As jy wil sien hoe 'n mens se eerste agenda lyk, sien Michael Moore se jongste rolprent Waar om volgende te val. Moore plant 'n vlag in een land na die ander om hul goeie idees te eis. In die proses ontmoet ons baie mense wat werklik die lewe geniet.
In Frankryk sluit Moore aan by kinders in 'n openbare graadskool wat in die kafeteria eet. Hul middagete is daardie dag lam-kabobs oor couscous, met 'n keuse van kaas aan die kant. En toe die kind van een van Moore se bemanning eergister foto's van haar skoolmiddag e-posseer in die Verenigde State, het die Franse kinders op die foto's gelyktydig, en uitroep in afgryse. Moore sê die pragtige Franse middagete kos nie meer as die gemiddelde skooltydse middagete in die Verenigde State nie.
In Italië vra Moore 'n egpaar wat dink hulle wil graag in Amerika woon, as hulle weet hoeveel dae betaalde vakansie die regering benodig. Hulle weier om te glo dat dit nul is. En selfs wanneer hy verduidelik dat die tipiese betaalde vakansie in die Verenigde State twee weke is, is hulle verskrik. Hulle kry agt weke.
Wanneer hy kollegas in Solvenia oor hul studenteskuld vra, verstaan ​​hulle die vraag nie heeltemal nie. Skuld? Watter skuld? Kollege is natuurlik gratis. En terloops, dit is ook gratis vir buitelanders.
By 'n Duitse potloodfabriek vra Moore die werkers hoeveel mense 'n tweede werk het. Hulle val stil en kyk verbaas. Niemand steek 'n hand op nie. In 'n Noorse gevangenis vra Moore 'n gevangene as hy ooit in die stort verkrag is. Die gevangene sê dit kan nie gebeur nie, en Moore wys die privaat stort in sy goed-aangestelde sel.
Die rolprent is vol kermiswaardige oomblikke vir 'n patriotiese Amerikaner soos ek. Die meeste pynlik was die skerms van Amerikaanse gevangeniswagte genadeloos om die gevangenes te slaan. Dit is moeilik om onder geen omstandighede te kyk nie, maar veral wanneer dit gesny word met snitte van glimlaggende Noorse wagte wat hul werk as rehabilitasie sien, nie straf nie. Ek het ook geknip toe 'n hoof uitvoerende beampte in Ysland gesê het jy kan haar nie betaal om in Amerika te woon nie. Sy sal nie in 'n plek woon waar soveel mense oorbly om honger of dakloos te gaan nie. (En ek twyfel of Ysland se jongste finansiële skandale haar gedagtes sal verander.)
Waar om volgende te val wys vir ons dat dit lyk asof verreikende beloftes wat ons op verkiesingstyd hoor, eintlik eintlik kan wees.
Ek het in wanhoop gesuig toe 'n Portugese polisieman Moore waarsku dat indien Amerikaners die idee wil hê om alle (ja alle) dwelmbesit te dekriminaliseer, moet ons eers die universele gesondheidsorg hê. Die Portugese regering het nie 'n enkele persoon in die tronk gestuur vir dwelmgebruik in 15 jaar nie, maar dwelmgebruik in die land het afgegaan. Dit is omdat gebruikers behandel word deur Portugal se universele gesondheidsorgstelsel.
Die lande wat Moore besoek, het natuurlik hul probleme. Soos Moore sê, het hy gegaan om die blomme, nie die onkruide, te kies nie. Maar nie een van hierdie lande is ekonomies ryker as die Verenigde State nie, en hul mense het voordele wat ons lyk asof ons nie kan bekostig nie. Ons sien mense wat hul kos geniet. Ontspan met hul pasgeborenes. Relishing hul vakansies. Geniet van die kollege. Al sonder die onderliggende finansiële angs wat so baie Amerikaners affekteer.
Waar om volgende te val wys vir ons dat dit lyk asof verreikende beloftes wat ons op verkiesingstyd hoor, eintlik kan wees. Maar ons het 'n kongres nodig wat met 'n president op 'n mense-eerste agenda sal werk. Om daar te kom moet ons ontslae raak van die idee dat die regering iets anders as onsself is. Iets om gevrees en gekrimp te word. Die regering is ons. Dit hoef nie vir groot maatskappye en miljardêrs te werk nie. Moore se film wys dat dit kan werk om ons te help almal het gesonder, meer vervullende lewens.