Intraokulêre druk - normale waardes, simptome en oorsake - Simptome - 2021
Intraokulêre druk - normale waardes, simptome en oorsake
Verhoogde en te lae intraokulêre druk
Die regte druktoestande in die oog is noodsaaklik vir 'n probleemvrye sig. Dit kan des te gevaarliker wees as die intraokulêre druk (tensio) deur gesondheidsprobleme benadeel word. Dit is gewoonlik te danke aan patologiese veranderinge in die oog wat die regte dreinering van die water se eie waterige humor verhoed.
Die interne druk in die oog (Oculus) is van kardinale belang vir talle faktore wat die oogfunksie sowel as die anatomie daarvan bepaal. Die intraokulêre druk verseker byvoorbeeld 'n konstante afstand tussen
en retina (Retina),
Aan die een kant verseker dit die optimale ventilasie van die vel se velvelle, en aan die ander kant verhoed dit ook dat hierdie lae mekaar inmeng in hul visuele funksie deur aanmekaar te hou.
Die werking van hierdie vellae word ook beïnvloed deur die intraokulêre druk. Dit verseker byvoorbeeld dat die Visuele selle (Facet reseptore), wat in die retina geleë is en verantwoordelik is vir die opname van lig in die oog. Sonder voldoende druktoestande in die oog, het mense probleme met 'n ligte donker sig.
Daarbenewens is die intraokulêre druk ook verantwoordelik vir 'n voldoende kromming van die binnewand van die oog, wat nodig is om perfekte visie te verseker en om visuele indrukke links en regs van die sentrale visieveld te kan waarneem.
Die natuurlike intraokulêre druk is tussen 10 en 21 mmHg. Dit kom deur die sogenaamde Waterige humor (Humor aquosus). Soos die naam aandui, is hierdie oogvloeistof in die Oogkamer (Camerae bulbi), wat in 'n voorste en 'n agterste oogkamer verdeel kan word. Die voorste kamer vorm die holte van die oog direk agter die kornea, terwyl die agterste kamer om die lens tussen die Reënboogvel (Iris) en die vitreum in die skedel.
Die waterige humor word gevorm in die Siliêre prosesse (Corpus ciliare). Hulle is aan die kant agter die pupil geleë en genereer die oogvloeistof uit komponente wat, behalwe die rooibloedspigment, baie ooreenstem met dié van die bloedserum en soos volg saamgestel is:
Elke dag ontwikkel tussen 3 en 9 ml waterige humor in die silielêers, wat, nadat hulle gevorm is, eers in die oogkamer giet en die intraokulêre druk hier reguleer en die oog voldoende bevogtig. Dan vloei die oogvloeistof oor die Kamerhoek (Angulus iridocornealis) in die Schlemm-kanaal (Plexus venosus sclerae) weer af. Hierdie kanaal is vernoem na die Duitse dokter en anatomis Friedrich Schlemm en dra die waterige humor terug in die bloedstroom via 'n fyn netwerk van are in die oë.
En dit is presies waar die algemeenste oorsaak van verhoogde intraokulêre druk lê. Want wanneer die waterige humor nie meer heeltemal kan dreineer nie, byvoorbeeld as gevolg van verstoppings in die kamerhoek of Schlemm se kanaal, neem die druk in die oogkamers toe.
Net so kan daar 'n lae intraokulêre druk wees as die waterige humor te vinnig dreineer. In beide gevalle hou die pasiënt se sig uiters gevaar. Onherstelbare oogskade kan ook voorkom, daarom is dit baie belangrik om die versteurde intraokulêre druk onmiddellik te behandel.
Oorsake van verhoogde intraokulêre druk
Soos reeds aangetoon, word die intraokulêre druk veroorsaak deur die hoeveelheid waterige humor wat in die voorste kamer van die oog in die oogkamer is. 'N Konstante intraokulêre druk is dus noodsaaklik vir die sig, want slegs dan kan alle oogstrukture wat by die visie betrokke is voldoende hul take verrig. Aan die ander kant, as daar te veel druk binne die oog is, word die funksie van fyn en sensitiewe oogelemente geweldig benadeel. Die ooreenstemmende drukstygings spruit meestal uit een van die twee beïnvloedende faktore:
As gevolg van 'n patologiese verandering in die oog, word meer waterige humor geproduseer as wat kan dreineer,
of as gevolg van 'n patologiese verandering in die oog, word minder waterige humor verwyder as wat geproduseer word.
In beide gevalle lei die wanbalans van verhoogde produksie en / of verminderde afvoer tot 'n groter IOP (intraokulêre druk)aangesien die intraokulêre druk in spesialiskringe genoem word.
Die rede hiervoor kom byvoorbeeld vernouing (Vernauwing) in die kamerhoek, of in die betrokke Schlemm-kanaal. Dit kan byvoorbeeld die geval wees as gevolg van veranderinge in die vate of misvorming. Ander siektes wat nie uitgesluit kan word as die oorsaak van verhoogde oogdruk as gevolg van versteurde dreinering van waterige humor nie, is siste, gewasse en ontsteking in die omgewing van die kamerhoek.
Boonop letsels aan die oog, vreemde liggame, hechtings in die oogweefsel (bv. deur chirurgiese littekens) en 'n jarelange suikersiekte wat die vate van die dreineringstelsel in die oog kan versmoor op so 'n manier dat waterige humor ophoop en die intraokulêre druk styg.
Dikwels onderskat as die oorsaak van verhoogde intraokulêre druk spanning en medikasie. Vir die oog, spanning beïnvloed nie net as gevolg van daaglikse situasies nie. Besoedeling van die omgewing, die aanhoudende bewing van swaar vragte kan ook wees (as gevolg van verhoogde drukbelasting) en siektes soos hoë bloeddruk verhoog die stres van die oë.
Op die gebied van aktiewe farmaseutiese bestanddele kan verskeie medisyne ook IOP as 'n newe-effek verhoog. Dit gebeur baie gereeld, byvoorbeeld tydens behandeling met kortisoon. Om hierdie rede word dit aanbeveel om die oë voor en tydens 'n langdurige kortisoonterapie deur 'n dokter te laat kyk.
Dit is ook bekend dat medikasie wat gebruik word om kanker te behandel, die intraokulêre druk verhoog. Boonop word huidiglik vermoed dat dekongestante neussproei verhoogde drukwaardes uitlok.
aandag: In al die genoemde gevalle kan 'n sogenaamde 'onbehandelde' ontstaan ​​as gevolg van die permanent verhoogde intraokulêre druk gloukoom ontstaan. Hierdie siekte, beter bekend as "die gloukoom", verberg onherstelbare skade aan die optiese senuwee. Die risiko om gloukoom te ontwikkel is nie presies laag nie. In Duitsland alleen is daar ongeveer 5 miljoen mense wat 'n verhoogde risiko vir gloukoom het, en ongeveer 800,000 mense het gloukoom. In werklikheid word hierdie siekte dikwels voorafgegaan deur verhoogde intraokulêre druk.
Oorsake van lae intraokulêre druk
'N Te lae intraokulêre druk, wat veroorsaak word deur te min waterige humor in die oogkamer, kan ernstige gesondheidsgevolge vir die sig hê. Die onderliggende meganisme hier is presies die teenoorgestelde van die meganisme vir verhoogde intraokulêre druk. Dit beteken dat daar minder druk in die oog is
hetsy deur 'n verminderde produksie van waterige humor,
of veroorsaak word deur verhoogde dreinering van die waterige humor.
'N Verminderde produksie van waterige humor kan onder meer plaasvind as gevolg van 'n patologiese verandering in die siliêre liggaam. Weereens is daar stenoses in die gebied van die siliêre liggaam, (bv. as gevolg van siste, beserings of ontsteking) te noem as denkbare oorsake.
Buitensporige vloei van waterige humor, daarenteen, kan ook onbedoeld voorkom na ingrypings in die oog, byvoorbeeld by pasiënte met gloukoom. In hierdie geval lei 'n operasie om die uitvloei van oogvloeistof te verbeter tot 'n ongewenste verlaging van die intraokulêre druk bo die gewenste standaardwaarde.
Waarskuwing: 'n permanente of langdurige vermindering van IOP kan lei tot die verwydering van die retina van die choroïed hieronder. In die ergste geval ontlok hierdie netvliesherstel die totale visieverlies en dus blindheid!
Veranderinge in die intraokulêre druk is dikwels geleidelike prosesse, waarvan die gevolge eers sigbaar is in die gevorderde stadium van die siekte. Aangesien die gloukoom egter meestal uit die tweede helfte van die lewe manifesteer en versteurings in die uitvloei of die produksie van waterige humor as gevolg van ouderdomsverwante oogverbeteringsprosesse, word dit aanbeveel dat dit ongeveer een tot twee jaar vanaf die ouderdom van 40 jaar duur. Laat u oë kyk vir sig en intraokulêre druk as 'n voorsorgmaatreël.
Belangrik: Daar moet egter daarop gewys word dat dit nie eksamens is nie, waarvan die koste gewoonlik deur die gesondheidsversekeringsondernemings gedra word, maar eerder sogenaamde individuele gesondheidsdienste (iGeL), wat self gefinansier moet word of slegs gesubsidieer moet word. Die voordele word slegs deur die gesondheidsversekering oorgeneem as daar 'n verhoogde risikoprofiel is of as daar 'n opvolgondersoek is vir bestaande siektes.
Die algemene praktisyn stel dikwels 'n eerste vermoedelike diagnose van 'n intraokulêre druk wat buite die normale reeks val, bloot as gevolg van die teenwoordigheid van kenmerkende simptome en risikofaktore. Sodra dit binne 'n mediese geskiedenis opduik en 'n vermoede ontstaan, verwys huisdokters die betrokke persoon gewoonlik na 'n plaaslike oogarts of 'n hospitaal met 'n oogkundige ondersoek. (wat die oog beïnvloed) Departement. Die toepaslike toerusting vir die diagnose van oogsiektes is hier beskikbaar en kan selfs die kleinste teenstrydighede betroubaar opspoor.
Ongeag hoe die pasiënt by die oogarts kom, die diagnose van veranderinge in die intraokulêre druk bestaan ​​uit verskillende ondersoekstappe. Wat insluit:
Meting van intraokulêre druk (Tonometrie)
Sigtoetsing (Visuele toets)
Meting van intraokulêre druk
Die oogarts het verskillende meetmetodes beskikbaar om IOP te meet. By gesonde mense is die normale waarde tussen 10 en 21 mmHG, waardeur die ouderdom, liggaamskonstitusie, bloeddruk, polsslag en selfs die tyd van die dag 'n wye reeks fluktuasies kan genereer, wat die ondersoekende dokter in ag moet neem. Om so akkuraat as moontlik te meet, is daar verskillende benaderings wat voortdurend ontwikkel word:
1. Goldmann-applanatietonometrie: Met Goldmann-applanatietonometrie druk die oogarts kortliks die voorheen verdoofde kornea in 'n sekere diepte met behulp van 'n 3 mm breë druksensor. Hoe meer krag nodig is om die kornea tot op die gewenste diepte te plat (toegepas word), hoe hoër is die bestaande intraokulêre druk.
2. Nie-kontak tanometrie: 'N Ietwat nuwer metode het nie direkte kontak met die kornea nodig nie en word dus ook nie-kontak tonometrie genoem. Hier blaas 'n toestel 'n lugstraal op die kornea van die oop oog en bepaal die druk binne die oog vanaf die gemete tyd wat dit neem vir die lugpuls om die kornea tot op 'n sekere diepte te plat.
3. Meting met kontaklensmikrosensor: Navorsing is baie intensief besig met die ontwikkeling van beter metingstegnieke. Onder andere word kontaklense met mikrosensors tans ontwikkel, wat IOP oor 'n langer tydperk moet kan meet.
In die geval van spieëlbeelde gebruik die oogarts 'n oftalmoskoop om die fundus te ondersoek wat normaalweg nie van buite sigbaar is nie. Hy kan verskeie strukture nagaan vir patologiese veranderinge. Byvoorbeeld, die optiese senuwee in die agterkant van die oog en die geelvlek kan meer presies geïnspekteer word deur die voorkoms van lig vanaf die oftalmoskoop. En selfs fyn weefsellae soos die retina en choroïed, saam met hul fyn bloedvate vir die versorging van die oog, kan gesien word danksy die spieëlondersoek.
Met behulp van hierdie benadering kan die oogarts beoordeel of daar tekens van skade aan die optiese senuwee is as gevolg van patologiese veranderinge in die IOP (met verhoogde intraokulêre druk) of op die retina (met lae intraokulêre druk) het hul koers presies bepaal en nagegaan.
Die ondersoekmetode self is pynloos, maar daar moet op gelet word dat die oog vooraf met atropiendruppels behandel word, waardeur die leerling groter word om 'n beter beeld van die fundus te gee. As gevolg van die effek daarvan word die oogdruppels ook 'breë druppels' genoem. Hierdie proses beïnvloed die sig vir 'n paar uur en die persoon moet dus nie masjiene gebruik of 'n voertuig of fiets gebruik op die dag van die ondersoek nie. Dit is dus algemene praktyk om tyd af te neem vir die dag van die eksamen.
Die uitvoer van oogtoetse tydens die diagnose hou nie direk verband met die intraokulêre druk nie, maar dit kan gebruik word om te bepaal of patologiese veranderinge in die oog die sig reeds benadeel het of dat daar ander gesiggestremdhede is. Om die toets uit te voer, het die oogarts verskillende meet- en vergelykende metodes tot sy beskikking, waarmee die gesigskerpte sowel as die kontras, kleur en 3D-visie beoordeel en beoordeel kan word.
gevaar: In teenstelling met die roetine-ondersoek of die diagnose van bestaande risikofaktore, is 'n akute gloukoomaanval altyd 'n noodsituasie wat onmiddellik 'n oogkundige ondersoek en terapie verg!
Behandeling vir veranderinge in intraokulêre druk
Watter behandelingsmaatreëls nodig is om die interne drukveranderings in die oog reg te stel, moet deur die verantwoordelike oogarts bepaal word, van geval tot geval. Medikasie terapie vir onderliggende siektes is egter gewoonlik algemeen. Daar is ook 'n paar kruie en tuisremiddels wat ondersteuning bied vir verhoogde of verlaagde intraokulêre druk. Desondanks kan oogchirurgie nooit heeltemal uitgesluit word as die kursus ongunstig is nie.
In die geval van veranderinge in die intraokulêre druk, bestaan ​​geneesmiddelterapie hoofsaaklik uit 'n kombinasie-behandeling van verskillende oogdruppels met verskillende aktiewe bestanddele en terapeutiese benaderings. Oogdruppels wat prostaglandiene as 'n aktiewe bestanddeel bevat, is byvoorbeeld geskik om die uitvloei van waterige humor te verbeter. Oogdruppels met betablokkers word gebruik om die produksie van waterige humor te verminder.
Aan die ander kant is oogdruppels wat koolstofanhidraseremmers bevat, geskik om die produksie van waterige humor te reguleer deur die bloedsomloop te bevorder. 'N Blote regulering van waterproduksie sonder 'n agtergrond wat die bloedsomloop bevorder, kan met alfa-agoniste as 'n aktiewe bestanddeel in oogdruppels verkry word.
Die dokter besluit watter oogdruppels gebruik moet word in watter kombinasie, afhangende van die onderliggende oorsaak en vordering van die siekteproses. Daar moet egter op gelet word dat terapie met oogdruppels vir patologiese veranderde intraokulêre druk dikwels lewenslank gedoen moet word, tensy chirurgiese behandeling oorweeg word.
As retina-losmaak ontstaan ​​het as gevolg van 'n te lae IOP of dreig om te ontwikkel, kan verskillende chirurgiese en lasertegnieke gebruik word om die losstaande retina met die choroïed onder te smelt. As geneesmiddelterapie hoog is in die geval van verhoogde IOP, is daar dikwels slegs die weg hier deur middel van chirurgiese maatreëls om blindheid te voorkom weens die gevolglike gloukoom. Die chirurgiese benaderings is geheel en al afhanklik van die oorsaaklike meganisme.
As die oorsaak 'n oorproduksie van waterige humor in die siliêre liggaam is, kan dit behandel word met siklophotokoagualisering. Die term beskryf 'n spesiale lasertegnologie wat verseker dat die dele van die ciliêre liggaam hul werk stop en gevolglik word minder waterige humor geproduseer.
As 'n dreineringsstoornis die oorsaak van die verandering in intraokulêre druk is, kan dit behandel word met chirurgiese metodes soos 'n viscocanalostomie of 'n dreineringsinplantaat. In albei gevalle is die operasie gemik op 'n ekstra dreineringstoestel.
Patologiese veranderinge in die intraokulêre druk kan selde volledig deur die medisinale plant en homeopatiese benadering behandel word. Die betrokke persoon het egter 'n aantal bronne beskikbaar wat die metaboliese prosesse in die oog ondersteun en dus ook die konvensionele mediese terapeutiese maatreëls dien.
In homeopatie, byvoorbeeld, die gebruik van die gewone pasque-band (Pulsatilla vulgaris), Eyebright en die Bach-blomme Rock Rose, Rock Water en Walnut het tot dusver goeie sukses behaal. Tee of moeder tinkture met die bestanddele van perdekastaas word ook as nuttig beskou om die intraokulêre druk te verlaag, en viooltjies en viooltjies word ook suksesvol gebruik om terapeutiese vermindering van IOP te ondersteun.
Selfhulp en tuisremiddels vir verhoogde intraokulêre druk
Aangesien spanning met verhoogde intraokulêre druk nie net as voordelig bespreek word nie, maar ook as 'n triggerende faktor, kan risikopasiënte hulself ook help om hul IOP binne die normale omvang te hou deur spanning te vermy, of om dit weer in die normale omvang te bring.
Dit is belangrik om daaglikse gedrag wat stresverminderend is, te leer en toe te pas. Dit kan byvoorbeeld bestaan ​​uit die korrekte beplanning van die daaglikse werkslading met voldoende rusperiodes en 'n gereelde slaapritme. Laasgenoemde is veral belangrik omdat die oë intens kan rus tydens die slaap. Gerigte ontspanningsoefeninge, soos deur joga, meditasie of progressiewe spierverslapping, kan ook help om stres te verminder.
'N Ander belangrike punt in die privaat ondersteuning van terapie is 'n gebalanseerde dieet. Veral 'n dieet ryk aan magnesium, karoteen en vitamiene is hier baie belangrik, aangesien hierdie voedingstowwe die oogfunksie op 'n spesiale manier versterk. Dit geld veral magnesium, wat baie voorkom in graan en peulgewasse soos ertjies, boontjies, mielies, sesam, lynsaad, amarant, quinoa, sonneblom en pampoenpitte en in piesangs. Verder word gesê dat die verbruik van groen tee die bloedsomloop in die oë bevorder.
Beëindig of verminder ten minste pasiënte met ongesondes (veral te hoog) Oogdruk is egter koffie en ander kafeïeneerde kosse. Omdat kafeïen bloeddruk verhoog, wat die simptome kan vererger in die geval van oormatige IOP. (Ma)
Federal Chamber of Physicians (BÄK), National Association of Statutory Health Insurance Physicians (KBV), Working Group of the Scientific Medical Sociations (AWMF): National Care Guideline Prevention and Treatment of Retinal Complications in Diabetes - Long Version, 2nd Edition, Version 2, 2015, DOI: 10.6101 / AZQ / 000318, ( Skakel 26.08.2019), ÄZQ
Karl-Uwe Marx: aanvullende oogheelkunde, Hippocrates Verlag, 1ste uitgawe 2005
Leila M. Khazaeni: Ondersoek vir oogsiektes, MSD-handleiding, (verkry 26 Augustus 2019), MSD
Cordula Dahlmann, Johannes Patzelt: Oftalmologie, Urban & Fischer Verlag, Elsevier GmbH, 4de uitgawe, 2016