Pandemie-ouerskap: Hoe om gedragskwessies op te los en samewerking te koester - Wenke Oor Die Balansering Van Ouerskap En Huwelik
Hoof / Wenke Oor Die Balansering Van Ouerskap En Huwelik / Pandemie-ouerskap: Hoe om gedragskwessies op te los en samewerking te koester
Pandemie-ouerskap: Hoe om gedragskwessies op te los en samewerking te koester
My sewejarige sal nie onder die bed uitkom nie. Hy wil nie skool toe gaan nie, en sy maag is seer. En hy het my drie keer vanoggend geslaan. Ons is die helfte van die tyd laat vir skool, en dit lyk of ons vandag weer laat sal wees. Hy het 'n sterrekaart, en ek probeer dit gebruik om hom te help om soggens by die deur uit te kom, maar dit lyk nie of hy omgee nie. Ek weet nie wat om te doen nie.
Pandemie ouerskap is uitdagend, om die minste te sê. Ons leef al 23 maande lank die pandemie-lewe, en daar is 'n bestendige stroom ouers wat, met hul verstand, aan my deur klop vir hulp met boodskappe soos hierdie. Hulle kinders is meestal heerlik, behalwe wanneer hulle uiters uitdagend is.
Hulle kinders speel soms goed, behalwe wanneer hulle hul broers en susters se hare uitskeur. Hul kinders is vriendelik, behalwe wanneer hul woorde so skerp is dat hul ouers verbaas terugdeins.
Kyk, daar was nog altyd kinders wat meer sukkel as ander – kinders wat werklik meer bedrewe pandemiese ouerskap nodig het. Maar baie meer gesinne rapporteer nou hoër uitdagingsvlakke as wat hulle pre-pandemie gedoen het.
Kom ons praat dus oor die spanning wat die pandemie-lewe op gesinne en kinders uitgestort het, en hoe ons onsself en ons kinders kan onderhou sodat ons nie in daaglikse gevegte is oor die dinge van die alledaagse lewe nie: tandeborsel, skool toe gaan of die park, om met broers en susters oor die weg te kom en net 'n gesinslewe te lei.
Jou ouers en hul ouerskapstyle kan 'n direkte uitwerking hê op hoe jy jou kind grootmaak. Was jou ouers goeie ouers? Kyk hierdie video om meer te wete te kom.
Daar is tans baie stres in ons wêreld, en dit kom na vore in ons kinders se gedrag. Maar voordat ons daarby ingaan, wil ek jou dit verseker: jy is nie die enigste een nie. Weer, en weer, en weer wanneer ek virtuele groepe vir ouers aanbied, is die gevoel van verligting tasbaar: baie ouers sukkel met dieselfde ding as jy.
Jy is 'n goeie ouer, al is dit moeilik.
Ek voel gekwalifiseerd om dit vir jou te vertel: vir die afgelope paar jaar het ek met my ma saamgespan (ja, ons is albei PhD's in Kindergeestesgesondheid en -opvoeding) om ouers af te rig met navorsingsgebaseerde hulpmiddels om kinders te ondersteun om saam te werk. Ek het saam met honderde ouers gesit, van wie die oorgrote meerderheid uitgespreek het hoe moeilik pandemiese ouerskap is, en almal van hulle is wonderlike ouers. As jy hierdie artikel lees, kan ek dieselfde vir jou sê as jy hierdie artikel lees.
Stres en die pandemiese brein
Wanneer ons dink aan pandemiese ouerskap en wat die pandemie te doen het met jou kind wat voor skool onder die bed vasgesit is, moet ons vanuit 'n breingebaseerde perspektief daaroor kom.
Daar is drie dele van die brein wat hier saak maak: die pre-frontale korteks, waar taal funksioneer en rasionele denke leef; die amigdala of limbiese sisteem, die tuiste van gevoel en emosie; en die basis van die brein, wat outomatiese funksies en veiligheidsreaksies beheer (dink veg/vlug/vries).
Ouerskap tydens die pandemie kan dit moeilik wees vir ouers en die kinders. Daar is fisiologiese veranderinge aan die brein wanneer 'n kind stres ervaar. In 'n gesin is stres enigiets wat jou kind verhinder om saam te werk. So, kom ons dink aan hierdie kind onder die bed.
Eerstens verloor die kind, wat gestres is om skool toe te gaan, ma totsiens te sê, 'n masker te dra wat sy ore aansit, of hallo te sê vir nuwe vriende, toegang tot die pre-frontale korteks.
Dit beteken dat hy nie toegang tot taal en rasionele denke het nie - so as jy sê, jy moet dadelik onder jou bed uitkom, anders kom ons nie betyds by die skool nie, en as ons nie by die skool kom nie. tyd, jy sal nie 'n plakker kry nie dit sal nie baie saak maak nie - dit is ook logies.
Soos die kind meer ontsteld raak, begin hy toegang tot sy limbiese sisteem verloor, wat beteken dat die ouers se pogings om te knuffel en te ondersteun nie ontvang word soos dit bedoel is nie.
Hierdie kleinding sukkel nou om met sy ouers verband te hou: hy kan hulle nie voel nie (die limbiese sisteem is nie baie aktief nie), en al praat sy ouer van 'n plakkerkaart, klink dit meer soos womp womp womp. Hierdie kind werk vanuit die deel van die brein wat net gemoeid is met 'n gevoel van veiligheid.
Sommige van die maniere waarop professionele persone hierdie ineenstortings beskryf, is dinkskrums, amygdala-kapings, of die deksel omdraai. In elk geval, jy sny dit. Dit is 'n kind in disregulering. Hy het 'n ouer nodig om hom te ondersteun om te kalmeer en homself in sy liggaam te grond.
En tog is die kans goed dat sy ouers gefrustreerd is, bekommerd is om betyds by die werk te kom, en moontlik stry oor hoe om hierdie situasie te bestuur. Die ouers werk ook van wanregulering.
Jy sien - ons is almal hierin pandemiese lewe . Sommige van die stressors wat gesinne ervaar, is om nie te weet wat volgende is nie, die verskuiwing van reëls, stygings in infeksie wat bekommernis veroorsaak, verminderde sosiale interaksie, en besluitnemingsmoegheid – en dit is al drie-en-twintig maande lank in al ons stelsels.
En so, liewe ouers, behels die manier om jou kind onder die bed uit en skool toe te kry geen plakkers, geen omkoopgeld en geen sleep van jou skreeuende kind terwyl jy jou trane terugveg nie.
Ondersteun jou kind om saam te werk, behels om jou stelsel te streel. 'n Deel van daardie werk kan gedoen word deur verhoudingsgebaseerde pandemie-ouerskap-instrumente te gebruik wat strelend is vir ouer en kind, en 'n deel van daardie werk moet gedoen word voordat jy in jou kind se kamer ingaan en hulle ondersteun om gereed te maak vir skool.
Neem dus diep asem - jy moet jou brein ook kalmeer. Erken vir jouself dat dit goed is om laat te wees, en draai jou raam om wat met jou kind gebeur. In plaas daarvan dat my kind oggende so moeilik maak, streel jou stelsel en stel jouself in om jou kind te ondersteun met my kind sukkel om gereed te maak vir skool. My kind het my nou nodig.
Vrae om jouself oor jou kind te vra
Om leer hoe om te kalmeer hulself af, deur uitdagings en moeilike oomblikke te kom, en saam te werk met die grootmense in hul lewens, moet hulle daardie dinge in die verhouding met hul versorgers ervaar.
Wanneer ek gereedskap kies vir gesinne wat uitdagings met pandemiese ouerskap ervaar, skandeer ek die navorsing – maar ek pas ook by die spesifieke kind aan. Hier is 'n paar vrae om jouself te vra wanneer jou spesifieke kind hulp nodig het om te lei hoe jy reageer:
1. Wat gaan nou in hierdie kind se lewe aan?
Groot oorgange (geboorte, dood, egskeiding, verhuising, verlies van 'n troeteldier, verandering van onderwysers of skole, ens.) kan beteken dat 'n kind sukkel om saam te werk terwyl hulle nuwe inligting verwerk. Kies gereedskap wat die kind ondersteun om die oorgang te integreer.
2. Watter soort sensoriese ondersteuning het my kind in die verlede gehou?
Baie ouers streef na strategieë soos verduideliking, lok, of die gebruik van 'n beloningstelsel - maar kinders onder stres het oplossings nodig wat op hul liggame gefokus is (onthou, die dele van hul brein wat taal en kritiese denke beheer, is gestres en moontlik vanlyn).
Oorweeg of jou kind hou van sagte komberse, diep druk, strelende natuurgeluide, vasgehou word, die gebruik van laventelgeurige handroom of ander sensoriese ervarings. Kies ondersteunings wat jou kind se voorkeure beklemtoon.
3. Wat het my kind nou van my nodig?
Sommige kinders het net die volgende stap in 'n taak nodig (maak 'n laai oop vir sokkies of stap saam kar toe). Daarteenoor moet ander weet hul versorger verstaan ​​hul perspektief (gebruik woorde soos hierdie is so moeilik. Ek weet jy sal dit kry, ek kan een sokkie aantrek en jy kan die ander sokkie aantrek.)
Die meeste kinders het 'n stil omgewing nodig - skakel dus enige geluide af. 'n Goeie hulpmiddel om ook hier te gebruik, is fluister. Dit is kalmerend vir beide kind en ouer.
4. Hoe kan ek samewerking ondersteun wanneer ons nie in die middel van 'n ineenstorting is nie?
Die waarheid is, jou beste pogings om moeilike oomblikke te verminder, gebeur nie tydens die moeilike oomblik nie. Dit is eerder van kritieke belang om baie oomblikke in te bou waarin jou kind die regte ding doen en aandag en ondersteuning van jou kry.
Hoe lyk dit? Dit lyk soos om elke dag 'n maaltyd saam te eet of om jou kind by take te betrek soos om wasgoed op te vou – en om saam met hulle teenwoordig te wees deur die aktiwiteit. Dit lyk soos om saam aandete te kook en met jou kind kontak te maak (en hoë gehalte lof te bied) terwyl hulle die tamaties sny of die glase met yswater vul.
Dink aan hierdie oomblikke as bankdeposito's – om jou kind effektief deur 'n moeilike oomblik te ondersteun. Hulle moet voor die tyd baie positiewe ervarings saam met jou hê. Alledaagse positiewe ervarings is goed – niks ekstra nodig nie.
Hoe om 'n kultuur van verbinding en samewerking te skep
Die ding wat die belangrikste verskil sal maak in jou kind se vermoë om met gemak deur die dag te beweeg (en met minder stres!), is om jou gesin se kultuur by die huis te verskuif. Daar is drie dele hieraan:
1. Die kwaliteit van jou teenwoordigheid
Lof het die afgelope tyd 'n bietjie van 'n slegte rap gekry. Maar hier is wat ons uit die navorsing weet: die hoogste gehalte van lof is jou teenwoordigheid, en jou kind het baie daarvan nodig.
Jou kind moet ook sien hoe jy teenwoordig is saam met jou gade en ander geliefde volwassenes - wanneer hulle sien hoe jy oor en oor op vreedsame maniere deur konflik werk, begin hulle daardie strategieë vir hulself aanneem.
2. Hoe jy sê wat jy sê
Hoe jy met jou kind kommunikeer is uiters belangrik. Jy kan die presiese vaste grense hou deur positiewe taal te gebruik. Gewoonlik sal jy 'n beter uitkoms hê. Ons duik diep in die gebruik van taal sodat jou kind wil hê om saam te werk.
3. Die beplanning wat jy doen om jou kind met moeilike oomblikke te help
As jou kind gedurig sukkel, moet jy 'n plan maak. Miskien het die kind wat selfs met 'n plakkerkaart nie by die deur kan uitkom nie, nie 'n beloning nodig nie - maar eerder 'n visuele skedule om hulle te help om al die stappe te verwerk wat in die oggend moet gebeur.
Miskien het die kinders wat agter in die kar baklei nie nodig dat jy hul iPads vat nie – hulle het nodig dat jy hulle leer wat om in die kar te doen sodat hulle rustig en kalm kan wees.
Ek hoop dat vandag die begin van jou reis na samewerking is. Sluit by ons aan by die komende Ouerskap-terugstelling om die vreugde, harmonie en 'n gevoel van veiligheid te herwin wat almal-jy en jou kinders, albei!- smag.