English newspap – VietNam Breaking News
You are here: Home / Archives for English newspap
Filed Under: Uncategorized phu nu online newspaper, vietnam media, vietnam newspapers, social news, english news, Vietnam news, vietnamnet news, Vietnam latest news, Vietnam breaking news, Vietnamese newspaper, Vietnamese newspaper articles, v, hcm online academy, phu nu bao, phu nu hoi xuan, phu nu kieu viet, phu nu net, phu nu ngoai tinh, phu nu online, phu nu suc khoe, phu nu today, vu phu nu, nha van hoa phu nu, nu online khutbah, immortal cities nile online, philippine online newspapers, egyptian online newspapers, lebanon online newspapers, egypt online newspapers, jang online newspaper, welsh online newspapers, malawi online newspapers, khorasan newspaper online, hcm online, lake city banking online, online casino atlantic city, atlantic city online casino, sky city online casino, swedish online newspapers PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-10-01 - BOSPOS – SÊ JOU SÊ
BOSPOS – SÊ JOU SÊ
SA Jagter Hunter - 2018-10-01 - INHOUD - E-pos na ma­ri­sa.bee­ton@me­dia24.com
MOE­NIE AN­DER JAGMETODES KRITISEER NIE
Met ver­wy­sing na Francois van Emmenes se ar­ti­kel in die Sep­tem­ber-uit­ga­we, Ver skiet: Jag jy of skiet jy?
Ek is nie ’n lang­af­stand­jag­ter nie, maar ek volg die pla­sings daar­oor op so­si­a­le me­dia. Ek doen meest­al stap-en-be­kruip­jag en ek ge­niet dit baie. Ek sien eg­ter nie neer op an­der se jagmetodes nie. Ek is te­leur­ge­steld dat SA JAGTER/HUN­TER so ’n ar­ti­kel ge­pu­bli­seer het.
Ek ver­staan die uit­gangs­punt van die skry­wer in die sin dat ons (lang- en kort­af­stand­jag­ters) in die veld ver­ant­woor­de­lik moet op­tree. Dit is eg­ter na my me­ning ui­ters on­ver­ant­woor­de­lik en on­ge­vraagd om so in die pu­bliek mod­der te gooi na me­de­jag­ters (se me­to­de en ka­rak­ter) wan­neer hul­le ver­ko­se me­to­de van jag nie met jou per­soon­li­ke sie­ning van “wat jag eint­lik be­hoort te wees” oor­een­stem nie. Ek vind selfs die trant van die ar­ti­kel ver­klei­ne­rend. As ons me­kaar as me­de- jag­ters op so ’n ma­nier gaan aan­spreek, gaan ons bin­ne­kort al­mal se jag­boot­jie sink. As jy nie saam­stem met, of hou van ’n se­ke­re jag­me­to­de nie, moet dan nie só jag nie.
Gee eer­der kre­diet aan lang­af­stand­jag­ters wat be­reid is om die tyd en werk in te sit om hul ver­moë en toe­rus­ting te ken en te ver­staan om so­doen­de suk­ses in die jag­veld te be­haal. Die lang­af­stand­jag­ters wat ek volg, neem hul tyd met ’n skoot, hul­le ver­sa­mel al die at­mos­fe­rie­se en an­der in­lig­ting wat be­no­dig word en hul­le maak se­ker hul­le is reg om die blad­skoot te neem.
Ek dink ook daar kan ewe veel fout gaan op kort en lang af­stan­de wan­neer jy die twee teg­nie­ke in hul ge­heel oor­deel: Kor­ter af­stand met min­der tyd, win­kel­pa­tro­ne en ’n min­der sta­bie­le skiet­po­si­sie vs. lang­af­stand, meer tyd, pas­maak-am­mu­ni­sie en ’n sta­bie­le skiet­po­si­sie.
As jy die maat­staf van die skry­wer ge­bruik en jy maak die aan­na­me dat ’n dier op 50 me­ter teen ’n draf­fie gaan weg­spring, want die dier hoor jou, ruik jou, of weet al­reeds van jou, is selfs daar­die skoot, vol­gens die skry­wer se maat­staf, on­e­ties. Gaan doen ge­rus daar­die wis­kun­de ook. Daar hang dalk nie vlae in die veld nie, maar daar­die gadgets wat wind­me­ters ge­noem word, is heel be­kos­tig­baar, om­trent so groot soos ’n sel­foon en werk nog­al goed.
In e­ni­ge jag­si­tu­a­sie lê die be­sluit om die skoot te neem by die jagter, en hy/sy moet om­stan­dig­he­de, eie er­va­ring, ver­moë en toe­rus­ting in ag neem.
Na my me­ning is ’n e­tie­se skoot e­ni­ge skoot waar­van die jagter se­ker is sy/haar pro­jek­tiel (koe­ël of pyl) gaan die dier tref en ’n vin­ni­ge dood tot ge­volg hê, on­ge­ag sy ge­ko­se jag­teg­niek/ me­to­de. As daar jag­ters is wat, op kort- of lang­af­stand, dui­de­lik on­ver­ant­woor­de­lik op­tree, spreek die in­di­vi­du aan, nie die me­to­de nie. Ver­oor­deel ge­drag soos sko­te tus­sen tak­ke deur, sko­te in ’n trop in, of sko­te wat dui­de­lik bui­te die be­reik is van die toe­rus­ting wat ge­bruik word.
Ek dink ook ons moet op­hou om ons ge­we­tens te pro­beer sus met die i­dee dat daar met se­ke­re jagmetodes aan die dier ’n ge­ly­ke of be­ter kans ge­gun word. As jy die bok ’n ge­ly­ke kans wil gee, gaan jag kaal­voet met ’n mes of ’n s­pies. Die oom­blik wat jy ’n ge­weer en in se­ke­re ge­val­le ’n boog op­tel, het jy as jagter die oor­hand. Maak vre­de daar­mee.
So­lank dit ’n wet­ti­ge me­to­de is, jag op jóú ma­nier. Ge­niet dit, maar doen dit ver­ant­woor­de­lik. JANUS WESTRAAT
* Janus wen twee Sal­ty Sa­fa­ri We­ar-kort­mou­hem­de van Pro­mark.
Ek ver­wys graag na Pier­re Jor­daan se brief ( Prys op aan­vraag) in die Au­gus­tus-uit­ga­we van SA JAGTER/HUN­TER.
Pier­re, baie dan­kie dat jy jou er­va­ring met ons ge­deel het. Dit stel Balistix in staat om reg­stel­len­de ak­sie te neem. Hier­die aan­ge­leent­heid is met bei­de ons ver­sprei­der (Ra­pa­la) as­ook met die han­de­laar ter spra­ke op­ge­neem.
As re­la­tief nu­we ver­vaar­di­ger is ons tans nog in die pro­ses om ons ver­sprei­dings­net­werk te ves­tig en dit ver­oor­saak dat voor­ne­men­de kli­ën­te nie al­tyd die diens kry waar­op hul­le ge­reg­tig is nie. Hier­voor vra ons ver­sko­ning en ons wil graag die saak reg­stel. Die re­de hoe­kom ons nie die prys­lys as ver­vaar­di­ger pu­bli­seer nie is om­dat ver­skil­len­de han­de­laars ver­skil­len­de mar­ges toe­pas en daar­om ver­skil die prys van han­de­laar tot han­de­laar.
S­ka­kel of e-pos my ge­rus by 082-4427-261 of chris@ba­lis­tix­bul­lets.com vir meer in­lig­ting oor Balistix-koe­ëls. CHRIS S­TRY­DOM
JAG JY OF SKIET JY?
Ek het waar­de­ring vir Francois van Emmenes se ar­ti­kel Jag jy of skiet jy? in die Sep­tem­ber-uit­ga­we van SA JAGTER/HUN­TER. Mag ek hom net waar­sku dat hy on­aan­ge­na­me re­ak­sie kan ver­wag.
Daar was heel­wat kom­men­taar op my brief in ’n vo­ri­ge uit­ga­we ra­ken­de my af­keur van on­no­di­ge (let op die klem) lang sko­te op die­re en in jag­ge­weer­kom­pe­ti­sies (weer­eens die klem) waar­ty­dens som­mi­ge deel­ne­mers be­voor­deel word deur baie duur op­tie­se en an­der toe­rus­ting. On­ge­luk­kig was die re­ak­sie meest­al ne­ga­tief en die be­le­di­gings kru. Dit het eg­ter die no­di­ge de­bat uit­ge­lok on­der skiet­sport­lief­heb­bers en jag­ters.
Na­tuur­lik is daar ’n plek vir lang­af­stand­skiet; dit is die on­no­di­ge lang­af­stand­skiet op die­re wat die pro­bleem is. Die mees­te ja­gor­ga­ni­sa­sies het cre­do’s wat aan­dui dat ons re­spek vir die prooi moet hê. Daar­om moet ek hom kan uit­oor­lê met my na­tuur­li­ke ver­moë en nie met my bank­re­ke­ning nie.
My weer­stand teen skie­ters (let wel: ek noem hul­le nie jag­ters nie) wat koe­doe-groot­te die­re aan­durf op af­stan­de van 500 me­ter en meer, het on­der meer tot be­skul­di­gings ge­lei dat ek nie kan skiet nie en dat ek se­ke­re ka­li­bers nie ver­staan nie. Daar was ook men­se wat kon spog en pre­sies kon sê waar­mee en met wat­ter toe­rus­ting hul­le oor wat­ter (lang) af­stan­de kop- en nek­sko­te ge­skiet het die af­ge­lo­pe sei­soen.
My ou­pa­groot­jie kon self ook bok­ke in die hard­loop met le­gen­da­rie­se kop­sko­te plat­trek op drie­hon­derd jaarts. (Dit is ter­wyl Ou­pa­groot­jie ge­hard­loop het en nie die bok nie!)
’n Ge­voel van kwa­si-de­pres­si­wi­teit wou-wou van my be­sit neem om­dat die meer­der­heid kom­men­ta­re pro-lang­af­stand (en teen my ous­kool-jagmetodes) was. Daar­mee saam moes ek ook vre­de maak met die feit dat som­mi­ge A­me­ri­kaan­se ge­brui­ke en me­to­des al­tyd hier­heen oor­spoel. (Ek vind dit eg­ter steeds moei- »
» lik om my pet ag­ter­ste­voor te dra of my broek baie laag en on­der­kant my on­der­kle­re te laat hang. Mis­kien, een­dag...)
Soos Van Emmenes was my i­dee nie om vy­an­de in die jag­veld of op die skiet­baan te maak met my o­pi­nie oor (on­no­di­ge) lang­af­stand­sko­te en on­be­hoor­li­ke be­voor­de­ling ty­dens kom­pe­ti­sies nie. Daar­mee er­ken ek ook dat el­ke ou sy pet en sy broek kan dra soos hy wil, ter­wyl ek die keu­se het om aan te pas (of nie).
In ’n an­der jag­tyd­skrif het ek die vol­gen­de ju­weel raak­ge­lees van ie­mand wat blyk­baar in die­self­de kamp as ek is: “Skiet as jy wil, maar jag net as jy kan”. Tien uit tien.
JO­HAN VIL­JOEN Ek wil graag re­pliek le­wer op die ar­ti­kel Di­ag­no­se deur Tu­ba van der Walt: Dié dok­ters dryf jou na drank.
In hier­die ar­ti­kel kritiseer hy al­le dok­ters (dui­de­lik be­trek hy nie net en­ke­les nie) o.a. om­dat hul­le nie drank en jag meng nie, hul­le hul “dom” vrou­ens saam­bring om die plaas te kom ont­wrig en dat die in­skiet van hul ge­we­re “ont­aard in ’n Ba­bel­se bal­lis­tie­se bom­bar­de­ment”. Hy maak as­of el­ke skoot ’n kwes-, mis- of skrams­skoot is en dat el­ke jag­tog in cha­os ein­dig! Boon­op kritiseer hy om­dat jy kyk waar die tra­jek van die koe­ël deur die bok is, as­of dit nou ver­keerd is! Ek wil pre­sies weet waar ek ge­skiet het!
Hy in­si­nu­eer dat dok­ters lek­ker­kry as jy op die te­a­ter­ta­fel lê, die ver­keer­de o­pe­ra­sies op hul pa­si­ën­te uit­voer en dat een kon­sul­ta­sie be­taal kan word met die prys van ’n e­land­bul, vier koe­does, twee gems­bok­ke (ge­kwes) en agt rooi­bok­ke – so­wat R47 000 son­der dag- en jag­fooie.
Dok­ters is ui­ters be­kwa­me en ge­voel­vol­le men­se in ’n e­tie­se be­roep wat om­gee vir pa­si­ën­te en elk­een met em­pa­tie in nood han­teer. Ek kry die skry­wer jam­mer, want hy ver­trou nie dok­ters nie en moet maar na ’n kwak­sal­wer gaan as hy man­gel­ont­ste­king het. Om ’n be­skul­di­ging rond te gooi van ’n dok­ter wat ’n va­sek­to­mie uit­voer op ’n man wat eint­lik vir ’n man­gel­pro­se­du­re op­ge­neem is, en dit dan op die jag­veld toe­pas, is ab­surd!
Ek en my seun het die vo­ri­ge na­week gaan jag, elk­een het twee sko­te ge­neem om in te skiet (al die sko­te bin­ne 2 tot 3cm van die kol) en elk­een twee sko­te op twee bok­ke. Ek het in my 76 jaar nog nooit ’n bok mis­ge­skiet of ge­kwes nie.
Hier­die ar­ti­kel was nie be­doel as ’n grap nie. Dit is nie net ge­lees deur ’n paar grap­jas­se nie – dis ’n bla­tan­te be­le­di­ging van die me­die­se be­roep. Ek hoop hy ver­stik in sy sooi­brand! NICO GROBBELAAR TU­BA VAN DER WALT ANT­WOORD: Ge­ag­te Dok­ter, die oor­sprong van die sto­rie het ont­staan by ’n groep dok­ters en hul pro­fes­si­o­ne­le vrien­de wat al die af­ge­lo­pe 18 jaar el­ke win­ter hier by my in die Bos­veld kom jag. Ek is ver­waand ge­noeg om hul­le my vrien­de te noem.
Die hu­mo­ris­tie­se skets, Di­ag­no­se, het toe­val­lig in die tyd­skrif ver­skyn op die­self­de tyd wat hul­le van­jaar op die plaas was om te jag. Hul­le het die ge­skerts ge­niet en die hu­mor da­de­lik ge­snap. Hul­le is be­slis nie ’n klomp “grap­jas­se” nie, maar van die land se top­spe­si­a­lis­te vir wie ek die groot­ste re­spek het.
U moeds­wil­li­ge ver­draai­ing dat ek kwan­suis dok­ters “kritiseer wat nie jag en drink nie”, dat dok­ters hul­le “dom” vrou­ens saam­bring, “ver­keer­de o­pe­ra­sies uit­voer”, “lek­ker­kry as jy op die o­pe­ra­sie­ta­fel lê” is on­van­pas vir ’n man van u sta­tuur.
Ek is self nie heel­te­mal on­ge­let­terd nie, by­kans u eie ou­der­dom en hand­haaf ook hoë e­tie­se waar­des en stan­daar­de (maar ek het al ge­kwes en mis ge­skiet.) Dié dat net jag­ters met soort­ge­ly­ke be­gin­sels uit­ge­nooi word om die plaas te be­soek.
Die “bla­tan­te be­le­di­ging” van die me­die­se be­roep word juis deur u eie “re­pliek” ver­oor­saak en u on­deur­dag­te kom­men­taar kan dalk ’n ver­leent­heid vir “al­le dok­ters” wees.
Baie dan­kie in elk ge­val vir u gra­tis me­die­se ad­vies en u ge­voel­vol­le em­pa­tie met my kee­len sooi­brand­pro­ble­me. (U spaar my R47 000 plus BTW). U ver­wys my eg­ter na ’n “kwak­sal­wer”, gi­ne­ko­loë haal mos nie man­gels uit nie, of sit ek nou ook die bed­pan heel­te­mal mis?
Baie dan­kie vir so­veel ge­not­vol­le skry­wes wat jul­le plaas in die SA JAGTER/HUN­TER, ek ge­niet dit en waar­deer die in­set­te.
Ek stem eg­ter heel­har­tig saam met An­ton Co­le­man ( Duur pro­duk­te pla, Ju­lie 2018). Ons arm­gat­jag­ters (soos ek wat 78 jaar oud is) kyk lie­wer na ou en lo­ja­le ver­skaf­fers (soos Leu­pold en Ho­wa) wat pro­duk­te le­wer wat min­der as R10 000 kos (ook in die Ju­lie-uit­ga­we). Dit is hier­die ver­skaf­fers wat ons moet on­der­steun. FRITZ BEYER
DIE OU DAE SE ONWETTIGHEDE
In die eer­ste de­ka­des van die 1900’s was die S­mit­te die groot jag­ters in ons kon­trei. Hul­le was veld­ken­ners en knap skuts. El­ke De­sem­ber is die oud­ste seun op die plaas ge­los (Rem­hoog­te na­by Baard­skeer­ders­bos) ter­wyl die res met die os­se­wa na Ui­len­kraals­mond ge­trek het, so 15km weg. Daar het hul­le uit­ge­kamp en ge­kui­er tot ná Nu­we­jaar.
Die S­mit­te het my ver­tel van een so ’n uit­span by Die Mond. Ou­pa Ja­kob (my ou­pa­groot­jie) en sy seun Ja­pie het vroeg die eer­ste og­gend tus­sen die dui­ne in ver­dwyn waar dui­kers ge­woon­lik ge­wei het. ’n Dui­ker­ram het ge­val toe die skoot klap en hy is vin­nig af­ge­slag en op­ge­sny. Die res van die kar­kas is in die duin­sand be­gra­we.
Op pad te­rug is daar van­af die laas­te duin be­spied of die veld­wag­ter nie by die kamp­ter­rein is nie, want die om­ge­wing was goe­wer­ments­grond. Te­rug by die kamp het ou­ma An­nie die wilds­vleis op­ge­sny, dit in die groot drie­been­pot ge­pak en op die vuur ge­sit. Na ’n ruk loop die riem­te­le­gram, “Die veld­wag­ter is hier!” Ou­ma het die swart­pot van die vuur af ge­gryp, daar­op gaan sit en haar wye sis­rok om die pot uit­ge­klok. Net toe stap die veld­wag­ter die kamp bin­ne en be­gin rond­kyk. Die pot het Ou­ma se bou­de ge­brand, maar sy het haar sit ge­sit. Na­dat hy oor dit­jies en dat­jies ge­sels het, het die wag­ter koers ge­kies.
Ou­ma het op­ge­vlieg, ’n em­mer wa­ter ge­gryp en haar­self in die tent gaan la­we. Die familie se ete is ge­red en haar man ’n sty­we boe­te ge­spaar, maar kort­kort het ie­mand ge­vra: “An­nie, hoe gaan dit met die bla­se op die bou­de?”
’n Paar og­gen­de la­ter is Ou­pa en Ja­pie weer die dui­ne in. Toe die skoot klap, trek ou­ma An­nie ’n mans­broek aan en gaan leen ’n jas en bre­ë­rand­hoed. Sy stap toe met die jas se kraag op­ge­slaan en met lang treë in die kamp rond. Bo-op die naas­te duin het Ou­pa-hul­le ge­lê en kyk. “Wie’s dit Pa?” het Ja­pie ge­vra. “Weet nie, dis nie on­se men­se nie,” het Ou­pa ge­ant­woord.
Ag­ter A­vi­la se kop­pe het die so­mer­son ho­ër ge­klim en neer­ge­brand op pa en seun (waar hul­le lê en sweet het). Na ’n uur het Ou­ma haar mans­kle­re gaan uit­trek. Ui­t­a­sem en nat­ge­sweet kom die twee man­ne la­ter met die vleis daar aan. “Ons kon lank­al hier ge­wees het,” sê Ou­pa, “maar hier het ’n vreem­de man rond­ge­loop en ons moes op die duin in die hit­te lê en wag dat die blik­skot­tel loop.” Ou­ma An­nie se wraak was soet.
Die S­mit­te het my ge­leer dat jy bos­bok­ke in die kus­wou­de moet jag as die wind storm­sterk waai. Die ge­suis van die wind en ge­rit­sel van die tak­ke en bla­re gee jou ’n be­ter kans om na­by aan die bok te kom. Hul­le het ge­maan: “Boe­tie, maak se­ker jou eer­ste skoot is ’n dood­skoot, want ’n ge­kwes­te bos­bok­ram is ’n bog­ger, en Boe­tie, hou din­ge maar wet­tig.” NICO GROE­NE­WALD