In die beoordeling van bogenoemde standpunte kan gestel word dat die opstandingsverhaal nie die resultaat van 'n latere toevoeging kan wees nie, aangesien dit tot by die oorspronklike getuienisse teruggespoor kan word. Habermas en Licona (2004:86) poneer dat die aanvanklike getuienis van die dissipels geensins ruimte gelaat het vir die teorie dat Jesus se opstandingsverhaal met die verloop van tyd gegroei het nie.
Habermas en Licona (2004:105) definieer 'n hallusinasie as 'n valse persepsie of gewaarwording van iets wat nie regtig bestaan nie. Skrifkritici soos Lüdeman (2012:4) gebruik verskeie redes soos hartseer en skuldgevoel as die oorsaak van die hallusinasieteorieë. Sinsbedrog hierteenoor kan gedefinieer word as 'n valse geloofsoortuiging terwyl die feite die teendeel bewys. Jim Jones en David Koresh van The People's Temple-gemeente is voorbeelde van charismatiese leiers wat daarin geslaag het om 'n hele groep mense te mislei (Habermas & Licona 2004:105). Hullehet hulle hele gemeente oortuig om selfmoord te pleeg omdat hulle geglo het dat God hulle na 'n beter plek wou neem.
'n Objektiewe visioen word gesien sonder dat die mens se sintuie gebruik is, alhoewel dit as 'n werklikheid ervaar word. Subjektiewe visioene hierteenoor is die produk van die mens se gedagtes en dit bestaan glad nie buite die denke van die betrokke persoon nie (Mcdowell 2009:229). Hiervolgens kan objektiewe visioene in uiterste gevalle 'n liggaamlike opstanding ontken, maar nie die feit dat daar een of ander vorm van opstanding plaasgevind het nie. Subjektiewe visioene hierteenoor bevraagteken die bestaan van die opstanding of na-opstandingsverskynings (Habermas & Licona 2004:112).
Selfs al sou al die feite op 'n wonderwerk dui, sal daar nooit bo alle twyfel bewys kan word of dit wel 'n wonderwerk was nie.
Jesus se opstanding moet binne die breër raamwerk van sy lewe op aarde verstaan word (Geisler & Howe 1992:333). Daar is verskeie ander gebeurtenisse wat op 'n bonatuurlike goddelike ingryping aanspraak maak, byvoorbeeld Jesus se maagdelike geboorte (Luk 1:27) en Jesus se wonderwerke op aarde (Joh 4:46).
Volgens hierdie standpunt het Jesus nooit liggaamlik aan die dissipels en andere verskyn nie, maar wel in die vorm van 'n geestelike liggaam. Müller (2006:97) is byvoorbeeld van mening dat teoloë Jesus se opstanding 'n onreg aandoen deur dit tot 'n liggaamlike opstanding in te perk. Skrifkritici soos Funk (1996:259-260) verwys dikwels na verskeie tekste in die Nuwe Testament, byvoorbeeld Johannes 21:12 (die dissipels het Jesus nie herken nie) en 1 Petrus 3:18 (Jesus is gedood in die vlees, maar lewend in die gees) ter stawing van hulle argument. Dit beteken volgens Skrifkritici24 dat Jesus se opstanding uit die dood nie 'n fisieke liggaamlike opstanding was nie, maar eerder 'n geestelike opstanding.