Die skool is sover vasgestel kon word iewers om die draai van die vorige eeu tot stand gebring. In 1922 was die skooltjie 47 leerlinge en ’n paar leerkragte sterk. Die gebou staan nog op die hoewe langs die Boschkopse polisiekantoor.
Haar amptelike huurkontrak het op 1 Oktober 1655 begin en sy het ook ‘n monopolie gekry vir die verkoop van suiwelprodukte aan skepe teen enige prys wat sy kon kry.
Vreemder verskynsels as ’n kamma-begrafnis vir ’n vlag het seker al in Pretoria gebeur. Maar as dié begrafnis knap op die hakke van ’n skynhofsaak, wat sy oorsprong in ’n hotel-kroeg blyk te gehad het, volg . . . wel, dan is dit geen wonder dat ons meer as 130 jaar daarna nog in verwondering na die foto van die kamma-grafsteen staar nie.
Toe hy op 1 November begrawe is, was dit die grootste militêre begrafnis wat nog in die stad gesien is.
Een boervrou het volgens oorlewering die gewyde stilte verbreek toe sy hardop gesê het: “Ja, hulle begrawe hulle prins in Britse grond. Die Engelse is van plan om in hierdie land te bly.”
Dié foto is op die trappe by die Sammy Marksmuseum geneem. Daar is net 21 mense, maar daar is ’n ekstra vroulike hand en agter is die gesig van ’n man-wat-nie-bestaan-nie.
Blykbaar is hy die spook van ’n Skot wat vir jare lank in die 1800’s na Sammy Marks se plaas en opstal, genaamd Swartkoppies Hall, omgesien het. Die Skot was ’n vriend van die Marks-familie en het selfs ook na die kinders gekyk. Hy is later in sy kamer in dié huis oorlede en vandag geniet hy dit glo veral om vroulike besoekers aan die museum skrik te maak.
Sy gesig verskyn gereeld op foto’s wat op die museum se trappe, wat uit die ingangsportaal lei, geneem word.
Balmoral-kamp het relatief laat ontstaan – op 25 Julie 1901. Die konsentrasiekamp was oorspronklik op die terrein van die ou militêre kamp, suid van die treinstasie. Die kamp was nie omhein nie, omdat die gebied deur blokhuise beskerm is.
Hy was tot Mei 1902 ‘n krygsgevangene in die Broadbottom-kamp op St Helena. Met sy terugkeer na Suid-Afrika het hy geweier om Britse burgerskap te aanvaar. Anders as die meeste boere het Ben geen grond besit nie. Hy was ook gekrenk deur die ophef wat oor De la Rey en De Wet gemaak is, en het besluit om die land te verlaat.
Dié twee het na Suid-Amerika verhuis, waar Camillo talle konferensies oor die Boere-saak belê het. Hy is in 1902 as administrateur van ‘n groep Boere-vlugtelinge in Chubut aangestel. Die Argentynse regering het vir elke familie ’n stuk grond in die dorslandgebied van Patagonië, die suidelike deel van die provinsie Chubut, gegee om met skape te boer.