Die Toevallige Reisiger - Reisverhale - 2020
Die Toevallige Reisiger
Ek kan al die plekke wat ek besoek het aan die een kant tel voordat ek 23 was. Reis was nie deel van my opvoeding nie. Dit was nie iets wat my familie buite die af en toe padreis gedoen het om my ouma in Florida te besoek nie.
Op die universiteit het ek oorsee gestudeer en ek was bang dat ek iets kon mis. Ek het twee keer na Montreal gegaan, want as jy onder 21 is en nie in Cancún kan spring nie, is Montreal die naaste plek om te gaan wanneer jy in Boston woon. Dit was eers toe ek 23 was dat ek Noord-Amerika verlaat het om Costa Rica te besoek, en ek het dit net gedoen, want dit is wat ek gedink het jy moes doen as jy werk. Met twee weke vakansie per jaar, moet jy êrens heen gaan en pret hê, reg? Dit was nie dat ek 'n brandende begeerte gehad het om te reis nie; dit was net iets wat ek gedink het ek moes doen.
Maar daardie reis na Costa Rica het my hele lewe verander. Daarna was ek verslaaf. Ek was verlief. Ek was verslaaf. Ek moes in my lewe reis.
'N Paar maande gelede het ek hierdie storie tydens 'n radio-onderhoud vertel en die gasheer het my 'n toevallige reisiger genoem.
Ek het daardie frase gehou. Die toevallige reisiger.
Ek het nog nooit daaraan gedink nie, maar dit is gepas.
In die begin het ek nie 'n brandende begeerte gehad om te reis nie; dit was net iets wat gebeur het. Reis het deel geword van my lewe as 'n nagedagtenis. Ek het nooit wakker geword om nomadies te wees nie.
Om 'n toevallige reisiger genoem te word, het my laat dink oor die reise wat ons as mense neem.
Is hulle doelbewus, of gebeur dit net? Hoeveel keer ontdek ons ​​net ons reis terwyl ons in die middel daarvan is?
Ek dink aan die reis wat ek geneem het. Dit het eers begin as 'n eenvoudige begeerte om meer te reis, dan verander na 'n sterker begeerte om 'n gapingsjaar te neem, en toe wil hulle vir ewig reis. Ek het in reisskrif geskryf as 'n manier om dit te laat gebeur.
Nou kan ek my nie voorgee om enigiets anders met my lewe te doen nie.
Elke stap, elke draai en draai, gebeur sonder enige voorafgaande beplanning of denke. In die woorde van Robert Frost, "lei die pad vorentoe."
Ek het net my pad gevind terwyl ek daaraan was.
My gedagtes gaan soms terug na toe ek 23 en in Costa Rica was. Wat Costa Rica so spesiaal gemaak het, was dat dit my gewys het dat ek die lewe op my eie voorwaardes kon lewe. Reis het my toegelaat om te doen wat ek wou hê toe ek wou. Dit het elke dag Saterdag gemaak en dit met eindelose moontlikhede gevul.
Ek dink aan my vriend, Chris Guillebeau, wat onlangs sy reis voltooi het om al die lande in die wêreld voor sy 35ste verjaardag te besoek, en hoe hy sy reis beskryf het as een wat met verloop van tyd ontwikkel het:
Jy wil 'n paar lande sien.
Dan 'n paar meer.
Eendag word jy wakker, en jy is op soek na elke land in die wêreld.
Net soos een dag word jy wakker, en jy besef dat jy 'n wêreldreisiger geword het.
Jy weet nie hoe dit gebeur het nie. Jy kan nie die presiese oomblik van jou of jou lewe verander nie.
Maar dit het gedoen.
Jou eenjaarplan word 18 maande, dan 36 maande, en dan pluk jy skielik vyf jaar op die pad.
Jy is 'n reisiger. Dit is in jou bloed. Dis wie jy is.
En jy sit en skryf dit in jou gunsteling koffiewinkel in NYC, reflekteer oor hoe jy hier gekom het, dink aan al die ander groot oomblikke in jou lewe en besef dat die beste alles as ongelukke gebeur het.
En as jy reg is om weer te reis, besef jy dat soms net iets inval, die beste ding kan wees om met jou te gebeur.
Op 'n dag gaan jy op 'n pad uit, en die pad draai en draai, en jy dink jy is nog steeds op dieselfde pad totdat jy ophou en rus. Dan kyk jy rond en besef jy is nie waar jy bedoel het om te wees nie, maar ook beter.
Dan kom daar in hierdie nuwe wêreld, soos jy gereed is om nog 'n jaar ouer te wees, tot die gevolgtrekking dat geen plan die beste plan kan wees nie en jy is bly om die ongelukke van die lewe te laat lei.
Kyk die video: Calling All Cars: Ice House Murder John Doe Number 71 The Turk Burglars (Desember 2020).