Kaliumtekort: oorsake en terapie - Simptome - 2022
Kalium is een van die belangrike minerale wat die liggaam gereeld in voldoende hoeveelhede moet voorsien. In die organisme neem kalium belangrike funksies in die regulering van selgroei, bloeddruk, neuromuskulêre aktiwiteite, die sogenaamde membraanpotensiaal en baie ander prosesse. In die ergste geval kan 'n kaliumtekort lei tot dodelike verswakking van die hartfunksie.
'N Basiese onderskeid word getref tussen intrasellulêre en ekstrasellulêre kaliumkonsentrasies in die organisme. Die normale intrasellulêre konsentrasie is ongeveer 150 millimol per liter (mmol / l), die ekstrasellulêre konsentrasie is ongeveer vier millimol per liter. In die mediese gemeenskap word kaliumtekort gedefinieer as 'n onvoldoende kaliumkonsentrasie in die bloedserum, dit wil sê die ekstrasellulêre area. Die tegniese term is hipokalemie. Dit word bereik wanneer die konsentrasie onder 'n waarde van 3,5 millimol per liter daal.
Simptome van kaliumtekort
'N Te lae kaliumkonsentrasie in die organisme kan volgens die prosesse waarby kalium betrokke is, 'n menigte klagtes veroorsaak. Aanvanklik ervaar diegene wat geraak word, algemene uitputting en lusteloosheid, wat ook verband hou met die feit dat kalium 'n deurslaggewende invloed op senuwee- en spieraktiwiteit het. 'N Uitspraak van kaliumtekort kan om dieselfde rede tot verlamming van die spiere lei. Dit kom gewoonlik voor in die ledemate, maar beïnvloed soms ook ander spiere. Die afname in senuwee-aktiwiteit as gevolg van die kaliumtekort lei ook tot 'n verswakking of soms selfs 'n gebrek aan reflekse.
Kaliumtekort word ook gereeld in die spysverteringskanaal opgemerk. 'N Tipiese gevolg is hardlywigheid, wat weer klagtes soos maagdruk, volheidsgevoelens, opgeblase maag en pyn tydens dermbewegings meebring. In die ergste geval kan 'n uitgesproke kaliumtekort 'n sogenaamde verlamde ileus veroorsaak. Hierdie vorm van dermobstruksie is te wyte aan verlamming van die spiere, wat nodig is vir die vervoer van die derminhoud. Dit is 'n potensieel lewensgevaarlike gebeurtenis waarin die lyers onder meer massiewe buikpyn en 'n opgeblase maag het.
Die gevolge van kaliumtekort op hartfunksie is veral krities, nie net omdat senuwee- en spieraktiwiteit oor die algemeen beperk is nie, maar ook omdat kalium 'n beduidende uitwerking het op die sogenaamde herverdeling van die ventrikulêre weefsel volgens 'n aksiepotensiaal. In die geval van kaliumtekort kan hierdie hervergroeiing nie meer op gepaste wyse plaasvind nie, en in die ergste geval bly die ventrikel in systole of ly die aangetaste persoon 'n hartstilstand. Hartritmie of struikeling, boezemfibrilleren en ventrikulêre fibrillasie is ook moontlike gevolge van die gebrek aan kalium. Kaliumtekort lei ook tot hartprobleme by pasiënte met 'n pasaangeër, aangesien die kaliumkonsentrasie 'n beduidende invloed op die spanning-beheerde inplantings het. As die kaliumkonsentrasie te laag is, verhoog die werking van die pasaangeërs, wat lei tot vinnige hartklop (tagikardie), maar dit veroorsaak gewoonlik nie soveel probleme soos kaliumtekort by 'n gesonde hart nie.
Algemeen word beskou dat kalium 'n hipotensiewe effek het, en 'n uitgesproke kaliumtekort word beskou as 'n moontlike oorsaak van ontsporings in bloeddruk of 'n risikofaktor vir hoë bloeddruk. Dit is egter nie net die kaliumkonsentrasie wat deurslaggewend is nie, maar veral die interaksie met die natriumkonsentrasie in die organisme vir die regulering van bloeddruk.
Daar is ook 'n noue verband tussen die kaliumkonsentrasie en die suur-basis-balans. Kaliumtekort word derhalwe beskou as 'n moontlike oorsaak van oormatige versuring van die liggaam, wat weer verband hou met 'n verskeidenheid ander klagtes, veral in naturopatie.
Kaliumtekort word gewoonlik veroorsaak deur 'n onvoldoende inname van die mineraal deur voedsel, met 'n verhoogde uitskeiding van kalium as gevolg van oormatige vloeistofverlies. Volgens die aanbevelings van die Duitse voedingsvereniging, moet volwassenes 4.000 milligram kalium per dag inneem, afhangend van hul ouderdom, word 1.100 tot 4.000 milligram aanbeveel vir kinders en adolessente. Aangesien die liggaam 'n betreklike groot hoeveelheid kalium met die urine uitskei, kan 'n onvoldoende inname van kalium vinnig lei tot 'n tekort aan die organisme.
Met verhoogde vloeistofverlies, byvoorbeeld as gevolg van diarree of braking, neem die tekort ooreenstemmend vinniger in en kan dit ook voorkom as die aanbevole daaglikse dosis waargeneem word, aangesien aansienlik meer kalium as normaal uitgeskei word. Dit geld ook op soortgelyke manier as (prestasie) atlete wat baie vloeistof verloor as hulle sweet en op hierdie manier kalium massief uitskei. Sekere diuretika (diuretika) en lakseermiddels lei ook tot verhoogde kaliumuitskeiding, wat kan lei tot 'n beduidende kaliumtekort as dit lank geneem word. Vergiftiging met barium kan ook genoem word as 'n moontlike oorsaak van onderaanbod.
Verder staan ​​die sogenaamde Conn-sindroom en Gitelman-sindroom bekend as siektes wat geassosieer word met 'n beduidende kaliumtekort. Conn se sindroom - ook bekend as primêre hiperaldosteronisme - is te wyte aan 'n oormatige vrystelling van die steroïedhormoon aldosteroon, wat weer lei tot verhoogde kaliumuitskeiding en verhoogde natriumabsorpsie. Dit lei onder meer tot 'n beduidende toename in bloeddruk, wat gepaard kan gaan met klagtes soos hoofpyn, neusbloeding, ore in die ore, gesigstoornisse of digtheid in die bors en ander klagtes.
In die ergste geval lei die siekte tot 'n sogenaamde hipertensiewe krisis, wat as 'n mediese noodgeval behandel moet word. Die oorsake van die sogenaamde primêre Conn-sindroom is siektes van die bynierskors (gewoonlik 'n adenoom of ulkus) en genetiese predisposisies, wat lei tot 'n oormatige vrystelling van die steroïedhormoon aldosteroon. Sirrose van die lewer kan byvoorbeeld die oorsaak van sekondêre Conn-sindroom wees.
Ook by Gitelman-sindroom toon diegene wat geraak word 'n duidelike hipokalemie, waarvan die oorsaak nog nie volledig toegelig is nie. Die uiters seldsame oorerflike siekte kan ook tot kinderjare lei tot simptome soos spierkrampe of selfs verlamming en massiewe ongemak in die spysverteringskanaal. Benewens die kaliumtekort, ly diegene wat geraak word ook aan 'n groot magnesiumtekort, wat op hul beurt verdere klagtes kan veroorsaak.
Die moontlike oorsaak van die kaliumtekort is ook die gereelde verbruik van groot hoeveelhede cola. Volgens die studie van Griekse wetenskaplikes van die Universiteit van Ioannina in 2009. Die kafeïne, glukose en fruktose wat in die liggaam voorkom, verhoog die hoeveelheid kalium wat uitgeskei word. Die verbruik is verminder, maar die kaliumkonsentrasie in die organisme van die proefpersoon het gewoonlik vinnig na normaal teruggekeer, berig die navorsers.
'N Uitgebreide bloedtoets word gebruik om die kaliumtekort te bepaal. As daar vermoed word dat Conn sindroom is, kan die konsentrasie van die steroïedhormoon aldosteroon ook bepaal word. As dit verhoog word, word die niere dan gereeld met behulp van beeldvormingsmetodes soos rekenaartomografie of magnetiese resonansbeelding ondersoek om die siektes van die orgaan te bepaal. Bloeddrukmetings kan ook geskik wees as deel van die diagnose.
'N Waargenome kaliumtekort word gewoonlik teengewerk met 'n verhoogde kaliuminname deur voedsel. Voedsel met 'n kaliuminhoud van 0,2 tot een gram per 100 gram word as ryk aan kalium beskou. Dit sluit in verskillende sampioene, aartappels, tamaties, spinasie, boontjies of selfs vrugte soos appelkose, piesangs en dadels. Daar moet egter op gelet word dat voedsel ryk aan kalium 'n diuretiese effek het en daarom nie geskik is vir pasiënte met 'n nierfunksie wat gereeld dialise benodig nie. As dit nie moontlik is om die kaliumkonsentrasie te vergoed deur die dieet te verander nie, kan kaliumaanvullings gebruik word.
As massiewe hartprobleme waargeneem kan word weens die gebrek aan kalium, is intensiewe mediese binnepasiëntbehandeling nodig, waarin inspuitings of infusies van kaliumaspartaat, kaliumchloried of kaliummalaat gebruik word om die kaliumvlak in die bloedserum stadig aan te pas. Die vinnige toediening van hoë dosispreparate is hier teenproduktief, aangesien 'n skielike toename in die kaliumkonsentrasie op sy beurt tot groot gesondheidsprobleme of selfs hartstilstand kan lei.
Conn se sindroom word behandel met medisyne wat gesê word dat dit die vrystelling van die steroïedhormoon aldosteroon verminder. As 'n adenoom van die byniere verhoogde hormoonvrystelling veroorsaak, word die aangetaste byniere gewoonlik deur chirurgie verwyder. In die geval van die geneties bepaalde variante, het diegene wat hierdeur geraak word, egter slegs die opsie van geneesmiddelterapie. U moet permanente medikasie neem om die vrystelling van aldosteroon te reguleer en, indien nodig, aanvullende medikasie om bloeddruk te verlaag.
Kaliumtekort by pasiënte met Gitelman-sindroom word gewoonlik ook behandel deur kaliumaanvullings te neem, wat egter net kan help om die simptome te verlig. 'N Geneesmiddel teen die oorerflike siekte is nog steeds nie moontlik nie, sodat die pasiënte meestal op toepaslike medisyne moet vertrou om die kaliumvlak gedurende hul lewens te balanseer.
James L. Lewis, III: Hypokalaemia, MSD Manual, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), MSD
Deutsche Herzstiftung: Hartritmestande: Kalium- en magnesiumtekort kan dit veroorsaak of vererger, (toegang tot 6 Oktober 2019), herzstiftung.de
MDhealth: Oorsake en behandelings met kaliumtekort, (verkry op 6 Oktober 2019), MD
James L. Lewis: Oorsig van kaliumkonsentrasie-afwykings, MSD-handleiding, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), MSD
Duitse voedingsvereniging V .: Verwysingswaardes kalium, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), DGE
ICD-kodes vir hierdie siekte: E87.6ICD-kodes is internasionaal geldige koderingskodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.