Nuuskommentaar: Groot verantwoordelikheid van identiteitspolitiekArgieffoto. Terwyl die land deur die goggas wat deur die #GuptaLeaks onthul word, geskok en verstom word, speel ’n ander verhaal hom af – die herondersoek na die dood van Ahmed Timol, glo aan die hand van die polisie. Terselfdertyd is daar die sogenaamde doodskissaak wat die aandag trek. Die twee sake is nog nie afgehandel nie, maar dit het reeds ’n giftige uitwerking. Veral die Timol-saak laat vrae ontstaan oor in watter mate is ondersteuners van die vorige bedeling mislei oor presies wat aangaan – dit wat werklik aangegaan het? Is die tallose goeie mense wat ex officio in die verlengstrukture van die destydse staatsveiligheidsraad, soos die GBS’s, en op hul beurt weer talle substrukture soos die Semkom, Komkom en Veikom, veiligheidsklarings en al vir die gek gehou? Tot op die vlak van gemeenskapskakelforums waar mense van verskillende bevolkingsgroepe gereeld saam koppe bymekaar gesit het om verhoudinge te verbeter en knelpunte aan te spreek. Heelwat van dié forums het die rol van verhoudingskomitees op hulle geneem. Hierdie goeie mense, wat selfs die voorsitters van die onderskeie komitees ingesluit het, kon alleen kopskuddend toekyk hoe van diegene wat soos engeltjies vergaderings bygewoon, en suiwer terugvoering gegee het, soos vlakhase afgesit het na die Waarheids-en-versoeningskommissie se verhore en gaan bieg het oor sake wat nooit in die amptelike strukture ter sprake was nie, en beslis nie deel gevorm het van die opdragte wat vanaf die Staatsveiligheidsraad gekom het nie. Heel dikwels is aangevoer dat hulle “opdragte” uitgevoer het. Onwettige opdragte mag nie uitgevoer word nie, maar in die skemerwêreld van ’n totale aanslag (al word die bestaan daarvan in baie kringe ontken) het die grens tussen wettig en onwettig dikwels persepsiegewys afgewater geraak. Minister Adriaan Vlok het heelwat later skielik ’n ander deuntjie begin sing en met ’n voetewas-veldtog begin om effektief te bieg oor watter booshede wél in sy departement gepleeg is. Hierdie wanpraktyke het skynbaar geleidelik ontwikkel sedert aanhouding sonder verhoor in 1960 praktyk geword, en 11 500 mense in vyf maande so aangehou is. Oor watter politici geweet het, en wat presies hulle geweet het, sal lank gestry kan word. Die feit is egter dat die Afrikaner nie kollektief verkwalik kan word, en dus gestraf kan word nie, vir dinge wat doelbewus van hom weerhou is. Veral in ’n land waar rassistiese haatspraak algemeen is, moet daarteen gewaak word om te veralgemeen, en om die liederlikhede wat sommiges aangevang het, op die kollektiewe identiteit van almal te plaas. Prof. Jonathan Jansen, oud-rektor van Kovsies, het juis onlangs op hierdie kwessie van “kollektiewe skuld (moet) dra” gewys toe hy verduidelik het hoe die stigma aan Afrikaans die oorlewing van die taal op universiteitsvlak onmoontlik maak. Of identiteitspolitiek ’n goeie of slegte ding is, sal mense verskil afhangende van die deel van die politieke spektrum waarop hulle verkeer. Dink maar aan Max du Preez en lede van die Seunse Weenkoor se gereelde gesanik oor Solidariteit en AfriForum, en Max wat kla dat dié organisasies ’n staatskaping op die Afrikaner uitgevoer het. Feit is, identiteitspolitiek bestaan. In die geval van die ANC, veral nou onder Zupta-bewind, is ’n sterk pigmentokrasie ingevoer. By ander, soos die Voortrekkers, is dit veral kultuur wat identiteit bepaal. En dit maak deel van ’n wye internasionale tendens uit. ’n Nuwe peiling toon byvoorbeeld dat Amerikaners meer positief teenoor die Boy Scouts ingestel raak, en nou op 75 % staan. In 2013 was dit nog 65 %. En selfs nog meer Amerikaners staan positief oor die Girl Guides. Identiteitspolitiek plaas egter ’n enorme verantwoordelikheid op daardie individue wat deel (wil) uitmaak van ’n bepaalde identiteit. Een wat met ’n verkeerde optrede in die openbare oog beland, kan die hele groep se beeld en aspirasies ’n lelike knou toedien. Elke deelnemer word inderdaad ’n ambassadeur vir sy kollektiewe identiteit, en moet daardie “amp” met waardigheid en insig kan dra. Tim du Plessis het onlangs tong in die kies in Rapport geskryf oor die Afrikaner wat oor ’n geen beskik wat hom voorskriftelik en onverdraagsaam maak. Hy kon net sowel byvoeg, ’n brandende begeerte, indien nie obsessie nie, om van elke platform gebruik te maak om diegene wat kerke, publikasies, politieke partye, taal en ander aspekte met ons deel, met vitrioel te bestook. Selfs die interpretasie van die Christelike geloof het ’n twispunt geword. Sosiale media bied juis ’n ideale uitlaatklep daarvoor (hoewel dit ook al ’n heel paar in die sop laat beland het).