In Dr O'Kulis se pleidooie vir Afrikaans skryf hy ondermeer:
"Hoe is die dierbare taal nie al bespot en deur die modder gesleep nie, en tog leef hy en is hy nog baas. Hollands en Engels word opgedring en afgeforseer en gehelp op alle moontlike maniere en tog, as ons weer lekker wil praat, dan asseblief maar Afrikaans.
"Met Afrikaans het ons moeder ons die eerste woordjies geleer; Afrikaans was die taal op ons kinderlippies; Afrikaans in ons speletjies, Afrikaans DIE taal ….. eers later moes ons hoor dat dit 'n kombuistaal is.
"Ek wil net dit nog sê: Ek meen Afrikaans sal nog die taal van ons volk word. Ek wil nog die dag belewe dat Afrikaans sy regte plek sal kry en dat redakteurs, predikante, advokate en die hele span sal wedywer om Afrikaans te vereer en te gebruik; dat taalgeleerdes sal navors om die taal heeltemaal wetenskaplik te behandel, dat digters en redenaars ons taal sal laat skitter met 'n glans onoortreflik; jongelinge en meisies daarop trots sal wees om nie langer meer bywoners te wees nie, maar baas van 'n eie, pragtige taal.
"Vriende, laat ons tog ons eie goed gebruik. Waarom sal ons tog onsself so martel met 'n taal wat ons tog nie ken nie? Laat ons Afrikaans praat en skrywe. Alleen 'n bekrompe mens sal ons daarvoor kwalik neem en sy opinie kan ons nie slegter maak nie. Die meeste mense sal ons daarvoor prys dat ons ons eie taal lief het bo ander."
So praat hy met sy volk in drie artikels. Die laaste wat op 30 Junie 1905 verskyn het, handel oor die erkenning van Afrikaans deur die volk en die middele om dit te bereik.