Dit was ’n lang en moeisame geloofsreis van die ou klipkerk in Laingsburg waar hy grootgeword het tot by die berg Sinai in Egipte.
Baie gode sou tydens dié reis die pad van die Stellenbosse filosoof Willie Esterhuyse kruis. Die volksgod van die Afrikaner en die Mosaïese stamgod van Israel is maar twee van die vele wat hy sou raakloop op ’n reis wat die godsbeeld van sy kinderdae onherroeplik sou verander.
Nou vertel Esterhuyse dié ongewone reisverhaal in sy opspraakwekkende nuwe boek, God en die gode van Egipte, waarin hy onverskrokke en eerlik vertel hoe die God van sy kinderdae plek moes maak vir ’n totaal ander godsbeeld. Dit is ’n godsbeeld wat dramaties verskil van die tradisionele God wat die kerk aan mense voorhou. Ná jare se worsteling oor wie en wat God is, lyk die Afrikaanse filosoof en denker ongestoord oor die beroering wat sy boek – waarskynlik een van die opspraakwekkendste boeke oor geloof tot nog toe in Afrikaans – by sommige Christengelowiges gaan veroorsaak.
Hy sê sedert die laat 1970’s het dit vir hom al hoe moeiliker geword om na die “ortodokse gebulk van die Afrikanerbulle in die Groot Kraal” te luister.
In die storm-en-drangjare van die apartheidstyd het die “kritieke besluit” gekom dat dit nie so kan aangaan nie. Hy het uit die kerkraad en die Broederbond bedank.
“Enigeen wat vir my sê ek het my geloof prysgegee, doen dit vanuit hul eie perspektief. Ek het egter ’n baie sterker affiniteit oor my verstaan van die rol wat Jesus van Nasaret in die hele verhaal gespeel het as wat ek in Laingsburg of in die kweekskool gehad het. Ek het absolute vrede.”
’n Vreemde kombinasie van die filosoof Nietzsche en Jesus het sy geykte idees só heen en weer geskommel dat baie min daarvan oorgebly het. Nietzsche se stelling dat die enigste Christen wat ooit geleef het aan die kruis gesterf het, was vir hom ’n juweel. Soos ook sy mening: Die kerk is presies dit waarteen Jesus gepreek het!
Die invloed wat sommige antieke Egiptiese verhale op die Bybel gehad het, loop soos ’n goue draad deur Esterhuyse se geloofsreis.
“Dit is vir my ’n groot bevryding om te kan sê daar bestaan nie iets soos ’n alleensaligmakende geloof nie omdat ek dit voorheen nooit kon of wou sê nie.”
Ten spyte van sy worsteling met God kon Esterhuyse nooit die ateïsme omhels nie. Hy het begrip daarvoor dat mense agnosties is en verstaan ook as ander verkies om glad nie te glo nie. Maar vir hom lê daar nog altyd die voetspore van die onsienlike in die verhale wat oor duisende jare ontstaan het.
Hy sê God, soos hy Hom verstaan, laat ons toe om deur baie vensters te kyk. Die venster wat Jesus oopgemaak het, is vir hom persoonlik die mees betekenisvolle. Maar dit sluit nie die vensters wat ander gelowe oopmaak per definisie uit nie.