Dit is 'n voorreg om 'n aandeel te hê aan hierdie Festschrift ter ere van die laureatus Julian Müller. Daarom sluit ek aan by 'n konstruk wat hy op die tafel geplaas het, naamlik 'Panenteïsme'. In hierdie artikel probeer ek om die genuanseerdheid van 'n panenteïstiese verstaan van God en wêreld van nader te bekyk en so miskien die gepaardgaande vraagstukke ook onder die loep te neem. Panenteïsme is 'n verweefde en komplekse konstruk met baie latente potensiaal vir ons verstaan van God en sy skepping. Kom ons val met die deur in die huis: Is Müller 'n panente'is of nie en indien wel, in watter kategorie sou sy Panenteïsme val? Dalk staan die artikel hom en ander by om self hierdie besluit te kan neem.
Die Sistematiese Teologie handel oor die verstaan van die werklikheid, ingeslote ons beskouing oor God.1 Dit impliseer 'n ellips met 'n epistemologiese en 'n ontologiese brandpunt: Uiteraard is dit 'n subjektiewe aktiwiteit (die teoloog as jongleur2), maar tegelyk ook 'n induktiewe onderneming wat holisties neig. Ek is van mening dat die natuurwetenskappe, nes die sosiale en gedragswetenskappe, die teologie kan help vorm aan 'n grammatika om die werklikheid meer omvattend te verstaan. As kritiese realis stem ek saam met Arthur Peacocke (2004) se uitspraak: