Van 1970 af het Sacks oor sy ondervinding met neurologiese pasiënte geskryf. Sy boeke is in meer as 25 tale vertaal. Hy was ook ’n gereelde bydraer tot The New Yorker en The New York Review of Books, sowel as ander mediese, wetenskaplike en algemene publikasies. In 2001 het hy die Lewis Thomas-prys vir skryfwerk oor die wetenskap ontvang.
Sacks se werk is gepubliseer deur ’n breër omvang van media as waarvoor ander hedendaagse mediese skrywers bydraes gelewer het. Sy beskrywings van mense wat neurologiese toestande of beserings hanteer en daarby aanpas, het dikwels lig gewerp op hoe die normale brein waarnemings, geheue en individualiteit hanteer. Hy het sy styl beskou as ’n voortsetting van die 19de-eeuse "kliniese anekdotes," ’n letterkundige styl wat gedetailleerde gevallestudies ingesluit het. Een van sy inspirasies was ook die Russiese neurosielkundige A.R. Loerija.
Hy het sy gevalle in ’n vertelstyl beskryf en gekonsentreer op die ondervindings van die pasiënt (in die geval van A Leg to Stand On was hyself die pasiënt). Die pasiënte waaroor hy geskryf het, kon dikwels op verskillende maniere by hul situasies aanpas ondanks die feit dat hul neurologiese toestand as ongeneesbaar beskou is.