Was die ou Grieke baie arm in vergelyking met die ou Perse? - Inligting
Was die ou Grieke baie arm in vergelyking met die ou Perse?
Vandag kan moderne geleerdes die beskawing bepaal deur die materiële welvaart en verbruiksvlakke. Om voorspoedig te wees, is vir die mens van vandag 'n goeie ding, en ons beskou armoede in 'n land en die sogenaamde "kaalbene-bestaan" as 'n teken van die onbeskaafde. Dit het egter verskeie baie belangrike probleme vir die ekonomiese geskiedenis van die antieke beskawings opgelewer.
Vir die Grieke en Romeine was die woord 'luukse' (lees: voorspoed) vervleg met 'dekadensie' en 'immoraliteit'. Inderdaad, die Grieke het nooit daarin geslaag om hulself te onderskei van die 'barbare' wat in Asië gelê het nie, wat in weelde gedompel het en aansienlik hoër lewenstandaarde gehad het. Vir Demosthenes dui die swak gemaakte huise van Miltiades en Aristeides op die aard van die demokratiese grondwet. Herakleides sê dat u seker kan wees dat u in Athene aangekom het as u huise van gemene materiaal teëkom. Dit is slegs twee voorbeelde uit 'n duisend wat in die Griekse literatuur te vinde is, veral as dit kom by 'Oosterse' luukse waarteen die Grieke kwansuis teëgestaan ​​het.
Plato in Alcibiades sê byvoorbeeld: 'Weereens, as u omgee vir die rykdom van die Perse, die prag, die klere en agterklere, die salf met mirre, die menigte inwagters en al hul ander weelde, jy sou jou skaam oor jou omstandighede, want jy sou sien hoe minderwaardig hulle is teenoor hulle. " Hy voeg ook verder by dat Athene arm was in vergelyking met Sparta, maar sê nietemin: "Maar net soos in vergelyking met ander Griekse stede, is die Spartaanse lotgevalle niks in vergelyking met die lot van die Perse nie." Vir Demosthenes en vele ander was demokrasie bevorderlik vir armoede, en daarom het dit die voorkeur. Monargieë en oligargieë lei tot hoër lewenstandaarde en daarom moet hulle verwerp word, soos Plato self in sy rykdom aan Sparta voeg in vergelyking met die armoede van Athene.
Die Grieke het oral beklemtoon dat die Perse baie welvarender was as wat enige Griek ooit was, en dat dit die rede was waarom Griekeland die Perse beter was. In hul 'ander' van die 'Oosterse' het die Grieke armoede geïdealiseer en dit as die voordeligste vir die sedelikheid beskou.
Die Grieke het in hul voorstellings van die 'ander' beklemtoon hoe ryk, hoe welvarend, hoe welvarend en hoe aansienlik hoër lewenswyses hulle Asiatiese barbare het, spesifiek die Perse. Die 'swak gemaakte huise' van Athene in vergelyking met die glorieryke huise oral in Persië met al hul luukse prag, is die rede waarom die Atheners beter is as die Perse.
Die Romeine was nie beter as die Grieke in hierdie saak nie. Sallust volg byvoorbeeld die morele agteruitgang van Rome deur die klem te lê op die groeiende rykdom van die mense en die verdwyning van armoede: "Sodra rykdom in ere gehou word, toe heerlikheid, heerskappy en mag in hul trein volg, begin deugde sy glans verloor, armoede as 'n skande beskou moet word, onberispelikheid om kwaadwilligheid genoem te word. As gevolg van rykdom het luukse en hebsug, verenig met vrymoedigheid, ons jongmens in besit geneem. "
Dit het 'n baie problematiese raaisel vir ons moderne mense veroorsaak: ons beskou armoede as 'n slegte ding, en dit is iets wat verwyder moet word eerder as om dit te onderhou. Voorspoed is eweneens die teken van 'n beskawing. Niemand sou die bewering ernstig opneem dat die Afrika ver bo die Weste is nie, omdat die Afrikaners uiters arm is.
Daarom het die Grieke in hul oorvloedige oriëntasie 'n baie belangrike kwessie aan die orde gestel. Was die Grieke deurdrenk van armoede in vergelyking met die Perse? Was demokrasie werklik vernietigend vir materiële welvaart?
Moderne ekonomiese historici wat probeer het om die ekonomiese groei van antieke ryke te ontleed, het die aansprake van Grieke in hul literatuur baie kommerwekkend gevind. Ian Morris, wat probeer het om die inkomste per capita van Athene in ag te neem, het ook beklemtoon dat die bewerings van armoede in die Griekse wêreld in vergelyking met die uiterste luukse van die Perse nie ernstig opgeneem moet word nie. Dit wil sê, die Grieke het die hof van die koning beskou as iets waarteen die gewone burger van Griekeland vergelyk moet word.
Het iemand 'n studie gedoen oor die ekonomiese groei van die Achaemenidiese Ryk en het hy aanvaarbare berekeninge van die inkomste per capita bereik en dit vergelyk met dié van die huidige Griekeland? Is daar inligting hieroor beskikbaar? Was die Grieke werklik arm in vergelyking met die Perse? Het diegene in die Ooste werklik baie hoër lewenstandaarde gehad?
Ek wil spesifiek 'n meer ekonomiese ontleding van hierdie saak hê. Het enige geleerde die inkomste per capita en die verbruiksvlakke van Klassieke Griekeland in ag geneem en dit vergelyk met die van die Persiese Ryk? Elke poging om hierdie probleem op te los deur bloot die bewerings in die literatuur te oorweeg, sal nie nuttig wees nie, aangesien slegs bewerings van Griekse armoede en Oosterse luuksheid oorvloedig is.
Daar is beslis geleerdes wat op lang termyn gepoog het om ekonomiese groei en inkomsteverskille te kwantifiseer, veral Paul Bairoch en veral Angus Maddison. Ek het nie hul boeke byderhand nie en weet nie of hul gegewens so ver terug in die verlede gaan nie, of as hulle na hierdie spesifieke vergelyking gekyk het, maar soos ek kan onthou, is die belangrikste bevinding dat tot relatief onlangs, per capita inkomste het nie toegeneem of veel verskil nie.
Sommige lande en sommige kulture (bv. Rys) kan 'n hoër bevolkingsdigtheid ondersteun en sommige polities is beter daarin om rykdom in hul middelpunt te konsentreer, natuurlike rampe, pandemie of oorloë kan samelewings ontwrig en swaarkry veroorsaak, maar oor die algemeen was die lewenstandaard ongeveer dieselfde (en nogal laag). Dit het alles verander in die afgelope millennium, wat beide 'n beduidende toename in welvaart en verbruik en 'n groter gaping tussen streke of lande beleef het. Gevolglik is dit hoogs onwaarskynlik dat die Pers 'veel hoër' lewenstandaarde sou hê as die Grieke.
Dit is duidelik dat 'n bron 'n punt daarvan sou maak dat hy minagtend sou wees vir oortollige rykdom of ongelykheid, maar baie min vertel oor die werklike inkomste. Meer onlangs kan u soortgelyke neigings sien in lande soos Denemarke of Nederland, waar dit slegte smaak is of was en ongewoon is om opvallende verbruik te doen. Tog is hulle in geen sin van die woord arm nie. En ek is nie seker of ek u bewering glo dat materiële rykdom universeel in die moderne wêreld vereer word nie. U kan maklik mense of gemeenskappe vind wat die waarde van die vermoë het om u los te maak van materiële besittings of selfs wat moderne (kapitalistiese) ekonomieë minag en tradisionele kulture prys.
As u verder as historiese tye kyk, kan u selfs antropoloë vind wat beweer dat jagters-versamelaarsgenootskappe in 'n sekere sin welvarender was as (vroeë) landbougenootskappe, gebaseer op die idee dat dit baie minder werk in 'n dag verg om (genoeg) te verseker kos op die manier. Terwyl landbou 'n groot bevolkingsgroei en welvaartskonsentrasie moontlik gemaak het, het dit ook lank gepaard gegaan met wydverspreide voedselonsekerheid en gereelde hongersnood.
Vandag kan moderne geleerdes die beskawing bepaal deur die materiële welvaart en verbruiksvlakke. Om voorspoedig te wees, is vir die mens van vandag 'n goeie ding, en ons beskou armoede in 'n land en die sogenaamde "kaalbene-bestaan" as 'n teken van die onbeskaafde.
Dit is 'n baie sterk stelling wat nie geregverdig is deur hoe die ou mense hulself gesien het nie, en ook nie hoe mense in die wêreld van toenemende verbruik en materiële voorspoed selfs die beskawing beoordeel nie. Byvoorbeeld, die Vizier Rekmire, 'n ou Egiptiese edelman en amptenaar van die 18de dinastie wat gedien het as die goewerneur van Thebe en ook as Vizier tydens die bewind van Thutmosis III en Amenhotep II omstreeks 1400 vC, het die regulasie in sy graf ingeskryf vir hom om in sy hoedanigheid as Vizier vir Faroah op te tree:
Vergeet om nie oor geregtigheid te oordeel nie. Dit is 'n gruwel van die god om partydigheid te toon. Dit is die leer. Doen u daarom dienooreenkomstig. Kyk na hom wat aan jou bekend is, soos hy wat vir jou onbekend is; en hy wat naby die koning is, soos hy wat ver van sy huis is. Kyk, 'n prins wat dit doen, hy sal hier op hierdie plek bly staan
Kyk, as 'n man in sy amp is, handel hy volgens wat hom beveel is. Kyk, die sukses van 'n man is dat hy optree volgens wat vir hom gesê word. Vertraag glad nie die geregtigheid waarvan u die wet ken nie. Kyk, dit word die arrogante dat die koning die skugter meer liefhet as die arrogante!
'N Soortgelyke sentiment word herhaal deur die Iran Chamber Society oor die Ou Perse:
Die sterkte van Kores lê in sy eie karakter en in die karakter van die leër wat hy gelei het. Sy soldate was gewoond aan ontberings, maar hulle het 'n innerlike vuur gehad. 'Die Perse is trots, te trots en arm,' het Croesus gesê ... hulle het eenvoudig geleef en was naby die aarde. Sedert hul vroegste kinderjare is daar op hulle gehamer dat hulle slegs drie take in die lewe moes uitvoer -om goed te ry, reguit te skiet en die waarheid te praat, waarmee dit bedoel was dat hulle die ware woorde van die profeet Zarathustra moes spreek en die god Ahuramazda en die ander gode moes aanbid. Half-jaloers vertel Herodotus die streng eenvoud van hul seremonies; daar was geen fluitspelers nie, geen kranse nie, geen wyn skink nie. Voordat hy aanbid, steek 'n Perse eenvoudig 'n spuit mirteblare in sy hooftooisel. Nog 'n paar jaar het hierdie spartaanse eenvoud gebly; toe meer plundering in hulle hande val, het die Perse geleer om heerlikheid te geniet.
Die waarheid is dat daar 'n groter uiterste rykdom en armoede in die Persiese ryk was.
Die Grieke was 'ryk' vir hul tyd. Dit is waar dat hul klipperige grond nie besonder goed was om voedsel te verbou nie. Maar die spesiale eienskappe van die grond het dit goed gemaak vir die verbouing van twee ander belangrike gewasse, druiwe vir wyn en olywe vir olie. Dit was goedere met 'n hoë toegevoegde waarde wat op gunstige terme vir kos en lap in die buiteland verhandel kon word. Hierdie gewasse het hulself ook goed geleen aan vrye, relatief gelyke en vooruitstrewende boerinne wat op klein stukke grond werk sonder die voordele van skaalvoordele.
Die Persiese ryk was presies die teenoorgestelde. Aan die een kant bestaan ​​dit uit 127 provinsies, wat beteken dat die konings en edeles aan die bokant baie ryk was. Veel meer as hul Griekse ekwivalente. Aan die ander kant is Persiese boere bo -op uitgebuit om te voorsien in die rykdom van die bogenoemde, wat beteken dat hulle slegter daaraan toe was as hul Griekse eweknieë.
Omdat Persië baie groter was, is die Persiese rykdom (BBP) waarskynlik groter as dié van die Grieke. Dit is moontlik dat die Persiese 'gemiddelde' groter was as die Griekse gemiddelde as u die rekenkundige 'gemiddelde' gebruik. Maar die 'gemiddelde' (mediaan) Grieks was beter daaraan toe as die ekwivalente Persies.
Die kontras was dus nie tussen Griekse "armoede" en Persiese "rykdom" nie, maar Griekse demokrasie (van byna gelykes) en Persiese despotisme.
Dit is baie waar dat demokrasie, wat nou gedink word om 'n land ryker te maak, almal in daardie dae armer gemaak het. Dit word deur alle Griekse skrywers sonder uitsondering en sonder enige vermoede aanvaar. Die mense onder monargieë in die Ooste het 'n uiters hoë lewensstandaard in vergelyking met die antieke Griekeland. Met ander woorde, die beskawing van die Ooste was waarskynlik meer gesofistikeerd wat welvaart, gesondheid en lewenswyse betref.
Ek sal Athenaeus oor hierdie vraag aanhaal, aangesien hy die wydverspreide Griekse armoede kontrasteer wat erger was as selfs dié van Afrika vandag in vergelyking met die ryk maniere van die Persiese beskawing:
"Oor die luukse van die Persiese konings skryf Xenophon so in Agesilaus:" Ten bate van die Persiese koning gaan hulle deur die hele land op soek na iets wat hy graag wil drink, en tallose persone bedink disse wat hy graag wil eet. Niemand kon ook sê watter probleme hulle hulself gee om gemaklik te slaap nie. Maar Agesilaus, wat toegewyd was aan harde werk, was bly om alles te drink wat voor hom was, en was bly om te eet wat ook al by hom aangekom het, en enige plek was vir hom bevredigend om dankbare slaap te verseker. "In die werk met die titel Hieron het hy van die kos wat voorberei word vir die deleksie van tiranne en van mans in 'n privaat stasie, sê hy: '' Ek weet ook, Simonides, dat die meeste mense aflei dat ons hieruit eet en drink met 'n groter lus as gewone mense, dat hulle sou hulle is, soos hulle glo, meer lus vir die maaltyd wat ons voorgehou word as van wat vir hulself bedien word.
Want dit is alles wat die gewone oortref, wat plesier verskaf, en dit is die rede waarom alle mense behalwe tiranne met vreugde uitsien na vakansiefeeste. Want aangesien die tafels wat voor tiranne gedek word, altyd swaar belaai is, het hulle niks spesiaals om op feesdae te bied nie, sodat dit die eerste is waarin hulle benadeel is in vergelyking met mans in 'n privaat stasie, naamlik in die vreugde van afwagting . Toe, tweedens, het hy gesê: Ek is seker dat u geleer het dat hoe meer dinge voorsien word wat sy behoeftes te bowe gaan, hoe vinniger word hy van versadiging oor eet.
Theophrastus, in sy verhandeling On Monarchy toegewy aan Cassander (as die werk eg is; want baie verklaar dat dit van Sosibius is, vir wie die digter Callimachus 'n gelukwensende gedig in elegiese vers geskryf het), sê dat die Persiese konings hul liefde vir luukse, bied 'n groot som geld as beloning vir almal wat 'n nuwe plesier bedink. En Theopompus, in die vyf-en-dertigste boek van sy geskiedenisse, 51 sê dat elke keer as die Paphlagoniese prins Thys geëet het, hy honderd alles laat doen het wat voor die tafel voorberei was, begin met osse; en selfs toe hy weggevoer is na die hof van die Persiese koning en onder toesig gehou is,
hy het weer dieselfde nommer aan hom bedien en op 'n wonderlike skaal geleef. Toe Artasasta dit hoor, het hy gesê dat dit vir hom duidelik was dat Thys leef asof hy besluit het om binnekort te sterf. 145 Dieselfde Theopompus, in die veertiende boek van sy History of Philip, 52 sê dat "elke keer as die Groot Koning een van sy onderdane besoek, twintig en soms dertig talente bestee word aan sy ete; ander spandeer selfs baie meer. Vir die ete, soos die huldeblyk, is dit van ouds af aan alle stede opgelê in verhouding tot hul bevolking. "
Heracleides van Cumae, skrywer van die Persiese geskiedenis, 53 skryf in die tweede boek van die werk met die titel Equipment: B "Almal wat die Persiese konings bywoon as hulle eet, bad hulle eers p163 en dien dan in wit klere en spandeer byna die helfte van die wat genooi word om saam met die koning te eet, eet sommige buite, ten aanskoue van almal wat wil kyk; ander eet binnenshuis in die geselskap van die koning. Tog eet selfs hierdie nie in syne nie teenwoordigheid, want daar is twee kamers teenoor mekaar, in die een waarvan die koning sy ete het, in die ander sy genooide gaste. Die koning kan hulle deur die gordyn by die deur sien, maar hulle kan hom nie sien nie. , tydens 'n openbare vakansiedag, eet almal in 'n enkele kamer saam met die koning, in die groot saal. En wanneer die koning 'n simposium 54 beveel (wat hy gereeld doen), het hy ongeveer 'n dosyn metgeselle by die drinkplek. ete klaargemaak het, dit wil sê die koning alleen, die gaste i In die ander kamer word hierdie mededrinkers deur een van die eunugs ontbied; en toe hulle ingaan, drink hulle saam met hom, al het hulle nie dieselfde wyn nie; boonop sit hulle op die vloer, terwyl hy op 'n rusbank lê wat deur voete van goud ondersteun word; D en hulle vertrek nadat hulle te veel gedrink het. In die meeste gevalle ontbyt en eet die koning alleen, maar soms eet sy vrou en sommige van sy seuns saam met hom. En gedurende die ete sing en speel sy byvroue die lier; een van hulle is die solis, 55 die ander sing in koor. En dus, soos Heracleides voortgaan, sal die 'koningsete', soos dit genoem word, 'n verlore voorkoms wees vir iemand wat dit net hoor, maar as 'n mens dit noukeurig ondersoek, sal dit blyk dat dit opgestaan ​​het met 'n ekonomie p165 en selfs met geringheid ; E en dieselfde geld vir die etes onder ander Perse op hoë stasie. Want duisend diere word daagliks vir die koning geslag; dit bestaan ​​uit perde, kamele, osse, esels, takbokke en die meeste van die kleiner diere; baie voëls word ook verteer, insluitend Arabiese volstruise - en die wese is groot - ganse en krane. En van al hierdie bedien word slegs matige porsies aan elkeen van die koning se gaste bedien, en elkeen mag alles wat hy by die maaltyd onaangeraak laat huis toe neem. F Maar die grootste deel van hierdie vleis en ander voedsel word na die binnehof geneem vir die lyfwag en liggewapende troepe wat deur die koning onderhou word; daar verdeel hulle al die half geëet56 oorblyfsels van vleis en brood en deel dit in gelyke porsies. Net soos huuroldate in Griekeland hul loon in geld ontvang, so ontvang hierdie manne kos van die koning in diens vir diens. Onder ander Perse van hoë rang word al die voedsel gelyktydig op die tafel bedien; maar as hulle gaste klaar geëet het, word alles wat van die tafel af oorbly, hoofsaaklik uit vleis en brood, deur die amptenaar van die tafel aan elkeen van die slawe gegee; dit neem hulle en verkry so hul daaglikse voedsel. 146 Vandaar dat die hoogst geëerde van die koning se gaste slegs vir ontbyt hof toe gaan; want hulle smeek om verskoning, sodat hulle nie twee keer mag gaan nie, maar dat hulle hul eie gaste kan vermaak. "
Herodotus, in die sewende boek, sê57 dat die 167 Grieke wat die koning ontvang het en Xerxes tydens die ete onthaal het, tot so 'n groot nood gereduseer het dat hulle huis en huis verloor het. By 'n geleentheid, toe die Thasiërs, om die dorpe wat aan hulle behoort op die vasteland te red, die leër van Xerxes ontvang en vermaak, word B vierhonderd talente silwer namens hulle bestee deur Antipater, 'n prominente burger; want koppies en mengbakke van silwer en goud is aan tafel voorgesit en na die ete (dit is deur die Perse as buit weggevoer). As Xerxes twee keer daar geëet het, ontbyt sowel as aandete geëet het, sou die stede heeltemal verwoes gewees het. "En in die negende boek, ook, van sy geskiedenis58 sê hy:" Die Groot Koning hou 'n koninklike banket wat een keer per jaar gehou word. jaar op sy verjaardag. Die naam wat in Persies aan die ete gegee word, is tukta, wat in Grieks 'volledig' beteken. Op daardie dag alleen smeer die koning sy kop met salf en gee geskenke aan die Perse. "C Alexander die Grote, elke keer dat hy saam met sy vriende geëet het, volgens Ephippus van Olynthus, in die boek59 wat die afsterwe van Alexander en Hephaestion beskryf, het honderd minas deurgebring, 60 daar was miskien sestig of sewentig vriende tydens die ete. D Dit beloop in p169 die muntstuk van Italië 2,400,000 denarii, wat, verdeel tussen 15,000 man, 160 denarii, italiaanse geldeenheid, vir elke man uitmaak. honderd minas, soos Ephippus vertel. Maar Menander, in The Carouse, 64 reken die koste van die grootste banket by 'n talent slegs as hy sê: 'Ons welvaart stem dus nie ooreen met die manier waarop ons offer nie. Want alhoewel ek vir die gode 'n klein offer aan E bring, gekoop vir tien drachmas, en ek is bly dat ek dit so goedkoop kan kry; maar vir fluitmeisies en parfuum, harpmeisies, wyn uit Mendean en Thasië, paling, kaas en heuning, is die koste amper 'n talent; en hoewel dit in analogie is ... "Hy noem klaarblyklik 'n talent asof dit 'n buitensporige uitgawe was. Weer, in The Peevish Man, 65 het hy die volgende:" Dus inbrekers offer: hulle bring kiste en wynpotte, nie vir die goddelik, maar vir hul eie. Die wierook word deur godsdiens vereis, en so ook die maaltydkoek; As die god dit kry, heeltemal op die vuur aangebied. Maar nadat hulle die einde van die ruggraat en die galblaas aan die gode gegee het - omdat hulle ongeskik is om te eet - sluk hulle die res self af. "
Philoxenus van Cythera, in die gedig getiteld The Banquet (gee toe dat hy en nie die Leucadian Philoxenus is nie, wat deur die komiese digter Plato in Phaon genoem is), 66 beskryf die reëlings van 'n p171 -ete in hierdie terme: 67 "En slawe twee het vir ons 'n tafel gebring met 'n goed geoliede gesig, 147 'n ander vir ander, terwyl ander handlangers 'n derde gebaar het totdat hulle die kamer gevul het. cruets, vol ... en weelderig in uiteenlopende kunstige uitvindings tot plesierlewe, aanloklike aanloklikhede van die gees. Sommige slawe het langs ons gesnyde garsgebak in mandjies, terwyl ander (koringbrode ingebring). Daarna kom daar nie eers 'n gewone tureen, my liefste, maar 'n vasgeknipte houer van groot grootte; 'n glinsterende paling paling om ons vas te breek, vol stukkies snoepies wat 'n god sou verbly. Daarna het 'n ander pot van dieselfde grootte ingekom en 'n deurspekende straal van volmaakte rondheid B Daar is ons weer klein ketels, een met vleis van 'n haai, 'n ander 'n angel. Daar was nog 'n ryk gereg, gemaak van inkvis en sepia-poliepe met sagte tentakels. Hierna kom 'n grys mulletjie warm uit die aanraking met vuur, die geheel so groot soos die tafel en stoomspirale uitasem. Nadat dit gebakte inkvis, my vriend, en skewe garnale bruin gemaak is. C Hierna het ons blomblaarkoeke en vars lekkers gekruid, blaarkoeke van koring p173 met ryp, groot soos die pot. Dit word deur jou en my die 'naeltjie van die fees' genoem, ek ween. Laastens het daar gekom - die gode is my getuies - 'n monsteragtige stuk tunny, warm gebak, van oor die see, waar dit met messe uit die vleislikste deel van die maag gesny is. As ons ooit die taak sou bystaan, sou ons vreugde groot wees. Maar selfs waar ons wou, was die fees voltooi. Waar dit moontlik is om die volle verhaal te vertel, geld my krag nog steeds, en tog kon niemand vir u al die geregte voor ons vertel nie. Ek het amper 'n warm ingewande gemis, D waarna die ingewande van 'n tuisgemaakte vark, 'n kin en 'n boud met warm kluitjies ingekom het. En die slaaf het die kop voor ons gestel, heel gekook en in twee gesny, van 'n melkkind wat stomend was; dan gekookte vleispunte, en daarmee saam velwit ribbes, snoetjies, kop, voete en 'n varkhaas wat met silfium gekruid is. En ander vleis was daar van bokkies en lamsvleis, gekook en gebraai, en soetste stukkie ingewande ingewande van kinders en lammers gemeng, E soos die gode liefhet, en jy, my liefling, sal graag eet. Daarna was daar 'n kaashaas en jong haantjies, en baie warm gedeeltes van patryse en ringduiwe was nou uitbundig langs ons neergelê. Brode p175 brood was daar, lig en mooi gevou; en daarby kom daar ook geel heuning en wrongel, en wat die kaas betref - elkeen sou sê dat dit sag is, en ek het ook so gedink. En toe ons kamerade teen hierdie tyd ons eet- en drinkgoed bereik het, het die trale die voëls verwyder en seuns het water oor ons hande gegooi. "
Sokrates van Rhodos, in die derde boek van die burgeroorlog, 68 beskryf die banket wat Cleopatra, die laaste koningin van Egipte, F wat met die Romeinse generaal, Antony, in Cilicië getroud was, gehou het. Sy woorde is: "Cleopatra ontmoet Antony in Cilicië en reël ter ere van hom 'n koninklike simposium waarin die diens uitsluitlik bestaan ​​uit goud en versierde voorwerpe met uitstekende kuns; selfs die mure, sê Sokrates, is gehang met tapisserieë van pers en en nadat hy twaalf triclinia versprei het, nooi Cleopatra Antony en sy uitverkore vriende uit. 148 Hy was oorweldig deur die rykdom van die uitstalling; maar sy glimlag stil en sê dat al hierdie dinge vir hom 'n geskenk is; sy nooi hom ook uit om te kom en eet weer saam met haar saam met sy vriende en sy offisiere. By hierdie geleentheid het sy verreweg nog 'n weelderige simposium gelewer, sodat sy die vaartuie wat by die eerste geleentheid gebruik was, lelik laat verskyn het, en nogmaals Sy het dit ook aan hom voorgehou. Wat die offisiere betref, elkeen mag die bank waarop hy gaan lê het, wegneem; selfs die sideboards, sowel as die smeersels vir die banke, is onder hulle verdeel. En as hulle vertrek ed, het sy werpsels verskaf vir die gaste van hoë rang, met p177 draers, B terwyl sy vir die meerderheid perde versorg het wat versilberde harnas was en vir almal wat sy saam met Etiopiese slawe gestuur het om die fakkels te dra. Op die vierde dag het sy fooie van 'n talent uitgedeel vir die aankoop van rose, en die vloere van die eetkamers was besaai tot 'n diepte van 'n el, 69 in net-agtige feeste versprei oor almal. "
Hy teken ook aan dat Antony self, by 'n latere besoek aan Athene, 'n steier in die blik bokant die teater opgerig het en bedek was met groen takke, soos die "grotte" 70 wat vir Bacchiese feestye gebou is; Hierop het hy tamboeryne, bruinvelle en ander soorte Dionysiac gehang, waar hy saam met sy vriende gesit en van vroegoggend gedrink het, vermaak deur kunstenaars wat uit Italië ontbied is, terwyl Grieke uit alle dele bymekaargekom het om die skouspel te sien. "En soms," gaan Sokrates verder, "het hy selfs die plek van sy plesier na die top van die Akropolis verskuif, terwyl die hele stad Athene verlig is met fakkels wat van die dakke gehang is. En hy het bevel gegee dat hy voortaan uitgeroep moet word as Dionysus in die hele stad. " D So ook is die keiser Gaius, wat die kognome Caligula71 gehad het uit die omstandigheid dat hy in die kamp gebore is, 'die nuwe Dionysus' genoem, en nie net dit nie, maar hy het ook die hele kledingstuk van Dionysus aangeneem en koninklik gemaak vorder en sit in die oordeel wat so ingerig is.
As ons dit alles sien, wat oortref wat ons het, kan ons die Griekse armoede bewonder, en ons het ook die etes van die Thebans voor ons oë, waarvan Cleitarchus in die eerste boek van sy History of Alexander dit gee. 72 Hy sê dat "na die afbreek van hul stad deur Alexander, E, was hulle hele rykdom onder 440 talente; hy sê verder dat hulle gemoedelik en suinig was wat voedsel betref, voorberei vir hul maaltye maalvleis in blare en gekookte groente , ansjovis en ander klein vissies, worsies, beesribbetjies en pap, en hiermee het Attaginus, die seun van Phrynon, Mardonius vermaak saam met vyftig ander Perse, en Herodotus sê in die negende boek73 dat Attaginus goed voorsien is FI glo dat hulle nie die geveg kon wen nie, en dat die Grieke hulle nie in die geveg by Plataeae hoef te ontmoet het nie, siende dat hulle reeds met sulke kos doodgemaak is. "