Spaans -Amerikaanse oorlog: oorsake, gevegte en tydlyn - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Spaans-Amerikaanse oorlog: oorsake, gevegte en tydlyn
Die Spaans-Amerikaanse oorlog was 'n konflik van 1898 tussen die Verenigde State en Spanje wat die Spaanse koloniale bewind in die Amerikas beëindig het en gelei het tot die verkryging van gebiede in die westelike Stille Oseaan en Latyns-Amerika.
Oorsake: Onthou die Maine!
Die oorlog het sy oorsprong in die Kubaanse stryd om onafhanklikheid van Spanje, wat in Februarie 1895 begin het.
Spanje se wreed onderdrukkende maatreëls om die opstand te stuit, is grafies uitgebeeld vir die Amerikaanse publiek deur verskeie opspraakwekkende koerante wat geel joernalistiek beoefen, en Amerikaanse simpatie met die Kubaanse rebelle het toegeneem.
Die groeiende gewilde vraag na Amerikaanse ingryping het 'n dringende koor geword nadat die steeds onverklaarbare sak in die hawe van Havana van die Amerikaanse slagskip USS Maine, wat gestuur is om Amerikaanse burgers en eiendom te beskerm ná oproer teen Spaanse in Havana.
Oorlog word verklaar
Spanje het op 9 April 'n wapenstilstand aangekondig en sy nuwe program versnel om Kuba beperkte selfregeringsbevoegdhede te verleen.
Maar die Amerikaanse kongres het kort daarna resolusies uitgevaardig wat Kuba se reg op onafhanklikheid verklaar het, geëis het dat die weermagte van Spanje van die eiland onttrek word, en die gebruik van geweld deur president William McKinley toegestaan ​​om die onttrekking te bewerkstellig, terwyl hy afstand doen van enige Amerikaanse ontwerp vir die anneksasie van Kuba.
Spanje verklaar op 24 April oorlog teen die Verenigde State, gevolg deur 'n Amerikaanse oorlogsverklaring op die 25ste, wat terugwerkend tot 21 April gemaak is.
Die Spaans-Amerikaanse oorlog begin
Die daaropvolgende oorlog was pateties eensydig, aangesien Spanje nie sy leër of sy vloot gereedgemaak het vir 'n verre oorlog met die formidabele mag van die Verenigde State nie.
In die vroeë oggendure van 1 Mei 1898 het Commodore George Dewey 'n Amerikaanse vloot -eskader na Manilabaai in die Filippyne gelei. Hy het die verankerde Spaanse vloot binne twee uur vernietig voordat hy die Slag van Manilabaai onderbreek het om sy bemanning 'n tweede ontbyt te bestel. In totaal het minder as 10 Amerikaanse seemanne verlore gegaan, terwyl Spaanse verliese op meer as 370 geraam is. Manila self is teen Augustus deur Amerikaanse troepe beset.
Die ontwykende Spaanse Karibiese vloot onder adm. Pascual Cervera was in die hawe van Santiago in Kuba geleë deur Amerikaanse verkenning. 'N Weermag van gereelde troepe en vrywilligers onder genl William Shafter (insluitend destydse sekretaris van die vloot Theodore Roosevelt en sy eerste vrywillige kavallerie, die "Rough Riders") het aan die kus oos van Santiago geland en stadig in die stad gevorder in 'n poging om Cervera se vloot uit die hawe te dwing.
Cervera het sy eskader op 3 Julie uit Santiago gelei en probeer langs die kus weswaarts ontsnap. In die daaropvolgende geveg het al sy skepe onder groot vuur van Amerikaanse gewere gekom en in 'n brandende of sinkende toestand gestrand.
Santiago het op 17 Julie aan Shafter oorgegee en sodoende die kort, maar belangrike oorlog effektief beëindig.
Die Verdrag van Parys wat die Spaans-Amerikaanse oorlog beëindig het, is op 10 Desember 1898 onderteken. Daarin het Spanje afstand gedoen van alle aansprake op Kuba, Guam en Puerto Rico aan die Verenigde State afgestaan ​​en soewereiniteit oor die Filippyne vir $ 20 miljoen aan die Verenigde State oorgedra .
Filippynse opstandelinge wat teen die Spaanse heerskappy geveg het, het gou hul gewere teen hul nuwe besetters gewend. Die Filippyns-Amerikaanse oorlog begin in Februarie 1899 en duur tot 1902. Tien keer meer Amerikaanse troepe sterf onder die opstand in die Filippyne as om Spanje te verslaan.
Die impak van die Spaans-Amerikaanse oorlog
Die Spaans-Amerikaanse oorlog was 'n belangrike keerpunt in die geskiedenis van albei antagoniste. Die nederlaag van Spanje het die land se aandag beslissend van die oorsese koloniale avonture en die binnelandse behoeftes afgewentel, 'n proses wat gelei het tot 'n kulturele en literêre renaissance en twee dekades van broodnodige ekonomiese ontwikkeling in Spanje.
Die seëvierende Verenigde State, aan die ander kant, het uit die oorlog ontstaan ​​as 'n wêreldmoondheid met verre oorsese besittings en 'n nuwe aandeel in internasionale politiek wat binnekort 'n bepalende rol in die aangeleenthede van Europa en die res van die wêreld.
Oorsake & Tydlyn van die Spaanse burgeroorlog
Vrede word nie waardeer totdat oorlog aan die deur kom klop nie. Die jare tussen 1936 en 1939 was baie bloedig vir Spaanse burgers. Gedurende hierdie tydperk het meer as 500 000 mense in die burgeroorlog in Spanje gesterf. Hierdie groot verlies dui aan hoe intens en bloedig die Spaanse burgeroorlog was.
Maar wat was die oorsake van hierdie bloedbad in die Spaanse lande? Hier verdiep ons ons in die aangeleenthede rondom die ontsteking van hierdie vernietigende Spaanse burgeroorlog en belangrike gebeurtenisse in die tydlyn.
In 1823 het die vyfde Amerikaanse president James Monroe (1758–1831, gedien 1817–25) die Monroe -leer verklaar, wat verklaar dat die Verenigde State nie verdere pogings van Europese regerings sal duld om hul koloniale besittings in die Amerikas te herwin of uit te brei of om inmeng met die nuut onafhanklike state in die halfrond. Die VSA sou die status van die bestaande Europese kolonies egter respekteer. Voor die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) het suidelike belange probeer om die Verenigde State Kuba te laat koop en dit in 'n nuwe slawestaat te omskep. Die voor-slawerny-element het die voorstel van die Oostende Manifes van 1854 voorgestel. Kragte teen slawerny het dit verwerp.
Na die Amerikaanse burgeroorlog en Kuba se tienjarige oorlog het Amerikaanse sakelui begin om die gedevalueerde suikermarkte in Kuba te monopoliseer. In 1894 het 90% van die totale uitvoer van Kuba na die Verenigde State gegaan, wat ook 40% van die invoer van Kuba besorg het.  Die totale uitvoer van Kuba na die VSA was byna twaalf keer groter as die uitvoer na haar moederland, Spanje.  Amerikaanse sakebelange het aangedui dat hoewel Spanje steeds politieke gesag oor Kuba gehad het, dit die VSA was wat ekonomiese mag oor Kuba gehad het.
Intussen het die "Cuba Libre" -beweging, onder leiding van die Kubaanse intellektuele José Martí totdat hy in 1895 gesterf het, kantore in Florida gevestig.  Die gesig van die Kubaanse revolusie in die VSA was die Kubaanse "Junta", onder leiding van Tomás Estrada Palma, wat in 1902 die eerste president van Kuba geword het. Die Junta het met vooraanstaande koerante en amptenare in Washington gehandel en geldinsamelingsgeleenthede in die VSA gehou. Dit het wapens befonds en gesmokkel. Dit het 'n uitgebreide propaganda -veldtog begin wat enorme steun in die VSA ten gunste van die Kubane gegenereer het. Protestantse kerke en die meeste Demokrate was ondersteunend, maar sakebelange het 'n beroep op Washington gedoen om 'n skikking te beding en oorlog te vermy. 
Die plan vereis dat een groep van Santo Domingo onder leiding van Máximo Gómez, een groep uit Costa Rica onder leiding van Antonio Maceo Grajales, en 'n ander uit die Verenigde State (wat voorkomend deur Amerikaanse amptenare in Florida gedwarsboom word) op verskillende plekke op die eiland beland en uitlok 'n opstand. Terwyl hul oproep tot revolusie, die grito de Baíre, suksesvol was, was die resultaat nie die groot magsvertoning wat Martí verwag het nie. Met 'n vinnige oorwinning wat effektief verlore is, het die revolusionêre hulle gevestig om 'n uitgerekte guerrilla -veldtog te beveg. 
Antonio Cánovas del Castillo, die argitek van die herstelwet van Spanje en destyds die eerste minister, beveel generaal Arsenio Martínez-Campos, 'n vooraanstaande veteraan van die oorlog teen die vorige opstand in Kuba, om die opstand te onderdruk. Campos se onwilligheid om sy nuwe toewysing te aanvaar en sy metode om die opstand in die provinsie Oriente te beperk, het hom in die Spaanse pers kritiek gelewer. 
Die Spaanse regering beskou Kuba eerder as 'n provinsie van Spanje as 'n kolonie. [ aanhaling nodig ] [ verduideliking nodig ] Spanje was afhanklik van Kuba vir aansien en handel, en gebruik dit as 'n oefenterrein vir sy leër. Die Spaanse premier, Antonio Cánovas del Castillo, het aangekondig dat "die Spaanse nasie bereid is om op te offer aan die laaste peseta van sy skat en aan die laaste druppel bloed van die laaste Spanjaard voordat hy toestem dat iemand selfs 'n stukkie van sy grondgebied daarvan wegneem".  Hy het lank reeds die Spaanse politiek oorheers en gestabiliseer. Hy word in 1897 vermoor deur die Italiaanse anargis Michele Angiolillo,  wat 'n Spaanse politieke stelsel verlaat wat nie stabiel was nie en nie sy aansien kon bedreig nie. 
Terwyl die spanning onder die Kubane en die Spaanse regering toegeneem het, het die algemene steun van intervensie in die Verenigde State begin ontstaan. Baie Amerikaners het die Kubaanse opstand vergelyk met die Amerikaanse revolusie, en hulle beskou die Spaanse regering as 'n tiranniese onderdrukker. Historikus Louis Pérez merk op dat "die voorstel van oorlog ten behoewe van die Kubaanse onafhanklikheid onmiddellik posgevat het en daarna aangehou het. Dit was die gevoel van die openbare stemming." Baie gedigte en liedjies is in die Verenigde State geskryf om die "Cuba Libre" -beweging te ondersteun.  Terselfdertyd wou baie Afro -Amerikaners, wat toenemende rassediskriminasie en toenemende vertraging van hul burgerregte ondervind, aan die oorlog deelneem. Hulle het dit beskou as 'n manier om die saak van gelykheid te bevorder, diens aan die land, hopelik om politieke en openbare respek onder die breër bevolking te verkry. 
President McKinley, deeglik bewus van die politieke kompleksiteit rondom die konflik, wou die opstand vreedsaam beëindig. Hy het met die Spaanse regering begin onderhandel, in die hoop dat die gesprekke geel joernalistiek in die Verenigde State sou demp en die steun vir oorlog met Spanje versag. 'N Poging is aangewend om 'n vrede te beding voordat McKinley sy amp beklee. Die Spanjaarde het egter geweier om aan die onderhandelinge deel te neem. In 1897 het McKinley Stewart L. Woodford aangestel as die nuwe minister van Spanje, wat weer aangebied het om 'n vrede te beding. In Oktober 1897 weier die Spaanse regering die aanbod van die Verenigde State om tussen die Spaanse en die Kubane te onderhandel, maar beloof die VSA dat dit die Kubane meer outonomie sal gee.  Met die verkiesing van 'n meer liberale Spaanse regering in November, het Spanje egter sy beleid in Kuba begin verander. Eerstens het die nuwe Spaanse regering aan die Verenigde State gesê dat hulle bereid is om 'n verandering in die herkonsentrasiebeleid aan te bied as die Kubaanse rebelle instem tot die staking van vyandelikhede. Hierdie keer weier die rebelle die voorwaardes in die hoop dat voortgesette konflik tot Amerikaanse ingryping en die oprigting van 'n onafhanklike Kuba sou lei.  Die liberale Spaanse regering herroep ook die Spaanse goewerneur-generaal Valeriano Weyler uit Kuba. Hierdie optrede het baie Kubane wat lojaal aan Spanje was, ontstel. 
Die Kubane wat lojaal aan Weyler was, het groot demonstrasies begin beplan toe die volgende goewerneur -generaal, Ramón Blanco, in Kuba aankom. Die Amerikaanse konsul Fitzhugh Lee het van hierdie planne verneem en 'n versoek aan die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake gestuur om 'n Amerikaanse oorlogskip na Kuba te stuur.  Hierdie versoek lei tot USS Maine word na Kuba gestuur. Terwyl Maine in Havana vasgemeer het, het 'n ontploffing die skip laat sink. Die sink van Maine het die Spaanse die skuld gegee en die moontlikheid van 'n onderhandelde vrede baie skraal gemaak.  Gedurende die hele onderhandelingsproses het die groot Europese moondhede, veral Brittanje, Frankryk en Rusland, oor die algemeen die Amerikaanse standpunt gesteun en Spanje aangespoor om toe te gee.  Spanje het herhaaldelik spesifieke hervormings beloof wat Kuba sou laat pas, maar nie daarin slaag om Amerikaanse geduld raak op. 
Om 21:40 op 15 Februarie 1898 Maine sak in die hawe van Havana nadat hy 'n groot ontploffing opgedoen het. Terwyl McKinley geduld aangespoor het en nie verklaar het dat Spanje die ontploffing veroorsaak het nie, het die dood van 250 uit 355  matrose aan boord die Amerikaanse aandag gevestig. McKinley het die kongres gevra om $ 50 miljoen vir verdediging toe te staan, en die kongres is eenparig verplig. Die meeste Amerikaanse leiers het geglo dat die oorsaak van die ontploffing onbekend was. Tog is openbare aandag nou gefokus op die situasie en kon Spanje nie 'n diplomatieke oplossing vind om oorlog te vermy nie. Spanje het 'n beroep op die Europese moondhede gedoen, waarvan die meeste hulle aangeraai het om Amerikaanse voorwaardes vir Kuba te aanvaar om oorlog te vermy.  Duitsland dring aan op 'n verenigde Europese standpunt teen die Verenigde State, maar neem geen aksie nie. 
Na Maine vernietig is, het die koerantuitgewers Hearst en Pulitzer in New York besluit dat die Spaanse die skuld het, en hulle het hierdie teorie as feit in hul koerante bekend gemaak. Hulle gebruik albei sensasionele en verstommende weergawes van 'gruweldade' wat die Spanjaarde in Kuba gepleeg het deur opskrifte in hul koerante te gebruik, soos 'Spaanse moordenaars' en 'Remember The Maine'. Hulle pers oordryf wat gebeur en hoe die Spaanse die Kubaanse gevangenes behandel.  Die verhale was gebaseer op feitelike verslae, maar meestal is die artikels wat gepubliseer is, versier en geskryf met brandende taal wat emosionele en dikwels verhitte reaksies onder lesers veroorsaak. 'N Algemene mite sê valslik dat toe illustreerder Frederic Remington sê dat daar geen oorlog in Kuba aan die kom was nie, Hearst gereageer het: "U verskaf die foto's en ek sal die oorlog lewer." 
Hierdie nuwe "geel joernalistiek" was egter ongewoon buite New York, en historici beskou dit nie meer as die belangrikste krag wat die nasionale stemming vorm nie.  Die openbare mening landwyd het wel onmiddellike optrede geëis, wat die pogings van president McKinley, speaker van die huis, Thomas Brackett Reed en die sakegemeenskap oorweldig het om 'n onderhandelde oplossing te vind. Wall Street, groot ondernemings, hoë finansies en Main Street -ondernemings regoor die land was hard teen oorlog en het vrede geëis.  Na jare van erge depressie was die ekonomiese vooruitsigte vir die binnelandse ekonomie skielik weer helder in 1897. Die onsekerhede van oorlogvoering het egter 'n ernstige bedreiging vir volle ekonomiese herstel ingehou. 'Oorlog sal die vooruitgang van voorspoed belemmer en die land baie jare terugbring', het die polisie gewaarsku New Jersey Trade Review. Die toonaangewende spoorwegtydskrif redakteer: "Uit kommersiële en huursoldate oogpunt lyk dit eienaardig bitter dat hierdie oorlog sou kom wanneer die land reeds soveel gely het en rus en vrede nodig gehad het." McKinley het baie aandag gegee aan die sterk teenoorlogse konsensus van die sakegemeenskap en versterk sy vasberadenheid om diplomasie en onderhandeling te gebruik eerder as brutale geweld om die Spaanse tirannie in Kuba te beëindig.  Historikus Nick Kapur beweer dat McKinley se optrede toe hy oorlog toe beweeg, nie in verskillende drukgroepe gewortel was nie, maar in sy diep gevestigde 'Victoriaanse' waardes, veral arbitrasie, pasifisme, humanitarisme en manlike selfbeheersing. 
'N Toespraak wat die Republikeinse senator Redfield Proctor van Vermont op 17 Maart 1898 gelewer het, het die situasie deeglik ontleed en die vooroorlogse saak sterk versterk. Proctor het tot die gevolgtrekking gekom dat oorlog die enigste antwoord was. : 210 Baie in die sake- en godsdiensgemeenskappe wat tot dan toe oorlog gekant het, het van kant gekruis, wat McKinley en Speaker Reed byna alleen gelaat het in hul weerstand teen 'n oorlog.    Op 11 April beëindig McKinley sy verset en vra die kongres om magtiging om Amerikaanse troepe na Kuba te stuur om die burgeroorlog daar te beëindig, in die wete dat die kongres 'n oorlog sou dwing.
Op 19 April, terwyl die kongres gesamentlike besluite oorweeg om die onafhanklikheid van Kuba te ondersteun, het die Republikeinse senator Henry M. Teller van Colorado die Teller -wysiging voorgestel om te verseker dat die VSA na die oorlog nie permanente beheer oor Kuba sou vestig nie. Die wysiging, waarin daar geen voorneme is om Kuba te annekseer nie, het die Senaat met 42 tot 35 goedgekeur en die Huis stem dieselfde dag, 311 tot 6. Die gewysigde resolusie vereis dat Spaanse onttrekking vereis word en die president gemagtig word om soveel militêre mag te gebruik as wat hy nodig ag om Kuba te help onafhanklikheid van Spanje te verkry. President McKinley het die gesamentlike resolusie op 20 April 1898 onderteken en die ultimatum is na Spanje gestuur.  In reaksie hierop het Spanje op 21 April diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State verbreek. Op dieselfde dag het die Amerikaanse vloot 'n blokkade van Kuba begin.  Op 23 April het Spanje op die blokkade gereageer deur die oorlog teen die VSA te verklaar 
Die oorweldigende konsensus van waarnemers in die 1890's en historici sedertdien is dat 'n toename in humanitêre kommer oor die situasie van die Kubane die belangrikste dryfveer was wat die oorlog met Spanje in 1898 veroorsaak het. McKinley het dit laat in 1897 bondig gestel dat as Spanje kon sy krisis nie oplos nie, die Verenigde State sou ''n plig opgelê word deur ons verpligtinge teenoor onsself, die beskawing en die mensdom om met geweld in te gryp'.  Inmenging in terme van die onderhandeling van 'n skikking was onmoontlik - nóg Spanje of die opstandelinge was dit eens. Louis Perez verklaar: "Die moralistiese determinante van oorlog in 1898 het beslis 'n oorheersende verklarende gewig in die historiografie gekry."  Teen die vyftigerjare het Amerikaanse politieke wetenskaplikes egter begin om die oorlog aan te val as 'n fout op grond van idealisme, met die argument dat 'n beter beleid realisme sou wees. Hulle ontken die idealisme deur te suggereer dat die mense doelbewus mislei is deur propaganda en sensasionele geel joernalistiek. Politieke wetenskaplike Robert Osgood, wat in 1953 geskryf het, het die aanval op die Amerikaanse besluitnemingsproses gelei as 'n deurmekaar mengsel van "eiegeregtigheid en opregte morele ywer", in die vorm van 'n "kruistog" en 'n kombinasie van "ridderfout en nasionale selfgeldigheid. "  Osgood het aangevoer:
'N Oorlog om Kuba te bevry van Spaanse despotisme, korrupsie en wreedheid, van die vuilheid en siektes en barbaarsheid van die herkonsentrasiekampe van generaal' Butcher 'Weyler, van die verwoesting van haciendas, die uitroeiing van gesinne en die woede van vroue. slag vir die mensdom en demokrasie. Niemand sou daaraan twyfel as hy glo - en skeptisisme was nie gewild nie - die oordrywing van die Kubaan Junta's propaganda en die onstuimige verdraaiings en verbeeldingryke leuens deurdring die "geel velle" van Hearst en Pulitzer teen 'n gesamentlike koers van 2 miljoen [koerantkopieë] per dag. 
In die 333 jaar van Spaanse heerskappy het die Filippyne ontwikkel van 'n klein oorsese kolonie wat regeer is van die onderkoning van Nieu -Spanje tot 'n land met moderne elemente in die stede. Die Spaanssprekende middelklasse van die 19de eeu is meestal opgelei in die liberale idees uit Europa. Onder hierdie Ilustrados was die Filippynse nasionale held José Rizal, wat groter hervormings van die Spaanse owerhede geëis het. Hierdie beweging het uiteindelik gelei tot die Filippynse rewolusie teen die Spaanse koloniale bewind. Die rewolusie was in 'n toestand van wapenstilstand sedert die ondertekening van die pakt van Biak-na-Bato in 1897, met revolusionêre leiers wat ballingskap buite die land aanvaar het.
Na Dewey se oorwinning, het Manila Bay gevul met die oorlogskepe van ander vlootmagte.  Die Duitse eskader van agt skepe, oënskynlik in die Filippynse waters om Duitse belange te beskerm, het uitlokkend opgetree - voor Amerikaanse skepe gesny, geweier om die Amerikaanse vlag te groet (volgens die gebruike van die vloot), met opnames van die hawe, en landingsvoorrade vir die beleërde Spaanse. 
Die VSA het 'n mag van ongeveer 11 000 grondtroepe na die Filippyne gestuur. Op 14 Augustus 1898 kapituleer die Spaanse kaptein-generaal Jaudenes formeel en die Amerikaanse generaal Merritt formeel die oorgawe en verklaar die oprigting van 'n Amerikaanse militêre regering in besetting. Die kapitulasie dokument verklaar: "Die oorgawe van die Filippynse argipel." en 'n meganisme uiteengesit vir die fisiese prestasie daarvan.   Dieselfde dag het die Schurman -kommissie aanbeveel dat die VSA beheer oor die Filippyne behou, moontlik in die toekoms onafhanklikheid verleen.  Op 10 Desember 1898 het die Spaanse regering die Filippyne aan die Verenigde State afgestaan ​​in die Verdrag van Parys. Gewapende konflik het tussen die Amerikaanse magte en die Filippyne uitgebreek toe Amerikaanse troepe na die einde van die oorlog die plek van die Spaanse in beheer van die land begin inneem het, wat vinnig na die Filippyns -Amerikaanse oorlog oorgeneem het.
Theodore Roosevelt bepleit ingryping in Kuba, beide vir die Kubaanse mense en om die Monroe -leer te bevorder. Terwyl hy assistent-sekretaris van die vloot was, het hy die vloot op 'n oorlogstyd geplaas en Dewey se Asiatiese eskader voorberei vir die geveg. Hy het ook saam met Leonard Wood gewerk om die weermag te oortuig om 'n vrywillige regiment op te rig, die 1ste Amerikaanse vrywillige kavallerie. Wood het bevel gekry oor die regiment wat vinnig bekend gestaan ​​het as die "Rough Riders". 
Die Amerikaners was van plan om Spanje se leërmagte in Kuba te vernietig, die hawestad Santiago de Cuba te verower en die Spaanse Karibiese eskader (ook bekend as die Flota de Ultramar) te vernietig. Om Santiago te bereik, moes hulle deur gekonsentreerde Spaanse verdediging in die San Juan Hills en 'n klein dorpie in El Caney. Die Amerikaanse magte is in Kuba gehelp deur die onafhanklike rebelle onder leiding van generaal Calixto García.
Die Kubaanse publiek het 'n geruime tyd geglo dat die Amerikaanse regering moontlik die sleutel tot sy onafhanklikheid sou hê, en selfs anneksasie is 'n tyd lank oorweeg, wat historikus Louis Pérez in sy boek ondersoek het Kuba en die Verenigde State: Ties of Singular Intimacy. Die Kubane het baie ontevredenheid teenoor die Spaanse regering gehad weens jare lange manipulasie van die Spanjaarde. Die vooruitsig om die Verenigde State by die geveg betrokke te kry, word deur baie Kubane as 'n stap in die regte rigting beskou. Terwyl die Kubane versigtig was vir die voorneme van die Verenigde State, het die oorweldigende steun van die Amerikaanse publiek 'n mate van gemoedsrus aan die Kubane gebied, omdat hulle geglo het dat die Verenigde State daartoe verbind is om hulle te help om hul onafhanklikheid te bereik. Met die instelling van die Platt -wysiging van 1903 na die oorlog, sowel as ekonomiese en militêre manipulasie van die Verenigde State, het die Kubaanse sentiment teenoor die Verenigde State egter gepolariseer geraak, en baie Kubane was teleurgesteld oor die voortgesette Amerikaanse inmenging. 
Van 22 tot 24 Junie land die vyfde leërkorps onder generaal William R. Shafter by Daiquirí en Siboney, oos van Santiago, en vestig 'n Amerikaanse operasionele basis. 'N Kontingent Spaanse troepe, wat op 23 Junie 'n skermutseling met die Amerikaners naby Siboney beveg het, het teruggetrek na hul liggies gevestigde posisies in Las Guasimas. 'N Voorbewaker van Amerikaanse magte onder die voormalige Konfederale Generaal Joseph Wheeler het Kubaanse verkenningspartye geïgnoreer en beveel om met omsigtigheid voort te gaan. Hulle het die Spaanse agterhoede van ongeveer 2 000 soldate onder leiding van generaal Antero Rubín , wat hulle effektief in 'n hinderlaag beland het, in die Slag van Las Guasimas op 24 Junie aangegryp. Die geveg het besluiteloos geëindig ten gunste van Spanje en die Spaanse het Las Guasimas verlaat op hul beplande terugtog na Santiago.
Die Amerikaanse weermag het skermutselinge in die burgeroorlog in diens geneem aan die hoof van die oprukkende kolomme. Drie van vier van die Amerikaanse soldate wat vrywillig as skirmishers opgetree het aan die hoof van die Amerikaanse kolom, is dood, waaronder Hamilton Fish II (kleinseun van Hamilton Fish, die minister van buitelandse sake onder Ulysses S. Grant) en kaptein Allyn K. Capron jr., Wat Theodore Roosevelt sou beskryf as een van die beste natuurlike leiers en soldate wat hy ooit ontmoet het. Slegs Oklahoma Territory Pawnee Indian, Tom Isbell, sewe keer gewond, het oorleef. 
Gereelde Spaanse troepe was meestal gewapen met moderne, 7 mm 1893 Spaanse Mauser-gewere met 'n laaier, wat rooklose poeier gebruik het. Die hoëspoed 7 × 57mm Mauser-rondte is deur die Amerikaners die 'Spaanse horing' genoem as gevolg van die supersoniese kraak toe dit oor die hoof beweeg het. Ander onreëlmatige troepe was gewapen met Remington Rolling Block-gewere in .43 Spaans met rooklose poeier en koeëls met koperomslag. Amerikaanse gewone infanterie was gewapen met die .30–40 Krag – Jørgensen, 'n geweer met 'n komplekse tydskrif. Beide die Amerikaanse gewone kavallerie en die vrywillige kavallerie het rooklose ammunisie gebruik. In latere gevegte het staatsvrywilligers die .45-70 Springfield, 'n enkelpootgeweer, swart poeiergeweer gebruik. 
Die Spaanse magte by Guantánamo was so afgesonder deur mariniers en Kubaanse magte dat hulle nie geweet het dat Santiago beleër word nie, en dat hul magte in die noordelike deel van die provinsie nie deur Kubaanse linies kon breek nie. Dit was nie die geval met die Escario -hulpkolom van Manzanillo nie,  wat verbygeveg het, bepaal die Kubaanse weerstand, maar te laat om aan die beleg deel te neem.
Na die gevegte van San Juan Hill en El Caney, stop die Amerikaanse opmars. Spaanse troepe het Fort Canosa suksesvol verdedig, sodat hulle hul lyn kon stabiliseer en die toegang tot Santiago kon belemmer. Die Amerikaners en Kubane het met geweld begin met 'n bloedige, verwurgende beleg van die stad.  Gedurende die nagte het Kubaanse troepe opeenvolgende reekse "loopgrawe" (verhoogde borstelinge) gegrawe, na die Spaanse posisies. Sodra dit voltooi is, is hierdie parapette deur Amerikaanse soldate beset en 'n nuwe stel opgrawings het voortgegaan. Amerikaanse troepe, wat daagliks verliese gely het as gevolg van die Spaanse brand, het veel meer ly as gevolg van hitte-uitputting en muskietgedraagde siektes.  By die westelike benaderings tot die stad het die Kubaanse generaal Calixto Garcia begin om die stad in te dring, wat baie paniek en vrees vir weerwraak onder die Spaanse magte veroorsaak het.
Luitenant Carter P. Johnson van die Buffalo Soldiers se 10de Kavalerie, met ondervinding in spesiale operasierolle as hoof van die 10de Kavallerie se aangehegte Apache -verkenners in die Apache -oorloë, het 50 soldate uit die regiment gekies om 'n ontplooiingsmissie met minstens 375 Kubaanse soldate te lei onder die Kubaanse brigadier -generaal Emilio Nunez en ander voorrade aan die monding van die San Juan -rivier oos van Cienfuegos. Op 29 Junie 1898, 'n verkenningspan in landingsbote uit die vervoer Florida en Fanita probeer om op die strand te land, maar is deur Spaanse vuur afgeweer. 'N Tweede poging is op 30 Junie 1898 gedoen, maar 'n span verkenningssoldate was vasgekeer op die strand naby die monding van die Tallabacoa -rivier. 'N Span van vier soldate het hierdie groep gered en ere -ere ontvang. Die USS Peoria en die USS wat onlangs aangekom het Helena het toe die strand beskut om die Spaanse af te lei, terwyl die Kubaanse ontplooiing 40 myl oos geland het by Palo Alto, waar hulle 'n skakel met die Kubaanse generaal Gomez gehad het.  
Die belangrikste hawe van Santiago de Cuba was die belangrikste doelwit van vlootoperasies tydens die oorlog. Die Amerikaanse vloot wat Santiago aanval, het skuiling nodig gehad teen die somer -orkaanseisoen, Guantánamobaai, met sy uitstekende hawe, is gekies. Die inval van Guantánamo in 1898 het tussen 6 en 10 Junie plaasgevind, met die eerste Amerikaanse vlootaanval en die daaropvolgende suksesvolle landing van Amerikaanse mariniers met vlootondersteuning.
Toe die Spaanse eskader uiteindelik probeer om die hawe op 3 Julie te verlaat, het die Amerikaanse magte vyf van die ses skepe vernietig of gegrond. Slegs een Spaanse vaartuig, die nuwe pantserkruiser Cristóbal Colón, oorleef, maar haar kaptein het haar vlag afgehaal en haar afgetakel toe die Amerikaners haar uiteindelik inhaal. Die 1,612 Spaanse matrose wat gevange geneem is, waaronder admiraal Cervera, is na Seavey's Island by die Portsmouth Naval Shipyard in Kittery, Maine, gestuur, waar hulle van 11 Julie tot middel September as krygsgevangenes in Camp Long opgesluit was.
Tydens die afwagting is die Amerikaanse assistent-vlootkonstrukteur, luitenant Richmond Pearson Hobson, deur admiraal William T. Sampson beveel om die kolwer USS te laat sink Merrimac in die hawe om die Spaanse vloot op te bottel. Die missie was 'n mislukking, en Hobson en sy bemanning is gevange geneem. Hulle is op 6 Julie uitgeruil, en Hobson het 'n nasionale held geword; hy het die Medal of Honor in 1933 ontvang, as uittredmiraal afgetree en 'n kongreslid geword.
Geelkoors het vinnig onder die Amerikaanse besettingsmag versprei en dit lamgelê. 'N Groep bekommerde offisiere van die Amerikaanse weermag het Theodore Roosevelt gekies om 'n versoek aan Washington op te stel dat hy die weermag sou onttrek, 'n versoek wat gelykstaande was aan generaal Shafter, wat sy mag beskryf as 'n "leër van herstellendes". Teen die tyd van sy brief was 75% van die mag in Kuba ongeskik vir diens. 
Hierdie ontmoeting is gevolg deur die Slag van Fajardo. Die Verenigde State het op 1 Augustus beheer oor Fajardo oorgeneem, maar moes op 5 Augustus onttrek nadat 'n groep van 200 Puerto Ricaanse-Spaanse soldate onder leiding van Pedro del Pino beheer oor die stad verkry het, terwyl die meeste burgerlike inwoners na 'n nabygeleë vuurtoring gevlug het. Die Amerikaners het groter opposisie teëgekom tydens die Slag van Guayama en toe hulle na die binneland van die hoofeiland vorder. Hulle was besig met 'n kruisvuur by die Guamaní -rivierbrug, Coamo en Silva Heights en uiteindelik by die Slag van Asomante.   Die gevegte was onoortuigend toe die geallieerde soldate terugtrek.
'N Slag in San Germán is op 'n soortgelyke wyse afgesluit met die Spaanse terugtrek na Lares. Op 9 Augustus 1898 het Amerikaanse troepe wat eenhede agtervolg het wat teruggekeer het van Coamo, teëgekom in Aibonito op 'n berg wat bekend staan ​​as Cerro Gervasio del Asomante en het teruggetrek nadat ses van hul soldate beseer is. Hulle het drie dae later teruggekeer, versterk met artillerie -eenhede en 'n verrassingsaanval probeer doen. In die daaropvolgende kruisvuur het verwarde soldate gerapporteer dat hulle Spaanse versterkings naby gesien het en dat vyf Amerikaanse offisiere ernstig beseer is, wat 'n terugtrekbevel veroorsaak het. Alle militêre optrede in Puerto Rico is op 13 Augustus opgeskort nadat die Amerikaanse president William McKinley en die Franse ambassadeur Jules Cambon, namens die Spaanse regering, 'n wapenstilstand onderteken het waardeur Spanje sy soewereiniteit oor Puerto Rico prysgegee het. 
Gedurende Mei het die Spaanse ministerie van mariene opsies oorweeg om Cámara se eskader in diens te neem. Die Spaanse minister van Marine Ramón Auñón y Villalón het planne beraam vir Cámara om 'n deel van sy eskader oor die Atlantiese Oseaan te neem en 'n stad aan die oostkus van die Verenigde State te bombardeer - verkieslik Charleston, Suid -Carolina - en dan na die Karibiese Eilande te gaan om hawe te maak by San Juan, Havana, of Santiago de Cuba, , maar uiteindelik is hierdie idee laat vaar. Intussen het Amerikaanse intelligensie reeds op 15 Mei gerugte aangemeld dat Spanje dit ook oorweeg om Cámara se eskader na die Filippyne te stuur om Dewey se eskader te vernietig en die Spaanse magte daar te versterk met nuwe troepe.  Pelayo en Emperado Carlos V elkeen was kragtiger as enige van Dewey se skepe, en die moontlikheid van hul aankoms in die Filippyne was baie kommerwekkend vir die Verenigde State, wat inderhaas gereël het om 10 000 bykomende Amerikaanse weermag troepe na die Filippyne te stuur en twee Amerikaanse vlootmonitors te stuur om Dewey te versterk . 
Op 15 Junie het Cámara uiteindelik bevele ontvang om onmiddellik na die Filippyne te vertrek. Sy eskader, bestaande uit Pelayo (sy vlagskip), Keiser Carlos V, twee hulpkruisers, drie vernietigers en vier kolwers, sou Cádiz vertrek en vier vervoer vergesel. Nadat hy twee van die transporte losgemaak het om onafhanklik na die Karibiese Eilande te stoom, sou sy eskader na die Filippyne gaan en die ander twee transporte begelei, wat 4000 Spaanse leërtroepe vervoer het om die Spaanse magte daar te versterk. Daarna sou hy Dewey se eskader vernietig.    Gevolglik het hy op 16 Junie  van Cádiz gesorteer, en nadat hy twee van die vervoer vir hul reise na die Karibiese Eilande losgemaak het, het hy op 17 Junie  Gibraltar verbygery en by Port Said aangekom, aan die noordelike punt van die Suezkanaal, op 26 Junie.  Daar het hy gevind dat Amerikaanse agente al die steenkool wat aan die ander kant van die kanaal in Suez beskikbaar was, gekoop het om te keer dat sy skepe daarmee saamkolf  en op 29 Junie 'n boodskap ontvang van die Britse regering, wat Egipte beheer het by die tyd dat sy eskader nie toegelaat is om in Egiptiese waters te steenkool nie, omdat dit Egiptiese en Britse neutraliteit sou skend.  
Opdrag om voort te gaan,  Cámara se eskader het op 5–6 Julie deur die Suez -kanaal gegaan. Teen daardie tyd het die Amerikaanse vlootdepartement aangekondig dat 'n "gepantserde eskader van die Amerikaanse vloot met kruisers" bymekaar sou kom en "onmiddellik na die Spaanse kus sou gaan"  en daar het ook 'n boodskap aan Spanje gekom van die vernietiging van Cervera se eskader Santiago de Cuba het op 3 Julie die swaar magte van die Amerikaanse vloot bevry van die blokkade daar. Uit vrees vir die veiligheid van die Spaanse kus herinner die Spaanse ministerie van mariene Cámara se eskader, wat toe op 7 Julie 1898 die Rooi See bereik het.  Cámara se eskader keer terug na Spanje en arriveer op 23 Julie by Cartagena. Cámara en die twee magtigste oorlogskepe van Spanje het dus nooit gevegte tydens die oorlog gesien nie. 
Vyandelikhede is op 12 Augustus 1898 gestaak, met die ondertekening in Washington van 'n Protokol van Vrede tussen die Verenigde State en Spanje.  Na meer as twee maande se moeilike onderhandelinge, is die formele vredesverdrag, die Verdrag van Parys, op 10 Desember 1898 in Parys onderteken  en op 6 Februarie 1899 deur die Senaat van die Verenigde State bekragtig.
Die Verenigde State het in die verdrag Spanje se kolonies van die Filippyne, Guam en Puerto Rico gekry, en Kuba het 'n Amerikaanse protektoraat geword.  Die verdrag het op 11 April 1899 in Kuba in werking getree, met Kubane wat slegs as waarnemers deelgeneem het. Aangesien dit sedert 17 Julie 1898 beset was, en dus onder die jurisdiksie van die Amerikaanse militêre regering (USMG), het Kuba sy eie burgerlike regering gevorm en op 20 Mei 1902 onafhanklikheid verkry, met die aangekondigde einde van die USMG -jurisdiksie oor die eiland. Die VSA het die nuwe regering egter verskeie beperkings opgelê, insluitend die verbod op alliansies met ander lande, en het die reg voorbehou om in te gryp. Die VSA het ook 'n de facto ewigdurende huur van Guantánamobaai.   
Die oorlog het 16 weke geduur.  John Hay (die Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk), wat uit Londen aan sy vriend Theodore Roosevelt skryf, verklaar dat dit ''n wonderlike klein oorlog' 'was.   Die pers het getoon dat Noordelikes en Suidelinge, swartes en blankes teen 'n gewone vyand veg, om die littekens wat uit die Amerikaanse burgeroorlog oorgebly het, te verlig.  Voorbeeld hiervan was die feit dat vier voormalige leërgenerale van die Konfederale State in die oorlog gedien het, nou in die Amerikaanse weermag en almal weer soortgelyke geledere gehad het. Hierdie beamptes sluit in Matthew Butler, Fitzhugh Lee, Thomas L. Rosser en Joseph Wheeler, hoewel slegs laasgenoemde aksie ondergaan het. Tog, in 'n opwindende oomblik tydens die Slag van Las Guasimas, het Wheeler blykbaar vir 'n oomblik vergeet watter oorlog hy voer, nadat hy vermoedelik uitgeroep het "Kom ons gaan, seuns! Ons het die verdomde Yankees weer aan die gang!" 
Die idee van Amerikaanse imperialisme het in die publiek se gedagtes verander na die kort en suksesvolle Spaans -Amerikaanse oorlog. As gevolg van die sterk invloed van die Verenigde State diplomaties en militêr, het die status van Kuba na die oorlog grootliks op Amerikaanse optrede staatgemaak. Twee groot ontwikkelings het uit die Spaans -Amerikaanse oorlog ontstaan: een: dit het die visie van die Verenigde State van Amerika as 'n "verdediger van demokrasie" en as 'n groot wêreldmoondheid stewig vasgestel, en twee het ernstige gevolge gehad vir die Kubaanse -Amerikaanse betrekkinge in in die toekoms. Soos historikus Louis Pérez in sy boek aangevoer het Kuba in die Amerikaanse verbeelding: metafoor en die keiserlike etos, die Spaans -Amerikaanse oorlog van 1898 "het permanent bepaal hoe Amerikaners aan hulself dink: 'n regverdige volk wat tot diens van 'n regverdige doel gegee word". 
Die Teller -wysiging is op 19 April 1898 in die Senaat aanvaar, met 'n stem van 42 teen 35 teen. Daarna het die Huis van Verteenwoordigers die wysiging aangeneem met 'n stemming van 311 vir 6 teen die toestemming van president William McKinley om die resolusie te onderteken.  Die Teller -wysiging, wat op 20 April 1898 aangeneem is, was 'n belofte van die Verenigde State aan die Kubaanse bevolking dat dit nie oorlog verklaar om Kuba te annekseer nie, maar om dit te help om onafhanklikheid van Spanje te verkry. Die Platt -wysiging was 'n besluit van die Amerikaanse regering om Kubaanse aangeleenthede te vorm sonder om die Teller -wysiging te skend. 
Die Amerikaanse kongres het die Teller -wysiging voor die oorlog geslaag en die Kubaanse onafhanklikheid belowe.Die Senaat het die Platt -wysiging egter as ruiter aangeneem in 'n wetsontwerp op die kredietbeskerming, wat 'n vredesverdrag op Kuba genoodsaak het wat hom verbied het om verdragte met ander nasies te onderteken of 'n staatskuld te sluit. Die Platt-wysiging is gestoot deur imperialiste wat Amerikaanse mag in die buiteland wou projekteer (in teenstelling met die Teller-wysiging wat deur anti-imperialiste aangevoer is wat 'n beperking op die Amerikaanse bewind gevra het). Die wysiging het die Verenigde State die reg gegee om Kuba militêr te stabiliseer soos nodig.  Boonop het die Platt -wysiging die Verenigde State toegelaat om mariniers na Kuba te ontplooi as die vryheid en onafhanklikheid daarvan ooit bedreig of in gevaar gestel word deur 'n eksterne of interne mag.  Die Platt -wysiging het ook voorsiening gemaak vir 'n permanente Amerikaanse vlootbasis in Kuba.  Guantánamobaai is tot stand gebring na die ondertekening van die Kubaanse -Amerikaanse verdragsverdrag in 1903. Ondanks dat Kuba tegnies onafhanklik geword het nadat die oorlog geëindig het, het die Amerikaanse regering verseker dat dit 'n vorm van mag en beheer oor Kubaanse aangeleenthede.
Die VSA het die voormalige Spaanse kolonies Puerto Rico, die Filippyne en Guam geannekseer.  Die opvatting van die Verenigde State as 'n keiserlike mag, met kolonies, is hewig in die binneland gedebatteer, met president McKinley en die pro-imperialiste wat hul stem wen teen die opposisie onder leiding van die demokraat William Jennings Bryan,  wat die oorlog ondersteun het . Die Amerikaanse publiek het grootliks die besit van kolonies ondersteun, maar daar was baie uitgesproke kritici soos Mark Twain, wat Die Oorlogsgebed in protes. Roosevelt het 'n oorlogsheld teruggekeer na die Verenigde State  en hy is gou tot goewerneur van New York verkies en word daarna die vise -president. Op die ouderdom van 42 word hy die jongste persoon wat president geword het na die moord op president McKinley.
Die Afro-Amerikaanse gemeenskap het die rebelle in Kuba sterk ondersteun, die toetrede tot die oorlog ondersteun en prestige gekry uit hul oorlogstyd in die weermag. Woordvoerders het opgemerk dat 33 Afro-Amerikaanse seelui in die Maine ontploffing. Die invloedrykste swart leier, Booker T. Washington, het aangevoer dat sy ras gereed was om te veg. Oorlog het hulle 'n kans gebied 'om diens aan ons land te lewer wat geen ander ras kan nie', omdat hulle, anders as Blankes, 'gewoond' was aan die 'eienaardige en gevaarlike klimaat' van Kuba. Een van die Swart eenhede wat in die oorlog gedien het, was die 9de Kavalerieregiment. In Maart 1898 het Washington die sekretaris van die vloot belowe dat oorlog beantwoord sou word deur "ten minste tienduisend lojale, dapper, sterk swart mans in die suide wat 'n geleentheid soek om hul lojaliteit aan ons land te betoon, en hierdie metode sal graag gebruik om hul dankbaarheid te toon vir die lewens wat afgelê is en die opofferings, sodat swartes hul vryheid en regte kan hê. " 
Die Veterane of Foreign Wars of the United States (VFW) is in 1914 gestig uit die samesmelting van twee veterane -organisasies wat albei in 1899 ontstaan ​​het: die American Veterans of Foreign Service en die National Society of the Army of the Philippines.  Eersgenoemde is gevorm vir veterane van die Spaans -Amerikaanse oorlog, terwyl laasgenoemde vir veterane uit die Filippyns -Amerikaanse oorlog gevorm is. Beide organisasies is gestig in reaksie op die algemene verwaarlosing veterane wat terugkeer uit die oorlog wat deur die regering ondervind is.
Die verandering in die soewereiniteit van Puerto Rico, soos die besetting van Kuba, het groot veranderinge in die insulêre en Amerikaanse ekonomie meegebring. Voor 1898 het die suikerbedryf in Puerto Rico amper 'n halfeeu gedaal. [ aanhaling nodig ] In die tweede helfte van die negentiende eeu het tegnologiese vooruitgang die kapitaalvereistes verhoog om mededingend te bly in die suikerbedryf. Die landbou het begin skuif na koffieproduksie, wat minder kapitaal en grondversameling verg. Hierdie neigings is egter omgekeer met Amerikaanse hegemonie. Vroeë Amerikaanse monetêre en regsbeleid het dit vir plaaslike boere moeiliker gemaak om hul bedrywighede voort te sit, en vir Amerikaanse ondernemings om grond makliker te maak.  Dit, saam met die groot kapitaalreserwes van Amerikaanse ondernemings, het gelei tot 'n herlewing in die Puerto Ricaanse neute- en suikerbedryf in die vorm van groot agro-industriële komplekse in Amerikaanse besit.
Terselfdertyd het die opname van Puerto Rico in die Amerikaanse tariefstelsel as 'n doeane -gebied, wat Puerto Rico effektief as 'n staat met betrekking tot interne of eksterne handel behandel, die mede -afhanklikheid van die insulêre en vastelandse ekonomieë verhoog en suikeruitvoer met tarief bevoordeel. beskerming. In 1897 koop die Verenigde State 19,6 persent van die uitvoer van Puerto Rico, terwyl hulle 18,5 persent van die invoer lewer. Teen 1905 het hierdie syfers tot onderskeidelik 84 persent en 85 persent gestyg.  Koffie is egter nie beskerm nie, aangesien dit nie 'n produk van die vasteland was nie. Terselfdertyd het Kuba en Spanje, tradisioneel die grootste invoerders van Puerto Ricaanse koffie, Puerto Rico onderhewig aan voorheen onbekende invoertariewe. Hierdie twee effekte het gelei tot 'n afname in die koffiebedryf. Van 1897 tot 1901 het koffie van 65,8 persent van die uitvoer na 19,6 persent gegaan, terwyl suiker van 21,6 persent tot 55 persent gestyg het.  Die tariefstelsel bied ook 'n beskermde mark vir Puerto Ricaanse tabakuitvoer. Die tabakbedryf het van byna nie in Puerto Rico bestaan ​​nie, na 'n groot deel van die landbousektor van die land. [ aanhaling nodig ]
Louis A. Pérez (1998), Die oorlog van 1898: die Verenigde State en Kuba in geskiedenis en geskiedskrywing, UNC Press Books, ISBN978-0807847428, geargiveer uit die oorspronklike op 24 April 2016, opgehaal op 31 Oktober 2015
U onwankelbare moed is voldoende om diegene wat dit durf waag om te realiseer, te weerhou. Ons weet dat u hulle nie sal laat bespot met die geloof wat u bely nie, met hul voete om die tempel van die ware God te trap, wantroue om die heilige beelde wat u eer te vernietig, sal u nie toelaat dat die indringers die grafkelder van u voorvaders ontheilig nie hulle beskeie passies ten koste van die eer van u vroue en dogters, sal hulle nie toelaat om al die eiendomme wat u opgehou het deur eerlike werk in beslag te neem om u toekoms te verseker nie, sal u nie toelaat dat hulle enige van die misdade begaan wat geïnspireer is deur hul goddeloosheid en hebsug, omdat u dapperheid en patriotisme voldoende is om hulle weg te skrik en die mense wat hulself beskaafd en gekultiveerd noem, neer te lê op die uitwissing van die inboorlinge van Noord -Amerika in plaas daarvan om hulle te probeer lok om 'n beskaafde lewe te lei en vordering.
Tydlyn van die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë
Dit is 'n tydlyn van gebeure wat verband hou met die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë. Talle oorloë teen die Spaanse heerskappy in Spaanse Amerika het gedurende die vroeë 19de eeu, van 1808 tot 1829, plaasgevind wat direk verband hou met die Napoleontiese Franse inval in Spanje. Die konflik het begin met kortstondige regeringsjuntas wat in Chuquisaca en Quito gevestig is, wat die samestelling van die opperste sentrale junta van Sevilla teenstaan. Toe die sentrale junta aan die Franse val, verskyn talle nuwe juntas regoor die Amerikas, wat uiteindelik lei tot 'n reeks nuwe onafhanklike lande wat strek van Argentinië en Chili in die suide tot Mexiko in die noorde. Na die dood van die koning Ferdinand VII, in 1833, het slegs Kuba en Puerto Rico onder die Spaanse bewind gebly, tot die Spaans -Amerikaanse oorlog in 1898.
Hierdie konflikte kan beide as burgeroorloë en oorloë van nasionale bevryding gekenmerk word, aangesien die meerderheid van die vegters aan beide kante Spaans -Amerikaners was, en die doel van die konflik aan die een kant was die onafhanklikheid van die Spaanse kolonies in die Amerikas. Boonop het die oorloë verband gehou met die meer algemene Latyns -Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë, wat die konflikte in Haïti en Brasilië insluit (die onafhanklikheid van Brasilië het 'n gemeenskaplike beginpunt met die Spaanse Amerika gedeel, aangesien beide veroorsaak is deur die inval van Napoleon op die Iberiese Skiereiland, toe die Portugese koninklike familie hervestig in Brasilië).
Die oorlog in Europa en die gevolglike absolutistiese herstel het die Spaanse Amerikaners uiteindelik oortuig van die noodsaaklikheid om onafhanklikheid van die moederland te vestig, sodat verskillende revolusies in Spaanse Amerika uitgebreek het. Boonop het die proses van Latyns-Amerikaanse onafhanklikheid plaasgevind in die algemene politieke en intellektuele klimaat wat uit die Verligtingstydperk ontstaan ​​het en wat al die sogenaamde Atlantiese Revolusies beïnvloed het, insluitend die vroeëre revolusies in die Verenigde State en Frankryk. Die oorloë in en die onafhanklikheid van die Spaanse Amerika was nietemin die gevolg van unieke ontwikkelings in die Spaanse monargie.
Spaans -Amerikaanse oorlog: oorsake, gevegte en tydlyn - GESKIEDENIS
Wat was die oorsake van die
Spaanse Amerikaanse oorlog?
Foto van Spaanse koloniale wreedheid in Kuba van Die oorlog in Kuba
deur Gonzalo deQuesada in 1896, het sulke boeke Amerikaans opgewek
Daar was baie faktore wat die Spaanse Amerikaanse oorlog veroorsaak het. Die betrekkinge tussen Spanje en die Verenigde State is erg versteur deur die stand van sake in Kuba, sedert die 1870's wat Kubane veg vir Kubaanse onafhanklikheid en Spaanse magte en teen 1898 die land verwoes is, is daar na raming 400 tot 500,000 mense dood as 'n gevolg van die geveg. Die Kubane het drie oorloë om onafhanklikheid gevoer: die Tienjarige Oorlog (1868-1878), die Klein Oorlog
(1879-1880) en die War of ྛ, wat gelei het tot die Spaanse Amerikaanse oorlog.
Veg in die Tienjarige Oorlog
(Guerra de los Diez A & ntildeos Spaans)
Van 1895 tot 1898 het Kubaanse opstandelinge geveg om hul vaderland te bevry van die Spaanse bewind.
Alhoewel dit dikwels oorskadu word deur die 'Plendid Little War' van die Amerikaners in 1898,
volgens John Tone was die langer Spaans-Kubaanse konflik eintlik meer
merkwaardig, wat die dekolonisasie -oorloë in die twintigste eeu voorspel.
Die sluipmoord op premier Antonio C & aacutenovas
del Castillo deur die Italiaanse anargis Michele Angiolillo op
8 Augustus 1897. Onderdrukkende polisse van Castillo verdien
In Februarie 1895 is berigte oor opstande in Kuba in Amerika aangemeld. Spanje het gereageer deur 8 000 soldate te stuur om die orde te herstel. Na berig word, word Spanje deur die oorlogskoors aangewakker en die liberale Spaanse regering van premier Pr & aacutexedes Mateo Sagasta (1825 - 1903) is vervang weens die onvermoë om die opstand te stop. Die premier van die oorlog, Hawk ', Antonio C & aacutenovas del Castillo (1828 - 1897) het die bewind oorgeneem en die bekendste generaal van Spanje gestuur om die opstand, Martinez Campos (1831 - 1900), te hanteer.
Daar was filibuster (uit die Spaans filibustero Die vryloop -aksies van die filibusters beteken dat die naam figuurlik toegepas word op die politieke handeling van filibustering in die Amerikaanse senaat. Pogings deur avonturiers om op Kuba te land, in die hoop om 'n rewolusie teweeg te bring en die land oor te neem. Daar was planne om Kuba aan Amerika toe te voeg, terug na die dae van Thomas Jefferson. Een van die eerste was deur 'n voormalige Spaanse generaal, Narcisco Lopez (1797 en ndash1851), wat ekspedisies na Kuba vanuit New Orleans gelei het voor die Amerikaanse burgeroorlog.
Narcisco Lopez met sy vlag
L & oacutepez het die voordele vir die suide van 'n gratis Kuba besef. Hy en ander Suidlanders het gehoop dat Kuba 'n sterk vennoot in die slawerny sou word en miskien, soos Texas, as 'n slawestaat by die Unie sou aansluit. Hy het sy hoofkwartier na New Orleans verhuis en probeer om gewilde steun te verkry deur die invloedryke manne uit die Suide te werf om sy ekspedisie te lei. Hy het die militêre hulp van senator Jefferson Davis gevra. Davis het hom van die hand gewys, maar hy het majoor Robert E. Lee aanbeveel. Lee het ernstig besin oor die aanbod van L & oacutepez, maar het uiteindelik ook besluit om nie betrokke te raak nie.
Kubaanse vlag ontwerp deur Lopez
Lopez het ongeveer seshonderd filibusters by sy ekspedisie ingeroep en het Kuba in Mei 1850 suksesvol bereik. Sy troepe het aangekom en die stad C & aacuterdenas ingeneem, met 'n vlag wat L & oacutepez ontwerp het en wat die vlag van die moderne Kuba sou word. Tog het die plaaslike steun waarop hy gehoop het, nie gerealiseer toe die geveg begin het nie. 'N Groot deel van die plaaslike bevolking het by die Spaanse aangesluit teen L & oacutepez, en hy trek haastig terug na Key West, waar hy die ekspedisie binne enkele minute na die landing ontbind het om vervolging ingevolge die Amerikaanse neutraliteitswet van 1818 te vermy.
In Augustus 1851 vertrek L & oacutepez weer met 'n paar honderd man na Kuba. Toe hy aankom, het hy die helfte van sy ekspedisie geneem om die binneland in te marsjeer, terwyl die ander helfte, onder bevel van kolonel William Crittenden, aan die noordelike kus gebly het om voorrade te beskerm. Soos in sy eerste poging, het die plaaslike ondersteuning waarop L & oacutepez gereken het, nie sy appèlle beantwoord nie. In die minderheid en omring deur Spaanse magte, is L & oacutepez en baie mans gevange geneem. Kragte van Crittenden het dieselfde lot gedeel. Die Spaanse het die meeste gevangenes tereggestel en ander gestuur om in mynboukampe te werk. Diegene wat tereggestel is, het baie Amerikaners, kolonel Crittenden en Lopez self ingesluit.
Die teregstelling van L & oacutepez en sy soldate het verontwaardiging veroorsaak in die noordelike en suidelike Verenigde State. Baie wat die ekspedisie nie ondersteun het nie, het die Spaanse behandeling van militêre gevangenes as wreed beskou. Die sterkste reaksie het plaasgevind in New Orleans, waar 'n skare die Spaanse konsulaat aangeval het.
Die Virginius agtervolg deur die Tornado
In 1873 is die Amerikaanse verontwaardiging weer kortliks opgewek deur die vang van die voormalige burgeroorlog-era, die wiel-stoomboot, die Virginius . Die Virginius is deur Kubaanse opstandelinge gehuur om mans en ammunisie in Kuba te laat land om Spanje aan te val. Die Virginius is gevang uit Morantbaai, Jamaika, deur die Spaanse vaartuig Tornado , en is na Santiago de Cuba geneem. Daar, na 'n opsomming van 'n kort hofartikel, is 53 van die bemanning en passasiers, waaronder Fry en 'n paar Amerikaners en Engelse, as seerowers tereggestel.
Teregstelling van die Virginius -bemanning
Terwyl die meeste Amerikaners geneig was om waarnemers in die Kubaanse stryd te bly ondanks simpatie vir Kuba, het die uitlokkende opskrif ' Our Flag Fired Upon ' in koerante op 13 Maart 1895 die Amerikaners ontstel. Volgens die verhaal, die kaptein van die Amerikaanse stoomboot Allianca het berig dat sy skip deur 'n Spaanse kanonboot afgevuur en agtervolg is. In werklikheid het die geweerboot spasies afgevuur om die skip te beduie om te gaan soek, maar die skade is aangerig.
spotprent na die Allianca affêre
Die sukses van die opstandelinge aan die begin van die Tienjarige Oorlog deur die gebruik van sulke taktieke soos die 'machete charge ' en tref-en-trap-taktiek het daartoe gelei dat die Spaanse generaal Valeriano Weyler gestuur het.
'N Masjien heffing '
Generaal Valeriano Weyler
Valeriano Weyler Nicolau, marqu & eacutes de Tenerife (17 September 1838 - 20 Oktober 1930) Sy gesin was oorspronklik Pruis, en het etlike geslagte lank in die Spaanse weermag gedien. Hy betree sestien die militêre kollege van infanterie in Toledo. Van 1868 tot 1872 veg hy ook briljant teen die Kubaanse rebelle en beveel hy 'n groep vrywilligers wat spesiaal vir hom in Havana opgerig is. Hy onderskei hom in die ekspedisie na Santo Domingo in baie gevegte, en veral in 'n gewaagde verkenning met 1500 man, vermoor hy 120 in die hart van die vyandelike lyne, waarvoor hy die kruis kry met die louere van San Fernando. In 1888 word hy as kaptein-generaal na die Filippyne gestuur, waar hy baie streng met die inheemse rebelle van die Carolines, Mindanao en ander provinsies omgegaan het. Hy het gewen La Cruz Grande de Maria Cristina (& quot; Grootkruis van Maria Cristina & quot) vir sy bevel oor troepe in die Filippyne in 1895, met 'n koue en wrede faset wat prominent in Kuba sou verskyn, waar hy konsentrasiekampe (Creciente de Valmaseda) uitgevind het om die rebelle van die bron te isoleer van hul ondersteuning en kry die bynaam & quotThe Butcher & quot
konsentrasiekamp slagoffers in Kuba
Nadat Marshal Campos nie daarin kon slaag om die Kubaanse rebellie te verslap nie, het die konserwatiewe regering van Antonio C & aacutenovas del Castillo weer genl Weyler na Kuba gestuur. Hy is tot goewerneur van Kuba aangestel om die opstand te onderdruk (opstand was wydverspreid in Kuba) en die eiland in politieke orde en sy suikerproduksie tot groter winsgewendheid te herstel. Hulle teenstanders het tref-en-trap-taktiek beoefen en van die land geleef, wat inmeng met die nie-strydende bevolking. Hy het ook tot dieselfde gevolgtrekkings gekom as sy voorgangers-om Kuba vir Spanje terug te wen, sou hy die rebelle van die burgerlikes moes skei deur laasgenoemde in veilige hawens te beskerm, beskerm deur lojale Spaanse troepe. Teen die einde van 1897 het generaal Weyler meer as 300 000 in sulke konsentrasiekampe verhuis, en volgens baie mense is dit die oorsprong van die naam vir sulke taktieke wat die Britte in die Tweede Boereoorlog gebruik het, en het sodoende ontwikkel tot 'n benaming om sulke metodes wat deur die twintigste -eeuse regimes as Hitler en Stalin gebruik word. Alhoewel hy daarin geslaag het om 'n groot aantal mense te beweeg, kon hy nie voldoende daarvoor voorsien nie. Gevolglik het dit gebiede van honger en siektes geword, waar baie honderde duisende gesterf het.
In die propaganda -oorlog wat in die Verenigde State gevoer is, het Kubaanse emigres baie van die onmenslikheid van Weyler vir hul landgenote gemaak en die simpatie van breë groepe van die Amerikaanse bevolking vir hul saak gewen. Weyler se strategie het ook militêr teruggekeer weens die opstand in die Filippyne wat die herontplooiing van 1897 van sommige troepe wat reeds in Kuba was, vereis het. Toe premier Antonio C & aacutenovas del Castillo in Augustus vermoor is, het Weyler sy belangrikste ondersteuner in Spanje verloor. Hy bedank sy pos einde 1897 en keer terug na Europa. Hy is in Kuba vervang deur die meer versoenende Ram & oacuten Blanco y Erenas.
Baie Kubane het as ballinge na die Verenigde State gekom na die Tienjarige Oorlog. In die propaganda -oorlog wat in die Verenigde State gevoer is, het Kubaanse emigrante en weuters 'n groot deel van die onmenslikheid van Weyler vir hul landgenote gemaak en die simpatie van breë groepe van die Amerikaanse bevolking gewen aan hul saak. Die rebelle het 'n aantal terugslae beleef en het op 10 Februarie 1878 ooreengekom met die Pakt van Zanj & oacuten met Spanje wat hervormings beloof het.
Die probleme in Kuba deur die dikwels sensasionele koerante wat uitroep "bloed op ons drumpels" het die Amerikaanse verbeelding aangegryp, Amerikaanse koerante was opgewonde oor ingryping met opspraakwekkende verhale oor Spaanse gruweldade teen die inheemse Kubaanse bevolking.
Op 24 Februarie 1895 het die opstand weer begin toe verskeie belangrike Kubaanse onafhanklikheidsvegters naby Baracoa geland het, met die tweede groot oorlog van Kubaanse onafhanklikheid,
Onluste in Havana deur onstuimige pro-Spaanse "Voluntarios" het die Verenigde State beweeg om die oorlogskip USS Maine in te stuur om aan te dui dat die mening van 'n groot nasionale belang woedend was oor die nuus oor Spaanse gruweldade en president William McKinley het hervormings of onafhanklikheid geëis. Die Amerikaanse konsul-generaal, neef van Robert E. Lee en die voormalige burgeroorlogskonfederasie-generaal Fitzhugh Lee, het Washington gevrees met die vrees vir die lewens van Amerikaners wat in Havana woon. Toe die Amerikaanse slagskip Maine op 15 Februarie 1898 opblaas, het spanning toegeneem en die VSA sou nie meer Spaanse beloftes van uiteindelike hervorming aanvaar nie.
Soek na vroulike Kubaanse ballinge op die Amerikaanse stoomboot Olivette
vir briewe aan rebelle in Amerika. In werklikheid is die vrou nie gestroop nie
kaal en deur mans gesoek, maar is deur 'n ander vrou gesoek.
Pulitzer in die Wêreld was een van die eerstes wat opspraakwekkende verhale oor die Kubaanse rewolusie gepubliseer het. Oorlogskoors is in Amerika opgesweep met die sensasie van die jingo -pers, genaamd ' Yellow Journalism ' na die kleur van die ink wat in die gewilde ' The Yellow Kid ' spotprent van destyds gebruik is. Die Yellow Kid ' is geteken deur Richard Outcault, as dit eers in Pulitzer's World verskyn het, maar het na die Journal oorgegaan toe Hearst hom meer geld aangebied het. Toe huur Pulitzer 'n ander tekenaar om sy eie tekenprent Yellow Kid te teken, en die koerante staan ​​bekend as ' Yellow Kid -papiere. '
Groot koerante van die tyd, soos New York Morning Journal owned deur William Randolph Hearst, die New York Wêreld deur Pulitzer, die Son ( New York ) en die Herald (New York) het bekend geword vir sensasionele skryfwerk en vir sy agitasie ten gunste van oorlog met Spanje. Hierdie koerante in New York, wat 'n beroep op die publiek gedoen het ter ondersteuning van die Kubaanse Revolusie, het dikwels voorvalle oordryf en hul styl is deur koerante in die hele land nageboots.
'N Tekenprent van Joseph Pulitzer, uitgewer van die New
York World en William Randolph Hearst, uitgewer van die New
York Morning Journal oor hul bitter sirkulasie -stryd.
William Randolph Hearst het krediet geneem vir die Spaanse Amerikaanse oorlog as die New York Journal's War (basis vir die film Burger Kane ). Toe die beroemde westerse skilder Frederic Remington, wat vir die Journal in Kuba werk, toestemming vra om terug te keer, antwoord Hearst met sy beroemde gesegde, & quot Bly asseblief. U verskaf die foto's en ek sal die oorlog aanbied . & quot
Baie mense het Pulitzer en Hearst daarvan beskuldig dat hulle die Spaans-Amerikaanse oorlog opgetower het om koerantverkope te verhoog. Was die Spaanse Amerikaanse oorlog 'n koerantoorlog? Baie het beweer dat die president en die sakewêreld geen oorlog begeer nie, maar die publiek, wat deur die geel joernalistiek van die pers gewek word, eis dit. Hearst het dit beslis geglo, selfs met die opskrif ' Hoe hou jy van die tydskrifte -oorlog? ? ' op die voorblad van Journal toe oorlog verklaar is. Die vraag of koerante werklik die oorlog meegebring het, is kompleks en miskien te eenvoudig. Dit was beslis een van die faktore, saam met 'n duidelike lot na die verowering van die weste, geloof in demokrasie, belangstelling in besittings in die buiteland, soos die ander groot moondhede destyds, ens. Baie koerantredaksies van destyds beklemtoon egter nie die opspraakwekkende verhale nie, maar basiese faktore.
Die Hearst -koerante het 'n massiewe persveldtog begin wat deur Hearst geloods is namens 'n jong vrou, bekend in die Verenigde State vir Evangelina Cisneros, wat in 'n gevangenis in Kuba aangehou is vir revolusionêre aktiwiteite op die Isle of Pines. Sy sou 20 jaar lank aan die Afrika -kus gevange gehou word. Later het sy daarin geslaag om te ontsnap met die hulp van die Hearst -joernalis Karl Decker, na die Verenigde State, waar sy byeenkomste was en McKinley ontmoet het. Sy trou met een van die mans wat haar gehelp het om te ontsnap, die Kubaanse tandarts Carlos Carbonelle.
Op 11 Desember 1897 is die slagskip Maine, onder bevel van kaptein Charles Sigsbee, beveel om na Key West te gaan in geval van anti-Amerikaanse betogings in Kuba. Op 13 Januarie was daar koerantberigte (grotendeels vals) van oproer teen Amerikaners in Kuba. Die onluste was veral deur Spaanse soldate kwaad oor berigte van sommige koerante in Kuba wat krities was oor genl Weyler en die weermag. Geen Amerikaners was in gevaar nie. Op 13 Januarie is die Maine na Kuba beveel, moontlik as gevolg van 'n verkeerd geïnterpreteerde kode 'n bevel van die Sekretaris van die Vloot vir 'n vriendelike besoek om die betrekkinge tussen Spanje en Amerika te verbeter.
Die raaisel van die sinking van die USS Maine
verhaal van die Maine -ontploffing in die Tydskrif
Op 15 Januarie om 21:40 ontplof die Maine en vermoor 260 van die bemanning. Later ondersoeke het aan die lig gebring dat meer as vyf ton poeierlading vir die ses en tien duim gewere van die vaartuig ontbrand het, wat die voorste derde van die skip vernietig het. Meeste van die Maine Die bemanning slaap of rus in die aangewese kwartiere in die voorste deel van die skip toe die ontploffing plaasvind. Waarom die tydskrifte ontplof het, kon nie finaal vasstel nie, en daar bestaan ​​twyfel oor die tot vandag toe.
video van 1898 Wreck of the Battleship Maine deur die Thomas Edison Company Thomas Edison Company
Matrose van die Spaanse kruiser Alfonso XII het matrose gered. Kaptein Sigsbee was nie tydens die ontploffing in die Maine nie en het destyds geen kommentaar gelewer oor die oorsaak van die ontploffing nie. President McKinley het sy kabinet ontbied om oor beleid te besluit en besluit totdat die ondersoekraad die oorsaak bepaal het, die amptelike teorie sou wees dat die ontploffing 'n ongeluk was. die Tydskrif ook nie die Wêreld was bereid om te wag en het geïmpliseer dat Spanje op 'n sinistere manier die skuld kry
Op 28 Maart 1898 verklaar die Amerikaanse vlootondersoekhof dat 'n vlootmyn die ontploffing veroorsaak het. Binnekort kon 'n byeenkoms oral in Amerika gehoor word: & quot Onthou die Maine! Te hel met Spanje! & Quot
begrafnisstoet van die
In die boek van 1976, Hoe die slagskip Maine vernietig is, het voorgestel dat 'n interne ontploffing van die steenkoolbunker die ontploffing veroorsaak. In 1999 het National Geographic Magazine 'n draai gemaak en vasgestel dat 'n myn die Maine vernietig. Daar is nog nooit bewyse gevind in Spaanse rekords van 'n komplot om die Maine te vernietig nie, wat onwaarskynlik lyk omdat die nuwe Spaanse regering probeer het om die vrede met Amerika te behou, sonder om Kuba onafhanklikheid te verleen.
Die beslissende gebeurtenis wat tot oorlog gelei het, was die toespraak van die Republikeinse senator Redfield Proctor (1831 - 1908) wat op 17 Maart 1898 gelewer is, wat die situasie deeglik en kalm ontleed het en die enigste gevolg was dat oorlog die enigste antwoord was. Die sake- en godsdienstige gemeenskappe, wat oorlog teenstaan, het van kant gekruis, wat president William McKinley en Thomas Brackett Reed feitlik alleen gelaat het in hul opposisie teen die oorlog. Senator Redfield Proctor van Vermont besoek Kuba na die vernietiging van die Maine en gee 'n ontstellende verslag oor die toestande in Kuba as gevolg van die Spaanse pogings om die Kubaanse rebelle te isoleer:
& quot; Buite Havana is alles verander. Dit is nie vrede nie, en ook nie oorlog nie. Dit is verlatenheid en nood, ellende en honger. Elke dorp en dorp is omring deur 'n trocha (sloot), 'n soort geweerput, maar gebou op 'n nuwe plan vir my, die vuil wat aan die binnekant gegooi word en 'n doringdraadheining aan die buitekant van die loopgraaf. Hierdie troka's het op elke hoek en gereeld met tussenposes langs die sye wat daar forte genoem word, maar wat eintlik klein blokhuise is, baie van hulle meer soos 'n groot wagkas, met 'n lusgat vir muskiete en met 'n wag van van twee tot tien soldate in elk.
Die doel van hierdie trochas is om die reconcentrados binne te hou sowel as om die opstandelinge buite te hou. Uit die hele omliggende land is die mense na hierdie versterkte dorpe gedryf en daar gehou om te bly bestaan. Hulle is feitlik gevangenisse en nie anders as in die algemene voorkoms nie, behalwe dat die mure nie so hoog en sterk is nie, maar dit is voldoende, waar elke punt binne die bereik van 'n soldaat se geweer is, om in die arme rekoncentrado-vroue en kinders te bly . Elke spoorwegstasie is binne een van hierdie trochas en het 'n gewapende wag.
Met hierdie uitsondering is daar geen menslike lewe of woonplek tussen hierdie versterkte dorpe en dorpe nie, en in die hele vier westelike provinsies, behalwe in 'n baie beperkte mate onder
die heuwels, waarheen die Spanjaarde nie die mense na die dorpe kon ry en hul wonings verbrand het nie, het ek geen huis of hut gesien in die 400 myl spoorritte van die provinsie Pinar del Rio in die weste oor die volle breedte van Provinsies Havana en Matanza, en na Sagua La Grande, aan die noordelike oewer, en na Cienfuegos, aan die suidelike oewer van Santa Clara, behalwe binne die Spaanse trochas
Daar is geen mak diere of gewasse op die ryk lande en weivelde nie, behalwe dié wat in die onmiddellike omgewing van die dorpe onder bewaking is. Met ander woorde, die Spanjaarde hou in hierdie vier westelike provinsies presies waarop hul leër sit.
Elke man, vrou en kind en elke huisdier, waar hulle kolomme ook al bereik het, is onder bewaking en binne hul sogenaamde versterkings. Om een ​​plek te beskryf, is om alles te beskryf. Om te herhaal, dit is nie vrede of oorlog nie. Dit is konsentrasie en verwoesting. & Quot
Hierdie haglike omstandighede is teweeggebring deur die beroemde en
brutale bevel van kaptein-generaal Weyler, die eerste klousule waarvan senator Proctor aangehaal het en wat hier herhaal word. Dit lees
Ek beveel en beveel eerstens dat alle inwoners van die land of buite die versterkingslyn van die dorpe binne agt dae hulself sal konsentreer in die stad wat so deur die troepe beset is. Elke persoon wat na die verstryking van hierdie tydperk in die onbewoonde dele gevind word, sal as 'n rebel beskou word en as sodanig verhoor word. & Quot
Volgens Proctor was dit niks minder nie as 'n kunstig beplande plan om die inheemse bevolking deur hongersnood en siektes uit te roei.
Onder bevel van sy regering het generaal Fitzhugh Lee, konsul-
Generaal van die Verenigde State in Havana, het op 9 April syne gesluit
kantoor, het die sorg van Amerikaanse belange aan die Engelse konsul oorgegee
en saam met 'n aantal ander Amerikaners na Key West gegaan,
die volgende dag daar aankom.
Die vorige administrasie van Grover Cleveland was gekant teen oorlog. die verkose president, die republikein William McKinley was ook gekant teen oorlog. Waarom was president McKinley huiwerig om met Spanje oorlog te voer? Daar was 'n paar redes hiervoor. Eerstens, as 'n vakbeampte tydens die burgeroorlog, het hy die dood eerstehands gesien. Tweedens was Amerika besig om te herstel van 'n ekonomiese depressie en daar word gedink dat die oorlog 'n belemmering vir die ekonomie sou wees. Derdens het Amerika nie geweet wat die Europese reaksie op so 'n oorlog sou wees nie, en of dit ander Europese moondhede sou inbring. Die Europese pers was Amerika vyandig tydens die oorlog.
spotprent van McKinley wat probeer hou
Ondanks die ondergang van die Maine, was dit Spanje se versuim om outonomie aan Kuba te verleen, wat die belangrikste krag was wat tot die oorlog gelei het. Op 18 Maart 1898 stuur McKinley drie boodskappe aan die Amerikaanse ambassadeur in Madrid dat, tensy Spanje die volledige besoek aan Kuba sou gee, hy die vraag sou oorgee aan die oorlog ten gunste van die Kongres.
Op 11 April 1898 het McKinley 'n boodskap aan die kongres gestuur en die kongres het 'n resolusie aanvaar waarin die onafhanklikheid van Kuba erken is en op 25 April 'n oorlogsresolusie aangeneem. Op 22 April het die vloot gevaar om 'n blokkade van hawens in Kuba op te rig.
Op 23 April bel McKinley vir 125,000 en daar was 'n groot gejaag om vrywillig te wees
Die oorlogsparty in die kongres was in 'n oorweldigende meerderheid, en vir hierdie meerderheid was die boodskap van die president 'n teleurstelling. Die pogings van mnr. McKinley is vertraag met onbedekte ongeduld ontvang, en het saam met sy welbekende pasiënte bedoelings 'n vraag by die publiek laat ontstaan ​​of hy die beslissing by hom moes laat, Hy het daarop staatgemaak om die doel van die mense te stel om geen verdere twyfel te gee nie, maar om onmiddellik met geweld te gaan om Spanje te dwing om uit Kuba terug te trek.
Sonder debat was die boodskap Die volgende dag, die 13de April, het die kongres begin optree. Elkeen van die twee komitees, waarna die president se boodskap verwys is, het sy opgawes gelewer, elk bestaande uit twee verslae, een van die meerderheid en die ander van die minderheid. Besware van 'n senator het die twee verslae van die Senaatskomitee vir 'n dag oorgedra, maar in die huis is onmiddellik oorweeg. Die minderheidsverslag, aangebied deur die Demokrate en erkenning van die opstandige Kubaanse regering, is van 147 tot 190 gestem.
Daarna het die Huis met 'n stemming van 322 tot 19 die resolusies aangeneem deur die meerderheid van sy komitee vir buitelandse sake, waarin Spanje se metodes in Kuba as onmenslik en onbeskaafd aan die kaak gestel word, Spanje aanspreeklik gehou vir die vernietiging van die Maine en die president gerig het & quot om dadelik in te gryp & quot vir die herstel van die orde in Kuba, en vir die totstandkoming van & quot 'n stabiele en onafhanklike regering & quot op die eiland, waarvoor hy ingryp & quot die bevoegdheid het om die land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik. & quot In die Senaat, waar beswaar onmiddellike oorweging vertraag het, het 'n meerderheid van die Komitee vir Buitelandse Betrekkinge resolusies aangemeld waarin verklaar is dat die mense van Kuba reg en vry is en onafhanklik moet wees, en die Spaanse wanorde op die eiland aan die kaak stel as 'n wreedheid, barbaars en onmenslik , & quot eis dat Spanje onmiddellik haar magte van die eiland moet onttrek en die president mag en opdrag gee om in te gryp met die weermag en vloot van die Verenigde State om Spanje van Kuba te verdryf.
Die minderheid van die senaatskomitee, bestaande uit die demokratiese lede en senator Foraker, het besluite ingeneem wat beslis die onafhanklikheid van die opstandige Kubaanse regering erken. Op die 16de, na 'n debat van drie dae, het die Senaat resolusies aangeneem wat soortgelyk is aan dié wat die Huis aanvaar het, maar met erkenning van die opstandige regering. Sake rus dus op Sondag die 17de, toe die Konferensiekomitee na 'n lang verslag, wat begin het na die oggend van die 18de en tot in die nag van die 19de, na baie en langdurige konsultasies ooreengekom het. Dit verklaar dat die mense van Kuba, en met reg, vry en onafhanklik behoort te wees, & quot; eis dat Spanje onmiddellik uit Kuba moet onttrek, die president van die Verenigde State beveel om die weermag en die vloot te gebruik indien nodig om hierdie eis af te dwing, en het die Verenigde State belowe om die mense van Kuba vry te laat, na die uitsetting van Spanje, om hul eie regeringsvorm te vestig. Huis en senaat het toegewings tot hierdie ooreenkoms gemaak, hoewel die resolusies uiteindelik goedgekeur is, blyk dit te wees dié wat deur die meerderheid van die komitee vir buitelandse betrekkinge aan die senaat gerapporteer is, met die byvoeging van die wysiging wat Kuba die vryheid verleen om te vestig sy eie regering.
volgens die konferensie is die Senaat onmiddellik aangeneem met 'n stemming van 42 tot 35. Die huis het egter nie meer as 'n uur later sy oproep bereik nie, en uiteindelik die verslag met 'n stemming van 310 teen 6 aanvaar. die kongres 'n eenheid en daaragter het 'n oorweldigende meerderheid van die mense na die toepaslike komitees verwys, maar toe die kongres die middag verdaag, was daar ongetwyfeld 'n twyfel dat 'n oorlogstoestand wat reeds 'n formele oorlogsverklaring was, slegs 'n kwessie van 'n paar was dae of ure.
Die gesamentlike resolusie, soos dit uiteindelik deur die twee huise aanvaar is
van die kongres en onderteken deur die president, lui soos volg:
Besluit, deur die senaat en die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State
van Amerika in die kongres vergader,
1. Dat die mense van die eiland Kuba, en van 'n reg is, vry moet wees
2. Dat dit die plig van die Verenigde State is om te eis, en die regering van
die Verenigde State eis hiermee dat die Spaanse regering onmiddellik
afstand doen van sy gesag en regering op die eiland Kuba en sy grond terugtrek
en vlootmagte uit Kuba en Kubaanse, waters.
3. Dat die president van die Verenigde State, en hy is hiermee, gerig en
bemagtig om die hele land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik, en om
roep in die werklike diens van die Verenigde State die milisie van die verskillende state in
in die mate wat nodig is om hierdie besluite in werking te stel.
4. Dat die Verenigde State hiermee enige ingesteldheid of voorneme weier
soewereiniteit, jurisdiksie of beheer oor genoemde eiland uitoefen, behalwe die pasifis
en bevestig sy vasberadenheid om, wanneer dit klaar is, te vertrek
die regering en beheer van die eiland aan sy mense.
Die diskresie wat die president gevra het, is gedeeltelik weerhou omdat,
soos beweer is, moet die kongres nie aan die uitvoerende gesag oorgee nie
oorlogsvoorreg, en deels omdat die oorlogsparty gedink het
die president was nie voldoende aggressief in humeur en doel nie.
Daar was egter geen rede om fout te vind met die gedrag van
die president in die noodgeval wat deur die optrede van die kongres geskep is.
Minister Woodford, in Madrid, het onmiddellik opdrag gekry om die
ultimatum van die Verenigde State voor die regering van Spanje en
om teen die daaropvolgende Saterdag, 23 April, 'n antwoord te eis
is nou Woensdag die 20ste.
Spanje het egter nie gewag om amptelik in kennis gestel te word nie. Senor Barnabe, wat Signor De Lome as Spaanse minister in Washington opgevolg het, het sy paspoort dadelik geëis en ontvang, terwyl hy dieselfde aand die trein geneem het en sonder enige gebeurtenis na Toronto, Kanada, gegaan.
Die instruksies van die staatsdepartement, wat in die kode gestuur is, het minister Woodford nie betyds in Madrid bereik om vertaal en afgelewer te word by die Spaanse premier, Senor Sagasta, dieselfde Woensdagaand nie, en
die optrede van die kongres, wat reeds bekend was, word deur die
Premier voldoende, sodat minister Woodford tyd gehad het
die volgende dag die ultimatum van sy regering voorgehou, is hy syne gegee
paspoorte en vertel dat Spanje die kongresprosedure oorweeg het
van die vorige dag 'n oorlogsverklaring.
Minister Woodford, hoewel hy 'n begeleier na die Spaanse grens voorsien het, was in die omstandighede van sy vertrek uit Madrid nie so gelukkig soos Signor Barnabe tydens sy vertrek uit Washington was nie. Daar was groot opgewondenheid onder die bevolking, wat in lawaaierige menigtes bymekaargekom het oor die treinstasies, en in Valladolid het 'n skare bymekaargekom wat eis dat 'n lid van die minister se amptelike personeel oorgegee word en andersins dreigende generaal Woodford en sy party. Sonder 'n ernstige ongeluk is die grens egter bereik, en Vrydagaand het die Amerikaners in Parys aangekom. Alhoewel daar geen formele was nie
oorlogsverklaring aan weerskante, was die werklike oorlog op hande, 'n spanning
min van 'n oorlogstoestand wat bestaan ​​het vanaf die dag toe die
Maine -verslag is by die kongres ingedien.
moord op premier Canovas
Op 8 Augustus 1897 word premier Canovas vermoor deur 'n Italiaanse anargistiese moordenaar, Michele Angiolillo en Sagasta is weer aan bewind. Sagasta het die oorlogsugtige beleid van Canovas as 'n mislukking verklaar en was oop vir 'n nuwe beleid. 'N mate van outonomie sal aan kuba aangebied word, met Spaanse beheer oor die weermag, buitelandse betrekkinge en howe. Amerikaanse koerante was wantrouig oor die aanbod van outonomie en eis onafhanklikheid.
Anti-Amerikaanse betoging in Madrid in 1896
Spanje, in 1898, was 'n konstitusionele monargie. Daar was 'n parlement, die Cortes en 'n premier. Die 12-jarige koning, Alfonso XIII, was die regent van sy moedige moeder, Maria Cristina. Ten spyte van die fasade -parlinentêre reël. Spanje is basies bestuur soos 'n groot feodale landgoed, en dit was op die rand van bankrotskap. Boere het gewerk op groot boedels van afwesige aristokrate.
Die jong koning Alfonso XIII van Spanje en
sy regentma Maria Cristina
In die 1890's, toe dit duidelik word dat Amerika, Japan en Duitsland ontwerpe op Spaanse kolonies het, het Spaans, die goed ontwikkelde Spaanse eregevoel en vrees vir 'n opstand by die huis, beteken dat hy Spaans moes veg. Baie Spanjaarde het geweet die komende geveg was hopeloos, maar vasbeslote om heroïes te veg. gewone Spanjaarde het gegrief geraak oor die aanvang van Amerikaanse optrede, en daar was anti-Amerikaanse betogings in Spanje. Die reaksie van die regerende klasse was, indien moontlik, nog meer opgewonde. Dit was heftig en uitdagend. Spanje beskou Kuba, wat 400 jaar lank deel was van die Spaanse ryk as 'n integrale deel van Spanje. Die Cortes is in 'n buitengewone sessie saamgestel. Selfs terwyl die kongres in Washington die ultimatum aan Spanje gestel het, het 'n indrukwekkende en patetiese toneel in Madrid verbygegaan. Die Koningin-Regent
saam met haar seun, die jeugdige koning van Spanje, verskyn in die Spaans
Senaatskamer, waar nie net die wetgewende liggame, die kabinet en die groot amptenare, burgerlik en militêr vergader is nie, maar al die
rykdom en skoonheid van die hoofstad, pragtig aangetrek en gekleed.
Die skouspel was werklik wonderlik.
Toe koningin Christina en die klein koning Alfonso verskyn, het die entoesiasme geen perke geken nie, hoewel daar seker baie onder die briljante menigte was, wat hierdie statige en edele dame sien en nadink oor die ware
karakter en betekenis van haastige gebeure, kon nie anders as om meer te voel nie
van hartseer as van verheffing.
Die koningin-regent lees haar toespraak van die troon af, die seun King wat regs aan haar staan, Senor Sagasta aan sy linkerkant. Spanje beskou Kuba nie as 'n kolonie nie, maar as 'n distrik van Spanje. Sy beskryf die bedreigings en beledigings van Amerika as ondraaglike provokasies wat haar regering sou verplig om te skei
betrekkinge met die regering van die Verenigde State. Sy het uitgespreek
haar dankbaarheid aan die pous en magte, en hoop dat die:
'hoogste besluit van die parlement' sou die onveranderlike besluit van haar regering om die regte van Spanje te verdedig, goedkeur. Sy het 'n beroep op die Spaanse volk gedoen om die integriteit van die dinastie en die land te handhaaf. "Ek het die Cortes ontbied," het sy gesê, en ons kwotos verdedig, watter opoffering dit ook al mag inhou. Sodat ek my met die nasie vereenselwig, vervul ek nie net die eed wat ek gesweer het om die regentskap te aanvaar nie, maar ek volg die voorskrifte van 'n moeder se hart, met vertroue in die
Spaanse mense om agter die troon van my seun bymekaar te kom en dit te verdedig totdat hy oud genoeg is om dit self te verdedig, sowel as om die Spaanse volk te vertrou om die eer en die grondgebied van die land te verdedig. & Quot
Op die 24ste verklaar Spanje oorlog teen die Verenigde State.
Haar dapper woorde het in alle harte hul antwoord gevind en weerklink
en herhaal in die Senaatskamer en die land.
Eers op 25 April het die kongres 'n wetsontwerp goedgekeur wat formeel verklaar dat daar 'n oorlog bestaan, en dateer uit die voorafgaande 21ste April, alhoewel die president reeds 125,000
vrywillige soldate. Intussen is die hele noordkus van Kuba, insluitend Havana, geblokkeer, en verskeie Spaanse pryse is gevang en na Key West gebring deur die vlootvaartuie wat
in daardie kwartaal.
Wat was die buitelandse reaksie op die Amerikaanse besluit om oorlog te voer met Spanje? Die groot moondhede het simpatie met Spanje gehad, maar was nie van plan om die Verenigde State uit te lok nie.
(1783) erken die onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika
Presidente van die Verenigde State:
Vredige staking van die Frans-Amerikaanse alliansie
Einde van die Franse privaataanvalle op Amerikaanse skeepvaart
Amerikaanse neutraliteit en afstanddoening van eise deur Frankryk
Plek: Middellandse See aan die kus van Tripoli
Spanje gee Spaanse Florida af aan die Verenigde State in die Adams -Onís -verdrag van 1819
Die Verenigde State verplaas Seminole in die noorde van Florida na 'n reservaat in die middel van die skiereiland in die Verdrag van Moultrie Creek van 1823
Einde van inheemse gewapende weerstand teen Amerikaanse uitbreiding in die ou noordweste (1832)
Die Verenigde State koop Potawatomi -grond in die Verdrag van Tippecanoe (1832)
Die Verenigde State koop die res van Potawatomi -land wes van die Mississippirivier in die Verdrag van Chicago (1833)
Uit die Texaanse soldate wat van Januarie tot Maart 1836 gedien het, het 78% na 2 Oktober 1835 uit die Verenigde State aangekom. [Nota 1] 
Die Republiek van Texas verkry sy onafhanklikheid.
Texas word in 1845 by die Verenigde State geannekseer.
William Henry Harrison (4 Maart 1841 - 4 April 1841)
John Tyler (4 April 1841 – 4 Maart 1845)
Zachary Taylor (4 Maart 1849 - 9 Julie 1850)
Millard Fillmore (9 Julie 1850 - 4 Maart 1853)
Franklin Pierce (4 Maart 1853 - 4 Maart 1857)
James Buchanan (4 Maart 1857 - 4 Maart 1861)
Abraham Lincoln (4 Maart 1861 - 15 April 1865)
Andrew Johnson (15 April 1865 - 4 Maart 1869)
Ulysses S. Grant (4 Maart 1869 - 4 Maart 1877)
Rutherford B. Hayes (4 Maart 1877 - 4 Maart 1881)
James A. Garfield (4 Maart 1881 - 19 September 1881)
Chester A. Arthur (19 September 1881 - 4 Maart 1885)
Grover Cleveland (4 Maart 1885 - 4 Maart 1889)
Benjamin Harrison (4 Maart 1889 - 4 Maart 1893)
Grover Cleveland (4 Maart 1893 - 4 Maart 1897)
William McKinley (4 Maart 1897 - 14 September 1901)
Theodore Roosevelt (14 September 1901 - 4 Maart 1909)
William Howard Taft (4 Maart 1909 - 4 Maart 1913)
Woodrow Wilson (4 Maart 1913 - 4 Maart 1921)
Warren G. Harding (4 Maart 1921 - 2 Augustus 1923)
Calvin Coolidge (2 Augustus 1923 - 4 Maart 1929)
Teen die laat 1850's het die meeste Seminoles gedwing om hul grond te verlaat, 'n paar honderd bly diep in die Everglades op grond wat deur wit setlaars ongewens is
Besluit deur onderhandeling vervang as goewerneur van die gebied
Volle amnestie vir aanklagte van sedisie en verraad wat deur president James Buchanan aan die burgers van Utah gebied uitgereik is op voorwaarde dat hulle die Amerikaanse federale owerheid aanvaar
Deel van konflikte voor die burgeroorlog
Ontbinding van die Konfederale State
Amerikaanse territoriale integriteit behoue ​​bly
Begin van die heropbou -era
Die Amerikaanse federale regering brei die verdere beheer uit oor grond- en spoorwegregte in die Indiese gebied.
Plek: Minnesota en Dakota
Amerikaanse militêre oorwinning
Onttrekking van Amerikaanse magte
Korea behou isolasie -beleid
Uiteindelik onderteken die Verenigde State - Korea -verdrag van 1882
Plek: Texas en Mexiko
Plek: Montana, Dakota en Wyoming
Plek: Oregon, Idaho, Wyoming, en Montana
Plek: Arizona en Mexiko
Geallieerdes en rebelle gaan 'n kompromie in vir driepartykonvensie
Verenigde State verkry Amerikaans Samoa
Verenigde Koninkryk trek eis terug in ruil vir toegewings op die Salomonseilande
Duitsland verkry Duitse Samoa word die belangrikste hoof van Samoa
Beperk buitelandse ondersteuning:
Permanente grensmuur gevestig
Pancho Villa se troepe is nie meer 'n effektiewe vegmag nie 
Mexikaanse Konstitusionalistiese faksie leier Venustiano Carranzar erken deur die Verenigde State as die enigste leiers van die Mexikaanse regering
Herbert Hoover (4 Maart 1929 - 4 Maart 1933)
Plek: Utah en Colorado
Franklin D. Roosevelt (4 Maart 1933 - 12 April 1945)
Plek: Europa, Afrika, Asië, middel ooste, die Stille Oseaan -eilande, en kus van Noord en Suid-Amerika
Einde van die Duitse, Russiese, Ottomaanse en Oostenryk-Hongaarse ryke
Vorming van nuwe lande in Europa en die Midde -Ooste
Oordrag van Duitse kolonies en streke van die voormalige Ottomaanse Ryk na ander moondhede
Stigting van die Volkebond
Plek: Rusland, Mongolië, en Iran
Ineenstorting van die Derde Ryk
Val van Japannese en Italiaanse ryke
Die opkoms van die Verenigde State en die Sowjetunie as supermoondhede
Harry S. Truman (12 April 1945 – 20 Januarie 1953)
Besetting van die provinsies Hopeh en Shantung
Japannese en Koreane gerepatrieer
Amerikaanse en ander buitelandse burgers is ontruim
Dwight D. Eisenhower (20 Januarie 1953 - 20 Januarie 1961)
Plek: Viëtnam, Kambodja, en Laos
Onttrekking van Amerikaanse magte uit Indochina
Ontbinding van die Republiek van Viëtnam
Kommunistiese regerings neem die bewind in Suid -Viëtnam, Laos en Kambodja 
John F. Kennedy (20 Januarie 1961 - 22 November 1963)
Lyndon B. Johnson (22 November 1963 - 20 Januarie 1969)
Richard Nixon (20 Januarie 1969 - 9 Augustus 1974)
Gerald Ford (9 Augustus 1974 - 20 Januarie 1977)
Deel van die Koreaanse konflik en die Koue Oorlog
Val van die Bosch -regime as nuwe president verkies
Multinasionale magte versuim om die ineenstorting van die Libanese weermag in Siries of Israelies gesteunde milisies te voorkom  
Multinasionale magte ontruim nadat die Amerikaanse ambassade en Amerikaanse mariene kaserne deur die Islamitiese Jihad -organisasie gebombardeer is
Multinasionale magte hou toesig oor die onttrekking van die Palestynse Bevrydingsorganisasie tot 1990
President Hafez al-Assad sit sy besetting van Libanon voort totdat sy seun en later president Bashar al-Assad beveel dat die land onttrek moet word
Ronald Reagan (20 Januarie 1981 - 20 Januarie 1989)
Die militêre diktatuur van Hudson Austin is afgesit
Nederlaag van Kubaanse militêre teenwoordigheid
Herstel van die konstitusionele regering
George H. W. Bush (20 Januarie 1989 - 20 Januarie 1993)
Bill Clinton (20 Januarie 1993 - 20 Januarie 2001)
George W. Bush (20 Januarie 2001 - 20 Januarie 2009)
Versuim om SNA -leier, Mohamed Farrah Aidid, vas te trek, het spesifieke Aidid -luitenante gevang
Onttrekking van Amerikaanse magte 5 maande na verliese in die Slag van Mogadishu
Die VN -mandaat het byna 100,000 lewens gered, voor en na die onttrekking deur die VSA
Skietstilstand bereik deur Kumanovo -ooreenkoms van Junie 1999. nadat Russiese en Finse gesante Belgrado besoek het
Joegoslaviese magte trek uit Kosovo
VN -resolusie 1244 wat Kosovo as de jure deel van FRY bevestig
Die feitelike skeiding van Kosovo van FR Joegoslavië onder VN -administrasie
Terugkeer van Albanese vlugtelinge na pogings tot etniese reiniging van Albanezen
KLA -veterane sluit aan by die UÇPMB en begin die Preševo ​​-opstand
Ongeveer 200 000 Serwiërs, Romani en ander nie-Albanezen wat Kosovo gevlug het, en baie van die oorblywende burgerlikes word slagoffers van mishandeling
Drie Chinese joernaliste is dood in die Amerikaanse bombardement op die Chinese ambassade in Belgrado
^ Adviserende rol vanaf die vorming van die MAAG in Viëtnam tot by die Golf van Tonkin -voorval.
^ Direkte betrokkenheid van die VSA eindig in 1973 met die Parys -vredesooreenkomste. In die Vredesooreenkomste van Parys van Januarie 1973 het alle Amerikaanse magte die Case -Church -wysiging teruggetrek, wat op 15 Augustus 1973 deur die Amerikaanse Kongres goedgekeur is, en het die Amerikaanse militêre betrokkenheid amptelik beëindig.
^ Die oorlog heers op 13 Desember 1974 met aanvallende operasies deur Noord -Viëtnam, wat in minder as twee maande tot 'n oorwinning oor Suid -Viëtnam lei.
Vernietiging van militante opleidingskampe van Al-Qaeda en Taliban (2001)
Val van die Taliban -regering (2001)
Stigting van die Islamitiese Republiek Afghanistan onder die Karzai -administrasie
Begin van Taliban -opstand in Mei 2011
Mohammed Omar sterf in Julie 2013
Meer as twee derdes van Al-Qaeda se agente wat doodgemaak of gevange geneem is (ISAF) het in Desember 2014 ontbind
Aanvang van Resolute Support Mission in Desember 2014
Alle Amerikaanse troepe moet teen 11 September 2021 onttrek
Barack Obama (20 Januarie 2009 - 20 Januarie 2017)
Donald Trump (20 Januarie 2017 - 20 Januarie 2021)
Joe Biden (20 Januarie 2021 -Bekleër)
en besetting van Irak
Omverwerping van die Ba'ath Party -regering
Die opkoms van 'n aansienlike opstand, die opkoms van Al-Qaeda in Irak en ernstige sektariese geweld 
Daaropvolgende vermindering van geweld en uitputting van Al-Qaeda in Irak  
Oprigting van demokratiese verkiesings en die vorming van 'n nuwe Shia-geleide regering van Amerikaanse magte uit Irak in 2011
Sterker Iraanse invloed in Irak  [twyfelagtig - bespreek]    wat gelei het tot die opkoms van die Islamitiese Staat van Irak en die Levant, die opvolger van al-Qaeda in Irak  
Die aantal seeroweraanvalle het dramaties afgeneem
Die Amerikaanse kantoor van marine -intelligensie het amptelik berig dat slegs 9 voorvalle van seerowery in 2013 aangemeld is en dat nie een daarvan suksesvol gekaap is nie [aanhaling nodig]
Piracy val 90% af 
Omverwerping van die Gaddafi -regering en die moord op Muammar Gaddafi
Aanname van tussentydse beheer deur die Nasionale Oorgangsraad (NTC) van die NTC as enigste beheerowerheid vir Libië deur 105 lande, VN, EU, AL en AU wat lei tot die tweede burgeroorlog in 2014 
Stigter en leier van die LRA Joseph Kony skuil
Senior LRA -bevelvoerder Dominic Ongwen gee hom oor aan Amerikaanse magte in die Sentraal -Afrikaanse Republiek en word verhoor in Den Haag  
Die meerderheid LRA -installasies en kampe in Suid -Soedan en Uganda is verlate en afgebreek
Kleinskaalse LRA -aktiwiteite duur voort in die ooste van die Kongo en die Sentraal -Afrikaanse Republiek
Tienduisende ISIL -vegters is dood
Amerikaanse geleide magte loods meer as 13,300 lugaanvalle op ISIL-posisies in Irak
Groot skade aan ISIL -magte, ISIL verloor teen Januarie 2016 40% van sy grondgebied in Irak, en sy hele gebied in Irak in Desember 2017
Multinasionale humanitêre en bewapening van grondmagtepogings
200 ISIL het massagrafte geskep wat tot 12 000 mense bevat 
Voortgesette koalisie onder leiding van die VSA wat advies en opleiding gee oor Irakse en Koerdiese grondmagte
Die VSA het 'n beperkte militêre teenwoordigheid in Irak
Israel (beperkte betrokkenheid slegs teen Hezbollah en regeringsmagte)
Kubaanse onafhanklikheidsbeweging (Ej & eacutercito Libertador de Cuba) uitgereik in die Grito de Baire, verklaar Independencia o muerte (Onafhanklikheid of dood), soos die revolusionêre beweging in Kuba begin het. Dit is dieselfde dag deur die Spaanse owerhede onderdruk.
Spanje het vinnig gereageer op die Biak-na-Bato Republiek en onderhandelinge gesoek om die oorlog te beëindig. Met Pedro Paterno, 'n bekende Filippynse intellektuele en advokaat, wat bemiddel, Aguinaldo wat die rewolusioniste verteenwoordig en die goewerneur-generaal Fernando Primo de Rivera wat die Spaanse koloniale regering verteenwoordig, is die verdrag van Biak-na-Bato gesluit. Die pakt het die revolusioniste 'n bedrag van 800 000 pesos vergoed, amnestie verleen, en Aguinaldo en sy gevolg vrywillige ballingskap na Hong Kong toegelaat.
New York Journal in besit van Pulitzer publiseer die brief van die Spaanse minister, Enrique Dupuy de L & oacuteme, waarin president McKinley gekritiseer word.
Die Amerikaanse kongres het deur 'n stemming van 311 tot 6 in die Huis en 42 tot 35 in die Senaat die gesamentlike resolusie vir oorlog met Spanje aangeneem. In die resolusie was die Teller -wysiging, vernoem na senator Henry Moore Teller (Colorado), wat enige voorneme van die VSA om jurisdiksie of beheer oor Kuba uit te oefen, uitgesluit het, behalwe in 'n pasifikasie -rol en beloof het om die eiland te verlaat sodra die oorlog verby was .
Begin met die beroemde aanhaling "You may fire when you are ready, Gridley" U.S.Commodore George Dewey het in ses uur die Spaanse eskader verslaan, onder admiraal Patricio Montojo y Pasar & oacuten, in Manilabaai, die Filippyne. Dewey het die Asiatiese eskader van die Amerikaanse vloot, wat in Hongkong gevestig was, tydens die aanval gelei. Met die kruisers U.S.S. Olympia, Raleigh, Boston, en Baltimore, die geweerbote Concord en Petrel en die inkomstesnyer McCulloch en versterkings van cruiser U.S.S. Charleston en die monitors U.S.S. Monadnock en Monterey die Amerikaanse Asiatiese Eskader het die kapitulasie van Manila gedwing. In die geveg is die hele Spaanse eskader ingesink, insluitend die kruisers Mar & iacutea Cristina en Castilla, geweerbote Don Antonio de Ulloa, Don Juan de Austria, Isla de Luz & oacuten, Isla de Cuba, Velasco, en Argos.
Eerste minister Sagasta het die nuwe Spaanse kabinet gevorm. Die Amerikaanse president McKinley het 'n militêre ekspedisie, onder leiding van generaal -majoor Wesley Merritt, beveel om die uitskakeling van die Spaanse magte in die Filippyne te voltooi, om die eilande te beset en om veiligheid en orde aan die inwoners te bied.
Emilio Aguinaldo keer terug na Manila, die Filippynse Eilande, uit ballingskap in Hong Kong. Die Verenigde State het hom teruggenooi uit die ballingskap, in die hoop dat Aguinaldo die Filippyne teen die Spaanse koloniale regering sou saamtrek.
Met homself as die diktator, het Emilio Aguinaldo 'n diktatoriale regering gestig, wat die revolusionêre regering vervang het weens die chaotiese toestande wat hy in die Filippyne gevind het by sy terugkeer.
Die administrasie van McKinley heraktiveer die debat in die kongres oor die anneksasie van Hawaii, met die argument dat 'ons Hawaii moet hê om ons deel van China te kry'.
Die Rough Riders vaar vanaf Tampa, Florida, na Santiago de Cuba.
Die Amerikaanse vlootsekretaris, John D. Long, het kommodoor William T. Sampson beveel om 'n nuwe eskader, die Oos -eskader, te skep vir moontlike aanvalle en bombardemente langs die kus van Spanje.
Luitenant -generaal Calixto Garc & iacutea het versoek dat Tom & aacutes Estrada Palma en die Kubaanse komitee president McKinely vra om die Kubaanse regeringsraad te erken.
Die Spaanse regering het deur die Franse ambassadeur in die Verenigde State, Jules Cambon, 'n boodskap aan president McKinley begin om die vyandelikhede op te skort en om te begin met die onderhandelinge om die oorlog te beëindig. Duque de Almod & oacutevar del R & iacuteo (Juan Manuel S & aacutenchez y Guti & eacuterrez de Castro), Spaanse minister van buitelandse sake, het 'n telegram gerig aan die Spaanse ambassadeur in Parys wat hom versoek om die goeie ampte van die Franse regering te vra om 'n opskorting van vyandelikhede te onderhandel finale onderhandelinge.
Amerikaanse amptenare beveel generaal Shafter aan om troepe onmiddellik na die Verenigde State terug te keer om 'n uitbraak van geelkoors te voorkom.
Vredesprotokol wat alle vyandelikhede tussen Spanje en die Verenigde State op die oorlogsfront van Kuba, Puerto Rico en die Filippyne beëindig het, is onderteken in Washington, DC
Kapitulasie is in Manila onderteken en die Amerikaanse generaal Wesley Merritt het 'n militêre regering in die stad gestig, met homself as eerste militêre goewerneur.
President van die Raad van Bestuur van die Republiek van Kuba Bartolom en eacute Mas & oacute het 'n beroep op die verkiesing van die rewolusionêre verteenwoordigers byeengeroep.
Die inhuldiging van die Kongres van die Eerste Filippynse Republiek, ook bekend as die Malolos -kongres, is gehou in die Barasoain -kerk in Malolos, provinsie Bulacan, met die doel om die grondwet van die nuwe republiek op te stel.
In ooreenstemming met die Vergadering van Verteenwoordigers van die Revolusie het 'n kommissie van generaal -majoor Calixto Garc & iacutea, kolonel Manuel Sanguily, dr. Antonio Gonz en aacutelez Lanuza, generaal Jos & eacute Miguel G & oacutemez en kolonel Jos & eacute R. Villal & oacuten vergader om ondersteuning te soek vir behoeftes van die Bevrydingsleër en 'n Kubaanse regering tot stand te bring. Die VSA het hierdie kommissie nie erken nie. Die VSA het in plaas daarvan verklaar dat die VSA oorlog verklaar het teen Spanje en al sy besittings weens die vernietiging van die slagskip U.S.S. Maine en ander dade teen die Verenigde State.
President McKinley het sy goedgekeurde assimilasieproklamasie uitgereik, die Filippyne aan die Verenigde State afgestaan ​​en die Amerikaanse besettingsleër opdrag gegee om, indien nodig, geweld te gebruik om Amerikaanse soewereiniteit oor die Filippyne af te dwing nog voordat hy die senaat bekragtig het om die vredesverdrag met Spanje te bekragtig.
Guam is onder beheer van die Amerikaanse Departement van Vloot geplaas.
Die Filippynse Opstand het begin toe die Filippynse Republiek oorlog teen die Amerikaanse magte op die Filippynse Eilande verklaar het na die dood van drie Filippynse soldate deur Amerikaanse magte in 'n voorstad van Manila.
Aksie in die Filippyne -Aan die einde van die Spaans-Amerikaanse oorlog word die 10de kavallerie na die Filippyne gestuur om te help om die destydse 'Filipynse opstand' neer te sit, maar sal later bekend staan ​​as die 'Filippyn-Amerikaanse oorlog'.
Ondanks die omstredenheid wat die konflik veroorsaak, dien al die Buffalo Soldier -eenhede, infanterie en kavallerie, eerbaar. Die tyd in die Filippyne sal egter kort wees. Die eerste Amerikaanse goewerneur -generaal in die Filippyne, toekomstige president William H. Taft, wil nie hê dat hierdie vier Afro -Amerikaanse eenhede in die Filippyne dien nie, en belet hulle daar nie.
Die Oorlog van 1812 (1812-1815) was 'n militêre konflik tussen die magte van die Verenigde State van Amerika en dié van die Britse Ryk. Die Verenigde State verklaar oorlog in 1812 om verskeie redes, waaronder handelsbeperkings as gevolg van Brittanje se voortgesette oorlog met Frankryk, indruk van Amerikaanse koopvaarders in die Royal Navy, Britse steun van Amerikaanse Indiese stamme teen Amerikaanse uitbreiding, en oor nasionale eer na vernedering op die oop see.
Die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865) was 'n burgeroorlog in die Verenigde State van Amerika. In reaksie op die verkiesing van Abraham Lincoln as president van die Verenigde State, verklaar 11 suidelike slawestate hul afskeiding van die Verenigde State en vorm die Konfederale State van Amerika ("die Konfederasie") en die ander 25 state ondersteun die federale regering ("die Unie "). Na vier jaar van oorlogvoering, meestal in die suidelike state, het die Konfederasie oorgegee en was slawerny oral in die land verbied. Kwessies wat tot oorlog gelei het, is gedeeltelik opgelos in die heropbou -era wat daarop gevolg het, hoewel ander onopgelos gebly het.