Global Warming Glossary - Inligting
Vermindering. Verwys na die vermindering van die graad of intensiteit van kweekhuisgasvrystellings.
Aanpassing. Aksies wat gedoen is om gemeenskappe en ekosisteme te help om veranderende klimaatstoestande te hanteer, soos die bou van vloedmure om eiendom te beskerm teen sterker storms en swaarder neerslag, of om landbougewasse en bome te plant wat meer geskik is vir warmer temperature en droër grondtoestande.
Bebossing. Om nuwe woude te plant op lande wat nie woude geproduseer het nie.
Antropogene uitstoot. Kweekhuisgasvrystellings as gevolg van menslike aktiwiteite.
Biomassa brandstof. Energiebronne wat hernubaar is, solank die plantegroei wat dit produseer, onderhou of herplant word, soos brandhout, alkohol wat uit suiker gefermenteer word, en brandbare olies wat uit sojabone onttrek word. Hulle gebruik in die plek van fossielbrandstowwe verminder die uitstoot van kweekhuisgasse omdat die plante wat hul bronne is, koolstofdioksied uit die atmosfeer terugneem.
Koolstofmark. 'N Gewilde, maar misleidende term vir 'n handelsstelsel waardeur lande eenhede kweekhuisgasvrystellings kan koop of verkoop in 'n poging om hul nasionale beperkings op emissies te bereik, hetsy ingevolge die Kyoto-protokol of ingevolge ander ooreenkomste wat deur lede van die die Europese Unie. Die term kom van die feit dat koolstofdioksied die oorheersende kweekhuisgas is en ander gasse word gemeet in eenhede wat "koolstofdioksiedekwivalente" genoem word.
Ontbossing. Die direkte omskakeling van beboste grond in nie-beboste grond deur mense veroorsaak.
Emissieverminderingseenheid (ERU). 'N Eenheid gelykstaande aan 'n ton koolstofdioksiedekwivalent, van toepassing op bindende doelwitte vir die vermindering van uitstoot onder die Kyoto-protokol, en gegenereer deur gesamentlike implementeringsprojekte.
Emissiehandel. Meganisme ingevolge die Kyoto -protokol waardeur partye met emissieverpligtinge eenhede van hul emissietoelae met ander partye kan verhandel. Die doel is om die algehele buigsaamheid en ekonomiese doeltreffendheid van die vermindering van uitstoot te verbeter.
Vlugtende brandstofvrystellings. Kweekhuisgasvrystellings as byprodukte of afval of verlies in die proses van brandstofproduksie, -opberging of -vervoer, soos metaan wat afgegee word tydens olie- en gasboor en -raffinering, of lekkasie van aardgas uit pypleidings.
Kweekhuisgasse (Kweekhuisgasse). Die atmosferiese gasse wat verantwoordelik is vir die opwekking van aardverwarming en klimaatsverandering. Minder voorkomende - maar baie kragtige - kweekhuisgasse is fluorkoolwaterstowwe (HFC's), perfluorkoolstowwe (PFC's) en swaelhexafluoried (SF6).
"Warm lug." Verwys na die kommer dat sommige regerings hul toewydingsdoelwitte vir kweekhuisgasvrystellings ingevolge die Kyoto-protokol met minimale inspanning sal kan bereik en dan die mark vir uitstootkrediete kan oorstroom, wat die aansporing vir ander lande verminder om hul eie binnelandse uitstoot te verminder.
Kyoto -protokol. 'N Internasionale ooreenkoms wat op sigself staan ​​en afsonderlike bekragtiging deur regerings vereis, maar gekoppel is aan die UNFCCC. Die protokol tree nog in werking.
Grondgebruik, verandering in grondgebruik en bosbou (LULUCF). Verwys na die impak van grondgebruik deur mense-en veranderinge in sodanige grondgebruik-op kweekhuisgasvrystellings: Uitbreiding van woude verminder atmosferiese koolstofdioksied; ontbossing stel addisionele koolstofdioksied vry; verskillende landbouaktiwiteite kan bydra tot atmosferiese vlakke van metaan en stikstofoksied.
Lekkasie. Daardie deel van die besnoeiings in die uitstoot van kweekhuisgasse deur ontwikkelde lande-lande wat probeer om verpligte perke ingevolge die Kyoto-protokol te bereik-wat moontlik weer kan verskyn in ander lande wat nie aan sulke perke gebonde is nie. Multinasionale korporasies kan byvoorbeeld fabrieke van ontwikkelde lande na ontwikkelende lande verskuif om beperkings op emissies te vermy.
Geen spyt opsies nie. Tegnologie vir die vermindering van kweekhuisgasvrystellings waarvan die ander voordele (in terme van doeltreffendheid of verlaagde energiekoste) so omvangryk is dat die belegging om die redes die moeite werd is. Byvoorbeeld, gasturbines met gekombineerde siklus-waarin die hitte van die brandende brandstof stoomturbines aandryf terwyl die termiese uitbreiding van die uitlaatgasse gasturbines aandryf-kan die doeltreffendheid van elektrisiteitsopwekkingsaanlegte met 70 persent verhoog.
Wasbakke. Enige proses wat 'n kweekhuisgas uit die atmosfeer verwyder. Die berekening van die effekte van wasbakke is egter metodologies ingewikkeld en die standaarde daarvoor moet nog verduidelik word.
Oorloop-effekte. Weerklank in ontwikkelende lande veroorsaak deur optrede deur ontwikkelde lande om kweekhuisgasvrystellings te verminder. Huidige ramings is dat die implementering van die Kyoto-protokol op groot skaal daartoe kan lei dat vyf tot 20 persent van die vermindering van uitstoot in geïndustrialiseerde lande in ontwikkelende lande kan "lek".
Volhoubare ontwikkeling. Ontwikkeling wat aan die behoeftes van die hede voldoen, sonder om die vermoë van toekomstige geslagte om hul eie behoeftes te bevredig, in gevaar te stel.
Derde assesseringsverslag (TAR). Die derde uitgebreide oorsig van wêreldwye wetenskaplike navorsing oor klimaatsverandering, gepubliseer deur die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering (IPCC) in 2001. In die verslag is onder meer gesê dat "die klimaatstelsel van die aarde aantoonbaar verander het op beide globale en streeksskale sedert die voorindustriële era, met 'n paar van hierdie veranderinge wat toegeskryf kan word aan menslike aktiwiteite.
Kwesbaarheid. Die mate waarin 'n gemeenskap, bevolking, spesie, ekosisteem, streek, landbousisteem of 'n ander hoeveelheid vatbaar is vir, of nie die hoof kan bied nie, nadelige gevolge van klimaatsverandering.
A: Sedert die Industriële Revolusie het die wêreldwye jaarlikse temperatuur in totaal met 'n bietjie meer as 1 graad Celsius, of ongeveer 2 grade Fahrenheit, gestyg. Tussen 1880 - die jaar waarin die akkurate rekordhouding begin - en 1980, het dit elke 10 jaar gemiddeld met 0,07 grade Celsius (0,13 grade Fahrenheit) gestyg. Sedert 1981 het die toename egter meer as verdubbel: die afgelope 40 jaar het ons die wêreldwye jaarlikse temperatuur met 0,18 grade Celsius, of 0,32 grade Fahrenheit, per dekade gesien styg.
Die resultaat? 'N Planeet wat nog nooit warmer was nie. Nege van die tien warmste jare sedert 1880 het sedert 2005 plaasgevind - en die vyf warmste jare op rekord het almal plaasgevind sedert 2015. Ontkenners van klimaatsverandering het aangevoer dat daar 'n 'pouse' of 'verlangsaming' was in stygende wêreldtemperature, maar talle studies, insluitend 'n referaat van 2018 wat in die tydskrif gepubliseer is Omgewingsnavorsingsbriewe, het hierdie eis weerlê. Die gevolge van aardverwarming benadeel reeds mense regoor die wêreld.
Nou het klimaatswetenskaplikes tot die gevolgtrekking gekom dat ons die opwarming van die aarde tot 2040 tot 2040 moet beperk om 'n toekoms te vermy waarin die alledaagse lewe wêreldwyd gekenmerk word deur die ergste, verwoestendste gevolge: die uiterste droogtes, veldbrande, vloede, tropiese storms en ander rampe waarna ons gesamentlik verwys as klimaatsverandering. Hierdie gevolge word op die een of ander manier deur alle mense gevoel, maar word die ernstigste ervaar deur minderbevoorregtes, ekonomies gemarginaliseerdes en bruin mense, vir wie klimaatsverandering dikwels 'n belangrike dryfveer vir armoede, verplasing, honger en sosiale onrus is.
V: Wat veroorsaak aardverwarming?
A: Aardverwarming vind plaas wanneer koolstofdioksied (CO2) en ander lugbesoedelende stowwe versamel in die atmosfeer en absorbeer sonlig en sonstraling wat van die aardoppervlak afgespring het. Gewoonlik sou hierdie straling in die ruimte ontsnap, maar hierdie besoedelstowwe, wat jare tot eeue lank in die atmosfeer kan duur, vang die hitte vas en veroorsaak dat die planeet warmer word. Hierdie besoedelstowwe wat deur hitte vasgevang word-spesifiek koolstofdioksied, metaan, stikstofoksied, waterdamp en sintetiese gefluoreerde gasse-staan ​​bekend as kweekhuisgasse, en die impak daarvan word die kweekhuiseffek genoem.
Alhoewel natuurlike siklusse en skommelinge die aarde se klimaat die afgelope 800 000 jaar verskeie kere laat verander het, is ons huidige era van aardverwarming direk toe te skryf aan menslike aktiwiteite - spesifiek aan ons verbranding van fossielbrandstowwe soos steenkool, olie, petrol en natuurlike gas, wat die kweekhuiseffek tot gevolg het. In die Verenigde State is vervoer (29 persent) die grootste bron van kweekhuisgasse, gevolg deur elektrisiteitsproduksie (28 persent) en industriële aktiwiteite (22 persent).
Om gevaarlike klimaatsverandering hok te slaan, verg baie diep emissies, sowel as die gebruik van alternatiewe vir fossielbrandstowwe wêreldwyd. Die goeie nuus is dat lande regoor die wêreld formeel toegewyd is - as deel van die Parys -klimaatooreenkoms van 2015 - om hul emissies te verlaag deur nuwe standaarde te stel en nuwe beleid op te stel om aan hierdie standaarde te voldoen of selfs te oortref. Die nie-so-goeie nuus is dat ons nie vinnig genoeg werk nie. Om die ergste gevolge van klimaatsverandering te vermy, sê wetenskaplikes dat ons die globale koolstofvrystellings teen 2030 met tot 40 persent moet verminder. oorgang van produksie wat gebaseer is op fossielbrandstof na hernubare energiebronne soos wind en sonkrag om ons motors en vragmotors te elektrifiseer en om energie -doeltreffendheid in ons geboue, toestelle en nywerhede te maksimeer.
V: Hoe hou aardverwarming verband met uiterste weer?
A: Wetenskaplikes is dit eens dat die stygende temperature van die aarde langer en warmer hittegolwe, meer gereeld droogtes, swaarder reënval en kragtiger orkane veroorsaak.
In 2015 het wetenskaplikes byvoorbeeld tot die gevolgtrekking gekom dat 'n lang droogte in Kalifornië - die grootste watertekort in die staat in 1 200 jaar - met 15 tot 20 persent verskerp is deur aardverwarming. Hulle het ook gesê dat die kans dat soortgelyke droogtes in die toekoms sou plaasvind, die afgelope eeu ongeveer verdubbel het. En in 2016 het die National Academies of Science, Engineering, and Medicine aangekondig dat ons 'n paar uiterste weersomstandighede, soos hittegolwe, droogtes en swaar neerslae, met vertroue direk aan klimaatsverandering kan toeskryf.
Die aarde se seestemperature word ook warmer, wat beteken dat tropiese storms meer energie kan opdoen. Met ander woorde, aardverwarming het die vermoë om 'n kategorie 3 -storm te verander in 'n gevaarliker kategorie 4 -storm. Wetenskaplikes het trouens bevind dat die frekwensie van Noord-Atlantiese orkane sedert die vroeë 1980's toegeneem het, net soos die aantal storms wat kategorieë 4 en 5. bereik het. , en altesaam 13 orkane. Met groter intensiteit kom daar groter skade en dood. Die Verenigde State het 'n ongekende 22 weer- en klimaatrampe beleef wat in 2020 ten minste 'n miljard dollar se skade aangerig het, maar 2017 was die duurste op rekord en ook die dodelikste: Saam saam, die jaar se tropiese storms (insluitend orkane Harvey , Irma en Maria) het byna $ 300 miljard se skade aangerig en tot meer as 3,300 sterftes gelei.
Die gevolge van aardverwarming word oral gevoel. Uiterste hittegolwe het die afgelope paar jaar tienduisende sterftes regoor die wêreld veroorsaak. En in 'n kommerwekkende teken van toekomstige gebeure het Antarktika byna vier verloor triljoen ton ys sedert die negentigerjare. Die verlieskoers kan versnel as ons fossielbrandstowwe teen ons huidige tempo aanhou verbrand, sê sommige kenners, wat veroorsaak dat die seevlak in die volgende 50 tot 150 jaar 'n paar meter kan styg en kusgemeenskappe wêreldwyd verwoes.
V: Wat is die ander gevolge van aardverwarming?
A: Elke jaar leer wetenskaplikes meer oor die gevolge van aardverwarming, en elke jaar kry ons ook nuwe bewyse van die verwoestende impak daarvan op mense en die planeet. Namate die hittegolwe, droogtes en vloede wat verband hou met klimaatsverandering meer en meer intens word, ly gemeenskappe swaar en dodetal styg. As ons nie ons uitstoot kan verminder nie, glo wetenskaplikes dat klimaatsverandering elke jaar tot die dood van meer as 250 000 mense wêreldwyd kan lei en 100 miljoen mense in 2030 tot armoede kan dwing.
Aardverwarming eis reeds 'n tol op die Verenigde State.En as ons nie ons emissies in die hande kan kry nie, is hier net 'n oogopslag van waarna ons kan uitsien:
, vroeë sneeusmelting en erge droogtes sal meer dramatiese watertekorte veroorsaak en die risiko van veldbrande in die Amerikaanse Weste verhoog. sal lei tot nog meer kusoorstromings op die oostelike kus, veral in Florida, en in ander gebiede soos die Golf van Mexiko.
Woude, plase en stede gaan teistere kry met nuwe plae, hittegolwe, swaar neerslae en toenemende oorstromings. Al hierdie kan die landbou en vissery beskadig of vernietig.
Ontwrigting van habitatte soos koraalriwwe en alpiene weide kan baie plant- en diersoorte tot uitsterwing dryf.
Allergieë, asma en uitbrake van aansteeklike siektes word meer algemeen as gevolg van verhoogde groei van stuifmeelproduserende ragweed, hoër vlakke van lugbesoedeling en die verspreiding van toestande wat gunstig is vir patogene en muskiete.
Alhoewel almal deur klimaatsverandering geraak word, word nie almal dieselfde geraak nie. Inheemse mense, bruin mense en ekonomies gemarginaliseerdes word gewoonlik die swaarste getref. Ongelykhede wat in ons behuisings-, gesondheidsorg- en arbeidstelsels ingebou is, maak hierdie gemeenskappe kwesbaarder vir die ergste gevolge van klimaatsverandering - selfs al het dieselfde gemeenskappe die minste daartoe bygedra.
V: Waar staan ​​die Verenigde State in terme van bydraers tot aardverwarming?
A: In die afgelope jaar het China die voortou geneem in die besoedeling van aardverwarming, wat ongeveer 26 persent van alle CO2-uitstoot lewer. Die Verenigde State kom tweede. Ondanks die feit dat dit net 4 persent van die wêreldbevolking uitmaak, produseer ons land 13 % van die wêreldwye CO2 -uitstoot - byna net soveel as die Europese Unie en Indië (derde en vierde plek) saam. En Amerika is nog steeds verreweg nommer een met kumulatiewe uitstoot gedurende die afgelope 150 jaar. As die grootste bydraer tot aardverwarming, is die Verenigde State verplig om die wêreld te help dryf na 'n skoner, veiliger en billiker toekoms. Ons verantwoordelikheid is van belang vir ander lande, en dit behoort ook vir ons saak te maak.
V: Doen die Verenigde State iets om aardverwarming te voorkom?
A: Ons het begin. Maar om die verslegtende gevolge van klimaatsverandering te vermy, moet ons baie meer doen - saam met ander lande - om ons afhanklikheid van fossielbrandstowwe en oorgang na skoon energiebronne te verminder.
Onder die administrasie van president Donald Trump ('n man wat valslik na aardverwarming as 'n hoax 'verwys het), het die Verenigde State onttrek aan die klimaatooreenkoms van Parys, tientalle beskermings teen skoon lug teruggesluit of uitgeskakel en lande wat federaal bestuur word, oopgemaak , insluitend kultureel heilige nasionale monumente, vir die ontwikkeling van fossielbrandstowwe. Alhoewel president Biden toegesê het om die land weer op koers te kry, beteken jare van passie tydens en voor die Trump -administrasie - en ons groter begrip van die ernstige gevolge van aardverwarming - dat ons ons pogings om kweekhuisgasvrystellings te verminder, moet versnel.
Ondanks die gebrek aan samewerking van die Trump -administrasie, het plaaslike en staatsregerings gedurende hierdie tydperk groot vordering gemaak deur pogings soos die American Cities Climate Challenge en deurlopende samewerking soos die Regional Greenhouse Gas Initiative. Intussen werk die bedryfs- en sakeleiers saam met die openbare sektor en skep en gebruik nuwe tegnologieë vir skoon energie en verhoog energie-doeltreffendheid in geboue, toestelle en industriële prosesse. Vandag vind die Amerikaanse motorbedryf nuwe maniere om motors en vragmotors te vervaardig wat meer brandstofdoeltreffend is en hulle daartoe verbind om meer en meer elektriese voertuie sonder emissie op die pad te sit. Ontwikkelaars, stede en advokate vir die gemeenskap kom bymekaar om seker te maak dat nuwe bekostigbare behuising gebou word met die oog op doeltreffendheid, die vermindering van energieverbruik en die vermindering van die elektrisiteits- en verwarmingskoste vir inwoners. En hernubare energie styg steeds namate die koste verbonde aan die produksie en verspreiding daarvan daal. In 2020 het hernubare energiebronne soos wind en sonkrag vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis meer elektrisiteit as steenkool verskaf.
President Biden het aksie oor aardverwarming 'n hoë prioriteit gemaak. Op sy eerste ampstermyn het hy die Verenigde State weer tot die Parys -klimaatooreenkoms verbind en die wêreldgemeenskap 'n sterk sein gestuur dat ons vasbeslote is om saam met ander nasies ons koolstofbesoedeling te verminder om die gedeelde doelwit om die gemiddelde wêreldtemperatuur te voorkom, te ondersteun styg meer as 1,5 grade Celsius bo pre -industriële vlakke. (Wetenskaplikes sê dat ons onder 'n verhoging van 2 grade moet bly om katastrofiese klimaatsimpakte te vermy.) En die president het 'n klimaatspan van kundiges en advokate bymekaargemaak wat die taak het om in die buiteland en tuis op te tree terwyl hy die oorsaak van omgewingsgeregtigheid en belegging in natuurgebaseerde oplossings.
V: Is aardverwarming vir my 'n te groot probleem om te help?
A: Geen! Alhoewel ons nie die stryd kan wen sonder grootskaalse regeringsoptrede op nasionale vlak nie, kan ons dit ook nie doen sonder die hulp van individue wat bereid is om hul stem te gebruik, regerings- en bedryfsleiers tot verantwoording te roep en veranderinge aan te bring in hul daaglikse gewoontes.
Wonder u hoe u deel kan wees van die stryd teen aardverwarming? Verminder u eie koolstofvoetspoor deur 'n paar maklike stappe te neem: Maak energiebesparing deel van u daaglikse roetine en u besluite as verbruiker. As u nuwe toestelle soos yskaste, wasmasjiene en droërs koop, soek produkte met die regering se ENERGY STAR ® -etiket wat voldoen aan 'n hoër standaard vir energie -doeltreffendheid as die minimum federale vereistes. As u 'n motor koop, moet u kyk na een met die hoogste gasverbruik en die laagste emissies. U kan ook u uitstoot verminder deur, indien moontlik, openbare vervoer te neem of saam te ry.
En hoewel nuwe federale en staatsstandaarde 'n stap in die regte rigting is, moet nog baie meer gedoen word. Spreek u steun uit oor klimaatsvriendelike en paraatheidsbeleid oor klimaatsverandering, en vertel u verteenwoordigers dat die billike oorgang van vuil fossielbrandstof na skoon krag 'n topprioriteit moet wees-omdat dit noodsaaklik is vir die bou van gesonde, veiliger gemeenskappe.
U hoef ook nie alleen te gaan nie. Bewegings regoor die land wys hoe klimaataksie 'n gemeenskap kan bou, gelei kan word deur diegene wat die gevolge daarvan beïnvloed, en 'n billike en billike toekoms vir almal kan skep.
Glossarium van terme vir klimaatsverandering
Skielik (in die orde van dekades) het groot veranderinge in 'n belangrike komponent van die klimaatstelsel plaasgevind, met vinnige, wydverspreide gevolge.
Aanpassing of voorbereiding van natuurlike of menslike stelsels in 'n nuwe of veranderende omgewing wat skade benadeel of voordelige geleenthede benut.
Die vermoë van 'n stelsel om aan te pas by klimaatsverandering (insluitend klimaatsveranderlikheid en uiterstes) om moontlike skade te matig, om van geleenthede gebruik te maak of om die gevolge daarvan die hoof te bied.
Klein deeltjies of vloeistofdruppels in die atmosfeer wat sonlig kan absorbeer of weerkaats, afhangende van hul samestelling.
Aanplant van nuwe woude op lande wat histories nie bosse bevat het nie. 
Die hoeveelheid sonstraling wat van 'n voorwerp of oppervlak gereflekteer word, dikwels uitgedruk as 'n persentasie.
Energie afkomstig van nie -tradisionele bronne (bv. Saamgeperste aardgas, sonkrag, hidroëlektries, wind). 
Bylae I Lande/Partye
Groep lande ingesluit in bylae I (soos gewysig in 1998) by die Verenigde Nasies se raamwerkverdrag oor klimaatsverandering, insluitend al die ontwikkelde lande in die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling, en ekonomieë in oorgang. By verstek word na die ander lande verwys as nie-bylae I-lande. Ingevolge artikels 4.2 (a) en 4.2 (b) van die Konvensie verbind Bylae I -lande hulle spesifiek tot die doel om afsonderlik of gesamentlik terug te keer na hul 1990 -vlakke van kweekhuisgasvrystellings teen die jaar 2000. 
Gemaak deur mense of as gevolg van menslike aktiwiteite. Word gewoonlik gebruik in die konteks van emissies wat geproduseer word as gevolg van menslike aktiwiteite. 
Die gasomhulsel wat die aarde omring. Die droë atmosfeer bestaan ​​byna geheel en al uit stikstof (78,1% volume mengverhouding) en suurstof (20,9% volume mengverhouding), tesame met 'n aantal spoorgasse, soos argon (0,93% volume mengverhouding), helium, stralingsaktief kweekhuisgasse soos koolstofdioksied (0,035% volume mengverhouding) en osoon. Boonop bevat die atmosfeer waterdamp, waarvan die hoeveelheid hoogs veranderlik is, maar tipies 1% volume mengverhouding is. Die atmosfeer bevat ook wolke en aërosols. 
Atmosferiese leeftyd is die gemiddelde tyd wat 'n molekule in die atmosfeer woon voordat dit deur chemiese reaksie of afsetting verwyder word. Oor die algemeen, as 'n hoeveelheid van 'n verbinding op 'n spesifieke tydstip in die atmosfeer vrygestel word, sal ongeveer 35 persent van die hoeveelheid aan die einde van die atmosferiese leeftyd van die verbinding in die atmosfeer bly. Hierdie breuk sal eksponensieel bly afneem, sodat ongeveer 15 persent van die hoeveelheid aan die einde van twee maal die atmosferiese leeftyd sal bly, ens. (Sommige verbindings, veral koolstofdioksied, het meer komplekse lewensiklusse en hul atmosferiese lewensduur word nie deur 'n eenvoudige eksponensiële vergelyking gedefinieer nie.) Kweekhuisgasleeftye kan wissel van 'n paar jaar tot 'n paar duisend jaar.
Gas of vloeibare brandstof gemaak van plantmateriaal. Sluit hout, houtafval, houtdrank, turf, spoorwegbande, houtslyk, gebruikte sulfiet -drank, landbou -afval, strooi, bande, visolies, langolie, slikafval, alkohol, munisipale vaste afval, vullisgasse, ander afval, en etanol gemeng in motor -petrol. 
Bewegings deur die aardstelsel van belangrike chemiese bestanddele wat noodsaaklik is vir lewe, soos koolstof, stikstof, suurstof en fosfor. 
Materiale wat biologies van oorsprong is, insluitend organiese materiaal (lewend en dood) van bo en onder die grond, byvoorbeeld bome, gewasse, grasse, boomvullis, wortels en diere en dierlike afval. 
Die deel van die aardstelsel wat alle ekosisteme en lewende organismes bevat, in die atmosfeer, op land (terrestriële biosfeer) of in die oseane (mariene biosfeer), insluitend afgeleide dooie organiese materiaal, soos rommel, organiese grond en oseaniese detritus. 
Swart koolstof spuitbus
Swart koolstof (BC) is die sterkste ligabsorberende komponent van deeltjies (PM) en word gevorm deur die onvolledige verbranding van fossielbrandstowwe, biobrandstof en biomassa. Dit word direk in die vorm van fyn deeltjies (PM2.5).
Enige ondersoekende gat wat in die aarde of ys geboor word om geofisiese data te versamel. Klimaatnavorsers neem dikwels yskernmonsters, 'n soort boorgat, om atmosferiese samestelling vroeër jare te voorspel. Sien yskern.
Alle dele (reservoirs) en koolstofvloei. Die siklus word gewoonlik beskou as vier hoof koolstofreservoirs wat onderling verbind is deur uitruilings. Die reservoirs is die atmosfeer, aardse biosfeer (sluit gewoonlik varswaterstelsels in), oseane en sedimente (insluitend fossielbrandstowwe). Die jaarlikse bewegings van koolstof, die koolstofuitruilings tussen reservoirs, vind plaas as gevolg van verskillende chemiese, fisiese, geologiese en biologiese prosesse. Die oseaan bevat die grootste koolstofpoel naby die oppervlak van die aarde, maar die grootste deel van die poel is nie betrokke by 'n vinnige uitruil met die atmosfeer nie. 
'N Gas wat natuurlik voorkom, en ook 'n byproduk van die verbranding van fossielbrandstowwe en biomassa, sowel as veranderings in grondgebruik en ander industriële prosesse. Dit is die belangrikste kweekhuisgas wat deur die mens veroorsaak word en wat die stralingsbalans van die aarde beïnvloed. Dit is die verwysingsgas waarteen ander kweekhuisgasse gemeet word en het dus 'n aardverwarmingspotensiaal van 1. Sien klimaatsverandering en aardverwarming. 
'N Metriese maatstaf wat gebruik word om die uitstoot van verskillende kweekhuisgasse te vergelyk op grond van hul aardverwarmingspotensiaal (GWP). Koolstofdioksiedekwivalente word algemeen uitgedruk as "miljoen ton koolstofdioksiedekwivalente (MMTCO2Vgl. "Die koolstofdioksied -ekwivalent vir 'n gas word afgelei deur die tonne gas met die gepaardgaande GWP te vermenigvuldig.
MMTCO2Eq = (miljoen metrieke ton gas) * (GWP van die gas)
Die verbetering van die groei van plante as gevolg van verhoogde atmosferiese CO2 konsentrasie. Afhangende van hul meganisme van fotosintese, is sekere planttipes meer sensitief vir veranderinge in atmosferiese CO2 konsentrasie. 
Die totale hoeveelheid kweekhuisgasse wat elke jaar deur 'n persoon, gesin, gebou, organisasie of onderneming in die atmosfeer vrygestel word. 'N Persoon se koolstofvoetspoor sluit kweekhuisgasvrystellings in uit brandstof wat 'n individu direk verbrand, soos deur 'n huis te verhit of in 'n motor te ry. Dit bevat ook kweekhuisgasse wat afkomstig is van die vervaardiging van die goedere of dienste wat die individu gebruik, insluitend emissies van kragsentrales wat elektrisiteit vervaardig, fabrieke wat produkte vervaardig, en stortingsterreine waar vullis gestuur word.
Aardse, of biologiese, koolstofoplegging is die proses waardeur bome en plante koolstofdioksied absorbeer, die suurstof vrystel en die koolstof stoor. Geologiese sekwestrasie is 'n stap in die proses van koolstofopvang en sekwestrasie (CCS), en behels die inspuiting van koolstofdioksied diep onder die grond waar dit permanent bly.
Koolstofopname en sekwestrasie
Koolstofopvang en -sekwestrasie (CCS) is 'n stel tegnologieë wat koolstofdioksiedvrystellings van nuwe en bestaande steenkool- en gasaangedrewe kragsentrales, industriële prosesse en ander stilstaande koolstofdioksiedbronne aansienlik kan verminder. Dit is 'n drie-stap proses wat insluit die opname van koolstofdioksied uit kragsentrales of industriële bronne vervoer van die gevang en saamgeperste koolstofdioksied (gewoonlik in pypleidings) en ondergrondse inspuiting en geologiese sekwestrasie, of permanente berging, van daardie koolstofdioksied in rotsformasies wat klein openinge of porieë bevat wat die koolstofdioksied vasvang en vashou.
Gasse wat onder die Montreal Protokol van 1987 gedek word en wat gebruik word vir verkoeling, lugversorging, verpakking, isolasie, oplosmiddels of spuitmiddels. Aangesien dit nie in die onderste atmosfeer vernietig word nie, dryf KFK's in die boonste atmosfeer in, waar dit onder geskikte omstandighede osoon afbreek. Hierdie gasse word vervang deur ander verbindings: soutchloorfluorkoolwaterstowwe, 'n tussentydse vervanging vir CFK's wat ook onder die Montreal -protokol gedek word, en koolwaterstowwe wat onder die Kyoto -protokol gedek word. Al hierdie stowwe is ook kweekhuisgasse. Kyk na chloorfluorkoolwaterstowwe, fluorkoolwaterstowwe, perfluorkoolstowwe, osoonafbrekende stof. 
Klimaat in 'n eng sin word gewoonlik gedefinieer as die 'gemiddelde weer', of meer streng, as die statistiese beskrywing in terme van die gemiddelde en veranderlikheid van relevante hoeveelhede oor 'n tydperk van maande tot duisende jare. Die klassieke tydperk is 3 dekades, soos gedefinieer deur die World Meteorological Organization (WMO). Hierdie hoeveelhede is meestal oppervlakveranderlikes soos temperatuur, neerslag en wind. Klimaat in 'n wyer sin is die toestand, insluitend 'n statistiese beskrywing, van die klimaatstelsel. Sien weer. 
Klimaatsverandering verwys na enige beduidende verandering in die klimaatsmaatreëls wat vir 'n lang tydperk duur. Met ander woorde, klimaatsverandering sluit groot veranderinge in temperatuur, neerslag of windpatrone in, wat onder meer plaasvind oor dekades of langer.
'N Proses om direkte opwarming of verkoeling te versterk of te verminder.
Die vertraging wat plaasvind tydens klimaatsverandering as gevolg van 'n faktor wat slegs baie stadig verander. Die gevolge van die vrystelling van meer koolstofdioksied in die atmosfeer kom byvoorbeeld geleidelik oor tyd voor, omdat die oseaan lank neem om op te warm as gevolg van 'n verandering in straling. Sien klimaat, klimaatsverandering.
'N Kwantitatiewe manier om die interaksies van die atmosfeer, oseane, landoppervlakte en ys voor te stel. Modelle kan wissel van relatief eenvoudig tot redelik omvattend. Sien Algemene sirkulasie model. 
In die intergouvernementele paneel oor klimaatsverandering (IPCC) se verslae verwys ewewigsklimaatgevoeligheid na die ewewigsverandering in die globale gemiddelde oppervlaktemperatuur na 'n verdubbeling van die atmosferiese (ekwivalent) CO2 konsentrasie. Meer algemeen verwys ewewigsklimaatgevoeligheid na die ewewigsverandering in oppervlaktetemperatuur na 'n eenheidsverandering in stralingsdwing (grade Celsius, per watt per vierkante meter, (C/Wm-2). Een metode om die ewewigsklimaatgevoeligheid te evalueer, vereis baie lang simulasies met gekoppelde algemene sirkulasiemodelle (klimaatmodel). Die effektiewe klimaatgevoeligheid is 'n verwante maatstaf wat hierdie vereiste omseil. Dit word geëvalueer uit modeluitset vir ontwikkelende nie-ewewigstoestande. Dit is 'n maatstaf van die sterkpunte van die terugvoer by 'n spesifieke tyd en kan wissel met die dwingende geskiedenis en klimaatstoestand. Sien klimaat, stralingsdwinging. 
Klimaatsisteem (of aardstelsel)
Die vyf fisiese komponente (atmosfeer, hidrosfeer, kryosfeer, litosfeer en biosfeer) wat verantwoordelik is vir die klimaat en sy variasies. 
Steenkoolmynmetaan is die subgroep van steenkoolbed -metaan wat tydens die ontginning van steenkool uit die nate vrygestel word. Besoek die webwerf van die Coalbed Methane Outreach -program vir meer inligting.
Gekoolde metaan is metaan wat in steenkoolnate voorkom, en word dikwels na verwys as koolbed -metaan, of steenkoolnaadgas. Vir meer inligting, besoek die webwerf van die Coalbed Methane Outreach -program.
Die voordele van beleide wat om verskillende redes gelyktydig geïmplementeer word, insluitend versagting van klimaatsverandering, erken dat die meeste beleide wat bedoel is om kweekhuisgasversagting aan te spreek, ook ander, dikwels ten minste ewe belangrike, rasionele het (bv. Wat verband hou met ontwikkelingsdoelwitte, volhoubaarheid, en ekwiteit).
Die hoeveelheid chemikalie in 'n spesifieke volume of gewig van lug, water, grond of ander medium. Sien dele per miljard, dele per miljoen. 
Konferensie van die partye
Die hoogste liggaam van die Verenigde Nasies se raamwerkverdrag oor klimaatsverandering (UNFCCC). Dit bestaan ​​uit meer as 180 nasies wat die konvensie bekragtig het. Die eerste sitting is in 1995 in Berlyn, Duitsland gehou, en dit sal na verwagting jaarliks ​​vergader. Die COP se rol is om die implementering van die Konvensie te bevorder en te hersien. Dit sal van tyd tot tyd die bestaande verbintenisse hersien in die lig van die doel van die Konvensie, nuwe wetenskaplike bevindings en die doeltreffendheid van nasionale programme vir klimaatsverandering. Sien die raamkonvensie van die Verenigde Nasies oor klimaatsverandering.
Die proses waarin 'n koraalkolonie onder omgewingsspanning die mikroskopiese alge (zooxanthellae) uitdryf wat in simbiose leef met hul gasheerorganismes (poliepe). Die aangetaste koraalkolonie lyk gebleik.
Die kryosfeer, een van die onderling verwante komponente van die aardstelsel, is bevrore water in die vorm van sneeu, permanent bevrore grond (permafrost), drywende ys en gletsers. Skommelinge in die volume van die kryosfeer veroorsaak veranderinge in die seevlak van die oseaan, wat die atmosfeer en die biosfeer direk beïnvloed. 
Daardie praktyke of prosesse wat lei tot die omskakeling van beboste lande vir nie-bosgebruik. Ontbossing dra by tot die verhoging van koolstofdioksiedkonsentrasies om twee redes: 1) die verbranding of ontbinding van die hout stel koolstofdioksied vry en 2) bome wat een keer koolstofdioksied uit die atmosfeer verwyder het tydens die fotosintese, is nie meer teenwoordig nie. 
Grondagteruitgang in dorre, halfdroë en droë sub-vogtige gebiede as gevolg van verskillende faktore, insluitend klimaatsvariasies en menslike aktiwiteite. Verder definieer die UNCCD (The United Nations Convention to Combat Desertification) grondafbraak as 'n vermindering of verlies in droë, halfdroë en droë sub-vogtige gebiede van die biologiese of ekonomiese produktiwiteit en kompleksiteit van die reënvoeding, besproeiingslanderye, of gebiede, weiding, bos en bosveld wat voortspruit uit grondgebruik of uit 'n proses of kombinasie van prosesse, insluitend prosesse wat voortspruit uit menslike aktiwiteite en woonpatrone, soos: (i) gronderosie veroorsaak deur wind en/of water (ii) agteruitgang van die fisiese, chemiese en biologiese of ekonomiese eienskappe van grond en (iii) langtermynverlies van natuurlike plantegroei. Omskakeling van bos na nie-bos.
'N Tegniek wat grondvogbewaring en saadseleksie gebruik om produksie onder droë toestande te optimaliseer.
Die mate waarin die aarde se wentelbaan om die son van 'n volmaakte sirkel afwyk.
Enige natuurlike eenheid of entiteit, insluitend lewende en nie-lewende dele wat in wisselwerking is om 'n stabiele stelsel te produseer deur sikliese uitruil van materiaal. 
El Niño in sy oorspronklike sin is 'n warm waterstroom wat gereeld langs die kus van Ecuador en Peru vloei, wat die plaaslike vissery ontwrig. Hierdie oseaniese gebeurtenis word geassosieer met 'n skommeling van die intertropiese oppervlakdrukpatroon en sirkulasie in die Indiese en Stille Oseaan, die Suidelike Ossillasie genoem. Hierdie gekoppelde atmosfeer-oseaan-verskynsel staan ​​gesamentlik bekend as El Niño-Southern Oscillation. Tydens 'n El Niño -gebeurtenis verswak die heersende passaatwinde en versterk die ekwatoriale teenstroom, wat veroorsaak dat warm oppervlakwater in die Indonesiese gebied ooswaarts vloei om die koue water van die Peru -stroom te lê. Hierdie gebeurtenis het 'n groot impak op die wind-, seetemperatuur- en neerslagpatrone in die tropiese Stille Oseaan. Dit het klimaateffekte in die Stille Oseaan en in baie ander dele van die wêreld. Die teenoorgestelde van 'n El Niño -gebeurtenis word La Niña genoem. 
Die vrystelling van 'n stof (gewoonlik 'n gas wanneer daar na die onderwerp van klimaatsverandering verwys word) in die atmosfeer.
'N Unieke waarde vir die afskaling van emissies na aktiwiteitsdata in terme van 'n standaard emissiesnelheid per aktiwiteitseenheid (bv. Gram koolstofdioksied wat per vat fossielbrandstof verbruik word, of per pond geproduseer produk). 
Gebruik minder energie om dieselfde diens te lewer. 
'N Vrywillige program van die Amerikaanse Environmental Protection Agency wat besighede en individue help om geld te bespaar en ons klimaat te beskerm deur uitstekende energie -doeltreffendheid. Kom meer te wete oor ENERGY STAR.
Die konsep dat die natuurlike kweekhuiseffek versterk is deur verhoogde atmosferiese konsentrasies van kweekhuisgasse (soos CO2 en metaan) vrygestel as gevolg van menslike aktiwiteite. Hierdie bykomende kweekhuisgasse laat die aarde warm word. Sien kweekhuiseffek.
Vee, veral beeste, produseer metaan as deel van hul vertering. Hierdie proses word enteriese fermentasie genoem, en dit verteenwoordig 'n derde van die uitstoot van die landbousektor.
Die proses waardeur water verander van 'n vloeistof na 'n gas of damp. 
Die gekombineerde proses van verdamping van die aardoppervlak en transpirasie van plantegroei. 
Faktore wat die positiewe tempo van 'n proses verhoog of versterk (positiewe terugvoer) of verlaag (negatiewe terugvoer). 'N Voorbeeld van positiewe klimaatsterugvoer is die ys-albedo terugvoer. Sien terugvoer oor klimaat. 
Kragtige sintetiese kweekhuisgasse soos koolwaterstowwe, perfluorkoolstowwe en swaelheksafluoried wat uit verskillende industriële prosesse vrygestel word. Gevloreerde gasse word soms gebruik as plaasvervangers vir stratosferiese stowwe wat die osoon afbreek (bv. Hierdie gasse word in klein hoeveelhede vrygestel in vergelyking met koolstofdioksied (CO2), metaan (CH4), of stikstofoksied (N2O), maar omdat dit kragtige kweekhuisgasse is, word dit soms na verwys as potensiële gasse met hoë aardverwarming (hoë GWP -gasse).
Koolstof-fluoorverbindings wat dikwels ander elemente bevat, soos waterstof, chloor of broom. Algemene fluorkoolstowwe sluit in chloorfluorkoolwaterstowwe (CFK's), soutchloorfluorkoolwaterstowwe (HCFC's), fluorkoolwaterstowwe (HFC's) en perfluorkoolwaterstowwe (PFC's). Sien chloorfluorkoolwaterstowwe, soutchloorfluorkoolwaterstowwe, fluorkoolwaterstowwe, perfluorkoolstowwe, osoonafbrekende stof. 
'N Proses wat die energiebalans van die klimaatstelsel verander, dit wil sê die relatiewe balans tussen inkomende sonstraling en uitgaande infrarooi straling van die aarde verander. Sulke meganismes sluit in veranderinge in sonbestraling, vulkaniese uitbarstings en die verbetering van die natuurlike kweekhuiseffek deur uitstoot van kweekhuisgasse. Sien straling, infrarooi straling, stralingsforse.
'N Algemene term vir organiese materiale wat gevorm word uit vervalle plante en diere wat omgeskakel is na ru -olie, steenkool, aardgas of swaar olies deur blootstelling aan hitte en druk in die aardkors oor honderde miljoene jare. 
Oor die algemeen vervang dit een tipe brandstof met 'n ander. In die bespreking oor klimaatsverandering is dit implisiet dat die vervangde brandstof laer koolstofvrystellings per geproduseerde energie produseer as die oorspronklike brandstof, byvoorbeeld aardgas vir steenkool.
Algemene sirkulasiemodel (GCM)
'N Wêreldwye, driedimensionele rekenaarmodel van die klimaatstelsel wat gebruik kan word om deur mense veroorsaak klimaatsverandering te simuleer. GCM's is hoogs kompleks en verteenwoordig die gevolge van faktore soos reflektiewe en absorberende eienskappe van atmosferiese waterdamp, kweekhuisgaskonsentrasies, wolke, jaarlikse en daaglikse sonverhitting, seestemperature en ysgrense. Die mees onlangse GCM's bevat globale voorstellings van die atmosfeer, oseane en landoppervlak. Sien klimaatmodellering. 
Die gronde, sedimente en rotslae van die aardkors, beide kontinentaal en onder die seebodem.
'N Meerjarige oorskot opeenhoping van sneeuval wat meer is as sneeusmelting op land, wat 'n massa ys van ten minste 0,1 km2 in oppervlakte tot gevolg het wat bewys toon van beweging as reaksie op swaartekrag. 'N Gletser kan op land of in water eindig. Gletsjerys is die grootste reservoir vars water op aarde, en die tweede na die oseane as die grootste reservoir van totale water. Gletsers word op elke vasteland behalwe Australië aangetref. 
Globale gemiddelde temperatuur
'N Skatting van die aarde se gemiddelde oppervlaktetemperatuur oor die hele planeet.
Die onlangse en voortdurende globale gemiddelde styging in temperatuur naby die aardoppervlak.
'N Meting van die totale energie wat 'n gas oor 'n bepaalde tydperk (gewoonlik 100 jaar) absorbeer, vergeleke met koolstofdioksied.
Vang en opbou van hitte in die atmosfeer (troposfeer) naby die aardoppervlak. Sommige van die hitte wat vanaf die aardoppervlak na die ruimte terugvloei, word geabsorbeer deur waterdamp, koolstofdioksied, osoon en verskeie ander gasse in die atmosfeer en dan weer na die aardoppervlak teruggestraal. As die atmosferiese konsentrasies van hierdie kweekhuisgasse styg, sal die gemiddelde temperatuur van die onderste atmosfeer geleidelik toeneem. Sien kweekhuisgas, antropogene, klimaat, aardverwarming. 
'N Proses waartydens groter habitats in 'n aantal kleiner kolle van kleiner totale oppervlakte ingedeel word, wat van mekaar geïsoleer is deur 'n matriks van habitatte, anders as die oorspronklike habitat. (Fahrig 2003)
Verbindings wat chloor, broom of fluoor en koolstof bevat. Sulke verbindings kan as kragtige kweekhuisgasse in die atmosfeer optree. Die chloor- en broomhoudende halokoolstowwe is ook betrokke by die uitputting van die osoonlaag. 
'N Stedelike gebied wat gekenmerk word deur temperature hoër as die van die omliggende nie-stedelike gebied. Namate stedelike gebiede ontwikkel, vervang geboue, paaie en ander infrastruktuur oop grond en plantegroei. Hierdie oppervlaktes absorbeer meer sonenergie, wat hoër temperature in stedelike gebiede kan veroorsaak. 
'N Langdurige periode van oormatige hitte, dikwels gekombineer met oormatige humiditeit. 
Stowwe wat slegs waterstof en koolstof bevat. Fossiele brandstof bestaan ​​uit koolwaterstowwe.
Verbindings wat waterstof, fluoor, chloor en koolstofatome bevat. Alhoewel stowwe wat osoon uitput, hulle minder sterk is om die stratosferiese osoon te vernietig as chloorfluorkoolwaterstowwe (KFK's). Dit is ingestel as tydelike plaasvervangers vir CFK's en is ook kweekhuisgasse. Sien stof wat osoon afbreek.
Verbindings wat slegs waterstof-, fluoor- en koolstofatome bevat. Hulle is bekendgestel as alternatiewe vir stowwe wat die osoon afbreek en in baie industriële, kommersiële en persoonlike behoeftes voorsien. HFC's word as byprodukte van industriële prosesse vrygestel en word ook in die vervaardiging gebruik. Hulle maak die stratosferiese osoonlaag nie beduidend af nie, maar dit is kragtige kweekhuisgasse met aardverwarmingspotensiale wat wissel van 140 (HFC-152a) tot 11,700 (HFC-23).
Die proses van verdamping, vertikale en horisontale vervoer van damp, kondensasie, neerslag en die vloei van water vanaf kontinente na oseane. Dit is 'n belangrike faktor om die klimaat te bepaal deur die invloed daarvan op die plantegroei, die wolke, sneeu en ys en grondvog. Die hidrologiese siklus is verantwoordelik vir 25 tot 30 persent van die hittevervoer van die middelbreedtegrade van die ekwatoriale na die poolstreke. 
Die komponent van die klimaatstelsel bestaan ​​uit vloeibare oppervlak- en ondergrondse water, soos: oseane, seë, riviere, varswatermere, ondergrondse water, ens. 
'N Silindriese gedeelte ys wat van 'n gletser of 'n ysblad verwyder is om klimaatpatrone van die verlede te bestudeer. Deur chemiese ontledings op die lug wat in die ys vasgevang is, uit te voer, kan wetenskaplikes die persentasie koolstofdioksied en ander spoorgasse in die atmosfeer op 'n gegewe tydstip skat. Ontleding van die ys self kan 'n aanduiding gee van historiese temperature.
Indirekte uitstoot van 'n gebou, huis of besigheid is die uitstoot van kweekhuisgasse wat ontstaan ​​as gevolg van die opwekking van elektrisiteit wat in die gebou gebruik word. Hierdie emissies word 'indirek' genoem omdat die werklike uitstoot plaasvind by die kragstasie wat elektrisiteit opwek, nie by die gebou wat die elektrisiteit gebruik nie.
'N Tydperk van vinnige industriële groei met verreikende sosiale en ekonomiese gevolge, wat in die tweede helfte van die 18de eeu in Engeland begin en na Europa en later na ander lande, waaronder die Verenigde State, versprei het. Die industriële revolusie is die begin van 'n sterk toename in die verbranding van fossielbrandstowwe en verwante emissies van koolstofdioksied. 
Infrarooi straling bestaan ​​uit lig waarvan die golflengte langer is as die rooi kleur in die sigbare deel van die spektrum, maar korter as mikrogolfstraling. Infrarooi straling kan as hitte beskou word. Die aardoppervlak, die atmosfeer en wolke straal almal infrarooi straling uit, wat ook bekend staan ​​as aardse of langgolfstraling. Daarteenoor is sonstraling hoofsaaklik kortgolfstraling as gevolg van die temperatuur van die son. Sien bestraling, kweekhuiseffek, verbeterde kweekhuiseffek, aardverwarming. 
Interregeringspaneel oor klimaatsverandering (IPCC)
Die IPCC is gesamentlik gestig deur die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram en die Wêreld Meteorologiese Organisasie in 1988. Die doel van die IPCC is om inligting in die wetenskaplike en tegniese literatuur te evalueer wat verband hou met alle belangrike komponente van die kwessie van klimaatsverandering. Die IPCC gebruik honderde van die wêreld se kundige wetenskaplikes as skrywers en duisende as kundige beoordelaars. Vooraanstaande kenners oor klimaatsverandering en omgewings-, sosiale en ekonomiese wetenskappe van ongeveer 60 lande het die IPCC gehelp om periodieke assesserings van die wetenskaplike onderbou op te stel om die globale klimaatsverandering en die gevolge daarvan te verstaan. Met sy vermoë om verslag te doen oor klimaatsverandering, die gevolge daarvan en die lewensvatbaarheid van aanpassings- en versagtingsmaatreëls, word die IPCC ook beskou as die amptelike adviesliggaam aan die regerings van die wêreld oor die stand van die wetenskap oor die klimaatveranderingskwessie. Die IPCC het byvoorbeeld die ontwikkeling van internasionaal aanvaarde metodes vir die uitvoering van nasionale kweekhuisgasvrystellings georganiseer.
Die onderdompeling van grond deur water, veral in 'n kusomgewing. 
Terrein vir die verwydering van grond waarin afval oor die algemeen in dun lae versprei word, saamgepers en elke dag met 'n vars laag grond bedek word. 
Die ligging noord of suid met verwysing na die ewenaar, wat op nul (0) grade aangedui word. Breedtelyne is ewewydig aan die ewenaar en sirkel om die aardbol. Die noord- en suidpool is op 90 grade noord- en suidbreedte. 
Minste ontwikkelde land
'N Land met lae aanwysers van sosio -ekonomiese ontwikkeling en menslike hulpbronne, sowel as ekonomiese kwesbaarheid, soos bepaal deur die Verenigde Nasies. 
Straling wat uitgestraal word in die spektrale golflengte groter as ongeveer 4 mikrometer, wat ooreenstem met die straling wat van die aarde en die atmosfeer uitgestraal word. Dit word soms 'aardse straling' of 'infrarooi straling' genoem, hoewel dit ietwat onnauwkeurig is. Sien infrarooi straling. 
Stede met 'n bevolking van meer as 10 miljoen.
'N Koolwaterstof wat 'n kweekhuisgas is met 'n aardverwarmingspotensiaal wat die laaste tyd geskat word op 25 keer dié van koolstofdioksied (CO2). Metaan word geproduseer deur anaërobiese (sonder suurstof) afbraak van afval in stortingsterreine, vertering van diere, ontbinding van dierlike afval, produksie en verspreiding van aardgas en petroleum, steenkoolproduksie en onvolledige verbranding van fossiele brandstof. Die GWP is afkomstig van die IPCC se vierde assesseringsverslag (AR4). Besoek EPA se metaanbladsy vir meer inligting.
Algemene internasionale meting vir die hoeveelheid kweekhuisgasvrystellings. 'N Metrieke ton is gelyk aan 2205 pond of 1,1 kort ton. Sien kort ton. 
'N Menslike ingryping om die menslike impak op die klimaatstelsel te verminder, dit bevat strategieë om kweekhuisgasbronne en -emissies te verminder en kweekhuisgasputte te verbeter. 
'N Vulkaan op die Filippynse eilande wat in 1991 uitgebars het. Die uitbarsting van die berg Pinatubo het genoeg deeltjies- en sulfaat -aërosolstof in die atmosfeer uitgestoot om te voorkom dat sommige van die inkomende sonstrale die aarde se atmosfeer bereik. Dit het die planeet van 1992 tot 1994 effektief afgekoel en die opwarming gemasker wat die meeste van die 1980's en 1990's plaasgevind het. 
Munisipale vaste afval (MSW)
Residensieel vaste afval en sommige nie-gevaarlike kommersiële, institusionele en industriële afval. Hierdie materiaal word gewoonlik na die munisipale stortingsterreine gestuur om dit te verwyder. Sien stortingsterrein.
Ondergrondse neerslae van gasse bestaande uit 50 tot 90 persent metaan (CH4) en klein hoeveelhede swaarder gasvormige koolwaterstofverbindings soos propaan (C3H.8) en butaan (C4H.10).
Variasies in die gemiddelde toestand en ander statistieke (soos standaardafwykings of statistieke van uiterstes) van die klimaat op alle tyd- en ruimteskale buite die van individuele weergebeurtenisse. Natuurlike veranderings in klimaat oor tyd word veroorsaak deur interne prosesse van die klimaatstelsel, soos El Niño, sowel as veranderinge in eksterne invloede, soos vulkaniese aktiwiteit en variasies in die uitset van die son.  
Die natuurlike sirkulasie van stikstof tussen die atmosfeer, plante, diere en mikroörganismes wat in grond en water leef. Stikstof neem 'n verskeidenheid chemiese vorms aan gedurende die stikstofsiklus, insluitend stikstofoksied (N2O) en stikstofoksiede (NOx).
Gasse wat bestaan ​​uit een stikstofmolekule en verskillende hoeveelhede suurstofmolekules. Stikstofoksiede word geproduseer in die uitlaatgasse van voertuie en uit kragstasies. In die atmosfeer kan stikstofoksiede bydra tot die vorming van fotochemiese osoon (rookmis), kan dit sigbaarheid benadeel en gesondheidsgevolge hê en word dit dus as besoedelende stowwe beskou. 
'N Kragtige kweekhuisgas met 'n aardverwarmingspotensiaal van 298 keer die van koolstofdioksied (CO2). Belangrike bronne van stikstofoksied sluit in grondbewerkingspraktyke, veral die gebruik van kommersiële en organiese bemesting, verbranding van fossielbrandstof, produksie van salpetersuur en verbranding van biomassa. Die GWP is afkomstig van die IPCC se vierde assesseringsverslag (AR4). 
Natuurlike uitstoot van N.2O kom hoofsaaklik van bakterieë wat stikstof in gronde en oseane afbreek. Lachgas word hoofsaaklik uit die atmosfeer verwyder deur vernietiging in die stratosfeer deur ultravioletstraling en gepaardgaande chemiese reaksies, maar dit kan ook deur sekere soorte bakterieë in gronde verteer word.
Nie-metaanvlugtige organiese verbindings (NMVOC's)
Organiese verbindings, behalwe metaan, wat deelneem aan atmosferiese fotochemiese reaksies.
Versuring van die oseaan
Verhoogde konsentrasies koolstofdioksied in seewater veroorsaak 'n meetbare toename in suurheid (d.w.s. 'n verlaging van die see se pH). Dit kan lei tot verminderde verkalkingsyfers van verkalkende organismes soos koraal, weekdiere, alge en skaaldiere. 
Om 'n stof chemies te transformeer deur dit met suurstof te kombineer. 
Osoon, die triatomiese vorm van suurstof (O3), is 'n gasvormige atmosferiese bestanddeel. In die troposfeer word dit geskep deur fotochemiese reaksies wat gasse insluit wat beide uit natuurlike bronne en menslike aktiwiteite afkomstig is (fotochemiese rookmis). In hoë konsentrasies kan troposferiese osoon skadelik wees vir 'n wye verskeidenheid lewende organismes. Troposferiese osoon dien as kweekhuisgas. In die stratosfeer word osoon geskep deur die interaksie tussen ultravioletstraling van die son en molekulêre suurstof (O2). Stratosferiese osoon speel 'n deurslaggewende rol in die stratosferiese stralingsbalans. Uitputting van die stratosferiese osoon as gevolg van chemiese reaksies wat deur klimaatsverandering versterk kan word, lei tot 'n verhoogde vloei van ultraviolet (UV-) B-straling op grondvlak. Sien atmosfeer, ultravioletstraling. 
Osoonverarmende stof (ODS)
'N Familie van mensgemaakte verbindings wat chloorfluorkoolstowwe (CFK's), broomfluorkoolwaterstowwe (halone), metielchloroform, koolstoftetrachloried, metielbromied en hidrochloorfluorkoolwaterstowwe (HCFC's) insluit. Daar is bewys dat hierdie verbindings die stratosferiese osoon afbreek, en daarom word dit gewoonlik ODS genoem. Sien osoon. 
Die laag osoon wat ongeveer 15 km bo die aarde begin en tot ongeveer 50 km tot 'n byna onbeduidende hoeveelheid verdun, beskerm die aarde teen skadelike ultravioletstraling van die son. Die hoogste natuurlike konsentrasie osoon (ongeveer 10 dele per miljoen per volume) kom voor in die stratosfeer op ongeveer 25 km bo die aarde. Die konsentrasie van die stratosferiese osoon verander gedurende die jaar namate die stratosferiese sirkulasie met die seisoene verander. Natuurlike gebeurtenisse soos vulkane en sonvlamme kan veranderinge in osoonkonsentrasie veroorsaak, maar mensgemaakte veranderinge is die grootste bron van kommer. Sien stratosfeer, ultravioletstraling. 
Chemiese verbindings, soos koolstofmonoksied, metaan, nie-metaan koolwaterstowwe en stikstofoksiede, wat in die teenwoordigheid van sonstraling reageer met ander chemiese verbindings om osoon te vorm, hoofsaaklik in die troposfeer. Sien troposfeer. 
Baie klein stukkies vaste of vloeibare materiaal, soos roetdeeltjies, stof, dampe, newels of aërosols. Die fisiese eienskappe van deeltjies, en hoe dit met ander deeltjies kombineer, is deel van die terugvoermeganismes van die atmosfeer. Sien aërosol, sulfaat aërosols. 
Onderdele per biljoen (ppb)
Aantal dele van 'n chemikalie wat in een biljoen dele van 'n spesifieke gas, vloeistof of vaste mengsel voorkom. Sien konsentrasie.
Dele per miljoen per volume (ppmv)
Aantal dele van 'n chemikalie wat in 'n miljoen dele van 'n spesifieke gas, vloeistof of vaste stof gevind word. Sien konsentrasie.
Onderdele per biljoen (ppt)
Aantal dele van 'n chemikalie wat in een biljoen dele van 'n spesifieke gas, vloeistof of vaste stof voorkom. Sien konsentrasie.
'N Groep chemikalieë wat slegs uit koolstof en fluoor bestaan. Hierdie chemikalieë (oorwegend CF4 en C.2F6) is as alternatiewe, saam met fluorkoolwaterstowwe, bekendgestel aan die osoonverminderende stowwe. Boonop word PFC's as byprodukte van industriële prosesse vrygestel en word dit ook in die vervaardiging gebruik. PFC's benadeel nie die stratosferiese osoonlaag nie, maar dit is kragtige kweekhuisgasse: CF4 het 'n aardverwarmingspotensiaal (GWP) van 7 390 en C2F6 het 'n GWP van 12 200. Die GWP is afkomstig van die IPCC se vierde assesseringsverslag (AR4). Hierdie chemikalieë is oorwegend mensgemaak, alhoewel daar 'n klein natuurlike bron van CF is4. Sien stof wat osoon afbreek.
Meerjarig (voortdurend) bevrore grond wat plaasvind waar die temperatuur etlike jare onder 0 ° C bly. 
Die tydsberekening van natuurlike gebeurtenisse, soos blomblomme en dieremigrasie, wat beïnvloed word deur veranderinge in die klimaat. Fenologie is die studie van sulke belangrike seisoenale gebeure. Fenologiese gebeure word beïnvloed deur 'n kombinasie van klimaatsfaktore, insluitend lig, temperatuur, reënval en humiditeit.
Die proses waardeur plante CO neem2 uit die lug (of bikarbonaat in water) om koolhidrate op te bou en O vry te stel2 in die proses. Daar is verskillende maniere van fotosintese met verskillende reaksies op atmosferiese CO2 konsentrasies. Sien koolstofoplegging, koolstofdioksiedbemesting. 
Die slinger oor duisende jare van die kanteling van die aardas met betrekking tot die vlak van die sonnestelsel. 
Energie -oordrag in die vorm van elektromagnetiese golwe of deeltjies wat energie vrystel wanneer dit deur 'n voorwerp geabsorbeer word. Sien ultravioletstraling, infrarooi straling, sonstraling, langgolfstraling. 
'N Maatstaf van die invloed van 'n spesifieke faktor (bv. Kweekhuisgas (broeikasgas), aerosol of verandering in grondgebruik) op die netto verandering in die aardbalans.
Versamel en verwerk 'n hulpbron sodat dit weer gebruik kan word. 'N Voorbeeld is om aluminiumblikke te versamel, dit te smelt en die aluminium te gebruik om nuwe blikkies of ander aluminiumprodukte te maak. 
Die vermoë van 'n oppervlakmateriaal om sonlig te weerkaats, insluitend die sigbare, infrarooi en ultraviolet golflengtes. 
Aanplant van woude op lande wat voorheen bosse bevat het, maar wat na 'n ander gebruik omgeskakel is. 
Relatiewe styging in seevlak
Die toename in seewaterpeil op 'n spesifieke plek, met inagneming van die globale seevlakstyging en plaaslike faktore, soos plaaslike insakking en opheffing. Relatiewe styging in seespieël word gemeet met betrekking tot 'n gespesifiseerde vertikale datum relatief tot die land, wat ook mettertyd kan verander. 
Energiebronne wat natuurlik aanvul, soos biomassa, hidro, geotermiese, sonkrag, wind, termiese oseaan, golfwerking en getywerking. 
Die gemiddelde tyd wat 'n individuele atoom of molekule in 'n reservoir spandeer. Met betrekking tot kweekhuisgasse verwys verblyf tyd na hoe lank 'n bepaalde molekuul gemiddeld in die atmosfeer bly. Vir die meeste gasse behalwe metaan en koolstofdioksied is die verblyf tyd ongeveer gelyk aan die atmosferiese leeftyd. 
'N Vermoë om voor te berei, voor te berei op, daarop te reageer en te herstel van beduidende bedreigings met meerdere gevare, met minimale skade aan sosiale welstand, die ekonomie en die omgewing.
Die proses waardeur lewende organismes organiese materiaal na CO omskakel2, die vrystelling van energie en die verbruik van O2. 
Verplasing van vars of grondwater deur die opmars van soutwater as gevolg van die groter digtheid daarvan, gewoonlik in kus- en riviermondings. 
'N Aanneemlike en dikwels vereenvoudigde beskrywing van hoe die toekoms kan ontwikkel, gebaseer op 'n samehangende en intern konsekwente stel aannames oor dryfkragte en sleutelverhoudings.
Die temperatuur in die boonste meter van die oseaan, gemeet aan skepe, boeie en swerwers. 
Die mate waarin 'n stelsel nadelig of voordelig beïnvloed word deur klimaatsveranderlikheid of verandering. Die effek kan direk wees (bv. 'N verandering in gewasopbrengs in reaksie op 'n verandering in die gemiddelde, omvang of veranderlikheid van temperatuur) of indirek (bv. . 
Algemene meting vir 'n ton in die Verenigde State. 'N Kort ton is gelyk aan 2.90 pond of 0.907 ton. Sien metrieke ton.
Enige proses, aktiwiteit of meganisme wat 'n kweekhuisgas, 'n aërosol of 'n voorloper van 'n kweekhuisgas of aërosol uit die atmosfeer verwyder. 
'N Seisoenale opeenhoping van stadig smeltende sneeu. 
'N Belangrike komponent van die aardbiosfeerpoel in die koolstofsiklus. Die hoeveelheid koolstof in die grond is 'n funksie van die historiese vegetatiewe bedekking en produktiwiteit, wat weer deels afhanklik is van klimaatsveranderlikes. 
Straling wat die son uitstraal. Dit word ook kortgolfstraling genoem. Sonstraling het 'n kenmerkende reeks golflengtes (spektrum) wat bepaal word deur die temperatuur van die son. Sien ultravioletstraling, infrarooi straling, bestraling. 
'N Abnormale styging in seevlak wat gepaard gaan met 'n orkaan of ander intense storm, waarvan die hoogte die verskil is tussen die waargenome vlak van die seevlak en die vlak wat sou plaasgevind het in die afwesigheid van die sikloon. 
Streek van die atmosfeer tussen die troposfeer en die mesosfeer, met 'n onderste grens van ongeveer 8 km by die pole tot 15 km by die ewenaar en 'n boonste grens van ongeveer 50 km. Afhangende van breedtegraad en seisoen, kan die temperatuur in die onderste stratosfeer styg, isotermies wees of selfs met hoogte afneem, maar die temperatuur in die boonste stratosfeer neem oor die algemeen toe met hoogte as gevolg van absorpsie van sonstraling deur osoon. 
Die volume water wat oor 'n bepaalde tydperk oor 'n aangewese punt beweeg. Dit word dikwels uitgedruk as kubieke voet per sekonde (ft3/sek). 
Die afwaartse afsakking van die aardkors relatief tot die omgewing. 
Deeltjies wat bestaan ​​uit verbindings van swael wat gevorm word deur die interaksie van swaeldioksied en swaeltrioksied met ander verbindings in die atmosfeer. Sulfaat -aërosols word deur die verbranding van fossielbrandstowwe en die uitbarsting van vulkane soos die berg Pinatubo in die atmosfeer ingespuit. Sulfaat -aërosols kan die aarde se temperatuur verlaag deur sonstraling te weerkaats (negatiewe stralingsdwing). Algemene sirkulasiemodelle wat die effekte van sulfaat -aërosols bevat, voorspel meer akkurate globale temperatuurvariasies. Sien deeltjies, aërosol, algemene sirkulasiemodelle. 
'N Kleurlose gas wat oplosbaar is in alkohol en eter, effens oplosbaar in water. 'N Baie kragtige kweekhuisgas wat hoofsaaklik gebruik word in elektriese transmissie- en verspreidingstelsels en as 'n diëlektrikum in elektronika. Die potensiaal vir aardverwarming van SF6 is 22 800. Hierdie GWP is afkomstig van die IPCC se vierde assesseringsverslag (AR4). Sien potensiaal vir aardverwarming. 
1 triljoen (1012) gram = 1 miljoen (106) metrieke ton.
Die toename in volume (en afname in digtheid) as gevolg van warm water. 'N Verhitting van die oseaan lei tot 'n uitbreiding van die seevolume, wat lei tot 'n toename in seevlak. 
Grootskaalse digtheidgedrewe sirkulasie in die see, veroorsaak deur verskille in temperatuur en soutgehalte. In die Noord -Atlantiese Oseaan bestaan ​​die termohaliene sirkulasie uit warm oppervlakwater wat noordwaarts vloei en koue diep water wat suidwaarts vloei, wat 'n netto hitte -vervoer van hitte tot gevolg het. Die oppervlakwater sak in hoogs beperkte sinkende streke wat op hoë breedtegrade geleë is. 
Enige een van die minder algemene gasse wat in die aarde se atmosfeer voorkom. Stikstof, suurstof en argon maak meer as 99 persent van die aarde se atmosfeer uit. Ander gasse, soos koolstofdioksied, waterdamp, metaan, stikstofoksiede, osoon en ammoniak, word as spoorgasse beskou. Alhoewel dit relatief onbelangrik is in terme van hul absolute volume, het dit 'n beduidende uitwerking op die aarde se weer en klimaat. 
Die laagste deel van die atmosfeer vanaf die oppervlak tot ongeveer 10 km in hoogte op middelbreedtegrade (wat wissel van 9 km op hoë breedtegrade tot 16 km in die trope gemiddeld) waar wolke en "weer" -verskynsels voorkom. In die troposfeer neem die temperatuur oor die algemeen af ​​met die hoogte. Sien osoonvoorlopers, stratosfeer, atmosfeer. 
Troposferiese osoon (O3)
'N Boomlose, gelyke of saggies golwende vlakte kenmerkend van die Arktiese en sub-Arktiese streke, gekenmerk deur lae temperature en kort groeiseisoene. 
Die energie bereik net buite die violette punt van die sigbare spektrum. Alhoewel ultravioletstraling slegs ongeveer 5 persent van die totale energie uit die son uitmaak, is dit die belangrikste energiebron vir die stratosfeer en die mesosfeer, wat 'n dominante rol speel in beide energiebalans en chemiese samestelling.
Die meeste ultravioletstraling word deur die aarde se atmosfeer geblokkeer, maar sommige sonvioletviolet dring deur en help plant fotosintese en help om vitamien D by mense te produseer. Te veel ultravioletstraling kan die vel verbrand, velkanker en katarak veroorsaak en plantegroei beskadig. 
Verenigde Nasies se raamkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC)
Die Konvensie oor Klimaatsverandering stel 'n algehele raamwerk vir interregeringspogings om die uitdaging van klimaatsverandering aan te pak. Dit erken dat die klimaatstelsel 'n gedeelde hulpbron is waarvan die stabiliteit beïnvloed kan word deur industriële en ander uitstoot van koolstofdioksied en ander kweekhuisgasse. Die konvensie geniet bykans universele lidmaatskap, met 189 lande wat bekragtig is.
Ingevolge die Konvensie het regerings:
versamel en deel inligting oor kweekhuisgasvrystellings, nasionale beleid en beste praktyke
begin nasionale strategieë om kweekhuisgasvrystellings aan te spreek en aan te pas by verwagte gevolge, insluitend die verskaffing van finansiële en tegnologiese ondersteuning aan ontwikkelende lande
werk saam aan die voorbereiding vir die aanpassing by die gevolge van klimaatsverandering
Die Konvensie het op 21 Maart 1994 in werking getree. 
Die mate waarin 'n stelsel vatbaar is vir, of nie die hoof kan bied nie, nadelige gevolge van klimaatsverandering, insluitend klimaatsveranderlikheid en uiterstes. Kwesbaarheid is 'n funksie van die karakter, grootte en tempo van klimaatsvariasie waaraan 'n stelsel sy sensitiwiteit en aanpassingsvermoë blootgestel word. 
Water wat gebruik is en bevat opgeloste of gesuspendeerde afvalstowwe. 
Die kweekhuisgas wat die meeste voorkom, is die water wat in gasvorm in die atmosfeer voorkom. Waterdamp is 'n belangrike deel van die natuurlike kweekhuiseffek. Terwyl mense nie sy konsentrasie aansienlik verhoog deur direkte uitstoot nie, dra dit by tot die verbeterde kweekhuiseffek omdat die opwarmende invloed van kweekhuisgasse tot 'n positiewe terugvoer van waterdamp lei. Benewens sy rol as natuurlike kweekhuisgas, beïnvloed waterdamp ook die temperatuur van die planeet omdat wolke vorm wanneer oortollige waterdamp in die atmosfeer kondenseer om ys en waterdruppels en neerslag te vorm. Sien kweekhuisgas. 
Atmosferiese toestand op enige gegewe tyd of plek. Dit word gemeet in terme van wind, temperatuur, humiditeit, atmosferiese druk, troebelheid en neerslag. Op die meeste plekke kan die weer van uur tot uur, van dag tot dag en van seisoen tot seisoen verander. Klimaat in 'n eng sin word gewoonlik gedefinieer as die 'gemiddelde weer', of meer streng, as die statistiese beskrywing in terme van die gemiddelde en veranderlikheid van relevante hoeveelhede oor 'n tydperk van maande tot duisende of miljoene jare. Die klassieke tydperk is 30 jaar, soos gedefinieer deur die World Meteorological Organization (WMO).Hierdie hoeveelhede is meestal oppervlakveranderlikes soos temperatuur, neerslag en wind. Klimaat in 'n wyer sin is die toestand, insluitend 'n statistiese beskrywing, van die klimaatstelsel. 'N Eenvoudige manier om die verskil te onthou, is dat die klimaat is wat u verwag (bv. Koue winters) en' weer 'is wat u kry (bv.' N sneeustorm). Sien klimaat.
100 jaar vloedvlakke
Erge vloedvlakke met 'n een-uit-100-kans dat dit in 'n gegewe jaar sal voorkom.
3. Die bereiking van kulturele geletterdheid op wêreldskaal
Wêreldgeskiedenis dra by tot ons kulturele geletterdheid. Mense het, anders as ander spesies, die gawe van taal, dit wil sê simboliese denke en kommunikasie. Dit beteken dat mense ook beskik oor wat World History for Us All kollektiewe leer noem, die vermoë om van mekaar te leer en kennis van een geslag na die volgende oor te dra.
Om intelligent te kommunikeer in enige taal, hetsy Engels, Spaans of Vietnamees, vereis dat ons 'n gemeenskaplike fonds van kennis, inligting, woordeskat en konseptuele gereedskap deel. Ons het gedeelde kennis en begrip nodig, deels omdat ons in 'n wêreld leef waarin mense in gespesialiseerde beroepe en beroepe geneig is om spesiale woorde, terme en konsepte te gebruik wat & quotoutsiders & quot nie verstaan ​​nie.
Deur die wêreldgeskiedenis 'n kernvak in skole te maak, verbreed ons die kennisfonds wat ons almal deel. Dit help ons om op duideliker en ingewikkelder maniere met mekaar te praat en te skryf. Dit beteken nie dat kursusse in die wêreldgeskiedenis in elke skooldistrik presies dieselfde moet wees nie. Maar samelewings moet streef na algemene ooreenkoms met betrekking tot die algemene voorraad van sowel wêreldwye kennis as historiese denkvaardighede wat kinders behoort te besit wanneer hulle aan die hoërskool studeer.
Alle vorige samelewings waarvan ons weet, beskik oor kollektiewe kennis. Wêreldgeskiedenis is gedeelde kennis dat burgers, ongeag hul land van trou, in die een-en-twintigste eeu op ons planeet moet funksioneer. Die kompleksiteit van menslike onderlinge verhoudings vandag beteken dat kulturele geletterdheid wêreldwyd in omvang en diepte moet wees.
Met 'n globale perspektief op die aarde se klimaat
NASA beskik oor 'n vloot aardwetenskaplike ruimtetuie en instrumente in 'n wentelbaan wat alle aspekte van die aardstelsel bestudeer (oseane, land, atmosfeer, biosfeer, kryosfeer), en meer beplan om in die komende jare te begin.
NASA voer 'n deurbraaknavorsingsprogram oor klimaatwetenskap uit, wat die vermoë van die internasionale wetenskaplike gemeenskap verbeter om wêreldwye geïntegreerde aardstelselwetenskap te bevorder met behulp van ruimte-gebaseerde waarnemings.
Die navorsing van die agentskap behels sonaktiwiteit, styging in seevlak, die temperatuur van die atmosfeer en die oseane, die toestand van die osoonlaag, lugbesoedeling en veranderinge in see -ys en landys. NASA -wetenskaplikes verskyn gereeld in die hoofpers as klimaatkenners. Hoe het die ruimteagentskap uiteindelik so 'n groot rol gespeel in klimaatwetenskap?
Toe NASA die eerste keer deur die National Aeronautics and Space Act van 1958 geskep is, het dit die rol gekry om tegnologie te ontwikkel vir 'ruimteobservasies', maar dit het nie 'n rol in die aardwetenskap gekry nie. Die leiers van die agentskap het die tegnologiese pogings ingesluit in 'n Earth Observations-program wat gesentreer is by die nuwe Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland, in die VSA. Dit was 'n 'Applications' program, in NASA-spreek. Ander agentskappe van die federale regering was verantwoordelik vir die uitvoering van aardwetenskaplike navorsing: die Weather Bureau (nou die National Oceanic and Atmospheric Administration of NOAA) en die U.S. Geological Survey (USGS). Die toepassingsprogram het samewerkingsooreenkomste met hierdie ander agentskappe onderteken wat NASA verplig het om waarnemingstegnologie te ontwikkel terwyl NOAA en die USGS wetenskaplike navorsing gedoen het. Die Nimbus -reeks eksperimentele weersatelliete en die Landsat -reeks landbronne -satelliete was die gevolg van die toepassingsprogram.
Hierdie toepassingsmodel van kruisagentskapsnavorsing het egter gedurende die sewentigerjare misluk as gevolg van die slegte ekonomie en 'n lang tydperk van hoë inflasie. Die kongres het gereageer deur die begrotings van al drie agentskappe te besnoei, sodat NOAA en die USGS nie hul deel van die ooreenkoms kon finansier nie en ook druk op NASA kon plaas. Terselfdertyd wou kongresleiers sien dat NASA meer navorsing doen oor 'nasionale behoeftes'. Hierdie behoeftes het dinge soos energie -doeltreffendheid, besoedeling, uitputting van osoon en klimaatsverandering ingesluit. In 1976 het die Kongres die ruimtewet hersien om NASA die bevoegdheid te gee om osatoniese navorsing in die stratosfeer uit te voer, wat die beweging van die agentskap na die aardwetenskappe formaliseer.
NASA se planetêre program het baie te doen gehad met wetenskaplike en kongresbelange om die rol van die agentskap in aardwetenskap uit te brei. Die Jet Propulsion Laboratory, NASA se hoofsentrum vir planetêre wetenskap, het sonde uit die Mariner -reeks na Venus en Mars gestuur. Sterrekundiges beskou dit as die "Aarde-agtige" planete in die sonnestelsel, wat waarskynlik oppervlaktetoestande sal hê wat lewe kan ondersteun.
Maar dit is nie wat hulle gevind het nie. Venus is gebraai deur 'n supergelaaide kweekhuiseffek. In teenstelling met die aarde het Venus ongeveer 300 keer meer koolstofdioksied in sy atmosfeer, geen beduidende waterdamp en 'n oppervlaktetemperatuur warmer as gesmelte lood nie. Mars, aan die ander kant, het 'n atmosferiese druk van ongeveer 1 persent van die van die planeet Aarde en temperature ver onder die vriespunt. Foto's het geen oppervlakwater getoon nie - dit sou in elk geval gevries gewees het - maar dit blyk ook dat dit eens vloeibare water bevat.
Hierdie ontdekkings het planetêre wetenskaplikes met onbeantwoorde vrae gelaat. Hoe het die aarde, Venus en Mars so radikaal verskil van soortgelyke oorsprong? Hoe kon Mars eens warm genoeg gewees het om nat te wees, maar nou vasgevries te word? Hierdie vrae draai oor klimaat en die kruising van klimaat, atmosferiese chemie en, op aarde, lewe.
Beweeg terug aarde toe
Maar net toe planetêre wetenskaplikes hierdie vrae konfronteer, het die kongres belangstelling in planetêre verkenning verloor. Die begroting vir planetêre eksplorasie van NASA het vanaf 1977 dramaties gesink, en die Reagan -administrasie dreig om planetêre verkenning heeltemal te beëindig. Dit was deels te wyte aan hoë inflasie in die VSA, en deels te wyte aan die fokus van die agentskap op die ruimtetuig, wat slegs 'n lae wentelbaan kon bereik. Die shuttle het die agentskap se leiers se aandag gevestig op die bestudering van die aarde vanuit 'n wentelbaan, nie op die ander planete nie.
Die ruimtetuig Atlantis word teen die aarde teruggesak.
Dieselfde dekade was 'n revolusie in wetenskaplikes se begrip van die aarde se klimaat. Voor die middel van die sestigerjare het geowetenskaplikes geglo dat ons klimaat relatief stadig kan verander, op tydskale van duisende jare of langer. Maar bewyse uit ys- en sedimentkerne het getoon dat die oortuiging verkeerd was. Die aarde se klimaat het in die verlede vinnig verander - in sommige gevalle, binne enkele dekades. Erkenning dat klimaat op menslike tydskale kan verander, het klimaatprosesse baie interessanter navorsingsonderwerpe gemaak. Dit het ook politieke belangstelling aangewakker.
Dit was sedert 1960 bekend dat mense die hoeveelheid kweekhuisgasse wat hitte vang in die atmosfeer toeneem. Sou dit die klimaat merkbaar warm maak? Wetenskaplikes het ook geweet dat menslike uitstoot van aërosols die aarde kan afkoel. Watter effek sal oorheers? 'N Studie uit 1975 deur die U.S. National Academy of Science het in werklikheid gesê: "Ons weet nie. Gee ons geld vir navorsing." 'N Studie van 1979 oor die rol van koolstofdioksied in die klimaat stel dit effens anders. Hulle het gevind dat "daar geen rede is om te twyfel dat klimaatsveranderinge die gevolg sal wees nie en geen rede om te glo dat hierdie veranderinge weglaatbaar sal wees nie."
Afnemende planetêre befondsing en toenemende wetenskaplike belangstelling in die aarde se klimaat het veroorsaak dat planetêre wetenskaplikes die aarde begin bestudeer het. Dit was nader, en baie goedkoper, om navorsing te doen. En NASA het sy voorbeeld gevolg en begin beplan vir 'n aardwaarnemingstelsel wat gerig is op vrae van 'globale verandering'. Hierdie frase bevat klimaatsverandering sowel as veranderinge in grondgebruik, produktiwiteit van die see en besoedeling. Maar die aardwetenskapsprogram wat dit opgestel het, is geskoei op NASA se ruimte- en planetêre wetenskapprogramme, nie die ou toepassingsprogram nie. NASA het die tegnologie ontwikkel en die wetenskap befonds. In 1984 het die kongres die ruimtewet weer hersien en NASA se aardwetenskaplike gesag van die stratosfeer uitgebrei tot "die uitbreiding van mensekennis van die aarde".
In die vroeë tagtigerjare het NASA begin werk aan 'n uitgestrekte aardwetenskaplike programplan genaamd Global Habitability, en dit het uiteindelik die Mission to Planet Earth geword. Terselfdertyd neem ook 'n poging tot multi-agentskap, genaamd die Global Change Research Program, vorm aan. NASA se rol in die groter Amerikaanse program was die verskaffing van wêreldwye data uit die ruimte. Goedgekeur in die begroting vir die boekjaar 1991, sou die gevolglike Earth Observing System die belangrikste bydrae van die agentskap tot die Amerikaanse klimaatwetenskap wees.
Die era van die aardwaarnemingstelsel
Grace, een van NASA se meer onlangse missies op aarde, het onverwags vinnige veranderinge aan die aarde se groot ysplate aan die lig gebring.
Vinnig vorentoe na 2007, en NASA het 17 ruimtemissies gehad wat klimaatdata versamel het. Vandag loop dit programme om data van die departement van verdediging en NOAA -satelliete, asook van sekere Europese, Japannese en Russiese satelliete, te bekom en om te skakel. NASA borg ook veldeksperimente om "grondwaarheid" -data te verskaf om die prestasie van die ruimte -instrument na te gaan en om nuwe metingstegnieke te ontwikkel.
Instrumente op NASA se Terra- en Aqua-satelliete het die eerste globale metings van aërosols in ons atmosfeer verskaf, wat afkomstig is van natuurlike bronne soos vulkane, stofstorms en mensgemaakte bronne soos die verbranding van fossielbrandstowwe. Ander instrumente aan boord van die Aura -satelliet bestudeer die prosesse wat die oorvloed osoon in die atmosfeer reguleer. Data van die GRACE- en ICESat-missies en van die ruimte-gebore radar toon onverwags vinnige veranderinge in die aarde se groot ysplate, terwyl die Jason-3, OSTM/Jason-2 en Jason-1 missies 'n seevlakstyging van gemiddeld 3 duim aangeteken het sedert 1992. Weerinstrumente van die NASA se aardwaarnemingstelsel het aansienlike verbeterings in die globale voorspellingsvaardigheid getoon.
Hierdie vermoëns-byna 30 jaar satellietgebaseerde son- en atmosferiese temperatuurdata-het die intergouvernementele paneel oor klimaatsverandering gehelp om in 2007 tot die gevolgtrekking te kom dat 'die meeste van die waargenome toename in globale gemiddelde temperature sedert die middel van die 20ste eeu baie waarskynlik as gevolg van die waargenome toename in antropogene kweekhuisgaskonsentrasies. "Maar daar is nog baie om te leer oor wat die gevolge daarvan sal wees. Hoe warmer sal dit word? Hoe sal die seevlak styg? NASA -wetenskaplikes en ingenieurs sal help om hierdie en ander te beantwoord kritieke vrae in die toekoms.
WOORDELYS VAN VOORWAARDES
Biodiversiteit & mdash Die veranderlikheid tussen lewende organismes op aarde, insluitend die veranderlikheid binne en tussen spesies en binne en tussen ekosisteme. Ons kan dit beskou as die aantal verskillende spesies op 'n gegewe plek, of die wêreld, plus die mate van verskil tussen hulle. Kom meer te wete oor biodiversiteit.
Klimaatsverandering (dikwels aardverwarming genoem) & mdash 'n Proses wat plaasvind omdat die atmosfeer van die planeet toenemend vol koolstofdioksied en ander kweekhuisgasse raak, wat naby die aarde vasgevang raak en ons weer inmeng en mdash dit dikwels warmer maak of droogte veroorsaak (en die Arktiese gebied smelt), maar ook soms net met die weer in die algemeen, maak dit kouer as gewoonlik, en dra beslis by tot die algemene storms, of 'storms' soos orkaan Sandy.
Klimaatsverandering het natuurlik in die geskiedenis van die planeet gebeur, maar op die oomblik noem ons dit klimaatsverandering, wat beteken dat dit deur mense veroorsaak word. Menslike aktiwiteite (soos die bestuur van motors en die verbranding van steenkool in kragsentrales) stuur die kweekhuisgasse af wat hierdie transformasie veroorsaak. Kom meer te wete oor klimaatsverandering.
Ekosisteem & mdash 'n Gemeenskap van lewende organismes (plante, diere en mikrobes) in samewerking met die nie -lewende komponente van hul omgewing (dinge soos lug, water en minerale grond), wat as 'n stelsel in wisselwerking tree.
Bedreigde spesie & mdash Oor die algemeen is enige dier of plant wat in die relatiewe nabye toekoms in gevaar is om uit te sterf. In formele of tegniese gebruik verwys dit na 'n dier of plant wat beskerm word onder 'n federale wet genaamd die Wet op bedreigde spesies.
Wet op bedreigde spesies & mdash Verwys in die algemeen na die Amerikaanse Wet op bedreigde spesies, die federale wet wat in 1973 uitgevaardig is om enige spesie te beskerm wat die Amerikaanse vis- en wildlewe -diens amptelik verklaar "bedreig" of "bedreig" (met die "bedreigde" aanwysing wat beteken dat die spesie minder gevaar loop 'n spesie wat as 'in gevaar gestel' aangedui word). State het ook hul eie bedreigde spesieswette, waaronder 'n spesie op staatsvlak beskerm kan word en minder beskerming kan bied as op federale vlak (maar steeds waardevol).
Kweekhuisgasse & mdash Soms verkort tot "GHG's", is dit die gasse wat die kweekhuiseffek veroorsaak wat die aarde se atmosfeer opwarm. Die algemeenste is waterdamp, koolstofdioksied, metaan, stikstofoksied en osoon.
Habitat & mdash Die gebied of omgewing waar spesies normaalweg voorkom of voorkom. Die oseaan is byvoorbeeld 'n mariene habitat, 'n koraalrif is 'n spesifieke soort mariene habitat.
In gevaar gestel & mdash Dit is 'n los term wat toegepas kan word op die meeste diere en plante wat die gevaar loop om uit te sterf, ongeag of dit beskerm word onder die Wet op bedreigde spesies.
Inheemse spesies & mdash 'n Dier of plant wat ontwikkel het op die plek waar dit tans woon (in teenstelling met indringersoorte wat grond en habitat oorneem van plante en diere wat al eeue lank daar gewoon het).
Natuurlike hulpbronne & mdash Dinge wat mense gebruik wat uit die natuur kom. Ons kry byvoorbeeld fossielbrandstowwe soos olie en steenkool uit die aarde, en ons kry water uit waterweë en die grond (en ons kan ook reënwater oes). Grond is 'n natuurlike hulpbron wat gebruik word om voort te bou op en om gewasse en vee te verbou, en spesies soos medisinale plante is ook in hierdie kategorie, aangesien ons dit gebruik om medisyne vir mense te maak. Selfs wind in 'n natuurlike hulpbron, aangesien ons dit kan gebruik om turbines te draai en energie in elektrisiteit te maak.
Spesies & mdash In die biologie is 'n spesie een van die basiese eenhede van biologiese klassifikasie van lewende dinge. 'N Spesie word dikwels gedefinieer as die grootste groep organismes wat in staat is om teel en vrugbare nageslag te produseer. Lees meer oor sommige van die spesies wat die sentrum wil beskerm.
Bedreiging & mdash Enige faktor wat 'n dier of sy habitat benadeel, soos klimaatsverandering, plaagdoders, olie -ontwikkeling of mynbou. U kan meer uitvind oor nog meer bedreigings op ons veldtogbladsye.
Amerikaanse vis- en wilddiens & mdash Dit is die federale agentskap wat wild en plante regoor die land bestuur en die bevoegdheid het om 'n spesie aan te dui as 'bedreig' of 'bedreig' onder die Amerikaanse Wet op bedreigde spesies. Byna altyd beskerm hierdie agentskap slegs 'n dier of plant sodra 'n individu of groep (soos die Sentrum vir Biologiese Diversiteit) 'n versoekskrif stuur wat volgens die agentskap die spesie toon wat benodig word, alhoewel die agentskap ook kan besluit om 'n spesie te beskerm uit eie beweging deur sy eie bioloë.
Wilde lande & mdash 'n Algemene term wat verwys na enige wilde plek wat ons nie deur mense wil laat ruïneer nie.
Aanvaarbaarheid van beleid of stelselverandering
Die mate waarin 'n beleid of stelselverandering ongunstig of gunstig geëvalueer, of verwerp of ondersteun word, deur lede van die algemene publiek (openbare aanvaarbaarheid) of politici of regerings (politieke aanvaarbaarheid). Aanvaarbaarheid kan wissel van totaal onaanvaarbaar/heeltemal verwerp tot volkome aanvaarbaar/ten volle ondersteun individue kan verskil in hoe aanvaarbaar beleid of stelselveranderinge is.
In menslike stelsels, die proses van aanpassing by werklike of verwagte klimaat en die gevolge daarvan, om skade te matig of voordelige geleenthede te benut. In natuurlike stelsels kan die proses van aanpassing by die werklike klimaat en die gevolge daarvan deur menslike ingryping die aanpassing by die verwagte klimaat en die gevolge daarvan vergemaklik.
Aanpassing wat die essensie en integriteit van 'n stelsel of proses op 'n gegewe skaal handhaaf. In sommige gevalle kan inkrementele aanpassing tot gevolg hê transformerende aanpassing (Termeer et al., 2017 Tàbara et al., 2018) 2.
Aanpassing wat die fundamentele eienskappe van a verander sosio-ekologiese stelsel in afwagting van klimaatverandering en sy impakte.
Die punt waarop 'n akteur se doelwitte (of stelselbehoeftes) nie beskerm kan word teen ondraaglike risiko's deur aanpasbare aksies nie.
Limiet vir harde aanpassing: Geen aanpasbare aksies is moontlik om ondraaglike risiko's te vermy nie.
Limiet vir sagte aanpassing: daar is tans nie opsies om onaanvaarbare risiko's deur aanpasbare aksie te vermy nie.
Sien ook Aanpassingsopsies, Aanpassingsvermoë en Wanaanpassing (wanaanpassing).
Die verskeidenheid strategieë en maatreëls wat beskikbaar is en geskik is om aan te spreek aanpassing. Dit bevat 'n wye verskeidenheid aksies wat as struktureel gekategoriseer kan word, institusioneel, ekologies of gedragsmatig. Sien ook Aanpassing, Aanpassingsvermoë en Wanaanpassing (wanaanpassing).
Die vermoë van stelsels, instellings, mense en ander organismes om aan te pas by moontlike skade, om van geleenthede gebruik te maak of om te reageer op gevolge. Hierdie woordelysinskrywing is gebaseer op definisies wat in vorige IPCC -verslae en die Millennium Ecosystem Assessment (MEA, 2005) 3 gebruik is. Sien ook Aanpassing, Aanpassingsopsies en Wanaanpassing (wanaanpassing).
'N Suspensie van vaste of vloeibare deeltjies in die lug, met 'n tipiese grootte tussen 'n paar nanometers en 10 mikrometer wat in die atmosfeer vir ten minste 'n paar uur. Die term aërosol, wat beide die deeltjies en die suspenderende gas insluit, word in hierdie verslag in sy meervoud dikwels gebruik om aërosoldeeltjies te beteken. Aërosols kan van natuurlike aard wees antropogeen oorsprong. Aërosols kan 'n invloed hê klimaat op verskeie maniere: deur beide interaksies wat straling versprei en/of absorbeer en deur interaksies met wolkmikrofisika en ander wolkeienskappe, of by afsetting op sneeu- of ysbedekte oppervlaktes en sodoende hul albedo en bydra tot klimaatterugvoer. Atmosferiese aërosols, hetsy natuurlik of antropogeen, kom uit twee verskillende weë: emissies van primêre deeltjies (PM) en vorming van sekondêre PM uit gasvormige voorgangers. Die grootste deel van aërosols is van natuurlike oorsprong. Sommige wetenskaplikes gebruik groepetikette wat verwys na die chemiese samestelling, naamlik: seesout, organiese koolstof, swart koolstof (BC), minerale spesies (hoofsaaklik woestynstof), sulfaat, nitraat en ammonium. Hierdie etikette is egter onvolmaak, aangesien aërosols deeltjies kombineer om komplekse mengsels te vorm. Sien ook Kortstondige klimaat dwingers (SLCF) en Swart koolstof (BC).
Plant van nuwe woude op lande wat histories geen woude bevat het nie. Vir 'n bespreking van die term bos en verwante terme soos bebossing, herbossing en ontbossing, sien die IPCC se spesiale verslag oor grondgebruik, verandering in grondgebruik en bosbou (IPCC, 2000) 4, inligting verskaf deur die Verenigde Nasies se raamkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC, 2013) 5 en die verslag oor definisies en metodologiese opsies aan Voorraad-emissies deur direkte mens-geïnduseerde afbraak van woude en ontginning van ander plantegroei (IPCC, 2003) 6. Sien ook Herbossing, Ontbossing, en Vermindering van uitstoot van ontbossing en bosafbraak (REDD+).
In hierdie verslag word die mate van ooreenstemming binne die wetenskaplike liggaam van kennis oor 'n bepaalde bevinding beoordeel op grond van verskeie reëls bewyse (bv. meganistiese begrip, teorie, data, modelle, deskundige oordeel) en kwalitatief uitgedruk (Mastrandrea et al., 2010) 7. Sien ook Bewyse, Vertroue, Waarskynlikheid en Onsekerheid.
Verswakking van die luggehalte met negatiewe gevolge vir die menslike gesondheid of die natuurlike of geboude omgewing as gevolg van die bekendstelling deur natuurlike prosesse of menslike aktiwiteite in die atmosfeer van stowwe (gasse, aërosols) wat 'n direkte (primêre besoedeling) of indirekte (sekondêre besoedeling) skadelike uitwerking het. Sien ook Spuitbus en Kortstondige klimaat dwingers (SLCF).
Die fraksie sonstraling wat deur 'n oppervlak of voorwerp gereflekteer word, word dikwels uitgedruk as 'n persentasie. Sneeubedekte oppervlaktes het 'n hoë albedo, die oppervlakte-albedo van gronde wissel van hoog tot laag, en plantegroei bedekte oppervlaktes en die oseane het 'n lae albedo. Die aarde se planetêre albedo verander hoofsaaklik deur wisselende troebelheid en veranderings in sneeu, ys, blaaroppervlakte en landbedekking.
Omringende oortuigende tegnologie
Tegnologiese stelsels en omgewings wat ontwerp is om menslike kognitiewe verwerking, houdings en gedrag te verander sonder dat die gebruiker se bewuste aandag nodig is.
Die afwyking van 'n veranderlike van sy waarde is gemiddeld bo a verwysingsperiode.
Die 'Antroposeen' is 'n voorgestelde nuwe geologiese tydperk wat voortspruit uit beduidende mensgedrewe veranderinge aan die struktuur en funksionering van die aardstelsel, insluitend die klimaatstelsel. Die voorgestelde nuwe tydperk, wat oorspronklik in 2000 in die wetenskapstelsel van die aardstelsel voorgestel is, ondergaan 'n formaliseringsproses binne die geologiese gemeenskap op grond van die stratigrafiese bewyse dat menslike aktiwiteite die aardstelsel verander het tot die vorming van geologiese afsettings met 'n handtekening wat verskil van dié van die Holoseen, en wat in die geologiese rekord sal bly. Sowel die stratigrafiese as die aardstelselbenaderings om die antroposeen te definieer, beskou die middel van die 20ste eeu as die geskikste begindatum, hoewel ander voorgestel is en steeds bespreek word. Die antroposeen -konsep is deur 'n verskeidenheid dissiplines en die publiek aangeneem om die wesenlike invloed wat mense op die toestand, dinamika en toekoms van die aardstelsel gehad het, aan te dui. Sien ook Holoseen.
As gevolg van of geproduseer deur menslike aktiwiteite. Sien ook Antropogene uitstoot en Antropogene verwyderings.
Uitstoot van kweekhuisgasse (Kweekhuisgasse), voorgangers van GHG's en aërosols veroorsaak deur menslike aktiwiteite. Hierdie aktiwiteite sluit in die verbranding van fossiel brandstowwe, ontbossing, grondgebruik en veranderinge in grondgebruik (LULUC), veeproduksie, bemesting, afvalbestuur en industriële prosesse. Sien ook Antropogeen en Antropogene verwyderings.
Antropogene verwyderings verwys na die onttrekking van Kweekhuise van die atmosfeer as gevolg van doelbewuste menslike aktiwiteite. Dit sluit in die verbetering van biologiese wasbakke van CO2 en die gebruik van chemiese ingenieurswese om langtermyn verwydering en berging te bewerkstellig. Koolstofopvang en -berging (CCS) uit industriële en energieverwante bronne, wat CO nie alleen verwyder nie2 in die atmosfeer, kan atmosferiese CO verminder2 as dit gekombineer word met bio -energie produksie (BECCS). Sien ook Antropogene uitstoot, Bio -energie met opname en berging van koolstofdioksied (BECCS) en Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS).
Kunsmatige intelligensie (AI)
Rekenaarstelsels kan take verrig wat normaalweg menslike intelligensie vereis, soos visuele persepsie en spraakherkenning.
Die gasomhulsel wat die aarde omring, verdeel in vyf lae - die troposfeer wat die helfte van die aarde se atmosfeer bevat, die stratosfeer, die mesosfeer, die termosfeer en die eksosfeer, wat die buitenste grens van die atmosfeer is. Die droë atmosfeer bestaan ​​byna geheel en al uit stikstof (78,1% volume mengverhouding) en suurstof (20,9% volume mengverhouding), tesame met 'n aantal spoorgasse, soos argon (0,93% volume mengverhouding), helium en stralingsaktief kweekhuisgasse (Kweekhuisgasse) soos koolstofdioksied (CO2) (0,04% volume mengverhouding) en osoon (O3). Boonop bevat die atmosfeer die GHG -waterdamp (H2O), waarvan die hoeveelhede hoogs veranderlik is, maar gewoonlik ongeveer 1% volume mengverhouding is. Die atmosfeer bevat ook wolke en aërosols. Sien ook Troposfeer, Stratosfeer, Kweekhuisgas (GHG) en Hidrologiese siklus.
Sirkulasie -model vir algemene sirkulasie van die oseaan (AOGCM)
Sien Opsporing en toeskrywing.
In baie van die literatuur is die term ook sinoniem met die term business-as-usual (BAU) scenario, hoewel die term BAU in die onguns geval het omdat die idee van besigheid soos gewoonlik in eeue lange sosio-ekonomiese projeksies is moeilik om te begryp. In die konteks van transformasiepaaie, verwys die term basislyn -scenario's na scenario's wat gebaseer is op die veronderstelling dat daar geen versagting is nie beleid of maatreëls sal geïmplementeer word bo die wat reeds van krag is en/of wettig of beplan word om aangeneem te word. Basisscenarios is nie bedoel om voorspellings van die toekoms te wees nie, maar eerder teenfaktuele konstruksies wat kan dien om die vlak van uitstoot wat sonder verdere beleidsinspanning sou plaasvind, uit te lig. Gewoonlik word basisscenarios dan vergelyk met versagtende scenario's wat ontwerp is om aan verskillende doelwitte te voldoen kweekhuisgas (GHG) uitstoot, atmosferiese konsentrasies of temperatuurverandering. Die term basisscenario word gereeld uitruilbaar gebruik met verwysingscenario en geen beleidscenario nie. Sien ook Emissiescenario en Versagtingscenario.
Battery elektriese voertuig (BEV)
Stabiele, koolstofryke materiaal wat deur verhitting vervaardig word biomassa in 'n suurstofbeperkte omgewing. Biochar kan by die grond gevoeg word om grondfunksies te verbeter en te verminder kweekhuisgasse uitstoot van biomassa en gronde, en vir koolstofsekwestrasie. Hierdie definisie bou uit IBI (2018) 8.
Biologiese diversiteit beteken die veranderlikheid tussen lewende organismes uit alle bronne, insluitend onder meer terrestriële, mariene en ander akwatiese ekosisteme en die ekologiese komplekse waarvan hulle deel is, sluit dit diversiteit binne spesies, tussen spesies en ekosisteme in (VN, 1992) 9.
Energie verkry uit enige vorm van biomassa of die metaboliese byprodukte daarvan. Sien ook Biomassa en Biobrandstof.
Bio -energie met opname en berging van koolstofdioksied (BECCS)
Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS) tegnologie toegepas op a bio -energie fasiliteit. Let daarop dat, afhangende van die totale uitstoot van die BECCS -voorsieningsketting, koolstofdioksied (CO2) kan verwyder word uit die atmosfeer. Sien ook Bio -energie en Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS).
'N Brandstof, meestal in vloeibare vorm, vervaardig uit biomassa. Biobrandstowwe bevat tans bio-etanol uit suikerriet of mielies, biodiesel van canola of sojabone en swart drank uit die papiervervaardigingsproses. Sien ook Biomassa en Bio -energie.
Lewende of onlangs dooie organiese materiaal. Sien ook Bio -energie en Biobrandstof.
Ontwerp stede met groen dakke, groen mure en groen balkonne om die natuur in die digste dele van stede te bring om groen infrastruktuur en menslike gesondheidsvoordele. Sien ook Groen infrastruktuur.
Swart koolstof (BC)
Operasioneel gedefinieer aërosol spesies gebaseer op meting van ligabsorpsie en chemiese reaktiwiteit en/of termiese stabiliteit. Dit word soms as roet genoem. BC word meestal gevorm deur die onvolledige verbranding van fossiel brandstowwe, biobrandstof en biomassa maar dit kom ook natuurlik voor. Dit bly in die atmosfeer slegs vir dae of weke. Dit is die sterkste ligabsorberende komponent van deeltjies (PM) en het 'n verhittingseffek deur hitte in die atmosfeer op te neem en die albedo wanneer dit op sneeu of ys neergelê word. Sien ook Spuitbus.
Blou koolstof is die koolstof wat gevang word deur lewende organismes in die kus (bv. Mangrove, soutmoerasse, seegasse) en mariene ekosisteme, en gestoor in biomassa en sedimente.
Belastingsdeling (ook na verwys as Pogingsdeling)
In die konteks van versagting, lasverdeling verwys na die deel van die poging om die bronne te verminder of die wasbakke van kweekhuisgasse (Kweekhuisgasse) uit historiese of geprojekteer vlakke, gewoonlik volgens 'n paar kriteria toegeken, sowel as om die kostelas oor lande heen te deel.
Hierdie term verwys na drie begrippe in die literatuur: (1) 'n beoordeling van koolstofsiklus bronne en wasbakke op 'n globale vlak, deur die sintese van bewyse vir fossielbrandstof en sementvrystellings, verandering in grondgebruik uitstoot, see en land CO2 sink, en die gevolglike atmosferiese CO2 groeikoers. Dit word die globale koolstofbegroting genoem (2) die beraamde kumulatiewe hoeveelheid globale koolstofdioksiedvrystellings wat na raming die globale oppervlaktemperatuur tot 'n gegewe vlak bo 'n verwysingsperiode, met inagneming van globale bydraes tot oppervlaktetemperatuur van ander Kweekhuise en klimaatmakers (3) die verspreiding van die koolstofbegroting wat onder (2) gedefinieer word na die streeks-, nasionale of sub-nasionale vlak op grond van oorwegings van billikheid, koste of doeltreffendheid. Sien ook Oorblywende koolstofbegroting.
Die term wat gebruik word om die vloei van koolstof te beskryf (in verskillende vorme, bv koolstofdioksied (CO2), koolstof in biomassa, en koolstof opgelos in die see as karbonaat en bikarbonaat) deur die atmosfeer, hidrosfeer, aardse en mariene biosfeer en litosfeer. In hierdie verslag is die verwysingseenheid vir die globale koolstofsiklus GtCO2 of GtC (Gigatonne koolstof = 1 GtC = 10 15 gram koolstof. Dit stem ooreen met 3.667 GtCO2).
'N Natuurlike gas, CO2 is ook 'n byproduk van brand fossiel brandstowwe (soos olie, gas en steenkool), van brand biomassa, van veranderinge in grondgebruik (LUC) en van industriële prosesse (bv. sementproduksie). Dit is die skoolhoof antropogeen kweekhuisgasse (GHG) wat die aarde se stralingsbalans beïnvloed. Dit is die verwysingsgas waarteen ander GHG's gemeet word en het dus 'n aardverwarmingspotensiaal (GWP) van 1. Sien ook Kweekhuisgas (GHG).
Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS)
'N Proses waarin 'n relatief suiwer stroom van koolstofdioksied (CO2) uit industriële en energieverwante bronne word geskei (vasgelê), gekondisioneer, saamgepers en na 'n bergingslokaal vervoer vir langdurige isolasie van die atmosfeer. Soms word dit genoem koolstofopvang en -opberging. Sien ook Vaslegging en benutting van koolstofdioksied (CCU), Bio -energie met opname en berging van koolstofdioksied (BECCS) en Opname.
Vaslegging en benutting van koolstofdioksied (CCU)
'N Proses waarin CO2 word vasgelê en dan gebruik om 'n nuwe produk te vervaardig. As die CO2 word in 'n produk gestoor vir 'n klimaat-relevante tydhorison, hierna word koolstofdioksiedopname, -benutting en -berging (CCUS) verwys. Slegs dan, en slegs gekombineer met CO2 onlangs verwyder uit die atmosfeer, kan CCUS lei tot koolstofdioksied verwydering. Soms word na CCU verwys as koolstofdioksiedopname en -gebruik. Sien ook Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS).
Vaslegging, benutting en berging van koolstofdioksied (CCUS)
Sien Vaslegging en benutting van koolstofdioksied (CCU).
Koolstofdioksied verwydering (CDR)
Antropogeen aktiwiteite verwyder CO2 van die atmosfeer en om dit in geologiese, aardse of oseaanreservoirs of in produkte te stoor. Dit bevat bestaande en potensiële antropogene verbetering van biologiese of geochemiese wasbakke en direkte opvang en berging van lug, maar sluit nie natuurlike CO uit nie2 opname nie direk veroorsaak deur menslike aktiwiteite nie. Sien ook Versagting (van klimaatsverandering), Kweekhuisgasverwydering (GGR), Negatiewe uitstoot, Direkte opname en berging van koolstofdioksied in die lug (DACCS) en Wasbak.
Die hoeveelheid uitstoot van koolstofdioksied (CO2) vrygestel per eenheid van 'n ander veranderlike, soos bruto binnelandse produk (BBP), uitset energie gebruik of vervoer.
Sien Netto nul CO2 emissies.
Die prys vir vermy of vrygestel koolstofdioksied (CO2) of CO2-gelyke emissies. Dit kan verwys na die koers van 'n koolstofbelasting, of die prys van vrystellingspermitte. In baie modelle wat gebruik word om die ekonomiese koste van versagting, word koolstofpryse as 'n volmag gebruik om die vlak van inspanning ter versagting voor te stel beleid.
Die proses om koolstof in 'n koolstofpoel te stoor. Sien ook Blou koolstof, Vaslegging en berging van koolstofdioksied (CCS), Opname en Wasbak.
'N Meganisme omskryf in artikel 12 van die Kyoto -protokol waardeur beleggers (regerings of maatskappye) uit ontwikkelde (aanhangsel B) lande kan finansier kweekhuisgas (GHG) uitstootverminderings- of verwyderingsprojekte in ontwikkelende lande (nie-bylae B), en ontvang daarvoor gesertifiseerde emissieverminderingseenhede (CER's). Die CER's kan toegeskryf word aan die verbintenisse van die onderskeie ontwikkelde lande. Die CDM is bedoel om die twee doelstellings van bevordering te vergemaklik volhoubare ontwikkeling (SD) in ontwikkelende lande en om te help geïndustrialiseerde lande om hul uitstootverpligtinge op 'n koste-effektiewe manier te bereik.
Klimaat in eng sin word gewoonlik gedefinieer as die gemiddelde weer, of meer streng, as die statistiese beskrywing in terme van die gemiddelde en veranderlikheid van relevante hoeveelhede oor 'n tydperk van maande tot duisende of miljoene jare. Die klassieke tydperk vir die gemiddelde van hierdie veranderlikes is 30 jaar, soos gedefinieer deur die World Meteorological Organization. Die relevante hoeveelhede is meestal oppervlakveranderlikes soos temperatuur, neerslag en wind. Klimaat in 'n wyer sin is die toestand, insluitend 'n statistiese beskrywing, van die klimaatstelsel.
Klimaatsverandering verwys na 'n verandering in die toestand van die klimaat wat geïdentifiseer kan word (byvoorbeeld deur gebruik te maak van statistiese toetse) deur veranderinge in die gemiddelde en/of die veranderlikheid van sy eienskappe en wat vir 'n lang tydperk voortduur, tipies dekades of langer. Klimaatsverandering kan te wyte wees aan natuurlike interne prosesse of eksterne kragte soos modulasies van die sonsiklusse, vulkaniese uitbarstings en aanhoudende antropogeen veranderinge in die samestelling van die atmosfeer of in grondgebruik. Let daarop dat die Raamwerkverdrag oor klimaatsverandering (UNFCCC), in sy artikel 1, definieer klimaatsverandering as: '' 'n klimaatsverandering wat direk of indirek toegeskryf word aan menslike aktiwiteite wat die samestelling van die globale atmosfeer verander en wat benewens die natuurlike klimaatveranderlikheid wat gedurende vergelykbare tydperke waargeneem word '. UNFCCC maak dus 'n onderskeid tussen klimaatsverandering wat toeskryfbaar is aan menslike aktiwiteite, wat die atmosferiese samestelling en klimaatveranderlikheid wat aan natuurlike oorsake toeskryfbaar is, verander. Sien ook Klimaatsveranderlikheid, Aardverwarming, Versuring van die oseaan (OA) en Opsporing en toeskrywing.
Verbintenis tot klimaatsverandering
Verbintenis tot klimaatsverandering word gedefinieer as die onvermydelike toekoms klimaatverandering as gevolg van traagheid in die geofisiese en sosio-ekonomiese stelsels. Verskillende tipes verbintenis tot klimaatsverandering word in die literatuur bespreek (sien subterms). Verbintenis tot klimaatsverandering word gewoonlik gekwantifiseer in terme van die verdere temperatuurverandering, maar dit sluit ander toekomstige veranderinge in, byvoorbeeld in die hidrologiese siklus, in uiterste weerstoestande, in uiterste klimaatgebeurtenisse en op seevlak.
Die konstante samestellingsverbintenis is die oorblywende klimaatverandering dit sou lei as atmosferiese samestelling, en dus stralende dwang, is vasgehou op 'n gegewe waarde. Dit is die gevolg van die termiese traagheid van die oseaan en stadige prosesse in die kryosfeer en landoppervlak.
Die konstante uitstootverbintenis is die toegewyde klimaatverandering wat sou voortspruit uit die behoud antropogene uitstoot konstant.
Nul vrystellings verbintenis
Die verbintenis tot geen emissies is die verbintenis tot klimaatsverandering wat die gevolg sou wees van die instelling antropogene uitstoot tot nul. Dit word bepaal deur beide traagheid in fisiese klimaatstelsel komponente (oseaan, kryosfeer, landoppervlak) en koolstofsiklus traagheid.
Doenbare scenario verbintenis
Die haalbare scenario verbintenis is die klimaatverandering wat ooreenstem met die laagste uitstoot scenario haalbaar beoordeel.
Die infrastruktuurverbintenis is die klimaatverandering wat sou lei as dit bestaan kweekhuisgasse en aërosol emitterende infrastruktuur is tot die einde van sy verwagte leeftyd gebruik.
Klimaatversoenbare ontwikkeling (CCD)
'N Ontwikkelingsvorm wat voortbou op klimaatstrategieë wat ontwikkelingsdoelwitte omvat en ontwikkelingstrategieë wat klimaat integreer risiko bestuur, aanpassing en versagting. Hierdie definisie bou uit Mitchell en Maxwell (2010) 10.
Ekstreme klimaat (uiterste weer of klimaatgebeurtenis)
Die voorkoms van 'n waarde van 'n weer of klimaat veranderlike bo (of onder) 'n drempelwaarde naby die boonste (of onderste) ente van die reeks waargenome waardes van die veranderlike. Vir eenvoud, beide uiterste weerstoestande en ekstreme klimaatgebeure word gesamentlik na 'klimaat -uiterstes' verwys. Sien ook Uiterste weer gebeurtenis.
'N Interaksie waarin 'n versteuring in een is klimaat hoeveelheid veroorsaak 'n verandering in 'n sekonde en die verandering in die tweede hoeveelheid lei uiteindelik tot 'n bykomende verandering in die eerste hoeveelheid. 'N Negatiewe terugvoer is 'n reaksie waarin die aanvanklike versteuring verswak word deur die veranderinge wat dit veroorsaak, en 'n positiewe terugvoer is 'n reaksie waarin die aanvanklike versteuring verbeter word. Die aanvanklike versteuring kan óf ekstern geforseer word óf ontstaan ​​as deel van interne veranderlikheid.
'N Numeriese voorstelling van die klimaatstelsel gebaseer op die fisiese, chemiese en biologiese eienskappe van sy komponente, hul interaksies en terugvoer prosesse en rekenskap gee van sommige van die bekende eienskappe daarvan. Die klimaatstelsel kan voorgestel word deur modelle van verskillende kompleksiteit, dit wil sê, vir een komponent of kombinasie van komponente kan 'n spektrum of hiërargie van modelle geïdentifiseer word, wat verskil in aspekte soos die aantal ruimtelike dimensies, die mate waarin fisiese, chemiese of biologiese prosesse word eksplisiet voorgestel, of die vlak waarop empiriese parametrisasies betrokke is. Daar is 'n evolusie na meer komplekse modelle met interaktiewe chemie en biologie. Klimaatmodelle word toegepas as 'n navorsingsinstrument om die klimaat en vir operasionele doeleindes, insluitend maandelikse, seisoenale en jaarlikse klimaatvoorspellings. Sien ook Aardstelsel model (ESM).
Konsep van 'n toestand waarin menslike aktiwiteite geen netto effek op die klimaatstelsel. Om so 'n staat te bereik, sal 'n balans tussen residuele emissies en emissie vereis (koolstofdioksied) verwydering sowel as die verantwoording van plaaslike of plaaslike biogeofisiese gevolge van menslike aktiwiteite wat byvoorbeeld die oppervlak beïnvloed albedo of plaaslik klimaat. Sien ook Netto nul CO2 emissies.
'N Klimaat projeksie is die gesimuleerde reaksie van die klimaatstelsel aan a scenario van toekomstige uitstoot of konsentrasie van kweekhuisgasse (Kweekhuisgasse) en aërosols, algemeen afgelei met behulp van klimaatmodelle. Klimaatprojeksies word onderskei van klimaatvoorspellings deur hul afhanklikheid van die emissie/konsentrasie/stralende dwang scenario gebruik, wat op sy beurt gebaseer is op aannames rakende byvoorbeeld toekomstige sosio -ekonomiese en tegnologiese ontwikkelings wat al dan nie gerealiseer kan word.
Klimaatbestendige ontwikkelingspaaie (CRDP's)
Trajekte wat versterk volhoubare ontwikkeling en pogings om uit te roei armoede en verminder ongelykhede terwyl dit bevorder word regverdig en kruis-skalaar aanpassing aan en veerkragtigheid in 'n veranderende klimaat. Hulle verhoog die etiek, billikheid en lewensvatbaarheid aspekte van die diepte maatskaplike transformasie nodig om die uitstoot drasties te beperk aardverwarming (bv. tot 1,5 ° C) en bereik gewenste en leefbare toekoms en welstand vir alle.
Iteratiewe prosesse om verandering binne komplekse stelsels te bestuur om ontwrigtings te verminder en geleenthede wat daarmee gepaard gaan, te verbeter klimaatverandering. Sien ook Ontwikkelingspaaie (onder Bane), Transformasiepaaie (onder Bane), en Klimaatbestendige ontwikkelingspaaie (CRDP's).
Klimaatsensitiwiteit verwys na die verandering in die jaarlikse globale gemiddelde oppervlaktemperatuur in reaksie op 'n verandering in die atmosfeer CO2 konsentrasie of ander stralende dwang.
Verwys na die ewewig (bestendige toestand) verandering in die jaarlikse globale gemiddelde oppervlaktemperatuur na 'n verdubbeling van die atmosferiese koolstofdioksied (CO2) konsentrasie. As 'n ware ewewig is dit moeilik om in te definieer klimaatmodelle met dinamiese oseane word die ewewigsklimaatgevoeligheid dikwels beraam deur eksperimente in AOGCM's waar CO2 vlakke word óf vervierdubbel óf verdubbel voor-industriële vlakke en wat vir 100-200 jaar geïntegreer is. Die parameter vir klimaatgevoeligheid (eenhede: ° C (W m –2) –1) verwys na die ewewigsverandering in die jaarlikse globale gemiddelde oppervlaktemperatuur na 'n eenheidsverandering in stralende dwang.
'N Skatting van die globale gemiddelde oppervlaktemperatuur reaksie op 'n verdubbeling van die atmosferiese koolstofdioksied (CO2) konsentrasie wat geëvalueer word uit modeluitset of waarnemings vir ontwikkelende nie-ewewigstoestande. Dit is 'n maatstaf van die sterkpunte van die terugvoer oor klimaat op 'n spesifieke tydstip en kan wissel met dwing geskiedenis en klimaat staat, en kan daarom verskil van ewewigsklimaatgevoeligheid.
Die verandering in die globale gemiddelde oppervlaktemperatuur, gemiddeld oor 'n tydperk van 20 jaar, gesentreer ten tyde van atmosferiese CO2 verdubbeling, in 'n klimaat model simulasie waarin CO2 styg met 1% jr -1 van voor-industriële. Dit is 'n maatstaf van die sterkte van terugvoer oor klimaat en die tydsberekening van die opname van oseaanhitte.
Klimaatdienste verwys na inligting en produkte wat gebruikers se kennis en begrip oor die impakte van klimaatverandering en/of klimaatsveranderlikheid om die besluitneming van individue en organisasies te bevorder en paraatheid en vroeë klimaatsverandering moontlik te maak. Produkte kan produkte vir klimaatdata insluit.
Klimaatslim landbou (KSA)
Klimaatsmart landbou (KSA) is 'n benadering wat help om aksies wat nodig is om landbou stelsels te transformeer en te heroriënteer om ontwikkeling doeltreffend te ondersteun en te verseker Voedselsekuriteit in 'n veranderende klimaat. CSA poog om drie hoofdoelwitte aan te pak: volhoubare verhoging van landbouproduktiwiteit en inkomste, aanpas en bou veerkragtigheid aan klimaatverandering, en vermindering en/of verwydering kweekhuisgasse emissies, waar moontlik (FAO, 2018) 11.
Die klimaatstelsel is die hoogs komplekse stelsel wat uit vyf hoofkomponente bestaan: die atmosfeer, die hidrosfeer, die kryosfeer, die litosfeer en die biosfeer en die interaksies tussen hulle. Die klimaatstelsel ontwikkel mettertyd onder die invloed van sy eie interne dinamika en as gevolg van eksterne kragte soos vulkaniese uitbarstings, sonvariasies en antropogeen kragte soos die veranderende samestelling van die atmosfeer en verandering in grondgebruik.
Klimaatsdoelwit verwys na 'n temperatuurlimiet, konsentrasievlak of doelwit vir die vermindering van uitstoot wat gebruik word om gevaarlik te vermy antropogeen inmenging met die klimaatstelsel. Nasionale klimaatdoelwitte kan byvoorbeeld daarop gemik wees om te verminder kweekhuisgasse uitstoot met 'n sekere hoeveelheid oor 'n gegewe tydshorison, byvoorbeeld dié onder die Kyoto -protokol.
Klimaatsveranderlikheid verwys na variasies in die gemiddelde toestand en ander statistieke (soos standaardafwykings, voorkoms van uiterstes, ens.) klimaat op alle ruimtelike en tydelike skale buite die van individuele weersomstandighede. Variasie kan te wyte wees aan natuurlike interne prosesse binne die klimaatstelsel (interne veranderlikheid), of na variasies in natuurlike of antropogeen ekstern dwing (eksterne veranderlikheid). Sien ook Klimaatverandering.
CO2 ekwivalent (CO2-vgl) emissie
Die bedrag van koolstofdioksied (CO2) emissie wat dieselfde geïntegreerde sou veroorsaak stralende dwang of temperatuurverandering, oor 'n gegewe tydshorison, as 'n uitgestraalde hoeveelheid van a kweekhuisgas (GHG) of 'n mengsel van GHG's. Daar is 'n aantal maniere om sulke ekwivalente emissies te bereken en gepaste tydhorisonte te kies. Meestal is die CO2-ekwivalente emissie word verkry deur die uitstoot van 'n broeikasgas met sy aardverwarmingspotensiaal (GWP) vir 'n tydperk van 100 jaar te vermenigvuldig. Vir 'n mengsel van GHG's word dit verkry deur die CO op te som2-ekwivalente uitstoot van elke gas. CO2-ekwivalente emissie is 'n algemene skaal vir die vergelyking van emissies van verskillende Kweekhuise, maar dit impliseer nie ekwivalensie van die ooreenstemmende klimaatverandering reaksies. Daar is oor die algemeen geen verband tussen CO2-ekwivalente uitstoot en gevolglike CO2-ekwivalente konsentrasies.
Die positiewe uitwerking wat 'n beleid of maatreël op een doelwit op ander doelwitte kan hê, waardeur die totale voordele vir die samelewing of die omgewing verhoog kan word. Byvoordele is dikwels onderhewig aan onsekerheid en is onder meer afhanklik van die plaaslike omstandighede en implementeringspraktyke. Daar word ook na byvoordele verwys as byvoordele.
Algemene, maar gedifferensieerde verantwoordelikhede en respekvermoëns (CBDR-RC)
Algemene, maar gedifferensieerde verantwoordelikhede en respekvermoëns (CBDR – RC) is 'n sleutelbeginsel in die Verenigde Nasies se raamkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC) dit erken die verskillende vermoëns en verskillende verantwoordelikhede van individuele lande in die stryd klimaatverandering. Die beginsel van CBDR - RC is ingebed in die UNFCCC -verdrag van 1992. Die konvensie lui: "... die globale aard van klimaatsverandering vra vir die wydste moontlike samewerking deur alle lande en hul deelname aan 'n effektiewe en gepaste internasionale reaksie, in ooreenstemming met hul gemeenskaplike, maar gedifferensieerde verantwoordelikhede en onderskeie vermoëns en hul sosiale en ekonomiese toestande. " Sedertdien het die CBDR-RC-beginsel die VN se klimaatonderhandelinge gelei.
Konferensie van die partye (COP)
Die hoogste liggaam van VN -konvensies, soos die Verenigde Nasies se raamkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC), bestaande uit partye met 'n stemreg wat die konvensie bekragtig of toegetree het. Sien ook Verenigde Nasies se raamkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC).
Die robuustheid van 'n bevinding gebaseer op die tipe, hoeveelheid, kwaliteit en konsekwentheid van bewyse (bv. meganistiese begrip, teorie, data, modelle, deskundige oordeel) en oor die graad van ooreenkoms oor verskeie bewyslyne. In hierdie verslag word vertroue kwalitatief uitgespreek (Mastrandrea et al., 2010) 12. Sien Afdeling 1.6 vir die lys van vertrouensvlakke wat gebruik word. Sien ook Ooreenkoms, Bewyse, Waarskynlikheid en Onsekerheid.
'N Samehangende groep agronomiese en grondbestuurspraktyke wat die ontwrigting van grondstruktuur en biota verminder.
Sien Verbintenis tot klimaatsverandering.
Die vermoë van mense, instellings, organisasies en stelsels, deur beskikbare vaardighede, waardes, oortuigings, hulpbronne en geleenthede te gebruik om ongunstige toestande op kort tot medium termyn aan te spreek, te bestuur en te oorkom. Hierdie woordelysinskrywing bou voort uit die definisie wat in UNISDR (2009) 13 en IPCC (2012a) 14 gebruik word. Sien ook Veerkragtigheid.
Monetêre beoordeling van alle negatiewe en positiewe gevolge wat met 'n gegewe aksie verband hou. Koste -bate -analise maak dit moontlik om verskillende intervensies, beleggings of strategieë te vergelyk en onthul hoe 'n gegewe belegging of beleidspoging vrugte afwerp vir 'n spesifieke persoon, onderneming of land. Koste -bate -ontledings wat die samelewing se standpunt verteenwoordig, is belangrik klimaatverandering besluitneming, maar daar is probleme met die samevoeging van koste en voordele tussen verskillende akteurs en oor tydsbestek. Sien ook Afslag.
'N Meting van die koste waarteen beleidsdoelwit of -uitkoms bereik word. Hoe laer die koste, hoe groter is die koste-effektiwiteit.
Gekoppelde model -vergelykingsprojek (CMIP)
Die Coupled Model Intercomparison Project (CMIP) is 'n klimaatsmodelleringsaktiwiteit van die World Climate Research Program (WCRP) wat koördineer en argiveer klimaat model simulasies gebaseer op gedeelde modelinsette deur modelgroepe van regoor die wêreld. Die CMIP3 multimodel datastel bevat projeksies met behulp van SRES scenario's. Die CMIP5 -datastel bevat projeksies met behulp van die Verteenwoordigende konsentrasiepaaie (RCP's). Die CMIP6-fase behels 'n reeks algemene modeleksperimente sowel as 'n ensemble van CMIP-goedgekeurde modelvergelykingsprojekte (MIP's).
Die totale hoeveelheid vrystellings wat oor 'n bepaalde tydperk vrygestel word. Sien ook Koolstofbegroting, en Verbygaande klimaatreaksie op kumulatiewe CO2 emissies (TCRE).
Global Warming Glossary - Geskiedenis
Verhit tot evolusie
Julie 2006, opgedateer Julie 2008
Aardverwarming is letterlik 'n warm onderwerp. Alhoewel die meganisme van aardverwarming en#151 temperatuurstyging as gevolg van die mens se produksie van kweekhuisgasse wat deur hitte vasgevang word, nie groot nuus is nie, is die verwagte impak van aardverwarming dikwels opslae. Al Gore se onlangse dokumentêr oor die onderwerp het nog meer aandag gevestig op die potensieel rampspoedige gevolge van selfs 'n paar grade temperatuurstyging. Hele eilandlande kan in die see verdwyn namate pool ys smelt en seevlak styg. Orkane en tropiese storms kan toeneem. En ekologiese interaksies kan op onvoorspelbare maniere verander. Byvoorbeeld, in 'n onlangse nuusberig word berig dat smeltende see -ys sommige ysbere kan dwing tot kannibalisme, noudat minder seëljaggeleenthede beskikbaar is. Dit blyk dat aardverwarming toenemend op die voorblad van die koerant verskyn, maar die evolusionêre implikasies van aardverwarming bly dikwels verborge.
Aardverwarming verander die wêreld op verrassende maniere. Links is 'n foto van Boulder Glacier in Glacier National Park, Montana, geneem in Julie 1932. Regs is 'n foto wat op dieselfde plek in Julie 1988 geneem is. Die gletser is weg.
Waar is die evolusie?
Aardverwarming is beslis 'n klimaats- en omgewingsvraagstuk, maar dit is ook 'n evolusionêre. Die afgelope 20 jaar het bioloë verskeie gevalle van evolusie blootgelê onder ons neuse en evolusie wat veroorsaak word deur aardverwarming.
In hierdie onderhoud bespreek Susumu Tomiya hoe die hoë uitsterwingsyfers van vandag kan aandui dat die aarde 'n sesde massa -uitsterwing ondervind. Hierdie video word vervaardig deur die National Evolutionary Synthesis Center (NESCent) en UCMP.
Oor die afgelope 25 jaar het die globale oppervlaktetemperature gestyg met ongeveer 189 ° C. Dit klink miskien nie veel nie, maar dit blyk meer as genoeg te wees om die ekologie en evolusie van lewe op aarde te verander. In baie gevalle is hierdie veranderinge bloot nie-evolusionêre voorbeelde van fenotipiese plastisiteit, waar 'n organisme verskillende eienskappe uitdruk, afhangende van die omgewingstoestande. Byvoorbeeld, baie organismes reageer op warmer weer deur vroeër voort te plant en voordeel te trek uit 'n vroeëre lente, maar hierdie vroeë voortplanting word nie veroorsaak deur genetiese veranderinge in die bevolking nie en is dus nie 'n voorbeeld van evolusionêre verandering nie. Net so het baie spesies hul omvang verskuif in reaksie op hierdie klein temperatuurverskil en na die pole versprei namate die habitatte warm word, maar hierdie omvangverandering kan nie herlei word na 'n genetiese verskuiwing in die bevolking nie en is dus nie 'n voorbeeld van evolusie. En nog steeds lyk dit asof ander spesies op pad is na gevaar of uitsterwing namate hul habitat (soos koraalriwwe) agteruitgaan en hul bevolkingsgroottes daal.
In 'n paar gevalle weet ons egter dat spesies werklik ontwikkel het en#151 'n verandering in die frekwensie van gene in die populasie ondervind het as gevolg van aardverwarming. Interessant genoeg, in hierdie gevalle word die spesie nie noodwendig hitteverdraagsaam nie, maar pas hulle aan by veranderinge in seisoenale tydsberekening:
Kanadese eekhorings ontwikkel om voordeel te trek uit 'n vroeëre lente en broei gouer, wat hulle in staat stel om meer dennebolle te versamel vir die winteroorlewing en die voortplanting van volgende jaar. Eekhorings met gene vir vroeëre teling is meer suksesvol as eekhorings met gene vir latere teling.
Europese groot tiete ('n soort voël) ontwikkel ook verskillende broeitye. Voëls wat die eierlegging kan aanpas by vroeër in die lente, kan uitbroei sodat dit saamval met 'n groter hoeveelheid voedsel (ruspe) en met onlangse klimaatsveranderinge, het die ruspe vroeër in die lente volwasse geword. Voëls met gene vir meer buigsame eierleggingstye is meer suksesvol as voëls met minder buigsaamheid in hul eierlegging.
'N Ander Europese voël, die swart kappie, het ontwikkel as gevolg van veranderinge in sy migrasiepatrone. Sommige swart kappies het begin oorwinter in die nou effens warmer Brittanje in plaas van in Spanje, Portugal en Noord -Afrika, soos dit histories gedoen het. Die Britse subpopulasie het genetiese verskille van die ander voëls ontwikkel en is meer suksesvol in voortplanting sedert sy lede vroeër by die broeiplekke aankom en die eerste keuse van gebiede en maats het.
Een muskietspesie in Noord -Amerika het ontwikkel om langer somers te benut om hulpbronne te versamel terwyl die weer goed is. Muskiete met gene wat hulle toelaat om langer te wag voordat hulle vir die winter gaan slaap, is meer suksesvol as muskiete wat vroeër gaan slaap het.
In 'n sekere sin is hierdie bevolkings die gelukkiges. Klein diertjies (soos die voëls, eekhorings en muskiete hierbo beskryf) het gewoonlik 'n groot bevolkingsgrootte en 'n kort generasietyd.#151 Groot populasiegrootte beteken dat die spesie meer geneig is om die genetiese variasie te hê wat nodig is vir evolusie, en met 'n kort generasietyd kan hul tempo van evolusionêre verandering tred hou met die omgewingsverandering.Ander spesies is egter nie so gelukkig nie: groter diere het geneig om langer geslagtye te hê en ontwikkel dus stadiger en#151 en groter diere is ook geneig om kleiner bevolkingsgroottes te hê, wat beteken dat hul populasies eenvoudig minder gene bevat weergawes waarmee die bevolking kan aanpas by warmer klimate. As aardverwarming voortduur, kan sulke spesies uitsterf, aangesien die omgewings waaraan hulle in die loop van duisende of miljoene jare aangepas is, in die loop van 'n paar dekades verander.
Sedert ons hierdie verslag in Julie 2006 gepubliseer het, het ons die nuus dopgehou vir ander voorbeelde van evolusie in reaksie op aardverwarming en twee geïdentifiseer om by die lys te voeg:
Veldmosterdplante het ontwikkel as gevolg van 'n uiterste, vier jaar lange droogte in die suide van Kalifornië, wat sommige bronne met aardverwarming verbind het. Hierdie plante blom en produseer sade naby die einde van die reënseisoen, maar as die reënseisoen deur 'n droogte afgesny word, kan laatbloeiende plante verdor en vrek voordat hulle sade kan produseer. Hierdie vorm van natuurlike seleksie bevoordeel vroeë bloeiers. Is net vier jaar genoeg tyd om die resultate van hierdie evolusionêre verskuiwing te sien? Navorsers het plante wat uit wilde sade versamel is, vergelyk voor en na die droogte, en het gevind dat plante ná die droogte baie vroeër begin blom het, soms tot 10 dae!
Wetenskaplikes bestudeer al eeue lank vrugtevlieggenetika. Toe hulle die gene begin ondersoek in die hele populasie wilde vlieë, merk hulle 'n vreemde patroon op. Sekere chromosomale merkers (inversies) was algemeen in bevolkings wat in warmer klimate naby die ewenaar woon, en ander was algemeen in meer polêre, koel weerbevolkings. Dit was nie duidelik wat die gene wat verband hou met hierdie verskillende merkers presies gedoen het nie, maar dit het gelyk asof dit die vlieë help om hul uiteenlopende klimaat te hanteer. Nou het wetenskaplikes teruggegaan na baie van die vliegbevolkings wat die eerste keer bestudeer is en gevind het dat namate die wêreldklimaat opwarm, die genetiese merkers vir warm weer al hoe meer algemeen word. Van die 22 vlieëpopulasies op drie kontinente wat verwarmingstendense ondervind het, het 21 blykbaar reeds ontwikkel as reaksie op die klimaksverskuiwing.
Met stygende temperature en verdere klimaatskommelinge, verwag ons dat meer voorbeelde van evolusie na aanleiding van aardverwarming aan die lig sal kom. Sulke vinnige evolusionêre verskuiwings is ontstellend en dui op die erns van hierdie wêreldwye bedreiging, maar nog meer ontstellend is die waarskynlike lot van baie spesies met lang generasietye en lae genetiese variasie: uitsterwing. Vir hierdie organismes kan klimaatsverandering eenvoudig hul evolusievermoë oortref.
Lees hierdie artikel van Smithsonian.com vir 'n maklik verstaanbare opsomming van die potensiële impak van aardverwarming op baie spesies.
Balanya, J., Oller, J. M., Huey, R. B., Gilchrist, G. W., en Serra, L. (2006). Globale genetiese verandering volg die opwarming van die wêreldklimaat binne Drosophila subobscura. Wetenskap 313:1773-1775.
van National Geographic News
van die Universiteit van Alberta
Begrip van evolusiehulpbronne:
Bespreking en uitbreidingsvrae
Hoe kan aardverwarming die evolusionêre weë van verskillende spesies beïnvloed?
Verwante lesse en onderrigbronne
: In hierdie klaskameraktiwiteit vir graad 3-5 neem studente 'n eksperiment waar en kyk of verskille in soutgehalte (die omgewing) 'n invloed het op die broeisnelheid en oorlewing van pekelgarnale.
: In hierdie klaskameraktiwiteit vir graad 9-12 ervaar studente een evolusiemeganisme deur 'n simulasie wat die beginsels van natuurlike seleksie modelleer en help om die vraag te beantwoord: Hoe kan biologiese verandering plaasgevind het en mettertyd versterk is?
Lees meer oor die aarde se veranderende temperatuur op die webwerf Understanding Global Change.
Is menslike aktiwiteit hoofsaaklik verantwoordelik vir globale klimaatsverandering?
Gemiddelde oppervlaktetemperature op aarde het die afgelope 100 jaar meer as 2 ° F gestyg. Gedurende hierdie tydperk het die atmosferiese vlakke van kweekhuisgasse soos koolstofdioksied (CO2) en metaan (CH4) aansienlik toegeneem. Hierdie webwerf ondersoek die debat oor of klimaatsverandering deur mense veroorsaak word (ook bekend as antropogene klimaatsverandering).
Die voorkant voer aan dat stygende vlakke van atmosferiese kweekhuisgasse 'n direkte gevolg is van menslike aktiwiteite soos die verbranding van fossielbrandstowwe, en dat hierdie toenames aansienlike en toenemend ernstige klimaatsveranderinge veroorsaak, waaronder aardverwarming, verlies van see -ys, styging in seevlak, sterker storms , en meer droogtes. Hulle beweer dat onmiddellike internasionale optrede om kweekhuisgasvrystellings te verminder nodig is om ernstige klimaatsveranderinge te voorkom.
Die teenoorgestelde argumenteer dat die menslike kweekhuisgasvrystellings te klein is om die aarde se klimaat aansienlik te verander en dat die planeet die stygings kan absorbeer. Hulle beweer dat opwarming in die 20ste eeu hoofsaaklik te wyte was aan natuurlike prosesse, soos skommelinge in die son se hitte en seestrome. Hulle sê die teorie van menslike klimaatverandering is gebaseer op twyfelagtige metings, foutiewe klimaatmodelle en misleidende wetenskap. Lees meer agtergrond …
Pro & amp Con argumente
Oorweldigende wetenskaplike konsensus vind dat menslike aktiwiteite hoofsaaklik verantwoordelik is vir klimaatsverandering.
Volgens baie eweknie-geëvalueerde studies is meer as 97% van die klimaatwetenskaplikes dit eens dat menslike aktiwiteite uiters waarskynlik die oorsaak van wêreldwye klimaatsverandering is.  Die meeste wetenskaplike organisasies ondersteun ook hierdie siening, insluitend die American Medical Association en 'n internasionale koalisie van wetenskapakademies. 
'N Prominente oorsig van 11,944 eweknie-geëvalueerde studies oor klimaatsverandering het bevind dat slegs 78 studies (0,7%) die idee van antropogene (as gevolg van menslike aktiwiteit) aardverwarming uitdruklik verwerp.  In 'n aparte oorsig van 13,950 eweknie-geëvalueerde studies oor klimaatsverandering is slegs 24 gevind wat die aardverwarming deur mense veroorsaak het.  'n Ondersoek van wetenskaplike artikels wat nie saamstem dat mense klimaatsverandering veroorsaak nie, het ernstige gebreke en vooroordeel in hul navorsing gevind. 
Stygende vlakke van mensgemaakte gasse wat in die atmosfeer vrygestel word, skep 'n kweekhuiseffek wat hitte vang en aardverwarming veroorsaak.
Gasse wat in die atmosfeer vrygestel word, vang hitte op en veroorsaak dat die planeet warm word deur 'n proses wat die kweekhuiseffek genoem word.  As ons fossielbrandstowwe verbrand om ons huise te verhit, ons motors te bestuur en fabrieke te bestuur, stel ons vrystellings vry wat die planeet laat warm word. 
Metaan, wat toeneem in die atmosfeer as gevolg van landbou en produksie van fossielbrandstowwe, vang 84 keer soveel hitte as CO2 in die eerste 20 jaar wat dit in die atmosfeer is,  en is verantwoordelik vir ongeveer 'n vyfde van die aardverwarming sedert 1750.  Lachgas, wat hoofsaaklik deur landboupraktyke vrygestel word, vang 300 keer soveel hitte as CO2.  Gedurende die 20ste eeu, namate die konsentrasies van CO2, CH4 en NO2 in die atmosfeer toegeneem het as gevolg van menslike aktiwiteit,   het die aarde met ongeveer 1,4 ° F warm geword. 
Die toename in atmosferiese CO2 gedurende die afgelope eeu is duidelik veroorsaak deur menslike aktiwiteite, aangesien dit baie vinniger plaasgevind het as wat natuurlike klimaatsveranderinge kan veroorsaak.
Gedurende die afgelope 650 000 jaar het die atmosferiese CO2-vlakke eers teen die middel van die 20ste eeu tot bo 300 dpm gestyg.  Atmosferiese vlakke van CO2 het gestyg van ongeveer 317 ppm in 1958 tot 415 ppm in 2019.   Volgens die Scripps Institution of Oceanology is die ekstreme spoed waarteen koolstofdioksiedkonsentrasies toeneem ongekend. 'N Toename van 10 dele per miljoen het moontlik 1000 jaar of meer nodig gehad om tydens antieke klimaatsveranderinge te gebeur. "  Sommige klimaatmodelle voorspel dat teen die einde van die 21ste eeu 'n bykomende 5 ° F-10 ° F van opwarming sal voorkom. 
Die spesifieke tipe CO2 wat toeneem in die atmosfeer van die aarde kan direk gekoppel word aan menslike aktiwiteite.
Ons kan sien dat CO2 wat geproduseer word deur mense wat fossielbrandstowwe soos olie en steenkool verbrand  anders is as wat natuurlik voorkom, deur na die spesifieke isotopiese verhouding te kyk.  Volgens die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering (IPCC) bevestig 20ste -eeuse metings van CO2 -isotoopverhoudings in die atmosfeer dat stygende CO2 -vlakke die gevolg is van menslike aktiwiteit in teenstelling met gas wat uit die oseane kom, vulkaniese aktiwiteit of ander natuurlike oorsake. 
Die Amerikaanse omgewingsbeskermingsagentskap sê dat menslike aktiwiteite die afgelope 150 jaar byna al die toename in kweekhuisgasse in die atmosfeer verantwoordelik is. " 
Die gemiddelde temperatuur op aarde het baie vinniger gestyg as wat verklaar kan word deur natuurlike klimaatsveranderinge.
Gemiddelde oppervlaktetemperature op aarde het die afgelope 100 jaar meer as 2 ° F gestyg.  Volgens NASA, " Die huidige opwarmingstendens is van besondere belang, omdat die grootste deel daarvan waarskynlik (groter as 95 persent waarskynlikheid) die gevolg is van menslike aktiwiteite sedert die middel van die 20ste eeu en met 'n tempo van is ongekend oor dekades tot millennia. " 
'N Studie uit 2008 wat data van boomringe, yskerne en korale in die afgelope millennium vergelyk het, het die beroemde grafiek van 'n hokkiestok en 'n konstante neiging getoon wat 'n konstante neiging in die aarde se temperatuur gedurende die afgelope 1700 jaar toon, gevolg deur 'n skerp sprong in die vorige dekade (vorm soos 'n hokkiestok).  Berkeley-wetenskaplikes het bevind dat die gemiddelde temperatuur van die aarde se aarde gedurende 250 jaar (1750-2000) 2,5 ° F toegeneem het, waarvan 1,5 ° F waarskynlik die afgelope 50 jaar aan mense toeskryfbaar is. 
Natuurlike veranderinge in die son se aktiwiteit kan die aardverwarming van die 20ste eeu nie verklaar nie.
Die hoeveelheid sonenergie wat die aarde ontvang, styg en daal in siklusse, maar in die algemeen is daar geen netto verandering sedert die 1950's nie. Daar was egter 'n groot toename in globale temperature wat te groot is om aan die son toe te skryf. Om hierdie rede sê NASA en ander wetenskaplikes dat die son nie verantwoordelik is vir aardverwarming nie.  Die son het die afgelope 1000 jaar slegs 'n geringe uitwerking op die klimaat op die noordelike halfrond gehad, en aardverwarming van menslike kweekhuisgasse is sedert 1900 die primêre oorsaak van klimaatsverandering.  'n Studie het bevind dat sonkrag aktiwiteit kon nie tot meer as 10% van die waargenome aardverwarming gedurende die 20ste eeu bygedra het nie. 
Aardverwarming wat veroorsaak word deur kweekhuisgasse wat deur mense geproduseer word, laat die Arktiese yskas toenemend smelt.
Van 1953–2006 het die Arktiese see -ys met 7,8% per dekade afgeneem. Tussen 1979 en 2006 was die afname elke dekade 9,1%.  Teen 2019 het Arktiese see -ys met 12,9% per dekade verlore gegaan.  Namate die Arktiese ysbedekking steeds afneem, neem die hoeveelheid son se hitte wat deur die ys weerkaats in die ruimte, ook af. Hierdie lus met positiewe terugvoer versterk die opwarming van die aarde teen 'n vinniger tempo as wat vorige klimaatmodelle voorspel het.  Sommige studies het voorspel dat die Arktiese gebied tussen 2020-2060 iewers byna ysvry kan word. 
Seevlakke styg teen 'n ongekende tempo as gevolg van menslike aktiwiteite.
Seevlakke styg as gevolg van termiese uitbreiding van opwarmende seewater en smeltwater van terugtrekkende gletsers en die pool ys.  Volgens die IPCC was daar sedert die sewentigerjare 'n aansienlike menslike bydrae tot die wêreldwye gemiddelde styging in seevlak.  Tot 87% van die styging in seevlakke sedert 1970 was die gevolg van menslike aktiwiteite soos die verbranding van fossielbrandstowwe. 
'N Studie het bevind dat 'n beduidende versnelling en#8221 van styging op seevlak plaasgevind het van 1870 tot 2004.  Tussen 1961 en 2003 het die wêreld se seevlak 8 duim gestyg, volgens 'n verslag van die VN in 2019 dat hulle in die volgende 80 met 3 voet kan styg jaar, wat honderde miljoene mense verplaas het.   'n Studie wat in die Proceedings of the National Academy of Sciences gepubliseer is, het tot die gevolgtrekking gekom dat die styging van die seevlak in die afgelope eeu ongekend is gedurende die afgelope 6000 jaar.  
Die suurheidsvlakke van die oseaan neem teen 'n ongekende tempo toe wat slegs deur menslike aktiwiteite verklaar kan word.
Aangesien oortollige menslike CO2 in die atmosfeer deur die oseane geabsorbeer word, neem die suurgehalte van die water toe. Suurheidsvlakke in die oseane is 25-30% hoër as voor die gebruik van menslike fossielbrandstowwe.  Die US Government Accountability Office (GAO) het gesê die oseane het ongeveer 30% van die CO2 wat mense oor die afgelope 200 jaar uitstoot, geabsorbeer, en die suurheid van die oseaan kan teen 2100 ongeveer 100-200 persent hoër wees as die pre-industriële vlak. 
Die Wêreld Meteorologiese Organisasie het gesê dat die huidige versnelling in die versuring van die oseaan gedurende die afgelope 300 miljoen jaar ongekend blyk te wees.  Hoë suurgehalte in die oseaan bedreig mariene spesies,  en vertraag die groei van koraalriwwe.  Die Konvensie oor Biologiese Diversiteit het gesê "it is nou byna onvermydelik " dat voortgesette menslike geproduseerde CO2-uitstoot binne 50-100 jaar die suurheid van die oseaan sal verhoog tot vlakke wat mariene organismes en ekosisteme benadeel. 
Die oseaan se temperatuur styg teen 'n ongekende tempo as gevolg van antropogene aardverwarming.
Peter Gleckler, PhD, 'n klimaatwetenskaplike by Lawrence Livermore National Laboratory, het gesê: "Die slotsom is dat die meeste van die waargenome aardverwarming oor die afgelope 50 jaar die gevolg is van menslike aktiwiteite." IPCC het in 'n verslag verklaar dat as gevolg van aardverwarming deur die mens veroorsaak word, dit feitlik seker is (99-100% waarskynlikheid) dat die boonste oseaan tussen 1971 en 2010. Opwarm het.  Die oseane absorbeer meer as 90% van die oseane die hitte wat deur menslike aardverwarming veroorsaak word.  Sedert 1970 het die boonste oseaan (bo 700 meter) 24-55% vinniger warm geword as wat vorige studies voorspel het. 
Warmer seewater kan koraalriwwe benadeel en baie spesies beïnvloed, waaronder krill, wat noodsaaklik is vir die mariene voedselketting en wat aansienlik minder in warm water reproduseer.  Verhitting van oseane dra ook by tot die styging van die seevlak as gevolg van termiese uitbreiding, en kan die intensiteit van stormstelsels toeneem. 
Gletsers smelt teen ongekende snelhede as gevolg van aardverwarming, wat verdere klimaatsveranderinge veroorsaak.
Ongeveer 'n kwart van die wêreld se ysverlies van 1851-2010, en ongeveer twee derdes van die ysverlies tussen 1991-2010, kan direk toegeskryf word aan aardverwarming wat deur menslike kweekhuisgasse veroorsaak word.  Volgens die National Snow and Ice Data Center is aardverwarming deur menslik vervaardigde kweekhuisgasse 'n primêre oorsaak van die 'ongekende' terugtrekking van gletsers regoor die wêreld sedert die vroeë 20ste eeu. 
Sedert 1980 het gletsers wêreldwyd byna 12 meter in gemiddelde dikte verloor.  Volgens 'n IPCC -verslag het die gletsers in die afgelope twee dekades byna wêreldwyd bly krimp, en daar is 'n groot vertroue (ongeveer 'n 8 uit 10 kans) dat lente -sneeu op die noordelike halfrond voortduur om te verminder.  As die gletsers wat die Ysland van Groenland vorm heeltemal sou smelt, kan die wêreld se seevlak tot 20 voet styg. 
Aardverwarming veroorsaak deur mense verander die weerstelsels en maak hittegolwe en droogtes meer intens en meer gereeld.
'N National Climate Assessment-verslag het gesê dat klimaatsveranderinge wat deur mense veroorsaak word, soos verhoogde hittegolwe en droogte, in elke staat sigbaar is. tot 10 keer) die risiko vir uiterste hittegolwe.  Wêreldwyd kan 75% van die baie warm dae toegeskryf word aan opwarming wat deur menslike aktiwiteite veroorsaak word.  'n World Weather Attribution-studie het bevind dat antropogene klimaatsverandering die waarskynlikheid van veldbrande, soos die wat in Australië in 2019-2020 gewoed het, met minstens 30% verhoog het sedert 1900. 
Dramatiese veranderinge in neerslag, soos swaarder storms en minder sneeu, is nog 'n teken dat mense wêreldwye klimaatsverandering veroorsaak.
Namate kweekhuisgasse wat deur die mens vervaardig word, die planeet verhit, lei dit tot verhoogde humiditeit (waterdamp in die atmosfeer). Waterdamp is self 'n kweekhuisgas.  In 'n proses wat bekend staan ​​as 'n positiewe terugvoerlus, veroorsaak meer opwarming meer humiditeit, wat selfs meer opwarming veroorsaak.  Hoër humiditeitsvlakke veroorsaak ook veranderinge in neerslag. Volgens 'n verslag wat in die Proceedings of the National Academy of Sciences gepubliseer is, is dit onwaarskynlik dat die aangetekende veranderinge in neerslag oor land en oseane suiwer sal ontstaan ​​as gevolg van natuurlike veranderings in die klimaat. " 
Volgens navorsers van die Scripps Institution of Oceanography was tot 60% van die veranderinge in riviervloei, wintertemperatuur en sneeupak in die westelike Verenigde State (1950-1999) deur mense veroorsaak.  Sedert 1991 was swaar neerslaggevalle 30% hoër as die gemiddelde van 1901-1960 in die noordooste-, midweste- en boonste Great Plains-streke.  'n Studie het bevind dat aardverwarming wat veroorsaak word deur menslike optrede, die uiterste neerslag met 18% oor die hele wêreld verhoog het, en dat as die temperatuur aanhou styg, 'n toename van 40% verwag kan word. 
Permafrost smelt teen ongekende snelhede as gevolg van aardverwarming, wat verdere klimaatsveranderinge veroorsaak.
Volgens die IPCC bestaan ​​daar 'n groot vertroue (ongeveer 'n 8 uit 10 kans) dat antropogene aardverwarming permafrost, 'n ondergrondse laag bevrore grond, laat smelt in gebiede met 'n groot breedtegraad en in hoogliggende gebiede .  As permafrost smelt, stel dit metaan vry, 'n kweekhuisgas wat 84 keer meer hitte absorbeer as CO2 gedurende die eerste 20 jaar in die atmosfeer, wat selfs meer aardverwarming in 'n positiewe terugvoerlus veroorsaak.  
Teen die einde van die 21ste eeu sal warm temperatuur in die Arktiese gebied 'n afname van 30% -70% in permafrost veroorsaak.  Aangesien aardverwarming deur die mens veroorsaak word, word verwag dat die Arktiese lugtemperature na verwagting met twee keer die wêreldwye tempo sal styg, die tempo van smelt permafrost verhoog, die plaaslike hidrologie verander en 'n kritiese habitat vir inheemse spesies en trekvoëls beïnvloed. Volgens die 2014 National Climate Assessment dui sommige klimaatmodelle daarop aan dat permafrost naby die oppervlak teen die einde van die 21ste eeu heeltemal uit die dele van Alaska sal verdwyn. 
Baie wetenskaplikes is dit nie eens dat menslike aktiwiteite hoofsaaklik verantwoordelik is vir globale klimaatsverandering nie.
In 'n verslag is meer as 1 000 wetenskaplikes gevind wat nie saamstem dat mense hoofsaaklik verantwoordelik is vir globale klimaatsverandering nie.  Die bewering dat 97% van die wetenskaplikes saamstem oor die oorsaak van aardverwarming, is onakkuraat. Die navorsing oor 11,944 studies het eintlik bevind dat slegs 3,974 selfs 'n mening oor die kwessie uitgespreek het. Daarvan het net 64 (1,6%) gesê dat mense die hoofoorsaak is. 
Uit 'n opname van die Purdue -universiteit is bevind dat 47% van die klimatoloë die idee uitdaag dat mense hoofsaaklik verantwoordelik is vir klimaatsverandering en glo dat klimaatsverandering veroorsaak word deur 'n gelyke kombinasie van mense en die omgewing (37%), meestal deur die omgewing (5% ), of dat daar nie genoeg inligting is om te sê nie (5%). 
Die klimaat op aarde het altyd verhit en afgekoel, en die styging in die wêreldtemperatuur in die 20ste eeu is binne die grense van natuurlike temperatuurskommelinge die afgelope 3000 jaar.
Alhoewel die planeet gedurende die 20ste eeu met 1-1,4 ° F warm geword het, is dit binne die +/- 5 ° F van die afgelope 3 000 jaar.  'n Studie deur navorsers van die Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics het bevind dat baie rekords toon dat die 20ste eeu waarskynlik nie die warmste of 'n unieke ekstreme klimaatperiode van die afgelope millennium is nie. " 
'N Studie wat in Nature gepubliseer is, het bevind dat hoë temperature soortgelyk is aan dié wat in die twintigste eeu voor 1990 waargeneem is en rondom 1000 na 1100 tot 1100 in die noordelike halfrond.  'n Studie gepubliseer in Boreas gevind dat die somertemperature gedurende die Romeinse Ryk en die Middeleeuse tydperk konsekwent hoër was as die temperatuur gedurende die 20ste eeu. 
Stygende vlakke van atmosferiese CO2 veroorsaak nie noodwendig aardverwarming nie.
Die klimaatrekord van die aarde toon dat opwarming voorafgegaan het aan 'n styging in CO2, maar nie gevolg nie. Volgens 'n studie gepubliseer in Wetenskap, metings van yskernmonsters het getoon dat gedurende die afgelope vier klimaksiklusse (die afgelope 240 000 jaar), periodes van natuurlike aardverwarming voorafgegaan het aan globale toenames in CO2.  The Proceedings of the National Academy of Sciences het 'n studie van die aarde se klimaat 460-445 miljoen jaar gelede gepubliseer, wat bevind het dat 'n intense tydperk van gletsering, nie opwarming nie, plaasgevind het toe die CO2-vlakke 5 keer hoër was as vandag .  Volgens ekoloog en voormalige direkteur van Greenpeace International, Patrick Moore, PhD, is daar 'n mate van verband, maar min bewyse, om 'n direkte oorsaaklike verband tussen CO2 en globale temperatuur deur die millennia te ondersteun. " 
CO2 wat deur mense geproduseer word, word weer geabsorbeer deur oseane, woude en ander koolstofbakke, en#klimaatveranderinge ontken.
'N Referaat gepubliseer in Asia-Pacific Journal of Atmospheric Sciences het gevind dat sommige klimaatmodelle oorskat hoeveel opwarming sou ontstaan ​​as gevolg van bykomende C02 -uitstoot.  Ongeveer 50% van die CO2 wat vrygestel word deur die verbranding van fossielbrandstowwe en ander menslike aktiwiteite, is reeds weer deur die aarde se koolstofbakke opgeneem.  Van 2002-2011 is 26% van die menslike CO2-uitstoot spesifiek deur die wêreld se oseane opgeneem.  'n Studie wat in die Proceedings of the National Academy of Sciences gepubliseer is, het bewyse gevind dat woude hul groeikoerse verhoog as gevolg van verhoogde vlakke van CO2, , wat weer die CO2 -vlakke in die atmosfeer sal verlaag.
CO2 is so versadig in die atmosfeer van die aarde dat meer CO2, mensgemaak of natuurlik, min invloed op die klimaat sal hê.
Namate die CO2 -vlakke in die atmosfeer styg, word die hoeveelheid ekstra opwarming wat veroorsaak word deur die verhoogde konsentrasie minder en minder duidelik.  Volgens die senaat se getuienis deur William Happer, PhD, professor in fisika aan die Princeton Universiteit, sal addisionele toenames van CO2 relatief minder direkte opwarming veroorsaak omdat ons reeds soveel CO2 in die atmosfeer het dat dit geblokkeer het die meeste infrarooi straling wat dit kan. Die tegniese jargon hiervoor is dat die CO2 -absorpsieband byna 'versadig ' op die huidige CO2 -vlakke is. " 
Volgens die Heartland Institute se Nongovernmental International Panel on Climate Change (NIPCC) -verslag van 2013, is dit waarskynlik dat stygende CO2 -konsentrasies in die atmosfeer min invloed op die toekomstige klimaat sal hê. " 
Aardverwarming en verkoeling word hoofsaaklik veroorsaak deur skommelinge in die son se hitte (sonkrag), nie deur menslike aktiwiteite nie.
Volgens 'n studie wat in die Journal of Atmospheric and Solar-Terrestrial Physics gepubliseer is, kan 50-70% van die opwarming gedurende die 20ste eeu gepaard gaan met 'n groter hoeveelheid sonaktiwiteit.  Tussen 1900 en 2000 het sonstraling met 0,19%toegeneem en korreleer dit met die styging in Amerikaanse oppervlaktetemperature gedurende die 20ste eeu. 
'N Studie wat in Energy & amp Environment gepubliseer is, het geskryf:'#Afwykings in sonaktiwiteit en nie die verbranding van fossielbrandstowwe nie, is die direkte oorsaak van die waargenome meerjarige variasies in klimaatsreaksies. "  In 'n studie deur Willie Soon, PhD, Fisikus by die Harvard-Smithsonian Sentrum vir Astrofisika, 'n sterk verband tussen sonstraling en temperature in die Arktiese gebied oor die afgelope 130 jaar is geïdentifiseer. 
Die tempo van aardverwarming het die afgelope dekade afgeneem, alhoewel atmosferiese CO2 steeds toeneem.
Volgens die NIPCC -verslag van Heartland Institute van 2013 het die aarde die afgelope 16 jaar nie beduidend warm geword nie, ondanks 'n toename van 8% in atmosferiese CO2. Richard Lindzen, PhD, die IPCC se verskoning vir die afwesigheid van opwarming die afgelope 17 jaar is dat die hitte in die diep oseaan wegkruip. Dit is egter bloot 'n erkenning dat die [klimaat] -modelle nie die warmte -uitruilings tussen die oppervlaktes en die dieper oseane kan simuleer nie#8221 
Seevlakke styg al duisende jare lank, en die styging het niks met mense te doen nie.
'N Verslag van die Global Warming Policy Foundation het bevind dat die afgelope 10 000 jaar 'n stadige styging in die seevlak wêreldwyd voortduur.  Toe die aarde 18 000 jaar gelede uit die ystydperk van Pleistoseen begin kom het, was die seevlak ongeveer 400 voet laer as vandag en het sedertdien geleidelik gestyg. 
Volgens professor in aard- en atmosferiese wetenskappe aan die Georgia Institute of Technology, is Judith Curry, PhD, duidelik dat natuurlike veranderlikheid die styging van die seevlak gedurende die 20ste eeu oorheers het, met veranderinge in die hitte -inhoud van die see en veranderinge in neerslagpatrone. " 
Die suurgehalte van die oseane is binne die vorige natuurlike vlakke en die huidige styging in suurheid is 'n natuurlike skommeling.
 Die pH van die gemiddelde seewateroppervlak is 8,1 en het sedert die begin van die industriële omwenteling slegs 0,1 afgeneem (neutraal is pH 7, suur is onder pH 7).  Wetenskap 'n studie gepubliseer oor die suurgehalte van die oseaan gedurende die afgelope 15 miljoen jaar, en bevind dat die monsters die seewater se pH -waardes opneem wat binne die bereik is wat vandag in die oseane waargeneem word. " 
Verhoogde atmosferiese CO2 wat deur die oseane geabsorbeer word, lei tot 'n hoër fotosintese en vinniger groei van seeplante en fitoplankton, wat die pH -vlakke verhoog en die water alkalies hou, nie suur nie.  Volgens die Instituut vir Wetenskap en Openbare Beleid kan ons skadelike uitstoot van klein hoeveelhede koolstofdioksied die oseane onmoontlik versuur. " 
Baie vrese oor klimaatsverandering is gebaseer op voorspellings en onvoldoende of gebrekkige rekenaarklimaatmodelle.
Klimaatmodelle kon nie die belangrikste kenmerke van die vorige klimaat soos die ystydperke of die baie warm klimaat van die Mioseen-, Eoseen- en Krytperiodes naboots nie. As modelle nie vorige klimaatsveranderinge kan herhaal nie, moet hulle nie vertrou word om toekomstige klimaatsveranderinge te voorspel nie.  'n Asia-Pacific Journal of Atmospheric Science-studie met behulp van waarnemingsdata eerder as rekenaarklimaatmodelle, het tot die gevolgtrekking gekom dat die modelle klimaatsensitiwiteit oordryf en oorskat hoe vinnig die aarde sal opwarm as CO2-vlakke toeneem. 
Twee ander studies met behulp van waarnemingsdata het bevind dat IPCC -vooruitskattings van toekomstige aardverwarming te hoog is.   Klimatoloog en voormalige NASA-wetenskaplike, Roy Spencer, PhD, het tot die gevolgtrekking gekom dat 95% van die klimaatmodelle die opwarmende neiging sedert 1979 oorvertel het. van Winnipeg, Tim Ball, PhD, en#8220IPCC rekenaarklimaatmodelle is die voertuie van misleiding ... [hier] maak die resultate wat hulle ontwerp is om te lewer. " 
Gletsers groei al duisende jare lank en daal weens natuurlike oorsake, nie deur menslike aktiwiteite nie.
Die IPCC het voorspel dat die Himalaja-gletsers teen 2035 waarskynlik sou smelt, 'n voorspelling wat hulle in 2010 ontken het.  In 2014 het 'n studie van 2,181 Himalaja-gletsers van 2000-2011 getoon dat 86,6% van die gletsers nie terugtrek nie. 
'N Studie van yskerne wat in Nature Geoscience gepubliseer is, het gesê dat die huidige smelting van gletsers in Wes -Antarktika te wyte was aan veranderinge in die sirkulasie van die atmosfeer en wat die vinnige opwarming oor die Wes -Antarktiese ysblad veroorsaak het en nie direk aan mense toegeskryf kan word nie klimaatsverandering veroorsaak.  Volgens een van die studie -outeurs, as ons in die 1940's en 1830's na hierdie gebied van Antarktika sou terugkyk, sou ons vind dat die streeksklimaat baie sou lyk soos vandag, en Ek dink ons ​​sal ook vind dat die gletsers terugtrek soos hulle vandag is. "  Volgens Christian Schlüchter, professor in geologie aan die Universiteit van Bern, het die terugtrek van gletsers in die Alpe begin in die middel van die 19de eeu, voordat groot hoeveelhede mense veroorsaak het dat CO2 die atmosfeer binnegedring het. 
Diep seestrome, nie menslike aktiwiteite nie, is 'n primêre dryfveer vir die opwarming en verkoeling van die natuurlike klimaat.
Gedurende die 20ste eeu was daar twee Arktiese opwarmingsperiodes met 'n afkoelperiode (1940-1970) tussenin. Volgens 'n studie in Geophysical Research Letters is natuurlike verskuiwings in die seestrome die belangrikste oorsaak van hierdie klimaatsveranderinge, nie deur menslike kweekhuisgasse nie.  William Gray, PhD, emeritusprofessor in atmosferiese wetenskap aan die Colorado State University, het gesê dat die meeste klimaatsveranderinge oor die afgelope eeu natuurlik is en as gevolg van multi-dekadale en multi-eeuse veranderinge in diep globale seestrome. & #8221 
Wêreldwye afkoeling van 1940 tot die 1970's, en opwarming van die 1970's tot 2008, het saamgeval met skommelinge in seestrome en wolkbedekking wat gedryf word deur die Pacific Decadal Oscillation (BO) en 'n natuurlike herrangskikking in atmosferiese en oseaniese sirkulasiepatrone.  Volgens Don Easterbrook, PhD, emeritus -professor in geologie aan die Westelike Universiteit van Washington, het die "PDO -koelmodus die warm modus in die Stille Oseaan vervang, wat ons feitlik verseker het van ongeveer 30 jaar se globale verkoeling, miskien baie dieper as die globale afkoeling van ongeveer 1945 tot 1977. " 
Verhoogde orkaanaktiwiteit en ander uiterste weersomstandighede is die gevolg van natuurlike weerpatrone, nie deur menslike klimaatsverandering nie.
Volgens 'n verslag van die Tropical Meteorology Project aan die Colorado State University het die toename in menslik geproduseerde CO2 die afgelope eeu 'n klein of geen beduidende effek op die wêreldwye tropiese sikloonaktiwiteit gehad nie. Die verslag verklaar dat spesifieke orkane, waaronder Sandy, Ivan, Katrina, Rita, Wilma en Ike, nie 'n direkte gevolg is van aardverwarming wat deur mense veroorsaak word nie.  Tussen 1995-2015 is toenemende orkaanaktiwiteite (insluitend Katrina) aangeteken, maar volgens die NOAA was dit die gevolg van sikliese tropiese sikloonpatrone wat hoofsaaklik deur natuurlike seestrome aangedryf word. 
Professor in Aarde en Atmosferiese Wetenskappe aan die Georgia Institute of Technology, Judith Curry, PhD, verklaar dat sy oortuig is van enige van die argumente wat ek gesien het wat 'n enkele uiterste weersomstandigheid, 'n groep ekstreme weersomstandighede toeskryf, of statistieke van uiterste weersomstandighede en#8221 oor klimaatsverandering wat deur mense veroorsaak is.  Kenners het opgemerk dat baie faktore buite klimaatsverandering die skuld het vir gebeure soos veldbrande, insluitend 'n mislukte beleid oor die skoonmaak van 'n kwas, te veel bevolkingsdigtheid en mense wat die brande doelbewus of deur nalatigheid oprig. 
Klimaatsverandering: hoe weet ons dit?
Hierdie grafiek, gebaseer op die vergelyking van atmosferiese monsters in yskerne en meer onlangse direkte metings, bewys dat atmosferiese CO2 het toegeneem sedert die Industriële Revolusie. (Krediet: Luthi, D., et al .. 2008 Etheridge, D.M., et al. 2010 Vostok ice core data/J.R. Petit et al. NOAA Mauna Loa CO2 rekord.) Lees meer oor yskerne (eksterne webwerf).
Die klimaat op aarde het deur die geskiedenis verander. Slegs in die afgelope 650 000 jaar was daar sewe siklusse van gletservordering en terugtog, met die skielike einde van die laaste ystydperk ongeveer 11 700 jaar gelede wat die begin van die moderne klimaatera en die menslike beskawing was. Die meeste van hierdie klimaatsveranderinge word toegeskryf aan baie klein variasies in die Aarde en die wentelbaan wat die hoeveelheid sonenergie wat ons planeet ontvang, verander.
Die huidige opwarmingstendens is veral van belang, want die grootste deel daarvan is hoogs waarskynlik (groter as 95% waarskynlikheid) die gevolg van menslike aktiwiteite sedert die middel van die 20ste eeu en verloop teen 'n ongekende tempo oor millennia. 1
Aarde-wentelende satelliete en ander tegnologiese vooruitgang het wetenskaplikes in staat gestel om die geheelbeeld te sien en baie verskillende tipes inligting oor ons planeet en sy klimaat op 'n wêreldwye skaal te versamel. Hierdie hoeveelheid data wat oor baie jare versamel is, onthul die seine van 'n veranderende klimaat.
Die hitte-vangende aard van koolstofdioksied en ander gasse is in die middel van die 19de eeu aangetoon. 2 Hulle vermoë om die oordrag van infrarooi energie deur die atmosfeer te beïnvloed, is die wetenskaplike basis van baie instrumente wat deur NASA gevlieg word. Daar is geen twyfel dat verhoogde vlakke van kweekhuisgasse die aarde moet laat opwarm as gevolg daarvan nie.
Yskerne wat uit Groenland, Antarktika en tropiese berggletsers afkomstig is, toon dat die klimaat op aarde en reageer op veranderinge in kweekhuisgasvlakke. Ou bewyse kan ook gevind word in boomringe, sedimente in die see, koraalriwwe en lae sedimentêre gesteentes. Hierdie ou, of paleoklimaat, bewyse toon dat huidige opwarming ongeveer tien keer vinniger plaasvind as die gemiddelde tempo van verwarming deur ystydperk. Koolstofdioksied uit menslike aktiwiteite neem meer as 250 keer vinniger toe as uit natuurlike bronne ná die laaste ystydperk. 3