Dankie aan winkelgroep vir ekstra myl | Netwerk24
Dankie aan winkelgroep vir ekstra myl
Deur Elfriede, Wonderboom 09 April 2020 05:00
Ek wil graag ’n groot dankie sê aan die winkelgroep wat in die inperkingstyd weekliks ’n koop­uur vir senior burgers ingestel het.
Ek kan net dink hoe vroeg die kassiere, skoonmakers, bakkerypersoneel en veiligheidsmense moes opstaan om vir ons ouer mense gerieflike en veilige inkopies te verseker. Almal is vriendelik en op die koop toe is ons vanoggend by die deur begroet deur die bestuurder wat vir elke klant ’n orgideeplant (wat seker nou nie meer verkoop mag word nie) en ’n paaseier gegee het! Dit is nou die ekstra kilometer loop om die wêreld in moeilike tye ’n beter plek te maak. Dankie, Pick n Pay Wonderboom Junction.
Meer oor: Mystem | Pick N Pay | Brief PressReader - Rooi Rose: 2018-10-01 - Skei of bly? Kan ’n kri­sis jul­le na­der aan me­kaar bring?
Skei of bly? Kan ’n kri­sis jul­le na­der aan me­kaar bring?
Is dit die pyn­li­ke rug­steek van ’n af­fair, of die een­saam­heid en i­so­la­sie van ’n e­mo­sie­lo­se ver­hou­ding? Hoe ook al, on­min in die hu­we­lik kan jou le­we gal­bit­ter maak. Tog sê te­ra­peu­te ’n kri­sis is ’n nood­kreet wat jou hu­we­lik ster­ker en ge­luk­ki­ger kan maak
Dis al­tyd die moei­te werd om ’n hu­we­lik te pro­beer red, sê Ko­bus van der Mer­we van I­ma­go-ver­hou­dings­te­ra­pie in P­re­to­ria. Maar ’n bos blom­me, of ’n op­per­vlak­ki­ge ge­sprek is bloot ’n pleis­ter op ’n die­per seer. Hy sê men­se wat die kri­sis suk­ses­vol aan­pak, skep groei in die ver­hou­ding en kan ag­ter­na 300 - 400 per­sent ge­luk­ki­ger in die ver­hou­ding wees en ’n sterk ge­voel van in­ti­mi­teit er­vaar.
“Die groot pro­bleem is dat men­se nie die vaar­dig­he­de het om die kri­sis op te los nie. Selfs men­se wat met ver­sla­wings, of drei­ge­men­te van self­moord en eg­skei­dings wor­stel, kan dit te bo­we kom wan­neer hul­le gaan sit en met die reg­te lei­ding met me­kaar in ge­sprek tree.”
Hy meen dat men­se wat nie bin­ne ses we­ke die kri­sis met o­pen­li­ke ge­sprek­ke af­ge­weer het nie, liefs ’n be­ra­der moet gaan spreek.
Ons ver­wag van­dag meer van ’n ver­hou­ding as vo­ri­ge ge­slag­te, sê Gail Wro­ge­man, ’n ge­sins­te­ra­peut van Jo­han­nes­burg. Des­tyds was die doel van ’n hu­we­lik meest­al sta­tus, kin­ders en se­ku­ri­teit.
“Rol­le het ver­an­der en nou vra men­se bui­ten lief­de ook vriend­skap en pret en dat hul­le saam in die ver­hou­ding groei. Hul­le be­vraag­te­ken die ver­bin­te­nis wan­neer dit nie ver­vul­ling bring nie. Baie kin­ders kom uit en­kel­ou­er-huis­hou­dings
waar hul­le nie twee rol­mo­del­le het vir die skep van ’n ge­luk­ki­ge ver­hou­ding nie. Dis la­ter vir hul­le soms ver­war­rend om te weet wat hul rol in ’n vol­was­se ver­hou­ding is.”
Hu­we­li­ke was eeue ge­le­de dik­wels blo­te “sa­ke­tran­sak­sies” waar­deur na­bu­ri­ge pla­se saam­ge­voeg is, of waar een fa­mi­lie se ryk­dom die an­der uit ’n ver­knor­sing ge­help het. Om ter wil­le van die lief­de te trou was toe eint­lik on­denk­baar. Daar was an­der struk­tu­re wat be­heer oor men­se se ge­luk ge­had het, soos die kerk of die land­heer.
Nou is ons in be­heer van ons ge­luk en keu­se van le­wens­maats, maar ons het nie nood­wen­dig die ken­nis om die hu­we­lik te laat slaag nie. In die vo­ri­ge be­de­ling was ver­liefd­heid iets wat in ’n skelm ver­hou­ding ge­beur het en dit was nie no­dig om so ’n ver­hou­ding in sy vol­heid te ves­tig en aan die gang te hou nie. Dees­dae be­skou ons lief­de as die weg­spring­blok­ke vir ’n hu­we­lik en kies ons heel an­der le­wens­maats.
Ko­bus ver­dui­de­lik dat ver­liefd­heid nie be­wus­te­lik ge­kies word nie. “Dis jou on­be­wus­te wat jou knieë skie­lik lam maak wan­neer jy ver­lief raak. Jy het met ’n heel an­der di­na­miek te ma­ke wan­neer jy met die on­be­wus­te werk. Die on­be­wus­te stel nie daar­in be­lang om ie­mand te kies wat jou ge­luk­kig gaan maak nie. Vol­gens die I­ma­go-be­na­de­ring is dit eer­der ie­mand wat jou gaan help om die vol­le uit­druk­king van jou­self moont­lik te maak.”
’N GE­JAAG­DE LE­WE
Die prak­tie­se as­pek­te van die le­we plaas heel­wat span­ning op paar­tjies: kin­ders moet by sko­le, bui­te­muur­se be­dry­wig­he­de en ma­ters af­ge­laai word; daar is kos­maak, skoon­maak en huis­hou … As al­bei werk, moet hier­die ta­ke ver­deel word, an­ders bou wrok­kig­heid op.
Twee ge­slag­te ge­le­de het paar­tjies me­kaar no­dig ge­had om op ’n prak­tie­se en fi­nan­si­ë­le vlak te oor­leef, sê Gail. “Dit het hul­le by­me­kaar ge­hou. Eie­tyd­se ge­ne­ra­sies het veel meer ge­leent­he­de om ’n ver­vul­de hu­we­lik te hê, maar ook veel meer ge­leent­he­de om me­kaar te ver­laat. Die vraag is nie óf jul­le uit­me­kaar gaan groei nie, dis eer­der wán­neer dit gaan ge­beur. Dis be­lang­rik om din­ge saam te doen en er­va­rings te deel.
Daar is ’n fyn ba­lans tus­sen al­les al­leen doen en die hu­we­lik in­te­res­sant hou, en die deel van din­ge so­dat jul­le iets ge­meen het.”
VER­HOU­DINGS VERG WERK
Soms kan ’n goeie, o­pen­li­ke ge­sprek die lug sui­wer en dit moont­lik maak om jou be­hoef­tes aan jou maat te ver­dui­de­lik. Wan­neer dit nie werk nie, moet jul­le die hulp van ’n fa­si­li­teer­der in­roep, soos ’n be­ra­der wat die ge­sprek lei om ’n vrug­ba­re uit­koms te ver­se­ker. Gail sê paar­tjies ver­keer soms on­der die wan­in­druk dat ’n hu­we­lik ’n spro­kie moet wees waar­in al­mal al­tyd ge­luk­kig is. “Ver­hou­dings is iets waar­aan jy kon­stant moet werk om se­ker te maak dat dit ge­sond bly, maar ook kan aan­pas by die ver­an­de­ren­de be­hoef­tes van ’n ven­noot­skap tus­sen twee men­se.
“Dis be­lang­rik om voor die tyd se­ker te maak dat jul­le die­self­de ver­wag­tings van die ver­hou­ding het. Soms stel ons te hoë ei­se aan ’n ver­hou­ding en ver­wag dat ’n ge­lief­de op al­le vlak­ke in ons be­hoef­tes moet voor­sien, ter­wyl vrien­de en fa­mi­lie hier­die rol­le ewe goed kan ver­vul.”
VER­SKIL­LEN­DE BE­NA­DE­RINGS VIR TE­RA­PIE
Hu­we­liks­be­ra­ders on­der­skei hoof­saak­lik tus­sen twee be­na­de­rings tot ver­hou­dings­te­ra­pie. In die in­di­vi­du­e­le be­na­de­ring word ’n ver­hou­ding ge­sien as die toe­val­li­ge bot­sing tus­sen twee in­di­vi­due en jy jou eers op ’n gees­te­li­ke vlak ge­sond moet maak voor jy ’n ver­hou­ding kan red.
Die twee­de be­na­de­ring is die Jung-ge­gron­de be­na­de­ring wat glo dat dit ’n be­doel­de bot­sing vol be­te­ke­nis is wan­neer twee men­se by­me­kaar uit­kom. I­ma­go-ver­hou­dings­te­ra­pie hang die laas­te be­na­de­ring aan en glo dat jy ge­sond word juis om­dat jy bin­ne ’n ver­hou­ding is.
HOE KIES JY ’N HU­WE­LIKS­BE­RA­DER?
Hoe­wel daar heel­wat boe­ke op die rak is om men­se met pro­ble­me in hul ver­hou­ding te help, sê Ko­bus dat ver­hou­dings soos kla­vier­speel en sport is. “Jy kan sta­pels boe­ke oor die on­der­werp lees, maar jy gaan nooit kla­vier of ten­nis kan speel as jy dit nie werk­lik gaan oe­fen en toe­pas nie. Die bes­te ma­nier om ver­hou­dings te heel, is om werk­win­kels by te woon en met al­bei par­tye in die ver­hou­ding te werk.”
Moe­nie tou op­gooi wan­neer jy nie da­de­lik die reg­te be­ra­der op­spoor nie, sê Gail. “Hou aan soek tot jy een kry by wie jul­le aan­klank vind.” Sy waar­sku dat die ver­ant­woor­de­lik­heid vir be­ra­ding nie net op die vrou se skou­ers moet rus nie. ’n Ver­hou­dings­te­ra­peut ver­tel dat paar­tjies haar so­veel keer kom spreek maar dat die een vier­hon­derd per­sent in die be­ra­ding in­koop en die an­der een te­ë­sin­nig deel­neem. Te­ra­peu­te is in sul­ke om­stan­dig­he­de sel­de suk­ses­vol.
MANS SOEK OOK VER­VUL­LING
“Maar moe­nie die he­den­daag­se be­geer­te na per­soon­li­ke groei on­der­skat nie,” sê Gail. “In baie ge­val­le is mans net so gre­tig om ’n
meer ver­vul­len­de ver­hou­ding te hê. Dis be­lang­rik om ’n op­los­sing te kry wat vir die be­hoef­tes van die mans so­wel as dié van die vroue voor­sie­ning maak, want dit kan ver­skil. ’n Twee­de kans kan die ge­leent­heid wees vir die ves­ti­ging van ’n die­per en ver­vul­de ver­hou­ding en ’n veel ge­luk­ki­ger hu­we­lik.”
Ko­bus sê wan­neer jy by ’n be­ra­der uit­stap en jy is kwa­ter en mag­te­lo­ser as voor die ses­sie, is jy by die ver­keer­de be­ra­der. “Systap be­ra­ders wat jou met re­li­gi­eu­se ver­wag­tin­ge skul­dig laat voel.”
MAAR HY/SY HET MY VER­NEUK
Vol­gens Gail ont­wik­kel ’n af­fair nooit in i­so­la­sie nie. Din­ge be­gin ge­woon­lik skeef­loop wan­neer men­se nie ten vol­le in hul eie ver­hou­ding aan­we­sig is nie. “Vroue is ge­neig om in hul­self te keer en mans soek ver­troos­ting bui­te die hu­we­lik. Dit kan wees dat die vrou nie e­mo­si­o­neel be­skik­baar vir haar man is nie om­dat sy al haar e­mo­sies in die kin­ders of fa­mi­lie be­lê. Op dié wy­se word die kin­ders die vrou se ‘af­fair’.”
DIE ON­SIG­BA­RE EG­SKEI­DING
Ko­bus noem dit ’n on­sig­ba­re eg­skei­ding wan­neer paar­tjies op ’n e­mo­si­o­ne­le en in­tie­me vlak tou op­gooi om die ver­hou­ding te pro­beer red. Die hu­we­lik word bloot funk­si­o­neel en son­der e­ni­ge e­mo­si­o­ne­le ver­vul­ling.
Hy be­skryf die ver­loop van ’n ver­hou­ding as ’n pro­ses. “Men­se raak ver­lief en wan­neer hul­le die ver­hou­ding met ’n troue of kin­ders be­ves­tig, ver­an­der die di­na­miek van ver­liefd­heid in ’n mag­stryd. Dis wan­neer die en­dor­fien­wol­kie van ver­liefd­heid, waar­on­der ons glo dat ons die­self­de dink en doen, ver­dwyn. Nou kom jou brein skie­lik ag­ter dat jy steeds ’n u­nie­ke per­soon is en eers daar­na be­gin die groei na­ma­te die paar­tjies moet skaaf om me­kaar se u­niek­heid te ak­kom­mo­deer. Hier­die mag­stryd is pyn­lik wan­neer jy nie die vaar­dig­he­de het om daar­by aan te pas nie.
“Wan­neer daar nie groei is nie, ska­kel die mag­stryd oor in ’n oor­le­wings­fa­se waar­in men­se ter wil­le van oor­le­wing op ’n e­mo­si­o­ne­le vlak uit die ver­hou­ding tree. Dit maak hul­le weer­loos ten op­sig­te van skelm ver­hou­dings en ver­sla­wings wat hul­le ge­bruik om die pyn in die ver­hou­ding te ver­lig.”
Maak so gou moont­lik werk daar­van. Neem ’n be­sluit dat jul­le ’n op­los­sing gaan soek wat jul­le in staat sal stel om weer op die hu­we­lik en me­kaar te fo­kus. Dit help ook nie jy ver­ge­we en ver­geet die he­le kwes­sie ná ’n mis­stap wan­neer jy nie die oor­saak van die pro­bleem be­hoor­lik on­der­soek het nie. Dit kan die i­de­a­le ge­leent­heid wees om me­kaar se be­hoef­tes werk­lik te leer ken en te groei, of jy kan met ont­ken­ning al­les on­der die mat vee en op die­self­de wan­kel­ri­ge fon­da­ment voort­bou. Tot die vol­gen­de kri­sis … Praat daar­oor en kry pro­fes­si­o­ne­le hulp as dit moet.
Sien dit eer­der as ’n nood­kreet om die hu­we­lik te laat werk as ’n doods­kreet om dit te be­ëin­dig.
Vol­gens die I­ma­go-be­na­de­ring is dit juis die ver­skil­le tus­sen men­se wat groei be­werk­stel­lig en ’n ver­hou­ding tot sy vol­heid sal laat ge­dy. Ko­bus sê dat die 15%-20% har­de werk wat ’n ver­hou­ding ver­eis, jou ryk­lik gaan be­loon met ’n hu­we­lik wat so­veel
meer is. Maar dis be­lang­rik dat pa­re in di­a­loog leef en leer om me­kaar se werk­lik­heid te be­soek: plaas jou in die an­der een se skoe­ne so­dat jy nie al­tyd die prent­jie net van jou kant af sien nie. “As meer men­se die kuns van werk­lik luis­ter en praat be­mees­ter, sal veel min­der men­se te­ra­pie no­dig hê,” sê hy.
Te­ra­peu­te waar­sku ook dat die re­des vir die on­min in die ver­hou­ding jou na die vol­gen­de ver­hou­ding gaan ag­ter­volg as jy nie die oor­saak on­der­soek en werk daar­van maak nie. Dis al­leen dán wan­neer jy ’n vol­was­se ver­hou­ding sal kan er­vaar.