Die laaste paar maande was rof. Dalk omdat ons naby aan die einde van die separation is, die nerwe oor die algemeen dun. (Ook sal ons dit sterk afraai dat beide partners ooit op dieselfde tyd 'n major graad sit en klaar maak.) So ek het baie partytjies gehou. In September was daar 'n Victoriaanse piekniek, met potted pork en dainty kolwyntjies en 'n shooter's sandwich, met mosterd, uie en 'n sappige stuk steak wat in 'n uitgeholde ronde brood geplaas word en dan oornag platgedruk word onder elke moontlike swaar glasbottel in jou besit, en jy dit die volgende dag in dik skywe kan sny terwyl jul lê op die gras. Ons het Pimms gedrink, aarbeie geëet, ure lank gesels.
'n Week later het ek en my vriendin Amelia 'n Mad Men partytjie gehou, met kitsch kos uit die 60s – pigs in a blanket (aka die mees ongesonde dog verslawende appetiser in die geskiedenis van kos), devilled eggs, en chips (skyfies vir die puriste, maar wragtag, wie gebruik ooit daai woord?) met 'n uiedoopsous. Hoofgereg was nie net een nie, maar twee potte fondue – een kaas en een olie. Ons het almal soos karakters uit die reeks aangetrek, en heel aand martinis gedrink (asook 'n Tom Collins, 'n mint julep, en die surprisingly lekker old fashioned, Don Draper se drug of choice). Nagereg was 'n kersiepastei, so uit die boeke. Die laaste mense is die volgende oggend om 3 eers weg.
Maar steeds was het einde niet. Ek en my ma het 'n Kerstee gehou, om beide van ons se lustigheid vir bak te plesier. Daar was, natuurlik, hopeloos (hopeloos!) te veel koek. 'n Panforte, 'n pannetone, 'n tradisionele vrugtekoek met marsepein, sjokolade rugelach (Happy Hanukkah!), tuisgemaakte mince pies, gemmerbroodkoek kolwyntjies, en 'n reuse feestelike pavlova, met geklopte room, grenadillamoes en lietsjies. En daar was, natuurlik, weer sjampanje.