‘n maaltydoffer (vir die bevestiging van die verbond met God) waarvan die priesters ‘n deel gekry het, maar die res vir die familie en gaste was;
Nadat Simson in Delila se strik getrap het deur sy nasireërskap te verbreek met die afsny van sy hare, is sy oë uitgesteek en is hy in Gasa in die tronk gegooi. Simson het egter daar sy nasireërgelofte met God hernuwe en God het aan hom die krag gegee om die stutpilare van die Dagontempel in Gasa op homself en die duisende feesgangers in die banketsaal om te trek (Rigt. 16:23–31). Hyself word dus die offer aan God om die “gelofte van sy lewe” te vervul. Soos Jesus ook later met sy dood sou doen om die Satan en sy werk te oorwin.
In die geval van Hanna het sy belowe dat, as sy ’n seun sou hê – moontlik met die verhaal van Simson as getuienis uit die verlede – sy hom aan die Here sou toewy. Soos die Spreuke 31 vrou ook gedoen het en sy waarsku juis haar seun teen drank (Spr. 31:2)! Samuel sou God sy lewe lank dien, het Hanna gesê, en sy hare sou nie afgesny word nie. Hanna het dus in werklikheid belowe dat haar seun ’n nasireër sou wees soos Simson (1 Samuel 1:11). En watter impak het Samuel nie op die volk gehad nie! Hy was die nasireër par excellence!
Dit is duidelik dat die nasireër geloftes eintlik ‘n teken was aan die volk dat hulle hele lewe aan die Here toegewyd moes wees. Daarom dat die profete onder andere na hulle gebreke in dié verband verwys in die oordeel oor die volk.
En die Here het twee eeue later in die sesde eeu v.C. deur Jeremia aangekondig dat Hy nie meer sou luister na mense wat hulle as nasireërs aan Hom wy nie, want sy besluit om oordeel te bring oor die suidryk, Juda, was onafwendbaar: “Sê vir hulle hulle is ’n nasie wat ongehoorsaam is aan die Here hulle God en wat hulle nie laat leer nie. Waarheid het verdwyn, dit word nie meer by hulle gehoor nie. Sny af die hare wat jy as nasireër laat groei het en gooi dit weg, sing op die heuwels ’n klaaglied, want die Here het die volk wat sy toorn laat ontbrand het, verwerp en verstoot.” (Jer. 7:28-29).
‘n Mens moet dié woord Nasarener wat vir Jesus gebruik word onderskei van die woord Nasireër, soos dit in die OT die geval was met Simson en Samuel. Jesus het nie volgens die Nasireër-eed geleef nie. Hy het sy hare geskeer, en wyn gedrink. Hoewel Hy natuurlik in alle ander opsigte toegewyd aan die Here gelewe het. Lees meer in Matteus 2:19-23 daaroor. Johannes die Doper het egter waarskynlik as nasireër geleef (Luk. 1:15).
Dit was dus bedoel vir die gereelde, normale gebede en aanbidding sowel as die ongereelde, abnormale situasies waarin die volk hulle van tyd tot tyd in hulle verhouding met mekaar sou bevind.
Hierin het die priesters as God se verteenwoordigers opgetree. Dit was Hyself wat hierdeur sy seën uitgedeel het. Daardeur is die Naam van die Here op die Israeliete “gelê”. Dit het beteken dat die Here self hulle geseën het. En sy seën was driedelig:
Die elemente van hierdie seën is telkens as begronding gebruik vir die persoonlike oproepe aan die Here, sowel as die gebede in die gemeente, dat God hulle sal seën soos Hy belowe het: “Verskyn tog tot my redding, red my deur u onfeilbare liefde.” (Ps. 31:17).
2. Aan die ander kant wys die Aäronitiese seën vir ons drie wesenlike kenmerke van God uit: dat Hy beskerm, dat Hy genadig is, en dat Hy vrede gee. Soos Paulus dit as ‘n oproep tot gebed uitdruk in sy brief aan die Filippense: “Wees altyd bly in die Here! Ek herhaal: Wees bly! Wees inskiklik teenoor alle mense. Die Here is naby. Moet oor niks besorg wees nie, maar maak in alles julle begeertes deur gebed en smeking en met danksegging aan God bekend. En die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan, sal oor julle harte en gedagtes die wag hou in Christus Jesus.” (Fil. 4:4-7).