Slagskip van die Iron Duke -klas - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die gevegskepe van die Iron Duke-klas het teruggekeer van die 6-in-geweer, laas gesien op vooraf-gevreesde gevegskepe. Hulle is gebou as deel van die 1911 Naval Program, wat ontwerp is die jaar nadat Lord Fisher uittree as First Sea Lord. Hy was gekant teen die herinvoering van die 6-in-geweer, aangesien dit 'n verdunning van die konsep was, maar teen 1911 het die 4-in-kanonne wat op die groot Britse dreadnoughts gebruik is, nie meer die reikwydte gehad om die bedreiging van vernietigers.
Die Iron Duke -skepe was langer en swaarder as die vorige King George V -klas skepe, meestal om te vergoed vir die verhoogde gewig van die 6in gewere. Dit was ook die eerste Britse slagskepe wat met lugafweergewere gebou is, in hierdie geval 'n paar 3in-gewere wat bedoel is vir gebruik teen Zeppelins. Hulle is gebou met driepootmaste om die groot platforms te dra wat nodig is vir die bestuur van vuurtoerusting.
HMS Iron Duke en HMS Marlborough was voltooi met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Die Iron Duke was die vlagskip van die vloot, eers vir admiraal sir George Callaghan en daarna vir admiraal Jellicoe, terwyl die Marlborough het tydens die oorlog saam met die 1st Battle Squadron gedien.
Benboog en Keiser van Indië in diens geneem in Oktober en November 1914. Hulle het by die 4de Slag -eskader aangesluit en geveg met die eskader op Jutland. Al vier die skepe het aan die Slag van Jutland deelgeneem en in die kort slagskipaksies geveg.
Tydens die geveg het HMS Marlborough het die enigste Britse dreadnought geword wat getorpedeer is. Sy is omstreeks 19:00 getref, waarskynlik deur 'n torpedo van die erg beskadigde Wiesbaden. Dit was ná die eerste botsing tussen die gevegte, maar voor die tweede botsing. Ondanks die feit dat daar 'n gat van 70 voet by 20 voet in haar wapenrusting geblaas is, het die Marlborough was nog steeds in staat om as vlagskip van admiraal Burney te dien tydens die tweede botsing tussen die slagskepe, en sy het 'n hewige vuur onderhou totdat haar stuurboord -lys haar verhinder het om die Duitse skepe te tref.
Gedurende die nagaksie het sy spoed begin verloor. Teen 22:00 was admiraal Burney se afdeling vier myl agter die hoofvloot, en vroeg in die oggend van 1 Junie dreig haar interne skote om te gee. Sy kon slegs 10 ks veilig maak, en daarom moes admiraal Burney sy vlag na die Wraak en stuur die Marlboroughterug na die hawe. Sy hink terug in die hawe op 10kts, en het drie maande se herstelwerk nodig gehad.
Na die oorlog Benbow, Marlborough en Keiser van Indië is geskrap om aan die voorwaardes van die vlootverdrag van Washington te voldoen. Die Iron Duke is as 'n opleidingsskip aangehou, met haar gordelpantser en twee geweer torings verwyder. Tydens die Tweede Wêreldoorlog dien sy as 'n depotskip by Scapa Flow en word uiteindelik in 1946 geskrap.
7,780 seemyl op 10kts
Tien 13,5 in 45 kaliber Mk V gewere
Twaalf 6 in 50 kaliber Mk VII gewere
Twee 3in Mk I AA gewere
Drie 21in ondergedompelde torpedobuise
180 ° draaityd
Maksimum HE -dopskade
Kans op vuur op doel veroorsaak deur HE Shell
Maksimum AP -beskadiging
Aandrywing: 29.000 pk 21 0 84,000
Aandrywing: 32.500 pk 22.5 2,700 240,000
'Iron Duke' was die Super Dreadnought van die Verenigde Koninkryk
HMS Iron Duke was die tweede slagskip wat vernoem is na die hertog van Wellington. Die eerste, wat in 1906 geskrap is, het die onderskeid gehad dat HMS gestamp en gesink word Vanguard, nog 'n slagskip van die Royal Navy.
Die tweede Iron Duke was die naamskip van die laaste klas dreadnoughts wat voor die begin van die Eerste Wêreldoorlog by die Royal Navy-diens getree het. Sy en haar susters word as 'super-dreadnoughts' beskou, 'n slegte term wat die tweede generasie dreadnought-oorlogskepe onderskei van die eerste.
Oor die algemeen het super-dreadnoughs vlerk torings vermy, met gewere in die middellyn met supervuur ​​torings. Die meeste super-dreadnoughts het wapens gedra wat swaarder as 12 duim was-hoewel dit van land tot land verskil-en het meer gevorderde pantserskemas. Niemand het egter suksesvol 'n duidelike definisie vir die onderskeid vasgestel nie.
In 1912 neergelê, Iron Duke is in Maart 1914 in gebruik geneem. Sy het 25 000 ton verplaas en 10 gewere van 13,5 duim in vyf dubbele torings gedra. Haar sekondêre bewapening, ontplooi in enkele kasmatte, het bestaan ​​uit 12 gewere van ses duim. Soos die meeste slagskepe van die Royal Navy van die era, kon sy 21 knope maak.
Iron Duke was 'n goed ontwerpte skip wat haar Duitse-indien nie Amerikaanse-eweknieë kon oorskry en as basis dien vir die nog swaarder gewapende Chileense slagskip Almirante Latorre.
Die Ysterhokke was die derde vier-skip klas van super-dreadnought (na die Orions en die Koning George vs.), en verteenwoordig 'n verbysterende versnelling van die vlootbou in vredestyd van die Verenigde Koninkryk.
Die Royal Navy, wat bedag was op sy kompetisie met Duitsland, sou tussen 1912 en 1917 22 super-dreadnoughts in gebruik neem, plus nog 'n halfdosyn gevegkruisers. Slegs Amerikaanse vliegdekskipkonstruksie in die Tweede Wêreldoorlog kan met hierdie produktiwiteitsvlak vergelyk word.
HMS Iron Duke het die vlagskip van die Groot Vloot geword toe dit in Augustus 1914 gestig is. Iron Duke het die vlag van adm. John Jellicoe gedra, wat deur Winston Churchill bevorder is aan die begin van die oorlog.
Jellicoe se taak was om nie die oorlog te verloor nie, en die manier om dit te doen was om te voorkom dat dit deur die Duitse Hoogseevloot vernietig word. Aangesien die Duitse vloot kleiner was as die Groot Vloot en geografies beperk was, was dit 'n haalbare taak.
Jellicoe het begryp dat numeriese meerderwaardigheid die sleutel was tot oorwinning in moderne vlootverbintenisse, en weier vasberade dat die Royal Navy die High Seas Fleet in detail kan ontmoet. Gevolglik het die Groot Vloot die grootste deel van sy tyd bestee aan oefen- en seevaartoefeninge, wat af en toe deurmekaar was om die Hoogseevloot in die oopte te probeer vang.
Die enigste werklik produktiewe soort van hierdie soort was einde Mei 1916, toe Iron Duke dien as die vlagskip van Jellicoe tydens die Slag van Jutland.
Aan die hoof van die Britse lyn het sy die Duitse slagskip -SMS ernstige skade aangerig Konig, asook verskeie kleiner skepe. Die Duitse prooi het egter in die nag ontsnap en Iron Duke keer terug na Scapa Flow toe die vloot in omstredenheid verval het.
Die versuim om die High Seas Fleet te vernietig, ten spyte van voor die hand liggende Britse voordele, het 'n ernstige tol geëis op die openbare en elite -indrukke van admiraal Jellicoe. Jellicoe is uiteindelik "bevorder" uit die bevel van die Groot Vloot, en vervang deur David Beatty. Die bemanning van Iron Duke gee nie om vir die nuwe admiraal nie, so Beatty skuif sy vlag na Koningin Elizabeth.
Die res van Iron DukeSe loopbaan in die Eerste Wêreldoorlog was sonder probleme.
Die Washington -vlootverdrag het die wêreld se slagskipvlote vernietig, maar Iron Duke het die eerste snit van 1922 oorleef. Sy het uitgebreid diens gedoen in die Swart See en in die Middellandse See, en gehelp om die uitval van die Russiese burgeroorlog en die Grieks-Turkse oorlog te hanteer.
Die Royal Navy het 'n moderniseringskema in die laat 1920's ondersoek, maar verwag dat die hangende Londense vlootverdrag van 1930 die aantal toelaatbare slagskepe verder sal verminder. In plaas van 'n modernisering, Iron Duke was gedemilitariseer en verloor die grootste deel van haar wapenrusting en die grootste deel van haar bewapening.
Sy het vir die res van die dertigerjare as 'n gunnery -opleidingsskip gedien en was aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog 'n verblyfskip. In Oktober 1939 het Duitse langwerpige bomwerpers Scapa Flow getref en beskadig Iron Duke erg genoeg om 'n grondslag te dwing. 'N Inval in Maart 1940 het verdere skade aangerig, en Iron Duke sal in plek bly vir die balans van die oorlog.
Iron Duke Class Dreadnought -slagskip
Geboude Portsmouth Dockyard, gelê in Januarie 1912, voltooi Maart 1914, kos ,9 1,945,824.
Geboude Portsmouth Dockyard, gelê in Januarie 1912, voltooi Junie 1914, kos 43 2.043.437.
Gebou Beardmore, gelê November 1912, voltooi Oktober 1914.
Geboude Vickers, gelê in Mei 1912, voltooi Oktober 1914.
Lengte 614 voet 3 duim waterlyn 623 voet 9 duim in die algemeen, balk 90 voet 1 duim, diepgang 32 voet 9 duim (diep), verplasing 26 100 ton vrag, 31 400 ton diep.
4 -as Parsons -turbines, 29.000 pk, 21 kt.
Iron Duke 30,040 pk = 21,6 knope
Marlborough 32,013 shp = 21,8 knope
Benboog 32.530 pk = 21.5 knope
Keiser van Indië 26 604 pk = 21,0 knope
12-4in gordel, 10-3in barbette, 11in rewolwer gesigte, 2.5-1in dekke
10 x 13,5in 45cal MK V (5 x 2), 12 x 6in (12 x 1), 4 x 3 ponder (4 x 1), 2 x 3in (2 x 1), 4 x 21in TT
Vergrote koning George V met swaarder en beter beskermde sekondêre bewapening, meer brandstof en 'n ekstra torpedobuis. Pantser is aangepas, gewoonlik met 'n groter dekking. Bemanning 925.
Augustus 1914-Januarie 1917 Vlagskip van die Groot Vloot onder admiraal sir John Jellicoe en daarna sir David Beatty.
12 Januarie 1916 bots met die olietenkskip Prudentia wat sink.
Aanwesig by die Slag van Jutland 1916. 90 13.5in rondtes afgevuur en geen skade opgedoen nie.
Januarie 1917. Slag eskader
Verkoop vir afval 1946.
1ste Battle Squadron Grand Fleet
Eskader se vlagskip tot Februarie 1917.
Aanwesig by die Slag van Jutland 1916. 162 rondes van 13.5in afgevuur. Deur torpedo getref en 2 dood en 2 gewond.
29 Julie 1916 sluit weer by Grand Fleet aan na herstelwerk.
Verkoop vir afval 1932.
November 1914 het by die 4de Battle Squadron Grand Fleet aangesluit.
Eskader se vlagskip tot Junie 1916.
Aanwesig by die Slag van Jutland 1916. 40 13,5in rondtes afgevuur en geen skade opgedoen nie.
Verkoop vir afval 1931.
Desember 1914 het by die 1st Battle Squadron Grand Fleet aangesluit.
Tydens opknapping in Jutland
Die beste manier om foute op te spoor, is om iets op die internet te plaas. Hopelik nie te veel teks nie - probeer dit tot die minimum beperk!
Die beste manier om foute op te spoor, is om iets op die internet te plaas. & quot
Ek neem dit as 'n uitnodiging: D
Ek is bly om Scharnhorst met die 320 mm -band te sien. Dit is die grootste fout uit die weg geruim, maar laat ons die momentum voortsit om die dek ook reg te kry. Die stukke vir die dek van Scharnhorst was langer as op die opvolgende klasse/ontwerpe, en was gebuig om ook die sitadeldek te vorm buite die ruimtes wat omhul is deur die langsverdelings. Vreemde bewoording, kyk net na die hoofraam en dit is redelik duidelik. Dit het beteken dat die horisontale dek bo die sitadelruimtes (dus uitgesluit die stukke bo die TDS) in totaal ongeveer 50% 105 mm, 25% 95 mm en 25% 80 mm was, of neem 'n paar persent. Die maksimum dekdikte moet dus 105 mm of 4,1 duim wees.
Bismarck, ek dink dinge is 'n bietjie deurmekaar. Die enigste gebied waar mense 'n 120 mm -dek sou verwag, is die skilpad rondom die tydskrifgebied (hierdie btw is nog 'n fout in die algemeen aanvaarde waardes vir Bismarck, dit moet 'n 110 mm -skilpadrug vir die hele lengte van die vesting wees). Die plat dek self was 80 tot 95 mm bokant die sitadelruimtes en 110 mm bokant die agterste verlenging wat die stuurwiel (en alkoholvoorrade) bedek. Watter een hiervan kwalifiseer vir u maksimum dekwapens, kan ek nie heeltemal sê nie, maar ek leun na die 3,74 duim.
Bismarck se rewolwer moet ook 'n skoon 360 mm/14,2 duim hê, net soos Scharnhorst.
Die gevegskepe van die Queen Elizabeth -klas was een van die bestes wat ooit gebou is. Wat as hulle nooit gebeur het nie?
Ons het een van die voorste kundiges ter wêreld gevra om die vraag te beantwoord.
Die vyf super-dreadnoughts van die Queen Elizabeth-klas was een van die beste slagskepe wat ooit gebou is. Die skepe kombineer hoë spoed met swaar bewapening en lewer kritiese bydraes tot die verdediging van die Verenigde Koninkryk in beide die Eerste en Tweede Wêreldoorloë. Koningin Elizabeth, Barham, Malaya, Warspite en Valiant het in verskillende gevegte gedien soos die poging om die Dardanelle, die Slag van Jutland, die Slag van Kaap Matapan en die laaste aanvalle teen Japan in die Stille Oseaan te dwing.
Maar wat as die koningin Elizabeths nog nooit diens gesien het nie? Wat as die Admiraliteit met minder riskante, meer evolusionêre ontwerpe gegaan het?
Die gevegskepe van die koningin Elizabeth -klas, wat in 1912 neergelê is, verteenwoordig 'n revolusionêre sprong oor vorige ontwerpe, amper so anders as hul onmiddellike voorgangers as wat HMS Dreadnought van haar was. By volle lading was hulle byna 'n derde groter as die superdreadnoughts van die Iron Duke -klas. Hulle bewapening het voordeel getrek uit hierdie toename in grootte, en elkeen van die Queen Elizabeths het agt 15 "gewere in vier tweeling torings gedra, in teenstelling met die tien 13,5" gewere van die Iron Dukes. Die 15 "/42 -geweer wat deur die slagskepe gedra is, was self eksperimenteel, aangesien dit relatief min toetse voor die seleksie was, maar gelukkig 'n merkwaardig effektiewe wapen was.
Die aandrywing was net so revolusionêr. Alhoewel die koningin Elizabeth nooit die spoed van 25 knope bereik het wat deur hul argitekte belowe is nie, kon hulle 'n snelheid van ongeveer 2-3 knope vinniger handhaaf as die res van die geveg, wat 'n tussenganger speel tussen die vloot van die gevegskruiser en die hoofgevegvloot. Belangriker nog, die koningin Elizabeths is uitsluitlik aangedryf deur olie, wat hulle in staat gestel het om die bemanning te verminder en hul hoë spoed vir langer tydperke te handhaaf.
Hierdie voordele maak die skepe veral verwoestend in die Eerste Wêreldoorlog, waar hulle 'n eskader uitmaak wat aan die Slag van Jutland deelgeneem het. Op Jutland het hulle enorme skade opgedoen en aangerig sonder om permanente verlies te ly. Al vyf skepe is onder die voorwaardes van die Washington- en Londen -vlootverdrae behou, en in die Tweede Wêreldoorlog het hul ekstra spoed hulle 'n voorsprong bo buitelandse mededingers van soortgelyke oesjaar gegee, wat hulle toelaat om tred te hou met taakgroepe wat vliegdekskepe insluit en vinnige gevegskepe. Die skepe bly in diens tot aan die einde van die oorlog en verloor slegs een van hul getalle, die HMS Barham, aan 'n U-bootaanval.
Hoe dinge verkeerd kon gegaan het
Tog was die koningin Elizabeths om al hierdie redes fundamenteel eksperimentele skepe. Winston Churchill het hard geveg vir elke aspek van die klas, maar het teëgekom onder kritici wat meer konserwatiewe, evolusionêre ontwerpe ondersteun het. Die geweer van 15 "kon verkeerd geloop het, net soos die olie-afvuurskema. Alternatiewe paaie sou 'n inkrementele verbetering van 'n 14" geweer gewees het (wat die Britte geïnstalleer het op slagskepe wat bedoel was vir die Chileense en Japannese vloot), of moontlik selfs 'n verskuiwing na drievoudige torings wat die Amerikaanse vloot aangeneem het, maar wat die Royal Navy (RN) eers in die vroeë 1920's sou gebruik. Die meeste van hierdie opsies sou minder ideaal gewees het as die uiteindelike besluit om die QE's te bou, maar sou ook minder risiko op so 'n massiewe staatsinvestering uitgemaak het.
Selfs na die konstruksie kon gebeure vreeslik verkeerd geloop het. In die Slag van Jutland het die status van die koningin Elizabeth as 'n tussengangse eskader hulle kortliks aan die genade van die hele Duitse lyn van die geveg gelaat. Malaya het tydens die geveg 'n brand opgedoen, en Warspite het 'n roerfunksie verduur wat haar 'n tweede keer onder die vuur van die Duitse lyn getrek het. Die Royal Navy kon maklik een of meer van die skepe verloor het, met ernstige afwaartse gevolge vir die magstruktuur daarvan.
Die admiraalklas [wysig | wysig bron]
Reeds voor Jutland het Jellicoe en Beatty kommer uitgespreek oor die gebrek aan nuwe konstruksie vir die Battlecruiser -vloot en die ontoereikendheid van die skepe wat reeds voorsien is. Vroeg in 1916 het hulle voorstelle vir 'n nuwe vinnige slagskipontwerp verwerp, soortgelyk aan die Koningin Elizabeth maar met verminderde konsep, en wys daarop dat, met die vyf nuwe 'Revenge-klas wat naby voltooiing was, het die vloot alreeds 'n voldoende marge van meerderwaardigheid in slagskepe, terwyl die afwesigheid van gevegkruisers uit die programme van 1912 en 1913 Beatty se krag sonder 'n antwoord op die nuwe 30,5 & 160 cm (12-inch) gelaat het - Duitse gevegskrywers. ⎙ ] Jellicoe het geglo dat die Duitsers van voorneme was om nog kragtiger skepe te bou, met 'n snelheid van tot 29 knope (54 km/h), en daarom 'n beroep op skepe van 30 knope (56 km/h) om hulle te beveg. Alhoewel twee nuwe gevegkruisers (Bekend en Afstoot) in 1914 bestel en merkwaardig vinnig gebou is, het Jellicoe aangevoer dat, hoewel hul spoed voldoende was, hul wapenrustingsbeskerming (dramaties verminder op aandrang van Fisher) onvoldoende was. ⎚ ]
Die ontwerp van 1915 is dus hervorm as 'n gevegsruiser van 36 000 ton met 8 151-duim (381 en 160 mm) gewere en 'n snelheid van 32 knope (59-160 km/h). ⎛ ] Die hoofband was slegs 8 cm dik, skuins na buite om dieselfde beskerming te bied as 'n vertikale 9-duim-band. 'N Klas van vier skepe is goedgekeur, waarvan die eerste op 31 Mei neergelê is, die dag waarop Jutland geveg is.
Die verliese in Jutland het gelei tot 'n herwaardering van die ontwerp. Soos hierbo opgemerk, was die Britte nou oortuig dat hul vinnige slagskepe gevegswaardig, maar te stadig was, en dat hul gevegkruisers, selfs die grootste, ongeskik was vir volgehoue ​​gevegte. As gevolg hiervan is die nuwe skepe radikaal herontwerp om die oorleefbaarheid van die Koningin Elizabethterwyl hy steeds voldoen aan die vereiste vir 32 knope (59 km/h) gevegsruisers, hoewel hierdie herwerking foutief was.Die gevolglike skepe sou die Admiraal-klas gevegskruisers wees, met 42 000 ton verreweg die grootste oorlogskepe ter wêreld. In 1917 is die konstruksie vertraag, om hulpbronne vir die bou van duikbote vry te stel, toe dit duidelik word dat die bedreigde nuwe Duitse gevegsruisers nie voltooi sal word nie; die laaste drie is opgeskort en uiteindelik gekanselleer, en slegs die voorste skip moet voltooi word as die bekende HMS Kap.
Alhoewel die Royal Navy altyd aangewys is Kap As 'n gevegskruiser het sommige moderne skrywers soos Anthony Preston haar as 'n vinnige slagskip gekenmerk, aangesien sy teoreties die beskerming van die Koningin Elizabeths terwyl dit aansienlik vinniger is. ⎜ ] Aan die ander kant was die Britte deeglik bewus van die beskermingsfoute wat daar was, ondanks haar hersiene ontwerp, sodat sy bedoel was vir die pligte van 'n gevegskruiser en gedurende haar loopbaan diens gedoen het in die gevegskruisers. Boonop was die omvang van haar beskerming, hoewel dit voldoende was vir die Jutland-era, hoogstens marginaal teenoor die nuwe generasie 16-duim (406 mm) geskutde kapitaalskepe wat kort na haar voltooiing in 1920 ontstaan ​​het, getipeer deur die VSA Colorado klas en die Japannese Nagato klas.
Slagskip van die Iron Duke -klas - Geskiedenis
Die skepe van die koningin Elizabeth-klas was miskien die bekendste van alle Britse stoom aangedrewe gevegskepe, en soos oorspronklik voltooi met twee trekke met 'n goeie verhouding, was hulle een van die mooiste. & quot Koningin Elizabeth -klas, Oorlogskip Monografieë, Monografie Twee deur John Campbell. op bladsy 1.
Teen 1913 het die Lords of the Admiralty rondgekyk en opgemerk dat twee van die vlootmagte van die wêreld slagskepe vervaardig het, gewapen met 14-duim-gewere. Japan het die 14-duim-geweer met die Kongo -klas gevegskruisers en Fuso klas slagskepe en die Verenigde State het die 14-duim met die New York -klas. As die nuutste hoofskepe van die Royal Navy, het die Iron Duke -klas slagskepe en Tiger 'n gevegskruiser het 13,5-duim-gewere gemonteer, die Admiraliteit was verplig om 'n groter geweer te ontwerp vir die volgende klas slagskip.
Gelyktydig met hierdie beplanning was daar besprekings oor die rol van die gevegskruiser in vlootaksies. Wanneer die Onoorwinlik is ontwerp, is daar gedink dat die gevegsruiser 'n sekondêre missie kan hê om die bakkie van 'n vyandelike vloot te draai. Nadat Admiraal Togo ingesluit was by gepantserde kruisers, Kasuga en Nisshin, in sy geveglyn met sy vier slagskepe en die Nisshin meer as enige Japannese oorlogskip, behalwe Mikasa tydens die Slag van Tsushima. Die aansienlik vinniger vlootspoed van die Japannese was een van die belangrikste bestanddele vir die oorweldigende Japannese oorwinning. Hulle heerskappye het egter 'n tweede gedagte gehad oor die gebruik van gevegskruisers om gevegskepe aan te pak. Wat nodig was, was 'n slagskip met spoed.
Die Royal Navy het gevegskepe ontwerp met 'n spoed groter as die spoedlyn. Die Duncan klas was 'n voorbeeld van 'n slagskip wat 'n paar wapens opgeoffer het vir 'n knoop ekstra spoed bo die standaardontwerp, 19 knope teenoor 18 knope. Die Admiraliteit het tereg besluit dat daar 'n groter snelheidsvoordeel as 1 tot 2 knope moet wees. Hulle wou hê dat die nuwe ontwerp 'n maksimum spoed van 25 knope, 4 knope vinniger as die bestaande slaglyn het. So begin die ontwerp van die eerste werklik & quotVinnige slagskip& quot.
Die bouprogram van 1912 het reeds fondse bewillig vir drie slagskepe en een slagskip en die direkteur van Naval Construction (DNC) Philip Watts het drie ontwerpe vir die vinnige slagskip laat voorberei. Dit was Watt se laaste ontwerpe as DNC en die drie was aangewese ontwerpe RIII, RIII* en RIV en is vergelyk met die vorige Iron Duke -klas ontwerp. Op papier het die ontwerpe die 14-duim-eksperimentele geweer gedra, maar in werklikheid was dit 'n operasionele veiligheidsaanwysing vir die 15-duim-geweer, waarmee die Royal Navy 'n optog na die ander vloote van die wêreld wou steel.
Die voorlopige sketse het vyf twee 15-duim-torings gerangskik soos in Iron Duke maar die nuwe klas kon nie die toring van die middel van die skip akkommodeer nie, en ook die vergrote masjinerie wat nodig was vir die groot aanleg wat nodig was vir die skip om 25 knope te bereik. Toe 'n ontwerp met vier torings vergelyk word met die vyf 13,5-duim-rewolwerontwerp van die Iron Duke, het dit duidelik geword dat die agt 15-duim geweerontwerp dieselfde gewapende gewig sou hê as die vroeëre tien 13,5-duim-ontwerp, maar 'n toename van 1,360 pond in die breedte van die skulpgewig met 50% groter vernietigende krag. Die uitskakeling van die vyfde rewolwer bied die ekstra ruimte vir die vereiste verhoging van die ruimte vir 'n kragstasie van 25 knope. Al drie die finale ontwerpe, RIII, RIII* en RIV, het vier tweeling-15-duim geweertorings.
RIII was baie sterk gebaseer op die Iron Duke ontwerp, maar 20 voet langer. Dit het 'n wapenrusting wat verander is van die Iron Duke ontwerp. In vergelyking met die Iron Duke die gordel en barbette het 'n ekstra 1-duim pantser, die rewolwer boonop 1 tot 2-inch pantser en die koninklike toring 1-inch minder pantser as die in Iron Duke. Andersins was die algemene uitleg baie soortgelyk, met ekstra motorruimte wat die ruimte beslaan wat die vyfde rewolwer beset het.
RIII* was soortgelyk aan RIII, maar met 'n ander pantserskema. Met RIII* is 'n anti-torpedoskot oor die lang masjineruimtes aangebring. Hierdie skottel sou bykomend tot die gordel 1 tot 2 duim dik wees, wat die 12-duim sal wees soos in Iron Duke. Die wapenrusting bo die hoofband sou 'n enkele band van 6-duim wees, in plaas van die twee-voude 8 en 6-duim in die vroeëre ontwerp. Toring- en barbettebeskerming is dieselfde as in Iron Duke. Die anti-torpedo nette en rakke is uitgeskakel, met die gewig wat gebruik is om 'n interne pantserskerm te verseker. Beide RIII en RIII* het die laaste twee torings agter die masjinerie -ruimtes gehad, wat vier geweerskote vorentoe en agtertoe kon laat met agt gewere op die breë kant.
RIV het die derde rewolwer, X -rewolwer op RIII en RIII* van agterkant van die masjinerie -ruimtes na die masjinerie -ruimtes verskuif en sodoende Q -rewolwer geword soos in die middelskut -rewolwer van Iron Duke. Hierdie ontwerp het die agterstewe wat aan die brand was, verminder tot twee gewere, aangesien die Q -rewolwer nie direk agteruit kon skiet nie. Hierdie ontwerp was teen 27 300 ton ook 300 ton swaarder as die ander twee. Uiteindelik is ontwerp RIII* gekies as die basis vir die nuwe vinnige slagskepe van die Koningin Elizabeth -klas.
Pantser: Gordel -13-duim Barbettes - 10-duim Torings - 13-duim Coning Tower - 11-duim Dekke - Tot 3-duim
Masjinerie - 24 Babcock & amp; Wilcox-ketels, Parson-turbines, vier propellers, ontwerp 56,000 23-knope Gedwonge shp 75,000 25-knope
Aanvulling - 923 tot 951 soos voltooi, 1 262 as vlagskip 1920
Die Royal Navy het in Junie 1912 'n bod vir die bou van die nuwe ontwerp van die vier skepe van die klas geopen en al vier is teen Februarie 1913 neergelê. Admiraliteit het besluit om hierdie skenking te gebruik om 'n vyfde lid van die klas te bou. Hierdie vyfde slagskip het geword HMS Malaya en is in Oktober 1913, agt maande na haar vier susters, neergelê. 'N Sesde eenheid van die klas, wat genoem moet word Agincourt, sou onder die ramings van 1914-1915 in Portsmouth gebou word, maar is met die begin van die Eerste Wêreldoorlog gekanselleer en die naam is gegee aan 'n slagskip wat pas vir Turkye voltooi is en deur die Britte in beslag geneem is.
Die Royal Navy word dikwels gekenmerk as 'n baie konserwatiewe organisasie. In die verlede was dit bekend dat buitelandse vloot toegee aan die koste van dramatiese eksperimente of ingrypende innovasies met die RN wat suksesvolle eksperimente aanvaar en bloot die kompetisie uitbou. Die filosofie word nie gebruik by die Koningin Elizabeth. Die klas verteenwoordig 'n groot waagstuk op 'n ongekende skaal vir die Royal Navy. Alhoewel die ontwerp noukeurig gevorm is van 'n verlengde Iron Duke, die twee deurslaggewende verskille, spoed en bewapening, was sprong van blinde geloof vir die Admiraliteit.
Om 25 knope te bereik, moet die Koningin Elizabeth benodig twee keer die perdekrag van die 21 knope Iron Duke. Die groter masjineruimte wat deur die uitskakeling van die vyfde rewolwer voorsien is, was nog steeds nie voldoende om die voorgestelde snelheid van 25 knope te bereik nie. Met steenkool aangevul met olie, was die beste wat bereik kon word 22 knope, sonder om prys te gee vir wapens of bewapening. Iets nuuts moes probeer word om 25 knope te bereik. Om dit te bereik, het die Admiraliteit gespring na masjinerie wat geheel en al deur oliebrandstof bestuur word. Aangesien olie ingevoer moes word, was daar 'n groot mate van kommer oor die werking van hierdie slagskepe afhanklik van die verkryging van oorsese olievoorrade, maar die waagstuk is gemaak. Boonop het olieverbranding ander voordele gegee, soos 'n groter radius bo steenkool, 'n veel groter versnellingsvermoë bo die doel, baie vinniger en makliker brandstof oor steenkool en veel minder rook wat oor steenkoolaangedrewe skepe ontstaan, sodat die skepe nader aan 'n vyand kan wees voordat hulle raakgesien sou word. In werklikheid was die skepe teen 1916 na Jutland nooit teen 25 knope op nie, die maksimum spoed was 'n fraksie onder 24 knope. Die Admiraliteit probeer te veel doen op 'n te klein verplasing.
Die insluiting van die Mk I 15-Inch-geweer was die tweede groot waagstuk. Van alle komponente van oorlogskepe het swaarkaliber artillerie die meeste tyd geneem om te ontwikkel en te vervaardig. Aangesien daar geen 15-duim-geweer ontwikkel is nie, het die Admiraliteit gewaag dat 'n bevredigende stuk munisipaliteit geskep kan word om in hul nuwe ontwerp te pas. Kontrakte is onderteken voordat daar bewyse was dat 'n geweer van 15 duim suksesvol sou wees. As die 15-duim-program misluk het, kon die Royal Navy eindig met baie duur slagskepe gewapen met agt 13,5-duim gewere. In plaas daarvan om 50% meer vernietigende krag te hê as die Iron Duke ontwerp, sou hulle 20% minder gehad het. Uiteindelik was die Britse 15-duim-geweer een van die doeltreffendste en suksesvolste wapensontwerpe wat ooit gemaak is.
Die ontwerp vir die sekondêre bewapening was vir sestien 6-inch kanonne, 'n toename van vier teenoor die twaalf van die Iron Duke -klas. Slegs Koningin Elizabeth, voltooi in Desember 1914, het al die sestien 6-Inchers gedra. Dit is vinnig opgemerk dat die agterste kasmatposisies nutteloos was. Geleë slegs 12 voet bo die waterlyn, was daar slegs 'n minimale visie en opdrag vir hierdie vier gewere. Een paar is heeltemal uitgeskakel en die tweede paar is verskuif na oop bergings op die skuilingdek te midde van skepe. Die ander vier is tydens die konstruksie so aangepas. Die paar wat oorgebou is, was ook onbevredigend, aangesien hulle slegs ligafskerming gehad het en baie omslagtig was om weer te laai, aangesien die ontwerp nie voorsiening maak vir die verskaffing van dop aan hierdie oop houers nie. Die oop-berg 6-inchers is in 1916 van al vyf verwyder.
Wanneer voltooi Koningin Elizabeth was toegerus met 'n agterstewe, die enigste skip van die klas wat hierdie funksie gehad het. Anders was die eenhede van die klas moeilik onderskeibaar, die een van die ander. Soos reeds genoem, het sy ook vier 6-duim-kasematmaats gewere agterna, wat gou verwyder is. Die ander vier het dit nooit gehad nie. Daar was ook klein variasies tussen die vyf ten opsigte van die plasing van die werf en die platform: Koningin Elizabeth laagste erf op voorpos onder beheer bo op seesterre vlak Warspite laagste erf soos in Koningin Elizabeth Dapper klein beheerposisie op die boonste brug, die onderste werf soortgelyk aan Koningin Elizabeth Maleisië klein platform sonder soeklig laag op hoofmas, laagste erf onder seesterre en Barham soeklig op die boonste brug aan die basis van die voormast en op 'n klein platform laag op die hoofmast, die onderste werf soos in Koningin Elizabeth.
Daar is 'n element van geheimhouding gehandhaaf tydens die konstruksie van Koningin Elizabeth. Terwyl sy op die aandele in Portsmouth was, was haar onderste romp weggesteek. Vir die bekendstelling van die voorlees Zealandia was vasgemeer om die seremonie gedeeltelik en eerder onbevredigend te verberg. Die bouwerk is vertraag deur arbeidsprobleme, maar het vinnig met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog vinnig gestyg. Seeproewe het in Oktober 1914 begin. In opdrag op 22 Desember 1914, Koningin Elizabeth het voortgegaan met haar afskud tot Februarie 1915.
Na proewe Koningin Elizabeth is byna onmiddellik na die oostelike Middellandse See gestuur om die veldtog van die Dardanelle te ondersteun. Sy vertrek in Februarie 1915 en kry 'n valse booggolf, wat oorgeverf is met haar terugkeer na die Groot Vloot in Mei 1915. Sy het wel vuurwapensproewe uitgevoer totdat sy op pad was na Gibraltar. Toe sy op 19 Februarie 1915 by die Dardanelle aankom, tree sy in aksie teen die Turkse forte. Op 25 Februarie in 'n aanval op die forte wat die ingang bewaak, Koningin Elizabeth het die 9.4-duim gewere in twee Turkse forte op 'n afstand van 12.000 meter afgetrek. Van 19 Februarie tot Maart 1915 het sy die Turkse posisie by die mond en vernouing van die Dardanelle gebombardeer.
Op 5 Maart Koningin Elizabeth ondersteun die aanval op die & quotSmal& quot teen die vyf 14-duim en dertien 9,4-duim kanonne wat hierdie punt op die kritieke waterweg bewaak het. Sy stoom wes van die Gallipoli -skiereiland en gebruik indirekte vuur terwyl dit geanker was. Daarom is sy gemasker teen 'n terugkeer. Opsporing sou per vliegtuig wees en drie voorlees in die seestraat. Die seevliegtuie was nutteloos in hierdie missie en die voorlees kon weens hul plasing nie regstellings verskaf nie. Binne vier uur het sy 33 skulpe op 'n afstand van 14 000 meter afgevuur en geen ernstige skade aangerig nie. Hoewel sy gedurende hierdie tydperk 17 of 18 keer deur veldartilleriebatterye getref is, het sy nie noemenswaardige skade opgedoen nie. Die ses-duim sekondêre, saam met vuur van Onbuigsaam en Prins George maak die ligte Turkse gewere stil.
Die volgende dag was daar 'n ongewone konfrontasie. Die Turke het die antieke vooroordeel gevaar Hairredin Barbarossa in posisie in die Dardanelle om indirekte vuur te gebruik Koningin Elizabeth. Die Hairredin Barbarossa is in 1894 voltooi as die Duitser Kurfurst Friedrich Wilhelm en het ses kort 11-duim-gewere in drie torings gemonteer, met 'n hoogte van 25 grade. Barbarossa het drie rondes van 11 duim afgevuur op Koningin Elizabeth. Gedink dat hierdie vuur van Turkse houwitsers kom, het die slagskip nog 'n meter van die skiereiland af beweeg. Die spotting posisie van Barbarossa is deur sekondêre vuur ontdek en onderdruk. 'N Nuwe spotposisie is gestig as Barbarossa skuif haar ankerplek. Met nog drie rondes Barbarossa het die nuwe reeks van Koningin Elizabeth. Barbarossa het toe die salvo-vuur oopgemaak en haar reuse teëstander met drie 11-duim-skulpe getref. Al drie die treffers was op die pantsergordel onder die waterlyn en het geen skade aangerig nie. Koningin Elizabeth nog 3100 meter van die wal af beweeg, wat haar uiteindelik buite die bereik van Barbarossa gewere. "In die hele Barbarossa het een-en-twintig 11-in-skulpe op ongeveer 16,500 meter bestee, en dit was ongetwyfeld gelukkig vir die koningin Elizabeth dat niemand op haar dekke geval het nie." . & quot Koningin Elizabeth -klas, Oorlogskip Monografieë, Monografie Twee deur John Campbell. op bladsy 25.
Op 8 Maart Koningin Elizabeth in 'n bombardement gestuur, wat ondoeltreffend was as gevolg van reënbui en swak lig, wat spotting onmoontlik gemaak het. Op 18 Maart 1915 het die gekombineerde Anglo-Franse vloot die groot poging aangewend om die vernouings te probeer dwing Koningin Elizabeth, Onbuigsaam en veertien voorafbepaalde slagskepe. Dit was 'n onbeduidende ramp vir die bondgenote. Die klein Turkse stoomboot Nusret 26 myne gelê het in 'n gebied wat vermoedelik sonder myne was. Drie voorlees, twee Britte en een Fransman, is gesink en Onbuigsaam ernstig deur die myne beskadig. Nog twee Franse voorbokke het ernstige skade opgedoen deur Turkse gewere uit die forte. Die teiken vir Koningin Elizabeth was die sterkste van die forte, waarop twee 14-duim- en sewe 9,4-duim-gewere gemonteer was, asook die goed geplaasde. QE het 178 rondes van 15-duim en 101 rondes van 6-duim hoë plofstof op 14,000 tot 17,000 yards afgevuur. Een geweer van 9,4 duim is buite werking gestel. Koningin Elizabeth is getref deur vyf 5,9 duim (150 mm) haubitsrondes wat geen skade of ongevalle veroorsaak het nie.
In April Koningin Elizabeth het direkte vuur gebruik om die Britse weermag se landings en operasies op die Gallipoli -skiereiland te ondersteun. Op 26 April het sy vlieërballonne gebruik om te spot, om die Hairredin Barbaroosa en haar susterskap Torgut Reis. Hierdie reëling was baie doeltreffender as die wat in Maart gebruik is, en albei ou Turkse voorvoedings is gou verdryf.
Op 27 April 1915 Koningin Elizabeth iets nuuts probeer. Uit Nagara het sy indirekte vuur gebruik om die gevegskruiser te betrek Goeben, met behulp van 'n vlieërballon om te spot. Sy het ook die leë vervoer gebruik Scutari van Nagara en laat sak haar op die derde dop wat op 18 000 meter gevuur is. Alhoewel die Admiraliteit groot hoop gehad het op die vernietigende krag van die nuwe 15-duim kanonne teen Turkse versterkings, was hulle nie so effektief in hierdie missie as wat verwag is nie. Die gewere se plat baan en die gebrek aan hoë plofbare doppe het haar vermoëns ernstig beperk om die vestings aan te val. As gevolg van die hoë risiko wat myne en duikbote inhou, Koningin Elizabeth is op 12 Mei 1915 na die Groot Vloot teruggeroep en twee weke later by Scampa Flow aangekom. Op hierdie tydstip het sy aangesluit by die 5de Battle Squadron wat bestaan ​​uit die vyf skepe van die klas.
In Mei 1916 Koningin Elizabeth was in die werf en was die enigste eenheid van die klas wat die Slag van Jutland misgeloop het. In 1916-1917 het sy 'n paar klein voorkoms verander. Sekondêre kontroleposisies is laag op die hoofmasjien bygevoeg en 'n aantal veranderinge is aangebring aan die seinlamp en soekligte. Middelbrug soekligte is weer in die posisie van haar tweede tregter aangebring, agterste boonste soeklig is op 'n platform opgehef, 'n 36-duim-lig is bygevoeg op 'n platform laag op die hoofmasjien, twee seinlampe is by die middelbrug, carley, gevoeg vlotte is bygevoeg en die agterstewe is verwyder. Vir 'n tydperk is baffels op die tregters bygevoeg om die Duitse afstandsondersoek te verwar.
Op 28 November 1916, toe admiraal David Beatty Admiral Jellicoe vervang het as vlootbevelvoerder, het Beatty gekies Koningin Elizabeth as sy vlagskip. As die aangrypende bevelvoerder van die gevegskruisermag voor sy verheffing tot vlootbevel, was dit te verwagte dat Beatty die waarde van die vinnigste slagskepe in die vloot sou waardeer. Van November 1916 tot Februarie 1917 Koningin Elizabeth was ingerig as vlagskip van die vloot.Van 1917 tot 1918 het sy ander veranderinge ontvang. Afbuigingsskale is op A & amp X of B & amp Y torings geverf, afstandafstandhorlosies is bygevoeg, soektogte in die koffiedoos is by die agterkant en op die tweede trechter aangebring, twee 3-duim hoëhoek-lugafweergewere is bygevoeg en reeks baffles is verwyder. Teen die einde van 1918 ontvang die klas afvliegplatforms na B- en X-torings vir Sopwith Camel-vegters en Sopwith One & Strutter verkenningsvliegtuie. Volgens R. A. Burt Koningin Elizabeth het dit nie ontvang nie, maar daar is foto's van die skip wat die vliegplatforms wys. John Campbell verklaar dat al vyf skepe teen 1918 die vliegplatforms ontvang het. Terwyl hulle aan die einde van die oorlog as vlagskip gedien het. Die vlootvoorwaardes van die wapenstilstand met Duitsland is aan boord gereël Koningin Elizabeth op 15 November by Rosyth.
Koningin Elizabeth het nog drie dekades gedien. Alhoewel sy in November 1918 as die vlagskip van die Groot Vloot op die hoogtepunt van haar loopbaan gelyk het, lê haar grootste beproewinge nog voor. Van 1926 tot 1929 het sy 'n groot opknapping ontvang waarin 'n buitengewoon lelike boomstam haar klassieke skoonheid en 'n byna totale herbouing van Augustus 1937 tot Januarie 1941 verwoes het waarin sy 'n toringbrug ontvang het. In die Eerste Wêreldoorlog was sy een van die min moderne hoofskepe wat voor twee vyande, die Turke en die Duitsers, te staan ​​gekom het, maar in die Tweede Wêreldoorlog het sy drie, die Regia Marina, Kriegsmarine en die magte van die keiserlike Japan, gekonfronteer. Die sloping is in Mei 1948 verkoop en het die volgende Julie begin. Die loopbaan en prestasies van HMS Koningin Elizabeth na die Eerste Wêreldoorlog val buite die omvang van hierdie artikel.
As ons terugkyk op die verhaal van ons hoofskepe, kan ons met lang tussenposes 'n paar sien, soos die Achilles, Dreadnought, Majestic, Dreadnought (1905) en Tiger, wat uitstaan ​​vanweë hul pragtige voorkoms en besonderse militêre eienskappe. Vir hulle moet die koningin Elizabeth bygevoeg word en met trots die plek kry as die perfekste voorbeeld van die kuns van die vlootkonstrukteur wat nog tot stand gebring is. & Quot Britse slagskepe deur Oscar Parkes, op bladsy 562. ( Geskiedenis uit Britse slagskepe deur Oscar Parkes Britse slagskepe van die Eerste Wêreldoorlog deur R.A.Burt Koningin Elizabeth -klas, Oorlogskip Monografieë, Monografie Twee deur John Campbell )
As u mooi luister, hoor u sang, die sing van serafs en gerubs wat die uitstekende detail van die 1: 700 -skaalmodel prys HMS Koningin Elizabeth, pas vervaardig deur White Ensign -modelle. Na 'n vier jaar afwesigheid van nuwe 1: 700 skaalmodelle van Britse slagskepe sedert die baanbrekerswerk HMS Warspite in haar Tweede Wêreldoorlog pas, WEM het nog een van die beroemde klasse, die HMS Koningin Elizabeth in haar laat Eerste Wêreldoorlog pas. Eenvoudig gestel, die model is besonders!
In enige oorlogskipsmodel, veral modelle van oorlogskepe van die Eerste Wêreldoorlog, is die rompgietwerk of stukke die belangrikste. Die WEM Koningin Elizabeth stel 'n nuwe standaard in fynheid en kwaliteit van die romp giet. Op die eerste oogopslag sien u geen dekplank op die QE. By byna alle 1: 700 -skaalmodelle is baie duidelik plankwerk, aangesien die plank normaalweg te groot gemaak word om voorkoms. White Ensign -modelle het 'n ander pad geloop. Hulle het duidelik gekies om getrouheid in skaal te model in die planking in hierdie model. Die plank is so fyn dat u aanvanklik nie besef dat dit daar is nie. Al wat ek hoef te doen is om my twee kragbrille op te sit en daar is dit met so 'n fynheid en fynheid dat dit moeilik is om te glo.
Dit is slegs een van 'n lang lys van uitstekende besonderhede oor hierdie model. Die oorhang van die voordekdek oor die romp -kasmatbatterye is 'n moeilike stuk gietstuk, maar is in hierdie model foutloos uitgevoer. Dit is slegs twee van die onderbrekings wat perfek op hierdie model uitgevoer is. Ander pragtige insnydings word gevind in die geplateerde agterste 6-duim-posisies, voorste bo-konstruksie en trechter-basisbehuise. Om hierdie funksies aan te vul, is daar baie fyn, soliede skote. Dit sluit in die fokusbreker en vier golfwaters wat op die kasmatdekke gevind word. Ander soliede skote is op die bobou agter B -barbette en by die breek van die fokus en die kwartdek. Hierdie tipe gietwerk word gedoen met die dunheid en skerpte wat in die WEM Koningin Elizabeth kan baie vatbaar wees vir skade tydens vervoer. Daar was egter absoluut geen skade hier of in enige ander deel aan hierdie stel nie.
Wat wel uitspring, is die groot aantal dekbeslag. Hulle is oral, met 'n baie besige en bevredigende voorkoms. Allerhande dakvensters, dekbekledings, sirkelventilators, paaltjies, klampe en lierrolletjies vertoon die dek oral waar u kyk. Strakes - as u van vertikale strakes hou, sal u die WEM Koningin Elizabeth. Daar is twee aan elke kant van die romp, ses op die gesig van X barbette en 'n oproer van nege op die gesig van B barbette. Verder WEM het 'n integrale ankerketting met die romp. Aangesien die foto-ets ook stukke koper-ankerketting bevat, het die modeler die opsie om die gegote ankerketting op sy plek te laat of te vervang deur foto-etsketting.
Ek het die heerlikheid van die rompbespreking bespreek, maar dit is nie perfek nie. Nou om 'n paar klippe te gooi, maar in die geval van die White Ensign -modelle Koningin Elizabeth die gesteentes is slegs sandkorrels groot. Alhoewel die romp heeltemal plat is, was daar 'n effense onreëlmatigheid aan die onderkant van die romp, maklik reggestel deur 30 sekondes se ligte skuur. Daarbenewens was daar 'n klein hoeveelheid harspat aan die stuurboordkant. Dit word nie eers met twee kragbrille waargeneem nie. Dit was eers by die kyk na foto's van die romp wat grootliks vergroot is deur 'n makro -omgewing, dat dit gesien kon word. Miskien sal 5 tot 10 sekondes van hierdie sandkorrel ontslae raak. 'N Laaste ding omtrent die romp, wat nie 'n gebrek is nie, maar wat op die vergrote foto's sigbaar was, was die teenwoordigheid van buitengewoon fyn hars of skeepsstof. Dit was ook nie opvallend vir 'n blote oog of selfs met twee kragbrille nie. Alhoewel ek die romp gewas en gedroog het voordat ek foto's geneem het, was daar nog stof op sommige van die foto's. Die oplossing is natuurlik baie eenvoudig; was en droog die romp twee of drie keer.
Die kleiner dele is heeltemal van dieselfde uitstekende kwaliteit as die rompgietwerk. Baie van die kleiner gietstukke het 'n integrale deel van die rolstukke. Die brug word een vlak op 'n slag saamgestel, en elke vlak het dieselfde sorg en vaardigheid om te giet as op die romp. Fyn soliede skote sonder defek of breek met detail aan die onderkant. Van die groter dele is die stapels en torings ook opvallend. My gunstelinge is die twee stapels, wat albei 'n aantal of goeie stoompype het. Die sorg vir toewyding aan getrouheid blyk ook uit hierdie klein besonderhede. By die meeste kits word hierdie stoompype verteenwoordig deur reguit vertikale pype, maar met die WEM Koningin Elizabeth hulle eindig met 'n effense flare na buite. Die stapelbande word fyn weergegee en bied 'n baie aangename voorkoms. Die torentoppe vertoon fyn besonderhede met pantserplaatlyne, gedetailleerde afdekkappies sowel as kappies.
White Ensign -modelle bied ook opsionele harsonderdele vir die seesterre. Beide die voorste mas en die hoofmas het prominente seesterre. Dit is uitstekende onderdele op sigself en bied 'n maklike alternatief vir die super-gedetailleerde koper seesterre, wat elk dertien dele bevat, ingesluit in die foto-ets fret. Die twee 3-duim HA AA-gewere het detail wat slegs waargeneem kan word as dit aansienlik vergroot word. Daar is baie skeepsbote vir die Koningin Elizabeth met opvallende stoombekendstellings in verskillende groottes, om nie eers te praat van 'n legio soekligte en seilampe nie. 'N Hele paar van die kleiner harsdele het harsopeninge. Hierdie vents kan maklik met 'n stokperdjie -skêr verwyder word en met skuur glad gemaak word.
Twee frets van bekroonde kwaliteit is ingesluit. Die groter fret is gedateer 1999. Uiteraard voorberei in afwagting van die vrystelling van verskillende weergawes van die Koningin Elizabeth -klas slagskepe. Alhoewel dit uit vyf jaar gelede dateer, is die onderdele volledig in die huidige stand van die techniek met volledige reliëfdetail. Hierdie fret bevat twee vliegplatforms, wat elk ses dele het. Wie kan dit weerstaan ​​om hierdie babas op B- en X -torings te plaas? Ongelukkig bevat die kit nie Sopwith Camels of One en Strutters nie, hoewel dit wel detailonderdele vir die vliegtuig bevat. Kom ouens en gal by WEM, gee ons die Sopwiths om met u koperonderdele te versier. Die onderdele wat vir elke vliegtuig ingesluit is, is die landingsgestel, stutte en skroef. Die agterstewe vir die QE bestaan ​​uit vyf dele, bo, onder, x gekruiste reling en twee stutte. Die agterstewe is egter in 1916 verwyder en onderdele -mengsel vir die stel ondersteun die bou van die QE soos sy van 1917 tot 1919 verskyn het. Daar is geen afgedekte sesduim gewere nie, en die meegeleverde 3-duim HA-gewere wat in die stel ingesluit is, is eers gemonteer nadat die agterplaas verwyder is. WEM het die agterstewe in die PE -onderdele -diagram in die instruksies verduister, sodat dit erken is dat die laat WWI QE het dit nie laat aanpas nie. Maar, Barham het in 1920 wel 'n agterkuier bygevoeg.
Soos genoem, is daar 13 stuk seesterre vir die hoof- en voormaste, stapelkappe, vier akkommodasie-lere in twee verskillende style, twee 3-duim HA AA-gewere (alhoewel ek die opsionele hars-HA-gewere verkies), reliëf-geëtste ankers, roeispane en roere vir die bote, verskillende soorte davits, kombuisstapels, reddingsbakkiesrakke, hoeveelhede reliëf-geëtste deure en dekluike, vlag- en amp-vaandelstokke, draadstutte, verskillende soorte meerdelige boothouers, groot bootbome, tuig van hoofmasjienbome en ander dele, saam met reling, skuins leer, vertikale leer en ankerketting. Sommige dele soos die agterstewe en 'n derde soort seester word nie gebruik om hierdie kit te bou nie. Dit word verduister in die instruksies en word nie in die deelmanifes vermeld nie. Hierdie fret bevat ook reikhorlosies, maar moenie dit gebruik nie. Gebruik die reeks horlosies op die aanvullende kleiner fret.
Die aanvullende fret bevat ekstra gedetailleerde koperonderdele vir die laat oorlog Koningin Elizabeth. Duidelik Mad Pete het weer van die diep kant af gegaan. Die afstandsklokke op hierdie fret het eintlik reliëf-gegraveerde nommers op die draaiknop met die afstandshande wat na 10 uur wys. Hierdie detail kan slegs onder hoë vergroting gesien word. Sy obsessie, sy waansin, sy ongelooflike! Ander heerlike besonderhede wat ingesluit word, is instapnette vir twee van die bote, verskillende boonste mas-tuig, gaff, agterste soeklig platform roostertoring, klein bootbome en baie anti-splintervulling vir die bobou.
Dave Carter 'n e-pos gestuur dat die instruksies wat by die monsterstel ingesluit is, 'n konsepstel was. Slegs in een paneel van die instruksies kon ek 'n tekening sien wat ek as 'n konsep sou oorweeg. As dit 'n konsep is, is die White Ensign -modelle konsepinstruksies is steeds beter as die produksie -instruksies van iemand anders. Hulle is heeltemal op standaard met die uitleg van hars en koper, met alle onderdele geïdentifiseer deur nommer en teksbeskrywing en die klassieke uitstekende teks- en grafiese modulêre samestellingsformaat. Dave het ook genoem dat die produksie -instruksies ook 'n paar klein regstellings sal bevat, soos veranderings in die plasing van carley float. Natuurlik vir die onderwys sowel as die bekende WEM oogkoek, loop die instruksies uit op 'n pragtige volkleurprofiel en 'n sketsgids. Kom op Dave, as u meer inligting in u instruksies byvoeg, sal u die pad volg Mad Pete.
By enige maatstaf die HMS Koningin Elizabeth deur White Ensign -modelle is 'n uitstekende voorbeeld van die modelmakerskuns. Met dek en romp detail QE stel 'n nuwe en buitengewoon hoë standaard. Die opname van opsionele harsonderdele vir sommige van die meer uitdagende koperassemblings is nog 'n belangrike vooruitgang in hierdie stel. Die modelleerder kan die kompleksiteit en detailvlak wat hulle wil gebruik, kies en steeds 'n vooraanstaande replika aan die einde van die konstruksie hê. As jy dink die White Ensign -modelle HMS Warspite is die beste model van die Koningin Elizabeth -klas beskikbaar, verander u werkwoord na verlede tyd, aangesien daar 'n nuwe koningin is, die Koningin Elizabeth in die laat Eerste Wêreldoorlog pas uit WEM.
Dit is nou amper moeilik onthou dat daar dekades se moderne slagskepe was voor die koms van die revolusionêre Dreadnought in 1905. Die Dreadnoughts is so bekend uit die Eerste en Tweede Wêreldoorlog dat die vorige skepe oud, marginaal, eienaardig, onbeduidend en selfs farcies lyk. Selfs die Dreadnought self was deur die Eerste Wêreldoorlog verouderd en het in 1916 op die geveg by Jutland ontbreek. Die Pre-Dreadnoughts, en die Dreadnought self, word 'n voetnoot in die geskiedenis. Dit is amper nie reg nie, aangesien die Dreadnoughts bloot 'n afgeskaalde weergawe van bestaande tegnologie was, onder die invloed van die Slag van Tsushima in 1905, wat tussen vloote van bestaande Pre-Dreadnought-slagskepe geveg is. Die Dreadnought was 'n kind van die Pre-Dreadnought-ervaring. Dit op sigself het deur baie fases gegaan. Die eerste ysterkleed was die Franse Gloire, wat in 1858 neergelê is met 'n houtromp, tradisionele argitektuur en ysterwapens aan die kante vasgebout. Brittanje het in 1859 gevolg met die indrukwekkende ysteromhulde Black Prince and Warrior. Met die eerste oogopslag het al hierdie skepe soos tradisionele oorlogskepe gelyk. Hulle was egter reeds nie net met stoom aangedryf nie, maar ook met skroefskroewe, wat baie minder blootgestel was in die geveg as wat die paddle -wiele kortliks gebruik is. Die Britse skepe, wat soos reusagtige fregatte gelyk het, en vir die aantal gewere wat nie meer as Derde Tariewe was nie, was nogtans van hul gewere en die gewig van die breedte, wat nog te sê immuniteit teen skade, kragtiger as wat enige First Rate ooit was . Heel swart geverf, sonder die wit of geel afwerking van die houtskepe, word dit gekenmerk as "die swart slange tussen die hase" te midde van die ouer skepe.
Vir twintig jaar en meer het die ontwerp van slagskepe heen en weer verskuif tussen skepe wat meestal soos tradisionele seilskepe gelyk het en 'n heeltemal nuwe opvatting van die oorlogskip wat in 1862 verskyn het. Laasgenoemde het begin met die U.S.S. Monitor, die ontwerp van John Ericsson, wat in 90 dae gebou is en op 9 Maart 1862 by Hampton Roads verskyn het om die Konfederale ysterbeklede Virginia te stop, wat die vorige dag twee skepe van die Unie versper het. Die Virginia self is gebou op die gestampte en gedeeltelik verbrande romp van die stoomfregat Merrimack, afgekap en herbou met 'n binneste, skuins gepantserde kazemat wat die grootste deel van die skip dek. Dit het dus 'n konvensionele breë kant afgevuur, maar het geen maste of tuig gehad nie. Die Monitor was iets heeltemal anders. Dit was 'n plat, lae boord "vlot", met niks op die dek nie, behalwe 'n klein loodshuis en 'n groot pantsertoring met twee gewere. In die geveg sou die rewolwer eenvoudig stadig omdraai en die geweerpoorte as doelwitte verwyder terwyl die gewere herlaai word. Die geveg was besluiteloos, hoewel die Monitor die Virginia meer skade berokken het as wat dit gely het, en andersins die Konfederate weggehou het van die houtblokkades. Binnekort, op 11 Mei, is die Virginia gestrand en verbrand om gevangenskap te voorkom, terwyl troepe van die Unie verhuis het om die Norfolk Navy Yard weer te beset. Die Monitor het nog net 'n paar maande geduur en op 31 Desember 1862 in 'n stormwind van Kaap Hatteras afgesak. Dit bevestig, soos reeds duidelik was, die beperkings van die ontwerp. Met min vryboord sou die Monitor oorstroom word deur water in enige seevaart. Dit was nie 'n mislukking wat maklik herstel kon word nie. Die rewolwer was 'n massiewe struktuur en kon nie baie hoog uit die water gedra word sonder om die stabiliteit van die skip in gevaar te stel nie. As so 'n skip nie meer seewaardig gemaak kon word nie, sou meer tradisionele ontwerpe nodig wees vir skepe wat moes patrolleer of op die oop see wou gaan. En in 'n tyd toe stoomenjins relatief onbetroubaar en ondoeltreffend was, en veral waar herkoelings nie altyd op verre stasies beskikbaar was nie, sou die algemene vorm van die tradisionele seilskip behoue ​​moes bly. Die "Monitor" het 'n tipe skip geword wat algemeen beskou word as geskik vir 'kusverdediging' - 'n taamlik dom konsep, aangesien die beste 'kusverdediging' is om die vyand se vloot te laat sink voordat dit naby u kus kom. Alhoewel die Amerikaanse vloot die monitors amptelik as seewaardig beskou het, en dit met die reis van die dubbele rewolwer Miantonomoh na Europa in 1866-1867 gedemonstreer het, was die lewe op die skip meer soos wat dit later op 'n duikboot sou wees, sonder die opsie om dompel onder stormagtige waters. Die Britte was nie beïndruk met die lewensomstandighede of die gesondheid van die bemanning nie.
Intussen word gewere groter en kragtiger. Binnekort hoef geen skip baie te vervoer nie, maar dan is dit nodig om hulle op te lei vir die maksimum vuurveld. Verskillende vloote het torings begin sit op andersins konvensionele skepe. Dit was 'n ongemaklike doel, en die probleem met 'n lae vryboord is nog steeds nie opgelos nie. As die kante van die skip om die torings styg, is hulle vuurveld beperk. En die gewig kan steeds stabiliteit in gevaar stel, net soos met die H.M.S. Kaptein, wat omgeslaan het na bietjie meer as 'n maand se diens in 1870. Met groter en groter gewere was die ou breëbandreël egter gedoem. Die Britte self vervaardig die ekwivalent van tweeledige monitors met skepe soos die Dreadnought, wat in 1872 neergelê is en in 1879 voltooi is. Met 'n sentrale bobou en geen seile het die Dreadnought konseptueel 'n moderne skip geword. Aangesien daar baie Britse vlootaanwesighede in die Middellandse See was, met 'n rustiger see as die Atlantiese Oseaan, kon die nadele van die ontwerp in ag geneem word. The Invincible, wat in 1874 neergelê is en in 1881 voltooi is, met twee torings, wat net soos die kaptein was, was die laaste Britse slagskip wat voltooi is met vol mast en meter. Maar die ontwerpe was nog steeds onbevredigend vir die hele see -oorlogskepe.
Die deurbraak was te danke aan die Franse en die Italianers. Die Britse vlootbeleid was deurgaans om te verhoed dat hulle self innovasies bekendstel, om nie hul eie skepe uitgedien te maak nie. Maar hulle was bereid om vinnig by buitelandse innovasies te pas.Die nuwe idee in 1879 was die barbette, 'n vaste gepantserde skans met die gewere op 'n draaitafel. Dit het aansienlik gewig verminder en het niks nodig gehad soos die masjinerie wat nodig was om 'n hele gepantserde boks te draai nie. Die gewere kan hoër op 'n meer konvensionele en seewaardige stoomskip gedra word. Die geweerposisie was andersins oop, maar in die dae voor vliegtuie was dit
Pre-Dreadnoughts, Barbettes & Torings
Collingwood 4 x 12 duim gewere,
Imperieuse BBII 4 x 9,2 duim gewere,
Camperdown 4 x 13,5 duim
Benboog 2 x 16,25 duim
Anson 4 x 13,5 duim
Held BBII 2 x 12 duim gewere,
Sans Pareil 2 x 16,25 duim
Nyl 4 x 13,5 duim
die koninklike soewereine
Keiserin van Indië 4 x 13,5 duim
Kap 4 x 13,5 duim
gewere, laaste torings
Barfleur BBII 4 x 10 duim gewere,
Bekende BBII 12,350 18
Majestueus 4 x 12 duim gewere
Prins George 1894-1896
die Canopus -klas
Canopus 4 x 12 duim gewere
Formidabel 4 x 12 duim gewere
die Londense klas
Skans 4 x 12 duim gewere
Prins van Wallis 1901-1904
die Duncan -klas
Duncan 4 x 12 duim gewere
die King Edward VII -klas
Koning Edward VII 4 x 12 duim gewere
die Lord Nelson -klas
Here Nelson 4 x 12 duim &
10 x 9,2 duim
Dreadnought 10 x 12 duim
gewere, 5 torings
Onoorwinlike vC 8 x 12 duim gewere,
Onbuigsaam v.C. 1906-1908
Ontembare vC 1906-1908
Dit kan as 'n nadeel beskou word, en die hoër posisie was beter as 'n lae teen vuur. Terselfdertyd is 'n nadeel van die rewolwer vermy dat dit met 'n skoot na die basis vasgedruk kon word.
Die Britte reageer op die Franse en Italiaanse barbetteskepe met die Collingwood, neergelê in 1880. Na twee dekades se eksperimente, met nie meer as een of twee skepe op 'n slag nie, dikwels met lelike en onwaardige resultate, kry ons nou wat lyk soos die eerste moderne oorlogskip. So begin die tafel links met die Collingwood. Die Collingwood het opgegroei tot 'n groot klas slagskepe, die 'Admirals', wat na die Anson gelê het, wat in 1883 neergelê is. Nie almal was egter bly oor die barbette nie. 'N Oop bad om die gewere in die hitte van die geveg te werk, het op die lange duur nie die beste oplossing gelyk nie, want dit sou inderdaad nie wees nie. Die Admirale word gevolg deur nog 'n paar skepe met torings. Daar is selfs kortliks voorgestel dat sommige admirale klaar is met torings. Dit lyk egter asof die auspisies teen die torings spreek toe die torentjie Victoria per ongeluk deur die geruite Camperdown op 22 Junie 1893 gestamp en gesink is. Barbette is herstel met die groot Royal Sovereign -klas wat in 1889 begin is. Slegs een van hierdie skepe, die Hood, is nou vir die laaste keer met torings gebou. Direkte vergelyking was toe moontlik tussen die Hood en haar susterskepe. Daar was min voordeel vir die ou tipe.
Die oplossing vir die tekortkominge van die barbette was spoedig beskikbaar. 'N Gepantserde kap kan by die draaitafel gevoeg word. Dit het die eerste keer verskyn in eersteklas-slagskepe met die Majestic-klas wat in 1893 bestel is. Dit bring ons nou die moderne "rewolwer" in sy bekende vorm, aangesien die skepe self die klassieke aspek aanneem van volledig ontwikkelde Pre-Dreadnoughts, wat ontwerp sou domineer vir die volgende tien jaar. Die Britse skeepsbou van die vloot het nou sy vordering begin bereik, en sewe groot homgenee klasse het gedurende die tydperk verskyn. Die ontwikkeling het gekom in die vorm van groter skepe, met 'n groter sekondêre bewapening, wat uitloop op die twee Lord Nelsons, met 'n sekondêre battery van nie minder nie as tien 9,2 duim gewere. Dit was byna onmiddellik duidelik dat dit 'n slegte idee was. Alhoewel die skepe met ramme gebou is en die geveg na verwagting naby was, het die Slag van Tsushima in 1905 anders getoon. Aangesien die moderne gewere verder kon skiet, is dit verder geskiet, en die geveg is beslis met 'n lang afstandskieter. Die Russe het op 18 kilometer losgebrand en die Japannese op 14. Met 'n sekondêre battery van groter gewere wat op dieselfde teikens as die hoofbattery geskiet het, sou dit moeilik wees om te sien watter dopvalle uit watter gewere gekom het. Om 'n afstand te hou of te sluit, sal spoed ook help. So is 'n nuwe soort skip in 'n nuwe Dreadnought ontwerp, met 'n groot geweerbattery, met 'n groter grootte om die gewig teen 'n groter spoed te dra, en enige sekondêre bewapening wat tot klein gewere verminder is, soos oorspronklik gedwing om aanvalle van torpedobote. Uiteindelik sou die sekondêre battery ontwikkel in gewere wat addisioneel of uitsluitlik teen vliegtuie gebruik kan word.
Intussen het ook die dinge waaroor die Britte bekommerd was, verander. In 1858 het Frankryk soos 'n bedreiging gelyk, en saam met haar bondgenoot Rusland was dit nog etlike dekades so. In 1889, na 'n paar jaar se ophou, het die Britte nie net die groot Royal Sovereign-klas opgeneem nie, maar 'n 'Two-Power Standard' aangeneem, dat die Royal Navy minstens so groot moet wees as die volgende twee grootste vloote saam. Brittanje het dit vir die res van die 19de eeu moeilik gehad om dit teen Frankryk en Rusland te handhaaf. In die 1890's het sommige dinge egter begin verander. Alfred Thayer Mahan se boek, The Influence of Sea Power upon History, 1660-1783, in 1890, het onder almal se aandag gebring hoe die Britte hul vlootoorheersing bereik en uitgevoer het. Dit het gelei tot nuwe skeepsbouprogramme in verskeie lande, veral die Verenigde State en Japan. Hier sien ons 'n skip wat in Brittanje vir Japan gebou is, die Mikasa, wat die vlagskip van admiraal Togo by Tsuhima was. Teen daardie tyd was die Japannese Britse bondgenote. Die Mikasa is in 1896 bestel en stem dus ooreen met die Britse Canopus -klas. Dit is die enigste pre-Dreadnought wat oorleef, as 'n monument in Yokosuka, Japan, voorheen 'n Japannese, nou 'n Amerikaanse, vlootbasis.
Geen bouprogram sou egter noodlottiger wees as in Duitsland nie, wat teen die begin van die eeu met Brittanje begin ooreenstem het en spoedig die industriële krag daarvoor gehad het. Teen die Eerste Wêreldoorlog kon Brittanje nie 'n tweemagstandaard teen die Verenigde State en Duitsland onderhou nie, maar slegs Duitsland was 'n kommer as 'n strategiese vyand. Uiteindelik sou dit Brittanje op see wees teen Duitsland, met Frankryk, Rusland en Italië nou (en dan die Verenigde State self) almal as bondgenote. Soos die Britte voorheen oor die Italianers gesê het, het dit egter gelyk of die Duitsers beter skepe kon bou as wat hulle kon veg.
Die gegewens en geskiedenis hier is van Britse slagskepe, "Warrior" 1860 tot "Vanguard" 1950, A History of Design, Construction and Armament, deur Oscar Parkes [Seeley Service & Co., Londen, 1957].
Kopiereg (c) 2007, 2008 Kelley L. Ross, Ph.D. Alle regte voorbehou
'N Vergelyking van vlootkrag
Net vir die plesier, hier is 'n tabel wat ek uit verskillende bronne saamgestel het, maar hoofsaaklik (98%) uit die uitstekende "Fleets of World War II" deur Richard Worth. As u dit nog nie gelees het nie en u is 'n Tweede Wêreldoorlog se liefhebber, dan beveel ek dit sterk aan - dit is die interessantste boek wat ek ooit oor die onderwerp gelees het. Dit is baie beter as enige van die Jane se gidse wat ek gesien het. Die boek van Richard Worth is relatief nuut. Ek het dit pas twee weke gelede by my plaaslike Barnes & Nobles gekoop.
Ek het die skepe volgens die gewig per minuut gesorteer. As u gedink het dat die Bismarck bo -aan (of liewer onderaan) hierdie lys sou wees, raai dan weer. Die wenner is. die Montana. Die Montana is nooit gebou nie. Die wenner van die skepe wat was. Wel, u moet maar self kyk en kyk.
Ek het die Naval Attack -waardes bereken op grond van die gewig van 1 minuut van die vaartuig se primêre battery.
bv. Iowa het 9 (16 ") gewere x 2700 lbs x 2/minuut (30 sekondes se gemiddelde vuursiklus) = 48600 lbs per minuut (SWPM). Sy vlootaanval is 21. Hierdie skip het die beste ammunisie en vuurbeheer en radar van enige slagskip, maar dit is goed onder die Bismarck en gelyk aan die Scharnhorst met slegs 44% van die SWPM. Ek pas aan op 'n effens onvolmaakte lineêre skaal vir speelbaarheid, anders het die Iowa 'n vlootaanval van 40 en die Maas 2. Die kleiner skepe kan eskaders wees in plaas van individuele skepe, wat hul waardes meer betekenisvol sou maak.
Ek voeg toe 3 by die NA -waardes van elke DD met torpedo's (hoofsaaklik omdat hulle met NA's van 1 of 2 uitkom).
Ek het ook heelwat geprojekteerde klasse skepe ingesluit. Ons weet almal van die H -klas vaartuie wat Duitsland vir Hitler se Z -plan beplan het. Maar daar is slegs een nasie wat ooit naby 'n Z -plan gekom het, en dit was die VSA. Tog het omtrent elke nasie groter en beter slagskepe voorspel. U sal dus sien dat ek uit Duitsland twee van die H -klas skepe (daar was vier verskillende) en die O -klas, die Elsas uit Frankryk (Richelieu plus nog vier 15 "gewere), die Japannese 797 -klas en die monsteragtige ingesluit het Sowjet Sovjet -Sojoes.
My hoofdoel hier is om geloof te gee aan die feit dat Duitse skepe oorskat word. Die tabelwaardes hieronder kan weliswaar verkeerd wees (net soos Richard Worths se syfers of sy bronne), radar- en nagoptika of bemanningsopleiding of ammunisiegehalte of bemanningsopleiding en baie ander faktore word nie in ag geneem nie. Maar selfs sommige daarvan bevoordeel die nie-Duitse bemanning.
My persoonlike gunsteling slagskepe, die Franse Richelieus, het nogal vermoed dat hulle vuurkrag was op grond van die getalle hieronder. Trouens, die King George V -klas, met sy kleiner gewere en baie kleiner skulpgewig, eindig met 'n groter SWPM vanweë sy baie beter Fire Cycle.
Die resultaat is dat die Repulse (Renown Class, dink ek) op 16 teen 23 vir die Bismarck behoort te wees. Wat verbasend is, is dat die KGV (hoog) as 21 uitkom, wat ek nie sou kon raai nie. Die kap kom laag op 20. Die Richelieu kom regtig laag op 19 (yikes!). Iowa is 'n 32-jarige, en Yamato is net effens beter met haar volle vuurkrag van gewere wat 'n volle 2 "wyer is as 'n 33.