Groot verseboek is uiteraard ’n skatkamer van sulke onvergeetlike frases. “’n Laaste kuil van stilte tussen riet” en “mooi is die lewe en die dood is mooi” – albei sonnetslotte deur Van Wyk Louw. Ek kon voel hoe die saad in my testikels opbou, hoe my voelkop swel en ek wil kom!!!! Die plan bestaan ??uit 'n aantal maatreÃ«ls, en een van hulle is' n verpligte Kleuter vir immigrante-kinders wat nie vlot Deens praat. Maar wat sal julle wen, indien julle uit Laodicea ‘n nuwe Babel wil oprig?! Van Rooyen verdiep sy besinning oor menswees op besondere wyse deur voortdurend bewus te bly van die onderbewussyn se aanspraak op die bewussyn, oftewel, impulse en gewaarwordinge wat voortdurend “aan my binnegoed bly vreet / soos wurms in ’n lappie donkerbruin grond” (“gedagtes te perd”, p.65, na Stevie Smith). Die donker en ongeordende inhoude van die eie bewussyn (of onderbewussyn) is dan ook die boustof van die fyn gekomponeerde “by hierdie selfde venster” (p.55, na Miroslav Krleža). In herinnering keer die spreker terug na koorsdrome wat hy as kind gehad het, met perde as die simbool van die stuwende primordiale impulse: