Oudergewoonte stap ek deur die leë koshuis aan die einde van die jaar. Dit is die beste tyd van die jaar om te besin oor wat was. Alles is leeg en die personeel is hard besig om skoon te maak. Dit is ‘n koue skoonmaak want dit neem op ‘n vreemde manier ook die gevoel van mense uit die gebou. Die reuk van verf en politoer en die leë kamers laat mens wonder of hier ooit ‘n week of wat gelede nog 280 inwoners was. Nie eers die skaatsplanke se klanke word die uitdoof gespaar nie.