Machu Picchu, Peru (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Machu Picchu, Peru - Geskiedenis
Toe Hiram Bingham en sy span Machu Picchu herontdek het, was dit heeltemal bedek met plantegroei.
Daar word geglo dat Machu Picchu omstreeks 1460 nC deur Inca Pachacutec op die hoogte van die Inca -ryk gebou is. Pachacutec word toegeskryf aan die uitbreiding van die Tawantinsuyo en die konsolidasie van mag. Daar is baie teorieë waarom Machu Picchu gebou is, maar min onder die mees aanneemlike. Die mees algemene gevolgtrekking van kundiges oor die geskiedenis van Inca en argeoloë is dat dit in die eerste plek gebou is as 'n toevlugsoord vir die Inca en sy gesin. Machu Picchu was ook 'n heilige sentrum waar die Inca en sy gesin natuurlike hulpbronne, die son en ander gode wat belangrik is vir die Inca -godsdiens, kon aanbid. Om die geskiedenis van die Inca te verstaan, is 'n raaisel, aangesien dit nie 'n geskrewe taal het nie, en daar is geen geskiedenis van die geskiedenis daarvan nie. Historici en argeoloë kon ons van hul geskiedenis vertel deur hul artefakte te bestudeer.
Machu Picchu was strategies geleë in die rant tussen die berg Machu Picchu en Huayna Picchu in die mees ontoeganklike gebied van die Urubamba -rivier. Dit is so verborge dat nie eens die Spanjaardoorwinnaars dit kon vind nie. Die rede vir die afgeleë ligging daarvan is nie seker nie, maar historici spekuleer dat dit óf vir veiligheid was, óf dat dit 'n spesiale plek was om toegang tot die gode te verkry, of miskien albei. In die geval van 'n aanval deur die vyand, is daar slegs een ingangspunt wat makliker sou gewees het in geval van inval en maklik om te verdedig. Vir die Inkas was berge spesiaal heilig, spesies met sneeubedekte berge met sy betroubare watertoevoer. Die plek waar Machu Picchu gebou is, was omring deur godsdienstige kenmerke. Priesters het die beweging van die son, maan en sterre raakgesien en hoe dit op sekere tye van die jaar, soos die sonstilstand, met bergpieke in lyn was. Hulle het hierdie gebeure noukeurig waargeneem voordat hulle die ligging van elke gebou beplan het.
Machu Picchu was 'n werk aan die gang en daar word geglo dat dit gedurende die hele Inca -ryk gebou is. Die hoofgeboue en strukture is gebou terwyl Pachacutec van 1438 tot 1470 regeer het, en opeenvolgende geslagte het daaraan toegevoeg en dit is in 1572 laat vaar toe die Spanjaarde in Cusco aankom.
Ontdekking deur Hiram Bingham
Die Spanjaarde het Machu Picchu nooit gevind nie, dus in teenstelling met ander Inca -stede, is dit nooit vernietig of verander nie, slegs 'n paar plaaslike gesinne wat daar naby geboer het, het geweet van die bestaan ​​daarvan, maar nie van die betekenis daarvan nie. Op 'n sonnige dag in Julie 1911, onder leiding van 'n boerseun, het Hiram Bingham, 'n Amerikaanse ontdekkingsreisiger, per ongeluk die 'Lost City of the Incas' ontdek. Hiram Bingham se ekspedisie is geborg deur die Yale Universiteit en die National Geographic Society en was op soek na Vilcabamba of die "laaste rusplek van die Inkas". Die stad was bedek met plantegroei, wegkruip onder digte blare en toegegroeide bome en sy mure bedek met mos, dit was amper onsigbaar. Tot sy verbasing was dit in 'n ongeskonde toestand presies hoe die Inkas dit verlaat het 1572. Bingham het pas die ruïnes van Machu Picchu ontdek.
Machu Picchu is aangewys as 'n Internasionale Historiese Siviele Ingenieurswese Landmerk. Dit het ongeveer 400 jaar lank in die Andesgebergte weggesteek sonder onderhoud en tekens van gronderosie. Die konstruksie daarvan was so innoverend en vindingryk dat die gebruik van dreinering en materiaal die sitadel meer as 400 jaar laat staan ​​het.
Vandag is Machu Picchu deel van die erfenis van die Inca -beskawing. Die Inca -ruïnes is een van die mees besoekte toeriste -aantreklikhede in Suid -Amerika en die gewildste toeristebestemming in Peru. Om sy nasionale erfenis te beskerm, het die regering van Peru dit tot 'n nasionale heiligdom verklaar. In 1983 het UNESCO Machu Picchu die status van wêrelderfenisgebied gegee.
MACHU PICCHU, DIE ONVERTELDE VERHAAL
Watter enkele argeologiese terrein het groot historiese en simboliese belang gekry, nie net vir 'n nasie nie, maar vir die hele wêreld? Die antwoord: Machu Picchu. 'N Heilige plek wat eeue lank nie toeganklik was vir buitestaanders nie, maar heeltemal toeganklik is vir plaaslike inboorlinge wat jare lank om hierdie ruïne gewoon het en wat al dan nie van die universele betekenis en transendensie daarvan geweet het.
Onder die vele mense wat as Machu Picchu -ontdekkers aangewys is, onderskei een van die res vanweë sy verbintenis met sy Alma Mater, Yale -universiteit. Hierdie persoon is Hiram Bingham. Daar is baie dinge gesê oor die onderwyser met 'n veroweraarsiel, maar daar is 'n ongekende verhaal agter die ontdekking van Machu Picchu.
1909 is die jaar wat Bingham die eerste keer na Perú gekom het. Hy het by Choquequirao aangekom, ook bekend as die suster van Machu Picchu. Hy arriveer soos 'n intuïtiewe ontdekkingsreisiger, volg sy instinkte en lees die kroniekskrywers vir leidrade, en begin om die hele nedersetting te soek.
1910 is nog 'n belangrike jaar, die jaar waarin Alberto Giesecke PhD die verantwoordelikheid aanvaar het om die Universiteit van San Antonio Abad del Cusco te lei. Net soos Bingham, was Giesecke Noord -Amerikaans. In sy 14 jaar as rektor het hy baie argeologiese projekte en opgrawings gevorder.
Die jaar daarna, 1911, het Braulio Polo y la Borda, eienaar van die Echarati -landgoed in die Convencion Valley, as sy gas Dr. Giesecke gehad en aan hom gesê dat die plek besaai is met argeologiese terreine, waaronder Machu Picchu.
Op pad terug van die Convencion het Giesecke aan Bingham geskryf oor die besonderhede van sy gesprek met Polo y la Borda, en dit is die rede waarom Bingham na die argeologiese terrein gekom het.
Bingham het ook baie kroniekskrywers en reisdagboeke gelees, waaronder een geskryf deur Charles Wiener, wat die eerste was wat oor Machu Picchu gepraat het in sy beskrywing van Perú en die inheemse bevolking. Weiner se dagboek is gedateer 1880.
Wiener was ongeveer 1876 in die gebied en het die inligting saamgestel wat die inwoners aan hom gegee het, waaronder die name van Machu en Huayna Picchu. Hy het ongeveer 20 kaarte gemaak en 30 briewe geskryf.
Met genoeg inligting om die argeologiese terreine op te spoor, het Bingham 'n wetenskaplike kommissie verkry, geborg deur die Yale Universiteit.
Op Julie 1911 stap Bingham die Vilcabamba -vallei binne, gelei deur Melchor Arteaga, wat Bingham deur San Miguel na Machu Picchu geneem het, in 'n dik en beboste oerwoud aangekom met 'n paar geboue wat nie gesien kon word nie. Met 'n kapmes in sy hand, stap Bingham deur die hele plek en kom tot die gevolgtrekking dat dit hier is waar Manco Inca woon en veg teen die Spaanse veroweraars.
Nou moet ons teruggaan na die jaar 1902. 14 Julie 1902 om presies te wees, dit is toe die werklike ontdekker van Machu Picchu, Agustín Lizárraga, 'n ekspedisie saam met sy neef, Enrique Palma Ruíz, gevorm het, wat destyds administrateur was van die Collpani -landgoed sowel as Gabino Sánchez en sy landbouarbeider Toribio Recharte. Die ekspedisie was op soek na nuwe grond vir die landbou.
Toe Lizárraga aankom, het hy die hele Machu Picchu -heiligdom waargeneem en was hy bewus daarvan dat hy 'n ongelooflike en asemrowende plek gevind het. Op 'n muur in die Tempel van die Drie Vensters het hy 'n inskripsie gegraveer waarop staan: Agustín Lizárraga, 14 Julie 1902. Jare later het Bingham die opskrif gevind en dit in sy veldnotas aangeteken.
In 1903 het Lizárraga begin om mielies en ander groente op die terreine van die perseel te plant. Hy het die arbeider, Toribio Recharte, verlaat om die plantasie saam met sy gesin te versorg, en 4 jaar later, in 1907, het 'n ander arbeider na die plek gekom: Anacleto Álvarez, ook saam met sy gesin.
1904 was die jaar waarin Lizárraga saam met sy landgoedwerkers saam met 'n ander gesin, die Ochoas, vanaf die Collpani -landgoed begin reis het.
Waarom het Hiram Bingham die sogenaamde ontdekker van Machu Picchu geword en bekendheid verwerf in alle koerante en wetenskaplike resensies? Die Franse ontdekkingsreisiger Simone Waisbard het in haar boek genaamd "Machu Picchu Mysteries "gesê dat Lizárraga 'n bedrewe kenner van die gebied was. Dit was hy wat al die inligting oor Machu Picchu versprei het.
Alfred Bingham, die seun van Bingham, het in sy boek genaamd "Portrait of a Explorer, " genoem dat sy pa alle verwysings na Lizárraga weggelaat het. Baie foto's wat Bingham tydens die aanvanklike ondersoek van die terrein geneem het, het getoon dat baie van die konstruksies nie bedek was met dik plantegroei nie en dat dit ook nie in sy aantekeninge en finale gevolgtrekkings opgeneem is nie.
Een van die dinge wat die aandag getrek het van baie mense wat die webwerf bestudeer het, selfs die seun van Bingham, is 'n lyn in een van Hiram Bingham se notaboeke wat lees: Agustín Lizárraga was die ware ontdekker van Machu Picchu wat hy op die San Miguel -brug woon. "
In die daaropvolgende jare het die massamedia 'n belangrike rol gespeel in die verheffing van Bingham as die enigste ontdekker van Machu Picchu, veral National Geographic wat artikels van en oor Bingham gepubliseer het. In die oë van die wêreld bly hy as die enigste en ware ontdekker. Dit is waar dat Bingham goed geposisioneer was en Machu Picchu stelselmatig bestudeer het. Dit is vanweë hom dat Machu Picchu deur die hele wêreld bekend is. Maar dit is net so waar dat hy nie die ware ontdekker van Machu Picchu was nie.
Hierdie twee mense, Agustín Lizárraga en Hiram Bingham, wat niks met mekaar gemeen het nie, 'n eenvoudige boer met 'n beginnende kennis van geskiedenis en argeologie en die tweede, 'n gerespekteerde onderwyser wat alles gehad het om 'n ekspedisie te kan organiseer homself met die beste professionele persone het hul paaie saamgekom in hierdie wonderlike ontdekking wat hul lewens verander het en die verloop van alles wat ons weet oor een van die belangrikste en belangrikste beskawings van alle tye verander het: die Inkas en die Tahuantinsuyo -ryk.
Machu Picchu geskiedenis
Die vesting van Machu Picchu het verskeie besettingsperiodes gehad. Uit die kronieke geneem, het die konstruksiestyl en keramiek wat gevind is, die volgende afgetrek:
Aanvanklike tydperk: 1300 nC
Klassieke tydperk: 1400 nC
Keiserlike tydperk: 1533 nC
Oorgangstydperk: 1533-1572 nC
Die verhaal van Machu Picchu
Die meeste moderne argeoloë en historici is dit eens dat Machu Picchu deur die Inca Pachacutec, die grootste staatsman van Tahuantinsuyo, wat van 1438 tot 1471 regeer het, gebou is. -14 of radiokoolstof.
Die bou van Machu Picchu het begin toe die gebied van die Inca begin groei het. Volgens argeoloë is in hierdie gebied die laaste geveg gevoer wat die oorwinning oor die Chancas gedefinieer het, wat gesogte oorwinning behels en die Inca Pachacutec die mag gegee het.
Inca Pachacutec was die eerste wat buite die vallei van Cusco verskyn het ná sy epiese oorwinning oor die Chancas. Hy het die Tahuantinsuyo -uitbreiding uitgevoer en dit erken as die "constructor " van Cusco. Dit was een van sy grootste werke.
Die oorsprong van Machu Picchu word met enige sekerheid toegeskryf aan Pachacutec, president, wat gekenmerk is deur territoriale verowerings en die ontwikkeling van godsdiens en spiritualiteit. Van vandag af is daar argeologiese studies wat die teorie ondersteun dat dit 'n koninklike landgoed was wat bestem was vir die kultus van die gode en 'n uitdaging vir die heerser om vaardighede te bou.
Die vesting is gebou as 'n toevlugsoord vir die elite van die Inka -aristokrasie, en was geleë op die oostelike hange van die Vilcanota -bergreeks, ongeveer 80 kilometer van Cusco, die hoofstad van die ryk. Die strategiese ligging daarvan is met bewonderende sukses gekies. Omring deur steile kranse en weg van die gesig van vreemdelinge in 'n deurmekaar bos, het die citadel van Machu Picchu die kwaliteit gehad om slegs een smal ingang te hê, waardeur, in geval van 'n verrassingsaanval, deur baie min krygers verdedig kon word.
Machu Picchu, wat deur minstens drie generasies Incas beset is, is in 'n skielike en geheimsinnige besluit verlaat. Die sterkste hipotese verklaar sy verdwyning uit die historiese geheue omdat Machu Picchu onbekend was vir die onderste kaste en hul roetes verbied is vir almal wat nie deel was van die klein kring van die Inca nie.
'N Deel van die winste van die vallei was Pachacútec Tampu, ondanks die feit dat hy deur die susterland Cusco bewoon is, het hy nie sy ysterregering vrygespring nie. Natuurlike skoonheid, sagte klimaat (een van die beste in die Andes) en ryk grond, het Pachacutec Tampu se gunsteling nedersetting van die nuwe keiserlike adel opgemerk en die vallei verras met verskeie van die wonderlikste stede Tahuantinsuyo as Ollantaytambo en Machu Picchu. Die terreinkeuse vir die opheffing van Machu Picchu moes met groot sorg plaasgevind het, want dit was en is nog steeds 'n goeie plek om 'n seremoniële sentrum op te rig. Volgens navorser Antonio Zapata was dit die grootste berg vanweë sy heiligheid, wat begin in die Salcantay (die Apus, groter gees) en eindig by die Huayna Picchu. Dit was 'n voorreg om die beweging van die sterre en die son, die Incas se gode, te sien.
Volgens hul navorsing het die plek ook 'n steengroef in die omgewing wat die beste wit granietstene kan voorsien.
24 Julie 1911 staan ​​bekend as die datum van die "ontdekking " van die beroemde Inca -vesting van Machu Picchu, argitektoniese skat wat al meer as vier eeue versteek was onder die weelderige natuur van die Urubamba -canyon. Hierdie ontdekking is gemaak deur die omstrede antropoloog, historikus of bloot deur die Amerikaanse ontdekkingsreisiger, amateur -argeologie, professor Yale University Hiram Bingham.
Alhoewel die ontdekking dui op Bingham, die navorser van Cusco, het Simone Waisbard gesê dat die bevinding die gevolg was van 'n kans, aangesien Enrique Palma, Gabino Sánchez en Agustín Lizarraga die eerste was om hierdie argeologiese oorblyfsels op die klippe te besoek en hulle vertrek hulle name is op 14 Julie 1901 aangeteken. En ook omdat die Engelse argeoloog op daardie oomblik na Vitco City, die laaste toevlugsoord van die Inkas en die laaste weerstand teen die Spanjaarde, gekyk het. Dus sou die ontdekking van Bingham die verspreiding van die feit na die wetenskap verminder. Die hoofrolspeler tot vandag toe was egter nie die gevolg van 'n toeval nie, maar 'n strawwe ondersoek gebaseer op inligting wat deur die boere verskaf is, sowel as jare se reis en verkenning in die omgewing.
Daarvoor is die ontdekking van Machu Picchu waarskynlik deel van die landgoedere en Kutija Qollapani. Die eiendom was deur die jare bekend as 'n Q` -eiendomseenheid. Palma, Sanchez en Lizarraga het gevind dat die inheemse Anacleto in die plek woon.Alvarez, wat die land agt jaar gelede bewerk het, is jaarliks ​​vir twaalf sole gehuur.
Die eienaars van die landgoed sou nooit meter vir meter oral kon weet nie, vanweë die groot omvang en veral vanweë die topografie as robuust en onreëlmatig. Mense het inderdaad van Machu Picchu geweet en het selfs daarin gewoon, maar hulle het geen idee gehad van sy grootheid en van hoe belangrik dit was nie. Toe hulle dit alleen gelaat het, het hulle die geleentheid gehad om dit aan die wêreld bekend te maak.
Terwyl die herontdekking van die vesting toegeskryf word aan die Amerikaanse historikus Hiram Bingham, is daar bronne wat daarop dui dat Agustin Lizarraga, 'n huurder van Cuzco -tuislande, nege jaar voor die historikus by die ruïnes gekom het. Volgens Hiram Bingham sou Lizarraga 'n opskrif in een van die mure van die Tempel van die Drie Vensters gelaat het. Hierdie registrasie sou later uitgevee gewees het.
Die verhaal van Lizarraga en sy besoeke aan die ou Inca -ruïnes het die aandag getrek van Hiram Bingham, wat in die omgewing was besig om die laaste houe van die Inca's in Vilcabamba te ondersoek. Bingham, baie geïnteresseerd in hierdie gerugte, het die soektog na hierdie ruïnes begin en Machu Picchu in Cuzco bereik. Verhuurder Melchor Arriaga en 'n sersant van die Peruaanse burgeroorlog in Julie 1911. Daar vind die Amerikaanse historikus twee gesinne, die Recharte en Alvarez, wat hom op die platforms van die suide van die ruïnes gevestig het. Dit was uiteindelik 'n kind van die gesin wat Recharte Bingham na die " -stedelike gebied " van die ruïnes begelei het, wat bedek was deur dik ondergroei.
Onmiddellik het Bingham die enorme historiese waarde van die ruïnes wat hy ontdek het, begryp en het hy kontak gemaak met die Yale -universiteit, die National Geographic Society en die Peruaanse regering om borg te vra om die studies op die Inca -argeologiese terrein te begin. Die argeologiese werk is van 1912 tot 1915 uitgevoer. In hierdie tydperk het hulle daarin geslaag om die onkruid wat die sitadel en die Inca -grafte uitgegrawe het, te vee wat buite die stadsmure gevind is.
In 1913 het die tydskrif National Geographic gepubliseer in 'n uitgebreide artikel van Machu Picchu en die werk wat daar verrig is, en die sitadel aan die wêreld onthul. Met die verloop van die jare sou die belangrikheid van toerisme in die vesting van Machu Picchu toeneem, eers nasionaal en daarna internasionaal, in 1983 'n wêrelderfenisgebied van Unesco.
Machu Picchu deesdae.
Machu Picchu is in 2007 aangewys as een van die nuwe sewe wonders van die wêreld, Machu Picchu is die mees besoekte trekpleister van Peru en die beroemdste ruïnes van Suid -Amerika, wat honderde duisende mense per jaar verwelkom. Toenemende toerisme, die ontwikkeling van nabygeleë dorpe en agteruitgang van die omgewing eis steeds hul tol op die terrein, wat ook die tuiste is van verskeie bedreigde spesies. As gevolg hiervan het die Peruaanse regering die afgelope jaar stappe gedoen om die ruïnes te beskerm en erosie van die berghelling te voorkom.
As u aan Machu Picchu dink, is Hiram Bingham een ​​van die eerste name wat opkom, maar min mense weet wie Agustín Lizárraga is, een van die onbekende ontdekkers van die heiligdom.
1.- Machu Picchu en die nuwe bevindings
Word Machu Picchu as 'n ruïne beskou?
Die stad Machu Picchu het baie van die oorspronklike strukture bewaar, wat uitgedruk is op die gebiede wat deur Pachacutec gekies is, en hy het 'n granietplato gevind waar baie mense 'n baie duur en ambisieuse projek begin het, 'n vesting gebou wat vir ewig sou duur.
Hulle het geweet hoe om voordeel te trek uit die grond wat soms so moeilik was om te meet en aardbewings en ander rampe te voorkom. Die gebruik van klippe soos Basalt, andesiet en vele ander klippe wat dit so bestand gemaak het teen baie natuurrampe.
Hierdie klippe is gebring van 'n plek genaamd die Batholitic van Vilcabamba, waar al die klippe gesny is en na die heiligdom gebring is en ook om die stad Cusco te bou toe die Spaanse veroweraar by hierdie terreine aankom.
Die konstruksies wat in Machu Picchu gemaak is, stem ooreen met 'n spesifieke mandaat van die Pachacutec Inca, wat die omgewing en die ekologie wil bewaar. Dit is algemeen bekend dat die Inkas nooit die wiel geken het nie, maar dit is nie moeilik om te verstaan ​​dat die wiel op hierdie plek nooit gewerk het as gevolg van die land en die neiging van die terrein nie, want baie mense sê hoe min mans dit kan doen kon 'n lang afstand groot klipblokke bring wat al so perfek gesny is dat wanneer hulle bo -op mekaar gesit word, nie eers 'n haar tussen hulle kon loop nie.
Elke konstruksie wat in Machu Picchu gemaak is, het 'n spesifieke funksie: godsdienstig, administratief, polities en sosiaal, die twee belangrikste was die godsdienstige en die administratiewe, want die godsdienstige deel was die daaglikse ritueel van hul lewens en deurgang oor Machu Picchu, en die administratiewe Dit was omdat elke produk onder die beheer van die voogde moes gaan wat die heiligdom en die Tambos baie veilig gehou het, die stoorkamers wat al die produkte wat in die Citadel gegroei het, bewaar het.
Waarom ruïnes en nie wonderlike ingenieurswese nie?
Machu Picchu word beskou as een van die sewe moderne wonders van die wêreld, vanweë die ongelooflike konstruksie daarvan, maar die naam ruïne is nie voldoende nie, ruïne is 'n plek waar alles op die punt staan ​​om in duie te stort of te val, dit is nie die geval van Machu Picchu: Neem die voorbeeld van sommige van die plekke in Europa, die Forum Romanum, die Parthenon, dit is ruïnes omdat die toestand van die konstruksie, maar vir baie mense nie 'n ruïne is nie, 'n teken is van die grootheid van die antieke wêreld , en hierdie antieke wêreld is die erfenis vir baie mense.
Opreg dat die woord ruïne nie die korrekte woord is om Machu Picchu te beskryf nie.
Die woord Sanctuary beskryf die kompleks van Machu Picchu baie goed, want op daardie plek is baie rituele en offers gebring om een ​​van die belangrikste gode van die Tahuantinsuyo te kalmeer en te onderhou: The Sun, hul vader, hul skepper. Dit is nie toevallig dat Machu Picchu oor groot hoogtes gebou is nie, die rede is dat hulle nader aan die hemel en nader aan hul God gevoel het.
Die status van moderne wonder moet ons trots wees, want dit is ons verantwoordelikheid dat Machu Picchu die kategorie daarvan behou, en kompeteer met die Giza -piramides, die Petra.
The Temple en vele ander, The National Institute of Culture (INC) is die organisasie wat veg om die Machu Picchu -kultuur en nalatenskap lewendig te hou, en wys ons dat hierdie heiligdom een ​​van sy soort is, dat daar nie 'n ander Machu Picchu sal wees nie en dat dit moet stel ons in die posisie om nie ons nasionale en wêreldse erfdeel te vernietig nie.
2) Die regte naam van Machu Picchu: Patallaqta
Patallaqta kom van twee woorde in Quechua, Pata wat trappe beteken, en Llaqta, wat stad beteken, hierdie naam kom van die manier waarop die konstruksies gevestig is, aanvanklik sal die Machu Picchu -kompleks funksioneer om die plek te bestuur, maar die belangrikheid daarvan is vasgevang die oë van Pachacutec, wat gesien het dat hierdie plek 'n heiligdom en 'n pelgrimstog kan wees.
'N Spaanse historikus, Mari Carmen Rubio, het gesê dat hierdie naam afkomstig is van die kronieke wat deur Juan de Betanzos in die XVI eeu geskryf is en gesê het dat Pachacutec in hierdie heiligdom begrawe is. Hier is die rede waarom Betanzos gesê het: Elke Inca is begrawe in die Coricancha -tempel (die tempel van die son), maar volgens Betanzos is Pachacutec begrawe in Patallaqta en sy rus is in 'n pot gelaat.
Maar die verhaal eindig nie hier nie, want die Inkas het altyd 2 bundels gemaak, die een is na die Coricancha geneem en die ander na 'n spesiale plek waar niemand dit sou verwag nie. Sommige priesters kon die res van die liggaam aanbid. Pachacutec was soos die Suid -Amerikaanse Alexander die Grote, 'n man wat baie gebiede verower het en een van die min goewerneurs was wat na die oerwoud gekom het, 'n onbekende gebied, maar baie vrugbaar om baie produkte te verbou.
Die naam Machu Picchu kom nou van die Spaanse woord Pico (Piek), en die woord om 'n berg te beskryf, is Orqo, is nie die oorspronklike naam nie, dit was 'n Spaanse manier om hierdie plek te noem, en die naam self kon uitgevind gewees het in die republikeinse tyd.
Federico Kauffman Doig, een van die belangrikste argeoloë, het gesê dat Machu Picchu die manier is waarop die mense van hierdie plekke in hul baie swak Spaans na die heiligdom verwys het. Hy het gesê dat die regte en oorspronklike naam nie Patallaqta is nie, maar Llaqta Pata is, want dit is die regte manier om dit in die Quechua -taal uit te spreek.
Toe Hiram Bingham by die stad Cusco aankom, het hulle hom vertel dat een van hierdie plekke, waar die mense eeue lank gewoon het, Llactapacta genoem word, 'n plek naby waar Bingham Machu Picchu gevind het. Volgens Mari Carmen Martin is hierdie plek nooit verlaat nie en miskien is dit die rede waarom hierdie plek nooit sy oorspronklike naam verloor het nie.
Llactapacta was inderdaad 'n koningshuis; in moderne terme kan dit 'n herehuis wees waar Pachacutec in die XV-eeu kon gewoon het; Llactapacta staan ​​ook bekend as die stad ¨boven (Llaqta-plek, Pacta-trappe of hoogte).
Die Spaanse historikus het in 1987,82 hoofstukke van die Kroniek van Juan de Betanzos genaamd Suma y Narración de los Incas gevind, wat in 1551 geskryf is, gevind oor die organisasie van die Inkas op daardie tydstip.
'N Ander feit is dat Machu Picchu baie name het wat deur die plaaslike inboorlinge gebruik word, een daarvan is Vitcos, en meer onlangs is Cajaroma, die laaste een kom uit die Betanzos -kroniek, wat genoem het dat hierdie stad die ware Machu Picchu kan wees, want volgens vir Betanzos is dit een van die vele stede wat Pachacutec verower het toe hy die goewerneur van die Tahuantinsuyo -ryk was, maar dit kan ook die land wees van 'n oerwoudstam wat geleef het toe Pachacutec die beheer van die hele Ryk gehad het.
Daar is baie teorieë oor die regte naam van Machu Picchu, maar Cajaroma moet ondersoek word om 'n gevolgtrekking te kry en uiteindelik te weet wat die regte naam van Machu Picchu was.
3) Die Qeschawaka -brug, erfenis van voorouers
Die Qeschawaka -brug, wat Qehue verbind met Canas, twee van die belangrikste provinsies in die Cusco -afdeling, is nou 'n kwessie vir die bewaring en beskerming daarvan. Die brug kruis die Apurimac -rivier, was baie eeue gelede 'n belangrike rivier vir die Inka -mense, sy naam kom van die woorde Qeswa, wat 'n gedraaide koord beteken, en Chaka wat 'n brug beteken.
Die materiaal wat vir hierdie brug gebruik word, is die Ichu, 'n soort gras wat rondom die hoogland groei, hierdie materiaal word deur die son gedroog en dan 'n tou gemaak om die brug te bou.
Elke jaar kom baie inboorlinge van die Cusco -gemeenskappe soos Chaupibanda, Qehue en Canas bymekaar om die brug en begin 'n voorouerritueel genaamd Minka, wat bestaan ​​uit gemeenskapswerk wat nuttig sal wees vir elke persoon wat om die rivier woon.
Hierdie soort materiaal word deur die plaaslike bevolking gebruik en meer effektief as die klip of ander materiaal, omdat dit makliker is om die brug te herbou en ook rampe soos aardbewings en ander rampe te vermy.
Die Minka duur 4 dae en die belangrikste gebeurtenis was die heropbou van die brug, wat die mense wat in die nabygeleë provinsies gewoon het, versamel het, daarna het hulle dit gevier met danse en drankies vir die mense wat aan hierdie ou ritueel deelgeneem het.
Hierdie opknapping van die brug word sedert 2009 as 'n nasionale erfenis beskou, dit is 'n voorbeeld van die nalatenskap wat die Inkas aan hul geslagte oorgelaat het, en ook die effektiewe en eenvoudige tegnologie van die Tahuantinsuyo -mense genoem.
Waarom is dit belangrik om die tradisie lewendig te hou?
Een stad sonder sy verlede is 'n dooie stad sonder 'n herinnering, 'n stad kon nie sien wat die nalatenskap daarvan is nie, en wat erger is, hulle kan nie sien wat die toekoms daarvan is nie. Die tradisie, die rituele is 'n groot deel van wie ons is en herskep ons verlede om kontak met ons voorouers te behou en te sien waar ons vandaan kom.
Dit is belangrik om die konstruksie van die brug te herskep, want dit hou die mense bymekaar en die verhoudings tussen hulle is nouer met die verloop van tyd. Vroue, mans en kinders werk vir hul gemeenskap; hulle het die brug soveel keer gebou as wat hulle dit nodig het.
Die Minka word sedert die Inca -tye beoefen; dit is een van die voorskrifte in die sedes en etiek wat die Inkas gehad het; hulle frases is nie 'n dief nie, moenie 'n leuenaar wees nie, moenie lui wees nie, is een van die kodes meer gebruik in die Andes. Die Inkas was 'n kultuur met soveel ondersteuning tussen mekaar, niemand is selfsugtig nie en almal dra by tot die verbetering van elke burger.
Pachacutec, heer van die Tahuantinsuyo -ryk
Dit begin met 'n enkele persoon wat die hele Tahuantinsuyo -gebied verander, met sy dapperheid en krag het hy begin om een ​​van die belangrikste ryke in die geskiedenis van die wêreld te skep, hierdie persoon is Pachacutec, die Inka -keiser.
Twee persone, een Geskiedenis in gemeen: erkenning as die eerste persoon wat die heiligdom besoek het, die een is 'n plaaslike inwoner, wat altyd van die plek geweet het, die ander 'n Noord -Amerikaanse avonturier wat met 'n bietjie geluk en goeie kontakte kon wys die hele mensdom een ​​van die mooiste heiligdomme in die geskiedenis. Maar daaragter is daar baie dinge wat u moet weet, Machu Picchu, die onvertelde verhaal, 'n ontmoeting met 2 persone met een ding gemeen: Bly as die oorspronklike ontdekkers van hierdie wonderlike plek.
Die Ayar Brothers -legende
Baie van die verhale wat 'n ou stad ons vertel, handel oor mag, groot besluite en fantastiese bewoners, Die legend van Ayar Brothers vertel ons hoe Manco Capac as die opperhoof van die hele Inka -ryk gebly het.
The Legend of Manco Capac en Mama Ocllo
Is die klassieke verhaal: Twee persone, 'n man en 'n vrou, 'n opperste entiteit wat hulle gestuur het om een ​​groot gebied te bewoon, The Legend of Manco Capac en Mama Ocllo vertel die verhaal van 'n antieke groep, die stigters van een van die magtigste en georganiseerde kulture: die Inkas en hul Ryk, die Tahuantinsuyo.
Godsdienstige betekenis in Machu Picchu
Die heiligdom is vol kosmiese en universele simboliek, maar een van die belangrikste aspekte is hul godsdienstige betekenis in Machu Picchu, met verskillende en besondere maniere om die heelal te verstaan ​​wat Machu Picchu is.
GESKIEDENIS VAN MACHU PICCHU
Die geskiedenis van Machu Picchu fassineer deur die jare baie mense wat meer wil weet oor die Inka -ryk en sy kultuur.
Die vesting van Machu Picchu is een van die wêreld se argeologiese juwele en die belangrikste toeristebestemming van Peru. Sedert dit in 1911 deur die Amerikaanse argeoloog Hiram Bingham ontdek is, het die wêreld steeds verras.
Argeoloë glo dat dit gedurende die vyftiende eeu deur die Inkas gebou is, maar die hoofdoel daarvan is steeds 'n raaisel. Word vertel dat dit deur 'n groot aantal inwoners bevolk is, maar slegs deur edeles, priesters en "aqllas " (maagde van die son). Daar was ook 'n bevolking van kleinboere wat die landerye bewerk het, maar nie in die vesting gewoon het nie.
Die stad is verdeel in 3 gebiede: 2-bevolkte gebiede en die landbousektor, wat 'n groot stelsel van terrasse en besproeiingskanale is. Die stedelike sektor is in twee distrikte verdeel, een van hulle is die belangrikste tempels soos die son en die werklike kamer. In 'n ander woonbuurt is die huise van die edeles en die klooster van die " maagde van die son. Tussen die twee woonbuurte is 'n groot oop as 'n vierkant. Die omgewing is asemrowend, die sitadel is gebou op 'n heuwel omring deur die Urubamba -rivier en 'n bergreeks, en dit lyk asof dit die middelpunt van 'n ring berge is.
Miskien is die grootste trekpleister van Machu Picchu die vlak van tegnologiese ontwikkeling wat die bouers in argitektuur en klipwerk bereik het. Die gewrigte van die klippe is in sommige omgewings so smal dat selfs 'n speld daarin geplaas kan word. Die belangrikste steen is die "Intihuatana " of sonkalender, wat die Inkas in staat gestel het om presies die seisoene en die weer deur die jaar te ken. Baie vind egter in Machu Picchu meer as geskiedenis en ou tegnologieë, maar ook energie en vrede wat almal omring wat so geheimsinnige plek besoek.
Die konstruksie van Machu Picchu is die tyd dat die klein Inka -heerskappy begin groei het. Volgens argeoloë is hierdie gebied die laaste stryd gevoer wat die oorwinning oor die Chanca gedefinieer het, wat 'n gesogte oorwinning behels en die krag aan Inca Pachacutec gegee het.
Pachacutec was die eerste Inca wat buite die vallei van Cusco uitgebrei het ná sy epiese oorwinning oor die Chanca. It was conducted by the expansion of Tahuantinsuyo and is recognized as the "constructor" of Cusco. This was one of his greatest works.
There is much speculation about whether the Spanish visited Machu Picchu in colonial times. Documentation about tribute from the Urubamba region includes a narrative about the "Picchu brook", though this tribute was being collected by local encomenderos en corregidores from the neighboring town of Ollantaytambo. It is unclear whether the Spanish ever ventured themselves deeper into the Urubamba valley and found Machu Picchu. Other researchers have suggested the place was used as a rehearsal site for launchingthe campaign against "idolatry" – this is the colonial Catholic effort to extirpate pre-Columbian rites and beliefs and enforce orthodoxy – due to the archeological evidence of bonfires. Furthermore, these campaigns of extirpation of idolatries would be responsible for taking away the pre-Columbian artifacts that remained in the city after its abandonment. At any rate, whether the Spanish found Machu Picchu or not, the site never became a space for permanent colonial settlement in the way other royal estates did – such as Ollantaytambo and areas within the urban limits of Cusco city. As decades went by, references to Machu Picchu or its area became increasingly elusive and rare, to the extent that its existence was almost completely forgotten aside from a handful of local stories about a "lost city."