Wallis en die burgeroorlog - Inligting - 2022
Wallis en die burgeroorlog
In die burgeroorlog was godsdiens 'n belangrike faktor om te besluit watter kant hulle wou ondersteun. Die regering se vervolging van Puriteine ​​het beteken dat die oorgrote meerderheid van hierdie godsdienstige groep die parlement ondersteun, terwyl die meeste Anglikane en Katolieke geneig was om die royaliste te bevoordeel.
Werkers en huurders van groot grondeienaars wat die royalistiese saak ondersteun, was dikwels verplig om die voorbeeld van hul meester te volg. Richard Vaughan, die graaf van Carbery, 'n Anglikaan, wat grond in Cardiganshire en Pembrokeshire besit het, kon daarin slaag om 'n groot aantal van sy huurders te oorreed om by die royalistiese weermag aan te sluit. Terwyl Lord Dacres van Hereford soldate vir die royaliste gewerf het uit sy landgoedere in Radnorshire.
Die markies van Worcester, die Rooms -Katolieke eienaar van die Raglan -kasteel, ondersteun Charles I.
Die koning was nie bereid om die markies van Worcester of sy seun aan te stel nie. Lord Herbert, na senior poste in sy leër, aangesien hy bewus was van die sterk vooroordeel wat die meeste mense in Brittanje teen Rooms -Katolieke gehad het. Die markies, wat groot dele van Monmouthshire besit het, en een van die rykste manne in Brittanje was, het die koning egter 'n aansienlike hoeveelheid geld voorsien om vir sy gewapende magte te betaal.
In sommige gevalle was gesinne verdeeld oor wie hulle moet ondersteun. William Feilding, graaf van Denbigh, en 'n lid van die Raad van Wallis, het by die koning se leër aangesluit kort nadat die oorlog verklaar is. Sy seun, Basil, wou egter nie sy pa se voorbeeld volg nie en besluit uiteindelik om vir die parlement te veg.
Mans en vrouens het nie dieselfde kant nodig gehad nie. Hoewel John Bodvile van Anglesey 'n kolonel in die koning se leër geword het, het sy vrou Anne die parlement ondersteun. Bang dat sy vrou die godsdienstige en politieke siening van sy drie kinders sou beïnvloed, het John Bodvile dit van haar laat wegneem en in die sorg van sy ma geplaas.
Alhoewel die meeste van die groot grondeienaars in Wallis die koning ondersteun het, was 'n paar baie invloedryke figure in die land die parlement ten gunste. Thomas Myddelton, parlementslid van Denbighshire, en eienaar van 'n aansienlike hoeveelheid grond rondom sy kasteel in Chirk, was 'n vroom Puritein.
Robert Devereux, graaf van Essex, wat groot boedels in Carmarthenshire besit het, was 'n sterk teenstander van Charles I. Aan die begin van die burgeroorlog is die graaf van Essex as generaal-generaal van die parlementêre leër aangestel.
Die belangrikste ondersteuner van die parlement in Suid -Wallis was Philip Herbert, die graaf van Pembroke, die grootste grondeienaar in Glamorgan. Herbert's Cardiff Castle was 'n belangrike basis vir parlementêre magte in Suid -Wallis.
Die parlementariërs het duisende pamflette vervaardig in 'n poging om mense te oorreed om hul saak te ondersteun. Alhoewel sommige hiervan in Wallis versprei is, het dit baie min invloed op die Walliese mense gehad. Die grootste probleem was dat hierdie pamflette in Engels was, 'n taal wat 'n groot deel van die bevolking nie verstaan ​​nie.
Mense se sakebelange het ook hul politieke trou beïnvloed. Om geld te bekom, het die koning monopolie regte aan sakelui verkoop. Dit het beteken dat slegs een persoon die reg gehad het om sekere goedere soos bakstene, sout en seep te versprei. Die manne wat voordeel getrek het uit hierdie monopolie -regte, ondersteun die koning, terwyl diegene wat die geleentheid geweier is om met hierdie goedere handel te dryf, dikwels die parlement ondersteun.
Mense wat in die meer ekonomies gevorderde gebiede in Wallis gewoon en gewerk het, was geneig om die parlement te bevoordeel. Dit was veral die geval met dorpe soos Haverfordwest, Pembroke en Tenby, wat baie handel dryf met die Puritaanse oorheersde hawe van Bristol.
Mense wat in die plattelandse gebiede van Wallis woon, het baie min geweet van die politieke meningsverskille tussen die koning en die parlement. Dit was ook onwaarskynlik dat hulle kontak met Puriteinse predikers gehad het. Hierdie mense was sterk onder die invloed van die plaaslike geestelikes en heersers, wat in die meeste gevalle uiters vyandig was teenoor Puritanisme. As gevolg hiervan was mense wat op die platteland woon, geneig om die koning te ondersteun.
Die oorgrote meerderheid mense in Wallis was nie sterk oor die geskil tussen die koning en die parlement nie en het so hard as moontlik probeer om uit die konflik te bly. Dit was eers toe hulle onder groot druk van hul verhuurder of van 'n besoekende weermagregiment gekom het, dat hulle gewoonlik ingestem het om by die een of ander kant aan te sluit.
Op 27 September 1642 verlaat Charles I sy hoofkwartier in Shrewsbury en reis na Wrexham, die hoofstad van Noord -Wallis. Boodskappe is gestuur aan die mense wat in Flintshire en Denbighshire woon om bymekaar te kom in Wrexham, sodat hulle kon hoor hoe hul koning die redes vir die konflik met die parlement verduidelik. Die koning was tevrede met die ontvangs wat hy ontvang het en sy toespraak het daartoe gelei dat 'n groot aantal mans ingestem het om vir die royalistiese leër te veg.
Toe die koning na Shrewsbury terugkeer, het sy neef gou by hom aangesluit. Prins Rupert, wat ook besig was om mans uit Noord -Wallis te werf. In die suide van Wallis het die markies van Hertford ook mans suksesvol oorreed om by die royalistiese saak aan te sluit. Teen 3 Oktober was die royalistiese leër sterk genoeg om die Cardiff -kasteel van die parlementêre ondersteuner van Suid -Wallis, die graaf van Pembroke, in beslag te neem.
Charles I het nou 'n leër van ongeveer 24 000 man gehad. Terwyl die meeste voetsoldate uit Wallis was, was die offisiere lede van die Engelse adel. In die 17de eeu is mans op 'n jong ouderdom opgelei om perd te ry. Dit het Charles die voordeel gegee om 'n goeie kavallerie te hê.
Op 12 Oktober het die koning se leër na Londen opgeruk. Elf dae later is die royalistiese magte deur die graaf van
Essex se troepe by Edgehill. Prins Rupert het besluit om 'n nuwe kavallerietaktiek te probeer, wat hy in Swede leer veg het. Dit behels die laai van volle spoed by die vyand. Die perde is naby mekaar gehou en net voor die impak het die mans hul pistole afgevuur.
Rupert se aanklag was suksesvol en sy kavaliers het die volgende uur lede van die parlementêre kavallerie agtervolg wat
van die slagveld af gehardloop het. Die swak gewapende royalistiese voetsoldate het op steun van die kavallerie staatgemaak. Toe Rupert terugkom, het hy ontdek dat sy voetsoldate baie swaar ly. Een ooggetuie beweer dat bykans 1 000 Walliese royalistiese soldate by Edgehill dood is.
Dit is gevolg deur nog 1 500 Walliese soldate wat op 16 November in Tewkesbury vermoor is en 2 000 by Hereford op 27 November. Royalistiese militêre bevelvoerders beskuldig die Walliesers van die vlug van die slagveld. Sommige historici het die optrede van die soldate geregverdig deur te beweer dat die Walliesers swak gewapen was en altyd aan die voorkant van die royalistiese magte geplaas is waar hulle die swaarkry van die parlementêre weermag teëgekom het.
Die royalistiese leër het sy opmars na Londen voortgesit en teen November die buitewyke van die stad bereik. By Turnham Green het Charles sy weg geblokkeer deur 'n parlementêre leër van ongeveer 24 000 man. Baie het Charles besluit om terug te keer na Oxford.
By die uitbreek van die burgeroorlog was Pembroke die enigste stad in Wallis wat steun vir die parlement verklaar het. Toe hy die nuus hoor, het Charles bevel gegee dat die stad aangeval moet word. Richard Vaughan, die graaf van Carbery, luitenant-generaal van die koning se leër in die suidweste van Wallis, het besluit om seker te maak dat ander dorpe in hierdie streek veilig is voordat hy met Pembroke te doen kry.
Die graaf van Carbery het eers in 1644 met sy aanval op Pembroke begin. Maar voordat hy die stad kon verower, het parlementêre versterkings per see vanaf Engeland gekom. Die graaf van Carbery besluit nou dat hy nie sterk genoeg is om Pembroke te vang nie, en trek sy magte terug.
Rowland Laugharne, die parlementêre bevelvoerder van Pembroke, het van hierdie geleentheid gebruik gemaak om die offensief aan te gaan. Sy troepe het gou beheer oor Haverfordwest, Tenby en Carew Castle verkry. Sy magte het toe ooswaarts opgeruk en dit was nie lank nie of Carmarthen en Cardiff is ook deur die parlementêre weermag gevange geneem.
Charles I was woedend toe hy hoor wat gebeur het en die graaf van Carbery as bevelvoerder van sy troepe in die suidweste van Wallis afdank. Carbery is vervang deur kolonel Charles Gerard, 'n ervare militêre bevelvoerder uit Engeland. Gerard se koninklike magte het gou die verlore gebied teruggekry en teen die somer van 1644 moes Laugharne en sy soldate terugkeer na Pembroke.
Die parlementêre magte het ook op die kort termyn sukses in die noorde van die land behaal. Thomas Myddelton, M.P. vir Denbighshire, en wie se Chirk -kasteel in Januarie 1643 deur die royalistiese magte gevange geneem is, was in beheer van die parlementêre militêre veldtog in Noord -Wallis.
Generaal-majoor Myddelton se belangrikste strategie was om die koning se militêre voorrade wat in Noord-Wallis aankom, van die vasteland af te sny. Nadat hy Wrexham in November 1643 ingeneem het, het sy leër na die hawens van die noordelike kus van Wallis gegaan. Conwy, Bangor en Caernarvon was goed verdedig en nadat 2 500 royalistiese troepe uit Ierland aangekom het, moes Myddelton terugtrek.
Myddelton vestig sy aandag nou in die middel van Wallis. In die somer van 1644 verower hy Welshpool en Newtown en op 18 September vind die eerste groot slag van die burgeroorlog in Wallis by Montgomery plaas. Die koninklikes het 'n swaar nederlaag gely en meer as 2 000 van hul mans is óf gedood, gewond of gevang.
Die troepe van Myddelton is noordwaarts en in Oktober kon hulle die Powis -kasteel verower. Ondanks strawwe pogings kon Myddelton egter nie beheer oor sy eie kasteel in Chirk terugkry nie. Nadat hy nie die parlement kon oorreed om nog troepe aan hom te verskaf nie, moes Myddelton weer sy plan laat vaar om die beheer oor die noordelike hawens van Wallis te probeer verkry.
In 1645 beveel die koning kolonel Charles Gerard en 2 700 van sy soldate om die royalistiese veldtog in Engeland te gaan help. Aangesien die royalistiese magte in Suid -Wallis verswak het, het Rowland Laugharne besluit om weer op die aanval te gaan. Nadat Laugharne die royalistiese leër by Colby Moor verslaan het, kon hy Carmarthen verower en teen die lente van 1646 was die hele Wes -Wallis onder die beheer van die parlementêre leër.
Die royalistiese leër het 'n slegte nederlaag op Naseby in Junie 1645 gely. Onder die slagoffers was meer as 100 Walliese vroue wat hul mans in die geveg gevolg het. Later het die parlementêre weermag sy optrede geregverdig deur te beweer dat omdat die vroue 'n taal praat wat hulle nie verstaan ​​nie, hulle aangeneem het dat hulle Ierse Katolieke is.
Na die Slag van Naseby het die koning teruggetrek na die Raglan -kasteel. Charles het gehoop dat hy meer Walliesers sou kon oorreed om by sy leër aan te sluit. Gerard se behandeling van die Walliesers ná sy oorwinnings in 1644 het hulle egter teen die royalistiese saak gekeer.
Om hulself te beskerm teen die royalistiese troepe van Gerard, het mans in Glamorgan 'n 'Peaceable Army' gevorm. Charles I het ingestem om verteenwoordigers van hierdie groep op 29 Julie 1645 in St Fagans te ontmoet om hul griewe te bespreek.
As gevolg van hierdie vergadering het Charles ingestem om kolonel Charles Gerard te verwyder as bevelvoerder van die royalistiese magte in Suid -Wallis. Ten spyte van hierdie optrede, het Charles steeds probleme ondervind om plaaslike mans in sy leër te werf. Op 14 September het die koning die Raglan -kasteel verlaat en na Noord -Wallis gegaan. Kort nadat die koning vertrek het, is die kasteel deur die parlementêre leër ingeneem. Ander koninklike kastele in Ruthin, Chirk, Caernarvon, Beaumaris, Rhuddlan, Flint en Harlech het een vir een aan die parlementêre magte geval. Charles het 'n rukkie in Denbigh Castle gebly, maar nadat Jacob Astley en sy royalistiese leër op 21 Maart 1646 oorgegee het, het Charles na Skotland gevlug.
Na die suksesvolle oorwinning oor die royalistiese magte in 1647, het die parlement planne begin maak om sy leër te ontbind. Dit het baie kommer veroorsaak omdat baie van die soldate etlike maande lank nie betaal is nie. Ander was bekommerd oor die toename in belasting wat deur die parlementêre regering opgelê is.
Op 24 Desember verklaar die parlement dat alle soldate wat na 6 Augustus 1647 aangekom het, sonder betaling ontslaan moet word. Diegene wat in 'n vroeëre stadium van die oorlog aangesluit het, sou slegs twee maande loon ontvang.
John Poyer, die militêre goewerneur van Pembroke, was woedend toe hy die nuus hoor en toesprake begin hou oor sy soldate wat die parlement se besluit om die leër te ontbind, aanval. Toe die parlement agterkom dat Poyer vyandige toesprake hou, stuur hulle kolonel Fleming om hom te vervang as goewerneur van Pembroke Castle.
Poyer het geweier om die kasteel prys te gee en het in plaas daarvan 'n brief aan die parlement gestuur om die betaling van £ 1,000 aan agterstallige loon vir sy mans te eis. Kolonel Fleming het £ 200 aangebied, maar dit is verwerp. Ander soldate in Suid -Wallis, wat van Poyer se optrede gehoor het, het na Pembroke gegaan om hul hulp te verleen. Ondersteuners van John Poyer was die twee mees senior weermagoffisiere in Suid-Wallis, generaal-majoor Rowland Laugharne en kolonel Rice Powell.
Die parlement het nou besef dat hulle 'n groot opstand onder hande gehad het. Die situasie het nog erger geword toe die nuus kom dat Charles I 'n ooreenkoms met die Skotte aangegaan het. In ruil vir die ondersteuning van 'n Skotse leër, het Charles ingestem om die vestiging van die Presbiteriaanse godsdiens in Engeland te aanvaar.
Op 10 April 1648 verklaar kolonel Poyer dat hy die koning nou ondersteun. Aangemoedig deur Poyer se verklaring vir die koning, het oud-royalistiese soldate by Poyer in Pembroke begin aansluit.
Toe die parlement hoor van Poyer se optrede in Pembroke, stuur hulle kolonel Thomas Horton met 3 000 troepe om die opstand te hanteer. Rowland Laugharne en byna 8 000 rebelle het Pembroke verlaat en Horton se parlementêre leër by St. Fagans in Glamorgan aangegaan. Hoewel dit in getal was, kon Horton se ervare en goed gedissiplineerde leër Laugharne se swak gewapende soldate verslaan. Meer as 200 van Laugharne se mans is dood en nog 3 000 is gevange geneem. Laugharne en wat van sy leër oor was, het daarin geslaag om na Pembroke terug te vlug.
Die opstand het nou na ander dele van Wallis versprei. Richard Bulkeley en die mense van Anglesey het hul steun vir die koning verklaar en sir John Owen het probeer om Denbigh Castle uit die parlementêre leër te neem. In die suide van die land het Rice Powell beheer oor Tenby geneem en Sir Nicholas Kemeys en ander plaaslike koninklikes het die Chepstow -kasteel ingeneem.
Toe die parlement besef dat die opstand vinnig onderbreek moes word, het hy besluit om Oliver Cromwell en vyf regimente na Wallis te stuur. Cromwell se troepe het Chepstow -kasteel op 25 Mei terug gewen en ses dae later moes Rice Powell Tenby oorgee.
Cromwell stap nou na Pembroke om John Poyer en Rowland Laugharne te hanteer. Die kasteel, gebou op 'n groot massa kalksteen en amper heeltemal omring deur die Pembroke -rivier, word beskou as een van die sterkste vestings in Brittanje.
Oliver Cromwell het nie kanonne wat groot genoeg was om deur mure te kom wat op sommige plekke 20 voet dik was nie. Hy het ook nie leërs van belegers gehad wat die 80 m hoë mure kon hanteer nie. Pogings om die kasteel te bestorm het misluk, en Cromwell moes dus wag om die rebelle onderdanig te maak.
Cromwell het aan die parlement teruggeskryf en voorspel dat Poyer en sy manne oor twee weke gedwing sou word om oor te gee. Hy was egter aanvanklik nie bewus daarvan dat die kasteel sy eie uitstekende watertoevoer het nie. Uiteindelik het 'n plaaslike man die geheim aan Cromwell verraai en die beleërende leër kon die blootgestelde waterpyp aan die buitewyke van die stad sny.
Na 'n beleg van agt weke en heeltemal sonder kos en water, is die rebelse soldate in die kasteel gedwing om oor te gee. Cromwell het saggeaard omgegaan met die oud-royalistiese soldate. Sy grootste woede was gerig op diegene wat voorheen lede van die parlementêre weermag was.
John Poyer, Rowland Laugharne en Rice Powell is deur die krygsraad in Londen verhoor en nadat hulle skuldig bevind is, is hulle almal ter dood veroordeel. Thomas Fairfax, die leier van die gewapende magte, het besluit dat slegs een moet sterf. Die drie mans het geweier om aan die lotery deel te neem om te besluit wie tereggestel sal word. Die militêre owerhede het 'n jong kind gekies om die lot te trek. Die vraestelle wat vir Laugharne en Powell geteken is, lui: "Life given by God". Poyer se papier was leeg en hy is op 21 April 1649 voor 'n groot skare in Covent Garden geskiet.
Ek ly meer pyn oor die maniere wat jy volg ... as ooit om jou in die wêreld te bring ... ek hoop dat jy nooit die koning sal opneem nie, want dit sal 'n te swaar las vir my wees om te dra.
Is dit nie 'n treurige geval dat daar in Wallis ... nie meer as dertien pligsgetroue ministers moet wees wat in hierdie tye hulself uitgespreek het ... getrou aan die parlement.
Wallis ... is 'n huilende wildernis ... daar is amper nie 'n preek onder hulle gehou nie ... sedert die hervorming ... Kerke sal u sterkste kastele wees as u dit goed bedien met predikante.
Die gewone mense wat verslaaf was aan die diens van die koning, het uit blinde Wallis en ander donker uithoeke van die land gekom ... Hierdie ellendige Walliesers ... het gedeeltelik die wapens opgeneem met die hoop om te plunder.
Ons hoor dat ... 6 000 Ierse rebelle in Wallis geland het ... hulle oefen aaklige en wrede wreedhede ... Tensy daar vinnig hulp ... na sir Thomas Myddelton gestuur word ... sal die hele land hierdeur vernietig word bloedige Iere.
Die groot plundering van die land laat die meeste mense die naam van 'n soldaat haat. 'N Groot aantal mense in Radnorshire en Montgomeryshire, wat hulleself neutraal noem, het hulself gewapen om plundering te weerstaan ​​... Die gewone mense sou ons kant toe trek as daar 'n ernstige verklaring van die parlement teen plundering was, en teen alle bevelvoerders wat nalaat om die verantwoordelikes te straf.
U soldate het die huis van Sir John Trevor, Plas Teg, geplunder ... sonder lasbrief of magtiging ... Ons vereis dus dat u al die persone onder u bevel voor my bring as wat die goedere geplunder of weggeneem is.
Richard Jones het ongeveer 'n kilometer uit die kamp gegaan en twee lakens geneem van 'n arm vrou wat hy gewond het ... Daar is opgelos dat Richard Jones volgens die wette en bevele van oorlog moet sterf. Hy is op 12 April tereggestel.
Wallis is in so 'n verarmde toestand dat daar geen bestaan ​​vir die vyand of ons is nie. Baie van hul mans is dood deur ongesonde kos te eet ... Baie van ons mans is dood, ander het weggehardloop en die wat oorbly het min kos.
Thomas Myddelton se manne is 'n net so minagtende vyand as wat ons ooit in Ierland gehad het ... By die Hawarden parochiekerk het sy manne gebedsboeke geskeur, die nagmaalrails verwyder en die altaar na die middel van die skip gesleep.
Al die voetsoldate het gevangenes geword. Die perdesoldate het geweet hoe om hulself te red, al was dit nie hul eer nie, deur 'n haastige en skandelike vlug na Leicester ... Die koning het opgeruk na ... Raglan Castle om vir hom 'n nuwe voetleër in Suid -Wallis te werf.
In die graafskap Glamorgan is 'n paar voorstelle aan sy majesteit gebring, wat as hy sou toestaan, sy majesteit en hul land sou verdedig ... Die vergadering was in Kevenoh, vier kilometer van Cardiff. Die koning stem in tot hul voorstelle ... Hulle noem hulself die Peaceable Army.
Die koning het 600 mans in Glamorgan ontmoet ... Hulle het geëis dat die Papiste uit die land verwyder word ... King het die aand Cardiff verlaat ... Gerard is buite bevel in Wallis gestel, omdat dit die land se eis was.
Op 25 September 1645 kom die koning na Denbigh Castle in Noord -Wallis ... hy bly drie dae om homself en sy gebroke troepe te verfris ... Hy het vierhonderd perdesoldate gehad; maar waarheen om saam met hulle te gaan, was die moeilike vraag. Sommige het die eiland Anglesey voorgestel as 'n plek van veiligheid, en 'n eiland wat vrugbaar genoeg is om sy magte te ondersteun ... en waarvandaan hy maklik na Ierland of Skotland vervoer kan word.
'N Paar mans ... het al te veel mag in hul hande gekry en wil ons ontbind ... Sodat hulle die mense kan verslaaf ... en belasting kan vasstel. Ons belowe om die mense teen beserings te beskerm en die Protestantse godsdiens te handhaaf ... soos bepaal deur die wet in hierdie land. Daarom verlang ons na die hulp van die hele koninkryk.
As bevelvoerder van hierdie graafskappe ... kan ek nie die beledigings ignoreer wat op my manne gepleeg is nie ... In plaas daarvan om hul salaris deur die parlement toegelaat te word ... is hulle ontbind ... Dit het gebeur in my afwesigheid, en na my wete, nog steeds onregverdig ... ek glo dat my vorige diens vir u land ... baie beter behandeling verdien het.
Maandagoggend ... het die vyand na ons toe gevorder ... ons het die beste grond gevat ... Ongeveer sestig mans op perde het een keer aangekla, maar ons het hulle teruggeslaan, en daarna verskyn nie een van die perdepersone weer nie ... Die vyand vertel ons dat hulle 8 000 was. Ons het ongeveer twee uur lank 'n skerp geskil met hulle gehad. Ons manne op perde het die vyand aangekla, wat heeltemal verwoes is ... Baie van die vyande is doodgemaak ... Ons het 3000 gevangenes geneem ... ons het nie baie soldate verloor nie en nie een van ons offisiere nie.
Ek verlang dat ons u bystaan ​​om 'n paar benodigdhede in die ysteroond in u graafskap Carmarthen te gooi, wat ons in staat sal stel om die kasteel van Pembroke te verminder. Die belangrikste dinge wat ons nodig het, is mortierdoppe, waarvan die diepte veertien en drie-kwart duim is ... Ons wil ook 'n kanonskoot hê ... Hierdie diens word gedoen, hierdie arm vermorsde lande kan bevry word van die las van die weermag.
Ons het nog nie ons gewere en ammunisie nie. Ons het net twee vuurwapens ... ons het probeer om die kasteel te bestorm, maar die lere was te kort ... sodat die manne nie kon oorkom nie. Ons het 'n paar mans verloor, maar ek is vol vertroue dat die vyand meer verloor het ... ons hoop om binne twee dae sy watertoevoer weg te neem.
Pembroke Castle was die sterkste plek wat ons ooit gesien het ... Ons het baie probleme in Wallis gehad ... Ons het 'n desperate vyand en min vriende, maar 'n magtige God.
Ek moet jou vertel dat as hierdie aanbod geweier word ... ellende en ondergang die mense by jou sal tref, weet ek waar ek die bloed wat jy mors, moet laai. Ek verwag die antwoord binne twee uur. As hierdie aanbod geweier word, stuur nie meer briewe aan my oor hierdie onderwerp nie.
Die kastele van Wallis en die burgeroorlog
Avove: Die vernietiging van Raglan -kasteel deur parlementêre magte.
Ondanks die vreedsame vordering van die Tudor -era, sou die kasteel as 'n militêre sterkpunt nog 'n laaste lewensooreenkoms hê. Toe die burgeroorlog tussen die koning en die parlement in 1642 uitbreek, was Wallis byna geheel en al royalisties, en 'n aantal kastele was in die saak van Charles I bewaak. Conwy is gedurende 1642-43 deur John Williams, aartsbiskop van York, opgeknap en gefortifiseer en gedurende die eerste burgeroorlog vir die koning gehou. Caernarfon en Ruthin het beide beleërings en aanvalle van die parlementariërs tydens die eerste oorlog deurstaan ​​en eers uiteindelik in 1646 oorgegee. 1645 tot en met Oktober 1646. In die suidooste het die standvastige royalistiese markies van Worcester in die lente en somer van 1646 in Raglan gehou in een van die mees omstrede beleërings van die oorlog. Die markies het uiteindelik oorgegee aan Sir Thomas Fairfax op 19 Augustus, lank na die voorlegging van die koning en die ineenstorting van sy saak.
Volg hierdie skakel om meer te wete te kom oor die val van die Raglan -kasteel
Pembroke Castle was 'n vaste parlementêre basis gedurende hierdie eerste oorlog. In teenstelling hiermee, het dit tydens die tweede oorlog van 1648 'n belangrike royalistiese sterkpunt geword. Cromwell self het op 24 Mei aangekom om die beleg te onderneem, maar eers nadat 'n swaar kanon per skip van Gloucester af gebring is, kon hy sukses behaal. Verskeie oortredings is in die mure van die stad en kasteel oopgemaak, wat die manne van die koning middel Julie onderdanig gemaak het.
Verskeie ander kastele funksioneer in meer of mindere mate in hierdie oorloë. Maar verbasend soos dit mag lyk, was kanonbombardement destyds nie die belangrikste oorsaak van hul vernietiging nie. Die middeleeuse klipverdediging was so kragtig gebou dat kruit slegs 'n deel van die verhaal was. Dit was die daaropvolgende 'versagting' wat die parlement gelas het, wat die werklike skade aangerig het.
Wallis - Kastele en historiese plekke, Cadw: Welsh Historic Monuments, Wales Tourist Board, uitgewer, Cardiff, 1990. Sien die bevele vir die sloping van Montgomery Castle
Tuis | Hoofkieslys | Kasteelindeks | Historiese opstelle | Verwante opstelle | Wat is nuut | Skakels
Kopiereg 2009 deur Jeffrey L. Thomas
Die 'lojale onbekende soldaat': Wallis en die Engelse burgeroorlog
Robin Evans beoordeel die bydrae van die Walliesers tot die probleme van 1642-49.
Toe die burgeroorlog in 1642 uitbreek, was die konflik nie net tot Engeland beperk nie, aangesien al die nasies van die Britse Eilande deel van die stryd was. Hoewel historici behoorlik aandag gegee het aan die oorlog in die Engelse streke en aan die rolle van Skotland en Ierland, is Wallis grootliks geïgnoreer. Maar in die burgeroorlog, soos Gwyn Alf Williams sê: 'Arme Taffy was beslis die lojaalste onbekende soldaat van Karel die Martelaar'.
Hierdie artikel bespreek die Walliese houding teenoor die konflik, die aard en omvang van die Walliese steun vir die twee partye by die uitbreek van vyandelikhede en die rol wat Wallis in die oorlog gespeel het.
Walliese houdings op die vooraand van die oorlog
Wallis is amptelik opgeneem in die Engelse nasiestaat deur die Acts of Union (1536-1543). Deur hierdie handelinge het Welshmen gelyke regte gekry met hul Engelse eweknieë en vir die daaropvolgende eeu het die Walliese heerskappy hul nuwe status ten volle benut. Die Tudors word as 'n Walliese dinastie beskou en lojaliteit aan die kroon is as vanselfsprekend aanvaar en aan die Stuarts oorgedra.
Die noodsaaklikhede: ses boeke oor die burgeroorlog
Die literatuur oor die oorlog is so groot dat u 'n leeftyd lank goeie boeke daaroor kan lees. Hier is ses uitstekende:
Battle Cry of Freedom (1988), deur James McPherson: Word algemeen beskou as die mees gesaghebbende geskiedenis in een volume van die oorlog.
Die vurige verhoor (2010), deur Eric Foner: 'n Nuwe Pulitzer-pryswenner en gesaghebbende weergawe van president Abraham Lincoln se navigasie deur die politiek van afskaffing, dit het die Pulitzer-prys vir geskiedenis gewen.
Hierdie lydensrepubliek: dood en die Amerikaanse burgeroorlog (2008), deur Drew Gilpin Faust: 'n aangrypende ondersoek na die maniere waarop die slagting die Amerikaners se idees oor sterftes verander het en 'n invloed gehad het op die manier waarop hulle gekies het om die oorlog te onthou.
Persoonlike herinneringe van U.S. Grant (1885): dit "oortref enige ander militêre herinnering aan die burgeroorlog en staan ​​alleen as die beste presidensiële outobiografie wat elke gepubliseer word", sê Joan Waugh, skrywer van U.S. Grant: Amerikaanse held, Amerikaanse mite (2009), self 'n goeie biografie.
Robert E. Lee: 'n Biografie (1934-35), deur Douglas Southall Freeman: 'n Portret van die man in volle vier volumes oor die leier van die Army of Northern Virginia.
Mary Chesnut se burgeroorlog (1981), onder redaksie van C. Vann Woodward: 'n versameling geskrifte in dagboekvorm van die doyenne wie se skerp oog en skerp tong 'n onuitwisbare indruk van die burgerlike lewe in die Suide tydens die oorlogsjare gelaat het.
Oor T.A. Broos
Tom Frail is 'n senior redakteur vir Smithsonian tydskrif. Hy het voorheen as senior redakteur vir die Washington Post en vir Philadelphia Newspapers Inc.
Die onbekende bydraes van Britte in die Amerikaanse burgeroorlog
Alhoewel dit dikwels oor die hoof gesien word, het meer as 50 000 Britse burgers in die Amerikaanse burgeroorlog in verskillende hoedanighede gedien. Die historikus Amanda Foreman kyk na hul persoonlike geskrifte en vertel die verhaal van die oorlog en die betrokkenheid van Brittanje daarin, in haar nuutste boek, 'N Wêreld aan die brand, het onlangs een van die New York Times' 100 Opmerklike boeke van 2011.
Ek het met die skrywer in Londen gepraat, grootgeword in Los Angeles en by Sarah Lawrence College, Columbia University en Oxford University gestudeer oor die rol wat Brittanje gespeel het, en 'n spesifieke Brit, Henry Morton Stanley, in die konflik.
Waarom weet meer mense nie van internasionale betrokkenheid by die Amerikaanse burgeroorlog nie?
As die onderrigtyd beperk is, hou u net by die belangrikste aspekte. Wie het die oorlog geveg. Wat was die belangrikste gevegte. Wanneer het dit geëindig. Waaroor het die oorlog gegaan. U gaan nie na ander aspekte op hoërskool kyk nie. Dit is die eerste ding.
Die tweede ding is wanneer u op universiteit kom en u op 'n meer genuanseerde manier na die burgeroorlog begin kyk, wat gewoonlik ras, klas en geslag beteken. Die internasionale dimensies van die oorlog strek oor al drie en val dus tussen die krake in omdat hulle nie uitsluitlik in een van die spesifieke gebiede sit nie.
Daar is baie wettige redes waarom mense baie lank nie oor internasionale aspekte van die oorlog gedink het nie. Maar die rede waarom u moet, is omdat dit blyk dat hierdie aspekte 'n baie belangrike rol in die oorlog gespeel het. Ek glo dat dit onmoontlik is om die oorlog te verstaan ​​sonder om hierdie aspekte ook te verstaan.
Wat was die mees verrassende onthullings wat u gemaak het oor die oorlog deur dit vanuit 'n wêreldperspektief te bekyk?
Die eerste ding wat ek regtig verstaan ​​het, was die beperkings van buitelandse diplomasie in die vroeë Amerikaanse politiek. Dit was in die 19de eeu en veral in die middel van die eeu die gebruik dat staatsekretarisse hul rol as 'n stapsteen na die Withuis beskou. Dit was geensins 'n instrument vir werklike buitelandse diplomasie nie. Toe William Henry Seward, wat destyds die minister van buitelandse sake was, sy amp beklee, weier hy net vasberade om te aanvaar dat die uitsprake wat hy in die VSA gemaak het vir 'n binnelandse gehoor so 'n ontsettend rampspoedige uitwerking op die reputasie van Amerika in die buiteland gehad het. Sy eie woorde het Europa, en veral Brittanje, gedryf om gewillige bondgenote aan die begin van die oorlog in die rigting van die Noorde in vyandige neutrale dinge te wees.
Deur Brittanje in 'n vyandige neutraal te verander, het dit beteken dat die Suide skielik 'n enorme been in die oorlog gehad het. Al die aksies wat Brittanje kon onderneem het om die lewe in die Suide moeilik te maak, byvoorbeeld, om enige suidelike skip te belemmer om in Britse hawens te land, en het nooit gebeur nie. En in werklikheid het die Suide werklik begin glo dat dit 'n kans het om erkenning van Brittanje te verkry van die suidelike onafhanklikheid, wat ek glo gehelp het om die oorlog met minstens twee jaar te verleng.
Op watter maniere is Brittanje belê of werklik vasgemaak in die oorlog?
Aan die begin van die oorlog het katoen op een of ander manier die lewensbestaan ​​van een uit elke vyf Engelse beïnvloed. Almal was bekommerd dat die katoenembargo die finansiële mag van Brittanje sou vernietig. Maar dit het geblyk dat daar 'n groot hoeveelheid katoen in 1860 was. Daar was te veel katoen in Engeland in pakhuise, en dit het die prys van voltooide goedere verlaag. Wat die oorlog gedoen het, was om Brittanje te red van 'n ernstige industriële insinking wat op die punt was om te plaasvind. In die eerste 18 maande van die oorlog het Britse handelaars net die katoen opgebruik wat hulle geberg het. Then, finally, when the cotton became scarce, truly, truly scarce midway through the war, there were other sources of cotton coming from India and Egypt. By then, Britain had become completely invested in the war because of the war economy. Guns, cannons, rifles, bullets, uniforms, steel plating of all kind, engines, everything that a war needs, Britain was able to export to the North and to the South. In fact, Britain's economy grew during the Civil War. So just from a financial point of view, Britain was heavily invested industrially.
In her latest book titled, A World on Fire, historian Amanda Foreman looks at the personal writings of more than 50,000 British citizens who served in the American Civil War. (Bibi Basch) Secretary of State William Seward, far right, with British Minister Lord Lyons, sitting third from right, and other international diplomats at Trenton Falls in New York. (National Archives)
Source: Blackmar, Frank W. Kansas: 'n Cyclopedia of State History, Standard Publishing Company, Chicago, IL 1912