Pacifisme - die definisie, die era van pacifisme - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
pasifisme - dit is 'n ideologie of filosofie, een of ander manier, wat 'n lojale en verdraagsame manier bied om konflikte op te los, hetsy politieke of smal sosiale konflikte. Om aan pacifisme te voldoen, streef 'n persoon in akute situasies om die mensdom te behou, 'n menslike benadering vir almal. Pacifiste beskou oorlog as domheid, 'n oorblyfsel van die verlede, skandelik in ons ouderdom. In die menslike geskiedenis was daar baie oorloë en kragtige aanvalle. En nou, met die oënskynlik groot arsenaal van ander beskaafde metodes, bly militêre konflik die mees gekose metode. Daarom word enige oorlog as 'n negatiewe verskynsel beskou, maar heeltemal natuurlik, dit het wortel baie stabiel in ons gedagtes.
Om te besin waarom oorloë voorkom, lei belang tot die werklike onderwerp van pacifisme, die beginsel van nie-geweld en die vermyding van oorlog. Aanhangers van hierdie benadering heroorweeg die behoefte aan dwangmetodes om konflikte op te los. Hulle dring aan op die moontlikheid van 'n vreedsame oplossing.
Die posisie van die pasifis is 'n soort protes teen alle vyandelikhede. Die pasifist verwerp alles oor oorlog - hy is teen wapens, geweld en in die weermag. Pacifiste beweer dat as die geld wat daagliks in die weermag belê word, die oorlog belê in 'n ander, die regte rigting, dan kan al die mense van die staat red van honger, armoede en behoorlike behuising gee.
Pacifisme, wat is dit?
Wat is pacifisme vanuit terminologie se perspektief? Die term pacifisme is nogal jonk, dit kom uit die antieke Latynse wortels "Pax" - die wêreld en "facio" - om letterlik vrede te maak. Die woord pacifisme het aan die begin van die 20ste eeu verskyn, toe die sogenaamde vredeskongresse plaasgevind het. Die deelnemers waarvan skrywers, joernaliste, politieke en kulturele figure het verenig en bespreek wat meganismes kon opgestel word sodat regerings in omstrede kwessies nie oorloë kon verklaar nie, maar besluit betwis vreedsaam.
Verder het die definisie van pacifisme ietwat verander en sy betekenis uitgebrei. Pacifiste het hulleself begin om mense te noem wat teen die uitvoering van militêre diens was. Toe kom die teken van pacifisme - Stille Oseaan, ontwikkel deur 'n professionele ontwerper, oorspronklik vir die optog vir kernontwapening. In hierdie teken, kodeer die semaoor alfabet die afkorting ND - "kern ontwapening", vertaal uit Engels as kern ontwapening. Daar word ook geglo dat die duif se voet uitgebeeld word as 'n simbool van die wêreld. Danksy jeugbewegings is hierdie teken versprei en ontvang vandag se wye gebruik, wat die beginsel van nie-geweld weerspieël, verwerping van gewelddadige metodes van konflikoplossing. In die Sowjetunie was die idees van pacifisme eerder ironies, en sy beginsels was bespot deur amptelike verteenwoordigers. As gevolg daarvan het baie mense die idee gevorm dat pacifiste subtiel, ietwat valse figure is.
Wat is die idees van pacifisme vandag? Ondersteuners van pacifisme verduidelik dat hul standpunte uiters eenvoudig is en slegs bestaan ​​om die noodsaaklikheid van oorlog ten gunste van samewerking te ontken.
Pacifiste ondersteun die voordele van hul teorie dat wanneer hulle opgee aan die oorlog, van die voorbereiding van militêre optrede as die inhoud van 'n militêre arsenaal en diens in die weermag, lande baie hulpbronne sal vrystel. 'N aantal studies het ook bevestig dat samewerking meer winsgewend is as die kompetisie. Hierdie standpunte werk egter nie op die staatsvlak nie, aangesien dit slegs moontlik is as hulle ten volle deur die twee partye aanvaar word, en niemand durf die ander kant genoeg vertrou om beskerming te gee nie. Die geskiedenis ken baie voorbeelde van oortredings van vredesverdrae.
Era van pacifisme
Vandag is die idees van pacifisme meer relevant as ooit, aangesien die wêreld na die mening van baie mense 'n groot dorp geword het. Met die vinnige ontwikkeling van nuwe hoëspoedvervoermodusse kan ons maklik en sonder groot pogings vinnig na enige hoek van die wêreld kom. Reis nou kan net 'n paar dae neem. Die kommunikasiemiddele is ook dramaties ontwikkel, en nou kan ons verbindings met mense regoor die wêreld hê. Daarom kan ons nou nie meer 'n oorlog met enige land aan die ander kant van die wêreld begin nie, en ons voel nie 'n berou van gewete nie, want ons ken hierdie mense skaars. Nee, vandag kommunikeer ons so wyd met die hele wêreld, so baie verskillende lande, dat ons eenvoudig nie 'n idee van hul burgers kan hê nie. En om saam met diegene te gaan met wie jy alreeds goed weet, is dit baie moeiliker as om die gebied as 'n gesigtelose militêre voorwerp aan te val.
Hier is dit die moeite werd om die filosofie van kosmopolitisme te noem - die visie van jouself nie as 'n burger van 'n afsonderlike staat nie, maar as 'n inwoner van die wêreld. Die kosmopolitiese argumenteer dat dissosiasie 'n illusie is, en kan nie maar 'n pasifis wees nie, aangesien hy homself deel van 'n enkele wêreld beskou, sien hy geen rede om met sy genote te veg nie. Kosmopolitane probeer hulleself skei van die ideologie van 'n aparte land, wat patriotisme en nasionalistiese sienings in hul burgers instel en hulle beskou as kunsmatige instrumente om die massas uit die politiek te beheer.
Die era van pacifisme word ook geassosieer met die bekendstelling en verspreiding van kernwapens. Vandag is ons in die globale sin almal bure, en die vernietigende krag van kernwapens, en die feit dat 'n oorlog met die gebruik van konvensionele wapens kan uitbreek, word voor die aanvang van kernwapens opgewarm. Dit lei tot die feit dat pacifiste die kategorie van net oorlog, sowel as oorloë ter verdediging van nasionale belange, verwerp.
Idees van pacifisme
As jy die onderwerp van pacifisme bestudeer, moet jy jou oë na die idees van die Christelike filosofie kyk, wat histories hierdie kwessie oorweeg. Jy kan nie gelykheid tussen die konsep van Christendom en die konsep van pacifisme plaas nie. Die posisie van totale pacifisme is nie identies aan die Christendom nie, ten spyte van gewilde instruksies om jou naaste lief te hê of om die tweede wang te vervang wanneer hulle die eerste tref. Om hierdie leerstellings in die Bybel te balanseer, word 'n storie geskryf oor hoe Christus help om geld uit die tempelgebou te ry, en dit doen so baie aktief.
Christelike pacifisme roer nie na 'n passiewe posisie in die lewe nie, eerder die teenoorgestelde. Die middelman in die evangelievisie is die een wat hulp nodig het, wat op 'n sekere oomblik in jou lewenswyse voorkom, wie jy die krag het om te help. As hy gehelp het, het hy nie op hierdie oomblik verbygegaan nie, dan het hy die Christelike roeping vervul. Wat beteken die diktum om 'n ander wang te vervang? Dit beteken nie dat die kwaad opvlam nie, dit is die posisie van nie-weerstand teen die bose of passiewe voorlegging daarvan, sekere vorme van pacifisme. Gewoonlik in die samelewing ontbloot die kwaad soos 'n vonk van 'n vuur, word dit oorgedra aan 'n ander persoon en vermeerder dit. So hierdie ketting van boosheid, oorgedra tussen mense, kan die hele massas mense dek. Wanneer iemand die krag kry om hierdie bose kwaad te verbreek, het hulle hom byvoorbeeld getref, maar hy het nie geantwoord nie, het nie opgehou nie - hy blokkeer die weg vir die verdere verspreiding van die kwaad. Hoe om kwaad te weerstaan ​​sonder om geweld te gebruik? Vredespogingsaktiwiteit word hoogs gewaardeer in die Christendom. In die Bybel is daar nie een belofte van die ewige lewe vir vrede nie.
Die konflik in die Christendom word beskou as die meningsverskil tussen mense wat van mekaar afhanklik is. Hulle is nou saam gekoppel en die poging om een ​​persoonlike doelwit te bereik ten koste van dieselfde belange van die ander, of eenvoudig sonder aandag vir sy behoeftes, lei tot mekaar se blokkering. Beide partye in die konflik verloor wat hulle kan verkry as hulle met mekaar ooreengekom het. Volgens die Christendom kan slegs God geweld gebruik, dit word verklaar deur die feit dat hy net objektief weet wat absoluut goed is en wat boos is. Die mens tree altyd subjektief op. Dit is Christelike pacifisme.
Die probleme van pacifisme, soos ons in die voorbeeld van die Christendom gesien het, het betrekking op die bevinding van die lyn tussen vredestigting en die noodsaaklikheid om terug te veg. Na alles, selfs vurige ondersteuners van pacifisme, in hul regte gedagtes, sal nie, terwyl hulle nie aktief is nie, die aanval op hul geliefdes waarneem. En hierdie lyn is baie broos. In sekere situasies is dit moeilik om 'n balans te vind en onomwonde te bepaal wie reg is en wie skuldig is. Om hierdie probleem van pacifisme op die openbare vlak op te los, is die staatsregstelsel verbind. Vir elke persoon persoonlik bly hierdie vraag egter soms oop, baie moeilik vir 'n duidelike resolusie en vereis lang interne werk om nie 'n ooreenkoms met gewete te sluit nie.