So skryf Elouise van der Linden (21), sy dogter, op haar Facebook-muur. Sy het gereageer op ’n berig Woensdag waarin haar pa vertel het sy familie het hom verwerp nadat hy uit die kas geklim het. Hy het in die Biesiesvlei-omgewing in Noordwes geboer. Hy werk nou as aandelemakelaar en woon in Mahikeng.
Elouise vra op haar Facebook-blad dat mense nie oordeel nie. “Ons het ’n man, pa, ons huis, sekuriteit en geloof in hom verloor omdat hy nooit daar vir ons was wanneer ons hom nodig gehad het nie. Ons kon nie toekyk hoe ons superhero-pa verander in ’n onbetroubare pa wat sê hy is al een wat seerkry nie. Hy het gesê ons is nie daar vir hom nie. Ons het besluit dis beter om nie kontak met hom te hê nie, want alles is altyd iemand anders se skuld.”
Elouise skryf haar pa het verskeie kere vergeet om haar by die skool te gaan oplaai. “Ek was so skaam daaroor dat ek onder die bus se sitplek weggekruip, later by die agterste venster uitgeklim het en na die naaste plaashuis is. Daar het ’n ou tannie my pa gebel om my te kom haal.”
Elouise skryf toe haar pa homself kort voor die skietvoorval in 2016 om die lewe probeer bring het met ’n oordosis medisyne, het sy afgekom op ’n selfdoodbrief wat hy vir ’n plaaswerker geskryf het. “Hy het geskryf hy is lief vir hom en kan nie sonder hom leef nie. Die plaaswerker het my daarna vertel my pa wou orale seks met hom hê en dat hy bang was hy sou sy werk verloor indien hy dit nie doen nie. Volgens hom het hy kort voor die selfdoodpoging vir my pa gesê hy kan nie meer orale seks met hom hê nie.”
* “Ek en die plaaswerker was wedersyds vrywillig in ’n verhouding en het dit lank voor die selfdoodpoging stopgesit. Hy is nooit gedreig dat hy sy werk sou verloor nie. Dis jammer Elouise skryf niks oor die mooi selfdoodbriewe wat ek vir haar en my seun geskryf het nie.”
* “Dis nie waar dat ek ander die skuld gee nie. Ek het verskeie selfdoodpogings aangewend omdat ek ontsettend skuldig gevoel het en depressief was omdat my familie so seergekry het. My eksvrou is ’n wonderlike mens; sy was 25 jaar lank my beste vriendin. Dit het my gebreek om haar te verloor. Ek het hulle om vergifnis gevra en vergeefs versoeningsgesprekke, selfs met die hulp van ’n sielkundige, probeer bewerkstellig.”
* “Ek betaal elke maand ’n enorme bedrag onderhoud aan my eksvrou; dis nie waar dat ek nie die egskeidingsooreenkoms nakom nie en geld op partytjies verkwis. Ek leef ’n eenvoudige lewe in ’n laeklaswoonbuurt in Mahikeng.”