Ek maak ook kennis met die grootste gletser, Vatnajokul. Sover ek ry, sekerlik vir meer as 100km, is die gletser links en die see regs. Ek draai af, op Roete 218, na die swart strande en die rotse waar ŉ kolonie Puffins bly! Sulke vet, wit voëls met die allermooiste gesigte, veral hul snawels. Puffin-voorgeregte, gerookte vleisies, is op party spyskaarte. Dit is sleg!
Al die mooi is nog nie verby nie. Volgende is die blou meer, by Skaftanell, waar groot stukke ys of ysberge na die see dryf. Mens hou regtig nie op foto’s neem nie. Vanaand laai ek verseker my kamera se batterye. M.re gaan die lekkerte voort, wanneer ek na die ooste van Ysland, wat bekend is vir sy Fjorde, reis.
Hulle skape lyk soos groot bolle wol met vier tandestokkies vir bene! Wanneer die wind waai staan hulle woljasse soos spookasem in die lug. Orals sien ek perde en nogmaals perde. Die tipiese Yslandperde is nie so groot soos ons perde nie. Hulle is tog lekker vet en word plaaslik gebruik en ook uitgevoer na Duitsland.
By ŉ fjord stop ek vir ŉ koppie tee en ŉ sny heerlike, Yslandse koek. Hierna reis ek verder na die binneland. Wanneer jy oor die berge is, dink jy jy is in Namakwaland, maar die blomme is tog anders. Dit bly steeds ŉ skouspel van kleur.
Ek is op pad na my Turkye, om Professor Henk Stoker en sy groep, te ontvang. As julle lanklaas in die land was, kom kyk gerus wat hulle in die laaste vyf jaar verrig het.