My eerste herinnering aan verwerping was toe ek dertien jaar oud was. Ek het na 'n plaaslike laerskool gegaan wat 'n blok van my huis in Buffalo, New York was. Dit was 'n klein skool en al die studente kon na die skool stap. Dit was in die laer middelklaskant van die dorp. Al die studente was vriendelik en die enigste ding wat regtig saak maak, was dat 'n persoon vir ander lekker was. Nie een van ons het duur klere of huise gehad nie. Ons het net genoeg gehad, maar niks van oorskot nie.
Toe ons van hierdie liefste laerskool afgestudeer het, moes ons drie myl busse na 'n baie duur deel van Buffalo genaamd Amherst vervoer. Dit was die rykste skool in die hele gebied. Diegene van ons van klein Windermere Elementary het nie regtig in hierdie duur plek geplaas nie weens ons eenvoudige klere en nederige begin. Maar ons het dit nie geweet nie, aangesien dit nooit saak gemaak het nie.
In my eerste jaar by Amherst het ek huis ekonomie geneem en ons was naaldwerk. Eendag was al die naaimasjiene besig en ek het handgesnoei om te doen. Ek het opgemerk dat 'n groep meisies aan die ander kant van die kamer praat en lag. Ek het vir myself gedink: "Hulle lyk soos hulle pret hê. Ek sal weggaan en by hulle aansluit. 'Ek het nie opgemerk dat al hierdie meisies in baie duur klere aangetrek was nie.
In my laerskool kan enigiemand by 'n groep aansluit en verwelkom word. Klere het nooit saak gemaak nie. Ek het met my naaldwerk in die hand geloop. Toe ek daar aankom, het die meisies op 'n onvriendelike manier na my gekyk. Ek het onskuldig gevra: "Is dit ok as ek by jou aansluit?" Ek was verbaas toe hulle geantwoord het, "NEE! Ons is die gewild groep. Gaan net terug na waarheen jy gekom het. 'Ek het daar verstom staan ​​terwyl my gesig rooierig geword het en trane het by my oë gekom. Hulle het hul woorde herhaal: "Gaan terug na die ander kant van die kamer." Diep verleë, ek het omgedraai, teruggegaan na die ander kant van die kamer, en sit by myself die pyn van verwerping wat deur my lyf beweeg.
Die gawe van verwerping
Dit het my jare lank gegaan om die gawe te besef wat daardie meisies my eintlik gegee het. Die pyn van daardie verwerping het in my 'n verbintenis verlig om altyd op die uitkyk te wees vir iemand wat dalk uitgelaat sou word, en om hulle te probeer insluit.
Sedert daardie dag wil ek niks byvoeg wat vir ander eksklusief mag wees nie. In die kollege is ek genooi om by verskeie toernooie aan te sluit. Ek het hulle geweier, selfs die gewildste wat ander vroulike vroue wou hê hulle kon aansluit. Hierdie begeerte om niemand uit te sluit nie, het ons baie goed in ons werk gedien.
Hoe om verwerping te hanteer
My geliefde gegradueerde onderwyser en vriend, Leo Buscaglia, het my 'n pragtige model gewys van hoe om verwerping te hanteer. Ek het eendag by die Universiteit van Suid-Kalifornië buite sy kantoor gesit en gewag om met hom te praat. Hy was die ontmoeting met die Studentedekaan en ander belangrike fakulteitslede. Ek kon elke woord hoor. Hulle het hom vertel dat sy vrye klas, Love, 'n verleentheid vir die universiteit was en hom beveel het om die klas te kanselleer.
Dit was die klas wat Leo die meeste gehad het om te leer, en dit was so gewild dat dit al in 'n baie groot kamer was, dit was altyd vol om te oorloop. Ek het elke week hierdie klas bygewoon en dit soveel geniet, en tot vandag toe gebruik wat hy ons geleer het. In 'n finale verklaring het die Dekaan gesê: "Leeu, hierdie klas moet ophou nou. Daar sal geen bespreking meer daaroor wees nie. "En daarmee het hulle almal uit die kamer geloop.
Ek het 'n paar minute gewag en sy sekretaresse het vir my gesê ek kan inkom om Leo te sien. Ek het hom gevra hoe hy besig was en hy het geantwoord: "Ek voel so jammer vir daardie mense, want ek het soveel liefde om te gee en hulle het dit verwerp." Die verwerping het Leo die druk gegee om sy veilige posisie by die universiteit te verlaat, en dien 'n veel groter bevolking. Hy het uiteindelik die gewildste spreker in die VSA geword, wat van stad tot stad reis en gesprekke uitgespreek het om groepe van ten minste tien tot vyftien duisend keer uit te verkoop.
Hy het op dieselfde tyd vyf boeke op die New York Times-bestsellerlys gehad, 'n eer wat geen ander skrywer ooit gehad het nie. Hierdie verwerping het beslis 'n wonderlike geskenk aan Leo en die baie miljoene gegee wat voordeel getrek het uit sy gesprekke, boeke en 'n drukkende rewolusie wat die land gevee het.
Wag, die gawe sal kom
In ons beradingspraktyk sien ons mense wat soveel ly as gevolg van die verwerping deur 'n maat. Behalwe om hulle te help oor die pyn en die verlies van selfbeeld, vra ons hulle om te wag vir die gawe wat sekerlik sal kom. Mettertyd kom hulle terug en vertel ons dat hulle 'n nuwe maat gevind het wat soveel beter vir hulle pas.
En daar is talle stories van mense wat deur hul baas verwerp word en hul werk verloor. Mettertyd gaan baie van hulle ook op om iets te vind wat hulle passie regtig ontstel.
As jy hierdie pyn van verwerping voel, weet dat 'n groot geskenk uiteindelik na jou toe sal kom. Soos Leo Buscaglia, weet jy dat jy nie verdien het om verwerp te word nie, dat jy mooi is en soveel liefde en geskenke het om te gee. Op die ouderdom van dertien het ek nie op so 'n wrede manier verwerp nie, maar die verwerping het my 'n meer medelydende hart gegee en die sensitiwiteit om almal in te sluit.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Die pyn van verwerping bring 'n geskenk