Chris Wallace het 'n onderhoud met die adviseur van die Withuis, Stephen Miller, oor die ondersoek na die saak aangekla. Screenshot, Fox News
Eerstens het dit op Fox News gebeur. Chris Wallace het Stephen Miller, adviseur van die Withuis, gevra oor die president se besluit om privaatadvokate te gebruik "om inligting van die Oekraïense regering te kry eerder as om deur middel van ... agentskappe van sy regering."
Miller se reaksie begin, "twee verskillende punte -" toe Wallace hom afsny.
'Hoe gaan dit met my vraag beantwoord?' Het Wallace gevra. Miller, wat die onderwerp verander, het Wallace geïgnoreer.
Wallace se vraag is nooit beantwoord nie.
Toe het dit weer gebeur.
Jake Tapper was gasheer vir die kongreslid Jim Jordan op sy CNN-program, "State of the Union." Toe die onderhoud afgesluit is, het Jordan eenvoudig die vrae van Tapper begin ignoreer en sy praatpunte gegee. Die onderhoud is afgesluit met 'n sigbaar gefrustreerde Tapper wat teleurstelling aandui oor die vermyding van eenvoudige en direkte vrae deur sy gas.
Albei onderhoude het weinig opgeklaar. Hierdie botsings tussen wederhelfte gaste en volgehoue ​​leërskare het sensasionele televisie geskep, maar eerder as om die lig te verlig, soos joernalistiek behoort te doen, het die uitruilings die verhaal vir oningeligte kykers vertroebel.
Gehore het die gedrag van die onderhoudvoerder en die ondervraers met behulp van virale snitte op sosiale media gekritiseer, maar daar is min opgemerk oor die lastige aspekte van die formaat self.
Die regstreekse TV-onderhoud, met sy streng beperkte parameters, het baie te make met die joernalistieke mislukking wat plaasgevind het.
Wat in hierdie onderhoude gebeur het, kom so gereeld weer dat die mislukking van hierdie oefening op die oomblik heeltemal voorspelbaar is.
Miskien is dit tyd om die joernalistieke waarde van regstreekse onderhoude te heroorweeg - en terug te keer na 'n standaard wat weerspieël wat kykers van nuusprogrammering moet verwag.
Regstreekse onderhoude is skaars
Toe radio-uitsendings in die 1920 verskyn het, was ongeskrewe regstreekse onderhoude skaars. Radionetwerke en -stasies het hul luggolwe versigtig gepoleer, sodat iets wat nie te onaangenaam, spontaan of kontroversieel was, probleme met borge of die Federal Communications Commission veroorsaak het nie.
As mediageskiedenis en radiostudie geleerde Jason Loviglio note, selfs gewilde "vox pop" (mense-op-die-straat-onderhoud) vertoon is gereeld geskryf.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is uitgesaaide onderhoude noukeurig deur die Kantoor van sensuur en die Office of War Information. 'N Skrif van onderhoude met soldate en tuisburgers is dikwels gesensor, sodat 'n oorlog geheim nie per ongeluk deurglip nie.
CNN se Jake Tapper het 'n onsuksesvolle onderhoud gevoer oor die ondersoek na die vervolging met die GOP-kongreslid Jim Jordan.
Na die oorlog, radio-dokumentêre verslaggewers begin om ondervraers kritiese en selfs soms antagonistiese vrae in hul opnames te stel. Maar binnekort het die antikommunisme wat die Amerikaanse politiek besmet het, die uitsaaiers versigtig vir ongeskrewe antwoorde. Omstrede gaste is óf deur die netwerke op die swartlys gelys, of hulle het versigtig gekyk. Nuusonderhoudprogramme het grootliks vriendelik en bevorderlik geword.
Skurke en kontroversie het skaars gebly selfs by die gevierde programme van die joernalis Edward R. Murrow - "Sien dit nou" en 'Persoon tot persoon.' Toe hulle wel verskyn - soos in die uitsendings met sen. Joseph McCarthy - is hulle meestal in selektiewe geredigeerde filmklips gewys.
Wallace se rewolusie
Toe kom Mike Wallace.
Begin met 'Night Beat'N Program wat plaaslik in New York en 1956 en 1957 uitgesaai is, het Wallace die uitsendingonderhoud omskep.
In die dokumentêr "Mike Wallace Is Hier, "Knipsels illustreer Wallace se rewolusionêre benadering. Hy kan sarkasties, ondersoekend, antagonisties en krities wees. Op beide 'Night Beat' en 'The Mike Wallace Interview' op ABC, was Wallace 'n meedoënlose ondersoeker.
Mike Wallace het in 1957 'n onderhoud met die segregasie-senator James Eastland gevoer. Harry Ransom-sentrum, Universiteit van Texas in Austin
Waarnemende aanklaer, kyk Wallace na 'n optog van bendelede, korrupte politici en beroemdhede flikker en versprei - van die segregasionis Sen James Eastland die omstrede skrywer Ayn Rand.
Maar Wallace se skuurstyl het nie in die sonnige optimisme van die Kennedy-jare gepas nie. Toe regsprobleme en die dip van graderings sy program se beurt beëindig het, sou die Wallace-styl eers teruggekeer het tot aan die laat 1960's.
Dit is wanneer die geloofwaardigheidsgaping - grootliks veroorsaak deur die verkeerde inligting van die regering oor verhale soos die Viëtnamoorlog en die toenemende skeptisisme van die gehoor in 'n era van sluipmoorde en onrus - het so uitgebrei dat kritici soos The New Yorker se Michael Arlen het aangevoer dat televisienuus meer kragtige en kritiese onderhoude vereis.
In 1968, CBS News het 'n nuwe nuusblad saamgestel - gebel "60 minute"- dit verander die Amerikaanse televisie vir ewig.
Alhoewel Wallace, sy ster, in die beginjare gekenmerk is deur lae graderings, het hy gou na vore getree as Amerika se TV-verslaggewer. Hy sal almal rooster, van die kleintydse kunstenaar tot die president, van diktators tot bekendes, om hul swakhede bloot te lê en hul menslikheid te openbaar.
'Imam,' sê hy vir Iran se revolusionêre leier Ayatollah Khomeini tydens die gyselaarskrisis van 1979, "President Sadat (van Egipte), 'n godsdienstige man ... sê dat wat u nou doen, 'n skande vir Islam is, en hy noem u ... vergewe my, sy woorde, nie myne nie, 'n 'gal.' '
Die ayatollah het geantwoord deur Sadat se sluipmoord te versoek.
"60 Minutes" het talle nabootsers voortgebring. Die mengsel van sensasionele ondersoeke, beroemdheidsprofiele en aangrypende verhale dit een van die langste loop, en die winsgewendste, netwerk-TV-reekse. Dit het bewys hoeveel geld goeie TV-onderhoude kan verdien.
"60 Minutes" maak staat op onderhoude wat noukeurig vervaardig en geredigeer is, maar gou-gou het satellietegnologie lewendige onderhoude op afstand moontlik gemaak, en die live TV-onderhoudformaat het algemeen geword. 'N Belangrike evolusie-oomblik het in 1979 plaasgevind, toe ABC 'n reeks shows oor die gyselaarskrisis van Iran ingehuldig het wat ontwikkel het tot "Naglyn."
Ted Koppel, 'n "Nightline" -gasheer het gaste met ysige akkuraatheid ingedra. Koppel se onderhoude met almal van die skande televangelis Jim Bakker en sy vrou Tammy Faye om Nelson Mandela onvergeetlike oomblikke in die uitgesaai joernalistieke geskiedenis geword.
'Sal dit vir u moontlik wees om 'n onderhoud deur te voer sonder om die Bybel in te sluit?' vra hy die Bakkers.
Ander TV-onderhoudvoerders, waaronder Barbara Walters en Larry King, het hul eie idiosinkratiese style ontwikkel in beide regstreekse en tapyt-programme. Gehore hou van hul gunsteling onderhoudvoerders, en die TV-onderhoud het betroubaar hoë graderings gelewer en winsgewende advertensie-inkomste.
Maar niks is gelyk aan "60 Minutes." Op die toppunt van die program is die program nie mees aantreklike funksie het Mike Wallace-onderhoude gebly. Op Sondagaande, na NFL-sokker, Mike Wallace se weeklikse inkwisisie het 'n Amerikaanse TV-ritueel geword.
2012 Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney word in 2011 deur Bill O'Reilly ondervra. AP / Richard Drew
Die nalatenskap van "60 Minutes" is gemeng. Baie jong verslaggewers het Wallace, en binnekort, afgeneem elke TV-mark in Amerika het sy ondersoekende I-spanne gehad onthul plaaslike swendels. Antagonistiese onderhoude met slegte ouens roetine geword.
Teen die 1980's, geselsprogramme met leërskare soos Morton Downey jr. begin om gaste te nooi om te verskyn om hulle te verkleineer. Downey het hoë beoordelings gelewer deur 'Shut up!' Te skree by almal in die ateljee.
Later, om Fox News, Bill O'Reilly's hectoring en beledigings het ook hoë graderings opgelewer.
Aangemoedig het TV-nuusonderhouders meer geskree. Gaste het dit gou besef en begin noukeuriger voorberei deur gesproke punte strategies te oefen en van plan te wees om vrae te ignoreer ten gunste van hul eie boodskappe.
Die Tapper- en Wallace-onderhoude verteenwoordig die hoogtepunt van hierdie baan. Dit was heeltemal voorspelbaar dat hul gaste enige verskyning van dialoog sou vorm.
Joernalistiek se verpligting
Niemand is die skuld vir die kabelkanale nie, maar hulself. Hulle het hulself bekwaam met die gewildheid van hul regstreekse onderhoudsvertonings en het sukses gevind met 'n formaat wat beide beperk en ryp is vir uitbuiting.
'60 Minutes' het selde regstreekse onderhoude gelewer omdat dit Produsente van die program weet dat regstreekse TV aangepak kan word.
In 'n regstreekse uitsending, as 'n gas die gehoor verkeerd gedra of inlig, is daar 'n gasheer wat min opsies het. Hulle kan onbewustelik redeneer en skree, maar dit kan simpatie vir die ondervraer aanlok. Hulle kan die mikrofoon afsny, maar dit kan koste van sensuur aanlok.
Daar is een opsie wat deur hierdie programme oorweeg kan word: om nie gaste uit te nooi wat gehore sal mislei met 'n onakkurate inligting nie.
Die Biden-veldtog het Rudy Giuliani onlangs gevra, die president se persoonlike prokureur, word om hierdie joernalistieke redes uitgesluit van onderhoude. Die versoek argumenteer dat die balans tussen die informasie en die verkeerde inligting van kykers 'n joernalistieke vraag is, en nie 'n politieke nie.
Uiteindelik is dit nie so nie 'n etiese kwessie van 'balans' of billikheid. Burgers benodig geloofwaardige, geverifieerde en akkurate inligting om hul demokratiese verantwoordelikhede uit te voer.
Daar is geen joernalistieke verpligting om menings te versprei wat die inligting mislei, verkeerd lei of irrelevante aanbied wat ontwerp is om kykers doelbewus te verwar nie. In werklikheid is daar 'n joernalistieke verpligting om die teenoorgestelde te doen. Om hul demokratiese en joernalistieke verantwoordelikhede na te kom, kan TV-nuusbedrywighede wat hierdie programme uitstuur dalk oorweeg om alternatiewe gaste te nooi en die standaardformaat te verander.
Op hierdie manier kan ons almal meer betroubaar ingelig word.
William Barr som klassieke tekste op
Demokrate eis Mueller se volledige verslag en Republikeine ...
Ek het vroue hoor sê: 'Ek weet nie waar om te begin nie.' Ons begin by onsself; ons werk dan saam om veranderinge op plaaslike en gemeenskapsvlak en veldtogte op nasionale vlak aan te bring, deur die mag van ons regering te gebruik om wetgewing in te stel wat vereis dat ...