Die Boeing B-17 Flying Fortress is 'n viermotorige swaarbomwerper wat deur Boeing in Amerika ontwikkel en gebou is. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 28 Julie 1935 onderneem. Die vliegtuig is in opdrag van die Amerikaanse Lugmag gebou, destyds bekend as die U.S. Army Air Corps (USAAC). Boeing het teen Douglas en Martin meegeding vir 'n kontrak om 200 bomwerpers te lewer. Die Boeingprototipe het nie net sy twee kompeteerders uitgestof nie, maar ook die Lugmag se verwagtinge ver oortref. Tog het Boeing die kontrak verloor teen die Douglas B-18 Bolo omrede hulle prototipe verwoes is in 'n vliegongeluk. Die USAAC het egter dertien eenhede bestel vir evaluering. Vanaf sy bekendstelling in 1938 is die B-17 aanhoudend en aansienlik verbeter  om die vliegtuig te word waarvan die derde meeste ooit gemaak is na die Consolidated B-24 Liberator en die multirol, tweemotorige Duitse Junkers Ju 88. Die B-17 se sukses het tot die ontwikkeling van die latere Boeing B-29 Superfortress gelei.
Vanaf die vliegtuig se ontstaan het die USAAC (vanaf Junie 1941, die USAAF) dit beskou as 'n strategiese wapen; dit was redelik vinnig, kon op hoë hoogtes vlieg, dit beskik oor 'n lang togafstand en dit was goed bewapen. Dit het 'n reputasie vir uithou vermoë opgebou; stories en foto's van B-17's wat eintlik nie meer in die lug moes bly nie en tog hul bemannings veilig teruggebring het, is legio. Die B-17 het die meeste bomme losgelaat van al die bomwerpers gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Van die ongeveer 1.5 miljoen ton bomme oor Nazi-Duitslane en sy omringende gebiede losgelaat, het die B-17 ongeveer 640,000 losgelaat. Dit was ook gebruik vir vervoer, teenduikboot operasies, as 'n hommeltuig beheer vliegtuig en ook as soek-en-red vliegtuig.
In Oktober 2019 was daar nog nege lugwaardige B-17's in die wêreld, alhoewel sommige van hullle nooit in oorlogsituasies gebruik was nie. Daar is dosyne ander wat vertoon word in museums en vliegvelde. Die oudste is The Swoose wat aksie gesien het in die Stille Oseaan en die Karibiese gebiede.
Model 299 kon dus nie die evaluasie voltooi nie en terwyl die USAAC steeds opgewonde oor die vliegtuig was, was die beamptes verskrik oor die hoë koste per vliegtuig ($99 620 vir Model 299 teenoor $58 200 vir Douglas se model gebaseer op 'n bestelling van 220 bomwerpers) en die kompetisie kon dus nie wettiglik voltooi word nie. Boeing was dus gediskwalifiseer en die stafhoof van USAAC, Malin Craig, kanselleer die bestelling vir 65 B-17's en bestel 133 twee-enjin B-18 Bolo's van Douglas.
Ongeag die probleme was die USAAC steeds beïndruk met die prototipe se vermoë en op 17 Januarie 1936 het hulle 'n wettige skuiwergat ontdek en 13 YB-17's van Boeing bestel vir indienstoetse. Die verandering na YB-17 dui net op die spesiale F-1 befondsing. Die YB-17 model het 'n klomp veranderinge ondergaan teenoor die prototipe, Model 299. Dit sluit onder andere kragtiger enjins in; die Wright R-1820-39 Cyclone-enjins vervang die oorspronklike Pratt & Whitney-enjins. Alhoewel die prototipe deur Boeing besit is en nooit 'n militêre reeksnommer ontvang het nie, is die term XB-17 terugwerkend aan die vliegtuigraam toegeken en so in amptelike dokumente gebruik om die eerste Flying Fortress te beskryf. Die B-17 benaming is eers vanaf Januarie 1936 amptelik gebruik.
'n Totaal van 155 B-17's van alle tipes is tussen 11 Januarie 1937 en 30 November 1941 afgelewer, hierna het produksie grootliks versnel met die B-17 wat die grootste produksietempo ooit van alle groot vliegtuie behaal het. [N 4]Die vliegtuig het in alle oorlogsones tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen en teen die tyd dat produksie gestaak is in Mei 1945, is 12 731 vliegtuie deur Boeing, Douglas en Vega gebou. Laasgenoemde is 'n filiaal van Lockheed.
Ontwerpe en variante
Modelle A tot by D van die B-17 is ontwerp met die fokus op selfbeskerming terwyl met model B-17E, met sy groot stert, die fokus op aanvallende oorlogvoering geval het.Model B-17E was 'n omvattende herontwerp van die oorspronklike Model 299. Die romp is verleng met 3 meter, dit was veral groter aan die agterkant, die stertvin was nou vertikaal met 'n beter rigtingroer asook 'n horisontale stabiliseerder. Vir die eerste keer is die vliegtuig toegerus met 'n skiettoring in die stert. Die neus het min of meer dieselfde gebly. Dit was ook toegerus met 'n Sperry-elektroaangedrewe, bemande skiettoring op die rug net agter die kajuit. Die ou Sperry bemande skiettoring, model 645705-D, aan die onderkant van die romp is vervang met 'n nuwe elektroaangedrewe skiettoring, ook 'n Sperry-produk. Al die verbeterings het tot gevolg gehad dat die vliegtuig se massa met 20% toegeneem het.
Model YB-40 was 'n swaarbewapende weergawe van die standaard B-17 en gebruik voor die North American P-51 Mustang as langstrekvergeselvliegtuig beskikbaar geword het. Daar was ook 'n ekstra skiettoring bo-op die radiokajuit en 'n afstandbeheerde Bendex skiettoring onder die bombardier se venster geïnstalleer. Daar was ook twee .50 kaliber (12,7 mm) masjiengewere in elke sy van die vliegtuig geïnstalleer. Die vliegtuig is toe met 11 000 rondtes ammunisie voorsien. Al die modifikasies het veroorsaak dat die vliegtuig meer as 4 500 kg swaarder as 'n volgelaaide B-17F was. Die YB-40's, met al die modifikasies, kon egter nie by die ligter bomwerpers bly nadat al die bomme gelos is nie en die projek is eers gestaak en uiteindelik gekanselleer in Julie 1943.  Die laaste 86 van die B-17's wat in die fabriek van Douglas gebou is, het egter die ken-skiettoring behou, wat die vorentoe-verdediging aansienlik verbeter het. 
Teen die tyd wat die B-17G sy verskyning gemaak het, is die aantal masjiengewere van sewe na dertien vermeerder, die ontwerp van al die skiettorings is gefinaliseer en ander verstellings is voltooi. Model B-17G was die finale ontwerp van die B-17 Flying Fortress, dit het al die verbeterings van die B-17F  bevat en daar is 8 680 van die model gebou, die laaste deur Lockheed op 28 Julie 1945. Baie van die B-17G is omgeskakel om in ander rolle gebruik te word bv. vragvliegtuie, enjintoetsing en vir verkenning.  'n Paar van hulle is ook omgeskakel om in 'n soek-en-reddingrol gebruik te word; hulle is later model B-17H genoem. 
Later in die Tweede Wêreldoorlog is ten minste 25 B-17's toegerus met radiobeheerseine en televisiekameras en gebruik as hommeltuie. Hulle is gelaai met 9 100 kg plofstof en die "Aphrodite missiles" genoem omrede hulle in Operasie Aphrodite gebruik is. In die operasie is die hommeltuie beheer deur CQ-17-beheervliegtuie en na teikens gevlieg. Die operasie is goedgekeur op 26 Junie 1944 en die 338ste Bomwerpergroep, gestasioneer te RAF Fersfiel en satelliet van RAF Knettishall, het verantwoordelikheid geneem vir die operasie. 
Die eerste vier hommeltuie het Fort Mimoyecques, die Siracourt V-1 bunker, Watten en Wizernes op 4 Augustus aangeval en min skade aangerig. Die projek het skielik tot 'n einde gekom toe 'n Consolidated B-24 Liberator in die lug ontplof het oor die Blythrivier. Die B-24 het deel gevorm van die Amerikaanse Vloot se Project Anvil en was op pad na die eiland Helgoland. Die vlieënier was Joseph P. Kennedy Jr, president John F. Kennedy se ouer broer. Kennedy sterf in die ontploffing en die ontploffing rig skade aan oor area met 'n radius van 8 km. Die Britse owerhede was angstig dat 'n soortgelyke ongeluk nie weer sal plaasvind nie en Operasie Aphrodite is vroeg in 1945 gestaak. 
Vroeg in 1942 het die 7de Bomwerpergroep in Java aangekom met 'n gemengde mag van B-17's en LB-30/B-24's. 'n Eskader B-17's van die mag word na die Midde Ooste gestuur om deel te vorm van die 1ste Voorlopige Bomwerpergroep en word sodoende die eerste Amerikaanse B-17's in aksie teen Duitsland. Na die neerlaag in Java het die 19de Groep onttrek na Australië waar hulle bly veg het totdat hulle deur Generaal George C. Kenney teruggestuur is Amerika toe, na sy aankoms daar teen die middel van 1942. 
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die B-17 in 32 oorsese gevegsgroepe diens gedoen, in Augustus 1944 was 4 574 eenhede wêreldwyd in gebruik.  Die B-17's het 580 631 metrieke ton bomme oor Europese teikens laat val, die Liberator B-24 580 631 ton en ander Amerikaanse bomwerpers 420 520 ton. Die Britse swaarbomwerpers, die Avro Lancaster en Handley Page Halifax het 608 612 en 224 207 ton respektiewelik laat val.
Aanvanklike USAAF operasies oor Europa
Die USAAF het onmiddelik begin om sy lugsterkte in Europa uit te brei nadat hy by die oorlog aangesluit het, deur verskeie B-17E's in te vlieg. Die eerste eenhede van die Agste Lugmag arriveer op 12 Mei 1942 in High Wycombe, Engeland, om die 97ste Bomwerpergroep te vorm. Op 17 Augustus 1942 het die eerste USAAF-swaarbomwerperaanval oor Europa plaasgevind waaraan 12 B-17E's van die 97ste Groep deelgeneem het. Majoor Paul Tibbets was die vlieënier van die leiervliegtuig; Brigadiergeneraal Ira Eaker was ook deel van die bemanning as 'n waarnemer. Die bomwerpers is vergesel deur vier eskaders Spitfires van die Britse Lugmag en 'n verdere vyf eskaders het hulle vergesel op die terugtog. Die teiken was die treinstasie en rangeerwerf te Rouen-Sotteville in Frankryk. 'n Verdere ses vliegtuie het langs die kus van Frankryk gevlieg om Duitse aandag van die hoofaanval af te lei. Die aanval, uitgevoer in goeie sigbaarheid, was 'n sukses met slegs een vliegtuig wat geringe skade opgedoen het. Die skade is nie veroorsaak deur aksie van die vyand nie. Die helfte van die bomme het die teiken getref. Die aanval het Britse twyfel uit die weggeruim oor die vermoë van die Amerikaanse swaarbomwerpers tydens aanvalle oor besette Europa.
Maar omrede die aanvalle op die vliegvelde nie die Duitse vegvliegtuie se mag genoegsaam verswak het nie, is addisionele B-17-groepe gevorm en genl. Eaker het aanbeveel dat aanvalle dieper in die Duitse industrieële gebied gedoen moet word. Die Agste Lugmag teiken daarop die koeëllaeraanlegte te Schweinfurt in die hoop dat dit die Duitse industrie sou verswak. Die eerste aanval het op 17 Augustus 1943 plaasgevind en het nie ernstige skade aan die aanlegte aangerig nie. Ongelukkig is die 230 B-17's wat aan die aanval deelgeneem het, onderskep deur nagenoeg 300 Luftwaffe vegvliegtuie. Die Duitsers skiet 36 bomwerpers af en 200 lugmanne sterf. Tesame met die aanval vroeër die dag teen Regensburg is in totaal 60 B-17's die dag verloor. 
In September 1942 was daar die meeste B-17's in die Stille Oseaansone teenwoordig naamlik 168 maar reeds in die middel van 1942 het generaal Arnold besluit dat die B-17's ongeskik is vir gebruik in die Stille Oseaansone. Hy het toe reeds planne gemaak om al die B-17's te vervang met B-24 Liberator's (later Boeing B-29 Superfortress's) soos hulle beskikbaar geword het. Alhoewel die omskakeling eers in die middel van 1943 voltooi is, het B-17 missies in die Stille Oseaan na 'n jaar tot 'n einde gekom.  Die oorblywende vliegtuie is oorgeplaas na die 54ste Troepvervoervleuel se spesiale lugvervoerseksie waar hulle gebruik is om voorrade vir troepe op die grond wat naby aan die vyand is, te verskaf. Spesiale lugondersteuning B-17's het die Australiese kommando's wat by die Japannese vesting te Rabaul besig was ondersteun, wat die primêre rol was wat die B-17's in 1942 en vroeë 1943 gespeel het.
Die B-17 is bekend vir sy vermoë om vyandelike vuur te kan verduur, steeds sy teiken te bereik en die bemanning veilig terug te besorg. Wally Hoffman, 'n B-17 vlieënier in die Agste Lugmag gedurende die Tweede Wêreldoorlog, vertel: Die vliegtuig kan amper in repe gesny word deur vyandelike vuur en nog steeds sy bemanning veilig terug besorg. Martin Caidin het vertel van 'n insident waar 'n B-17 in die lug in 'n ongeluk betrokke was met 'n Focke-Wulf Fw 190, 'n enjin verloor het en met groot skade aan die stertvin en stuurboord se klappe en rolroer en uit die formasie geforseer is as gevolg van die impak. Die vliegtuig is deur ander vliegtuie as "afgeskiet" gerapporteer, tog het dit sy bemanning veilig terugbesorg sonder enige besering.  Die vliegtuig se robuustheid was kompensasie vir sy korter togafstand en kleiner bomvragvermoë teenoor die van die Avro Lancaster en die B-24. Daar is vele stories van B-17's wat teruggekeer het na hul basis met die stertvin aan flarde, enjins vernietig en groot gedeeltes van die vlerke vol gate geskiet deur lugafweerkanonne. Hierdie uithouvermoë tesame met die groot aantal vliegtuie beskikbaar vir die Agste Lugmag en die faam verskaf deur die Memphis Belle het verseker dat die B-17 bomwerpers 'n belangrike vliegtuig in die oorlog was. Faktore soos oorlog-effektiwiteit en politiese ondersteuning het ook bygedra tot die B-17 se sukses.
Aanvalle deur die Duitse Lugmag
B-17's verower deur die Duitse Lugmag
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het ongeveer 40 B-17's in Duitse hande beland nadat hulle noodlandings moes uitvoer of gedwing is om te land. Hulle is herstel en ongeveer twaalf het uiteindelik weer gevlieg. Van hulle is gemerk met die Duitse nasionale Balkenkreuz op die vlerke en aan die kante van die romp asook die Nazi-hakekruis op die stertvin. Hierdie B-17's is gebruik om hulle swakhede bloot te lê en ook om Duitse onderskeppervlieëniers op te lei in aanvalstegnieke teen B-17's. Ander is gemerk as Dornier Do 200 en Do 288 vliegtuie en is gebruik as langafstandtransportvliegtuie deur die Kampfgeschwader spesialetaakeenheid, insluitende die aflaai en oplaai van geheime agente in die Midde Ooste en Noord-Afrika. Hulle is spesifiek vir dié take gekies omrede hulle meer geskik was in die rol as die beskikbare Duitse vliegtuie. Hulle het nooit probeer on die Geallieerdes te mislei nie en die vliegtuie was altyd gemerk met die vol Luftwaffetekens. Een B-17 van KG200, gemerk in die Luftwaffe KG 200 Geschwaderkennung (gevegsvlerkkode) A3+FB, is geïnterneer deur Spanje toe dit by Valencia-vliegveld geland het op 27 Junie 1944. Dit het die res van die oorlog daar deurgebring. Daar was bewerings dat sommige B-17's hulle Gealieerde merke gehou het en deur die Luftwaffe gebruik is om B-17 formasies binne te dring en dan hul posisies en hoogte bo seevlak aan Duitsland te rapporteer. Volgens dié bewerings was die Duitsers aanvanklik suksesvol maar die USAAF se bemannings het vinnig prosedures ontwikkel en in plek gestel om eerstens waarskuwings te gee en tweedens op "vreemde" bomwerpers te vuur wat by formasies wou aansluit.
B-17's waarop die Sowjetunie beslag gelê het
Amerika het nooit die B-17 aan die Sowjetunie gebied as deel van hulle oorlogbystandsprogram nie; maar die Sowjetunie het egter 73 eenhede gekry deur Operasie Frantic. Hierdie vliegtuie moes egter met meganiese probleme land gedurende hul aanvalle oor Duitsland of is beskadig deur die Luftwaffe se aanval op Poltava. Die Sowjetunie het 23 vliegtuie herstel sodat hulle weer kon vlieg en hulle is aan die 890ste bomwerperregiment van die 45ste bomwerperdivisie toegedeel. Hulle is egter nooit in aksie gebruik nie. In 1946 is die regiment toegeken aan die Kazan-fabriek om die Sowjetunie se program te steun wat die Boeing B-29 Superfortress nagemaak het as die Tupolev Tu-4 as deel van 'n afkykontwerp.
B-17's waarop Switserland beslag gelê het
B-17s verower deur Japan
Amerikaanse Vloot en Kuswag
Op 28 Mei 1962 het vliegtuig, N809Z, met vlieëniers Connie Seigrist en Douglas Price in die kajuit, vir majoor James Smith en luitenant Leonard A. LeSchack na die verlate Sowjetunie-ysstasie NP 8 gevlieg. Dit het bekend gestaan as Operasie Coldfeet, Smith en LeSchack het met hul valskerms uit die B-17 gespring en die stasie vir 'n paar dae ondersoek. Op 1 Junie het Seigrist en Price teruggekeer en vir Smith en LeSchack opgetel met die Fulton Skyhook wat op die B-17 geïnstalleer is .  N809Z was ook gebruik vir 'n Skyhook optelmaneuver in die James Bond rolprent Thunderball in 1965. Hierdie vliegtuig is later na sy oorspronklike B-17G konfigurasie gerestoureer en vertoon in die Evergreen Aviation & Space Museum in McMinnville, Oregon.
Die B-17 was 'n veelsydige vliegtuig en gebruik in vele gebiede van konflik tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die USAAF asook die die Britse Lugmag. Sy grootste gebruik was in Europa, waar sy korter togafstand en kleiner bomvrag teenoor die ander vier-enjin bomwerpers nie soveel van 'n nadeel teenoor hulle gebruik in die Stille Oseaankonflik gebied het nie. Die gebruik van die vliegtuig het sy hoogtepunt bereik in Augustus 1944 toe 4 574 in bedryf was. 
Die Flying Fortress as 'n simbool
Die B-17 Flying Fortress het vir Amerika 'n simbool van hulle lugvuis geword. In 1943 het Consolidated Aircraft 'n opname gemaak in stede waar Consolidated advertensies in koerante geplaas was, die uitslag was dat slegs 73% geweet het van die B-14 en 90% van die B-17. Nadat die eerste B-17's afgelewer is aan die 2de Bombardiergroep, is hulle gebruik op vlugte om hulle lang togafstand en navigasievermoë te demonstreer. In Januarie 1938 het groepbevelvoerder kolonel Robert Olds 'n YB-17 van Amerika se ooskus na weskus gevlieg in 'n tyd van 13 uuur en 27 minute, 'n transkontinentale rekord. Hy het ook die wes-na-oos rekord gebreek op sy terugkeer in 11 ure en 1 minuut met 'n gemiddelde snelheid van 394 km/h. Ses bomwerpers van die 2de Bombarderingsgroep het opgestyg van Langley vliegveld op 15 Februarie 1938 as deel van 'n welwillendsheidsvlug na Buenos Aires, Argentinië. Hulle vlieg 12 000 km en keer terug op 27 Februarie. Drie dae later het sewe vliegtuie weer gevlieg na Rio de Janeiro, Brasilië. In 'n goedbemarkte vlug op 12 Mei 1938 het drie B-17's, as deel van 'n oefening, die Italiaanse skip SS Rex onderskep en foto's van die skip geneem, 980 km vanaf die Atlantiese kus. [N 5]
Miss Every Morning Fix'n – is 'n B-17C en voorheen bekend as Pamela. Hierdie vliegtuig was gestasioneer in Mackay, Queensland, Australië gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Dié vliegtuig het op 14 Junie 1943, kort nadat dit opgestyg het, neergestort. Dit was vol Amerikaanse Lugmag personeel wat na Port Moresby onderweg was; 40 van die 41 mense aanboord sterf. Dit is tot vandag toe nog die grootste lugramp in die geskiedenis van Australië. Die enigste oorlewende, Faye Roberts, het met 'n Australiaanse vrou getrou en na Amerika terug gekeer. Hy sterf in Wichita Falls, Texas op 4 Februarie 2004.
The Swoose – Aanvanklik is die vliegtuig Ole Betsy genoem. The Swoose is die enigste oorblywende en heel B-17D, dit is in 1940 gebou, dit is die oudste vlieënde Flying Fortress en die enigste oorblywende B-17 wat diens gedoen het in die Filippyne in 1941–42. Dit behoort aan die National Air and Space Museum en word herstel vir sy finale rusplek te National Museum of the U.S. Air Force in Wright-Patterson in Dayton, Ohio.  Die vlieënier van die The Swoose was Frank Kurtz, die vader van die aktrise Swoosie Kurtz, na wie hy die vliegtuig genoem het.
Bekroonde B-17 vlieëniers en bemanning
Maynard H. Smith ontvang die Medal of Honor van die Secretary of War Henry L. Stimson.
Ontvangers van die Medal of Honor
Ander militêre prestasies en gebeurtenisse
B-17 in rolprente, liedjies en kunswerke
Tegniese besonderhede (B-17G)
Maks. opstygmassa 29,700 kg
bomvrag van 7 990 kg
↑ Aan boord van die vliegtuig was vlieëniers majoor Ployer P. Hill (die eerste keer dat hy die model 299 vlieg) en luitenant Donald Putt (die hoof vlieënier van die weermag tydens die vorige evaluering vlugte), Leslie Tower, Boeing werktuigkundige C.W. Benton en Pratt en Whitney verteenwoordiger Henry Igo. Putt, Benton, en Igo oorleef met slegs brandwonde en Hill en Tower is lewendig uit die wrak gehaal maar sterf later aan hulle beserings.
↑ Schamel, John. "How the Pilot's Checklist Came About." Flight Service History. Besoek op: 22 Mei 2010.
↑ Schamel, John "How the Pilot's Checklist Came About." Flight Service History. Besoek op 22 Mei 2010.
↑ "Obituaries: John Hereford." The Daily Telegraph, 13 Desember 2007.
↑ "Second-Generation Norden Bombsight Vault". National Park Service. Besoek op 2 Julie 2017.
↑ Spinetta, Lawrence (1 November 2007). "Battle of the Bismarck Sea". World War II. Besoek op 2 Augustus 2013.
↑ "The B-17H "Flying Dutchman"". www.pbyrescue.com.
↑ "Swiss Morane". WW2 in color. Besoek op 5 Mei 2013.
↑ "WWII's B-17 All American: Separating Fact and Fiction". Warbirds News. 27 Junie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 April 2016.
↑ "Trivia". 28 Mei 2013. Besoek op 28 Mei 2013.
↑ Preuss, Andreas (17 Mei 2018). "Memphis Belle bomber newly restored and unveiled at US Air Force museum". CNN. Besoek op 2018-05-17.
↑ Choate, Trish. "Going from lucky in love to lucky to be alive in 1943". timesrecordnews.com. Besoek op 28 Oktober 2016.
↑ Hayes, Clint (23 Februarie 2014). ""Old 666"/"Lucy" – A History". Zeamer's Eager Beavers. Besoek op 2018-07-26.
↑ Parke, Sarah. "The Swoose comes home to roost at the National Museum of the U.S. Air Force". National Museum of the U.S. Air Force. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2012-10-12.
↑ "Major General Allison C. Brooks". United States Air Force. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2004. Besoek op 13 Februarie 2008.
↑ Philo, Tom. "Eighth Air force Combat Losses." taphilo.com. Besoek op 19 Mei 2012.
Die jaar 1935 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 35ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
28 Julie is die 209de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (210de in skrikkeljare). Daar volg nog 156 dae in die res van die jaar.
Boeing (The Boeing Company) is 'n Amerikaanse maatskappy wat vliegtuie en militêre toerusting vir verdediging, lug- en ruimtevaart vervaardig. Sy passasiersvliegtuie (soos die Boeing 737 en 747) word deur lugdienste oor die hele wêreld gebruik.Die maatskappy is in 1916 deur William Edward Boeing in Seattle, Washington gestig. In 1997 het hulle hul belangrikste mededinger, McDonnell Douglas, gekoop. Boeing se hoofkantoor is vanaf 2001 in Chicago, Illinois in die Verenigde State, met sy grootste vervaardigingsfasiliteite naby Seattle.
In 2015 het die maatskappy 'n omset van byna US$ 100 miljard gehad, waarvan twee derdes vanaf siviele passasiers- en vragvliegtuie afkomstig was. Boeing lewer in hierdie jaar 762 vliegtuie en het teen die einde van die boekjaar kontrakte gehad om 'n verdere 5800 vliegtuie te lewer. In 2015 het die maatskappy 161 400 werkers in diens gehad.
'n Bomwerper is 'n militêre vliegtuig wat gebruik word om teikens op die grond aan te val. Bomwerpers word ontwerp om die grootste moontlike bomvrag oor die grootste moontlike reikafstand te dra, en dan oor die teiken los te laat. Bomwerpers vlieg dikwels laag oor die grond om vyandelike radar te ontduik. Sodra die bomwerper al sy bomme laat val het, kan dit na die basis terugkeer om herlaai te word.
Die Douglas B-18 Bolo is 'n Amerikaans vervaardigde mediumbomwerper wat deur die United States Army Air Corps en die Koninklike Kanadese Lugmag gebruik is gedurende die laat 1930's en vroeë 1940's. Die Kanadese het daarna verwys as die Digby. Die Bolo was vervaardig deur die Douglas Aircraft Company, gebaseer op hulle Douglas DC-2 en was ontwikkel om die Martin B-10 te vervang. Hierdie vliegtuig was Douglas se eerste mediumbomwerper.
Gedurende die toetsing van bomwerpers in April 1935 te Wright Field het die B-18 met die Martin 146 ('n verbeterde Martin B-10) en die Boeing model 299 (die latere Boeing B-17 Flying Fortress), en die enigste viermotorige vliegtuig, meegeding. In Januarie 1936 is 133 Bolo's bestel, deels omrede hulle aansienlik goedkoper was as die Boeing en ook omrede die Boeing prototipe vernietig is in 'n vliegongeluk. Later was daar nog 217 eenhede gebou as model B-18A, met 'n haaiagtige tipe neus waar die bombardier se posisie vorentoe geskuif het oor diė van die neus skutter. Twintig van die B-18A's is oorgeplaas na die Koninklike Kanadese Lugmag, wat hulle die Digby genoem het.
Gedurende die winter van 1939/40 was meer as eenhonderd B-18A's opgegradeer na B-18B: spesialis radio toerusting vir maritieme gebruik is in die vliegtuie geinstalleer. Die B-18B's is gebruik vir patrollie togte aan die Amerikaanse ooskus om Duitse U-bote te vind en hulle posisies te rapporteer. Toe Amerika tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree het was die B-18 Bolo op daardie stadium die bomwerper wat in die grootste getalle buite Amerikaanse grense ontplooi was.
Baie B-18's was vernietig by Pearl Harbor op 7 Desember 1941 deur die Japanese aanval en vroeg in 1942 het meer gevorderde bomwerpers die B-18 vervang as die voorslag bomwerper. Die meeste B-18's is toe gebruik as transportvliegtuie, vir die opleiding van valskermsoldate of opgradeer na B-18B modelle.
Die Iljoesjin Il-28 is die Sowjetunie se eerste straal aangedrewe bomwerper. NAVO se kodenaam vir die vliegtuig is Beagle. Die Il-28 was bekend as die Sowjetunie se Canberra, bekend vir sy langslewendheid en aanpasbaarheid. Die prototipe het sy nooiensvlug 8 Augustus 1948 voltooi en was binne twee jaar in diens gestel. Vyf-en-twintig voor produksie eenhede het deelgeneem aan die 1950 Moskou Meidag verbyvlug verrigting. Dit was 'n belangrike dag vir die Westerse analiste gedurende die Koue Oorlog; dit is hier waar die Sowjetunie sy nuwe toerusting aan die wêreld vertoon het.
Produksie is in die Sowjetunie in 1960 gestaak en in China, waar die vliegtuig onder lisensie vervaardig is, eers in 1969. Daar is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog reeds aan die ontwerp van die vliegtuig begin. Die ontwerp was konvensioneel, dit het meer aan die verlede herinner as die toekoms - die vlerke was reguit. Die stertvlerke en stertvin was geswaai teen 'n skerp hoek. Dit het stabiliteit verskaf tydens hoë spoed duikvlugte.
Die prototipe was aangedryf deur twee RD-10 turbostraal motors wat ontwikkel is uit die Duitse Junkers Jumo motors van die Tweede Wêreldoorlog. Die produksie modelle was toegerus met Klimov Vk-1 motors, 'n Sowjet weergawe van die betroubare Britse Nene motor wat voor die Koueoorlog aan hulle verkaf is. Die motors het aan hangers onder die vlerke gehang. Die kajuit was die borrel tipe met die vlieënier wat 'n uitsig soos die van vegvliegtuig gehad het. Die navigator/bombardier se visier was in 'n Tweede Wêreldoorlog-tipe glasneus geïnstalleer. By die basis van die stertvin was 'n geëlektrifiseerde skiettoring wat baie lyk soos die van die Boeing B-17 Flying Fortress en Boeing B-29 Superfortress. Daar is twee 23mm masjiengewere in die skiettoring. Interessant was die skutter hier ook die radio operateur van die vliegtuig. Daar is ook twee 23mm masjiengewere in die neus.
Met die bomlaai vol en die hegpunte onder die vlerke kan die vliegtuig 3000 kg se bomme dra. Daar is ook 'n fasiliteit vir eksterne brandstof tenks aan die vlerkpunte.
'n Turbo-aanjaer is 'n meganiese induksietoestel aangedryf deur uitlaatgas wat gebruik word in binnebrandenjins om die werkverrigting te verbeter deur saamgeperste lug in die verbrandingskamers in te dwing. Dit maak dit moontlik om meer brandstof per slag te verbrand wat lei tot 'n groter kraglewering.