Volgens die indeks is daar nie ’n enkele staat in Afrika, Suid-Afrika ingesluit, wat as nie-kwesbaar beskou word nie.
Waar ’n staat soos Zimbabwe as “kritiek” geklassifiseer word, word ’n land soos Mosambiek as “in gevaar” en Suid-Afrika as ’n “grensgeval” bestempel. (Sien kaart.)
Nigerië se posisie het versleg weens toenemende kommer oor die gesondheid van pres. Umar Musa Yar’Adua. Hy is tans in die waakeenheid van ’n hospitaal in Saoedi-Arabië.
Benewens die interne wetteloosheid in die groter Horing van Afrika-gebied, is die verslegtende situasie in Jemen aan die oorkant van die Rooi See en die Golf van Aden ’n kritieke bedreiging vir internasionale skeepvaart.
Die Wêreld- Ekonomiese Forum (WEF) stel die wêreld se siening oor Afrika só: “Vir baie nie-Afrikane is dit onbegryplik dat ’n groot deel van die mensdom in omstandighede leef wat ander geslagte gelede al agtergelaat het.
“Afrika is die tweede grootste vasteland en waarskynlik die rykste wat sy hulpbronne betref, maar sy mense is van die armste ter wêreld,” sê die WEF met ’n sweem van radeloosheid wat al hoe meer wêreldwyd opklink.
Roelf antwoord hierop deur te vra wat die gevolge sou wees as Suid-Afrika nie verander het nie. Dit is ’n vals argument.
Donald Horowitz, ’n Amerikaanse kundige, het in 1991 in ’n boek oor Suid-Afrika gewaarsku dat as ’n eenvoudige meerderheidsregeringstelsel ingestel word, sonder die moderne beskerming van minderhede, verkiesings slegs ’n sensus sal word oor watter ras of etniese groep die grootste is.
Dit is ook ’n vals argument omdat hy nie appels met appels vergelyk nie. Roelf se mandaat was om na NP-kiesers, as ’n toekomstige minderheid, se belange om te sien. Daarom moet ons vra hoe minderhede se grondwetlike posisie in Suid-Afrika met minderhede in soortgelyke lande vergelyk. Uiters swak, is die antwoord.
Spanje het ’n federasie waar die Baske en Katalo-niërs se taal die amptelike taal in sekere provinsies is.
My broer Corné, wat op daardie tydstip ’n nuwe babadogter ryker geword het, se reaksie was: “Roelf, oor vyf jaar verval jou oorgangsregering en regeer die ANC alleen. Dan is my dogter vyf jaar oud. Wat bied jy aan haar in Suid-Afrika vir die res van haar lewe?”
NP-kiesers het skielik agtergekom hoe magteloos minderheidsgroepe in die nuwe bedeling was en hoe min daar vir hulle onderhandel is.
Hy is in die gewrig en rug gesteek. Sy vrou is twee keer gesteek. Hulle is ook op die grond neergegooi en met klippe bestook.
“My vrou het heeltyd gevra: ‘Sou jy jou ma so behandel?’ Ons is Jode en sy het vir my in Hebreeus gesê: ‘Ons moet bid dat God ons sal help.’ Hulle het toe weggegaan.”
Die Sterns, wat in Kaapstad gewoon en in 1986 na Kanada geëmigreer het, het gesê hul dogters, wat oorsee woon, was baie ontsteld toe hulle van die aanval hoor.
“Ons is baie lief vir Hermanus en sal graag weer wil kom, maar indien jy nie ’n goeie rede het om Suid-Afrika as jou vakansiebestemming te kies nie, is daar baie ander nader plekke waarheen jy kan gaan.”
’n Boer het magteloos met sy hande vasgebind aan die bad se handvatsel gehang terwyl hy eergisternag in sy vrou se arms in hul plaasopstal naby Louis Trichardt dood is.
Vier aanvallers het mnr. Pieter Snyman (in sy laat 50’s) ten aan- skoue van sy gesinslede verskeie kere met ’n panga teen die kop gekap en met ’n mes in die bors gesteek.
“Die aanvallers het Afrikaans met hulle gepraat en gesê hulle weet mnr. Snyman was in daardie sta­dium elders op die plaas om ’n pomp af te sit.”
Kort daarna het mnr. Snyman, alombekend as “Pieter Slang” vanweë sy liefde vir slange, opgedaag. Hy is ook vasgebind.
By haar terugkeer is sy ook oorval, vasgebind en saam met die res van die gesin in die badkamer aangehou. Die rowers het geld en wapens geëis en mnr. Snyman verskeie kere met die panga gekap.
By die polisie se aankoms op die plaas het hulle glo geweier om eerste by die opstal in te gaan en gevra boere wat op die toneel was, moet die huis eers deurkyk.
Snyman se lyk is in die badkamer gekry met gapende wonde aan sy kop. Sy hande was steeds aan die bad vasgemaak.
Mnr. Renier Lamprecht (43) kon dit nie glo toe hy gisteroggend vir die tweede keer binne drie jaar in ’n huisrooftog geskiet is nie.
“Ek het van sy geskreeu wakker geword. Ek het opgespring en hom gehelp om die deur toe te maak. Dis toe dat ek die skoot gehoor het.”
Die rowers het hulle herhaaldelik om vuurwapens, ’n kluis en juwele gevra, maar hulle het niks gehad nie. Uiteindelik het die rowers met Lamprecht se bakkie, drie selfone, ’n skootrekenaar en Du Toit se handsak gevlug.
Sy is terug kamer toe om Lamprecht los te knip en gemaklik te maak voordat sy by die bure gaan hulp soek het.
Du Toit was nog by die bure toe paramedici vir haar kom sê het hulle het alles gedoen om hom te red, maar dit was vergeefs. “Ek het huis toe gegaan net om bye te sê,” het sy gesê terwyl sy die trane van haar wange afgevee het.
Lamprecht, wat skietwerk-opleiding by myne gegee het, laat sy twee dogters van onderskeidelik 21 en 18 jaar agter.
“Ek het die handradio vir my vrou gegee, haar badkamer toe gestuur en gesê sy moet die gemeenskap roep,” het Meintjes vertel.
“Die realiteit is hy skiet eerste. Daar is hoeveel voorvalle waar die rowers die mense kan vasbind en kan vat wat hulle wil hê, maar hulle doen dit nie.
Die aanbod word vervat in ’n elektroniese nuusbrief wat verlede maand aan ENB-werknemers gestuur is. Die maatskappy sê daarin hy is daartoe verbind “om ’n opvoeding vir almal te verseker”, maar dat slegs “swart werknemers”, soos deur die maatskappy se bemagtigingsbeleid bepaal, om geldhulp in aanmerking kom.
Die vakbond Solidariteit eis dat ENB sy beleid hersien en sê die bank “gee ’n swart Kerskous aan sy wit werknemers”.
’n ENB-werknemer wat uit vrees vir viktimisasie anoniem wil bly, het by monde van haar man gesê die bank se inisiatief is onaanvaarbaar.
Hy meen die bank se besluit om wit werknemers van die studiehulpskema uit te sluit, is vanuit die regering se heersende rasse-ideologie en ’n bewys groot maatskappye kan nie vertrou word om die demokrasie te beskerm nie.
Solidariteit, wat ’n internet-bewusmakingsveldtog van stapel gestuur het, beplan om so gou moontlik ’n klag by die Menseregtekommissie (MRK) in te dien. Die vakbond wag ook op ’n regsmening om te besluit of die saak by die gelykheidshof aangeroer kan word.
Hoewel hy mense nog nie gaan aanraai om van bank te verander nie, sê Hermann dít is die individu se keuse. “ ’n Mens moet gaan kyk of ’n bank jou waardestelsel deel. As hy dit nie doen nie, is dit dalk tyd om ’n ander bank te oorweeg.”
Die Suidlanders het hulself nog altyd in die openbaar en deur middel van amptelik opgestelde beleid en per deklarasie uitgespreek teen geweld of enige verbreking van die landswette. Voorts is die Suidlanders nie ’n politiek-gedrewe organisasie nie, maar eerder ’n groep bekommerde persone wat saamwerk om mense se veiligheid te verbeter in ’n land waar reg en orde daagliks agteruitgaan. Dit is duidelik in amptelike statistieke en mediaberigte dat Suid-Afrika nie ’n veilige land is vir enige van sy burgers nie.
Daarom beywer die Suidlanders hulle om mense bewus te maak van die gevare in die samelewing en om planne binne die wette van die land voor te stel om mense aan te moedig om self verantwoordelikheid te neem vir hul eie veiligheid en voortbestaan in Suid-Afrika.
Hy moet sy oë oopmaak en hom nie deur ’n fliek laat mislei nie. Die waarheid is dat Mandela in die tronk was omdat hy die leier van ’n gewelddadige terreurorganisasie was. Die ANC was verantwoordelik vir die dood van tienduisende onskuldige mense, waarvan 92% swart was. Mandela het erken dat hy toestemming vir die 1983-Kerkstraatbomaanval gegee het, waarin 19 onskuldige mense dood en 200 beseer is. Ná die verkiesing in 1994 raak Mandela die president en wat gebeur? Almal is gaande oor die nuwe reën­boognasie, maar die eerste ding wat Mandela doen, is om die almagtige God uit die parlement te haal. Daarvandaan was dit net afgrond toe.
Vandag is Suid-Afrika een van die gevaarlikste en mees misdaadgeteisterde lande wat nie by ’n oorlog betrokke is nie. Moordsyfers is sewe keer hoër as Amerika s’n en verkragtingsyfers tien keer hoër. Dan praat ek nie eens van kinderverkragting waarin ons die wêreldleier is nie. Alle vorme van gewapende geweld is buite beheer.
Ek verstaan nie waaroor Reuvers gaande is nie. Die toestand van ons hospitale, skole, weermag en polisie, tesame met die korrupsie en selfverryking in die regering, is ’n duidelike bewys dat die Mandela-era ’n mislukking was.
Dié lafhartige daad word nou voorgehou as die dapper optrede van mense wat vir hul vryheid gesterf het.
Die ANC gebruik nog steeds die apartheidmonster om sy menseregtevergrype van die 1980’s te probeer regverdig.
Hy verswyg egter dat die metodes wat hy gebruik het – soos aanvalle op burgerlikes en die gebruik van bomme en landmyne – uitdruklik deur die Geneefse Konvensie verbied word.
Die waarheid word verdraai en die geskiedenis word deur die ANC herskryf asof hulle nooit hierdie grusame dade gepleeg het nie. En almal moet hulle daarmee versoen.
Polisielede het bykans 40 uur lank aaneen gewerk om die aanvallers van ’n bejaarde man, wat op sy kleinhoewe buite Bronkhorstspruit met ’n byl oor sy kop en liggaam geslaan is, vas te trek.
“Die mans, waarvan een ’n mes gehad het, het hom by sy huis ingeneem en hom met tou vasgebind. Daarna het hulle hom met ’n byl, wat hulle iewers gekry het, oor sy lyf en kop geslaan en hom daar gelos,” het Zulu gesê.
Die drie rowers het met ’n rewolwer en ’n .303-geweer, elektriese toebehore, DVD’s en ’n kwadfiets gevlug. Hulle wou ook Raubenheimer se Mercedes Benz steel, maar kon nie die motor se sleutels vind nie.
“Ons het inligting uit die gemeenskap oor ’n motor wat skynbaar deur die rowers gebruik is, opgevolg en vasgestel waar die rowers skuil,” het hy gesê.
Raubenheimer is gister in ’n stabiele toestand uit ’n plaaslike hospitaal ontslaan waar hy behandel is.
Dit het ’n verpleër van saal 21 in die Chris Hani Baragwanath-hospitaal volgens mev. Cheryl Lindeque (54) van Vanderbijlpark gesê nadat sy heeldag lank rondgestuur is toe sy probeer het om opgeneem te word.
Volgens Lindeque het sy ses jaar gelede ’n vierledige hartvat­omleidingsoperasie ondergaan en is sy ’n diabeet.
“Sowat vier maande gelede moes ek noodgedwonge ’n staatspasiënt word nadat my man, Johan (58), sy werk as ambagsman verloor het,” het sy gesê.
Die Charlotte Maxeke-hospitaal het haar weggewys en sy is na die Chris Hani Baragwanath-hospitaal. Hier het ’n dokter gesê die siek vrou moet dringend deur die ongevalle-afdeling opgeneem word.
’n Dokter het haar ’n rukkie oor die huilende vrou ontferm en Lindeque het haar gesmeek om medisyne voor te skryf.
Sy is hierna vir die sesde keer terug na saal 21 toe, waar sy deur ’n verpleër toegesnou is om self medisyne te kry.
Op Geloftedag herdenk ons die oorwinning van die goeie oor die bose, van die lig oor die duisternis, van die regverdige en godvresende Voortrekker oor die listige, wreedaardige Dingaan. Daar is sekerlik vandag baie Afrikaners wat meen dat Dingaan weereens in ons land aan bewind is, want dieselfde soort wreedhede en gruweldade as wat by Bloukrans en Weenen teen ons gepleeg is, het in die nuwe Suid-Afrika alledaags geword.
Vandag, hier, wil ek egter dieper in die verlede in delf, iets wat Van Wyk Louw vir ons so mooi in ‘n gedig gestel het:
Die Gelofte, soos dit moet, fokus op ons verbond wat met God gesluit is. Dit lui: "Hier staan ons voor die Heilige God van Hemel en aarde, om 'n gelofte aan Hom te doen dat, as Hy ons beskerm en ons vyand in ons hand sal gee, ons dié dag en datum elke jaar as dankdag, soos 'n sabbat, sal deurbring en dat ons 'n huis tot Sy eer sal oprig waar dit hom behaag, en dat ons aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte, want die eer van Sy naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan Hom te gee."
In die strydkreet waarmee Dingaan sy krygers aangesê het om Piet Retief en sy geselskap dood te maak, het hy hulle volgens oorlewering as "wit towenaars" beskryf. Hierin kan ons vele dinge lees, maar vir my dui dit die begin van die transformasierevolusie aan. Immers het Dingaan met sy beskrywing te kenne gee dat Retief-hulle tot 'n ander kultuur, taal en ras as hy behoort het en daarom verdien het om te sterf. Agterna is hulle op gruwelike wyse doodgemartel en Retief moes aanskou hoedat sy volgelinge een na die ander gefolter is en hul skedels oplaas met knopkieries verbrysel is.
Paul Kruger se outobiografie deur D.W. Krüger, wat 'n maand of twee gelede by PRAAG in 'n heruitgawe verskyn het, bevat 'n beskrywing van daardie tonele waartydens ons voorsate uitgewis is, as straf vir hul tog na vryheid die binneland in. In die woorde van Paul Kruger:
„Maar watter verskriklike tonele het ons nie in die ander laer gesien nie. Daar het die lyke van ons mense gelê wat deur ŉ ander afdeling van die Zoeloeleër vermoor is en in hulle bloed gebaai het. Die veld was wit van die vere wat die moordenaars uit die beddegoed van die waens geskud het. Daar was skape wat lewendig oopgesny is en manne, vroue en kinders op die gruwelikste wyse gefolter, vermoor, deursteek en keelaf gesny. Die aasvoëls, wat soos hulle vertel het, so ŉ Zoeloe-impi orals gevolg het, het reeds begin om die dooies te verskeur. Daar het moeders dood gelê asook sterwendes nog met die kleintjies aan die bors gedruk. Ander het met verstyfde arms hulle kinders, deurboor met assegaaie wat die lyke aanmekaar gehou het, omklem. Baie lyke is op die verskriklikste manier mishandel en geskend, en klein kindertjies het gelê waar die barbare hulle neergegooi het, nadat hulle die harsings teen die wawiele uitgeslaan het.” (PK, bll. 28-29.)
In die twintigste eeu, is daar vele boeke oor kommunisme geskryf, veral ná die Russiese skrywer Aleksandr Solsjinitsin se werke in Westerse tale vertaal is. Die strafkampe en gruweldade van kommunisme is ná byna 'n eeu van sensuur deur die liberale media en veral die Westerse intellektuele en akademici ontbloot vir wat dit is: 'n mensdaad teen die mensdom, maar ook: primitiewe geweld en moordlus wat in die naam van revolusie en 'n beter wêreld met groter gelykheid botvier.
Dingaan het nie gelykheid of kommunisme nagestreef nie, maar in sy bereidheid - en sou 'n mens sê, die gemak - waarmee hy die onskuldige Voortrekkermanne, -vroue en -kinders laat uitmoor het, was hy Suid-Afrika se eerste swart revolusionêr, ons land se eerste transformeerder. Hy het verstaan dat terreur 'n politieke wapen is wat met welslae aangewend kon word. Waarskynlik was die keerpunt in die onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis die Kerkstraatbom wat die ANC op 20 Mei 1983 laat ontplof het. Dit was 'n terreurdaad waarop selfs 'n Dingaan trots sou kon wees, want 19 onskuldige mense het gesterf en ongeveer 200 is beseer.
Onlangs het mnr. Roelf Meyer, die hoofonderhandelaar van die Nasionale Party tydens die vroeë negentigerjare, in Rapport geskryf dat hy en sy regering nie anders kon as om aan die ANC en die SAKP oor te gee nie. Hoewel Suid-Afrika destyds 'n kernmoondheid was, met waarskynlik die vyfde of sesde sterkste weermag ter wêreld, het mnr. Meyer dit goedgedink om alle beheer van die staat - ook oor die weermag en polisie - aan die ANC oor te dra. Hierdie daad van blinde en naïewe vertroue in 'n gewelddadige en listige vyand, is presies dít wat tot die dood van Piet Retief en sy geselskap gelei het. Ook Retief het beleefd en goedgelowig op Dingaan se versoek om hul wapens buite die kraal te los, gereageer.
Op 'n meer uitgebreide manier het 'n onlangse geslag politici die wapens buite die kraal oorhandig en is ons vandag byna meer weerloos as daardie vroue en kinders wat niksvermoedend in 1838 langs die Tugelarivier deur die Zoeloe-impi's verras is en 'n verskriklike prys daarvoor moes betaal.
Ek herhaal die laaste sin: "God is nie bereid om alles te doen en sodoende ons van ons vrye wil en daardie deel van die glorie wat aan ons behoort, te ontneem nie." Vanjaar is die 172ste jaar dat Afrikaners Geloftefees hou. Terwyl ons hierdie goddelike ingryping in die lot van ons pioniervoorvaders gedenk, huldig ons terselfdertyd hul moed, intelligensie en deursettingsvermoë. Dít is die aspek waarna Machiavelli verwys as hy sê dat God ons nie van ons aandeel aan die glorie van 'n veldslag soos Bloedrivier wil ontneem nie.
In dié opsig is Andries Pretorius 'n interessante figuur in die hele Bloedriviersage. Hy het aanvanklik nie deelgeneem aan die Voortrek nie, maar het wel in die Oos-Kaap verskeie militêre ekspedisies teen die Xhosas aangevoer. Op dié stadium was die Voortrekkers, wat ná die slag van Italeni waar hulle weereens met verliese van die Zoeloes moes wegvlug, hulle eintlik vasgekeer in Natal, wat hulle as die Beloofde Land beskou het. Dit het gereën, hul kruit was letterlik nat en ons kan ons vandag kwalik indink in die moedeloosheid en wanhoop wat daar onder hulle moes geheers het. Maar toe kom die buitestaander, Andries Pretorius, 'n nuwe leier. Soos Machiavelli ook in Die Prins skryf, skep hopelose, negatiewe toestande dikwels die behoefte aan 'n nuwe leier wat soos Moses van ouds sal opstaan om sy verdrukte volk uit Egipte te lei.
Van der Post het ná die tweede wêreldoorlog bekommerd geraak oor die verandering wat hy in Afrika bespeur het en dit soos volg beskryf:
Net gister lees ek oor die huidige eerste minister van Finland, Matti Vanhanen, dat hy blykbaar op 'n keer gesê het dat hy nog nooit raad van enigiemand anders gevra of gevolg het nie. Vir ons Afrikanerleiers wat so lief is om te vergader en te praat, met ons swetterjoel organisasies wat een en almal mekaar se raad of "modelle" volg, is dit nogal 'n merkwaardige houding vir 'n leier om in te slaan. Daarin lees ek egter Vanhanen se behoefte om buite die gewone - dít wat die mense sê of glo, die sogenaamde konsensus - te tree en die risiko van eie besluite te neem.
In die lewe van enige volk of enige groep mense op aarde, 'n dorp, 'n straat, 'n gesin, breek daar 'n tyd aan wanneer die gewone en aanvaarde oplossings nie meer deug nie. Dan verg dit waagmoed, durf en visioenêre leierskap. Soos Machiavelli dit gestel het: "daardie oorlog is regverdig wat nodig is en wapens word geseën as daar geen ander hoop as op hulle is nie."
Die geskiedenis en die politiek van Suid-Afrika het nie veel verander oor die afgelope 200 jaar nie. Slegs die omstandighede het meer verwikkeld geraak. Die soort oorlog wat ons vandag voer, is nie meer met voorlaaiers en assegaaie nie. Dikwels is dit 'n oorlog, nie van die swaard nie, maar van die pen. En soos hulle sê, is die pen magtiger as die swaard. Die afgelope paar dekades is die Afrikaner bowenal vasgevang in 'n propagandaoorlog waar hy gedurig in die beskuldigdebank verkeer, hetsy oor apartheid, hetsy oor "rassisme", uitbuiting en ander begrippe wat die ANC-bewind met groot stelligheid en behendigheid in die massamedia hanteer.
Soos wat ons land soos 'n trein sonder drywer op die rand van die afgrond voortsnel, sal ons, die passasiers, vinnig moet begin planne beraam en dalk sal iemand die bul by die horings moet pak en self in die bestuursitplek moet inspring. As ons kyk hoe vinnig Zimbabwe van 'n redelik ontwikkelde en welvarende land binne enkele jare tot 'n mislukte staat van die Afrikatipe verval het, dan het ons ook in Suid-Afrika nie veel meer tyd nie.