Ek lees in Ds. Solly Ozrovech se boekie 'n Vasmeerplek vir die hawelose - Herinneringe van Solly Ozrovech aan die Kinderoord MTR Smit die volgende: "As kinderhuiskind het ek eendag gesien hoe 'n sterk, forse swartman te perd by die kinderhuis opdaag. Voor hom op die perd was 'n outjie wat dae vantevore uit die kinderhuis Transkei toe gedros het. Indien die swartman hom nie gekry het nie, sou hy waarskynlik in die koue Transkeise winter van ontbering omgekom het. Die winters in hierdie wêrelddeel is uiters straf. Die outjie voor op die perd was snoesig in 'n karos toegewikkel. Toe hy hom van die perd aftel en aan die huisvader oorhandig, pleit hy met soveel deernis in sy stem en in sy oë: "Moenie slaan nie. Hy is so klein, hy verstaan nie." Ek het 'n knop in my keel gevoel en sowaar gewens dat ek die droster was wat 'n paar dae lank die sorg en liefde van so 'n besondere mens kon ervaar. Swartmense het 'n baie sagte plek vir kinders. Ons het dit nie net aangevoel nie, maar male sonder tal die bewyse daarvan beleef." (bl. 94)
"Later die aand het ek gevoel die dood kom nader. Alle hoop om water te kry, was verlore. Toe meteens hoor ek die soet klanke van 'n hond wat blaf. Ek luister weer, en, ja waarlik, daar blaf hy weer... Ek het aangesukkel in die rigting van waar ek die geblaf gehoor het, en kom toe af op 'n ou Kleurling, met die naam Gert Toeneus. Hy het toe nog net een bekertjie water tussen hom en twee vroue gehad; dit moes hou tot die volgende aan toe. En tog gee hulle dit vir my!