Geskryf deur Tom Bunn
Verhoogde verstandelike vermoëns het soogdiere vals alarms kan opspoor en onnodige mobilisering vermy. As streshormone egter die reflektiewe funksie het, is ons nie meer intuïtief bewus van watter soort geestelike prosessering aan die gang is nie, wat beteken dat die verbeelding die werklikheid kan begryp. Ons kan glo dat ons ergste vrees aanbreek. En as ons geen manier sien om te ontsnap nie, ervaar ons paniek.
Benewens die skep van 'n drang om te vlug, aktiveer die vrystelling van streshormone, wat deur die amygdala veroorsaak word, 'n besluitnemingsvermoë genaamd uitvoerende funksie. As dit geaktiveer word, belemmer uitvoerende funksie die drang om te hardloop, identifiseer dit waarop die amygdala reageer, bepaal of die bedreiging werklik is, en soek 'n strategie wat, deur onnodige hardloop of gevegte te vermy, energie bespaar en die risiko van beserings of dood verminder.
As die uitvoerende funksie 'n bedreiging identifiseer, as dit kan verbind tot 'n plan om die bedreiging te hanteer, gee dit die amygdala aan om die vrystelling van streshormone te stop, en gaan hy voort met die plan. As die uitvoerende funksie nie 'n bedreiging kan identifiseer nie, gee dit die amygdala aan om op te hou om streshormone vry te laat en laat die saak val.
Die vangs met die uitvoerende funksie is dat die amygdala op dieselfde manier reageer op denkbeeldige dreigemente as op werklike bedreigings. Die taak om tussen die twee te onderskei, word uitgevoer deur reflektiewe funksie, 'n substelsel van uitvoerende funksies wat na binne kyk om te sien watter soort geestelike prosessering aan die gang is.
As ons kalm is, het reflektiewe funksie geen probleme met die bepaling van wat werklik is en wat denkbeeldig is nie. Streshormone kan egter veroorsaak dat reflektiewe funksie ineenstort, veral as dit nie goed ontwikkel is nie. In daardie geval kan 'n denkbeeldige bedreiging as 'n werklike bedreiging ervaar word.
In 'n hysbak, byvoorbeeld, dink "Wat as die hysbak vassteek?" Veroorsaak die vrystelling van streshormone. As hierdie hormone ons reflektiewe funksie ongeskik maak, ervaar ons die verbeelde situasie dat ons vassteek asof dit regtig gebeur. Op dieselfde manier kan verbeelding van 'n hartaanval as 'n ware hartaanval beskou word. Op 'n hoë plek voel die gedagte aan val. 'N Verbeelde ervaring, as dit as werklik beskou word, kan tot vrees en paniek lei.
Die verskil tussen angs en paniek
Die brein het 'n sekere vlak van streshormone nodig om op sy piek te kan funksioneer. As ons eers wakker word, is ons denke mistig. Ons sleep uit die bed en gaan aan. Binnekort sal ons liggaamshorlosie, miskien met behulp van 'n koppie koffie, ons duideliker laat nadink.
Maar as iets skokkend gebeur, kan die streshormoonvlakke te hoog styg vir die piek kognitiewe funksie. Alhoewel ons wakker is, is ons hoë vlak nie beter as toe ons wakker geword het nie.
Angs is nie paniekbevange nie. Wat is die verskil? As ons bewus is dat wat ons voorstel, kan gebeur, is dit angs. Maar as ons 'n vloed streshormone ervaar wat kragtig is om weerkaatsingsfunksionele mislukking te veroorsaak, word dit wat ons voorstel ons werklikheid. Ons glo dat die ding waarvoor ons vrees regtig gebeur. As ons ook glo dat ons nie kan ontsnap nie, raak ons ​​paniekbevange.
As ons byvoorbeeld hiperventileer, kan ons ons angstig laat dink deur ons te versmoor. As verbeelding oorneem, glo ons ons is versmoor. As ons glo dat ons nie aan hierdie ervaring kan ontsnap nie, kan die mobilisasiestelsel ons nie reguleer nie en neem die immobilisasiestelsel oor. Dit is paniekbevange.
Gedagtes buite beheer
Almal van ons het soms buite beheer. As ons bekommerd is dat ons mal gaan raak, is dit angs. Maar as buite-beheer gedagtes genoeg streshormone vrystel, val die reflektiewe funksie in duie, neem verbeelding oor, en ons glo dat ons is mal word. As ons nie ons weg uit hierdie geloof kan vind nie, voel ons vasgevang in waansin. Die immobilisasiestelsel neem oor, en ons raak paniekerig.
Verbeelde gevaar kan makliker paniek veroorsaak as werklike gevaar. Eens wou ek 'n kliënt wat 'n advokaat was, raad gee om hom te help om die verskil tussen denkbeeldige gevaar en werklike gevaar te herken. Ek het gevra of hy ooit in 'n lewensgevaarlike situasie was. Ek het verwag dat hy met 'n denkbeeldige situasie sou kom waarheen hy oorgreageer het, maar hy het my verbaas. Volgens hom het 'n persoon een keer in sy kantoor gekom en 'n geweer op sy kop gesit. Ek moes met hom saamstem dat dit 'n lewensgevaarlike situasie was. Ek het ratte geskuif en hom gevra: 'Op 'n skaal van 0 na 10 - met 0 heeltemal ontspanne en 10 die grootste angs wat jy nog ooit gevoel het - waar was jy terwyl die geweer aan jou kop gehou word?'
Hy het gesê: 'Ek was op 'n 2. Maar die volgende dag het ek werk toe gegaan en ek het direk na 'n 10 gegaan. Ek was 'n mandjie-saak. Ek kon glad nie werk doen nie. Ek het dus huis toe gegaan. Die volgende dag is ek terug werk toe, en dieselfde ding het gebeur. "
Waarom sou iemand slegs 2-angs opdoen met 'n werklike geweer op sy kop, maar vlak 10 as hy net daaraan dink? Toe die advokaat op 'n geweerpunt gehou word, was die situasie eenvoudig. Hy is gedwing om op een ding te fokus - die geweer op sy kop - en niks anders nie. Sy amygdala het op die geweer gereageer as 'n enkele onbekende situasie en het slegs 'n enkele skoot streshormone vrygelaat.
Die volgende dag was anders. Die prokureur was vry om die een gruwelike scenario na die ander voor te stel. Byvoorbeeld, hy sou kon dink: 'Wat as die man die sneller getrek het? Ek sou daar op die vloer staan ​​en bloei na die dood. 'Sy aanskoulike verbeelding van die toneel het 'n tweede skoot streshormone vrygestel wat hom, na die eerste, by 4 op die angsskaal na 10 gebring het. Toe verbeel hy hom dat iemand hom vind en 911 bel. Hy het homself voorgestel in 'n ambulans wat na die hospitaal gehaas is. Dit het 'n derde skoot streshormone opgelewer, wat hom na die vlak 6 geneem het. Hy sien homself op 'n tafel in 'n operasionele kamer, terwyl sy vrou 'n oproep kry waarin hy sê dat hy geskiet is en dat dit nie bekend was of hy sou oorleef nie. As hy hom verbeel dat sy kwaad was, het hy nog 'n bietjie streshormone veroorsaak. As hy hom verbeel dat sy dogter die nuus hoor en in trane bars, het hy hom na 'n 10 geneem.
In die regte lewe ervaar ons slegs een uitkoms uit baie moontlikhede. In ons verbeelding kan ons verskeie uitkomste ervaar, wat elk die vrystelling van streshormone kan veroorsaak. Verbeelding kan dan meer spanning lewer as die werklikheid.
As ons dit weet, hou sommige van ons ons verbeelding op 'n kort leiband, wat ons selde scenario's selde toelaat om ver af te wyk van wat waarskynlik gaan gebeur. Ander is minder ingehou. 'N Sielkundige wat ek ken, wat nogal beperk is in hoe ver hy sy verbeelding laat gaan het, was getroud met 'n vrou wie se verbeelding geen grense het nie. Soms het hy vir haar gesê: 'Weet jy nie hoe irrasioneel dit is nie?' Dit het haar denke nie verander nie.
Een oggend vroeg klop 'n buurman aan hul deur. Sy het haarself uit haar huis toegesluit terwyl sy die koerant gaan haal het. Die psigiater het gesê: 'Geen probleem nie. Ek sal 'n slotmaker noem. 'Maar sy vrou onderbreek:' Waarom probeer u nie ons sleutel nie? '
Die psigiater het geglimlag. Dit was die kans waarop hy gewag het. Sy vrou sou uiteindelik besef hoe irrasioneel haar idees dikwels was. Toe hy niks sê nie, gee hy sy vrou 'n sleutel. Sy gaan met die buurman oorkant die straat, sit die sleutel in die slot, draai dit, en die deur gaan oop! Die psigiater het gesê dat dit hom geleer het dat hy nie soveel gesag het oor wat is nie en nie rasioneel is soos wat hy gedink het nie.
As die vooruitsig van 'n onwaarskynlike ramp na vore kom, verwerp die meeste van ons die gedagte as irrelevant. Maar 'n persoon wie se verbeelding vryheid is - soos die vrou van die psigiater - kan nie maklik ophou om bekommerd te wees oor dinge wat baie onwaarskynlik is nie.
Vir die meeste professionele mense in die stad is dit irrasioneel om obsessief te wees oor iemand wat 'n geweer teen jou kop hou, omdat dit so onwaarskynlik is. Nietemin, dit was die ervaring van die advokaat. Is dit irrasioneel vir hom om nou obsessief te raak oor geskiet word? Ja, en nee. Aan die een kant het hy eerstehandse bewyse dat dit moontlik is. Aan die ander kant verhoog die feit dat dit gister gebeur het nie die waarskynlikheid dat dit vandag weer sal gebeur nie.
Sielkundig bewys dit - of blyk dit te bewys - dat dit rasioneel is om selfs bekommerd te wees oor dinge wat statisties skaars is. Die psigiater was seker dat sy vrou mal is om selfs daaraan te dink om hul huissleutel in 'n buurman se huis te probeer. Tog maak die sleutel die deur van die buurman oop.
Rasioneel of irrasioneel?
Alhoewel ons uitvoerende funksie slim is, stem dit nie altyd ooreen met die werklike waarskynlikheid nie. Byvoorbeeld, as u 'n muntstuk draai, as dit sewe keer agtereenvolgens opkom, hoe waarskynlik is dit dat dit volgende keer sterte sal wees? Die meeste mense sou daarop aandring dat dit amper sterre moet kom. Tog is die waarskynlikheid nog statisties vyftig en vyftig. Een manier om die verskynsel te verklaar, is om te sê dat die muntstuk geen geheue het nie. En aangesien dit nie geheue het om sewe keer agtereenvolgens op te staan ​​nie, weet hy nie dat dit nou sterte moet opkom nie.
Dit is dus nie irrasioneel dat die advokaat glo dat hy die risiko loop om geskiet te word as hy die dag na die geweervoorval op kantoor bly nie. Maar deur te herkou oor wat moontlik kon gebeur, veroorsaak dit 'n spanning van streshormone wat sy vermoë beïnvloed om te bepaal in watter geestesverwerkingsmodus hy is. Elke ramp wat deur sy kop gaan - 'n kombinasie van geheue en verbeelding - veroorsaak die vrystelling van streshormone.
As streshormoonvlakke hoog genoeg styg om reflektiewe funksie uit te skakel - wat ons gewoonlik toelaat om geheue en verbeelding te skei van wat werklik is, dan het dit wat in sy gedagtes is, dieselfde emosionele impak as die gebeurtenis wat plaasgevind het.
Die ineenstorting van reflektiewe funksie, of dit nou te wyte is aan oormatige streshormone, soos in die geval van die prokureur, of deur onderontwikkeling wat reflektiewe funksie te veel kwesbaar maak vir streshormone, is die geleentheid vir paniek. Vrese oor wat kan gebeur, versterk die geloof dat dit is gebeur. En as ons nie 'n manier kan sien om te ontsnap van wat ons glo aan die gebeur is nie, raak ons ​​paniekerig.
© 2019 deur Tom Bunn. Alle regte voorbehou.
Paniekvry: Die 10-dagprogram om paniek, angs en klaustrofobie te beëindig
deur Tom Bunn
Wat as jy paniek kon stop deur in 'n ander deel van jou brein te tik? Na jare se werk om paniek en angs te help, het Tom Bunn, 'n gelisensieerde terapeut (en vlieënier), 'n uiters effektiewe oplossing ontdek wat gebruik maak van 'n deel van die brein wat nie geraak word deur die streshormone wat 'n panieker ondervind nie. Die skrywer bevat spesifieke instruksies vir die hantering van gemeenskaplike paniek-snellers, soos vliegtuigreise, brûe, MRI's en tonnels. Omdat paniek baie lewensbeperkend is, kan die program Tom Bunn 'n werklike lewenswisselaar wees. (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe en 'n Audioboek.)
Kaptein Tom Bunn, MSW, LCSW, is 'n toonaangewende gesag oor paniekversteuring, die stigter van SOAR Inc., wat behandeling verleen vir paniekbeamptes in die lug, en die skrywer van SOAR: Die deurbraakbehandeling vir vrees vir vlieg. Vind meer uit oor die werk van skrywer Tom Bunn op sy webwerf,
Video / aanbieding met kaptein Tom Bunn: angs, angs en terreur. Waar kom dit vandaan? Hoe kan dit gestop word?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Vrees, angs, paniek: die brein het 'n sekere vlak van streshormone nodig om op sy hoogtepunt te funksioneer