Aardbewings veroorsaak verwoesting in Armenië - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Twee aardbewings het Armenië op 7 Desember 1988 getref, en 60 000 mense is dood en byna 'n halfmiljoen geboue is vernietig. Die twee trillings, slegs 'n paar minute van mekaar, is gemeet op 6,9 en 5,8 in grootte en is tot in Georgië, Turkye en Iran gevoel.
Dit was om 11:41 toe die eerste, meer kragtige aardbewing drie kilometer van Spitak, 'n stad van ongeveer 30 000, en 20 myl noordwes van Kirowakaan, tref. Die episentrum was nie ver onder die oppervlak nie, wat deels verantwoordelik is vir die verskriklike vernietiging. Slegs vier minute later tref die bewing van 5,8 in die omtrek naby geboue wat ineengestort het wat skaars daarin kon slaag tydens die eerste aardbewing. Daar is later bevind dat die aardbewing 'n breuk van agt myl-'n paar meter breed-op die plek veroorsaak is.
Spitak het byna totale vernietiging beleef. Die meeste strukture in die stad is goedkoop gebou, of het baksteen- of klipdakke en stort byna almal in duie. In Leninakan, die tweede grootste stad van Armenië met byna 300 000 inwoners, kon ongeveer 80 persent van die geboue nie staan ​​nie. Die groot omvang van vernietiging het die land se reaksievermoë oorweldig. Erger nog, amptenare (destyds beheer deur die Sowjet -regering) het toestemming gegee dat redders en hulpverleners die gebied kan binnegaan. Trouens, tien dae na die aardbewings is alle buitelanders beveel om uit te gaan.
Die redders wat kon inkom, het meer as 'n week gewerk om oorlewendes te vind. Die laaste oorlewende is op 15 Desember onder die puin gehaal. Baie kenners meen dat die dodetal die aanvanklike 60 000 skatting gedeeltelik oorskry het, omdat duisende mense tydens die aardbewing verpletterde beserings opgedoen het. Hierdie slagoffers het dikwels nierprobleme ondervind as gevolg van die trauma en is dood toe plaaslike gesondheidsamptenare nie toegerus was om dit te behandel nie.
Toe die heropbou in die daaropvolgende jare begin, is meer aandag gegee aan die gebruik van geskikte konstruksiemateriaal en die beperking van hoogte op geboue.
Dikwels is dit nie 'n enkele oomblik nie, maar 'n ketting van gebeure wat 'n seldsame natuurlike gebeurtenis in 'n verwoestende natuurramp verander. Een van die belangrikste voorbeelde van hoeveel verwoesting 'n reeks gebeurtenisse kan veroorsaak, het vandag sestig jaar gelede plaasgevind in die gebied rondom Hebgenmeer naby Yellowstone Nasionale Park in die suidweste van Montana.
Selfs sestig jaar na die aardbewing in die Hebgenmeer, is die fout duidelik in die bos naby Cabin Creek -kamp sigbaar. Die grond op die voorgrond, waar die besoekers staan, het in hierdie normale aardbewing met amper 20 voet geval
Die Hebgenmeer is 'n idilliese watermassa wat bekend is vir sy forelvis. Die meer is in 1914 geskep toe die Montana Power Company die Madisonrivier met die Hebgendam van betonkern beslag gelê het. Verskeie geologiese breuklyne parallel aan die noordelike oewer van die meer. Hulle is egter as onaktief beskou en hou geen gevaar vir die reservoir in nie. Elke somer stroom honderde sportvissers na die meer, oornag op die tientalle kampeerplekke of die baie hutte en oorde wat langs die oewer van die meer lê. Middel-Augustus is gewoonlik die hoogtepunt van die toeristeseisoen in hierdie gebied, so baie kampeerplekke was vol op die noodlottige nag van 17 Augustus 1959. Daardie nag het 'n reeks natuurlike gebeurtenisse hierdie rustige vakansieplek in 'n verwoestende doodstrik verander waarin amper 30 mense het omgekom.
Die verwoesting het kort voor middernag begin toe besoekers sowel as plaaslike inwoners onbeskof wakker gemaak is deur 'n aardbewing van 7,5. Die erge grondskudding was die eerste slag wat die gebied getref het. Die episentrum van die aardbewing was amper langs die noordelike oewer van die Hebgen -meer onder die Cabin Creek -kampterrein. Hierdie storm blyk 'n normale aardbewing te wees waarin die flank van die fout, wat as 'dormant' beskou is, met byna 20 voet gedaal het. Rotsblokke ter grootte van yskaste wat deur die aardbewing losgeskud is, het op tente en sleepwaens op die kampterrein getuimel en verskeie besoekers is onmiddellik dood. Die skielike grondval langs die fout het ook daartoe gelei dat die snelweg aan die noordelike oewer van die reservoir in die meer geval het, wat die enigste ontsnappingsroete na die ooste geblokkeer het.
Soos geeste steek hierdie blaarlose bome uit die aardbewingsmeer, sestig jaar nadat die meer deur 'n reuse grondstorting geskep is. Die litteken van die glybaan is nog steeds sigbaar op die bergflank aan die agterkant.
Die skielike afwaartse verskuiwing van die grond het ook 'n gevaarlike newe -effek gehad - die tweede hou wat Hebgenmeer daardie aand getref het. Dit het veroorsaak dat die water in die meer van 12000 hektaar amper 'n halwe dag heen en weer geslinger het. Die oploop van meerwater aan die oewer het mense verdrink wat in nabygeleë hutte en hutte geslaap het. Hierdie staande watergolf staan ​​onder sy Franse naam bekend as 'n seiche en is in baie mere en reservoirs waargeneem. Minstens vier keer dat die meer gekantel het, het water die Hebgendam laat oorloop, wat krake en erosie tot gevolg gehad het. 'N Inspeksie gedurende die volgende paar dae het getoon dat die dam op die punt was om in duie te stort.
Minder as ses kilometer stroomaf van die dam het 'n ander newe -effek van die aardbewing egter 'n baie ernstiger en onmiddellike probleem veroorsaak. Die bewe van die seismiese golwe het die hele flank van 'n berg aan die suidekant van Madisonrivier gemobiliseer. Toe dit in duie stort, het 73 miljoen ton klippe en puin teen die helling afgegly in een van die mees massiewe grondstortings wat ooit in die Verenigde State opgemerk is. Minstens 19 mense is lewendig begrawe in hierdie reuse -glybaan. Die glybaan - die derde slag in die reeks gebeurtenisse daardie noodlottige nag - het ook die snelweg na die weste uitgewis en die honderde kampeerders en inwoners in die gebied van verwoesting effektief vasgekeer.
Terselfdertyd het die glybaan die vloei van die Madisonrivier heeltemal geblokkeer. Die water het dadelik begin ophoop agter die natuurlike dam wat opgestapel is deur tonne glypuin. Alhoewel die weermagkorps van ingenieurs hierdie dam 'n paar weke na die ramp begin oortree het, is die uitvloei tot 'n minimum beperk om nie verwoesting te veroorsaak deur 'n skielike vloed stroomaf te veroorsaak nie. Selfs vandag nog, sestig jaar nadat die ramp plaasgevind het, vul die aardbewingmeer die vallei, met blaarlose spookbome wat uit die waters steek. Hierdie bome vrek nadat hulle oorstroom is deur die beslaglegging van die Madisonrivier.
Vandag kan besoekers vanaf die Earthquake Lake Visitor Center wat deur die Amerikaanse Bosdiens gebou is op die oorblyfsels van die dramatiese grondverskuiwing, die verwoesting sien wat ontstaan ​​het deur die reeks gebeure wat met die aardbewing op 17 Augustus 1959 begin het, en die verhaal leer hoe dit het die gebied vir ewig verander. (hra168)
Die opening na die Persiese Golf is beskryf, maar nie 'n naam gegee nie, in die Periplus van die Erythraese See, 'n seevaartgids van die 1ste eeu:
Aan die boonste punt van hierdie Calaei-eilande is 'n reeks berge genaamd Calon, en daar volg nie ver verder nie, die monding van die Persiese Golf, waar daar baie geduik word vir die pêrelmossel. Links van die seestraat is groot berge genaamd Asabon en regs styg daar in volle aansig nog 'n ronde en hoë berg genaamd Semiramis tussen hulle is die gang oor die seestraat ongeveer seshonderd stadions waarvandaan daardie baie groot en breë see, die Persiese Golf, reik tot in die binneland. Aan die boonste punt van hierdie golf is daar 'n markstad wat volgens die wet Apologus genoem word, naby Charaex Spasini en die Eufraatrivier.
In die 10de -17de eeu nC was die Koninkryk Ormus, wat blykbaar aan die seestraat sy naam gegee het, hier geleë. Geleerdes, historici en taalkundiges ontleen die naam "Ormuz" aan die plaaslike Persiese woord هورمغ Hur-mogh wat dadelpalm beteken.  [ twyfelagtig - bespreek ] In die plaaslike dialekte van Hurmoz en Minab word hierdie seestraat nog steeds Hurmogh genoem en het die voormelde betekenis. [ aanhaling nodig ] Die ooreenkoms van hierdie woord met die naam van die Zoroastriese god هرمز Hormoz ('n variant van Ahura Mazda) het tot die algemene opvatting gelei [ aanhaling nodig ] [ neutraliteit word betwis] dat hierdie woorde verwant is.
Jodocus Hondius benoem die Straat Basora fretum ("Straat van Basra") op sy kaart van 1606 van die Ottomaanse Ryk.
Om die risiko van botsing te verminder, volg skepe wat deur die Straat beweeg, 'n Traffic Separation Scheme (TSS): inkomende skepe gebruik een baan, uitgaande skepe 'n ander, elke baan is twee myl breed. Die bane word geskei deur 'n "mediaan" van twee myl breed. 
Om die Straat oor te steek, gaan skepe deur die territoriale waters van Iran en Oman onder die bepalings van die deurgangsbepalings van die Verenigde Nasies se Konvensie oor die Seereg.  Alhoewel nie alle lande die konvensie bekragtig het nie,  aanvaar die meeste lande, insluitend die VSA,  hierdie gebruiklike navigasiereëls soos gekodifiseer in die konvensie.
In April 1959 het Iran die wettige status van die seestraat verander deur sy territoriale see tot 12 seemyl (22 km) uit te brei en te verklaar dat hy slegs deurgang deur onskuldige deurgang deur die nuut uitgebreide gebied sou erken.  In Julie 1972 brei Oman ook sy gebiedsgebied uit na dekreet tot 12 seemyl (22 km).  Teen die middel van 1972 was die Straat van Hormuz dus heeltemal "gesluit" deur die gekombineerde territoriale waters van Iran en Oman. Gedurende die sewentigerjare het nóg Iran of Oman probeer om oorlogskepe deur die seestraat deur te keer, maar in die tagtigerjare het beide lande bewerings aangevoer wat anders was as die gebruiklike (ou) reg. By die bekragtiging van UNCLOS in Augustus 1989 het Oman verklarings ingedien wat die koninklike besluit van 1981 bevestig dat slegs onskuldige deurgang deur die territoriale see toegelaat word. Die verklarings het verder beweer dat vooraf toestemming nodig was voordat buitelandse oorlogskepe deur Omani se territoriale waters kon beweeg.  By die ondertekening van die konvensie in Desember 1982, het Iran 'n verklaring ingedien waarin lui "dat slegs state wat deel is van die Wet op die See -konvensie geregtig is om voordeel te trek uit die kontraktuele regte wat daarin geskep word", insluitend "die reg op deurgang deur die seestraat gebruik vir internasionale navigasie ". In Mei 1993 het Iran 'n omvattende wet op maritieme gebiede uitgevaardig, waarvan verskeie bepalings in stryd is met UNCLOS-bepalings, insluitend 'n vereiste dat oorlogskepe, duikbote en kerngedrewe skepe toestemming moet kry voordat hulle onskuldige deurgang deur Iran se territoriale waters kan voer. erken nie een van die bewerings deur Oman en Iran nie en het elkeen daarvan betwis. 
Oman het 'n radar -webwerf Link Quality Indicator (LQI) om die TSS in die Straat van Hormuz te monitor. Hierdie webwerf is op 'n klein eiland op die hoogtepunt van die Musandam Governorate. [ aanhaling nodig ]
In 'n verslag van 2007 van die Sentrum vir Strategiese en Internasionale Studies is ook gesê dat 17 miljoen vate daagliks uit die Persiese Golf uitgegaan het, maar dat olie vloei deur die Straat ongeveer 40% van alle olie verhandel het. 
Volgens die Amerikaanse energie -inligtingsadministrasie het daar in 2011 gemiddeld 14 tenkwaens per dag uit die Persiese Golf gestroom deur die Straat met 17 miljoen vate (2 700 000 m 3) ru -olie. Daar word gesê dat dit 35% van die wêreld se olie -vervoer in die wêreld verteenwoordig en 20% van die olie wat wêreldwyd verhandel word. Die verslag het gesê dat meer as 85% van hierdie uitvoer van ru -olie na Asiatiese markte gegaan het, met Japan, Indië, Suid -Korea en China die grootste bestemmings.  Net in 2018 het 21 miljoen vate per dag deur die seestraat gegaan - dit beteken $ 1,17 miljard se olie per dag, teen die pryse van September 2019. 
Tanker War Edit
Die tenkwa -oorlogsfase van die oorlog tussen Iran en Irak het begin toe Irak vroeg in 1984 die olieterminaal en olietenkwaens op die Kharg -eiland van Iran aangeval het.  Saddam Hussein se doel met die aanval op Iraanse skeepvaart was onder meer om die Iraniërs aan te wakker om weerwraak te neem met uiterste maatreëls, soos die sluiting van die Straat van Hormuz vir alle maritieme verkeer, en daardeur Amerikaanse ingryping meebring.  Iran het die vergeldingsaanvalle beperk tot Irakse skeepvaart, wat die seestraat oopgelaat het. 
Operasie Praying Mantis Redigeer
Op 18 April 1988 voer die Amerikaanse vloot 'n eendaagse stryd teen Iraanse magte in en om die seestraat. Die geveg, wat deur die Verenigde State Operasie Praying Mantis genoem is, is begin as weerwraak vir die USS Samuel B. Roberts slaan op 'n myn wat op 14 April 1988 in die kanaal gelê is deur Iran. Amerikaanse troepe het een fregat, een geweerboot en tot ses gewapende snelbote laat sink, asook 'n tweede fregat ernstig beskadig.
Downing of Iran Air 655 Edit
Op 3 Julie 1988 is 290 mense dood toe 'n Iran Air Airbus A300 oor die seestrand deur die Amerikaanse vloot se geleide missielkruiser USS neergeskiet is Vincennes (CG-49) toe dit verkeerdelik as 'n straaljager geïdentifiseer is.
Botsing tussen USS Newport Nuus en tenkwa Mogamigawa Redigeer
Op 8 Januarie 2007 het die kern duikboot USS Newport Nuus, reis onder water, het MV getref Mogamigawa, 'n 300 000 ton Japannese vlag baie groot ru-tenkskip, suid van die seestraat.  Daar was geen beserings nie, en geen olie het uit die tenkwa gelek nie.
Spanning in 2008 Wysig
2008 VSA -Iranse vlootgeskil Wysig
'N Reeks vlootafwykings tussen Iranse snelbote en Amerikaanse oorlogskepe in die Straat van Hormuz het plaasgevind in Desember 2007 en Januarie 2008. Amerikaanse amptenare het Iran daarvan beskuldig dat hulle hul vlootskip geteister en uitlok, maar Iraanse amptenare ontken die bewerings. Op 14 Januarie 2008 blyk dit dat die Amerikaanse vlootbeamptes die Pentagon -weergawe van die gebeurtenis van 16 Januarie weerspreek, waarin die Pentagon berig het dat Amerikaanse vaartuie amper op Iran se bote gevuur het. Die vloot se streekbevelvoerder, vise-admiraal Kevin Cosgriff, het gesê dat die Iraniërs "nie skeepsmissiele of torpedo's het nie" en dat hy "nie die postuur van die Amerikaanse vyfde vloot sou kenmerk as bang vir hierdie klein bote nie". 
Iraanse verdedigingsbeleid Redigeer
Op 29 Junie 2008 het die bevelvoerder van die Iranse Revolusionêre Garde, Mohammad Ali Jafari, gesê dat as Israel óf die Verenigde State Iran aanval, dit die Straat van Hormuz sal afsluit om verwoesting op die oliemarkte te veroorsaak. Dit volg op meer dubbelsinnige dreigemente van die Iranse minister van olie en ander regeringsamptenare dat 'n aanval op Iran tot onrus in die wêreld se olievoorraad sal lei.
Viseadmiraal Kevin Cosgriff, bevelvoerder van die 5de vloot van die VSA, geleë in Bahrein oorkant die Persiese Golf van Iran, het gewaarsku dat sulke Iraanse optrede as 'n oorlogsdaad beskou sou word, en dat die VSA Iran nie sou toelaat om byna 'n derde van die wêreld se gyselaars te hou nie olietoevoer. 
Op 8 Julie 2008 het Ali Shirazi, 'n middel-geestelike assistent van die hoogste leier van Iran, Ayatollah Ali Khamenei, deur die nuusnuusagentskap ISNA aangehaal dat hy aan die Revolusionêre Garde gesê het: "Die Sionistiese regime druk persone op die Withuis om Iran aan te val. hulle pleeg so 'n onnoselheid, die versending van Tel Aviv en die VSA in die Persiese Golf sal die eerste doelwitte van Iran wees en dit sal verbrand word. " 
Vlootaktiwiteit in 2008 Wysig
In die laaste week van Julie 2008, tydens die operasie Brimstone,  het tientalle Amerikaanse en buitelandse vlootskepe gesamentlike oefeninge ondergaan vir moontlike militêre aktiwiteite in die vlak waters voor die kus van Iran.
Vanaf 11 Augustus 2008 was meer as 40 Amerikaanse en geallieerde skepe op pad na die Straat van Hormuz. Een Amerikaanse strydgroep uit Japan sou die twee wat reeds in die Persiese Golf is, aanvul vir 'n totaal van vyf gevegsgroepe, insluitend die duikbote. 
Botsing tussen USS Hartford en USS New Orleans Redigeer
Op 20 Maart 2009 het die Amerikaanse vloot Los Angeles-klas duikboot USS Hartford bots met die San Antonio-klas amfibiese vervoerdok USS New Orleans in die seestraat. Die botsing, wat 15 matrose aan boord beseer het Hartford, het 'n brandstoftenk aan boord gebars New Orleans, wat 25 000 Amerikaanse liter (95 m 3) seeldiesel brandstof mors. 
Spanning tussen die VSA en Iran in 2011–2012 Wysig
Op 27 Desember 2011 het die Iraanse vise-president, Mohammad-Reza Rahimi, gedreig om die olietoevoer uit die Straat van Hormuz te onderbreek indien ekonomiese sanksies die Iraanse olie-uitvoer beperk of afskakel.  'n Woordvoerder van die Vyfde Vloot van die VSA het in reaksie daarop gesê dat die vloot 'altyd gereed was om kwaadwillige optrede teen te werk', terwyl admiraal Habibollah Sayyari van die Iraanse vloot beweer dat die afsny van oliesendinge 'maklik' sou wees.  Ondanks 'n aanvanklike styging van 2% in oliepryse, het oliemarkte uiteindelik nie beduidend gereageer op die Iraanse bedreiging nie, met die olie -ontleder Thorbjoern Bak Jensen van Global Risk Management tot die gevolgtrekking gekom dat 'hulle die vloei vir 'n langer tydperk nie kan stop nie as gevolg van die hoeveelheid Amerikaanse hardeware in die omgewing ". 
Op 3 Januarie 2012 het Iran gedreig om op te tree as die Amerikaanse vloot 'n vliegdekskip terug in die Persiese Golf skuif. Die Iraanse leërhoof, Ataollah Salehi, het gesê dat die Verenigde State 'n vliegdekskip uit die Persiese Golf geskuif het vanweë Iran se vlootoefeninge, en Iran sal optree as die skip terugkeer. "Iran sal sy waarskuwing nie herhaal nie. Die vyand se draer is weens die oefening na die Golf van Oman verskuif. Ek beveel en beklemtoon die Amerikaanse vervoerder om nie na die Persiese Golf terug te keer nie", het hy gesê. 
Die woordvoerder van die Amerikaanse vloot, bevelvoerder Bill Speaks, het vinnig geantwoord dat die ontplooiing van Amerikaanse militêre bates sal voortgaan soos die gewoonte lui: "Die Amerikaanse vloot werk onder internasionale maritieme konvensies om 'n konstante toestand van hoë waaksaamheid te handhaaf om die voortgesette, veilige vloei te verseker van maritieme verkeer in waterweë van kritieke belang vir wêreldwye handel. " 
Hoewel vroeëre verklarings van Iran min invloed op die globale oliemarkte gehad het, tesame met die nuwe sanksies, dryf hierdie kommentaar van Iran die ru -termynkontrakte hoër, met meer as 4%. [ aanhaling nodig ] Druk op pryse weerspieël 'n kombinasie van onsekerheid wat verder gedryf word deur die onlangse reaksie van China - die vermindering van olie -aankope van Januarie 2012 by Iran met 50% in vergelyking met die wat in 2011 gemaak is. [ aanhaling nodig ]
Die Amerikaanse sanksies kan 'begin byt', aangesien die Iraanse geldeenheid onlangs ongeveer 12% van sy waarde verloor het. Verdere druk op die Iraanse geldeenheid is bygevoeg deur die Franse minister van buitelandse sake, Alain Juppé, wat aangehaal het dat hy meer "streng sanksies" vra en die EU -lande aanspoor om die VSA te volg om die bates van die Iraanse sentrale bank te vries en 'n embargo op olie -uitvoer op te lê. 
Op 7 Januarie 2012 het die Britse regering aangekondig dat hulle die Type 45 -vernietiger HMS sou stuur Gewaagd na die Persiese Golf. Gewaagd, wat die hoofskip van haar klas is, is een van die 'mees gevorderde oorlogskepe' ter wêreld en sal sy eerste missie in die Persiese Golf onderneem.  Die Britse regering het egter gesê dat hierdie stap lank beplan is, soos Gewaagd sal nog 'n Armilla -patrollie -fregat vervang. 
Op 9 Januarie 2012 het die Iraanse minister van verdediging, Ahmad Vahidi, ontken dat Iran ooit beweer het dat dit die Straat van Hormuz sou sluit, en gesê dat "die Islamitiese Republiek Iran die belangrikste veiligheidsvoorsiener in die seestraat is. die Persiese Golf, dan word almal bedreig. " 
Die Iraanse ministerie van buitelandse sake het op 16 Januarie 2012 bevestig dat hy 'n brief van die Verenigde State ontvang het oor die Straat van Hormuz, "via drie verskillende kanale." Die owerhede het oorweeg om te antwoord, hoewel die inhoud van die brief nie bekend gemaak is nie.  Die Verenigde State het voorheen hul voorneme aangekondig om Iran te waarsku dat die sluiting van die Straat van Hormuz 'n 'rooi lyn' is wat 'n Amerikaanse reaksie sou veroorsaak.  Genl Martin E. Dempsey, die voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, het die afgelope naweek gesê dat die Verenigde State 'sal optree en die seestraat weer oopmaak', wat slegs met militêre middele, insluitend myneveërs, bereik kan word. , oorlogskip begeleide en moontlik lugaanvalle. Sekretaris van Verdediging, Leon E. Panetta, het aan troepe in Texas gesê die Verenigde State sal nie toelaat dat Iran die seestraat sluit nie. Tog het Iran voortgegaan om die impak van die sluiting van die Straat op die wêreld se oliemarkte te bespreek, en gesê dat enige ontwrigting van die aanbod 'n skok vir markte sal veroorsaak wat 'geen land' kan bestuur nie. 
Teen 23 Januarie is 'n vloot opgerig deur lande wat gekant is teen Iran se dreigemente om die Hormuzstraat te sluit.  Hierdie skepe het in die Persiese Golf en Arabiese See voor die kus van Iran gevaar. Die vloot bevat drie Amerikaanse vliegdekskepe (die USS Carl Vinson, die USS Onderneming en USS Abraham Lincoln) en drie vernietigers (USS Momsen, USS Sterett, USS Halsey), sewe Britse oorlogskepe, waaronder die vernietiger HMS Gewaagd en 'n aantal tipe 23 fregatte (HMS Westminster, HMS Argyll, HMS Somerset en HMS St Albans), en 'n Franse oorlogskip, die fregat La Motte-Picquet . 
Op 24 Januarie het die spanning verder gestyg nadat die Europese Unie sanksies teen Iraanse olie ingestel het. 'N Senior parlementslid van Iran het gesê dat die Islamitiese Republiek die toegangspunt na die Persiese Golf sal sluit as nuwe sanksies sy olie -uitvoer belemmer.  "As daar 'n ontwrigting met betrekking tot die verkoop van Iraanse olie gebeur, sal die Straat van Hormuz beslis gesluit word," het Mohammad Kossari, adjunkhoof van die parlement se komitee vir buitelandse sake en nasionale veiligheid, aan die semi-amptelike Fars News Agency gesê.
2015 beslaglegging op MV Maersk Tigris Redigeer
Op 28 April 2015 het patrolliebote van IRGCN kontak gemaak met die houerskip wat deur die Marshall-eilande gemerk is Maersk Tigris, wat westelik deur die seestraat was, en die skip opdrag gegee het om verder in die Iraanse territoriale waters te gaan, volgens 'n woordvoerder van die Amerikaanse ministerie van verdediging. Toe die skip se kaptein weier, het een van die Iraanse vaartuie skote oor die brug van Maersk Tigris. Die kaptein het gehoor gegee en na Iran se waters naby Larak -eiland gegaan. Die Amerikaanse vloot het vliegtuie en 'n vernietiger, USS, gestuur Farragut, om die situasie te monitor. 
Maersk sê hulle het ingestem om 'n Iraanse maatskappy $ 163,000 te betaal weens 'n geskil oor 10 houers wat in 2005 na Dubai vervoer is. Die hofuitspraak het na bewering 'n boete van $ 3,6 miljoen gelas. 
2018 dreigemente van die sluiting van die seestraat Redigeer
In Julie 2018 dreig Iran weer om die seestraat te sluit. Met verwysing na dreigende Amerikaanse sanksies nadat die VSA vroeër die jaar aan die JCPOA -ooreenkoms teruggetrek het.  Iran se rewolusionêre wagte het berig dat hulle gereed was om die aksie uit te voer indien nodig. 
In Augustus 2018 het Iran vir die eerste keer 'n ballistiese missiel in 2018 getoets. Volgens die amptenare het die anti-skip Fateh-110 Mod 3 meer as 100 myl op 'n vlugpad oor die Straat van Hormuz gevlieg na 'n toetsafstand in die Iraanse woestyn. 'Dit was van strand tot strand', het 'n Amerikaanse amptenaar wat die bekendstelling beskryf, gesê, wat net soos die ander anonimiteit versoek het om sensitiewe inligting te bespreek. 
2019 dreigemente van die sluiting van die seestraat Redigeer
Op 22 April 2019 beëindig die VSA die olievrystellings, wat sommige van Iran se kliënte toegelaat het om Iraanse olie in te voer, sonder om finansiële boetes te waag as deel van die Amerikaanse ekonomiese sanksies teen Iran. Dit het weereens implikasies in die Straat van Hormuz gehad, aangesien Iranse dreigemente van die sluiting van die Straat in April 2019 voorgehou is. 
Aljazeera het generaal-majoor Mohammad Baqeri van die Iraanse weermag aangehaal en gesê: "Ons is nie besig om die Hormuzstraat te sluit nie, maar as die vyandigheid van die vyande toeneem, sal ons dit kan doen".  Baqeri word ook aangehaal omdat hy sê: "As ons olie nie verbygaan nie, sal die olie van ander ook nie die Straat van Hormuz verbygaan nie". 
2019 VS -Iran se spanning en aanvalle op olietenkskip Redigeer
Op die oggend van 13 Junie 2019 het die olietenkskepe Altair voor en Kokuka moedig Albei is kort voor dagbreek deur ontploffings geruk, en die bemanning van laasgenoemde het gesien hoe 'n vlieënde voorwerp die skip tref wat die bemanning deur die vernietiger USS gered het Bainbridge terwyl die bemanning van die Altair voor is gered deur Iraanse skepe. Die middag het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, 'n verklaring uitgereik waarin Iran die aanvalle beskuldig het. Iran ontken die beskuldigings en noem die voorval 'n valse vlagaanval. 
In Julie 2019 het 'n Stena Bulk Tanker, Stena Impero, wat onder 'n Britse vlag vaar, is aan boord geneem en deur Iraanse magte gevange geneem.  Volgens die woordvoerder van Iran se voograad, Abbas Ali Kadkhodaei, word die beslaglegging as 'n "wedersydse aksie" beskryf. Dit word vermoedelik verwys na die beslaglegging op 'n Iraanse tenkwa, Genade 1, 'n paar dae tevore na Sirië in Gibraltar. 
In 2020 het Frankryk ongeveer 600 troepe op see en in die lug onder die CTF474 ontplooi om maritieme handel, streeksake te beskerm en om plaaslike spanning te verlig. Sedert die eerste week van April 2020 kombineer die operasie die Nederlandse fregat Ruyter, die Franse fregat Forbin en een Franse vliegtuig ATLANTIC2 (ATL2). 
Iranse militêre aktiwiteit 2020 Redigeer
In Mei 2020 het Iran missiele na een van hul eie skepe gelanseer in 'n vriendelike vuurongeluk en 19 matrose is dood. 
2021 Beslaglegging op Iraanse skip Redigeer
Op 4 Januarie 2021 het die Tasnim News Agency berig dat 'n beslag gelê is op 'n olievaartuig met 'n vlag van Suid-Korea wat van Saoedi-Arabië na die Verenigde Arabiese Emirate op pad was omdat dit na bewering oortredings veroorsaak het. Daar word gesê dat die vrag ongeveer 7 000 ton hoeveelheid etanol bevat. Suid -Korea wou nie kommentaar lewer oor die beskuldiging dat dit oliebesoedeling in die Straat van Hormuz veroorsaak het nie. Die skip, Hankuk Chemi, is op pad na die hawe van die VAE Fujairah nadat hy op 2 Januarie 2021 olie uit Jubail, Saoedi-Arabië, gelaai het, volgens die opsporingsdata wat Bloomberg versamel het. 
2021 sink van die Iraanse skip Edit
In Junie 2021 het een van Iran se grootste vlootskepe, die Kharg, gesink nadat dit ure lank gebrand het. 
Iran het verskeie kere gedreig om die Straat van Hormuz te sluit, veral in 2008, 2012, 2018 en 2019.  Tradisioneel was die motiewe van die dreigemente 'n reaksie op Amerikaanse uitlokkinge en 'n aantal ekonomiese sanksies op Iran deur die VSA wat beide die Iraanse oliemark en ander ekonomiese sektore teiken.  
Dit word wyd erken [ wezel woorde ] dat selfs 'n gedeeltelike sluiting van die Straat verwoesting op die wêreldwye oliemarkte sal veroorsaak en 'n ernstige bedreiging vir die energiesekerheid inhou. Boonop het 'n sluiting van die Straat ook ernstige gevolge vir Iran self. Ekonomies sou Iran gevolge hê as gevolg van hul eie afhanklikheid van olie -inkomste en handel deur die Straat, soos mediese produkte en voedsel.  Wat die internasionale mening betref, sou die dreigement van die sluiting van die Straat Iran se betrekkinge met state wat ekonomies betrokke is, ernstig benadeel. As Iran maritieme verkeer deur die Straat sou blokkeer, sou die skending van internasionale norme en skade aan die wêreldekonomie waarskynlik internasionale steun vir die VSA teen Iran tot gevolg hê. Iran se gebruik van sy territoriale voordele in die Straat van Hormuz is dus meer effektief as 'n bedreiging as as 'n volledige of gedeeltelike sluiting van die Straat eintlik uitgevoer sou word. 
Iran het 'n aantal opsies ten opsigte van die dreigemente om die Straat van Hormuz te blokkeer: (1) 'n Volledige sluiting van die Straat, wat 'n geweldige bedreiging vir die globale oliemarkte is, en waarskynlik 'n aansienlike styging in oliepryse sal meebring. (2) Teistering van tenkverkeer en skade aan infrastruktuur, soos gesien is tydens die oorlog tussen Iran en Irak in die 1980's. Weereens, hierdie aksie is 'n risiko vir energiesekerheid en die bestendige vloei van olie deur die seestraat. (3) Gaan voort met dreigemente van die sluiting van die Straat in reaksie op Amerikaanse sanksies, of voer meer vlootoefeninge uit met Iraanse vlootvermoëns. 
Millennium Challenge 2002 was 'n groot oorlogswedstryd wat deur die Amerikaanse weermag in 2002 uitgevoer is. Volgens 'n artikel in The Christian Science Monitor in 2012 het dit 'n poging van Iran gesimuleer om die seestraat te sluit. Die aannames en resultate was omstrede. In die artikel klop Iran se strategie die wesenlik beter Amerikaanse weermag. 
'N 2008 -artikel in Internasionale veiligheid beweer dat Iran die verkeer in die Straat vir 'n maand kan afsluit of belemmer, en 'n poging van die VSA om dit weer te heropen, sal die konflik waarskynlik toeneem.  In 'n latere uitgawe het die tydskrif egter 'n reaksie gepubliseer waarin 'n paar belangrike aannames bevraagteken is en 'n baie korter tydlyn vir heropening voorgestel word. 
In Desember 2011 begin die Iranse vloot met 'n tien dae lange oefening in internasionale waters langs die seestraat. Die Iraanse vlootbevelvoerder, admiraal Habibollah Sayyari, het gesê dat die seestraat nie tydens die oefening gesluit sou word nie, maar Iraanse magte kan dit maklik bereik, maar so 'n besluit moet op politieke vlak geneem word.  
Kaptein John Kirby, 'n woordvoerder van die Pentagon, word in 'n artikel van Reuters in Desember 2011 aangehaal: "Pogings om spanning in die deel van die wêreld te verhoog, is onbehulpsaam en teenproduktief. Van ons kant voel ons gemaklik oor die vermoëns in die streek. om ons verpligtinge teenoor ons vriende en vennote, sowel as die internasionale gemeenskap, na te kom. " In dieselfde artikel het Suzanne Maloney, 'n Iranse kenner van die Brookings Institution, gesê: "Die verwagting is dat die Amerikaanse weermag enige Iraanse bedreiging relatief vinnig kan hanteer." 
Generaal Martin Dempsey, voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, het in Januarie 2012 gesê dat Iran "belê het in vermoëns wat in werklikheid vir 'n tydperk die Straat van Hormuz kan blokkeer." Hy het ook gesê: 'Ons het belê in vermoëns om te verseker dat as dit gebeur, ons dit kan verslaan.' 
In Mei 2012 het 'n geleerde artikel tot die gevolgtrekking gekom dat sowel die UNCLOS as die 1958 -konvensie oor die see sal oortree as Iran sy dreigement om die deurgang deur die Straat van vaartuie soos olietenkskip te blokkeer, nakom en dat die handeling deurloop geen wetlike verband met die oplegging van ekonomiese sanksies nie. Die kusstaat is beperk in sy bevoegdhede om deurgang te voorkom: 1) indien bedreiging of daadwerklike gebruik van geweld teen sy soewereiniteit, sy territoriale integriteit of sy politieke onafhanklikheid of 2) die vaartuig op enige ander manier die beginsels van internasionale reg skend, soos vervat in die Handves van die Verenigde Nasies. 
As Iran sy dreigemente om die Straat, een van die strategies belangrikste maritieme verstikkingspunte ter wêreld, heeltemal of gedeeltelik te sluit, sou opvolg, sou die doeltreffendste manier wees deur die gebruik van sy vermoëns teen toegang/ontkenning van gebied.  Hierdie vermoëns is bedoel om te verhoed dat gevorderde vloote of ander teenstanders in die Straat en die Persiese Golf opereer, en dit sou veral vir die VSA kommerwekkend wees  In 2016 is dit beoordeel dat Iran se militêre sterkte swak was, selfs in vergelyking met plaaslike mededingers. Sedert die Iraanse revolusie in 1979 is 'n aansienlike deel van Iran se militêre uitgawes egter toegewys aan die asimmetriese oorlogvoeringbenadering van sy vlootvermoëns, die anti-toegang/ anti-ontkenningstelsels (A2/ AD).  Die gewapende magte van die Islamitiese Republiek van Iran beskik oor 'n aantal van hierdie vermoëns, en binne kort bereik van die Straat. Voorbeelde hiervan is soos volg:
• Kuslugverdediging, langafstand-artillerie en missiele teen skepe. 
• 'n Beduidende vloot klein bote en mannekrag beskikbaar, wat gebruik kan word om in groot (swerm) taktieke om groot vaartuie te beweeg. Hierdie klein vaartuie kan gewapen wees met masjiengewere, torpedo's en missiele teen skepe. 
• Vaartuigmynleggingsvermoëns. Iran besit en vervaardig 'n verskeidenheid vlootmyne, bv. bodem-vasgemaakte kontakmyne vasgemeer en myne onder-invloed dryf myne en op afstand beheerde myne.  In 2010, Iran was estimated to have at least 2,000 moored and drifting contact mines from Soviet, Western and Iranian sources.  Iran's fleet of small vessels, speedboats and submarines can be used for its rapid and covert mine-laying capabilities. 
In a July 2012 Foreign Policy article, Gal Luft compared Iran and the Strait of Hormuz to the Ottoman Empire and the Dardanelles, a choke point for shipments of Russian grain a century ago. He indicated that tensions involving the Strait of Hormuz are leading those currently dependent on shipments from the Persian Gulf to find alternative shipping capabilities. He stated that Saudi Arabia was considering building new pipelines to Oman and Yemen, and that Iraq might revive the disused Iraq–Syria pipeline to ship crude to the Mediterranean. Luft stated that reducing Hormuz traffic "presents the West with a new opportunity to augment its current Iran containment strategy." 
How could this be? The answer lies in a phenomenon of melting glaciers and seesawing weight across the earth called "glacial isostatic adjustment." You may not know it, but the Last Ice Age is still quietly transforming the Earth's surface and affecting everything from the length of our days to the topography of our countries.
Redistribution of mass is also slowing down the Earth's rotation. In 2015, Harvard geophysicist Jerry Mitrovica published a study in Wetenskaplike vooruitgang showing that glacial melt was causing ocean mass to pool around the Earth's center, slowing down the Earth's rotation. He likened the phenomenon to a spinning figure skater extending their arms to slow themselves down.
Sullivan-Green explains that other areas of California may also be in danger of mudslides, especially if they too have suffered the triggers experienced by Montecito. Sy sê: