Die effens (a)nostalgiese einde van nog ‘n era – die kommunelewe | wurmblikkie
Die effens (a)nostalgiese einde van nog ‘n era – die kommunelewe
Dit is nou 8 jaar lank dat ek saam met ander mense in kommunes nes moes skrop. 2 jaar lank in ‘n woonstel; 2 jaar lank in ‘n huis in Beckettstraat; ‘n verdere 4 jaar by my huidige adres – Huis Amperdaar (of in die volksmond, Prozza; Die Kommune; of selfs net Die Huis – byvoorbeeld: “ek is by die huis.”). Dit was nie altyd maklik nie. Inderdaad, ‘n minder geharde introvert of ‘n meer fynbesnaarde mens sou lankal al moed opgegee het.
Ek gaan nie die berge skottelgoed mis nie.
Ek gaan nie die laataandpartytjies of bewegings in die huis teen 4 uur die oggend mis nie.
Ek gaan nie die gedeelde badkamer mis nie – alhoewel hierdie darem die minste van my probleme was.
Ek gaan nie die TV wat soms kan blêr terwyl mens dringend slaap of studietyd nodig het mis nie.
Ek gaan nie die lae vlakke van sekuriteit mis nie.
Ek gaan nie gespanne verhoudings tussen kommuneburgers mis nie.
Daar is darem goed wat ek gaan mis ook.
Ek gaan ons pragtige tuin mis – ons kaggel – ons houtvloere – ons moerawiese kombuis – ons afdak in die tuin.
Bo dit alles gaan ek die mense hier mis. Nie dat ons mekaar nooit weer gaan sien nie – die lewe loop in elk geval mos snaakse draaie met ‘n mens. Van daardie draaie het vir ‘n tyd lank ons spul laslappies bymekaargeboender om ‘n baie spesiale dinamiek te vorm. Deur die jare het dit verander – vriende het gekom en gegaan – maar dit was altyd uniek. Dat soveel enersdenkende dog uiteenlopende mense vir ‘n tyd lank op so ‘n wyse bymekaar kon kom – dit is iets besonders.
Inderdaad sou ek nie huiwer om ons as ‘n familie te beskryf nie. En dit – dit gaan ek mis.
This entry was posted on Maandag, Desember 14th, 2009 at 2:17 nm and is filed under armoede.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.