PressReader - Landbouweekblad: 2018-06-15 - Hart tot hart
Die reg­ver­di­ge wat reg ‘ge­plant’ is, sal tot in die gry­se ou­der­dom nog ‘vrug­te dra’.
Ou­der­dom is nie vir sis­sies nie, het ie­mand ge­sê, en by­ge­voeg: Jy het sterk be­ne en breë skou­ers no­dig. Wat ou­der­dom so skelm­ag­tig maak, is dat dit jou mees­al nie oor­nag oor­val nie. Dit be­kruip jou tree­tjie vir tree­tjie en dit eet jou stuk­kie vir stuk­kie op. Wan­neer Va­der Tyd jou waar­sku: “Die Fi­li­sty­ne is op jou, me­neer!” is dit reeds te laat om ’n om­me­keer te maak.
Teen hier­die ag­ter­grond ont­staan die vraag: Wat doen ons met die on­ver­my­de­li­ke? Eint­lik is dit mak­li­ker om te sê wat jy nié moet doen nie. Moe­nie in ont­ken­ning ver­val nie. Moe­nie probeer wees wat jy nie meer is of kán wees nie. Daar is ’n goeie En­gel­se ge­seg­de: T­he­re
is no fool li­ke an old fool. ’n Ou mens wat probeer om jonk te speel maak van hom­self ’n be­spot­ting. Aan­vaar die werk­lik­heid van oud­word en be­stuur die ou­der­dom met ver­ant­woor­de­lik­heid en waar­dig­heid. Na­tuur­lik is dit net so ver­keerd om jou voor jou tyd oud te hou.
Een van die ar­gu­men­te waar­mee die lui­aard hom­self ver­skoon as dit by werk kom, is dat hy te oud ge­word het om ’n plek in die span te kry. Nee, in God se span is daar plek vir jonk én oud. Eint­lik kan jonk en oud me­kaar heer­lik aan­vul. Voeg jeug­krag en die wys­heid van die grys­heid by­me­kaar, en jy’t ’n wen­span.
Die psal­mis stel dit duidelik wan­neer hy sê die reg­ver­di­ge wat reg “ge­plant” is, sal tot in die gry­se ou­der­dom nog “vrug­te dra” (vgl. Ps. 92:15).
El­ke keer wan­neer ’n mens die Woord van God lees, tref dit jou hoe­veel be­lof­tes daar is wat spe­si­fiek op ou men­se ge­rig is. Een van die mooi­ste be­lof­tes word by mon­de van die pro­feet Je­sa­ja tot die be­jaar­des ge­rig: “…en tot die ou­der­dom toe is Ék die­self­de, ja, tot die grys­heid toe sal Ek julle dra; Ék het dit ge­doen, en Ék sal julle op­neem, en Ek sal dra en red” (Jes. 46:4).