Die woord van eer scarab * Oor plante
Charles Darwin het 'n nuuskierige opmerking: "Die ploeg is een van die oudste en belangrikste uitvindings van die mens, maar lank voor sy uitvindsel is die grond korrek deur wurms bewerk."
En toilers soos miskewers ?! Ja, die einste: wat balle voor hulle rol; Ek het met groot belangstelling na hul 'werk' in Afrika gekyk. By ons is dit ongelukkig 'n dierkundige rariteit. Bedags eet die olifant tot twee sent gras, wat jy nie altyd sappig kan noem nie, en dit verteer dit dan sleg en pluk dit dan in groot hope. Hierdie mis sou onder die skroeiende strale gelê het, het gesny tot klipharde, as die skurwe nie vir aksie geneem is nie. Van nêrens omring hulle dadelik die hoop, gaan handig, asof hulle op 'n aanval is, balle vorm en wegrol, om plek te maak om met hul broers te deel. 'N Halfuur gaan nie, want daar is geen spoor van die hoop nie - die mis in die vorm van balle is al in gate weggesteek.
Tipes skurwe in duisende. Sommige miskewers is mikroskopies, ander is in staat om balle so groot as 'n kinderkam te vorm en te rol. Daar is ook diegene wat, reg onder die hoop, nogal diep myne begin grawe en mis daarheen sleep. Die voorkant van die kop van 'n skêr is soos 'n graafemmer. Die wyfie grawe hulle grond, gooi die 'ras' uit, en die mannetjie voed die mis. 'N Vriend rol balle uit hom en verberg 'n testikel in elkeen.
In Europa is daar kewers wat tweeduisend keer hul eie gewig in die mink van mis kan insleep. By sommige van hulle balanseer die wyfie tydens die vervoer op die bal, en die man druk dit. Ander rol in pare, met ander loop die wyfie naby. Sommige skurfsels is aangepas om in die nag hope rommel te soek, ander slegs gedurende die dag. Onder hulle is daar, so te sê, omnivore, en daar is ook mense wat slegs die mis van sekere diere behandel.
En wat 'n opvoering! Voor die vertrek "kolf die kewers op", na 5 minute styg hul liggaamstemperatuur van 27 tot 40 grade. Die militêre bloedvlieë is selfs hoër - 41 grade. 'N Warm kewer rol 'n bal met 'n snelheid van tot 15 meter per minuut. Maar dit is die moeite werd om te ontspan, verheug oor die prooi, terwyl 'n teenstander op die bal spring en probeer om dit vir homself te ruk. Dit gebeur dat die gemmerbrood uitmekaar val. Maar hy sal nie verlore gaan nie - die oorblyfsels sal kleiner goggas optel en in hul minks gaan wegkruip.
Ons sien nie hoe snags die duimgat beweeg van die baie goggas wat daarin swerm nie. Ons sien nie hoe baie wurms met die aanvang van die aand se koelte baie naby die tuin en tuinbeddens in die lug in kruip nie. Tot dagbreek hou die geritsel nie op nie. Hierdie wurms skuif die aarde uitmekaar om vogtige lug in hul gang te laat gaan, kap die blare af en sny dit met sandkorrels. Dit alles - 'n grasblaar, 'n vlerk van 'n naaldekoker of 'n stuk voëlveer - is met maagsap geïmpregneer, ontbind en gooi 'n klomp klein korrels uit. Maar dit is nog steeds nie gereed grond nie, maar slegs 'n deel van 'n komplekse en geheimsinnige proses.
Ons voorouers het die son en die maan aanbid, tot die sterre gebid en reën uit die lug gevra. Hulle gode was 'n rivier met vrugbare slik, 'n boom met soet vrugte, 'n koei wat melk gee ... Maar nou moet jy die kewer verheerlik! Hoe dankbaar moes die Egiptenare hierdie gevleuelde weldoener gewees het deur 'n prosaiese bal voor hom in te stoot, as die aartappel vir hulle 'n simbool van die son geword het! Priesters het hom langs God geplaas en 'n simbool van die skepping van lewe op aarde verklaar. Die kewers is soos farao's gebalsem; hulle figure is van edelgesteentes gekerf.