsbelofte aan Abram: So sal jou nageslag wees, soos die sterre van die hemel in menigte. En dan staan daar: “En Abram het in die Here geglo; en God het Abram hierdie geloof tot geregtigheid gereken”.
Heel eenvoudig gestel beteken dit: Net deur te glo het Abram in die regte verhouding met die HERE te staan gekom; slegs deur te glo, het hy erfgenaam van die beloftes van die HERE geword. Daar staan dus nie dat hy nog sekere wette moes hou of aan sekere voorwaardes moes voldoen om die beloftes van die HERE te ontvang nie. Al wat daar genoem word, is: Abram het in God geglo en deur daardie geloof en daardeur alleen het hy die geregtigheid ontvang..
Daarop het die HERE oorgegaan tot die verbondsluiting met Abram. Die HERE het Abram opdrag gegee om ‘n vers, ‘n bokooi, ‘n ram, ‘n tortelduif en ‘n jong duif te neem. Hierdie diere moes Abram in twee verdeel en die helftes teenoor mekaar sit. Tussen die helftes was daar dus ‘n pad, ‘n straat van bloed. As kind van sy tyd het Abram presies geweet wat hierdie seremonie beteken: die HERE wil ‘n verbond met my sluit. So is verbonde immers in daardie dae gesluit. Die twee partye wat met mekaar ‘n verbond gesluit het, het dan beide tussen die in stukke gesnyde diere deurgeloop. Daarmee het elkeen gesê: Ek neem die eise, die voorwaardes, die wette van die verbond op my; ek mag soos hierdie diere in stukke gesny word, as ek die voorwaardes of wette van die verbond nie nakom nie. So het dit gegaan met verbondsluitings in daardie dae.
Maar met die verbondsluiting met Abram het daar iets vreemds gebeur: Abram het gelê en slaap en terwyl hy slaap, het die HERE alleen tussen die stukke deurgegaan. Dit is geweldig veelseggend. Wat wou die HERE daarmee sê? Dit: dat Hy alleen die eise, die voorwaardes, die verpligtinge van die verbond op Hom neem. Abram hoef in die verbond heeltemal niks te doen nie. Hy moes net glo. Langs die weg van die geloof alleen het hy die beloftes van God ontvang.
Na hierdie gebeurtenis gryp Paulus terug om die dwaaleraars in Galasië te weerlê. Die apostel gebruik ‘n beeld uit die alledaagse lewe: die beeld van ‘n testament. Nou weet ook ons: ‘n testament wat wettig opgestel en bekragtig is – dit kan jy nie ongeldig verklaar nie. Jy kan dit ook nie verander deur later allerhande voorwaardes en wette daaraan koppel nie. Die testament staan vas. Dit is onveranderlik.
En nou vergelyk Paulus die verbond van die HERE met ‘n testament. Wat staan in die HERE se testament? Sy beloftes aan Abraham en sy nageslag. En al wat Abraham gedoen het om deel te kry daaraan, was om te glo. En nou is Paulus se argument dit: Hierdie verbond is soos ‘n testament. Dit kan nie ongeldig verklaar word of verander word. Jy kan nie agterna nog ‘n klomp wette daarby voeg nie.Wat daarin bepaal is, staan vas.
Maar dit was nou juis wat die dwaalleraars gedoen het: Hulle het aan die testament gaan verander. Hulle het sekere voorwaardes daarby gaan skrywe: die wet van Moses. Eers moet jy die wet van die besnydenis en hierdie en daardie voorwaarde nakom – eers dan gaan die verbondsbeloftes in vervulling.
Teenoor hierdie dwaalleer stel Paulus: Die verbond van die HERE is ‘n onveranderlike testament. Ook die wet van Moses wat 430 jaar later gekom het, kan nie daarby gevoeg word of in die plek daarvan gestel word nie.
Al wat ons moet doen, is om te glo. Die wet dra nie by tot ons verkryging van die saligheid nie. Dit staan onveranderlik vas in God se testament: Abraham het in God geglo en hierdie geloof is hom tot geregtigheid gereken.
Maar as die wet dan nie deel van die pad na die hemel is nie, waarom het die HERE dan die wet gegee? Wat is die betekenis, die funksie, die plek van die wet dan? Daarop antwoord die apostel:
2.2. Die wet lei ons na die enigste pad tot saligheid
Kom ek vat Paulus se redenasie in vers 19 tot 29 vooraf kort en kragtig saam. Paulus sê: Die wet lei na Christus toe. Die wet doen dit deur ons diep sondigheid bloot te lê en die wet leer ons om na Christus as die enigste weg tot verlossing te verlang.
Kom ons gaan nou dieper op sy argumente in:
In vers 19 sê die apostel: Die wet is bygevoeg (by die beloftes van God) weens die oortredinge. Daarmee bedoel Paulus: Die wet is gegee met die doel om aan die mens sy oortredings te laat sien, om ons te wys wat in ons hart is. Die wet funksioneer as vergrootglas: ‘n Vergrootglas maak nie die vuil plekke meer nie, maar laat dit beter uitstaan en sien. Die bedoeling van die wet is om ons te laat sien hoe deur en deur sondig ons is.
Calvyn sê: Ons sondes is soos ‘n dief wat wegkruip in die grot van geveinsdheid. Maar deur die wet stel God ons sondes in die lig.
Die mens leef in die waan dat hy deur sy goeie werke dinge tussen hom en God kan regmaak. Luther beskryf hierdie waan van die mens as ‘n groot en vreeslike monster. Om hierdie monster te verbreek en te verbrysel, het God ‘n groot en ‘n magtige hammer nodig. Daardie hammer is die wet. Die wet is die hammer van die dood, die donder van die hel en die weerlig van die goddelike wraak. Die wet beskuldig ons en onthul ons sondigheid.
Die wet kla ons aan. Die wet funksioneer as publieke aanklaer.
In vers 22 sê Paulus dit nog anders: Die Skrif het alles ingesluit onder die sonde. Dit is ‘n beeld wat hier gebruik word. Die sonde word geteken as ‘n tronkbewaarder. Die wet laat ons sien dat ons ingesluit is onder die sonde. Ons is opgesluit in die tronk van die sonde. Kans op ontsnapping uit hierdie tronk is daar nie. Die mens is magteloos vasgevang onder die mag van die sonde.
Dit spreek dus vanself: Ons kan die wet nie gebruik as ‘n middel om self ons verlossing te werk nie. Die wet laat ons sien: ons is so vasgeketting in die boeie van die sonde, dat ons die wet nie kan doen nie. Daarom kan die wet ons nie red nie.
Maar waarom word die wet dan aan ons gegee, as ons die werke van die wet tog nie kan doen nie?
Die doel van die wet is om ons na Christus toe te dryf.
Met behulp van twee beelde verduidelik Paulus hierdie doel van die wet: 1) met die beeld van ‘n tronkbewaarder en 2) met die beeld van ‘n tugmeester.
In vers 23 gebruik Paulus die beeld van ‘n tronkbewaarder. In vers 22 was die sonde die tronkbewaarder. In vers 23 is die wet die tronkbewaarder: Maar voordat die geloof gekom het, is ons onder die wet in bewaring gehou, ingesluit met die oog op die geloof wat geopenbaar sou word.
Dit is miskien nie dadelik vir u verstaanbaar nie, maar kom ek verduidelik dit baie eenvoudig aan u: Die mense onder die Ou Verbond het gestaan onder die bewaring van die tronkbewaarder genaamd die wet.
Wat doen hierdie tronkbewaarder:
Hierdie Tronkbewaarder het die mense van die Ou Testament enersyds gekeer om te ontsnap op die roete om deur wetswerke salig te word. Want as die gelowiges probeer het om deur wetswerke self hulle saligheid uit te werk, het hierdie Tronkbewaarder hulle gekeer en vir hulle gesê: “Vervloek is elkeen wat nie bly in alles wat geskryf is in die boek van die wet om dit te doen nie”.
Andersyds het hierdie Tronkbewaarder hulle voortdurend op die pad van die geloof gewys. Al die offers van die wet en die bloed van die besnydenis was heenwysings van die wet na die enigste pad van saligheid.
èDie wet van die Ou Testament is die beste Tronkbewaarder in die wêreld. Hierdie Tronkbewaarder keer dat ons op die pad van wetswerke begin loop en dit hou ons op die pad van die geloof alleen. Hierdie Tronkbewaarder lei ons na Christus alleen. Om dit nou maar so te stel: Hierdie Tronkbewaarder hou ons gevange by Christus. Hy hou ons agter die tralies van die geloof.
Sien u dat die wet in die Ou Testament pure, suiwer evangelie is?
In vers 24 kom Paulus by ‘n tweede beeld om die werk van die wet te verduidelik: Die wet is ons tugmeester na Christus toe.
In die Romeinse wêreld van daardie tyd het jy tugmeesters gekry. Belangrike mense het hulle kinders in die sorg van ‘n tugmeester geplaas. Gewoonlik was dit ‘n slaaf. Die werk van hierdie tugmeester was om die kinders na en van die skool lei. Sy hooftaak was nie om onderrig te gee nie. Hy moes die kinders eerder begelei en toesig hou oor hulle gedrag. Die dissipline wat hy uitgeoefen het, was dikwels hard, sodat diegene wat onder sy toesig was,verlang het na die dag van vryheid.
Die wet vervul die taak van die ou tugmeester: Dit lei ons na die Onderwyser, na Christus toe. Dit doen die wet op die volgende manier: Die wet toon ons ons sondigheid en ons doemwaardigheid. Die wet laat ons sien dat ons onsself nie kan red nie, maar deur al die offers van die wet word ons gelei na die enigste een wat ons kan verlos: Christus.
2.3. Die geloof in Christus is die enigste pad
In vers 26 sê Paulus vir die Galasiërs: Julle is almal kinders van God. Die almal staan daar met nadruk. Met hierdie almal word bedoel: nie net die Christene uit die Jode nie, maar ook die Christene uit die ander volkere, uit die heidene.
In die Ou Testament was net die Jode die volk van die HERE en kinders van God. Onder die Nuwe Testament behoort ook ander volke tot die volk van die HERE.
Hoe word jy kind van God? Die dwaalleraars het geleer: Eers moet die heidene hulle laat besny. Hulle moet Jode word. Hulle moet die werke van die wet doen. Maar Paulus wys ‘n ander pad: die pad van die geloof alleen. Hy skryf: Julle is almal kinders van God deur die geloof in Christus Jesus.
En dan kom Paulus by die wonder van die doop: Want julle almal wat in Christus gedoop is, het julle met Christus beklee. Daarin, wil Paulus sê, in ons doop. lê die bewys, die teken van ons kindskap.
Die woord wat hier vir doop gebruik word, beteken soveel as: indompel, onderdompel. Om in Christus gedoop te wees, wys op die nouste verbinding met Christus. Die wat in Hom gedoop word, word heeltemal met Hom oordek word en heeltemal deur Hom deurdring word, soos iets wat in die water ondergedompel word, heeltemal deur die water oordek en deurdring word. Ons word ingedompel in sy bloed, gewas in sy bloed, heeltemal omgeef deur sy bloed.
Wie in Christus gedoop is, het hom met Christus beklee. Of ons nou Jode of Grieke is, ons staan voor die Here met een en dieselfde uniform: met die kleed van Christus se volmaakte wetsgehoorsaamheid. Nou staan ons nie meer voor God met ons sondekleed, met die kleed van ons wetsverbreking nie, maar ons staan voor Hom met die mantel van Christus se heiligheid en geregtigheid.
En dan sluit Paulus af deur te sê: As ons aan Christus behoort, as ons deur die geloof sy eiendom is, dan is ons die nageslag van Abraham. Dan is ons kragtens die belofte ook erfgename. Vir die soveelste keer kom Paulus daarop terug: Ons is nie erfgename kragtens ons wetswerke nie, maar alleen danksy en kragtens daardie belofte. Al wat God van ons vra, is geloof. Deur die geloof alleen word ons erfgename saam met en deur en danksy Christus. Christus is die groot saad van Abraham en wie in Hom is, is ook nageslag, saad, van Abraham aan wie die belofte toekom.
Die hele Ou Testament, die ganse wet met al sy gebooie en seremonies en wette is God se wysvinger na Christus toe. Die wet is ‘n dienskneg van die genade. Dit staan in diens van Christus. Die wet dryf ons weg van onsself en in die arms van Christus. Ons hoef nie die wet te onderhou om salig te word nie. Ons kan trouens ook nie. Maar Christus is die vervulling van die wet. Deur die geloof in Hom staan ons voor God as wetsgehoorsame kinders en mense wat reg het op die ewige erfenis. Al wat God van ons vra is geloof in Christus wat alles gedoen het.
Die evangelie van die kruis en die kruis-pad
Die evangelie is die blye boodskap van die kruis van ons Here Jesus Christus. In die evangelie kom ons te staan voor die kruis van ons Heiland.
Die evangelie is óók die boodskap van die kruis-pad.
Ons word voor twee paaie geplaas: óf die weg van die kruis óf die pad van die wet. Ons moet kies. Hier is ook nie ‘n middeweg moontlik nie: dit is óf die een óf die ander. Of jy kies volledig vir Jesus en sy kruis of jy begin self vir jou ‘n pad oopkap na die hemel deur jou goeie werke. Of Jesus is vir jou die een en die al, of Hy is vir jou niks nie. Of jy steun met die volle gewig van jou lewe op Hom en op Hom alleen of jy leun glad nie op Hom nie, maar jy soek jou houvas in jou werk vir die kerk en in jou wonderlike vroomheid. Dit is die een of die ander. Jy moet hier ‘n radikale keuse maak. Want “julle wat geregverdig wil wees deur die wet, is losgemaak van Christus; julle het van die genade verval.” (Gal 5:4)
Tog was daar deur die eeue heen mense wat nie die drastiese keuse wou maak nie. Hulle wou albei weë vashou: Jesus plus my goeie werke; Jesus plus al my harde arbeid vir die koninkryk van God.
Sulke Christene was daar in Galasië. Hulle het geglo: Jesus én my wetsonderhouding, Jesus plús die seremonies van die wet, Jesus én die besnydenis – dít is die pad na die hemel toe. Teen hierdie mense neem Paulus so sterk standpunt in in Galasiërs.
Sulke mense is daar vandag nog baie in die kerk. Vra jy hulle hoekom hulle dink dat hulle die ewige saligheid sal binnegaan, dan begin hulle uitwei oor hulself, oor wat hulle gedoen het, oor hulle kerklike aktiwiteite en meelewendheid, dat hulle darem nie so sleg is nie.
Die pad van wetswerke is ‘n doodloopstraat. Galasiërs 3:10-11 laat dit duidelik sien: “Want almal wat uit die werke van die wet is (d.w.s.: die wat die wet as middel gebruik om self gedeeltelik of heeltemal hulle verlossing te verdien – AHB), is onder die vloek; want daar is geskrywe: Vervloek is elkeen wat nie bly in alles wat geskryf is in die boek van die wet om dit te doen nie. En dat niemand deur die wet by God geregverdig word nie, is duidelik …”
Die pad van geloof alleen, die geloof in die gekruisigde Jesus, is die lewensweg. Dit is die enigste weg. “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word” (Gal 3:13). Dit is ook ‘n pad van heerlike sekerheid.
Dit beteken nie dat ons nie goeie werke moet doen nie. Inteendeel. Maar die goeie werke is nie ‘n middel in ons hand om gedeeltelik of heeltemal ons saligheid daarmee te verdien nie. Met ons goeie werke dank ons God vir die volle verlossing in Christus.
This entry was posted on Februarie 7, 2011, in Galasiërs,Nuwe Testament.	Lewer kommentaar