Dit het gebeur in Augustus 1939. Dit is omtrent 'n Moeder en haar drie kinders. Hulle het by hulle oupa ingewoon, en hulle was baie arm.
Die Moeder wou baie graag haar drie dogters na 'n kampvergadering neem waar hulle meer van Jesus kon leer; maar sy het nie geld gehad vir die treinreis en die verblyfkoste by die kampvergadering nie. Oupa het gelag oor hulle plan.
"Ek sal julle aanraai om die idee op te gee," het hy gesê. "Julle het nie die geld nie, en dis die einde van die saak."
Die ure het verbygegaan. As iets gaan gebeur, dan moet dit nou gou gebeur, of hulle sal nie in die oggend kan vertrek soos hulle in die stilligheid gehoop het nie.
Ook Moeder het dit gehoor, en sy was 'n bietjie bang. Sy het haar ore gespits om te luister. Hulel het nog die gekrap gehoor, nou baie harder.
Dors het opgestaan en versigtig deur se kant toe gestaan. Sy het die deur oopgemaak en die donkerte ingestaar.
Opgewonde het hulle die pakkette en die koeverte oopgemaak. In die een pakket het hulle kos gevind vir die treinreis, baie mooi ingepak; en in die ander een was ook die voedsel wat hulle sou nodig hê. In die vier koeverte was geld vir elkeen van hulle.
Maar wie het die pakkette gestuur? Niemand weet nie. In een van die pakkette was 'n ongetekende briefie - ek het daardie briefie - wat soos volg gelui het:
"Van 'n vriend wat julle 'n voorspoedige reis toewens, en 'n geseënde tyd by die kamp. Mag God julle bewaar en julle weer veilig tuisbring - dit is my bede vir julle!"
Die vraag is nou wie daardie briefie geskryf het? Iemand met 'n teer hart, dit is seker - een van daardie liewe kinders van die Here wat Hy af en toe gebruik om die gebede van Sy kinders te verhoor.