Ammoniak Toksisiteit - Troeteldiergesondheid - 2020
Alle diere produseer stikstofverbindings as 'n neweproduk van normale daaglikse metabolisme. Honde en die meeste ander soogdiere produseer urine wat hoofsaaklik bestaan ​​uit 'n verbinding wat as ureum bekend staan, en die meeste soorte visse produseer ammoniak wat baie giftig is in die akwarium. Onder normale omstandighede het visse in die natuur geen probleme met ammoniak-toksisiteit nie, aangesien hulle in miljoene of selfs biljoene liter water leef en hul ammoniak vinnig verdun word en opgeneem word in die stikstofsiklus waar dit ontgift word deur bakterieë wat natuurlik voorkom.
Hoë vlakke van ammoniak in die akwarium is waarskynlik die grootste moordenaar troeteldiervis. Enige meetbare hoeveelheid ammoniak dui op 'n oorlaaide akwarium (te veel vis of te veel voedsel) of 'n onvoldoende filter. Baie akwariste het 'n probleem met die naam 'nuwe tenksindroom'. Hierdie probleem ontstaan ​​omdat mense te veel visse in 'n akwarium plaas met 'n oningeligte of onvoldoende biologiese filter.
Geduld is die sleutel by die aanvang van 'n nuwe akwarium. 'N Paar geharde, varswatervis soos tierkolwers kan gebruik word om die stikstofsiklus in u akwarium te begin. Na vier of vyf weke kan ander versoenbare visse by die akwarium gevoeg word.
'N Ander algemene oorsaak van verhoogde ammoniakvlakke is 'n beskadigde biologiese filter. Aangesien die biologiese filter bestaan ​​uit 'goeie' bakterieë wat sensitief is vir sekere antibiotika, moet alle medisyne gebruik word onder die leiding van 'n veearts wat u vis en akwarium vertroud is. Antibiotika wat in die water gestort word as 'n "haelgeweer" -behandeling, kan 'n biologiese filter in die gedrang bring, wat tot verhoogde ammoniakvlakke lei.
Ammoniak word ook beïnvloed deur die pH (opgeloste waterstofione) van die water. As die pH bo neutraal is (groter as 7,0), is dit hoofsaaklik in die giftige of verbonde vorm. As die pH onder 7,0 is, sal 'n beduidende deel van die ammoniak geïoniseerd word en nie so giftig vir die vis wees nie. Ammoniak is veral skadelik vir seevisse omdat soutwaterakwariums byna altyd op 'n pH van 8,0 tot 8,5 gehandhaaf word.
U veearts kan u water toets en bevestig of u 'n ammoniakprobleem in u akwarium of dam het. As 'n ammoniakprobleem geïdentifiseer word, sal hy of hy, in kombinasie met u insette, die bron van die probleem identifiseer en pogings aanwend om dit reg te stel. In die meeste gevalle sal die behandeling ondersteunend wees (skoon water, baie suurstof, goeie kos), en u vis sal beter begin voel sodra die ammoniakvlakke tot 'n aanvaarbare vlak verlaag is.
'N Verhoogde ammoniakvlak moet onmiddellik hanteer word in die vorm van waterveranderings of die fisiese verwydering van die vis na 'n akwarium of ander houer met skoon water. As die ammoniakvlakke hoog is (groter as 2,0 dele per miljoen), moet u moontlik 25-50 persent waterveranderings daagliks uitvoer. Onthou dat as u munisipale water gebruik, dit waarskynlik chloor of chlooramien sal bevat. Hierdie chemikalieë word by die water gevoeg om dit veilig te maak vir menslike gebruik, maar dit is baie giftig vir troeteldiervis.
Gebruik altyd 'n waterkondisioneerder wat gemerk is om chloor en chlooramine te neutraliseer voordat u nuwe water in 'n akwarium of dam gevoeg word. Hierdie waterkondisies is beskikbaar in die meeste troeteldierwinkels.
Voorkoming is die beste oplossing vir ammoniakvergiftiging. As u nie u akwarium te veel oormatig oorvoed, oorvoed of oorverbeur nie, word die kanse op 'n ammoniakprobleem aansienlik verminder. As u hierdie strategieë aan 'n voldoende funksionerende biologiese filter koppel, sal u verseker dat ammoniak-toksisiteit iets is waaroor u net lees.
Ammoniak is die primêre stikstofhoudende (proteïenafbraak) afvalproduk wat deur vis uitgeskei word en word ook geproduseer wanneer organiese materiaal, insluitend ongesete voedsel, in water ontbind. Ammoniak is oor die algemeen óf in die toksiese verbonde vorm óf die nie-toksiese geïoniseerde vorm. Die verhouding tussen die twee verbindings hang af van temperatuur, druk, soutgehalte, en die belangrikste, pH (aantal waterstofione opgelos in die water). Oor die algemeen, hoe hoër die pH, hoe meer verenigde (skadelike) ammoniak is daar. Die totale hoeveelheid ammoniak stikstof (TAN) verteenwoordig albei vorme. 'N TAN-meting van 3,0 dele per miljoen (dpm) sou dodelik wees by 'n pH van 8,5, maar relatief onskadelik by 'n pH van 6,0. Stokperdjies en professionele persone vra gereeld op watter punt ammoniakvlakke as gevaarlik beskou moet word? Die beste antwoord is dat enige waarneembare ammoniak in 'n gevestigde akwarium dui op 'n filtertekort. Óf die filter is onvoldoende vir die stelsel óf die biologiese lading is te groot vir die filter.
Geaffekteerde akwarium- of damvisse sal dikwels anorexies wees (nie eet nie), slaperig (stadig of depressief), en kan "vasgeklemde vinne" hê. Hulle kan ook onregmatig swem, en dit kan gevind word dat dit aan die oppervlak "buig" vir lug of bout van die een kant van die akwarium na die ander. Sommige visse produseer oormatige slym in reaksie op die verhoogde ammoniak en kan bewolk of bleek lyk. Die oë kan ondeursigtig wees en die kieue bleek of geswel. Die akwarium- of damwater is gereeld bewolk en in sommige gevalle kan daar dooie vis en ongeslagte kos teenwoordig wees (wat tot die probleem bydra). Morbiditeit (siekte) en sterftes (dood) kan redelik hoog wees. Dikwels is die akwarium of die dam dalk onlangs gevestig. Daar word gereeld na hierdie situasie verwys as "Nuwe tenksindroom." As ammoniak toksisiteit in 'n volwasse stelsel voorkom, kan nuwe visse gevoeg word sonder om die filtrasie te verhoog. 'N Ander algemene bevinding in die mediese geskiedenis is 'n verandering in die bestuur van die stelsel ('n nuwe persoon voed die vis, die soort en hoeveelheid kos het verander, die frekwensie van waterveranderings het afgeneem, dooie plante en vis word nie onmiddellik verwyder nie ).
Die presiese fisiologiese meganisme van ammoniak toksisiteit by visse is onbekend. Ons weet wel dat wanneer die waterige ammoniakvlakke verhoog word, die bloed- en weefselvlakke van ammoniak styg. Hierdie situasie kan lei tot verminderde suurstof vervoer deur die bloed, 'n toename in pH van die bloed, en 'n osmoregulerende versteuring vir die vis.
Veeartsenykundige sorg moet diagnostiese toetse en daaropvolgende behandelingsaanbevelings insluit.
'N Aantal kliniese toestande van ornamentele visse lyk soos ammoniak toksisiteit. Siektes om uit te sluit sou nitriet-toksisiteit, hipoksie, ektoparasiete en bakteriese kieusiekte insluit. Biopsies van die vel en kieue, gekombineer met 'n deeglike evaluering van die water, sal u help om die veearts te verskerp.
Byna alle kommersiële watertoetsstelle meet ammoniak in die water. Die meeste van hierdie toetsstelle meet die TAN. Akkurate metings kan met ioonspesifieke elektrodes gemaak word, maar dit is nie nodig om 'n ammoniakprobleem te kwantifiseer en te identifiseer nie.
Sodra 'n ammoniakprobleem geïdentifiseer is, is die heel eerste stap om waterveranderings te inisieer om die ammoniak te verdun. Die meeste varswater- en seevisse sal 'n 50% -waterverandering elke 12-24 uur verdra om giftige ammoniakvlakke te verlaag. Mariene visse is uiters gevoeliger vir ammoniak, aangesien die pH in 'n soutwaterakwarium gewoonlik ongeveer 8,3 is, terwyl die meeste soetwaterstelsels naby aan neutraal is (7,0). Gevolglik is 'n groter persentasie van die TAN in die giftige, verenigde vorm in seewater. Chemiese filtrasiemateriaal wat ammoniak adsorbeer (hou vas), soos zeoliet en geaktiveerde koolstof, kan help om ammoniakvlakke te verlaag, maar gereelde waterveranderings in kombinasie met die daarstelling van 'n biologiese filter is van uiterse belang om die probleem op te los.
Die biologiese filter is die beste en doeltreffendste manier om ammoniak uit 'n akwatiese stelsel te verwyder. Hierdie tipe filter maak gebruik van nitrifikasie, 'n natuurlike proses wat voortdurend in grond en water voorkom. Nitrifikasie behels die omskakeling van ammoniak na nitraat in 'n tweestapproses. Nitrosomonas-bakterieë oksideer (chemies verander) ammoniak tot nitriet, en nitrobacter-bakterieë oksideer nitriet tot nitraat. Stabiele populasies van hierdie bakterieë moet in die filter bestaan ​​om die nitrifikasieproses doeltreffend te kan verrig. Hierdie bakterieë benodig suurstof en ammoniak as voedingsbron. Onder tipiese omstandighede neem dit 'n paar weke voordat die filter voldoende ontwikkel en funksioneer. As 'n akwaris probeer om die biologiese filter te "haas" deur 'n tenk met vis te laai voordat die filter gevestig word, sal hy of sy waarskynlik met die 'New Tank Syndrome' gekonfronteer word.
Daar is verskillende soorte biologiese filters. Die eerste tipe is die gewilde filter vir ondergrawe. Die meeste gebruik 'n plastiekrooster wat aan die onderkant van die tenk lê, sodat daar 'n klein waterruimte daaronder is. 'N Paar sentimeter gruis word oor 'n poreuse plaat geplaas. Deurlugtwater word dan deur die gruisbedding getrek via lugligbuisies wat aan die plastiekrooster vasgemaak is. Die nitrifiserende bakterieë koloniseer die gruis, en die akwariumwater word letterlik deur die filter getrek om die bakterieë aan die stikstofverbindings in die water bloot te stel.
'N Tweede tipe biologiese filter word 'n nat / droë filter genoem en kan ook 'n ammoniak-toring of druppelfilter genoem word. Met hierdie filters word die bakteriële bed nie in water ondergedomp nie, maar eerder met spuitwater gespuit wat deur die filterbedding beweeg deur middel van swaartekrag. Hierdie filters is wenslik, aangesien dit geneig is om 'n groot oppervlakte moontlik te maak, en gevolglik kan baie bakterieë die filter koloniseer, wat die algehele doeltreffendheid verhoog. In die afgelope jaar is 'borrelkrale' en vloeibare sandfilters aan die akwarium-stokperdjie bekendgestel, wat albei as uiters doeltreffende biologiese filters dien.
Die prognose vir geaffekteerde visse hang af van 'n verskeidenheid faktore, insluitend ammoniakvlakke, duur van die blootstelling en die spesies wat geraak word. In baie gevalle is ammoniak toksisiteit 'n chroniese toestand met hoë morbiditeit en lae sterftes. As die probleem aangespreek en reggestel word voordat vis begin sterf, is die prognose oor die algemeen gunstig.
Die troeteldiervis moet noukeurig gemonitor word vir kliniese verbetering en die water moet op 'n gereelde basis (ten minste elke dag vir 'n week) herproef word om die dalende ammoniakvlakke te dokumenteer en te monitor.