Stel jou voor, byvoorbeeld, jy wil sjokolade hê. Jy skandeer die markrak vir 'n kroeg met 'n Fair Trade of Rainforest Alliance-sertifisering omdat jy nie jou toegewing wil hê om arbeidsmisbruik en ontbossing te bestuur nie. Dis die regte ding om te doen, reg?
Terwyl meer as die helfte van die wêreldwye maatskappye wat ondervra word, volhoubaarheidspraktyke iewers in hul toevoerketting toepas, volgens die studie, is hierdie pogings eintlik geneig om 'n veel meer beperkte reikwydte te bereik as wat verbruikers dalk dink media aandag aan die kwessie en die verspreiding van volhoubare produk etikettering.
'Ons resultate toon 'n halfvol en half leeg glas', sê mede-outeur van die studie, Eric Lambin, professor aan die Stanford Universiteit se Skool vir Aarde, Energie en Omgewingswetenskappe en 'n senior genoot aan die Stanford Woods Instituut vir die Omgewing.
Die koerant, gepubliseer in die Verrigtinge van die Nasionale Akademie van Wetenskappe, hou verband met aankooppraktyke vir die VN se Volhoubare Ontwikkelingsdoelwitte, 'n agenda vir 'n volhoubare globale ekonomie. Met globale verskaffingskettings wat meer as 80 persentasie van globale handel raak en meer as een uit elke vyf werkers in diens neem, het korporatiewe voorsieningskettings die potensiaal om 'n uiters belangrike rol te speel in die bereiking van die VN-doelwitte.
Die navorsers het 449-genoteerde maatskappye in die voedsel-, tekstiel- en houtprodukte-sektore ontleed en gevind dat ongeveer die helfte gebruik maak van 'n volhoubare verkrygingspraktyk wat wissel van die sertifisering van derdeparty-sertifisering van produksiestandaarde tot omgewingsopleiding vir verskaffers. Onder hulle bevindings:
Meer as 70 persent van volhoubare verkrygingspraktyke dek slegs 'n subset van insetmateriaal vir 'n gegewe produk. Byvoorbeeld, 'n maatskappy mag gerecycleerde materiaal gebruik vir die verpakking van 'n produk, maar laat die res van die produk se stroomopwaartse impak ongeduldig.
Slegs 15 persent van volhoubare verkrygingspraktyke fokus op gesondheid, energie, infrastruktuur, klimaatsverandering, onderwys, geslag of armoede.
Byna alle volhoubare verkrygingspraktyke spreek slegs 'n enkele vlak in die verskaffingsketting, gewoonlik eerstehandse verskaffers, soos die tekstielfabrieke wat T-hemde naald. Dikwels bly die oorblywende prosesse, van die dooiepunt van die doek om die katoen te kweek, onbelemmerd.
Meer as 'n kwart van volhoubare verkrygingspraktyke geld slegs vir 'n enkele produk lyn. Byvoorbeeld, 'n maatskappy mag Fair Trade-sertifisering gebruik vir slegs een soort sjokolade-bar onder baie wat dit verkoop.
"Die bevordering van omgewings- en maatskaplike doelwitte in verskaffingskettings kan vinnig baie kompleks word," sê studie mede-outeur Joann de Zegher, 'n postdoktorale genoot aan die Stanfordse Nagraadse Bestuurskool. "Hierdie kompleksiteit word weerspieël in ons bevindinge dat maatskappye 'n wye reeks strategieë gebruik en dat huidige pogings beperkte omvang bereik."
Op 'n hoopvolle nota, die navorsers vind dat maatskappye op die ontvangs einde van die verbruikers en die burgerlike samelewing druk is "aansienlik meer geneig" ten minste een volhoubare verkryging praktyk aan te neem. Miskien is dit nie verrassend dat maatskappye met hoofkwartiere in lande met baie aktiewe nie-regeringsorganisasies meer geneig is om volhoubare verkrygingspraktyke te gebruik, volgens die studie.
'Die druk wat verbruikers op ondernemings uitoefen as hulle meer volhoubare produkte eis, kan vrugte afwerp', sê hoofskrywer van die studie, Tannis Thorlakson, 'n gegradueerde student aan die Emmett Interdissiplinêre Program in Omgewing en Hulpbronne van Stanford's School of Earth, Energy & Environmental Sciences.
"Ek hoop hierdie referaat dien as 'n beroep tot aksie vir die 48 persent van maatskappye wat niks doen om volhoubaarheidsuitdagings in hul verskaffingsketting aan te spreek nie."
Die Nasionale Wetenskapstigting en die Teresa Elms en Robert D. Lindsay-genootskap by Stanford ondersteun die werk.