Die Kommunisme en Afrikaner-nasionalisme: Twee onversoenbares | Boerebib
Die Kommunisme en Afrikaner-nasionalisme: Twee onversoenbares
Die internasionale kommunisme in sy verskillende gestaltes is een van die mees mens­vyandige ideologieë, bewegings en staatsvorms van die 20e eeu. As `n rewolusionêre beweging, aanvanklik gefinansier deur linkse Amerikaanse grootkapitaal, het die kommunisme in 1917 die eerste maal werklik die aandag getrek. Na die oorlog van 1939 - 1945 het die kommunistiese ideologie en staatsvorm van sentraal Duitsland af feitlik die hele landmassa daarvandaan ooswaarts beheer met Rooi-Sjina en groot dele van die Ooste onder sy bekoring. Byna een-derde van die hele wêreldbevolking moes buk onder die tirannieke ideologie en in die res van die wêreld het dit oral onrus geskep.
Dié ideologie en die politieke sisteem van die internasionale sosialisme het geen duursaamheid gehad nie. Die Sowjet-Unie was moontlik die empire in die mensgeskiedenis wat op die meeste bloed en terreur gebou was en tog baie gou weer ondergegaan het. Tog het die kommunisme as ideologie, as rewolusionêre sameswering, as onderdrukkende sisteem nie saam met die Sowjet-Unie verdwyn nie.
In ons land het die kommunisme `n geweldige slag geslaan toe die rewolusionêre aanslag, gedra deur die linkse grootkapitaal van die Westerse wêreld, in 1994 ons vaderland present gekry het. So effektief is die Afrikaner-samelewing vanaf 1967 deur die kommunisme gerysmier dat die oorgawe van die NP en sy "kulturele stutorganisasies" in 1994 as `n "oorwinning van redelikheid" gevier is. Daarvandaan word daardie vyfde kolonne van die kommunisme wat in Afrikanergeledere gewerf is om die kommunistiese oorwinning moontlik te maak, nog steeds gebruik om die breinspoeling van die Afrikaner voort te sit.
2. Oor die aard van die kommunisme.
Omdat die Afrikaner voortdurend deur die kommunisme gekonfronteer word en omdat die kommunisme daarin geslaag het om woordvoerders en planmakers binne-in organisasies soos die Afrikaner-Broederbond, die Afrikaanse kerke, die Afrikaanse kultuurorganisasies soos die FAK, die ATKV en dergelike te werf, is `n woordvoerder se verbintenisse nie altyd `n waarborg vir die aanvaarbaarheid van sy uitsprake nie. Daarom kan ons net `n oomblik let op die aard van die kommunisme sodat `n idee gevorm kan word van die agtergronde waaruit hierdie beweging en ideologie werk en dink.
In die eerste plek is die kommunistiese ideologie baie lief om homself as `n onweerspreekbare wetenskaplike waarheid aan te bied, sodat die beroep op "wetenskaplikheid" al dadelik as bedenklik beskou kan word. Die uitgangspunt van die kommunisme is die historiese materialisme en die navolging daarvan sal glo lei na `n finale klaslose, raslose en kommunistiese gemeenskap waar almal in vrede en welvaart sal lewe.
Die vangplek is nou dat die kommuniste oordeel dat alle struikelblokke op pad na daardie paradys-op-aarde met `n vaste hand uitgeroei moet word. In Afrika is die groot vyande van die kommunisme die Witman, die kolonialiste en die kapitaliste. Vandaar dat kriminaliteit en kommunisme dikwels weerskante van dieselfde munt is.
Vanuit hierdie uitgangspunte is dit verstaanbaar waarom die kommunisme ook gesien moet word as `n metode vir rewolusie. Vanweë die kommunisme se bo- en ondergrondse aanvalsmetode gebeur dit dikwels dat voor die kommunistiese magsoorname daar byna net soveel toegewyde kommuniste gevind word in die magsposisies van `n land en volk wat aangeval word as in die aanvallende rewolusionêre beweging.
Na die magsoorname verander die kommuniste dan in `n tweede gedaante waar die Party persone aanwys en strukture skep wat die staatsmasjinerie kontroleer, reguleer en beheer na die vereistes van die Party. Want in die kommunistiese demokrasie regeer net die Party. Verkiesings word slegs gehou om die Party se magsgreep op die land te bevestig, soos byvoorbeeld in die destydse Duitse Demokratiese Republiek.
In alle kommunistiese regimes word 'n burokrasie geskep wat alle moontlike aspekte van die samelewing moet beheer en reguleer. Hierdie burokrasie bied poste en inkomste aan talle lede van die Party, ongeag die vraag of hulle vir die werk bekwaam is of nie. `n Interessante voorbeeld van hierdie tendens is die Suid-Afrikaanse Weermag waar daar vandag glo so iets soos een generaal vir elke dertig soldate is.
Hierdie nuwe burokrasie, die Partygenote in al die gerieflike poste met groot salarisse, is in die kommunistiese demokrasie die enigste groep of klas wat vir die regime belangrik is. Die res is almal vyande van hierdie goedbetaalde en verskanste amptenare. Hier is dit nogal belangrik om te let op die uitspraak van Sampie Terreblanche van Stellenbosch wat in Oktober 2003 by `n vergadering van die Black Management Forum in Kaapstad gesê het dat vandag ongeveer `n 11 miljoen Swartes van die vettigheid van die land lewe. Hulle is die topstruktuur van die SAKP en sy vennote. Die onderste 15 miljoen van die Swart bevolking, die sogenaamde proletariaat namens wie die SAKP glo optree, word deur Terreblanche so beskryf (The Pretoria News, 10.10.2003):
"The people of the underclass are voteless, voiceless, pathetically powerless and even faceless .... (they are) systematically excluded and neglected due to the deeply institutionalised disfunctionality of our new system ...."
Anders as onder eiesoortige ontwikkeling, toe die aandag op die Swart volke se ontwikkeling gefokus was, is daar onder die kommunisme `n 15 miljoen Swartes wat ewe sinies maar aan hulle lot van armoede oorgelaat word. So `n proletariaat wat deur die regime gemanipuleer kan word, is vir die kommunisme egter noodsaaklik. Dit het Mugabe met sy plaasroof-aksie duidelik aangetoon.
Die kommunisme en veral die leierskorps van die kommunisme regeer en hanteer `n land so dat hulle in hulle verskanste posisies kan bly en met hulle uitbuiting van die land voortgaan. Daarom word op alle maniere en met die hulp van die media, die kerke, die meningsvormers in die Universiteite en elders, alles in die werk gestel om die bevolking onder die indruk te hou dat hulle toekoms onder die kommunisme al beter en beter sal word.
Die derde gedaante van die kommunisme is dan in sy filosofiese gedaante as `n ideologie, `n menslike idee wat absoluut waar is en nie weerspreek mag word nie. Karl Marx het daarmee begin deur dit te stel dat die kommunisme onweerstaanbaar in die geskiedenis van elke volk is omdat dit 'n wetmatige ontknoping van elke volk se maatskaplike ontwikkeling is. Die aanvaarding van die klassestryd en die versekerde oorwinning van die arbeidersklas is in die propaganda al so verfyn dat dit `n byna onweerstaanbare aantrekkingskrag het. Die belofte dat die kommunisme alles wat die Witman in Afrika opgebou het aan die Swartman sal laat toekom, het die kommunisme geweldig populêr in Afrika gemaak.
Die toesegging van die bodemrykdomme van Afrika aan die groot geldmagnate van die Noord-Atlantiese industriestate en die entrepreneurs van die Ooste, het vir die kommunisme in Afrika baie bondgenote gewerf. Die resultate van daardie alliansie kan bestudeer word in die vroeëre Belgiese Kongo, in lande soos Ghana, Nigerië, Zambië en ook Zimbabwe. Dit is ook in hierdie verband dat in een van die mees gesaghebbende Franse ontledings van die kommunisme nl. S Courteois en andere, se boek, Le Livre noir du Communisme: crimes, terreur, repression, Parys 1997, gesê word dat kommunistiese regimes in beginsel kriminele ondernemings is wat regeer word sonder inagneming van die reg, met gewelddadigheid en veral sonder enige waardering vir die lewe van mense. Dié stellings word in daardie werk nogal oortuigend aangetoon.
Dit is duidelik dat in 1964 toe die Volkskongres teen Kommunisme gehou is, die organiseerders korrek was om die Afrikaner te probeer waarsku teen hierdie gevaar van links. Dit was toe al opmerklik hoe die Naspers-publikasies alles in hulle vermoë gedoen het om die waarskuwings as belaglik voor te stel. Nou, veertig jaar later met die SAKP-ANC sorgvuldig in die regeringsetels verskans, kan die vraag weer gevra word: wie was in 1964 reg? Die Naspers-publikasies of die anti-kommuniste? Daar is toe al die eerste tekens gesien van die vyfde kolonne van verligtes wat Afrikanernasionalisme moes lam lê om 1994 se oorgawe moontlik te maak.
3. lets oor die aanval op die Afrikaner en sy voortbestaan.
Die stryd van die kommunisme teen die Afrikaner en sy poging om homself in sy vaderland te handhaaf, het in 1950 begin toe die destydse regering die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme aanvaar het. Maar dit het van die begin af duidelik geword dat die ideaal van Afrikanernasionalisme om die Swart volke van Suidelike Afrika in hulle tuislande so te ontwikkel dat hulle daar sal konsentreer en die Afrikanervaderland sal ontruim, nie vir die Geldmagnate in die Engelse en die Afrikaanse wêreld aanvaarbaar was nie. So gebeur dit dat al die bolwerke wat die Afrikanervolk in die tiener-, twintiger- en dertigerjare opgebou het om die Afrikaner te beskerm, stelselmatig ge'infiltreer is, en op bedekte manier oorgeneem is deur kommuniste en kommunistemeelopers. Daardie instansies het toe geleidelik Afrikanerhaters geword net soos die Engels-Joods-Amerikaanse geldmagnate en hulle skeppinge. As in ons dae byvoorbeeld naspers-publikasies nagelees word oor die behoudende Afrikaner dan praat hulle presies dieselfde taal as die Arguskoerante in die dertiger-veertigerjare of die Rand Daily Mail en The Star van Johannesburg in die dae toe Jan Smuts en die Engelse Mynbase die land regeer het. `n Voorbeeld: Op 27 Augustus 1971 het Jaap Marais in Die Afrikaner geskrywe:
"By die sigbare verraad teen die Blankes in die gebiede (die res van Afrika vanaf 1950), is daar volgehou dat die Blankes se regte beskerm sou word. En toe die tyd aangebreek het, het die Blankes dikwels agtergekom dat hulle voëlvry verklaar is."
En nou kan die propaganda in Beeld van 25 Februarie 2004 daarmee saamgelees word. Daar skryf JJ Joubert:
"Mbeki het daar (Stellenbosch waar hy `n ere-doktorsgraad gekry het) vir die soveelste keer gesê Afrikaners is deel van Suid-Afrika en dat hulle moet meewerk aan die heil van die land, as deel van die hoofstroom ... Die arme Mbeki wonder seker ook al wanneer die ... Afrikaners eendag gaan verstaan dat hy inderdaad geen wrok teen hulle het nie..."
Dan is dit `n oop vraag of die joernalis rekening (mag) hou wat in die program van die SAKP, The Road to South African Freedom en in die Freedom Charter staan. In ieder geval, na tien jaar onder die SAKP/ANC/COSATU-bewind het die wêreld vir die Afrikaner al kleiner geword. Baie het landuit getrek, ander het die NP-pad enduit geloop, hulle geld gevat en hulle heil buite die Afrikanervolk gaan soek soos Piet Koornhof, FW die Griek en talle ander.
Daardie voorbeeld word, in ons dae, eintlik as navolgenswaardig voorgehou deur die Afrikaanstalige kommuniste en kommunistiese meelopers. Dink maar aan Harry Oppenheimer se toespraak op 12 Augustus 1970 by die Rhodes-universiteit ter herdenking van die Jameson-inval van 1895.
Daar het hy gesê (aangehaal by BM Schoeman, Jaap Marais: Stryd is Lewe, bl. 22): "Suid-Afrika moet kies: vooruit as `n moderne, verenigde nasie in tred met die res van die mensdom, of terug, in die laer ten einde homself, so goed hy kan, te verdedig teen die veranderde lewens- en denkwyses van die buitewêreld in `n poging om die aparte tradisies van sy stamme en nasies onveranderd te hou. ... Cecil John Rhodes was reg om die Boerevolk te probeer vernietig. Rhodes het net te gou en op die verkeerde manier te werk gegaan. ... Rhodes het sy antwoord op Suid-Afrika deur mag afgedwing en daarom misluk."
Die Afrikaner het in 1970 op Oppenheimer se raad geen ag geslaan nie. Hulle was reg, want die internasionale kommunisme het in die tagtigerjare op 'n skouspelagtige wyse in duie gestort. En nou kom Beeld se joernalis met `n argument dat die Afrikaner `n agterhaalde ideologie wat net ellende, moeite en verdriet oor die mensdom gebring het, moet navolg. Die Afrikaner sou dan dom en agterlik wees as hy nie sy lojaliteit aan hierdie ideologie betuig wat wêreldwyd al meer as `n 10 miljoen mense doodgemaak het en nog steeds nêrens ooit `n paradys gevestig het nie.
Ons kan maar gerus onthou: soos die Engelse empire in opdrag van die Engelse Geldmagnate in 1899 - 1902 `n barbaarse oorlog teen die Afrikanervolk ontketen het om so die goud van die Witwatersrand in die hande te kry, so het die Noord-Atlantiese Industriestate en hulle Geldmag die kommunisme gebruik om die Afrikaner van sy vaderland te beroof sodat hulle die minerale rykdomme van Suid-Afrika tot hulle voordeel kan plunder. As hulle die lemoen uitgesuig het, sal hulle die skille weggooi. As dit gesê word, dan staan dit in die konteks van die SAKP se beplanning om met `n dubbeldoor-rewolusie die Afrikaner finaal te oorrompel en om dan hier 'n volledig sosialistiese land te bou.
In die eerste plek is daar dan die national democratic revolution en die doel daarvan is:
".... The destruction of the imperialist system of colonialism and racism in our country and the establishment of a predominantly black ... and essentially workers' and peasants government."
Die people's democracy wat so gevestig word, is dan 'n voorloper van die tweede rewolusie waar die diktatuur van die proletariaat (=die SAKP) ingestel moet word.
AS die demokratiese rewolusie voltooi is, moet die sosialistiese rewolusie deurgevoer word waar die proletariaat as die stoottroepe optree. Reeds in 1988 het die SAKP in sy publikasie: The African Communist, die stryd so beskrywe:
"We, the SACP, by fighting with our comrades in the ANC to uproot national oppression, are not therefore avoiding or postponing the struggle for socialism. ... We stand for an uninterrupted revolution, from national liberation to socialism, which will only be achieved through a politically conscious and organised working class, led by our vanguard party, the SACP."
Die doelwit bly, so gelees, `n kommunistiese staat. Daarom kan daar, in beginsel, nie by die huidige SAKP-ANC-regering `n beswaar wees teen Mugabe se beleidsrigtings nie. Die sosialisme eis mos dat alle produksiemiddele aan die staat behoort en dus ook alle plaasgrond. Daarom kan Mugabe se geesgenote, wat dieselfde ideologie van internasionale sosialisme aanhang, dit ook baie duidelik stel:
"We have reason to believe ... that land shall be distributed in such a way that collective farms are created side by side with state farms."
Die dubbeldoor-rewolusie wat gewoonlik met terreur gepaard gaan, is deel van die standaard kommunistiese dogma waarvan nie afgewyk mag word nie. Dit is dus belangrik om te begryp dat die rewolusie moet voortgaan. Vandaar, as dit reg verstaan word, is dit Mbeki se taak "to speed up change" om so die kommunistiese Suid-Afrika gouer te verkry.
Wanneer daar nou gekyk word hoe die kommuniste al van 1994 af gevorder het met hulle program om die Afrikaner terug te druk, dan kan die Freedom Charter as 'n soort barometer gebruik word. Dan blyk dit dat heelwat van die doelwitte wat in die Charter gestel is, reeds in wette, regulasies en reëls vervat is. Daar is egter nog `n asemskepkans in dié sin dat die kommuniste se vermoë om hulle wette toe te pas, redelik laag is. Dan moet die burokrate en wetstoepassers ook nog onderskei tussen die wette wat alléén op die Afrikaner van toepassing is en die wat nie geld vir die demokratiese meerderheid nie. Die gevolg is dat dit tog onduidelik is hoe die kommunisme vorder.
4. Die Freedom Charter en sy bepalings.
Aangesien die teks van die Charter as `n aparte Bylae bygevoeg word, word die verskillende artikels nie weer hier in die geheel herhaal nie.
4.1 The people shall govern ...
Die begrip the people is 'n kommunistiese begrip wat verwys na die werkersklas of ten minste na die Kommunistiese Party wat as die voorhoede van die werkersklas aangedui word. Teenoor hierdie begrip staan alle imperialiste, rassiste, kapitaliste en al die ander teenstanders van die kommunisme.
Hierdie artikel moet saamgelees word dat in die Inleiding van die Charter gesê word: "...that only a democratic state ('n land waar die kommuniste na `n verkiesingsoorwinning regeer), based on the will of all the people, can secure to all their birthright without distinction of colour, race, sex or belief."
Met ander woorde: "the will of the people", word alleen gevind in die SAKP of die ANC wat die voorhoede van die vryheidsbeweging is. Daarom kan alleen die koalisie van SAKP en ANC wettig aanspraak op die regeringsgesag maak. Daarom, so lyk dit, sê Mandela in sy geskrif, How to be a good Communist:
"Under a Communist Party government South Africa will become a land of milk and honey..."
Dit kan gebeur omdat alleen onder `n SAKP-bewind kan daar, in die wetenskaplike sin van die woord, ware demokrasie en gelyke regte vir die people wees!!
4.2 All national groups shall have equal rights.
Hierdie klousule en al dié waarborge kom ook voor in die grondwet van die Sowjet-Unie. Daar het dit geblyk dat daardie regte volledig afhanklik is van die wil en die opvatting van die regerende kommunistiese diktator. Van daardie stellings kan dus bloot as propaganda-versiering beskou word.
4.3 The people shall share in the country's wealth.
Hierdie uitgangspunt: "The national wealth of our country ... shall be restored to the people"= die SAKP, dui op `n historiese aanspraak wat nie bewys kan word nie. Maar hier word gesê dat naas die minerale regte, die banke en industrieë sal ook die handel en die vervaardigingsprosesse aan die people (= die SAKP) oorgedra moet word. Daarby moet ingedagte gehou word dat al die water al "genasionaliseer" is en dat alle grond, as produksiemiddele, beskou word as die eiendom van die people.
Joe Slovo het verskillende male toegegee dat die landsekonomie nie dadelik in `n sosialistiese ekonomie omskep kan word nie. `n Tussenperiode sal glo toegelaat moet word. Interessant is dan die opvatting dat die Kapitaliste wat die kommuniste wil vernietig in hulle strewe om `n sosialistiese paradys te bou, hoofsaaklik die kleiner en middelklas plaasboere, handelaars en fabriekseienaars sal wees. Die belange van die grootkapitaal sal nie deur die SAKP te na gekom word nie. Immers van die dae van Lenin is die kommunisme afhanklik van die finansiële steun van die geldmag.
4.4 The land shall be shared amongst those who work it.
Die belangrike doelwit hier is: "... and all the land (shall be) redivided amongst those who work it, to banish famine and land hunger." Daarby kom die stelling: "All shall have the right to occupy land wherever they choose..."
Ten eerste is dit een van die mees tipiese aksies van die kommunisme om dit waarop hulle geen reg het nie aan ander uit te deel asof dit `n regmatige optrede is. Opvallend is dat die reg om grond in besit te neem of te beset alleen grond in hande van die Witman geld. Daar is geen plakkers op die leë ruimtes rondom die staatsgeboue of die amptelike wonings van hoë SAKP-lede of van geldmagnate in die groot stede nie. Maar die plaasboere se grond word gewelddadig gevat sogenaamd om hongersnood te bekamp. Die harde werklikheid is dat dit in Afrika die beste manier is om hongersnood te bevorder. Maar nou is dit deel van die strategie van die kommuniste om hongersnood te skep en dié nood te gebruik om die mag van die kommunistiese elite te vestig.
Die merkwaardige is dat die SAKP in sy program, "The Road to SA Freedom" die Freedom Charter op interessante wyse aanvul, want die Charter praat oor die "national democratic revolution" wat die wetenskaplike en sosialistiese rewolusie vooraf gaan. Daarom stel die SAKP-program vas:
"The state should encourage the wide spread development of democratically administered co-operative and collective farms rather than individual peasant smallholdings. "
As die geskiedenis van die kommunisme en die optrede van die groot leier, Josef Stalin, oor die hervorming van die landbou in Sowjet-Rusland nagegaan word, dan lyk dit of daar nog `n paar verrassings vir die people wag. Want Stalin as een van die uitnemendste apostels van die wetenskaplike sosialisme en die toepassing van sy beginsels, het so `n 6 miljoen kleinboere in Sowjet-Rusland laat doodmaak om die landbou te "hervorm". Die people sal nog agterkom dat die kommunisme nie `n mens­vriendelike ideologie is nie.
`n Voetnoot is miskien ook hier van pas. Dit is nie net plaasgrond wat deur die kommunisme in die visier gekry word nie, maar ook stedelike- en dorpsgrond wat uit privaat eienaarskap "bevry" moet word. In die kommunisme besit die Party = die staat = die people alles, of dit nou regmatig is of nie.
4.5 All shall be equal before the law.
Hier is drie stellings van belang:
"Imprisonment shall ... aim at re-education not vengeance. Dit beteken dat geen doodstraf meer ingestel sal word nie en dat straf in die begrip strafreg ook betreklik afgewater word.
"The courts shall be representative of all the people (= die SAKP)". Hier word dit duidelik dat in `n kommunistiese demokrasie sal rewolusionêre reg beoefen word. Die howe moet ook rewolusionêre liggame wees vir politieke doeleindes, naamlik om die saak van die SAKP-ANC steeds te bevorder.
Ten derde word dit gestel: "The police force and army shall be open to all on an equal basis, they shall be helpers and protectors of the people." Die kerngedagtes is dat the people (= die SAKP = die Swartes) altyd deur die polisie gehelp en beskerm sal word. Vandaar dat `n Witman wat homself verdedig teen `n aanvaller en die aanvaller seermaak, altyd aangekla word van aanranding/moord terwyl die aanvaller skotvry kom. Omdat die Swartes, ook wanneer hulle misdade pleeg, kan staatmaak op die hulp en beskerming van die polisie, lyk die misdaadsyfers soos hulle lyk.
Hier kan daarop gewys word dat die ANC in 1990 `n dokument met die titel "The Criminal and Civil Code of the People of South Africa" uitgegee het.
Hierin word apartheid aangedui as `n misdaad teen die mensdom. Daar word apartheid dan omskrywe as: "policies and practices of racial separation and discrimination as practised in South Africa:" Dit is tertoops nogal opmerklik dat opheffingswerk, ontwikkelingshulp en bystand wat Suid-Afrika aan die Swart tuislande en die mense daar gegee het, nou aangedui word as `n "misdaad teen die mensdom."
`n Tweede groot misdaad is: "... all acts which are deliberately and consciously intended to obstruct and make impossible the realisation of the provisions of the Freedom Charter". Dit kom daarop neer dat die Afrikaner geen beswaar mag maak teen die besetting van sy vaderland deur Swart magte nie, dat hy hom nie daar teen mag verset nie. Hierdie stelling maak dit oorvloedig duidelik dat die SAKP hier in `n hoë mate soos 'n besettingsowerheid regeer en daarom dit as volkome regmatig beskou om hierdie land en sy mense te plunder vir hulle gewin. Vandaar dat die volgende misdaad ook hier aangedui word:
Whoever conveys a malevolent and an untruthful picture of activities conducted by the liberation movement and/or organizes agitators and/or prepares copies, stores, imports and disseminates hostile propaganda material shall have committed a felony."
Dit dui tog daarop dat die mensereg van vryheid van spraak maar `n moeilike bestaan in enige kommunistiese land voer. In ieder geval dui hierdie uitsprake en aanduidings van misdade op `n neiging in die kommunisme om alles in die samelewing so te buig dat dit alleen die SAKP en sy lede ten goede kom. Daardie tendens het in die meeste kommunistiese lande ter wêreld baie duidelik na vore gekom.
4.6 All shall enjoy equal rights.
Naas hierdie menseregte-klousule praat die SAKP se program ook nog van so iets soos nasionale regte. Dit is nogal opvallend, want die kommuniste en meeste linkse juriste oordeel dat dit onmoontlik is om so iets soos `n volk of ook `n groep te omskrywe. Daarom oordeel hulle dat daar nie so iets soos volksregte / groepsregte kan bestaan nie! In ieder geval hier stel die SAKP dit dat:
"... the state must also safeguard and guarantee the rights of minority groups whether of European, Coloured, Indian, Chinese or any other descent. The state must protect the rights of all citizens equally and vigorously oppose and suppress all senseless acts of revenge which have their roots in the past ..."
Hierdie stellings van die SAKP het waarskynlik slegs propaganda-bedoelings, want die teenoorgestelde optrede van wat hier staan, geskied so reëlmatig dat die indruk bestaan dat die SAKP hier met "double-speak" besig is.
4.7 There shall be work and security.
Baie van die eise wat die people hier gestel het, is al in wetgewing vaste gestalte gegee soos die 40-uur werkweek, die nasionale minimum loon, die verpligte jaarlikse verlof ens. Hier word egter een saak genoem wat nogal vreemd klink. Hier word dit gestel: "The state shall recognize the rights and duty of all to work..." In die tien jaar wat die SAKP-ANC regeer, het hulle miljoene werkgeleenthede deur hulle beslissings verlore laat gaan.
Terselfdertyd het die staat toegelaat dat duisende immigrante van die res van Afrika die land binnestroom. Die ongeveer 8 tot 20 miljoen onwettige immigrante (niemand weet hoeveel daar is nie omdat baie met Suid-Afrikaanse identiteitsdokumente rondloop) verdring nie alleen die plaaslike werkers nie. Hulle is skynbaar verantwoordelik vir die misdaadkultuur in Suid-Afrika omdat die dwelmhandel, prostitusie, die handel in mense en die hoogs-georganiseerde misdaad in die hande van Nigeriërs, Ghanese en dergelike is. Dit is opvallend dat die SAPD nie die vermoë toon om hierdie misdaad vas te vat nie. Daarby is dit natuurlik so dat hierdie immigrante ingespan word om die verkiesings in Suid-Afrika te beïnvloed. FW die Griek het self aangedui dat in 1994 `n miljoen of meer onwettige stemme getel is!
`n Interessante faset van die handel- en nywerheidsituasie op die oomblik is die verpligte Swart bemagtiging, die verpligte bevoordeling van Swart maatskappye en ander dwangmaatreëls om Swart mense te bevoordeel ten koste van Witmense. Die bedoeling met hierdie maatreëls is glo dat teen 2014 80% van die handel en nywerheid in die hande van die Swartes moet wees.
Dan kan ook gelet word op die eise van die SAKP:
"The Party demands the abolition of all racial segregation and the provision of adequate housing for all, with special attention to the needs of those living in slums..."
Dit word gesê dat die voorsiening van behuising aan al die Swartes wat van 1994 af in Suid-Afrika en veral in die industriegebied van die Witwatersrand ingetrek het, enorme probleme geskep het omdat die nuwe maghebbers nie in staat was om die nodige rioolwerke in stand te hou en uit te brei op so `n manier dat dié kan bly funksioneer nie. Wat weer aandui dat dit maklik is om beslag te lê op alles wat die Witman gebou en geskep het, maar dat die instandhouding daarvan enorme probleme skep.
4.8 The doors of learning and culture shall be opened.
Hierdie klousule stel die voorwaardes wat die SAKP vir die onderwys stel. Die chaos waarin die SAKP die onderwys gedompel het, word nie hier in die Charter voorsien of ge-eis nie. Meeste van daardie reëlings het gedurende die laaste twee-drie jaar na vore gekom. Die duidelike anti-Christelike, neutrale onderwys, die doelbewuste pogings om die Afrikaanse skole te verengels, die pogings om die onderwys in sy geheel te verswart, is werklikhede wat in 1955 nog nie deur die SAKP voorsien is nie.
4.9 There shall be houses, security and comfort.
Dit is `n artikel wat tot dusver nog nie werklik tot sy reg gekom het nie. Maar ons moet kennis neem van die betekenis daarvan. Daar word onder andere gesê:
"All people shall have the right to live where they choose, to be decently housed, and to bring up their families in comfort and security. Unused housing space shall be made available to the people.
Rent and prices shall be lowered...
Free medical care shall be provided for all...
Oor die gesondheidsdienste en ander dienste in Suid-Afrika na 1994 kan seker `n yslike treurmare geskryf word.
4.10 There shall be peace and friendship.
Hier moet in gedagte gehou word dat Oliver Tambo baie duidelik gesê het:
We are a part, therefore, of the forces of the world that seek justice. We fight for freedom and independence, for a non-racial, ultimately un-national world society, a society without class."
Die opvallende is dat ondanks `n see van bloed en trane, van konsentrasiekampe en uitwissingsaksies het die Sowjet-Unie nooit eers naby die ideale gekom wat hy so dapper geformuleer het nie. Die Franse ondersoek, Le Livre noir du Communisme = Die Swart Boek van die Kommunisme) dui daarop dat die kommunisme wêreldwyd vanaf 1917 meer as `n 100-miljoen mense doodgemaak het om die kommunisme te probeer vestig. Nêrens het hulle meer bereik as om onderdrukkende regimes te bou waar die kommunistiese elite in fantastiese weelde gelewe het en die armes al verder in armoede versink het.
As dan nog die soldate en burgerlikes wat geval het in die kommunistiese oorloë bygetel word, dan is dit duidelik dat die kommunisme `n grillerige ideologie is en dat die kommunisme meer stryd, haat, moord, bloedvergieting en misdaad geskep het as vrede en vriendskap, waaroor so hoog opgegee word.
Wanneer die Freedom Charter so bekyk word, is dit duidelik dat die SAKP hier `n fyn­beplande program opgestel het om die Afrikaner van sy regmatige geestelike, fisiese en materiële besittings te vervreem. Wanneer die propaganda weggestroop word, is die Freedom Charter `n aggressiewe traktaat, byna soos `n oorlogsverklaring. As daar mooi gelees word, dan staan daar:
1. Die people, die SAKP, is van plan om die Afrikaner se vaderland, wat hy uit die hand van God gekry het, te vat. Hulle beskou hulleself as die reghebbendes in hierdie land bloot net omdat hulle hier is. Hulle wil nie hulle tuisland, die Transkei, hê nie, maar hulle wil die ontwikkelde Witmansland van die Afrikaner hê. So kan hulle baie rykdom kry sonder om daarvoor te werk.
2. Om dit moontlik te maak, moet alle "national groups" glo "equal rights" hê. Dit beteken dat almal behalwe die Afrikaner regte sal hê.
3. Hier waar gesê word dat die land se rykdom aan die people = die SAKP behoort, hang die onderrok `n bietjie uit. Die people = die SAKP = die elite leierskorps van die SAKP, wil die minerale rykdom van Suid-Afrika hê, hulle wil die water besit om daarmee af te dreig wanneer hulle wil, hulle wil die hele oppervlakte van land ook besit. Nie alleen is dit `n verklaring van selfverryking nie, maar ook dat die elite van die SAKP hulle as so-iets soos onaantasbare gode beskou.
4. Hier stel die SAKP-elite dit hoe hulle alles wat hulle besit, sal verdeel. Hulle sal vat en onteien van die regmatige eienaar en uitdeel en present gee aan diegene wat geen reg daarop het nie.
5. Daarom sal die reg, die regspraak en die SAPD moet verander om in diens van die SAKP te staan!
6 - 10 Hier volg dan die reëlings waarmee die SAKP die werkersparadys op aarde gaan bou. Daardie paradys sal alleen 'n werklikheid word vir die SAKP-elite, maar beslis nie vir die proletariaat of die werkersklas nie. Daarvoor moet die prentjie in die Kongo, in Angola, in Ghana of Nigerië maar bekyk word.
As die Freedom Charter so bekyk word, is dit duidelik dat sommige beginsels van die Charter nie net opgeneem is in landswette nie, maar ook gehoorsaam word. Die feit dat die SAKP die wetgewende, uitvoerende en regterlike mag van die land in sy hande het, maak dat die gewone landsburger geen keuse het as om die kommunistiese wette te gehoorsaam nie.
Hierdie werklikheid beteken dat sonder ophou die verskil tussen die SAKP se kommunistiese ideologie en die Afrikaner se Christelik-nasionale lewens- en wêreldbeskouing uitgewys sal moet word sodat ons volk nie van sy eie vervreem nie.
6. Wat nou?
Nou, tien jaar nadat die SAKP-ANC die bewind oor Suid-Afrika gegee is, is dit duidelik dat die wêreld vir die Afrikaner klein geword het. Van ons welvarende land waar ons in `n Christelike samelewingsorde gewoon het, waar normale standaarde gegeld het, is niks oor nie. Die Christelike waardesisteem wat ons nageleef het, is aan flarde en in hierdie dae word die predikante aangespreek omdat hulle nie meer entoesiasties oor die "positiewe prestasies" van die nuwe samelewing preek nie.
As dit so bekou word, is daar nie 'n ander moontlikheid oor as om ons van hierdie samelewing te distansieer nie - byna soos die Christene in die Romeinse Ryk hulle aan die heidense Ryk onttrek het. Hierdie distansiëring moet nie 'n volslae onttrekking word nie, want ons doelwit is om weer te herower, weer terug te wen. Omdat dit egter nie so maklik sal wees nie, sal ons eers `n sekere afstand tussen onsself en die nuwe nasie van die kommuniste moet stel. Ons uitgangspunte lê mos in die Christelike geloof, ons gedragskode word bepaal deur die eise van die Woord van God en ons waardes kom uit die eeue-oue Westerse beskawing waarvan ons deel mag wees. Net soos die Afrikaner na 1907 nie deel kon word van Generaal Louis Botha se ideaal van 'n nuwe nasie nie, net so wil ons nou ook liewer op die Afrikanerpad voortgaan, sonder om enigiemand anders te pla.
Dit gaan dus om distansiëring en selfversorging. Miskien meer as ooit vantevore sal ons selfversorgend moet word op soveel terreine as moontlik. Dit sal moontlik `n duur proses wees, maar wat is te veel as ons moet opoffer vir die voortbestaan van ons volk?
In die proses sal ons ook ons Afrikanernasionalisme moet herbou. Inderdaad, ons moet konsolideer, verenig, bymekaarmaak sodat ons binne die bolwerk van ons volk staande kan bly. Dit was mos dr Albert Hertzog wat ons geleer het: Staan by jou volk, en jou volk staan by jou. Dit is `n waarheid wat moed gee as ons dit waar kan maak.
Ons sal moet konsolideer rondom ons Witmanskap, ons Christenskap en ons Afrikanerskap, soos Jaap Marais ons geleer het. Die wapenspreuk van die ou ZAR bly waar wat ons toeroep: Eendracht maakt Macht! Maar ook dit vra opoffering, werk en toewyding. Maar ons moet weet: daar is net een bolwerk, een skild waarmee ons die aanslae van die internasionale sosialisme sal kan weerstaan en dit is Afrikanernasionalisme, ons Christelik-nasionale lewens- en wêreldbeskouing.
As dit alles gesê is, word dit duidelik dat ons nie méér kan doen as om die werklikhede en die gevare van die huidige situasie aan ons volk voor te hou nie. En dan moet elkeen maar nadink, oorweeg en kies. Daarom is dit miskien goed om met `n duidelike woord van Jaap Marais af te sluit. In sy skrywe oor Voorkeur en Diskriminasie van 1973, sê hy:
"Die keuse waarvoor ons vandag staan, is maar net dieselfde waarvoor 'n vorige geslag in 1948 gestaan het. `n Volk kies nooit finaal nie. Elke geslag, of hy dit wil hê of wil weet, word opgesaal met die verantwoordelikheid wat deur die geskiedenis hom opgelê word om opnuut te kyk na sy herkoms, sy geskiedenis, na sy beginsels, sy ideale .., en dan te kies! `n Volk word opnuut deur elke geslag met nuwe lewenskrag vervul.
"Die man wat beginsels kies, sal vastheid hê ondanks alle woelinge in die wêreld. Die man wat ideale kies, sal rigting hê waarin hy beweeg, ondanks al die verwarring wat om hom bestaan."