In die oggend as jy jou pad vind werk toe, om nie te weet van die drama en verlies wat die dag inhou nie.
“Ah! Dis lekker om julle te sien!” se Frans, en hy bedoel dit. Daar is vir hom niks lekkerder as om saam met sy mense te wees nie. Hy leef vir die oomblikke saam met hulle. “Het jy toe fiets gekry?” vra Frans, eintlik retories, want hy verwag geen ander rede waarom hulle vanmiddag hier sal aankom nie.
“Ek kan nie nou ‘n fiets koop nie, Pappa. Dit gaan ons baie geld kos om die kombuis reg te maak.” en Frans weet dis ‘n kakspul wat vanaand vir hom by die huis wag.
Daar was die ding met sy Hebreeuse toets in sy 2de jaar, waaroor hy nie graag praat nie en die ongeluk in ‘n klein Kalahari Dorpie se sand-hoofstraat, toe hy vir ‘n oomblik gedink het dat hy Oom Cyril se wederhelfte die ewigheid ingestuur het.
Maar die meeste, die wat nie ‘life or limb’ konsekwensies het nie, die deurleef ons, met die hulp van mense wat lief is vir ons.
Onderneem om, al weet hy nie hoe hy dit gaan regkry nie, want sy dogter se fiets geld sal nie ‘n kwart van die skade dek nie, te betaal vir die regmaak.
Want dalk, net dalk, in al die lomp lewe, is daar tog iets van sy Oorsprong wat in sy wese deurskemer.