Daarna het Petronel Malan bewys sy is die koningin van die klavier. Haydn, Schumann-études en soos Malan dit stel, “Busoni se transkripsie van ’n Lizst-fantasie, gegrond op ’n opname van Horowitz en ek”, het haar program uitgemaak.
Sekuur, opwindend, magies. ’n Mens kan nog baie meer byvoeglike naamwoorde gebruik om haar spel te beskryf, maar dit sal te veel plek in beslag neem.
Die konsert het minder belowend begin, met Dvorák se simfoniese toondig Die Woudduif. Die groot stemmingkontraste in ’n redelike kort werk het nie ’n goeie eenheidsgevoel gegee nie.
Haar elegante en sensitiewe frasevorming het pragtig na vore getree in die stadige deel, terwyl die vinnige middelseksie, met sy dramatiese dialoog tussen die klavier en die orkes, baie effektief deur die klavier oorheers is.