Revolusie in Engeland - Inligting - 2022
Revolusie in Engeland
In die middel van die 17de eeu het 'n rewolusie in Engeland plaasgevind. Danksy hierdie rewolusie het Engeland spoedig 'n industriële rewolusie beleef en op die kapitalistiese ontwikkelingsweg begin.
Die konflik tussen die wetgewende en uitvoerende gesag (die parlement en die koning) het in 'n oorlog verander, en godsdienstige magte - Anglikane en Katolieke met Puriteine ​​- het onder mekaar gebots. Tydens die rewolusie is 'n element van nasionale stryd opgemerk - die Britte, Skotte, Iere en Walliese het hul belange nagestreef.
Ons weet veral oor die Engelse rewolusie uit enkele geskiedenislesse en fiksieromane. Dit is nie verbasend dat hierdie gebeure as 'n reeks mites voor ons verskyn nie. Dit is die moeite werd om hulle te ontrafel en die noodlottige gebeure vir Engeland beter te verstaan.
Die rewolusie het toevallig plaasgevind. Hierdie waan het 'n lang geskiedenis. Dit het geblyk, want toe die monargie in 1660 herstel is, het baie van diegene wat die rewolusie gemaak het, lewendig gebly. Hulle het die mening begin versprei dat die oorlog 'n ongeluk was en dat daar geen skuldiges was nie, dat alles vanself gebeur. Dit is egter nie waar nie. Die jongste argiefdata het getoon dat die aristokrate, teenstanders van Charles I, veral die medewerkers van die Graaf van Warwick, gereed was om militêre mag te gebruik al in die somer van 1640. Daarvoor was daar 'n onuitgesproke ooreenkoms met die Skotse leër en is die regimente van die Britse militia omgekoop, wat gemobiliseer is om die Skotte te stil te maak. Die Warwick-groep het 'n militêre strategie gehad in die geval van die koning se weiering om die parlement te belê. Vier regimente van die Yorkshire-milisie moes by die Skotte aansluit en na Londen vorder. Dit het die agtergrond geword vir die eerste twee jaar van die Lang Parlement wat in November 1640 deur Charles I belê is. Die koning het geld nodig om teen die Skotte te veg. Karl het geweet hy is omring deur verraaiers. En dit is waarom dit nie moontlik was om die grondwetlike impasse in 1640 te oorkom nie. Vir elke kant was die spel baie hoog. Charles het homself gewys gereed om reeds in Mei 1640 'n burgeroorlog te begin, toe hy Spaanse troepe teen sy eie onderdane gebruik het. En in Januarie 1642 het die koning vyf adjunkte probeer arresteer. Maar uiteindelik het die parlement die beslissende stryd gewen en die monarg gedwing om daaraan te voldoen. Die daaropvolgende stryd blyk baie langer en bloediger te wees as wat die partye verwag het. Maar hierdie oorlog was nie toevallig nie.
Die kavaliers was aristokrate, en die ronde koppe was klein grondeienaars. Royaliste word 'Cavaliers' genoem, terwyl die ondersteuners van die parlement die bynaam 'roundheads' genoem het. Dit is vergemaklik deur hul kort kapsel. Daar word geglo dat die klein adel en die middelklas die parlement kant toe geneem het, en dat die adel die koning ondersteun het. In werklikheid, om die mag van die monarg uit te daag, moes die parlement 'n beduidende aantal edele ondersteuners hê. Historici beskou hierdie opstand as 'edel'. Die ou adel, wat in die regering en by die hof gedien het, het die koning teengestaan. Hierdie aristokrate het in enige scenario vertroue gehad in hul onwrikbare posisie. Klassieke koninklikes kom meestal uit families met geen bande met die hof of regering nie. Dit kan die afstammelinge wees van die skielik ryk nouveau riche wat in die vorige eeu titels ontvang het. Albei kante is min of meer eweredig ondersteun deur die res van die samelewing. Aan beide kante het die grondmagte die laer klasse verteenwoordig. Hulle het nie veral ideologie ingegaan nie, hulle was veral geïnteresseerd in die groot geld wat vir ondersteuning belowe is. En toe die fondse opraak, is die soldate met geweld teruggehou. Maar die verhaal gaan voort. Albei kante het geleidelik die adel uit hul leërs verdryf gedurende die oorlog. Teen 1649 het slegs 8% van die senior offisiere in die leër van die Parlement aan die universiteit gegradueer, en die naam kan ten minste ongeveer as edel beskou word. As u na die Royalistiese veldoffisiere kyk, het driekwart van hulle nie hul eie wapen nie. Met ander woorde, hulle het nie eens die plaaslike regeringsklas verteenwoordig nie, laat staan ​​die sentrale regering.
Die bloedbad in Ierland in 1641 was 'n eensydige optrede. Die Ierse Oproer van 1641 het begin as 'n poging deur plaaslike Katolieke om hul belange te verdedig en die reg op lande wat aan Protestante uit Engeland en Skotland gegee is, te herstel. Daar was egter 'n vreeslike bloedvergieting op godsdienstige gronde. Dit is een van die belangrikste oomblikke in die geskiedenis van Ierland. Die ware verhaal is egter baie kontroversieel. Historici benadruk die wreedheid van Katolieke wat Protestante aangeval het en die lyding van daardie mense. Die basis van hierdie siening is die getuienis van die oorlewendes. Toe die Protestantse setlaars Dublin vlug, het baie van hulle getuig van hul negatiewe ervarings. En vandag bevat Trinity College meer as 8000 dokumente oor hierdie onderwerp. Die bewysmateriaal dui daarop dat die vertelling oorheers is deur Protestantse getuienis. En aan die kant van die Katolieke was daar feitlik geen getuienis of getuienis oor nie. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die Protestantse setlaars 'n vreeslike traumatiese ervaring ondergaan het nie. Maar in die eerste weke van die opstand was daar betreklik min moorde. Die bose kringloop van geweld is veroorsaak deur die gewelddadige en onoordeelkundige vergeldingsaanvalle deur die koloniale regering in November-Desember 1641. Die teiken was die hele Katolieke bevolking van Ierland. Daar was gevalle van lynsting, massa-teregstellings en die vernietiging van hele gemeenskappe. Hierdie blatante geweld het gelei tot 'n terugslag, gebeure wat in 'n spiraal ontwikkel het en in 'n volskaalse godsdiensoorlog verander het. Die verslag van die lyding van die Protestante onder die wrede Katolieke speel 'n sleutelrol in die godsdienstige geskiedenis van Brittanje. En vandag kry hierdie weergawe baie bevestiging in die noorde van Ierland. Dit verklaar egter nie wat in die eerste ses maande na die aanvang van die oproerig gebeur het nie. Dit was nie 'n eensydige bloedbad nie, daar was 'n regte oorlog met al die daaropvolgende gruwels vir albei kante.
Min mense is deur die rewolusie geraak. Na raming het 10-20 persent van die mans in Engeland en Wallis in die Burgeroorlog geveg. Na raming was die aantal sterftes aan bevolking groter as gedurende die Eerste Wêreldoorlog. Sowat 85 duisend mense, meestal mans, is in die geveg dood. Indirekte verliese is tot 130 duisend mense getel. Hierdie mense het gesterf as gevolg van siektes wat die troepe vergesel het. Die gevegte het nie in alle gebiede van die land plaasgevind nie, maar hulle het almal aan die werwing van troepe en hul ontplooiing deelgeneem. En die 'betaling' hiervoor was die gebring siektes en die gedwonge onderhoud van die leër, gewoonlik sonder betaling. Nasionale belasting was moeiliker as ooit. Die vooroorlogse koerse het tien keer gestyg. En die rewolusie het selfs die laagste lae geraak, wat so arm was dat hulle nie belasting kon betaal nie - aksynsbelasting op verbruiksgoedere het toegeneem. Bestuur in baie streke het in duie gestort, wat weer die armste geraak het. Vrugbaarheid het sedert 1650 met 10 persent gedaal, tot 20 jaar gelede. Die bevolking het begin afneem. Die situasie is ook vererger deur oesonderbrekings en onderbrekings in die handel. Ons kan dus praat oor die kragtige sosiale, ekonomiese en kulturele gevolge van die rewolusie. Die massa mense het daaraan deelgeneem en verhoed dat die staat hulpbronne uit die bevolking verkry het. Die burgeroorlog het 'n demografiese ontwrigting tot gevolg gehad. Dit was 'n ernstige slag vir die land.
Die konflik was van kardinale belang en saggeaard. Soms word geglo dat die burgeroorlog 'n beskaafde konflik was waarin aristokrate met selfbeheersing en selfs onwilligheid geveg het. Die bevelvoerders van beide kante het probeer om die militêre kodes en oorlogsreëls wat deur die koning en die parlement voorgestel is, te hou. Daar was egter geen sprake van walging vir hierdie beroep nie. Die weermag het so goed as moontlik geveg om die eer te verower. Waar nodig, was daar geen twyfel daaraan om die vyand brutaal te verpletter nie. Die Burgeroorlog was 'n konflik van groot gevegte en aanhoudende harde skermutselings, aanvalle, beleg en aanrandings. En hoewel die skaal van vyandighede en gruweldade nie so groot was soos in Europa gedurende die onlangse Dertigjarige Oorlog van 1618-1648 nie, beskou historici die Engelse en Walliese ervaring in hierdie saak as nou. In Desember 1643 het die Royalistiese troepe byvoorbeeld die dorp Bartomley in Cheshire binnegekom. 'N Groep van 20 plaaslike inwoners, vroue ingesluit, het in die toring van die kerk van St. Bertolino weggekruip. Die soldate het die kerk binnegegaan en die plaaslike inwoners gedwing om af te kom. Hiervoor is die sitplekke en die houtvloer aan die brand gesteek. Inwoners is vrygespreek, maar in die praktyk is 12 mans tereggestel. Na 'n wapenstilstand aan die einde van die somer van 1643, die koning met die Ierse Katolieke rebelle wat die grootste deel van hul eiland beheer het, het die owerhede probeer om troepe met skepe daarheen oor te plaas. Die parlement het 'n harde standpunt ingeneem teen die "Ierse Royaliste". Enige van hul volgelinge en nasionale verenigings is erg vervolg. Die teregstelling, moord, wond of verminking van vroue wat saam met die rebelle reis, het alledaags geword. Dit is dus verkeerd om hierdie gebeure as gentlemen se dade te beskou. Dit was 'n regte oorlog waarin die partye die eer vergeet het en bloed soos 'n rivier gevloei het.
Cromwell het die oorlog vir die parlement gewen. Alhoewel Oliver Cromwell 'n belangrike figuur in die oorlog was, het Fairfax die generaal geword wat die troepe van die Parlement tot die oorwinning gelei het. Dit was hy wat die opperbevelvoerder van die 'Army of the new model' was, gebaseer op demokratiese beginsels. Hy het hierdie leër gevorm, dit opgelei en 'n strategie vir oorlogvoering ontwikkel. Cromwell het die kavallerie gelei. Die parlement is gedwing om so 'n leër te stig, aangesien sy eie oorspronklike leër vernietig en versprei is. Ook diegene wat duidelik ongeskik was om te dien, moes opgeroep word. Gevolglik moes Fairfax rowers in militêre uniform vertrou. Een van die belangrikste besluite van die generaal was die aanstelling van beamptes op grond van meriete, nie op sosiale status nie. Fairfax moes in die House of Commons en Lords werklike politieke stryd voer om dit reg te kry. Maar sy leër was regtig professioneel. In Junie 1465 het Fairfax en sy herontwerpte leër die koning ingehaal naby Naseby, Northamptonshire. Die Parlementsleër het 'n beslissende en verpletterende oorwinning behaal. Die algemene strydplan het aan Cromwell behoort, maar dit was Fairfax wat reg in die middel van die geveg die verantwoordelikheid geneem het om dit te verander. Die Royaliste het geglo dat hulle gekant was, hoewel meer, maar 'n klomp rommel. En toe dit duidelik word dat die nuwe leër, saamgestel deur Fairfax, gedissiplineerd en goed georganiseerd was, het die kavaliers gevlug. Fairfax het nie geweet hoe om militêre suksesse vir politieke doelwitte te gebruik nie, hy het net geweet hoe om te veg. As gevolg hiervan het sy leër Oxford beleër en die tydelike koninklike hoofstad gevange geneem. Interessant genoeg is dat alles baie ordentlik gedoen word, in teenstelling met die koninklikes, wat bekend geword het vir hul plundering en roof. Die Fairfax-leër was so gedissiplineerd en beheer dat dit moeilik is om bewyse te vind van die dood en vernietiging daarvan op die rustige platteland. Fairfax het op die agtergrond vervaag en meer oor die leër gedink, nie die politiek nie. Hy het nie die louere van die wenner aanvaar nie, en die mite ontstaan ​​dat Cromwell, 'n baie helderder historiese figuur, die oorlog gewen het.
Slegs die Britte het aan die Burgeroorlog deelgeneem. Plaaslike historici het die afgelope paar dekades belanggestel om die burgeroorlog as 'n interne saak van die land voor te stel. In die praktyk het baie mense van buite die Britse Eilande aan die rewolusie deelgeneem. Die bekendste is familielede van die koning, Henrietta Maria, sy Franse vrou, wat in 1643 die koninklike leër in die noorde gelei het, en twee nefies van Charles I, prins Rupert en prins Maurice. Albei van hulle was half Duits. Tientalle buitelandse kundiges in militêre toerusting, artillerie en versterking het aan die leërs van koninklikes en parlementslede deelgeneem. Engeland het lank nie in homself geveg nie, maar sy here het geleidelik hul militêre vaardighede verloor. Die meeste van die buitelandse soldate was Franse. Protestante uit Frankryk en Nederland het ook geveg, wat die koning teëgestaan ​​het wat die Katolieke ondersteun het. Mense van buite Wes-Europa het ook aan die rewolusie deelgeneem. Een van die beroemdste buitelandse huursoldate was die Kroaat, kaptein Carlo Phantom. Hy het teen die koning geveg. Toe die huursoldaat gevra is wat hy hier doen, het hy geantwoord: "Ek veg nie vir u saak nie, maar vir geld en mooi vroue." Maar dit is nie die treffendste voorbeeld nie. In een eksotiese kavallerieregiment het soldate uit Egipte, Mesopotamië en Ethiopië bedien. Toe die leër van die nuwe model vir die eerste keer gevorm is, was daar verskeie buitelanders daarin. Maar die parlementslede was verheug oor die gedagte dat hierdie leër heeltemal Engels was. Aan die einde van die oorlog het drie regimente van Franse kavallerye vir die koning geveg. Hierdie feit is wyd deur die Parlement vir propagandadoeleindes gebruik. Mense is geleer dat 'buitestaanders' 'n sterk invloed op die oorlog gehad het, wat nie waar was nie, al was dit net as gevolg van die getal.
Vir die parlementslede was die oorlog godsdienstig van aard. Dit is aanloklik om te dink dat die parlement besluit het om 'n oorlog te begin om godsdiensvryhede te beskerm. Dit is maklik om hierin te glo, want daar is baie bewyse dat sulke motivering binne die mure van hierdie wetgewer opgesweep word. Baie Puriteense het regtig geglo dat hulle die instrumente van die Here sou wees in hierdie Burgeroorlog. Dit is aanloklik om Cromwell te beskou as 'n godvrugtige vegter, gegewe sy retoriek wat deur godsdiens verstrengel is. Dit is egter die moeite werd om die motiewe van die generaal van nader te bekyk en dit sal onmiddellik duidelik word wat agter hulle gebly het. In sy toespraak uit 1655, waarin hy die oorlog ontleed het, het Cromwell gesê: "Godsdiens was nie 'n saak wat in die eerste plek betwis is nie. God het ons egter na hierdie saak gerig en ons toegelaat om dit op te los en te wys wat die belangrikste vir ons is." Historici beskou hierdie stelling as verkeerd of as 'n tikkie tong, maar ek dink die generaal was eerlik. Dit was God, nie mense nie, wat godsdienshervorming verder as die burgeroorlog kon neem. Die geestelikes kon mense nie dwing om 'n rewolusie aan te steek net ter wille van godsdienstige idees nie. Dus het sowel parlementariërs as Puriteine, soos Cromwell, baie noukeurig gewys op godsdiens as 'n voorwendsel vir oorlog. In plaas daarvan is dit geregverdig deur die noodsaaklikheid om die vryhede wat deur die wet verleen is, te bewaar en deur Charles I. aangeval. Hierdie mense het dit nie as wettig beskou om vir die geloof met die swaard te veg nie, aangesien die enigste wapen slegs geestelik kan wees. Maar dit word as toelaatbaar beskou om openlik te praat teen die oortreder van die grondwet, nadat hy 'n leër versamel het. Maar saam met politieke vryhede en regte het die rewolusie ook godsdiens beïnvloed. Die Engelse Hervorming is met behulp van parlementswette uitgevoer. Wallis het die koning teëgestaan. Die idee dat die Walliese een van die ywerigste Royaliste was, verras mense gewoonlik. Die meer moderne tradisies van die linkse radikale politiek word deur historiese geheue afgebreek. Baie geskiedkundiges wat onder die skaduwee van hierdie beeld gewerk het, het Walliese parlementslede en republikeine deurentyd vereer as verteenwoordigers van die land se ware sienings. Maar tydens die Burgeroorlog was daar geen sprake van 'n groter koninklike sentiment as Wallis nie.Die streek is selfs die bynaam "Royal Infantry Manger" genoem. Die propaganda van destyds het Wallis 'n fanatieke aanhanger van Charles I. genoem. Een pamflet het opgemerk dat die voorkoms van die koning deur die mans van Noord-Wallis gemaak is deur 'n trop ganse wat deur 'n drif weggedryf is.
Wallis het homself gesien as 'n gebied met 'n spesiale verhouding met die kroon. Hulle het geglo dat hulle die bloedvergieting kon stop. 'N Belangrike deel van hierdie steun was Charles I se verdediging van konserwatiewe Protestantisme, wat aan die plaaslike bevolking aangebied is as die reïnkarnasie van hul eie antieke godsdiens. Die parlementslede het ook 'n meer radikale weergawe aangekondig. Dus het die Walliese passievolle verdedigers geword van die soort kerk wat hulle graag wou hê met 'n monarg aan die hoof. Slegs enkele stede het min parlementêre steun gehad, soos Wrexham en Cardiff. Maar hierdie stemme het tot 'n minderheid behoort. Vir Charles was Wallis 'n betroubare bron van geld en troepe; hier kan, indien nodig, 'n vastrapplek ontplooi word vir die invoering van troepe in Ierland.
Die parlement wou 'n alliansie met Skotland aangaan. Daar is 'n teorie dat die Engelse parlement in die middel van die 17de eeu Skotland in Groot-Brittanje probeer integreer het. Die Britte het in werklikheid baie jare lank probeer om hierdie bondgenootskap te vermy en uiteindelik op 'n onwillige manier af te sluit. In die 1640's het die Skotte self 'n beroep op die Britte gedoen om 'n alliansie te neem, omdat hulle van mening was dat 'n suksesvolle toekoms vir albei lande slegs in die vorm van 'n federasie lê. Die Britse parlement het dit om twee belangrike redes teengestaan. Die Skotte kon die streng skeiding van kerk en staat met die meerderwaardigheid van eersgenoemde voorkom. Die Britte wou ook nie hê dat hul bure se parlement hul eie beleid kan veto nie. In ruil vir die steun van die Skotte tydens die oorloë het die parlement 'n federale unie en 'n verenigde kerk belowe. Na die afskaffing van die monargie in Engeland en Ierland en na die teregstelling van Charles I in 1649, is die Skotte egter tot hul onafhanklikheid verklaar en die reg om op hul eie bestemming te besluit. Maar die Skotte het geweier om dit te aanvaar en het gestem om Charles II te ondersteun as koning van Engeland, Skotland en Ierland. En dan was daar die Slag van Worcester in 1651, toe Cromwell die Skotte verslaan het. Toe moes die Britte 'n keuse maak: hulle kon die leër onttrek of Skotland gevange neem en die voortdurende aanvalle op hul land stop. As gevolg hiervan is besluit om van die bedreiging ontslae te raak deur Engeland en Skotland te verenig. Dit was 'n noodsaaklike maatreël. Die Britte het sonder entoesiasme daarna gegaan en dit as 'n redelike noodsaaklikheid beskou.
Kyk die video: India vs England 5th test Day 5 Highlights. Don Bradman Cricket 17 Gameplay (Junie 2022).