Begging to be black is 'n ondersoekende teks wat deur die vervlegting van verskillende narratiewe poog om "'n gemeenskaplike basis te vind waarvolgens mense in Suid-Afrika met mekaar kan saamleef" (Viljoen, 2016a:597). Die teks is gestruktureer in die vorm van 'n drieluik waarin 'n wêreld verbeel word waar karakters van diverse agtergronde en uit verskillende periodes van die geskiedenis in dieselfde narratiewe ruimte geplaas word en met mekaar in gesprek tree. Op dié wyse poog Krog om konsepte soos "becoming minor" te verklaar. Sy doen dit deurlopend binne 'n nuwe raamwerk, wat gefundeer is in die Afrikafilosofie: "this text weaves together seemingly disparate fragments in an attempt to identify a common framework by which South Africans can live interconnected and morally respon sible lives" (Viljoen, 2012:15).
Krog verduidelik bogenoemde twee raamwerke aan die hand van 'n metafoor van wortelsisteme. Dié metafoor word reeds deur die afbeelding op die voorblad van Begging to be black aangekondig. Daar bestaan twee tipes wortelsisteme, naamlik dié van 'n penwortel en dié van 'n diffusiewortel. Eersgenoemde bestaan uit 'n enkele hoofwortel wat ondertoe skiet, wat volgens Krog 'n metafoor vir die individualistiese Westerse benadering tot die lewe is. 'n Risoom se wortelstelsel vertak in verskil lende rigtings om die plant te anker; vir haar kan dit dien as 'n metafoor vir die kollektiewe aard van Afrika-gemeenskappe (vgl. Krog, 2009:216).
Krog beskou die bekende negentiende-eeuse Afrika-leier Koning Moshoeshoe (ook bekend as die "the Binder-together" vir sy vermoë om mense byeen te bring – vgl. Krog, 2009:81) as 'n voorbeeld van iemand wat interverbondenheid-tot-heelheid op staatkundige vlak toegepas het in 'n maatskappy waarin die heelheid van die lewe sentraal staan. Deur haar navorsing oor hom kry sy "toegang tot de leefwereld van de Afrikaan en krijgt ze inzicht in diens wereldbeeld" (Renders, 2012:79). Krog wend die karakter van Moshoeshoe aan om die moontlikheid van 'n breë en inklusiewe gemeenskap te demon streer. Deur dié historiese narratief kontrasteer Krog Afrika-kollektivisme (soos verteenwoordig deur Koning Moshoeshoe) met Westerse individualisme.
Laasgenoemde word in die geval van Krog se bespreking verteenwoordig deur die Franse sendeling Eugène Casalis. Net soos Casalis wil Krog deel voel van die breë swart gemeenskap in Kroonstad, maar haar pogings is relatief vrugteloos omdat sy nie daarin slaag om te ontsnap uit die geïsoleerde "heart of whiteness" (Krog, 2009:154) nie. Gevolglik voel sy soos 'n kangaroe ('n uitheemse dier) in Afrika (vgl. Krog, 2003:274). Ook Casalis het in die negentiende eeu probeer om saam met die ander te leef, maar sy Westerse en Christelike perspektief verhoed hom om volkome deel van die Afrika-gemeenskap te raak. Omdat Moshoeshoe dinge vanuit 'n ander raamwerk beoordeel het, kon Casalis hom in werk likheid nie verstaan nie: "Casalis […] intelligent, sensitive and deeply fond of Moshoeshoe as he was, seemed unable to grant Moshoeshoe a position of integrity if it was not founded in Christianity" (Krog, 2009:85).
Eze, C. 2014. Rethinking African culture and identity: the Afropolitan model. Journal of African cultural studies, 26(2):234-247.
Van Niekerk, J. 2015. Om te hoort: aspekte van identiteit in Antjie Krog se transformasie-trilogie. Ongepubliseerde doktorale proefskrif: Universiteit van Pretoria.
Hoe om na hierdie herbesoek te verwys: Voges, R. 2019. Antjie Krog as buitestander en die behoefte aan 'n Afrika-perspektief in Begging to be Black (2009). Stilet, 30(3):146-149.