“Ek is kwaad,” sê my buurman Henry toe ons so ’n paar weke gelede die eerste keer Bittereinder ontdek. “Waar kruip hierdie band nog die heeltyd weg?”
Ontspan dus; ons mag dalk elkeen op pad wees na die finale swart kruisie, maar Afrikaans gaan oukei wees. Dit kry hier reg om ’n heeltemal verfrissende vorm aan te neem waar kletsrym in ’n poligamie-agtige huwelik tree met fabels, satire en ook digterlike kundigheid wat teen die agtergrond van grootse sensoriese ritmes vleg soos rankplante.
Tematies is die album ryk aan sosiale kommentaar, waarskuwings en waarnemings – die skryfproses is ’n “penworstel”, soos die titel van die een snit dit wil hê, maar jy kan nie anders as om dikwels te glimlag vir die manier waarop dit verwoord word nie:
Bittereinder het reeds twee briljante musiekvideo’s (deur Louis Minnaar vervaardig) aanlyn geplaas alvorens die album landwyd beskikbaar was: vir die titelsnit en “A tale of three cities”. So opgewonde was ek gevolglik die dag toe ek met Bittereinder se debuutalbum, Die ware verhaal, by die huis kom dat ek dit per abuis in die yskas gesit het. Met die sak appels wat in die ander hand was, het ek na my CD-speler geloop. As dit nie die waarheid was nie, sou ek dit nie vertel het nie, want dis nogal ’n patetiese manier om te probeer sê ’n album is cool. Of dat dit so kraakvars en lekker is soos sappige appels. Maar dis ’n ware verhaal.
Stuur ’n e-pos aan wen@litnet.co.za met die woord ‘Bittereinder’ as onderwerp en gee vir ons die naam van een van die lede van Bittereinder.