Die daad van sterf is gewoonlik 'n privaat oomblik, gedeel (indien die persoon doodgaan, het enige keuse) met net vriende en familie. Dit is ongewoon dat iemand hul eie dood vertolk of fotografeer en sodoende 'n publieke rekord daarvan maak. Maar dit is wat ons hier in die gevalle het.
Gevalle soos hierdie word soms deur die media as "dooddagboeke" beskryf. Nuusberigte beskryf die finale gedagtes van die persoon wat met 'n morbiede fassinasie sterf. Dikwels word hierdie dooddagboeke deur selfmoordslagoffers gehou, as 'n soort grimmige finale afskeid. Maar nie altyd nie. Daar is verskeie gevalle waar die dagboeke deur navorsers gehou word wat glo dat deur inligting oor hul dood op te teken, hulle die wetenskapsoorsaak bevorder.
1936: Kokaïen Dagboek
Edwin Katskee se Muurnotas. via Mad Science Museum
Op die aand van 25 November 1936 het die dokter Edwin Katskee, Nebraska, hom met 'n dodelike dosis kokaïen ingespuit. Op die muur van sy kantoor het hy dan kalm begin om 'n kliniese weergawe van sy simptome te skryf terwyl hy gesterf het.
In sy eerste aantekeninge het hy sy voorneme duidelik gemaak en verduidelik dat hy sy selfmoord as 'n vorm van wetenskaplike eksperiment beoog het, met die hoop dat deur sy offer wetenskaplikes beter kan verstaan ​​waarom sommige pasiënte negatiewe reaksies op kokaïen gehad het (wat destyds , is dikwels as narkose gebruik). Maar hy het gewaarsku: "Ek gaan nie die eksperiment herhaal nie."
Die handskrif op die muur het geleidelik moeiliker geword om te lees aangesien die dwelm in werking getree het, maar die finale woord wat hy geskryf het, was redelik leesbaar. Dit was die woord "verlamming", gevolg deur 'n lang golwende lyn wat af na die vloer val.
'N dokter aan die Universiteit van Nebraska College of Medicine ondersoek Katskee se muurnote later, maar besluit hulle was so ongeorganiseerd dat hulle glad nie wetenskaplike waarde gehad het nie.
1897: Laudanum Dagboek
John Fawcett was 'n 65-jarige Engelsman wat in New York woon. Op die oggend van 22 April 1897 het hy langs 'n dam by die hoek van 180ste Straat en Clintonlaan in die Bronx gaan sit en begin skryf in 'n klein tydskrif, vasberade om die laaste oomblikke van sy lewe te dokumenteer. Sy openingslyn lees: "Ek het net 'n gram Laudanum ingesluk, en sodra ek voel dat die effekte daarvan oor my kom, sal ek in die water trap."
Dit is nie duidelik wat Fawcett selfmoord gery het nie, en ook nie waarom hy besluit het om die ervaring te dokumenteer nie, maar oor die loop van 'n paar uur het hy sy gedagtes afgeskud. Sy mees algemene gedagte - dat hy dit vreeslik bekommerd maak - is gou verby en frustrasie dat die laudanum nie vinniger van krag word nie.
Uiteindelik het hy sy laaste sin geskryf: "Vieruur vier uur geduur nadat een ounie laudanum geneem is." Die dwelm moet sedertdien sy gevoel van tyd verdraai het. In werklikheid kon dit nie gewees het al lankal hy die laudanum geneem het nie. Hy is gevind in die dam met die joernaal in sy sak.
1957: Snakebite Dagboek
Clipping from San Rafael Daily Independent Journal - 27 September 1957
Op 25 September 1967 het 'n klein Suid-Afrikaanse boomslang-slang dr. Karl Schmidt op die duim geblaas. Schmidt was Kurator Emeritus of Dierkunde by die Chicago Natural History Museum. Hy het probeer om die slang op versoek van 'n kollega te identifiseer.
Aanvanklik het Schmidt en sy kollegas gedink die byt was niks om bekommerd te wees nie, want dit was 'n klein slang van 'n soort wat nie gevaarlik is nie. Nietemin het Schmidt, in die belang van die wetenskap, sy simptome begin skryf.
In die loop van die volgende vyftien uur het Schmidt voortgegaan om op te teken wat hy ervaar het - soos 'n sterk gevoel van naarheid toe hy die trein huis toe gevolg het, gevolg deur koors en bloeding uit die tandvleis.
Die volgende oggend lyk Schmidt die ergste het verbygegaan en hy het sy vrou gesê om die museum te bel en sy kollegas te vertel dat hy "goed voel", maar het besluit om die dag by die huis te spandeer.
Hy het kort ná 7 uur sy finale aantekeninge oor sy toestand aangeteken - "Mond en neus bly bloei, maar nie oormatig nie." 'N Paar uur later het hy ineengestort en is na die Ingalls Memorial Hospitaal gehaas waar hy gesterf het.
1950: Myasthenia Gravis Dagboek
Klippie uit Pottstown Mercury - 14 Maart 1950
Toe dr. Edward F. Higdon van Missouri in 1950 geleer het dat hy van myasthenia gravis dood was, het hy geweet dat daar geen geneesmiddel was nie. Hy kan net die onvermydelike vertraag. Maar hy het gevoel dit was sy plig om sy simptome elke dag noukeurig op te teken, in die hoop dat die inligting op een of ander manier navorsers kan help om 'n geneesmiddel te ontdek.
Soos dit moeilik was om te skryf, het hy 'n bandopnemer gebruik om sy gedagtes te behou (sorgvuldig aandag gegee aan wat hy geëet het, sy energie vlakke, hoeveel hy gesweet het, ens.). 'N Sekretaris het die daaglikse verslae getransskribeer.
Soos dit blyk, het hy vir nog agt jaar geleef, veel langer as wat hy verwag het. Hy het in die ouderdom van 83 in 1958 gesterf.
1971: Die Diane Arbus Selfmoord Portefeulje
Diane Arbus in 1949. via Wikipedia
Fotograaf Diane Arbus het haar lewe op 26 Julie 1971 deur oordosering op barbiturate en dan haar polse gesny. Haar lyk is twee dae later gevind. Kort nadat 'n gerug begin versprei het, beweer sy dat sy, voordat sy selfmoord pleeg, 'n kamera en driepoot opgestel het en haar eie doodfoto geneem het.
Die onderwerp van haar werk, wat besig was met temas van duisternis, horror en groteske, het waarskynlik die gerug geïnspireer. Foto's van haar eie dood lyk net soos die soort ding wat sy moontlik gedoen het.
Die polisie het egter nooit gerapporteer om selfmoordfoto's te vind nie, en diegene wat die naaste aan Arbus is, het die gerugte konsekwent ontken. Nietemin bly die gerug, wat dit die moeite werd maak om te noem (hoewel ek nie Arbus insluit in die telling van mense wat hul eie dood aangeteken het nie).
Die gerug het gedien as inspirasie vir 'n kortverhaal deur wetenskap-skrywer Marc Laidlaw getiteld "The Diane Arbus Suicide Portfolio."
1995: Geen Tweede Opname
Op die oggend van 3 November 1995 het die Renwick Pope van Colorado Springs, CO sy lewe geneem deur oor 'n treinspoor te lê. Voordat hy gaan, het hy 'n kamera op 'n driepoot opgestel, wat glo van plan is om die laaste oomblik van sy lewe te fotografeer.
'N Goederentrein het om 06:32 op skedule aangekom. Die fotografie het egter nie soos beplan nie. Die polisie het berig dat daar net een foto op die rol was. Dit het niks gewys nie, behalwe die koplig van die naderende trein.
1996: Timothy Leary Is Dead
Timothy Leary het 'n onkonvensionele lewe gelei. Hy het in die 1960's volgelinge aangespoor as 'n voorstander van verstand uitbreiding deur middel van dwelms, veral LSD. Hy het ook baie kritici gehad wat hom as 'n charlatan en selfpromotor ontslaan het.
In 1995 het hy besluit om die lewe op 'n tipies onkonvensionele en dramatiese wyse te verlaat - deur sy dood aanlyn uit te saai. Hy het belowe dat dit die wêreld se eerste "sigbare, interaktiewe selfmoord" sou wees, aangesien hy op 'n stadium 'n skemerkelkie van lewenslankende dwelms wou neem voordat die kanker te ver gevorder het.
Die plan om sy dood te webcast was egter stilblyk toe hy besluit het hy voel te siek om daarmee te gaan. Sy dood, op 31 Mei 1996, is eintlik aangeteken op Hi-8-videokameras, maar die beeldmateriaal is nie aanlyn geplaas nie. Terwyl hy gesterf het, het hy na berig word die enkel-woordvraag "Hoekom?" Gemompel. En dan het hy homself herhaaldelik geantwoord: "Hoekom nie?".