Indusvallei (illustrasie) - Inligting
Belangrikste sleutelwoorde van die onderstaande artikel: beskawing, vrae, berg, geografie, seisoen, noord/suid, ontwikkeling, oseaan, moeilik, effek, vallei, sterk, reekse, indus, verdeeld, indië, -subkontinent, sentraal, fisies, strek, himilayas, nat, Asië, klimaat, Indië, kom in/uit, wel, rivier, moesson, Indies.
Beide aardrykskunde en klimaat het 'n sterk uitwerking op die ontwikkeling van die beskawing in Indië Fisiese Geografie Moesson Nat seisoen VRAE Klimaat Indië se geografie Indusriviervallei beskawing -Subkontinent strek van Sentraal -Asië tot die Indiese Oseaan, met die noord/suid gedeel deur die Himilayas sowel as die ander bergreekse wat dit moeilik gemaak het om Indië binne te kom/te verlaat.  Die belangrikheid van geografie en klimaat Die eerste Indiese beskawing het ongeveer 4500 jaar gelede in die Indusriviervallei in Noordwes -Indië ontwikkel.  Mohenjo-Daro/Geografie en klimaat Die stad Mohenjo-Daro Mohenjo- Daro Groot stad wat op 'n hoë aarde opgerig is omdat daar baie oorstromings was Geografie Ligging- Daar is 'n gesogte beskawing in die Indusriviervallei , tussen die Indus- en Ghaggar-Hakra-rivier. 
Klimaat - Ons beskawing ervaar meestal 'n halfdroë klimaat as gevolg van ons geografie en ligging. 
Vroegste geskiedenis • Omstreeks 2500 v.C. het die beskawing in die Indusvallei ontstaan ​​aan die oewer van die Indusrivier, in die huidige Pakistan en Wes -Indië.  Die beskawing in die Indusvallei het die meeste van die huidige Pakistan en die Indiese state Gujarat, Rajasthan, Haryana en Punjab beslaan.  Die opkoms van die klassieke Indiese beskawing • Die samesmelting tussen die ouer Indusvallei-beskawing en die Indo-Ariese kultuur het die klassieke Indiese beskawing tot gevolg gehad.  Die Indusvallei -beskawing van antieke Indië was een van die vroegste beskawings in die wêreldgeskiedenis.  Wat ook al die verduideliking is, die briljante prestasies van die Indusvallei -beskawing het plek gemaak vir 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van antieke Indië.  Die Indusvallei -beskawing was moontlik die eerste in die wêreldgeskiedenis wat vervoer op wiele gebruik het.  Herbouing van die Indusvallei -godsdiens is onmoontlik, maar daar is interessante aanduidings van kontinuïteit tussen die godsdiens van hierdie beskawing en die latere godsdienste van antieke Indië.  Die Indusvallei is eietyds met die beskawings van Mesopotamië en Antieke Egipte. 
Aardrykskunde bied uitdagings vir die Indusvallei  Die riviere het elke jaar oorstroom en die grond goed laat boer, maar die vloede het nie elke jaar op dieselfde tyd plaasgevind nie. Weather Die weer in die streek het ook probleme veroorsaak. 
As 'n gebrek aan moesson die einde van die Indusvallei -beskawing beteken het, sê Hodell, "is dit 'n voorbeeld - en daar is ander voorbeelde hiervan - hoe antieke samelewings met die klimaat te kampe gehad het.  Vergelyk met die baie verskillende interpretasies in Possehl, Gregory L. (2002), The Indus Civilization: A Contemporary Perspective, Rowman Altamira, pp.237-245, ISBN 978-0-7591-0172-2, en Michael Staubwasser et al., " Klimaatsverandering by die 4.2 ka BP -beëindiging van die Indusvallei -beskawing en Holocene South Monsoon Variabiliteit, "GRL 30 (2003), 1425. 
Mettertyd het beskawings aangepas by die spesifieke aardrykskunde en klimaat rondom hulle.  Mettertyd het beskawings gevorder tot die punt waar aardrykskunde en klimaat selfs klein en triviale aspekte van die lewe beïnvloed.  Dit is die stad vanuit die oogpunt van die klimaat Klimaatklimaat- Hulle is beskawing ondervind meestal 'n semi-ariede klimaat as gevolg van ons geografie en ligging.  Elke beskawing moet die aardrykskunde en klimaat rondom dit konfronteer.  In hierdie les gaan ons kyk na die verband tussen aardrykskunde, klimaat en beskawing. 
Die Indusvallei -beskawing is een van die groot vroeë beskawings, langs die ou Egipte en die Sumeriese beskawing, as 'n plek waar menslike nedersettings in stede georganiseer is, 'n skryfstelsel uitgevind en 'n gevorderde kultuur ondersteun het.  Meer as 140 ou dorpe en stede wat tot die Indusvallei -beskawing behoort, is langs die pad ontdek.  'n Harpagtige instrument wat op 'n Indus-seël en twee skulpvoorwerpe uit Lothal uitgebeeld word, bevestig dat snaarmusiekinstrumente in die ou Indus Valley Civilization gebruik is.  Die Indusvallei-beskawing bestaan ​​langs die Indusrivier in die huidige Pakistan.  The Indus Valley Civilization (IVC), was 'n antieke beskawing wat floreer langs die onderste Indusrivier en die Ghaggarrivier-Hakra-rivier in wat nou Pakistan en Wes-Indië is vanaf die agt-en-twintigste eeu v.G.J. tot in die agtiende eeu v.G.J. 'N Ander naam vir hierdie beskawing is die Harappan -beskawing van die Indusvallei, met verwysing na die eerste opgegrawe stad Harappa.  Sommige geleerdes voer aan dat 'n versinkte stad, wat verband hou met die Indusvallei -beskawing, aan die kus van Indië, die Dwawka van die Mahabharata was, en dateer uit 7500 v.G.J. of miskien ooit vroeër, maak hulle dit 'n mededinger vir Jerigo (ongeveer 10 000-11 000 v.G.J.) as die oudste stad op aarde (Howe 2002).  Die agteruitgang van die Bronstydperkbeskawings in Egipte, Griekeland en Mesopotamië word toegeskryf aan 'n langdurige droogte wat omstreeks 2000 vC begin het. Nou stel paleoklimatoloë voor dat 'n soortgelyke lot gevolg is deur die raaiselagtige Indus Valley Civilization, op dieselfde tyd.  'n Gesofistikeerde en tegnologies gevorderde stedelike kultuur is duidelik in die Indus Valley Civilization.  Var se werk is uiters belangrik, aangesien dit ook die idee uitdaag dat die Indusvallei-beskawing voor-Ariërs was en dat die Ariërs die Europese gebied binnegedring of gemigreer het. 
Die eerste Indiese beskawing was 4500 jaar gelede in die Indusriviervallei. 2.  Die Indiese beskawing het in die Indusriviervallei begin en versprei deur die Gangesriviervallei, dan deur die Indiese subkontinent. 
Aan die begin van die 4de millennium het boerderygemeenskappe oor die vloedvlakte van die rivier die Indus gestroom, en vanaf die middel van die 4de millennium het prototipulêre nedersettings verskyn wat eienskappe gedeel het wat later in die stede van die Indusvallei sou verskyn: rigiede stadsbeplanning, massiewe baksteenmure en bulmotiewe in hul kuns.  Beplande loodgieters- en rioolstelsels.  Ongeveer 2500 vC, terwyl die Egiptenare piramides bou, het hierdie mense hul eerste stede begin bou. Cities In Mesopotamië was stede 'n warboel van strate wat gelê is sonder om eers te dink.  In die Indusvallei het die bouers van stede egter 'n rooster van strate gevolg.  Die groot aantal beeldjies wat in die Indusvallei gevind is, het sommige geleerdes laat beweer dat die Indus -mense 'n Moedergodin aanbid wat vrugbaarheid simboliseer, 'n algemene gebruik onder landelike Hindoes selfs vandag.  In die stede van die Indusvallei is allerhande artefakte gevind: robbe, geglasuurde krale, erdewerk, goue juweliersware en anatomies gedetailleerde beeldjies in terracotta, brons en speksteen.  Meer as 400 verskillende simbole (sommige sê 600) is teruggevind op die plekke van die stede in die Indusvallei, op robbe, klein tablette of keramiekpotte en op meer as 'n dosyn ander materiale.  Vinnige veranderinge in soorte erdewerk dui op 'n reeks migrasies na die streek, wat moontlik baie ontwrigtend was vir die stede in die Indusvallei.  Daar is eens algemeen gedink dat die stede in die Indusvallei die slagoffers was van aanvalle deur Ariese (Indo-Europese) nomadiese indringers uit Sentraal-Asië.  Nadat c. 1900 vC is al die groot stede in die Indusvallei verlaat.  Al hierdie bewyse dui daarop dat die Indusvallei -godsdiens 'n groot mate van invloed het op die oortuigings en gebruike van die Ariese volke wat hulle gevolg het.  Die ingenieursvaardighede van die Indusvallei -mense was van hoogstaande gehalte.  Sommige robbe in die Indusvallei toon hakekors, wat ook voorkom in Hindoeïsme en sy uitlopers, Boeddhisme en Jainisme.  Soos alle voor-moderne samelewings, sou die landbou die primêre rol in die Indusvallei-ekonomie gespeel het. 
Sommige van diegene wat hierdie hipotese aanvaar, bepleit dat die Indusvallei-kultuur die 'Sarasvati-Sindhu-beskawing' is, en Sindhu is die ou naam van die Indusrivier.  Daar word al lank beweer dat die Indusvallei die tuiste van 'n geletterde beskawing was, maar dit is uitgedaag op taalkundige en argeologiese gronde.  Die Indus -beskawing was voorafgegaan deur die eerste boerderykulture in Suid -Asië, wat ontstaan ​​het in die heuwels van die huidige Balochistan, Pakistan, wes van die Indusvallei.  Die Indusvallei, in die huidige Pakistan en noordwes van Indië, was die tuiste van 'n beskawing wat ook bekend staan ​​as die Harappan -beskawing.  Onder die raaisels van die Indus -beskawing is egter fundamentele vrae, waaronder die bestaansmiddels en die oorsake van die skielike verdwyning wat begin het omstreeks 1900 v.G.J. Gebrek aan inligting het tot onlangs gelei dat baie geleerdes die erfenis van die Indusvallei negatief kontrasteer met wat bekend is oor sy tydgenote, Mesopotamië en antieke Egipte, wat impliseer dat dit meer bygedra het tot menslike ontwikkeling. 
Paleo-omgewings- en geo-argeologiese bewyse uit uitgebreide studies oor die Beasrivier lewer kritiese en aanvullende bewyse vir klimaatsverandering en die menslike ekologie van die laat holoseen in die Bo-Indusvallei.  Die klimaat van die Indusvallei wissel van dié van die droë halfsertgebiede van die provinsies Sindh en Punjab tot die ernstige hoë bergklimaat van Kohistan, Hunza, Gilgit, Ladakh en westelike Tibet.  Die Indusvallei -klimaat het aansienlik koeler en droër geword vanaf ongeveer 1800 vC, gekoppel aan 'n algemene verswakking van die moesson op daardie tydstip.  Daar is 'n noue verband tussen klimaat en plantegroei in die Indusvallei. 
'N Referaat wat klimaatsmodelle en die geskiedenis van watervoorsiening ondersoek en interpreteer, met betrekking tot die Indusvallei -beskawing (insluitend dramatiese veranderinge in neerslag en verskuiwings in die Ravirivier onder die herleiding van ander strome en sytakke).  Artikels wat handel oor streeksklimaat, geologie, riviere, landformasies, omgewingstoestande en die uitwerking wat die omgewing self op die antieke Indusvallei -beskawing gehad het.  Beskryf die geografiese ligging en klimaat van die Indusvallei beskawings.  Kyk na die klimaat, rivierbekken en ander geografiese faktore en hul verband met die moontlike oostelike evolusie van die Indusvallei-beskawing. 
Die geografie van die Indusvallei het die beskawings wat daar ontstaan ​​het, in 'n baie soortgelyke situasie as dié in Egipte en Peru, met ryk landbougrond omring deur hooglande, woestyn en oseaan.  Die Indus Valley Civilization (IVC), of Harappan Civilization, was 'n Bronstydse beskawing (3300-1300 BCE volwasse tydperk 2600-1900 BCE) hoofsaaklik in die noordwestelike streke van Suid-Asië, wat strek van wat vandag noordoos van Afghanistan is tot Pakistan en noordwes van Indië.  Die Indus Valley Civilization word ook die Harappaanse beskawing genoem na Harappa, die eerste van die terreine wat in die 1920's opgegrawe is, in die destydse Punjab -provinsie van Brits -Indië.  Die volwasse fase van die Harappaanse beskawing het geduur vanaf ongeveer. 2600 tot 1900 v.C. Met die insluiting van die voorganger- en opvolgkulture - onderskeidelik Vroeë Harappan en Laat Harappan - kan die hele Indusvallei -beskawing van die 33ste tot die 14de eeu v.G.J. Dit is deel van die Indus Valley Tradition, wat ook die besetting voor die Harappan van Mehrgarh, die vroegste boerdery van die Indusvallei, insluit.  Die Indusvallei-beskawing word deur sommige ook die "Sarasvati-kultuur", die "Sarasvati-beskawing", die "Indus-Sarasvati-beskawing" of die "Sindhu-Saraswati-beskawing" genoem, soos die Ghaggar-Hakra-rivier geïdentifiseer word deur sommige met die mitologiese Sarasvati -rivier, wat daarop dui dat die Indusvallei -beskawing die Vediese beskawing was soos dit deur tradisionele Hindoe -oortuigings waargeneem word. 
'N Indusvallei -terrein is gevind op die Oxusrivier by Shortughai in die noorde van Afghanistan, in die Gomalriviervallei in die noordweste van Pakistan, by Manda, Jammu aan die Beasrivier naby Jammu, Indië, en by Alamgirpur aan die Hindonrivier, slegs 28 km van Delhi.  Indusvallei -terreine is die meeste gevind op riviere, maar ook op die ou seekus, byvoorbeeld, Balakot, en op eilande, byvoorbeeld, Dholavira. 
Buiteposte van die Indusvallei beskawing is opgegrawe so ver wes as Sutkagan Dor in die Pakistaanse Balochistan, so ver noord as by Shortugai aan die Amu Darya (die ou naam van die rivier was Oxus) in die huidige Afghanistan, so ver oos as in Alamgirpur, Uttar Pradesh, Indië en so ver suid as by Malwan, in die hedendaagse Surat, Gujarat, Indië.  Die Indus Valley Civilization (IVC) omvat 'n groot deel van Pakistan, Wes -Indië en Noordoos -Afghanistan, wat strek van Pakistanse Balochistan in die weste tot Uttar Pradesh in die ooste, noordoostelike Afghanistan in die noorde en Maharashtra in die suide.  In 2001 het argeoloë wat die oorskot bestudeer het van twee mans uit Mehrgarh, Pakistan, ontdek dat die mense van die Indusvallei-beskawing, uit die vroeë Harappan-tydperke, kennis gehad het van die voortandheelkunde.  Steatitiese seëls het beelde van diere, mense (miskien gode) en ander soorte inskripsies, insluitend die nog onontcijferde skryfstelsel van die Indus Valley Civilization.  'n Gesofistikeerde en tegnologies gevorderde stedelike kultuur is duidelik in die Indus Valley Civilization, wat hulle die eerste stedelike sentrum in die streek maak.  Die Indusvallei -beskawing is vernoem na die Indusvallei, waar die eerste oorskot gevind is.  Geskiedkundiges soos Heinrich Zimmer en Thomas McEvilley glo dat daar 'n verband is tussen die eerste Jain Tirthankara Rishabhanatha en die Indusvallei -beskawing.  Volgens Shereen Ratnagar het die woestyngebied Ghaggar-Hakra meer oorblywende terreine as die alluvium van die Indusvallei, aangesien die woestyngebied Ghaggar-Hakra sedert die einde van die Indusvallei-beskawing onaangeraak gelaat is deur nedersettings en landbou.  Die Indus Valley Civilization -terrein is deur byna 10 voet water getref toe die Sutlej Yamuna -skakelkanaal oorloop.  Toilette wat water gebruik het, is in die Indus Valley Civilization gebruik. 
In Indië het die Harappa -beskawing in die Indusriviervallei ontwikkel.  ROCKY HORROR PICTURE SHOW BREAK Vroeë beskawing -Groot beskawing het ontstaan ​​in die Indusriviervallei ca. 2500 vC vernoem die Harappaanse beskawing na die stad Harappa. 
Studies oor tandemalje van individue wat by Harappa begrawe is, dui daarop dat sommige inwoners van buite die Indusvallei na die stad gemigreer het.  Volgens Rao is Hakra Ware gevind in Bhirrana, en is voor Harappan, wat dateer uit die 8ste-7de millennium vC. Hakra Ware-kultuur is 'n materiële kultuur wat gepaard gaan met die vroeë Harappan Ravi-fase-kultuur (3300-2800 v.C.) van die Indusvallei.  Gedurende 4300-3200 vC van die chalkolitiese tydperk (kopertydperk) toon die Indus Valley Civilization-gebied keramiek ooreenkomste met die suide van Turkmenistan en Noord-Iran, wat aansienlike mobiliteit en handel aandui.  Edakkal -grotte in die Wayanad -distrik in Kerala bevat tekeninge wat strek oor periodes van so vroeg as 5000 BCE tot 1000 BCE. Die jongste groep skilderye was in die nuus vir 'n moontlike verbinding met die Indus Valley Civilization.  Volgens Parpola migreer die kultuur na die Indusvallei en word die Indus Valley Civilization.  Dholavira, een van die grootste stede van die Indus Valley Civilization.  Die stede van die Indusvallei-beskawing het 'sosiale hiërargieë, hul skryfstelsel, hul groot beplande stede en hul handelsverkeer oor lang afstande' vir die argeoloë as 'n volwaardige 'beskawing'.  Verskeie periodisasies word gebruik vir die periodisering van die IVC. Die mees gebruikte klassifiseer die Indusvallei -beskawing in die vroeë, volwasse en laat Harappan -fase.  'n Alternatiewe benadering deur Shaffer verdeel die breër Indusvallei-tradisie in vier tydperke, die pre-Harappan "Early Food Producing Era", en die regionaliserings-, integrasie- en lokaliseringsperiodes, wat ongeveer ooreenstem met die Early Harappan, Mature Harappan, en Laat Harappan -fases. 
Yama Dixit, 'n paleoklimatoloog aan die Universiteit van Cambridge, UK, en haar kollegas het sedimente ondersoek van Kotla Dahar, 'n ou meer naby die noordoostelike rand van die Indusvallei -gebied in Haryana, Indië, wat steeds seisoenaal oorstroom.  Die godsdiens- en oortuigingsisteem van die Indusvallei -mense het aansienlike aandag geniet, veral uit die siening van die identifisering van voorlopers van gode en godsdienstige gebruike van Indiese godsdienste wat later in die gebied ontwikkel het.  Elders in die Indusvallei praat die inwoners Indo-Europese tale en is hulle Moslems, wat weerspieël herhaaldelike invalle van mense wat die Indiese subkontinent uit die weste oor etlike millennia binnegekom het.  Die funksie van die vroulike beeldjies in die lewe van die Indusvallei -mense bly egter onduidelik, en Possehl beskou die bewyse vir Marshall se hipotese nie as 'vreeslik robuust' nie.  Volgens Jean-Francois Jarrige het die boerdery 'n onafhanklike oorsprong by Mehrgarh gehad, ondanks die ooreenkomste wat hy opgemerk het tussen Neolitiese terreine uit die ooste van Mesopotamië en die westelike Indusvallei, wat 'n 'kulturele kontinuum' tussen die terreine is.  Terwyl die Indusvallei -beskawing oor die algemeen as 'n geletterde samelewing gekenmerk word op grond van hierdie inskripsies, is hierdie beskrywing uitgedaag deur Farmer, Sproat en Witzel (2004) wat beweer dat die Indus -stelsel nie taal kodeer nie, maar in plaas daarvan soortgelyk aan 'n verskeidenheid nie-linguistiese tekensisteme wat op groot skaal in die Nabye Ooste en ander samelewings gebruik word, om gesinne, geslagte, gode en godsdienstige konsepte te simboliseer.  David Gordon White noem drie ander hoofstroom geleerdes wat "nadruklik getoon het" dat Vediese godsdiens gedeeltelik afkomstig is van die Indus Valley -beskawings.  Sy boek, Vedic Glossary on Indus Seals, voer aan dat Grieks ontstaan ​​het uit die ou Brahmi, wat oorspronklik ontwikkel is uit die Indus Valley-skrif.  Een Indusvallei -seël toon 'n sitfiguur met 'n horingshoofdoek, moontlik trisefaal en moontlik ithyfallies, omring deur diere.  Baie robbe in die Indusvallei wys diere, waarvan sommige hulle in optogte laat dra, terwyl ander chimere skeppings toon.  Die Indusvallei -beskawing het nie skielik verdwyn nie, en baie elemente van die Indus -beskawing verskyn in latere kulture.  Die Bronstydperk en stedelike samelewings van die Indusvallei is iets van 'n afwyking, omdat argeoloë min aanduidings gevind het van plaaslike verdediging en streeksoorlogsvoering.  "Daar word algemeen aanvaar dat die meeste handel tussen die Indusvallei (antieke Meluhha?) En westelike bure die Persiese Golf verloop eerder as oor land. Kuns van die Bronstydperk: Suidoos -Iran, Wes -Sentraal -Asië en die Indusvallei.  Volgens Giosan et al. (2012) het die stadige migrasie suidwaarts van die moesson oor Asië aanvanklik die dorpe van die Indusvallei laat ontwikkel deur die vloede van die Indus en sy sytakke te tem.  Behalwe vir die bergagtige deel van Pakistan, lê die Indusvallei in die droogste deel van die subkontinent.  McElreavy & Quintana-Murci (2005) merk op dat "beide die frekwensieverspreiding en die beraamde uitbreidingstyd (
7 000 YBP) van hierdie afstamming dui daarop dat die verspreiding daarvan in die Indusvallei verband hou met die uitbreiding van plaaslike boerderygroepe gedurende die Neolitiese tydperk. " Daar word vermoed dat die proto-Elamo-Dravidiaanse taal, waarskynlik uit die Elam-provinsie in die suidweste van Iran, het ooswaarts versprei met die beweging van boere na die Indusvallei en die Indiese subkontinent. "  Alhoewel daar geen onweerlegbare bewys is dat dit inderdaad die geval was nie, maak die verspreiding van artefakte van die Indus-tipe op die Oman-skiereiland, op Bahrein en in die suide van Mesopotamië dit aanneemlik dat 'n reeks maritieme stadia die Indusvallei en die Golf verbind streek. " In die tagtigerjare is belangrike argeologiese ontdekkings by Ras al-Jinz (Oman) gemaak, wat maritieme verbande tussen die Indusvallei en die Arabiese skiereiland aantoon.  In 2600 vC was die Indusvallei groen, beboste en  Hierdie migrasie het sy oorsprong in wat histories Elam in die suidweste van Iran na die Indusvallei genoem is, en het moontlik verband gehou met die verspreiding van Dravidiaanse tale uit die suidweste van Iran (Quintan-Murci et al., 2001). "  Noordwestewinde vee in die winter deur die boonste Indusvallei en bring 100 tot 200 mm reënval-van kardinale belang vir die suksesvolle verbouing van koring en gars.  Hy voer aan dat Babiloniese en Egiptiese wiskunde die Indusvallei skuld. 
Die Indusvallei -beskawing was 'n antieke beskawing in die huidige Pakistan en noordweste van Indië, op die vrugbare vloedvlakte van die Indus.  Die Indus Valley Civilization (IVC) was 'n beskawing uit die Bronstydperk BCE volwasse tydperk BCE) wat in die noordweste van die Indiër geleë was, bestaande uit wat tans hoofsaaklik Pakistan en noordwes van Indië is Lêer: CiviltàValleIndoMappa.  Die totale geografiese gebied wat beslaan word deur terreine wat verband hou met die Indusvallei -beskawing, is meer as 680 000 vierkante kilometer groot en bevat die grootste deel van die moderne Pakistan en dele van Wes -Indië en Noord -Afghanistan.  Die beskawing van die Indusvallei was tot 1921 heeltemal onbekend, toe opgrawings in wat in Pakistan sou word, die stede Harappa en Mohenjo Daro onthul het (hier getoon).  INDUS VALLEY CIVILISATION Die Indusvallei-beskawing, ook bekend as die Harappa-kultuur, was die vroegste stedelike samelewing op staatsvlak in Suid-Asië (2600-1900 v.C.) en was saam met staatsvlakgenootskappe in Egipte en Mesopotamië.  Die beskawing in die Indusvallei was in wese 'n stadskultuur wat onderhou is deur oortollige landbouprodukte en uitgebreide handel, wat handel dryf met Sumer in die suide van Mesopotamië in die hedendaagse Irak.  'n Oorvloed artefakte is by Harappa gevind-soveel so dat die naam van die stad gelykgestel is aan die Indusvallei-beskawing (Harappan-kultuur) wat dit verteenwoordig.  Indusvallei beskawing (ook bekend as Harappan -kultuur) verskyn omstreeks 2500 v.C. langs die Indusriviervallei in Punjab en Sindh. 
Indringers uit Sentraal- en Wes -Asië word deur sommige historici beskou as 'vernietigers' van die Indusvallei -beskawing, maar hierdie siening is oop vir herinterpretasie.  Vanweë die groot omvang daarvan word die term "Groter Indusvallei" deur die meeste geleerdes aanvaar dat dit die gebiede rondom die Indusrivier verteenwoordig, wat terreine van hierdie beskawing insluit. 
Daar is nou bewyse dat hierdie streek onderhewig was aan klimaatsverandering gedurende die tydperk toe die Indus-beskawing op sy hoogtepunt was (ongeveer 2500-1900 vC).  Twee groot klimaatstelsels oorheers die groter Indusvallei.  Nedersettings van die beskawing van die Indusvallei in die moderne Pakistan, Indië en Afghanistan.  Die latere Vedas en ander Sanskritiese bronne, soos die Puranas (letterlik "ou geskrifte"-'n ensiklopediese versameling Hindoe-legendes, mites en genealogie) dui op 'n oostelike beweging van die Indusvallei na die Gangesvallei ( genaamd Ganga in Asië) en suidwaarts ten minste tot by die Vindhya -reeks, in Sentraal -Indië.  Teen 2600 v.C. 'n volledig ontwikkelde Indus -skrif is dwarsdeur die Indusvallei gebruik in 'n gebied wat twee keer so groot was as die ou Mesopotamië of Egipte.  Dit het sy basis in vroeë geskrewe simbole wat dateer uit die Ravi-fase (3500-3300 v.C.) op die terrein van Harappa en op ongeveer dieselfde tyd van ander plekke in die groter Indusvallei.  Terwyl die oorsprong en agteruitgang van spesifieke Indus -terreine effens van gebied tot gebied verskil, het opgrawings op die terrein van Harappa tussen 1986 en 2001 meer as 120 radiokoolstofdatums verskaf wat gebruik kan word om die chronologie van hierdie groot stedelike gebied te definieer sentrum en omliggende streke van die noordelike Indusvallei. 
Die groot eiland Kutch, die skiereiland Saurasthra en die kusvlaktes van Noord- en Suid -Gujarat verteenwoordig verskillende geografiese streke, maar word gewoonlik as deel van die groter Indusvallei -gebied opgeneem.  Alle huishoudelike en openbare argitektuur in die Indusvallei en aangrensende streke gebruik stene met dieselfde streng verhouding.  Hierdie land in die Indusvallei getuig ook van die heerskappy deur die Somara -dinastie, byna 200 jaar lank, Samma -heersers vir byna 100 jaar.  Die waterpaaie van die Indusvallei het 'n uitstekende bron vir handel en handel in die geskiedenis van Indië gelewer.  Die Guptas het los beheer oor die boonste Indusvallei behou. 
"Klimaatsverandering het gelei tot die ineenstorting van die ou Indus -beskawing, vind studie."  Datum: 28 Mei 2012 Bron: Woods Hole Oceanographic Institution Summary: 'n Nuwe studie wat die nuutste argeologiese bewyse kombineer met die nuutste geowetenskapstegnologieë, bewys dat klimaatsverandering 'n belangrike bestanddeel was in die ineenstorting van die groot Indus of Harappan beskawing byna 4000 jaar gelede. 
Die Indus- en Gangesrivier skep 'n vrugbare vlakte.  Suid -Asië (moderne Indië, Pakistan en Bangladesj) word geskei van die res van Asië deur hoë berge (Himalaya, die Hindoe Kush).  Net onder die berge is twee groot vlaktes wat die Ganges- en Indus -riviere bevat.  Hierdie hoë berge het die inheemse bevolking die veiligheid van indringers gegee.  Hierdie stelsels kan teenstrydig wees met enige stedelike dreineringstelsel wat voor die 19de eeu gebou is.  Die eenvormigheid in die beplanning en konstruksie van die stede dui daarop dat die Indus -mense 'n sterk sentrale regering ontwikkel het.  Hierdie ou Indus -riool- en afvoerstelsels was ver voor alles wat in hedendaagse stedelike gebiede in die Midde -Ooste gevind is. 
Geografiese ligging • Die Indus- en Gangesrivier was die belangrikste riviere in die Indiese subkontinent.  'n Uitgebreide kanaalnetwerk wat vir besproeiing gebruik word, is in die omgewing van die stad Lothal, naby die kus van Wes -Indië, ontdek en dit is byna seker, gegewe die groot oorstromings wat die Indusrivier kan veroorsaak, wat ander stede sou uitgebreide waterbeheerstelsels gehad het.  Die groot Indus -rivierstelsel maak 'n ryk landboulandskap nat.  Hierdie kultuur het eens meer as 1 miljoen vierkante kilometer oor die vlaktes van die Indusrivier van die Arabiese See tot by die Ganges gestrek, en het op sy hoogtepunt 10 persent van die wêreldbevolking uitgemaak.  In die vroeëre fases van hul kultuur het die Indus -mense hul dooies later begrawe, hulle het hulle ook veras en die as in ureure begrawe.  Dit dui daarop dat oorlogvoering nie algemeen was nie.  Omdat die huise meestal soos mekaar was, meen geleerdes dat die Indus -kultuur nie groot verskille tussen sosiale klasse gehad het nie.  Hierdie migrante het sterk bande met Sentraal -Asië gehad, en hulle was waarskynlik groepe Ariese veewagters wat oor 'n lang tydperk die Indus -gebied binnegekom het, eerder as 'n enkele militante verowering.  Die Indusvlakte word omring deur hoë berge, woestyn en oseaan, en in daardie tyd was daar digte woude en moerasse in die ooste.  Die gevorderde argitektuur en konstruksietegnieke van die Indus -stede word getoon deur hul indrukwekkende werwe, graanskure, pakhuise, baksteenplatforms en massiewe beskermingsmure.  'n Belangrike kenmerk van Indus -stede was 'n groot ommuurde vesting, en dit is moontlik dat daar 'n soort heersende groepe gewoon het, geskei van die res van die bevolking.  Die meeste bote was waarskynlik riviervaartuie, klein bootjies met 'n plat bodem, miskien met 'n seil, soortgelyk aan dié wat vandag die Indusrivier vaar.  As veewagters het hulle die digte en kanale waarop die landboulewe van die Indus -mense afhang, vernietig of verwaarloos.  Die gebrek aan wapens hang bloot daarvan af dat daar glad nie elite -goedere in Indus -grafte gevind is nie.  Baie van die (nog) onontcijferbare Indus -tekste was op klei -seëls op handelsgoedere. 
Seël: Harappan -seël is gevind in die Tigris Eurphrates -streek naby Sumeriese terreine, wat daarop dui dat hierdie vroeë beskawings waarskynlik goedere verhandel het.  "Die Harappans was 'n ondernemende volk wat voordeel trek uit 'n venster van geleenthede - 'n soort" Gouelokkies -beskawing ", het Giosan gesê.  Indië se Goue Eeu - Gupta Gedurende hierdie tyd het die Indiërs beduidende bydraes tot die wêreld gelewer beskawings in die gebied van
wiskunde- konsep van nul
mediese vooruitgang- stel bene
sterrekunde- konsep van die aarde as rond
literatuur.  Die belangrikste element van die Indiese beskawing om die ontwikkeling van die beskawing te beïnvloed, was die rivierstelsel van die subkontinent.  Nou het Giosan en sy kollegas die landskap van die vlakte en riviere gerekonstrueer waar hierdie lank vergete beskawing ontwikkel het.  Hierdie riviere wat op moesson gebaseer is, het te min water gehou en gedroog, wat dit ongunstig maak vir die beskawing.  Die riviere was so noodsaaklik vir die sukses van Mohenjo-daro en Harappa dat die beskawing agteruitgegaan het toe sommige dele van die stelsel opgedroog het.  Die beskawing het ongeveer 5 200 jaar gelede ontwikkel en tussen 3 900 en 3 000 jaar gelede stadig ontbind - bevolkings het grootliks stede verlaat en na die ooste getrek.  Die beskawing is bekend vir sy groot en goed beplande stede. 
Hulle was een van die eerstes wat 'n stelsel van eenvormige gewigte en afmetings ontwikkel het, hoewel die werklike gewigte, soos in ander beskawings van die tyd, nie eenvormig was van stad tot stad nie.  Monsoon het mettertyd verswak, wat die landbou en beskawing in staat gestel het om bykans 2 000 jaar langs die oewers te stroom.  Hierdie toenemende reën het omstreeks 5000 vC begin, ongeveer 3000 jaar voordat ons met ons beskawing begin het. 
Die kerngebiede van die beskawing het duidelik 'n katastrofiese agteruitgang van die bevolking beleef.  Daar is bewyse dat die Dravidiese beskawing agteruitgegaan het as gevolg van ontbossing omdat meer grond vir aanplanting skoongemaak is.  Konstruksie en stadsuitleg - Ons wonderlike beskawing bestaan ​​uit meestal bakstene, regs onder getoon.  Vir 'n historikus se oogpunt is die frustrerendste van hierdie beskawing dat die skrif nie ontsyfer is nie. 
Argeologiese bewyse dui daarop dat die rivier, wat in die woestyn verdwyn langs die droë loop van die Hakra -vallei, gedurende Harappan -tye die tuiste was van intensiewe vestiging.  Mauryan Empire- Asoka • Chandragupta verkry mag in die Gangesvallei en verower dan Noord-Indië. • Sy seun en kleinseun het later 'n groot deel van die Deccan -gebied in die suide by die ryk gevoeg. • Chandragupta het spesiaal opgeleide vrouekrygers laat bewaak oor sy paleis. • Chandragupta se kleinseun, Asoka, is die mees geëerde keiser. 
Ou geografie van Indië en die klimaat van oorsprong van hindoeïsme en boeddh ... Slideshare gebruik koekies om funksionaliteit en prestasie te verbeter en om relevante advertensies aan u te verskaf.  Aardrykskunde van China Hoe het aardrykskunde en klimaat die vroeë ontwikkeling van Chinese beïnvloed. 
Aardrykskunde - Ons land is op 'n Pleistoseen -rif op die vloedvlakte van die Nylrivier.  Aardrykskunde: Himalajas (noord) het dit vir immigrante en indringers moeilik gemaak om Indië per land binne te gaan.  Aardrykskunde sal altyd beïnvloed hoe mense ekonomies, kultureel en polities ontwikkel.  Die isolasie wat deur die aardrykskunde gestel is, het die stede in staat gestel om op infrastruktuur en tegnologie te fokus. 
Verdwyning • Omstreeks 1700 vC het die Harappaanse beskawing spoorloos verdwyn. • Orde is vervang met slordige werk en stede het agteruitgegaan. Sommiges het bespiegel dat die langhout van die woude (brandstof), vulkaniese uitbarstings of selfs 'n verwoestende aardbewing hul agteruitgang kon help. 
Sommige moderne geleerdes stel langtermynveranderinge in die klimaat voor. 
Die nabyheid van die Kotla Dahar -rekord aan die gebied wat deur Indus -bevolkings beset word, toon dat die klimaat formeel as 'n bydraende parameter in die proses van Indus deurbanization beskou moet word, ten minste in die konteks van die vlaktes van Noordwes -Indië.  Die ou Indus -rioolstelsels wat in stede in die hele Indus -ryk ontwikkel en gebruik is, was baie meer gevorderd as wat in hedendaagse stedelike gebiede in die Midde -Ooste gevind is en selfs doeltreffender as in sommige gebiede van die moderne Indië en Pakistan vandag.  'n Totaal van 1022 stede en nedersettings is teen 2008 gevind, hoofsaaklik in die algemene gebied van die Indus- en Ghaggar-Hakra-riviere, en hul sytakke waarvan 406 plekke in Pakistan is en 616 plekke in Indië, waarvan 96 opgegrawe. 
Volgens die ooreenkoms word die vloei van die drie westelike riviere van die Indus-bekken-die Indus, Jhelum en Chenab (behalwe 'n klein hoeveelheid wat in die staat Jammu en Kashmir gebruik word)-aan Pakistan toegedeel, terwyl die vloei van die drie oostelike riviere-die Ravi, Beas en Sutlej-is uitsluitlik vir Indië gereserveer. 
Mehrgarh is 'n neolitiese (7000 vC tot ongeveer 2500 vC) wes van die Indus -riviervallei, naby die hoofstad van die Kachi -distrik in Pakistan, op die Kacchi -vlakte van Balochistan, naby die Bolanpas.  Gallego Romero et al. (2011) let op dat "die vroegste bewyse van beeste in Suid -Asië van die Indus -riviervallei van Mehrgarh afkomstig is en dateer uit 7000 YBP."  Inwoners van die ou Indusriviervallei het nuwe tegnieke ontwikkel in handwerk (karneoolprodukte, seëlsnywerk) en metallurgie (koper, brons, lood en tin). 
Dit het floreer langs 'n stelsel van meerjarige riviere wat in die moesson gevoer is in die wasbakke van die Ghaggar-Hakra-rivier in die noordweste van Indië, en die Indus-rivier wat deur die lengte van Pakistan vloei.  Die geskil wat so ontstaan ​​en 'n paar jaar lank voortduur, is opgelos deur bemiddeling van die Wêreldbank deur 'n verdrag tussen Pakistan en Indië (1960), bekend as die Indus Waters -verdrag.  Te oordeel na die verspreiding van die artefakte van die Indus -beskawing, het die handelsnetwerke ekonomies 'n groot gebied geïntegreer, waaronder gedeeltes van Afghanistan, die kusstreke van Persië, Noord- en Sentraal -Indië en Mesopotamië.  Dit is bekend dat die gebied waarin die waters van die rivier ontstaan ​​het, geologies aktief is, en daar is bewyse van groot tektoniese gebeurtenisse ten tyde van die ineenstorting van die Indus -beskawing.  Die mense van die Indus -beskawing het groot akkuraatheid bereik in die meting van lengte, massa en tyd.  In 2001 het argeoloë wat die oorskot bestudeer het van twee mans uit Mehrgarh, Pakistan, die skrikwekkende ontdekking gemaak dat die mense van die Indus -beskawing, selfs uit die vroeë Harappan -periodes, kennis gehad het van medisyne en tandheelkunde.  Dit is bekend dat mense uit die Indus -beskawing reënval oes, 'n kragtige tegnologie wat deur die klassieke Indiese beskawing tot stand gebring is, maar in die twintigste eeu byna vergete was.  In plaas daarvan om kanale te bou, het mense van die Indus-beskawing moontlik waterafleidingsskemas gebou, wat, net soos terraslandbou, deur generasies kleinskaalse arbeidsbeleggings uitgewerk kan word.  Daar moet onthou word dat mense uit die Indus-beskawing, soos alle mense in Suid-Asië, hul lewens rondom die moesson gebou het, 'n weerpatroon waarin die grootste deel van 'n jaar se reënval in 'n periode van vier maande voorkom.  Die mense van die Indus -beskawing het hul dieet aangevul met jag.  Ons moet nie net sekere aspekte van die Vediese Indië volledig hersien nie, maar ook die hele verhouding tussen die Indus-beskawing en die Vediese kultuur. " het in hierdie gebied na vore gekom. (Dit word pre-Harappan genoem omdat oorblyfsels van hierdie wydverspreide kultuur in die vroeë lae van die Indus-beskawingstede voorkom.)  "Versterkte somermonson en die verstedeliking van die Indus-beskawing in Noordwes-Indië". [ 7] Die Indus -beskawing het gegroei uit die tegnologiese basis van hierdie kultuur, sowel as die geografiese uitbreiding daarvan na die alluviale vlaktes van die huidige provinsies Sindh en Punjab in die hedendaagse Pakistan.  Daar is aansienlike fisiografiese en historiese bewyse om te bewys dat sedert die aanbreek van die beskawing-ten minste sedert die dae van die Indus-beskawing, ongeveer 4 500 jaar gelede-het die Indus, van die suidelike Punjab-provinsie na die see, sy koers verander.  Petrie sê dat "ons voer aan dat ons bewyse het vir die gebruik van gierst, rys en tropiese polse in die voorstedelike en stedelike fases van die Indus-beskawing eerder as om gedwing te word om bestaanspraktyke te verskerp of te diversifiseer in reaksie op klimaatsverandering.  Die Indus Civilization bied dus 'n unieke geleentheid om te verstaan ​​hoe 'n antieke samelewing verskillende en uiteenlopende ekologieë hanteer en verander in die fundamentele en onderliggende omgewingsparameters.  Die Indus -beskawing is een van die vroegste beskawings ter wêreld, kontemporêr tot die groot Rykstye van die Bronstydperk van Mesopotamië en antieke Egipte.  'n Nuwe studie oor die menslike skeletoorblyfsels uit die ou Indus-stad Harappa lewer bewys dat geweld tussen mense en aansteeklike siektes 'n rol gespeel het in die afsterwe van die Indus, of die Harappan-beskawing.  By 'n onlangs ontdekte Indus -beskawingsstad in die weste van Indië, het argeoloë 'n reeks massiewe reservoirs ontdek, wat uit soliede rots gekap is en bedoel is om reën te versamel, wat in die droë seisoen in die stad se behoeftes sou kon voorsien.  Alhoewel sommige huise groter was as ander, was die Indus -beskawingstede merkwaardig vanweë hul skynbare egalitarisme. Daar was nedersettings van die Indus -beskawing wat so ver suid as Mumbai (Bombay), so ver oos as Delhi, so wes as die Iraanse grens en so ver noord as die Himalajas versprei het.  'n Nuwe artikel in die Februarie-uitgawe van Current Anthropology ondersoek die dinamika van aanpassing en veerkragtigheid in die lig van 'n uiteenlopende en gevarieerde omgewingskonteks, met behulp van die gevallestudie van die Indus Civilization van Suid-Asië (ongeveer 3000-1300 vC).  Om hierdie rede word erken dat die Indus -beskawing die eerste is wat stedelike beplanning ontwikkel het.  Die landbou van die Indus -beskawing moes tog baie produktief gewees het; dit was in staat om oorskotte te genereer wat genoeg was om tienduisende stedelike inwoners wat nie hoofsaaklik met landbou besig was nie, te ondersteun.  Dit lyk asof die Indus -beskawing die hidrouliese despotisme -hipotese van die oorsprong van die stedelike beskawing en die staat weerspreek.  Die Indus -beskawing bereik 'n hoogtepunt omstreeks 2500 v.G.J. in die westelike deel van Suid -Asië.  Die inheemse naam van die Indus-beskawing kan behoue ​​bly in die Sumeriese Me-lah-ha, wat Asko Parpola, redakteur van die Indus script corpus, identifiseer met die Dravidiaanse Met-akam "hoë woning/land" (Proto-Dravidian ).  Die Indus Civilization het ontwikkel in 'n spesifieke omgewingskonteks, waar die winter- en somerreënvalstelsels oorvleuel.  Verrassend genoeg bied die argeologiese verslag van die Indus-beskawing feitlik geen bewyse van leërs, konings, slawe, sosiale konflik, gevangenisse en ander dikwels negatiewe eienskappe wat ons tradisioneel met die vroeë beskawing verbind nie, alhoewel dit bloot te wyte is aan die blote volledigheid van die ineenstorting en daaropvolgende verdwyning.  Konvergerende globale en plaaslike tendense in die datastelle versterk argumente vir die gevolge van die klimatiese dinamika in die herskikking van nedersettings in die Indus -beskawing tydens latere stadiums van besetting.  In die vroeë Holoseen was die Indus -beskawing naby Kotla Dahar, 'n diep meer, wat gereelde en konsekwente reëninvoer impliseer om verdamping te vergoed, wat gegewe die ligging daarvan, hoofsaaklik moessonagtig sou gewees het.  Op sy hoogtepunt het die Indus -beskawing moontlik 'n bevolking van meer as vyf miljoen gehad.  Vir al sy prestasies word die Indus -beskawing nog steeds swak verstaan.  Dit is baie moeilik om hierdie hipotese te vier met wat bekend is oor die Indus -beskawing.  Na die ineenstorting van die ineenstorting van die Indus -beskawing, het streekskulture ontstaan, wat in verskillende mate die invloed van die Indus -beskawing toon. 
Die laaste stadiums van die vroeë Harappan -periode word gekenmerk deur die bou van groot ommuurde nedersettings, die uitbreiding van handelsnetwerke en die toenemende integrasie van streeksgemeenskappe in 'n 'relatief eenvormige' materiële kultuur ten opsigte van pottebakkery, ornamente en seëls. met Indus -skrif, wat lei tot die oorgang na die Mature Harappan -fase.  'n Aantal seëls met Indus -skrif is ook op Mesopotamiese terreine gevind.  Op 'n paar plekke in Mesopotamië is vierkantige Indus-robbe van afgejaagde steatiet gevind.  Tussen 400 en soveel as 600 verskillende Indus -simbole is gevind op seëls, klein tablette, keramiekpotte en meer as 'n dosyn ander materiale, insluitend 'n 'bord' wat blykbaar eens oor die hek van die binneste sitadel van die Indus stad Dholavira.  Ander stede wat gedurende die stedelike tydperk ontstaan ​​het, sluit in Mohenjo-daro in die onderste Indus, Dholavira in die suide aan die westelike rand van die skiereiland Indië, in Kutch, Ganweriwala in Cholistan en 'n vyfde stad, Rakhigarhi, aan die Ghaggar-Hakra .  ... noord, die wasbakke van die riviere Indus en Ganges (Ganga) (die Indo-Gangetiese vlakte) en, in die suide, die blok Archean-gesteentes wat die Deccan-plato-gebied vorm.  Nadat die Indus uit hierdie hoogland gekom het, vloei die Indus as 'n vinnige bergstroom tussen die Swatrivier- en Hazara -gebiede in die provinsie Khyber Pakhtunkhwa totdat dit die reservoir van die Tarbeladam bereik.  Deur 240 myl in dieselfde rigting in die Pakistaanse gebiede van die Kasjmir-streek te ry, word die Indus verenig deur sy noemenswaardige sytak, die Shyokrivier aan die regteroewer.  Daar is vissersbote op die onderste Indus, en die boonste dele van riviere en kanale bo die eerste spoorwegoorgang word nou gebruik vir die drywende hout van die voetheuwels van die Kasjmir -streek.  In die bergstreek is die belangrikste waterweë wes van die Indus die Swat -kanale, wat uit die Swatrivier, 'n sytak van die Kābulrivier, vloei.  Die Kābul -rivier sluit aan by die Indus net bokant Attock, waar die Indus op 'n hoogte van 600 meter vloei en deur die eerste brug wat spoor en pad vervoer word, oorgesteek word.  Sedimentbydraes van hierdie riviere wat met gletsers gevoer is, het minstens 10 000 jaar gelede gestop, lank voor die ontwikkeling van die Indus-beskawing.  In die Sindh -provinsie aan die laer Indus heers woestyntoestande 15 tot 40 km van die rivier af, en die gebied word oorheers deur sand en swak grasbedekking.  'n Vroeë en invloedryke werk in die omgewing wat die neiging stel vir Hindoe -interpretasies van argeologiese bewyse van die Harappan -terreine was die van John Marshall, wat in 1931 die volgende as prominente kenmerke van die Indus -godsdiens geïdentifiseer het: 'n Groot Manlike God en 'n Moedergodin vergoddeliking of verering van diere en plante simboliese voorstelling van die fallus (linga) en vulva (yoni) en die gebruik van bad en water in godsdienstige praktyk.  As gevolg van die geringe bewyse, wat oop is vir uiteenlopende interpretasies, en die feit dat die Indus -skrif onontcijferd bly, is die gevolgtrekkings deels spekulatief en grotendeels gebaseer op 'n terugskouende siening vanuit 'n veel later Hindoe -perspektief. 
Daar is 'n paar betwiste bewyse wat dui op 'n ander groot rivier, wat nou lank opgedroog het, parallel en oos van die Indus loop.  Met behulp van U-Pb-datering van sirkonsandkorrels het hulle gevind dat sedimente tipies van die riviere Beas, Sutlej en Yamuna (Himalaja-sytakke van die Indus) in die voormalige Ghaggar-Hakra-kanale voorkom.  Selfs vandag nog, in die Indusvlakte, nie ver van die rivier nie, is daar doringbosse van oop akasia en bossies en ondergroei van papawers, wikke, distels en kuiken.  Op die Indus self is daar verskeie belangrike hoofwerke, of grense, nadat die rivier die vlakte bereik het.  Nadat die waters van die Punjab -riviere ontvang is, word die Indus baie groter, en gedurende die vloedseisoen (Julie tot September) is dit 'n paar kilometer breed.  Tot omstreeks 1880 het die Indus en die ander Punjab -riviere 'n bietjie navigasie gehad, maar die koms van die spoorweë en die uitbreiding van besproeiingswerke het alles behalwe klein vaartuie wat die laer Indus in Sindh gelê het, uitgeskakel.  Die Shigar -rivier sluit aan by die Indus op die regteroewer naby Skardu in Baltistan.  Die Indusrivier styg in die suidwestelike Tibetse outonome streek van China en vloei deur die betwiste Kasjmir -streek en dan na Pakistan om in die Arabiese See te dreineer.  Indusrivier, Pakistan: ryslande Besproeide ryslande op die oewer van die Indusrivier in die provinsie Sindh, Pakistan.  Pakistani's neem skuiling op hoër grond na 'n oorstroming van die Indusrivier, naby Thatta, Sindh -provinsie, Pakistan, Augustus 2010.  Attock Fort langs die Indusrivier, noordelike Punjab, Pakistan.  Afdeling van die Sukkur Barrage -besproeiingsprojek, aan die Indusrivier, Pakistan.  Mohenjo-daro, op die regteroewer van die Indusrivier, is 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied, die eerste plek in Suid-Asië wat so verklaar is.  Indusrivier, Tibetaanse en Sanskrit Sindhu, Sindhi Sindhu, of Mehran, groot Trans-Himalaja-rivier van Suid-Asië.  "Nader rys -makmaak in Suid -Asië: nuwe bewyse van Indus -nedersettings in Noord -Indië".  ... Indië is ingesluit in die Indus -dreineringsbak, wat Indië deel met China, Afghanistan en Pakistan.  In Indië is 'n aantal damme, rakke en skakelkanale gebou om water uit die oostelike Indus -sytakke na die Punjab en buurstate te versprei.  Die Indus-stede is bekend vir hul stedelike beplanning, baksteenhuise, uitgebreide dreineringstelsels, watertoevoerstelsels en groepe groot nie-residensiële geboue.  Die massiewe mure van die Indusstede het die Harappans waarskynlik teen vloede beskerm en het moontlik militêre konflikte ontmoedig. 
GEREKTEER GESELEKTEERDE BRONNE(24 brondokumente gerangskik volgens voorkomsfrekwensie in bogenoemde verslag)
Beskawing en vloede in die Indusvallei
EkDie amptelike personeel was benewens dr. Dales as velddirekteur, die museum se argitek Aubrey Trik en Stephen Rees-Jones van Queen 's Universiteit, Belfast, as konservator. Helen Trik was registrateur en Barbara Dales was administratiewe sekretaris. Walter O. Heinze van Swarthmore was 'n deel van die seisoen as vrywillige fotograaf en veldassistent. Die projek is ondersteun deur die JDR 3rd Fund, National Science Foundation, die Penrose Fund van die American Philosophical Society, die Walter E. Seeley Trust Fund en vrygewige privaat skenkings.
Een van die mees interessante aspekte van argeologiese navorsing is die konstante eb en vloed van ons kennis tussen feite en fiksie. Daar is 'n voortdurende behoefte om die verspreide stukke getuienis waarmee ons die kulturele raamwerk van die mensdom se klim na die moderne wêreld wil herkonstrueer, te heroorweeg en te herevalueer. Dit is nie ongewoon om te vind dat gister se feite en faktore een van vandag se weggooideorieë is nie, of dat wat vandag slegs 'n berekende raaiskoot is, moontlik 'n geverifieerde historiese maksimum van môre is. Geleidelik word hierdie raamwerk versterk en uitgebrei namate ons feitelike kennis van antieke probleme toeneem.
Argeologie moes sy omvang verder uitbrei as dié van die tradisionele "dirt " benadering tot die oudheid. Ons hoor meer en meer van nie-argeoloë, veral natuurwetenskaplikes, wat nuwe insigte bied oor moeilike of onoplosbare argeologiese probleme. Hierdie ekstra-argeologiese spesialiste vergroot ons vermoë om die groter betekenis van andersins beperkte en soms esoteriese vrae te verstaan. Net soos 'n stuk driedimensionele moderne Op Art slegs in sy geheel gesien kan word deur dit vanuit baie verskillende uitkykpunte te bekyk, moet 'n argeologiese probleem vanuit ander posisies as dié van die vuilargeoloog beskou word. Die natuurwetenskaplikes kan en bied 'n paar van die broodnodige vars standpunte.
Algemene siening van laatperiode -strukture bo -op HR -heuwel.
'N Voorbeeld van die potensiaal wat inherent is aan gekombineerde argeologiese-natuurwetenskaplike ondersoeke, word gesien in die veldprogram wat die afgelope winter deur die Universiteitsmuseum in Wes-Pakistan uitgevoer is. Die museum het, met die samewerking en hulp van die Pakistaanse departement van argeologie, 'n opgrawings- en omgewingstudieprogram begin met die fokus rondom Mohenjo-daro, ongeveer 180 kilometer noord van Karachi in die Indusvallei. Die omgewings- en geomorfologiese studies is uitgevoer deur Robert L. Raikes, 'n professionele hidroloog wat ook saamgewerk het met die Museum 's -projek by Sybaris in Italië. Onder ander vrae van suiwer argeologiese aard was ons bekommerd oor die probleem waarom en hoe die Indus of Harappan beskawing afgeneem het en uiteindelik verdwyn het. Een verklaring wat die afgelope paar jaar gewild was, is dat hierdie vroegste beskawing van Suid -Asië sy landskap verval het en so intern verswak het dat dit 'n maklike prooi geword het vir buitelandse indringers, naamlik die Ariërs. Die idee van 'n slagting by Mohenjo-daro wat die gewapende verowering van die stad veronderstel het, is op suiwer argeologiese gronde deur die skrywer in die lente-uitgawe van 1964 betwis Ekspedisie. Ander faktore in die ineenstorting van die Indus -beskawing het die afgelope paar jaar onder die aandag van natuurwetenskaplikes gekom. Voorlopige studies deur Raikes dui daarop dat 'n groot natuurramp en 'n reeks groot oorstromings 'n belangrike faktor kon wees. Vars bewyse was van die veld nodig om hierdie nuwe idees te toets. So is die program van argeologiese opgrawings by Mohenjo-daro, gekombineer met geomorfologiese studies van die onderste Indusvallei, begin.
Om verskeie redes is Mohenjo-daro as die fokuspunt van die projek gekies. Dit is die grootste en die beste bewaarde stad van die Harappan -tydperk in die Indusvallei en behoort die mees volledige reeks gestratifiseerde materiale te bevat. Die vroeëre opgrawings op hierdie terrein gedurende die 1920's en vroeë 1930's het baie bewyse getoon vir afsettings wat op verskillende vlakke in die ruïnes neergelê is. Verder is daar gehoop dat nuwe inligting verkry kon word oor die nuutste besettings van die stad en die tydperk van dalende welvaart, wat daartoe gelei het dat hierdie eens welvarende metropool uiteindelik opgegaan het.
Een van die eerste doelwitte van hierdie jaar se werk was om die besettingsdiepte by Mohenjo-daro te bepaal. Die vroegste vlakke is nog nooit bereik nie as gevolg van die huidige hoë vlakke van die ondergrondse grondwater. Dit is belangrik vir ons studies oor die geskiedenis van oorstromings in die onderste Indusvallei dat ons 'n volledige stratigrafiese beeld het van die opeenvolgende besettingsvlakke van die stad. 'N Vervelende tuig is verkry by 'n Pakistaanse ingenieursonderneming en 'n reeks proefborings is onder toesig van Raikes gemaak. Kernmonsters is uitgebring en elke voet of wat ondersoek. Aardewerkskerwe, baksteenfragmente, armbande en as is gevind tot 'n maksimum diepte van nege-en-dertig voet onder die huidige vlakte. Die borings is ongeveer agt voet onder die laagste spoor van menslike besetting voortgesit. Die huidige grondwatervlak is ongeveer vyftien voet onder die vlakte. Dit sal dus nodig wees om meer as vyf-en-twintig voet deur water geweek te dring om die vroegste beroep te bereik. Raikes, in konsulasie met ingenieurs in Pakistan, ontwerp 'n ontwateringsstelsel vir hierdie doel.
Die vervelige tuig in werking. Baksteenfragmente, erdebakkies, armbande en as is gevind op 'n diepte van nege en dertig voet onder die huidige vlakte.
Die opgrawings van die hoogste vlakke is uitgevoer in 'n oppervlakte van twintig meter bo-op die HR-heuwel. Selfs hierdie relatief beperkte blootstelling het nuwe en interessante inligting verskaf oor die jongste tydperk van besetting, 'n beroep wat waarskynlik die algemene omstandighede kenmerk wat aan die einde van die Harappan -periode geheers het. Onmiddellik onder die oppervlakte van die heuwel het ons 'n dun, swak bewaarde vlak aangetref, wat dui op 'n plakkersbesetting. Die geboue is onbeskof gemaak van tweedehandse, dikwels gebreekte, bakstene. Die vroeëre graafmachines by Mohenjo-daro het soortgelyke oorskot van ander gebiede van die terrein aangemeld. Geen spoor van vreemde voorwerpe wat die aankoms van indringers van nie-Harappaanse mense kan aandui, is gevind nie. Die paar voorbeelde van erdewerk wat op die vloere van die huis voorkom, is van standaard Harappan -tipe. Opvallend was egter die volledige afwesigheid van die swart-en-rooi geverfde erdewerk wat die volwasse Harappan-periode so kenmerk. Argitektonies is dit belangrik om daarop te let dat voor die bou van hierdie nuutste plakkersvlak die verlate kamers en steegpaaie van die vorige beroep heeltemal gevul was met puin en grys vuil. Daarbenewens is grofgemaakte verpakkingsmure gebou om gedeeltes van hierdie vulsels te kyk. Toe sulke vullings tydens ons opgrawing verwyder is, is gevind dat hierdie strukture wat nog ingevul is nog in 'n redelike goeie toestand was en voldoende vir bewoning moes gewees het. Waarom het die laaste inwoner van die stad die moeite gedoen om hierdie gebiede van drie tot vier voet vol te vul? As die algehele prentjie wat ons uit ons ander studies verkry, korrek is, word dit duidelik waarom hierdie uitgebreide invul- en platformontwerp gedoen is. Dit was die laaste van verskeie pogings van die Mohenjo-daro-bevolking om die stad kunsmatig te verhoog om bo die hoogte van die vloedwater te bly. Die vloedbewyse sal hieronder beskryf word. Ek noem dit hier net om ons indruk te beklemtoon dat oorstromings die belangrikste vyand was van die Mohenjo-darians en van al die inwoners van die Harappan-periode in die onderste Indusvallei. Groepe stropers van die nabygeleë Baluchistan -heuwels kon heel moontlik voordeel getrek het uit die chaotiese toestande na die vloede, maar dit was blykbaar nie die oorsaak van sulke toestande nie.
'N Plakkertipe struktuur direk onder die oppervlak. Tweedehandse, dikwels gebreekte, stene is deur hierdie jongste inwoners gebruik.
'N Baksteenwas- of toiletkas en 'n gepleisterde vloer van die laat tyd. Hierdie gebied was heeltemal vol vuil en puin om een ​​van die platforms te wees waarop die nuutste inwoners van die stad hul plakkershuise gebou het.
Ek het genoem dat daar direk onder hierdie skelm geboude plakkersvlak die oorblyfsels is van aansienlike geboue van gebakte baksteen met die geplaveide was- (of toilet-) areas en die uitgebreide dreineringsgeriewe wat tipies is vir hierdie beskawing. Drie tot vier geboue en herbouingsvlakke wat nou met mekaar verbind is, is hierdie seisoen ontbloot. Hierdie vlakke behoort aan wat in die vroeëre opgrawingsverslae oor die laat tyd van die stad genoem is. Dit was nog altyd moeilik om hierdie verslae te gebruik om presies te definieer wat die laat periode kenmerk van die intermediêre en vroeëre periodes van die stad en die beskawing wat dit verteenwoordig. Sekere besonderhede rakende die afname in materiële welvaart van die bevolking van hierdie laat vlakke was egter opvallend tydens die nuwe opgrawings. Aardewerk was byvoorbeeld van tipiese Harappan -vorms, maar die verhouding van geverfde tot gewone ware was baie laag. Die luukse om erdewerk met versierde ontwerpe te versier, was blykbaar buite die vermoë van die laat inwoners van die stad. Een soort erdebak, gewoonlik die Indusvallei -beker genoem, is in groot hoeveelhede in hierdie laat vlakke aangetref. Dit bevestig die vroeëre verslae en die van ander webwerwe wat beweer dat hierdie kenmerkende vaartuig slegs gedurende die laat agteruitgang van die beskawing gebruik is. Ander bewyse van stilistiese verandering en voorkeure wat aan die laat tyd toegeskryf kan word, is ook by ander klasse voorwerpe gevind. Steenstempelseëls met pragtige diervoorstellings wat in intaglio uitgevoer is, is een van die kenmerke van die volwasse Harappaanse beskawing. Verskeie van hierdie seëls is in ons laat vlakke gevind, maar dit is redelik om aan te neem dat sulke pragtige en ongetwyfeld duur voorwerpe deur gesinne en individue gehou is lank na die tyd toe dit vervaardig is. 'N Ander soort seëlseël, goedkoop gemaak van pasta of frituur, met slegs geometriese ontwerpe, blyk eers in die latere tydperk van die stad algemeen te wees. 'N Paar verspreide voorbeelde is voorheen opgeteken (met voorbehoud deur die graafmachines) vanaf intermediêre vlakke by Mohenjo-daro, maar dit is inderdaad skaars. Die geometriese seëls blyk dan 'n potensieel bruikbare dateringsvoorwerp te wees.Kleidierbeeldjies bied nog 'n relatiewe dateringskriterium. Die beeldjies van die volwasse Harappan -tydperk – meestal van bulle – is uitstekende voorbeelde van keramiekkunstenaar. Die sensueel gemodelleerde liggame, die sensitiewe gesigte en die aandag aan detail plaas die beste voorbeelde van hierdie beeldjies in 'n klas artistieke uitnemendheid met die intaglio -voorstellings van diere op die seëlstempels. In ons laat -tyd -vlakke bo -op HR -heuwel is nie 'n enkele voorbeeld van hierdie uitstekende dierebeeldjies gevind nie. Beeldjies was volop, maar hulle was van 'n growwe, amper speelgoedagtige kwaliteit. Die liggame het 'n swak verhouding en die gesigte wissel van die komiese tot die groteske. Uit die gepubliseerde verslae oor die vroeëre opgrawings by Mohenjo-daro en ander Harappan-terreine is dit duidelik dat sulke beeldjies op alle vlakke van die beskawing aangetref word. Ons opgrawings hierdie jaar toon egter aan dat dit die enigste dierbeeld is wat gedurende die agteruitgang van die beskawing gemaak is. Voorbeelde soos dié wat net aangehaal is, kan nuttig wees vir relatiewe dateringsdoeleindes, maar kan ons niks vertel oor die werklike jaardatums van die stad of die beskawing nie. Vir hierdie doel is koolstofmonsters van hout en graan versamel en sal getoets word deur die radiokoolstof -dateringsprosedure.
Die sogenaamde Indus-bekers. Dit is slegs op laat vlakke op Harappan -terreine bekend en bied een van die min betroubare dateringskriteria vir die interne chronologie van die Indus -beskawing.
Seël seëls vanaf die laat periode vlakke. Sulke seëls blyk produkte van die afnemende jare van die Indus -beskawing te wees.
Een van die mees onverwagte vondste van die seisoen het gekom op die tweede opgrawingsdag. Slegs ongeveer twee voet onder die oppervlak van die heuwel is 'n groep van drie menslike geraamtes gevind, 'n middeljarige man, 'n jong vrou en 'n klein kind. 'N Paar meter verder, in dieselfde laag, is later nog twee volwasse geraamtes gevind. Dit was duidelik nie begrafnisse in die formele sin van die woord nie. Die geraamtes was vasgevang in 'n dik opeenhoping van stene, gebreekte aardewerk en puin en het beslis nie op straat- of vloervlak gerus nie. Hierdie opeenhoping het blykbaar nie tot die tyd van die strukturele oorblyfsels in die nabyheid van die geraamtes behoort nie. Wat eintlik met hierdie ongelukkige persone gebeur het, moet 'n raaisel bly. Al wat ons veilig kan sê, is dat hul geraamtes gevind is in 'n argeologiese konteks wat na 'n onbepaalde tyd na die sogenaamde laat tydperk by Mohenjo-daro moet dateer. Hulle behoort moontlik tot die tyd van die jongste plakkersnedersetting, maar te min van hierdie boonste vlak is behou om dogmatiese aansprake vir datering moontlik te maak. Dit is redelik om te glo dat die sewe-en-dertig geraamtes wat in die vroeëre opgrawings gevind is, ook onder soortgelyke omstandighede gevind is. Daar is beslis geen brandstof bygevoeg deur die nuwe ontdekkings by die brande van die hipotetiese vernietiging van die stad deur indringers nie.
'N Kleibulbeeld van die uitstekende kwaliteit wat tipies is vir die volwasse Harappan -tydperk. Sulke beeldjies is nie gevind in die laat periode-vlakke by Mohenjo-daro nie. 'N Dierlike beeldjie van die ruwe handgemaakte variëteit wat tipies is vir die laat tydperk by Mohenjo-daro.
Dit moet toegegee word dat verdere opgrawings by Mohenjo-daro, of enige ander Harappan-tydperk, min kans het om die belangrike vraag te beantwoord waarom en hoe hierdie omvangrykste van die vroegste beskawings uit die ou wêreld uit die historiese toneel verdwyn het. Verskillende tipes navorsing, soos die geomorfologiese studies van Raikes, kan die sleutel tot hierdie kwellende probleem wees. Sy aandag is eers op hierdie probleem gevestig deur gepubliseerde beskrywings van dik neerslae van alluviale klei op verskillende vlakke in die ruïnes van Mohenjo-daro. Die hoogste van hierdie strate van vloeddeposito's is nou ongeveer dertig voet bo die vlakte. Tot dusver was daar geen bevredigende verklaring vir die aanwesigheid van sulke afsettings nie. Raikes het ongeveer 150 blootgestelde klei-neerslae aangeteken op wyd geskeide plekke in die ruïnes van Mohenjo-daro. Sommige hiervan was vervalle modderstene en vullings eerder as vloedafsettings. Hulle is nietemin belangrik, want ons kan nou sien dat die bou van sulke hoë platforms op hierdie en ander terreine nou verband hou met die hele oorstromingsprobleem. Daar is reeds melding gemaak van die kunsmatige verpakking en platformgebou op die nuutste vlakke by Mohenjo-daro. Oorweldigende bewyse vir sulke boupraktyke is onthul in ons skoonmaak van die westelike rand van die HR -heuwel.
Die eerste van vyf menslike geraamtes wat net onder die oppervlak van die HR -heuwel ontdek is.
'N Monumentale soliede moddersteenplatform, of wal, lê aan die rand van die stadshoop. 'N Ondersoekende opgrawing het getoon dat dit minstens vyf-en-twintig voet hoog is. Op die huidige vlakte word dit gekonfronteer met 'n soliede baksteenmuur, vyf tot ses voet dik, wat op 'n afstand van meer as driehonderd meter langs die voet van die heuwel opgespoor is. Hierdie enorme kompleks, veral as dit die hele stad Mohenjo-daro omring, kan nie bloot as 'n verdedigende struktuur teen militêre aanval verduidelik word nie. Dit blyk dat die mure en platforms bedoel was om die vlak van die stad kunsmatig te verhoog as beskerming teen vloede. Dit is nog te vroeg om die volgorde van natuurlike gebeurtenisse wat die vloede rondom Mohenjo-daro sou veroorsaak, in detail uiteen te sit, maar 'n paar voorlopige voorstelle moet gemaak word. Dat die hoofoorsaak van die oorstromings van 'n tektoniese aard was, kan op grond van bewyse nie redelik betwyfel word nie, " sê Raikes in sy tussentydse verslag. Hierdie opheffings, of eerder reeks opheffings, het plaasgevind tussen Mohenjo-daro en die Arabiese See, moontlik naby die moderne stad Sehwan. Of hierdie opheffings die gevolg was van die berge of die uitbarsting van 'n vulkaniese modder, moet nog gesien word. Geoloë is nietemin dit eens dat die opheffing wel plaasgevind het. Die "dam " wat deur hierdie opheffingsproses geskep is, het die waters van die Indusrivier ondersteun. Die mate van verdamping, sedimentasie en waterverliese deur die dam is tegniese aangeleenthede wat baie meer ondersoek verg. Hierdie faktore is belangrik by die raming van die tempo van waterstygings en -verspreiding in die reservoir wat agter die dam geskep is. deur geleidelike inbreuk op die stroomaf met baie waarskuwing. Uiteindelik sou die reservoir, wat heel moontlik meer as honderd myl lank kon gewees het, al die dorpe en dorpe in die onderste Indusvallei verswelg, verswelg geraak het. Die invloei van water sou die verliese as gevolg van sypeling en verdamping oorskry, en die stygende waters sou die dam oortref het. 'N Tydperk van vinnige waterverlies en afname van die sedimentasie in die vallei sou volg.
Die swak toestand van bewaring van die nuut ontdekte geraamtes word geïllustreer deur hierdie twee voorbeelde. Hulle verrotte en gehawende toestand word deels verklaar deur die feit dat hulle byna direk onder die oppervlak van die heuwel gevind is.
Dit kan slegs 'n raaiskoot wees, maar dit word beraam dat die tyd wat nodig is om die reservoir te verslind, moontlik so min as honderd jaar kan wees. Gedurende hierdie tydperk is plekke soos Mohenjo-daro moontlik tydelik verlaat, maar dit is nog nie argeologies vertoon nie. In elk geval, nadat die waters begin bedaar het, is herbouing onderneem. Ongelukkig het die opheffings-oorstromingsiklus sy vernietigende gang herhaal, moontlik tot ses keer. Soos Sir Mortimer Wheeler, wat in 1950 by Mohenjo-daro opgegrawe het, dit onlangs gestel het, is die bevolking deur die natuurlike omgewing verslete (teenoor sy oorspronklike voorstel dat die bevolking die landskap verslyt). 'N Studie van slikafsettings op ander plekke naby Mohenjo-daro, soos Jhukar en Lohumjo-daro, dui op dieselfde oorstromingsregime. Dit is noodsaaklik dat gedetailleerde opnames en proefgrawe van ander terreine in die onderste Indusvallei gedoen word. As konsekwente slik- en herbouingspatrone vir ander terreine in hierdie gebied uitgewerk kan word, sal ons 'n lang pad bereik het om die deurslaggewende rol van tektoniese beweging en oorstromings in die lewe en dood van ten minste die suidelike deel van die Harappan & #8220empire. "
Die vyf menslike geraamtes wat hierdie jaar ontbloot is, hou verband met die dik opeenhoping van bakstene en puin tussen hierdie parallelle mure naby die oppervlak van die HR -heuwel.
Ander faktore was betrokke by die agteruitgang van die Harappan -lotgevalle in die noorde. Oorstromings was moontlik ook daar 'n probleem, maar nie in die grootste mate in die suide nie. Ongelukkig is die argeologiese bewyse vir die einde van die noordelike stede selfs meer lakonies as die vir die suide. Daar is egter 'n skynbaar konsekwente patroon wat algemeen is vir elk van die paar Harappan -nedersettings wat in die noorde opgegrawe is. Dit lyk asof die besetting op hierdie terreine skerp gestaak is tydens wat op die huidige bewyse erken word as die volwasse fase van die Harappaanse beskawing. Dan was daar 'n lang tydperk van verlating gevolg deur etlike eeue na die vestiging van heeltemal nuwe kultuurgroepe. Die algemeenste is blykbaar die vervaardigers van 'n kenmerkende geverfde erdewerk met grysware.
'N Reuse massiewe moddersteenwal is langs die rand van die HR-heuwel gevind. 'N Put is vyf-en-twintig in die baksteen gegrawe sonder om die bodem van die struktuur te bereik.
Dit lyk asof die suidelike streke die beste belofte van argeologiese antwoorde hou op die vraag wat met die Indus-bevolking gebeur het nadat hul beskawing verslaan is deur die meedoënlose oorstromings. Meer as tagtig Harappan -tydperke is deur Indiese argeoloë in die Gujarat -gebied in Wes -Indië opgespoor. Baie van hierdie terreine is uit die laat tydperk en bewaar duidelik bewyse wat dui op 'n geleidelike oorgang van die eens trotse Harappaanse tradisies na dié wat inheems was in die deel van Indië. Die sterkte en lewenskragtigheid van die Harappaanse kultuur het verdwyn op die punt dat selfs die gebruik van skryfwerk die belangrikheid daarvan verloor het. Dit is miskien hoopvol om na te dink oor die moontlikheid dat die mens se oorweldigendste en verstikkende vyand ten minste in die dae van vierduisend jaar gelede te vinde was in die natuurkragte eerder as in die ywer van sy medemens.
Die Indusvallei beskawings
Iewers ongeveer 6 000 v.C. 'n nomadiese herdersvolk, wat volgens sommige nou Dravidiërs is, vestig hulle in dorpe in die bergagtige gebied net wes van die Indusrivier. Daar verbou hulle gars en koring, en oes dit met sekels met vuursteen lemme. Hulle het in klein huisies gewoon wat met adobe -stene gebou is. Na ongeveer 5000 v.C. die klimaat in hul streek het verander, wat meer reën veroorsaak het, wat hulle blykbaar in staat gestel het om meer voedsel te verbou, want hulle het toegeneem. Hulle het skape, bokke en koeie begin huisves en daarna waterbuffels.
Gegoten tablet wat wys hoe 'n man 'n waterbuffel spies met een voet wat die kop afdruk en een arm wat die punt van 'n horing vashou. Bo die offertoneel word 'n gharial (krokodil) uitgebeeld, en 'n figuur wat in 'n yogiese posisie sit, gedraai met 'n gehoornde hooftooisel, is regs.
Drie -kant gevormde tablet. Hierdie kant toon 'n boot met 'n plat bodem met 'n sentrale hut met blaarblare aan die bokant van twee pale. Twee voëls sit op die dek en 'n groot dubbel roer strek van die agterkant van die boot af. Aan die tweede kant is 'n snoet neus gharial met 'n vis in sy bek. Die derde kant het agt simbole van die Indus -skrif.
Dan na 4000 v.C. hulle het begin handel dryf met verre gebiede in Sentraal -Asië en gebiede wes van die Khyberpas. Hulle het ook begin om brons en ander metale te gebruik. Mettertyd het die totale oppervlakte van die Indus -beskawing groter geword as die van die ou koninkryk van Egipte. Hulle stede is gekenmerk deur geboue met uitgebreide argitektuur, gebou uit baksteen, met rioolstelsels en geplaveide strate.
Vroulike figuur met hooftooisel en juweliersware. Harappa - 2 600 - 1 900 v.C.
Kenmerkend van hierdie groot beplande stede is Mohenjo-daro, wat saam met sy wonderlike geboue stadsstrate in 'n rooster laat lê het. Daar word vermoed dat die stad ongeveer 50 000 mense huisves en 'n graansak, baddens, vergaderingsale en torings gehad het. Die stad was in twee dele verdeel, wes van die stad het 'n vesting omring deur 'n muur gestaan.
Die Citadel -gebied van die stad is gebou bo -op 'n hoop bakstene van byna 12 meter hoog. 'N Groot trap loop langs die heuwel. Verskeie groot geboue en strukture op die sitadelhoop dui daarop dat hierdie gebied moontlik vir openbare byeenkomste, godsdienstige aktiwiteite of belangrike administratiewe aktiwiteite sowel as verdediging gebruik is. In die tweede eeu v.C. bo -op hierdie heuwel is 'n stupa ('n koepelvormige struktuur - wat as 'n Boeddhistiese heiligdom dien) gebou.
Die Citadel bevat 'n uitgebreide tenk of bad, vervaardig met goeie kwaliteit metselwerk en rioolafvoerpype, en hierdie gebied is toe omring deur 'n stoep. Hier was ook 'n reuse graanskuur, 'n groot woonstruktuur en ten minste twee gangs bymekaarkomplekke. Ten ooste van die vesting was die onderste stad, met 'n roosterpatroon.
Die strate was reguit en was afgetap om die gebied sanitêr te hou. Mohenjo -Daro het 'n gebou met 'n ondergrondse oond en kleedkamers, wat daarop dui dat daar in verhitte swembaddens gebad moet word - soos in hedendaagse Hindoe -tempels. Die mense van die stad het baie min klip gebruik in hul konstruksie. Hulle verkies stene, hoofsaaklik twee soorte stene - baksteentjies en houtstene - wat gemaak is deur gebrande houtas te gebruik.
By Mohenjo-daro het argeoloë verskeie groot platforms en fondamente van baksteen gevind. Kolombasisse en vlak gate bestaan ​​nog steeds op die platforms, wat daarop dui dat dit bedoel was om houtkolomme of stutte te hou. Die mure van hierdie geboue oorleef egter nie. Aangesien baksteenmure gewoonlik oorleef, glo baie argeoloë nou dat sommige groot geboue by Mohenjo-daro waarskynlik uit hout gebou is.
Hulle het hout gebruik om die plat dakke van hul geboue te skep; daar is baksteen trappe wat na die dakke van baie huise lei, wat daarop dui dat dakke as ontspanningsgebiede gebruik is - soos in die vroeë Anatolië. Huise was van verskillende groottes, sommige was klein, en ander was groot met binnehowe en binnenshuise badkamers. Verskeie vakmanwerkswinkels is gevind, soos metaalbewerking, timmerwerk en skulpbewerking.
Defensief was Mohenjo-daro 'n goed versterkte stad. Alhoewel dit nie stadsmure het nie, het dit torings in die weste van die hoof nedersetting en verdedigende versterkings in die suide gehad. Hierdie versterkings wat in ag geneem is, sowel as 'n vergelyking met die Harappa-ruïnes in die noordooste, lei tot die gevolgtrekking dat Mohenjo-daro miskien 'n administratiewe sentrum was. Beide Harappa en Mohenjo-daro deel relatief dieselfde argitektoniese uitleg (Harappa word minder goed bewaar weens vroeë besmetting), en was oor die algemeen nie sterk versterk soos ander Indusvallei-terreine nie. Uit die identiese stadsuitlegte van alle Indus -terreine is dit duidelik dat daar 'n politieke of administratiewe sentraliteit was, maar die omvang en funksionering (en selfs die plasing en tipe) van 'n administratiewe sentrum bly onduidelik. Lothal was aan die hoof van die Golf van Cambay in Gujarat geleë. Hier het argeoloë groot pakhuise gevind wat gereed is om goedere vir uitvoer te hou.
Die mense van Mohenjo-Daro, Harappa en die ander stede het 'n gesofistikeerde stelsel van gewigte en metings gedeel, rekenkunde met desimale gebruik en 'n geskrewe taal wat gedeeltelik foneties en deels ideografies was. Die Indus -mense het ook seëls gebruik vir handtekeninge en prentvoorstellings, net soos die mense in die noordweste in Elam en Sumer. Die mense van die Indus-vallei het aktiewe handelsbetrekkinge met die Midde-Ooste aangegaan met goud, kopergerei, lapis lazuli, ivoor, krale en halfedelstene.
Die Indus -godsdiens was animisties; hulle het die Eenhoring, beeste, olifante en ander diere gebruik om hul gode voor te stel. Hulle is skynbaar die oorsprong van die Unicorn, . Die Indus -seëls is amulette wat aan die gode gerig is en op die liggaam gedra is.
In die seël hieronder het ons 'n voorstelling van die Godheid (in hierdie geval Maal/Mal) as 'n Eenhoorn, en dan is die stemopskrif bo die Godheid geskryf (in Harappan -skrif).
Die krip onder die hoof van Maal bestaan ​​uit verskeie Indus -tekens. Dit lees Puu-i- Paa, of "A florerende toestand, jy versprei dit"
8. Higiëne en sanitasie
Opgrawings het getoon dat higiëne en sanitasie 'n topprioriteit was vir die mense van die Indus Valley Civilization, maar ook dat hul burgers 'n redelike, gesonde en veilige leefstyl gehad het. 'N Groot hoeveelheid openbare baddens, 'n uitstekende waterbesparingstelsel, watertoevoer in elke huis, netjiese rioolstelsels en die indrukwekkende ondergrondse afvalwaterstelsels beklemtoon alles die rol van higiëniese praktyke in die lewens van sy burgers.
Die vullisdromme wat oral langs die strate van Mohenjo-Daro aangebring is, is nog meer opmerklik. Dit toon aan dat die samelewing van die Indusvallei, selfs as daar na alle ander vroeëre beskawings gekyk is, die tye wat burgerlike aspekte betref, ver vooruit was. Hierdie vullisdromme was in wese baksteenhouers en word hoofsaaklik gebruik om van die ongewenste voorwerpe ontslae te raak en vir die vullisverwydering deur die burgers.
Indus Valley Civilization - Godsdiens
Die presiese geloofstelsel van die Indusvallei -beskawing is moeilik om te definieer, omdat die geskrewe taal nog nie ontsyfer is nie en daar geen direkte opvolgers of kolonialiste was om heersende oortuigings te interpreteer en op te teken nie. Verder het die beskawing min fisiese bewyse van hul oortuigings agtergelaat, en dat bewyse wat opgegrawe is, oop is vir 'n wye verskeidenheid interpretasies. Ons moet dus die geloofstelsel bespiegel deur betekenis toe te ken aan die fisiese bewyse wat deur die argeologiese verslag gelaat word, om die ideologieë van hierdie ou mense te verstaan. Dit gesê, die geloofstelsel van die Indusvallei -mense is belangrik om in ag te neem, omdat dit waarskynlik baie voorlopers van godhede en godsdienstige gebruike van godsdienste wat later in die streek ontwikkel het, bevat het.
Ondanks die feit dat daar geen tempels gevind is wat dateer uit die Indusvallei -beskawing nie, glo die godsdiens in die ander wêreld sowel as in gode en godinne. In 1931 identifiseer John Marshall 'n aantal prominente kenmerke van die Indus -godsdiens, naamlik die Groot Moedergodin (vroulike seksualiteit is diep ingeburger in die Indus -godsdiens en ideologie), 'n Groot Manlike God en verering van diere.Onder die belangrike afbeeldings is ook die simboliese voorstelling van die fallus (linga) en vulva (yoni), en die belangrikheid van bad en water in godsdienstige praktyk.
Daar word vermoed dat baie beelde op Harappan -webwerwe die voorgangers van die Vediese ideologie is. 'N Kliprob, bekend as die' Proto-siva ', wat 'n manlike karakter uitbeeld wat op 'n dias sit in 'n yogiese posisie omring deur diere, was deur Marshall 'n voorloper van Shiva, die bekende Hindoe-god. Terwyl ander geleerdes beweer het dat hierdie figuur eintlik 'n 'Proto-Brahma'/ 'Brahma-Bull' (die groot skepper) of 'n ander god is, is die algemene konsensus dat die figuur 'n voorloper is vir latere geloofstelsels in Indië en daarna. Ander figure in joga-houdings, Shiva-agtige gode, vuuraltare en hakekors kan verdere bewys lewer van die verband.
Antieke geskiedenis: Studienotas oor Indusvallei -beskawing | Antieke Harappan Civilization – WBCS Guruji
Laat ons dus begin …
Wat is die geskiedenis van die Indusvallei -beskawing?
Indusvallei beskawing was oorspronklik genoem Harappan Civilization na die ontdekking van hierdie webwerf. Indusvallei beskawing was een van die vier vroegste beskawings ter wêreld.
Die Indus of Harappan Civilization is ouer as die Chalcolithic kultuur. Indusvallei beskawing of Harappan Kultuurbedekte dele van Punjab, Haryana, Sindh, Baluchistan, Gujarat, Rajasthan en Wes -Uttar Pradesh.
Oor Indus Valley Civilization-
'N Rooi sandsteen -naakte mannetjie Torso is gevind. Dit word geïdentifiseer met Rigveda. ander vind klip simbool pf lingam en yoni, maagdelike godin houtmortel, boks, naakte dansende wyfie, ens. In die Granaries of Indus Valley Civilization was daar twee sleepwaens en ses graanskure, die gesamentlike vloeroppervlakte van hierdie graansakke het dieselfde oppervlakte as die Groot Granary ar Mohenjodaro.
Stadsbeplanning van die Indusvallei beskawing-
Die Indusvallei beskawing of Harappan Civilization kultuur word onderskei deur sy stelsel van stadsbeplanning. Die dorpe is in twee dele verdeel. Boonste dele van die Citadel en die onderste dele. Een van die merkwaardige dinge oor die rangskikking van die huise in die stede is dat hulle die roosterstelsel gevolg het.
Dreineringsstelsel van Indus Valley Civilization –
Die dreineringstelsel was baie indrukwekkend. In byna alle stede het elke groot of klein huis sy eie binnehof en badkamer gehad. Water vloei uit die huise na die strate wat dreineer. Hierdie dreine was bedek met bakstene en soms met klipblaaie. Die straatafvoere was toegerus met mangate. Die kwaliteit van huishoudelike badkamers en afvoerpype is merkwaardig. Die dreineringstelsel van Harappa (Indus Valley Civilization) is byna uniek.
Sosiale lewe van die Indus Valley Civilization –
Dit is nie bewys dat daar klasse of kaste was nie. Maar op grond van die heuwels kan aanvaar word dat daar klasse bestaan ​​en nie kaste volgens die besetting van die mense soos 'n boer, ambagsmanne, ens. Daar was ook drie vorme van begrafnis. Daar word vermoed dat die lyk verbrand is.
Politieke lewe van die Indus Valley Civilization –
Daar is geen duidelike idee oor die politieke lewe van die Indusvallei beskawing. Maar daar is geen tempel op enige Harappan -terrein gevind nie.
Ekonomiese lewe van die Indus Valley Civilization –
Die Indusvallei beskawing van Harappan Die ekonomie was gebaseer op besproeiingsoorskot landbou, veeteelt, vaardigheid in verskillende handwerk en flink handel.
Godsdienstige Lewe van Indus Valley Civilization –
In die Indus Valley Civilization is talle terracotta -figure van vroue gevind. Dit dui die aanbidding van Moedergodin aan. Die hoof manlike godheid, Pashupati Shiva, word in robbe voorgestel in die sitplek van 'n yogi, omring deur 'n olifant, 'n tier, 'n renoster, buffel en twee takbokke verskyn aan sy voete. Hierdie god word uitgebeeld met 'n kop met drie horings.
Diere is ook in die Harappan -tye aanbid en baie van hulle word op robbe voorgestel. Die belangrikste daarvan is die eenhoring van die eenhoring.
Kuns en argitektuur van Indus Valley Civilization –
Indus Valley Civilization of Harappan -potte is oor die algemeen versier met die ontwerpe van bome en sirkels. Die Harappan -erdewerk is helder of donkerrooi en is eenvormig stewig en goed gebak. Harappan -mense het verskillende soorte aardewerk gebruik. Harappan -erdewerk was baie bruikbaar.
Die draaiboek van Indus Valley Civilization –
Die Indus Valley Civilization of Harappan Civilization script is nog nie ontsyfer nie. Die styl word Boustrophedon genoem.
Om te deel is om om te gee. Deel hierdie plasing asseblief met u vriende, blogs, forums. Deel ook op Facebook, WhatsApp en ander sosiale media.
Chanhudaro: Kralemakers van die Indusvallei
Die Indusvallei -beskawing is byna altyd sinoniem met die beroemde plekke Harappa, Mohenjodaro, Lothal, Dholavira en Kalibangan. Maar in die skaduwee van sy meer beroemde susterstede is Chanhudaro, in die Sindh -streek van Pakistan.
Gedateer uit die derde millennium vC en slegs 130 km van Mohenjodaro af, was Chanhudaro 'n belangrike vervaardigingshub, en dit was een van die gewaardeerde items in die antieke tyd - onder meer karneoolkrale.
Die Indus Valley Civilization, ook bekend as die Harappan Civilization, is die vroegste stedelike kultuur in die Indiese subkontinent. Die eerste stad wat ontdek is, was Harappa in 1921, gevolg deur Mohenjodaro in 1922.
Chanhudaro is ontdek in 1931, tien jaar na die ontdekking van Harappa, in 'n onverdeelde Indië. Argeoloog NG Majumdar - wat erkenning kry vir die ontdekking van 69 Harappan -terreine - het vroeër in 1923 aan die opgrawings van Mohenjodaro gewerk en namens die Argeologiese Opname van Indië antieke terreine in die Sindh -streek bestudeer. Hy was die eerste wat die terrein van Chanhudaro in 1931 opgegrawe het en het dit opgevolg met 'n gedetailleerde verslag.
Majumdar se opgrawing is gevolg deur 'n ander, in 1935, deur die American School of Indic and Iranian Studies en die Museum of Fine Arts, Boston. Dit is die eerste Amerikaanse opgrawing ooit in die Indiese subkontinent. Onder leiding van die Britse argeoloog Ernest JH Mackay was die ekspedisie daarop gemik om die gaping tussen die Harappan -tydperk en 'n latere beskawing te oorbrug. Die opgrawing is uitgevoer na bestudering van die verslag van Majumdar waarin spore van die post-Harappaanse beskawing op die terrein vermeld is.
Die stad Chanhudaro, bewoon in die 3de millennium vC, was baie kleiner as Mohenjodaro. Dit lyk asof dit 'n vloedgevoelige stad was. Die Indusrivier, tans 20 km van Chanhudaro, was vermoedelik baie nader in die Harappan -tye en was toe net 3 km daarvandaan. Volgens Mackay was die drie heuwels wat op die terrein opgegrawe was, eens 'n enkele eenheid, wat later gefragmenteer is weens 'n ernstige vloed.
Nie net dit nie, diep in die loopgrawe was riviere wat vermoedelik afkomstig was van vroeëre oorstromings wat minder ernstig was. Mackay glo dat die stad gedurende die Harappan -tydperk minstens twee keer deur vloede geraak is.
Interessant genoeg is Chanhudaro die enigste stad in Harappan sonder 'n vesting.
Volgens argeoloog J M Casal, 'Hoewel Chanhu-Daro 'n stad was, was dit nog nooit so groot soos Mohenjo-Daro of Harappa nie, wat kan verduidelik dat dit sonder 'n skans gebou is. Dit lyk dan logies om te dink dat die inwoners, wat vrees vir hul rykdom en vir hul lewens, uit die stad gevlug het toe die eerste bedreiging duidelik geword het, en uitkoms gesoek het. "
Argeoloë het bewyse gevind van drie kulture by Chanhudaro. Die laagste vlakke behoort tot die Harappan-kultuur (3de millennium v.G.J.), die vroegste van die drie gevolg deur die Jhukar-kultuur (2de millennium v.G.J.) en die Jhangar (laat 2de-1ste millennium v.C.) -kultuur in die boonste laag.
Een van die kenmerke wat algemeen is vir alle stede van die Harappan -beskawing, is hul noukeurige stadsbeplanning. Ten spyte van die klein grootte, is Chanhudaro nie anders nie. Soos in ander Harappan -stede, is gebrande stene gebruik om huise te bou.
Daar is ook oorblyfsels van 'n goed beplande dreineringstelsel, 'n ander belangrike kenmerk van Harappan-stede. Oorblyfsels van badkamers is gevind in die Harappan -lae by Chanhudaro, en ongelooflik is daar bewyse van dreine wat onder badkamervloere loop en verbind is met dreine onder die hoofstraat. Die hoofstrate het twee dreine, een aan weerskante, wat oor sy lengte loop.
Hierdie dreine, ongeveer 6 duim onder straatvlak, is bedagsaam ontwerp. Hulle is skuins sodat water glad en egalig kan vloei. Hulle het selfs afgeronde aansluitings gehad sodat die vloei van water glad was. Huise wat nie aan die hoofstraat gekoppel was nie, het putte gemaak van ou opbergkanne met gate in die voet sodat water in die grond kan stroom.
Ondanks die klein grootte was Chanhudaro 'n belangrike kommersiële stad, saam met groot stede soos Harappa, Mohenjodaro en Lothal. Alhoewel dit minder ryk was, was dit 'n vervaardigingsentrum wat karneoolkrale, seëls, speelgoed en gewigte vervaardig het.
Alhoewel dit so klein was, was die omvang van produksie by Chanhudaro baie groter in vergelyking met groot stede soos Mohenjodaro. Daar word geglo dat die meeste mense wat hier gewoon het, besig was met vervaardiging, en sommige van die strukture wat op die perseel gevind is, was moontlik werkswinkels, pakhuise of nywerheidskwartiere.
Honderde koper- en bronsvoorwerpe is by Chanhudaro gevind. 'N Verskeidenheid gereedskap en wapens is ook ontbloot, waaronder spietkoppe, beitels, pylpunte, vishoeke, byle met lang en kort lem, saag, groot messe en skeermesse. Die koper- en bronsartefakte is nie slegs tot gereedskap beperk nie. Geregte, potte, panne en speelgoed was ook van koper en brons.
Met inagneming van die groot aantal artefakte wat gevind is, noem Mackay Chanhudaro as die "Sheffield van antieke Indië en#8221. 'N Belangrike artefak wat gevind is, was 'n beeldjie van 'n manlike spiesgooier, wat in die Museum of Fine Arts, Boston, VSA, te sien is.
Die interessantste vonds is miskien 'n vroulike skedel wat in 'n opbergkruik by Mound II gevind is. Dit is saam met verskeie koper voorwerpe in 'n pot geplaas. Interessant genoeg word geen ander bene op die terrein gevind nie. Hoe hierdie skedel in 'n kruik beland het, is nog steeds 'n raaisel.
Krale : 'N Kralefabriek, insluitend 'n oond, is by Chanhudaro ontbloot. Daar is ook 'n groot aantal krale gevind, wat wissel van grondstowwe tot die finale produk. Interessant genoeg, is ook oefeninge gevind wat op karneool gebruik is.
Die belangrikste krale wat gevind is, is karneoolkrale, wat destyds waarskynlik 'n duur goed was en slegs deur die elite gebruik is.
Die mees algemene tipe karneoolkrale was rooi krale met 'n wit ontwerp. Hierdie ontwerpe is gemaak met behulp van 'n verhitte alkali. As gevolg hiervan is die verf permanent op die klip vasgemaak.
Hierdie krale was 'n belangrike handelsware. Dit is bekend dat die Harappans handel gedryf het met Mesopotamië, waarvan die bewyse afkomstig is van karneoolkrale wat in Chanhudaro vervaardig is, gevind in Mesopotamië, veral in grafte. Ironies genoeg is daar nie veel juweliersware by Chanhudaro gevind nie, behalwe 'n paar armbande en ringe. Klein kamme is waarskynlik deur vroue as haarbykomstighede gebruik. 'N Klein ivoorkam, aan beide kante ingewikkeld versier, is van Chanhudaro teruggevind.
Seëls : Daar is ook seëls by Chanhudaro gemaak, en daar is baie Harappan -seëls en seëls op die terrein gevind. Die seëls is gemaak van steatiet en het 'n opskrif aan die bokant. Die meeste van hierdie robbe het 'n beeld van 'n urus os, 'n eenhoringdier, wat die gewildste dier op robbe by Chanhudaro was, aangesien dit waarskynlik 'n belangrike plek in hul mitologie ingeneem het.
Afgesien van die urus os, verskyn beelde van die tier, olifant en bison op sommige robbe. Die seëls is meestal vierkantige of reghoekige ronde robbe wat relatief skaars was op Harappan -terreine, en een so 'n seël is by Chanhudaro gevind.
Speelgoed: Interessant genoeg is daar groot hoeveelhede speelgoed op die hele webwerf gevind, wat ons 'n blik gee op die fassinerende variëteite speelgoed wat kinders in die Harappan -periode in Chanhudaro gebruik het. Speelgoedkarretjies van terracotta en brons, 'n miniatuurram op twee wiele wat aan 'n tou getrek is, 'n bul met 'n bewegende kop en 'n figuur met bewegende arms, was van die speelgoedvariëteite. Daar is ook fluitjies in groot hoeveelhede by Chanhudaro gevind. Hulle was gemaak van erdewerk in die vorm van 'n hen en was óf versier óf versier.
Kulture na Harappan
Dit lyk asof die Harappan -mense gereeld onder vloede teister was, en daarom is Chanhudaro waarskynlik verlaat. Die verwoeste stad het verlate gebly totdat dit in die 2de millennium vC beset was deur die mense wat tot die Jhukar-kultuur behoort, 'n post-Harappan-bronstydperk in Sindh.
Ons weet nie veel van die oorsprong van hierdie mense nie. Hulle was 'n klein gemeenskap en nie baie ryk nie. Hulle het in klein huisies gewoon. Die erdewerk van hierdie tydperk is nie so verfyn soos die van die Harappans nie en is growwer. Anders as die seëls van die Harappan -periode, is Jhukar -seëls meestal rond en het hulle geen inskripsies nie. Hulle was minder verfyn as Harappan -robbe en is meestal gemaak van klei. Hierdie tydperk het ook 'n afname in handel oor lang afstande beleef.
Na hierdie tydperk is die perseel van Chanhudaro beset deur die mense van Jhangar, aan die einde van die 2 e -1 ste millennium vC. Daar word geglo dat hierdie 'n nomadiese en pastorale stam was wat hierdie plek vir 'n baie kort tydperk beset het. Daar is nie baie spore van hul woonplek by Chanhudaro gevind nie en die erdewerk wat hulle gebruik het, was ongepoleer en met die hand gemaak.
Na die verdeling van Indië in 1947, het die perseel van Chanhudaro onder Pakistani gekom en word daar steeds opgrawings gedoen. Die jongste was in 2015, deur 'n Franse sending saam met die Pakistaanse regering.
Voorblad: Geëtste karneoolkrale wat deur Mackay by Chanhudaro gevind is, met vergunning van The Metropolitan Museum of Art, New York.
Die mense van die Indusvallei het geboer, gejaag, gejag, versamel en hengel. Hulle het katoen en beeste (en in mindere mate waterbuffels, skape, bokke en varke), gars, koring, kekerertjies, mosterd, sesam en ander plante grootgemaak. Hulle het goud, koper, silwer, chert, steatiet, lapis lazuli, chalcedoon, skulpe en hout vir verhandeling gehad.
Die Indusvallei -beskawing was geletterd - ons weet dit van robbe met 'n skrif wat nou eers ontsyfer word. [Eenkant: As dit uiteindelik ontsyfer word, behoort dit 'n groot probleem te wees, net soos Sir Arthur Evans se ontsyfering van Lineêre B. Lineêre A moet nog ontsyfer word, soos die ou Indus Valley -skrif.] Die eerste literatuur van die Indiese subkontinent kom na die Harappan -periode en staan ​​bekend as Vedies. Dit blyk nie die Harappaanse beskawing te noem nie.
Die Indusvallei -beskawing floreer in die derde millennium v.C. en skielik verdwyn, na 'n millennium, in ongeveer 1500 v.C. -moontlik as gevolg van tektoniese/vulkaniese aktiwiteit wat lei tot die vorming van 'n stad wat verswelg.
Volgende: Probleme met die Ariese teorie om die geskiedenis van die Indusvallei te verduidelik
"Imaging River Sarasvati: A Defense of Commonsense," deur Irfan Habib. Sosiale wetenskaplike, Vol. 29, nr. 1/2 (Jan. - Feb., 2001), pp. 46-74.
"Indus Civilization," deur Gregory L. Possehl. Die Oxford -metgesel vir argeologie. Brian M. Fagan, red., Oxford University Press 1996.
"Revolusie in die stedelike rewolusie: die opkoms van Indus -verstedeliking," deur Gregory L. Possehl. Jaarlikse oorsig van antropologie, Vol. 19, (1990), pp. 261-282.
"Die rol van Indië in die verspreiding van vroeë kulture," deur William Kirk. Die Geografiese Tydskrif, Vol. 141, nr. 1 (Maart. 1975), pp. 19-34.
+"Sosiale stratifikasie in antieke Indië: 'n paar refleksies," deur Vivekanand Jha. Sosiale wetenskaplike, Vol. 19, nr. 3/4 (Mrt. - Apr., 1991), pp. 19-40.
'N 1998 -artikel deur Padma Manian oor handboeke oor wêreldgeskiedenis gee 'n idee van wat ons moontlik oor die Indus -beskawing in tradisionele kursusse en gedebatteerde gebiede geleer het:
Alhoewel u nie met absolute sekerheid kan aflei dat die Hindoe -epos eintlik oor die Anunnaki handel nie, maak die chronologie, tegnologie en die verhouding met die Sumeriese verslae van Anunnaki -aktiwiteite in die Indusvallei na die Groot Vloed die moontlikheid die moeite werd om te oorweeg en verder te ondersoek.
Daar word ook verdere skakels na Anunnaki -aktiwiteite in die verlore stad Dwarka in Krishna voorgestel.
Die Anunnaki Ancient Astronuat Theory wek steeds belangstelling en debat oor die vraag na ons oorsprong en of die historiese tydlyn van die beskawing wat deur die huidige historiese paradigma verskaf word, korrek is.
Zachariah Sitchin het tot hierdie debat bygedra en miskien aanleiding gegee, en sy navorsing word uitgebrei in die topverkoper Aarde Kronieke reeks wat ek interessant en aangenaam gevind het.
As u meer interessante alternatiewe geskiedenis oor die Anunnaki wil ondersoek en bespreek, kan u ons artikelargief op die onderstaande skakels raadpleeg.
Probeer ook ons ​​nuwe Archives Assistant Imhotep, wat u sal help om te navigeer en antwoorde te vind op enige vrae wat u mag hê oor 'n onderwerp wat op die webwerf behandel word.
In die dokumentêre dokumentasie ondersoek die Ancient Astronaut Archive die teenwoordigheid van Anunnaki in antieke Indië.