Oor shows, induksies en kontraksies
Die nuus dat Fanie een verby die goalie gekry het, was dus 'n welkome bevestiging van sy viriliteit.
My vrou Michelle is op die paal. Hóóg op, om die waarheid te sê. Soveel so dat ek hierdie sit en tik in die kraameenheid van die St. Helier's Hospitaal. Die induksiepil is geplant en nou moet ons die tyd vir ses ure verwyl sodat daai bad boy sy ding kan doen. 'n Jaar of wat gelede sou hierdie scenario ondenkbaar gewees het, maar 'n enkele druppel piepie het my lewe in 'n oogwink op sy kop kom keer.
Natuurlik was ek verheug oor die dik pienk streep op die Clearblue Home Pregnancy Kit. Ons het, in bykans agt jaar se getroude lewe, nog nooit akief probéér om 'n baba te maak nie en vir al wat ek geweet het was ek nog deurentyd besig om blanks te skiet. Die nuus dat ek een verby die goalie gekry het, was dus 'n welkome bevestiging van my viriliteit en kon ek voortaan met reg die woorde 'eersterangse stoetbul' in hakies na my naam op my CV aanbring.
Wat my petite vroutjie betref: sy het voor my oë die mees ongelooflike gedaanteverwisseling ondergaan. Hier teen die vyf-maande kerf was ek oortuig dat sy uiteindelik soos 'n opgeblaasde chirurgiese handskoen sou lyk. Jy weet, so 'n opgeblaasde bal met sulke puntjies wat teen die kante uitstaan. My vrese was egter ongegrond en vandag lyk sy bloot soos 'n luislang wat 'n skaap vir middagete gehad het (sjoe, wat 'n verligting). En nee, sy reageer glád nie gunstig op die troetelnaam 'my klein Buddha' nie.
Onthou jy daardie speelpoppe uit die 1980s – daais wat water gevoer word en dan binne 'n splitsekonde hulle doeke natmaak? Ek sweer hulle moes almal preggies gewees het. Ek het, tot vandag toe, nog nie gewoond geraak aan die frekwensie van Michelle se toiletbesoeke nie. Oggend, middag, aand, nag. Die hééltyd man! Dis absoluut verstommend! En dan is daar die cravings… alhoewel ek 'n sterk spesmaas het dat haar sogenaamde sjokolade en roomyscravings niks anders is nie as kwalik bedekte pogings om toegang te verseker tot 'n onbeperkte hoeveelheid van dié lekkernye, sonder om haar te steur aan 'n skuldgevoel van enige aard. Die klein skelm.
Ek het natuurlik ook 'n verandering of twee in myself opgemerk. In die verlede, wanneer 'n mamma en haar baba by my verby sou rol, sou dit beslis die mamma gewees het wat my oog sou vang. Deesdae is dit die stootwaentjie wat my aandag trek. Vra my gerus uit oor 'n Bugaboo, 'n Quinny of 'n Maxi Cosi. My raad is gratis en verniet. En my woordeskat het ook 'n indrukwekkende transformasie ondergaan. So, byvoorbeeld, het ek ontdek dat 'n 'show' nie slegs iets is wat in die West End opgevoer word nie, dat 'induksie' nie noodwendig verband hou met jou eerste dag by 'n nuwe werk nie, dat 'serviks' nie die vroulik van 'servant' is nie en dat 'kontraksie' beslis nie die verkleinwoord van 'kontrak' is nie.
En hier is ons nou op die drumpel van die mees lewensveranderende gebeurtenis denkbaar. En ek wil bars van opgewondenheid. Ja, die laaste nege maande was 'n uitdaging, maar ook 'n plesier. Ek het immers elke naweek by verstek 'n designated driver gehad! He he he.
Maar wag, ek moet skiet. Daai angsbevange gilletjie kan net een ding beteken – my klein Bud… ag ek bedoel Michelle, se kontraksies is hier. Asem in, asem uit, asem in, asem uit.