Finansiële sekuriteit ... | Law and More BV | Eindhoven en Amsterdam
Finansiële sekuriteit binne ondernemingsreg
Blog / September 5, 2018 21 Januarie 2021
Vir entrepreneurs is die verkryging van finansiële sekuriteit baie belangrik. As u 'n ooreenkoms met 'n ander party aangaan, wil u seker maak dat die teenparty sy kontraktuele betalingsverpligtinge nakom. As u finansiering verskaf of beleggings maak tot voordeel van 'n ander persoon, wil u ook 'n waarborg hê dat die bedrag wat u voorsien het, uiteindelik terugbetaal sal word. Met ander woorde, u wil finansiële sekuriteit kry. Die verkryging van finansiële sekuriteit verseker dat die geldlener 'n pand het wanneer hy opmerk dat sy eis nie vervul sal word nie. Daar is verskillende moontlikhede vir ondernemers en ondernemings om finansiële sekuriteit te bekom. In hierdie artikel word die verskillende waarborge, borgskap, (moedermaatskappy) waarborg, 403-verklaring, verband en pandgewer bespreek.
1. Verskeie aanspreeklikhede
In die geval van verskeie aanspreeklikhede, ook gesamentlike aanspreeklikheid genoem, is daar streng gesproke geen waarborg wat uitgereik word nie, maar daar is 'n medeskuldenaar wat verantwoordelikheid aanvaar vir ander debiteure. Verskeie aanspreeklikhede spruit uit artikel 6: 6 Nederlandse Burgerlike Wetboek. Voorbeelde van verskeie aanspreeklikheid binne korporatiewe verhoudings is die vennote van 'n vennootskap wat afsonderlik aanspreeklik is vir die skuld van die vennootskap of die direkteure van 'n regspersoon wat onder sekere omstandighede persoonlik aanspreeklik gehou kan word vir die maatskappy se skuld. Verskeie aanspreeklikhede word dikwels in 'n ooreenkoms tussen partye as sekuriteit gevestig. Die reël is dat wanneer 'n prestasie wat voortspruit uit 'n ooreenkoms deur twee of meer debiteure verskuldig is, hulle elk 'n gelyke aandeel het. Hulle kan dus slegs verplig word om hul eie deel van die ooreenkoms na te kom. Verskeie aanspreeklikhede is egter 'n uitsondering op hierdie reël. In die geval van verskeie aanspreeklikhede is daar 'n prestasie wat deur twee of meer debiteure uitgevoer moet word, maar waar elke skuldenaar afsonderlik gehou kan word om die hele prestasie te lewer. Die skuldeiser is geregtig op die nakoming van die hele ooreenkoms van elke skuldenaar. Daarom kan die skuldeiser kies watter van die debiteure hy wil aanspreek en dan die volle verskuldigde bedrag van hierdie een debiteur kan eis. As een skuldenaar die hele bedrag betaal, skuld die medeskuldenaars die skuldeiser niks meer nie.
1.1 Reg van beroep
Die debiteure is intern verantwoordelik om mekaar te betaal, dus moet die skuld wat deur een skuldenaar betaal is, onder alle debiteure vereffen word. Dit word die reg van beroep genoem. Die reg van vergoeding is die reg van 'n skuldenaar om terug te eis wat hy betaal het vir 'n ander wat aanspreeklik is. Wanneer 'n skuldenaar afsonderlik aanspreeklik is vir die betaling van 'n skuld en hy die volle skuld betaal, verkry hy die reg om hierdie skuld van sy mededebiteure te verhaal.
As 'n skuldenaar nie meer afsonderlik aanspreeklik wil wees vir die finansiering wat hy aangegaan het, tesame met ander skuldenaars nie, kan hy die skuldeiser skriftelik versoek om hom van die verskillende aanspreeklikheid te onthef. 'N Voorbeeld hiervan is die situasie waar 'n skuldenaar 'n gesamentlike leningsooreenkoms met 'n vennoot aangegaan het, maar die maatskappy wil verlaat. In hierdie geval moet die skuldeiser altyd 'n skriftelike afdanking van verskeie aanspreeklikhede opstel; 'n mondelinge verbintenis van u medebeskuldigde dat hulle die skuld sal betaal, is nie voldoende nie. As u mede-debiteure nie hierdie mondelinge ooreenkoms kan of wil nakom nie, kan die skuldeiser steeds die volle skuld van u eis.
1.2. Vereiste van toestemming
Die huweliks- of geregistreerde vennoot van die skuldenaar wat afsonderlik aanspreeklik is, word deur die wet beskerm. Volgens artikel 1:88 paragraaf 1 sub c Nederlandse burgerlike wetboek, vereis 'n huweliksmaat toestemming van die ander gade om kontrakte aan te gaan wat bindend is vir hom as afsonderlike aanspreeklike mede-skuldenaar, anders as in die normale bedryfsaktiwiteite van 'n maatskappy. Dit is die sogenaamde vereiste van toestemming. Hierdie artikel is bedoel om eggenote te beskerm teen regstappe wat 'n groot finansiële risiko kan inhou. Wanneer 'n skuldeiser 'n mede-skuldenaar vir die hele eis afsonderlik aanspreeklik hou, kan dit ook gevolge hê vir die gade van die mede-skuldenaar. Daar is egter 'n uitsondering op hierdie vereiste van toestemming. Volgens artikel 1:88, paragraaf 5, van die Nederlandse burgerlike wetboek, is toestemming nie nodig wanneer die direkteur van 'n openbare maatskappy of 'n private maatskappy met beperkte aanspreeklikheid (Dutch NV en BV) 'n ooreenkoms aangegaan het nie, terwyl hierdie direkteur alleen of saam is met sy mede-direkteure, eienaar van die meerderheid van die aandele, en indien die ooreenkoms gesluit is namens die normale sakebedrywighede van die maatskappy. Hierin is daar twee vereistes waaraan voldoen moet word: die direkteur is besturende direkteur en meerderheidsaandeelhouer, of hy besit 'n meerderheid van die aandele saam met sy mede-direkteure en die ooreenkoms is gesluit namens die normale sakebedrywighede van die maatskappy. As daar nie aan albei vereistes voldoen word nie, is die vereiste van toestemming van toepassing.
Wanneer 'n party sekuriteit vereis dat 'n geldelike eis betaal sal word, kan hierdie sekuriteit ook deur borg beskikbaar gestel word.  Escrow is afgelei van artikel 7: 850 Nederlandse burgerlike wetboek. Ons praat van borg wanneer 'n derde party hom verbind tot 'n skuldeiser vir 'n verbintenis wat 'n ander party (die hoofskuldenaar) moet nakom. Dit word gedoen deur 'n borgtog-ooreenkoms te sluit. Die derde party wat sekuriteit bied, word die borg genoem. Die borg aanvaar 'n verpligting teenoor die skuldeiser van die hoofskuldenaar. Die borg aanvaar dus nie aanspreeklikheid vir 'n eie skuld nie, maar wel vir die skuld van 'n ander party en bied persoonlik sekuriteit vir die betaling van hierdie skuld. Die borg is aanspreeklik met sy hele bates. Daar kan ooreengekom word op 'n borg vir die nakoming van reeds bestaande verpligtinge, maar ook vir die nakoming van toekomstige verpligtinge. Ingevolge artikel 7: 851 paragraaf 2 Nederlandse burgerlike wetboek, moet hierdie toekomstige verpligtinge voldoende bepaalbaar wees op die oomblik dat die borgtog afgehandel is. As die hoofskuldenaar nie sy verpligtinge uit die ooreenkoms kan nakom nie, kan die skuldeiser die borg aanspreek om hierdie verpligtinge na te kom. Volgens artikel 7: 851 Nederlandse burgerlike wetboek is die borgtog afhanklik van die verpligting van die skuldenaar waarvoor die borgskap gesluit is. Die borgskap hou dus op om te bestaan ​​wanneer die skuldenaar sy verpligtinge uit die hoofooreenkoms nagekom het.
'N Krediteur kan nie bloot die borg aanspreek om die skuld te betaal nie. Dit is omdat die sogenaamde subsidiariteitsbeginsel 'n rol speel in escrow. Dit beteken dat die skuldeiser nie onmiddellik die betaling van die borg kan beroep nie. In die eerste plek kan die borg nie aanspreeklik gehou word vir betaling voordat die hoofskuldenaar versuim het om sy verpligtinge na te kom nie. Dit spruit voort uit artikel 7: 855 Nederlandse Burgerlike Wetboek. Dit beteken dat 'n borg slegs deur die skuldeiser aanspreeklik gehou kan word nadat die skuldeiser eers die hoofskuldenaar toegespreek het. Die skuldeiser moes alles gedoen het om vas te stel dat die skuldenaar, waarvoor die borg homself verbind het, nie sy betalingsverpligting nagekom het nie. Die skuldeiser moet in elk geval 'n kennisgewing van wanbetaling aan die hoofskuldenaar stuur. Slegs as die hoofskuldenaar na versuim van hierdie kennisgewing van wanbetaling steeds nie die betalingsverpligting nakom nie, kan die skuldeiser 'n beroep op die borg doen om betaling te verkry. Die borg het egter ook die moontlikheid om homself te verdedig teen die eis van die skuldeiser. Vir hierdie doel het hy dieselfde verweer tot sy beskikking as wat die hoofskuldenaar het, soos skorsing, kwytskelding of appèl op nie-ooreenstemming. Dit spruit voort uit artikel 7: 852 Nederlandse Burgerlike Wetboek.
2.1 Reg van beroep
'N Borg wat die skuld van 'n skuldenaar betaal, kan die bedrag van die skuldenaar terugeis. Die reg van beroep is dus ook van toepassing op borgtog. In escrow is daar 'n spesiale vorm van die reg van beroep, naamlik subrogasie. Die belangrikste reël is dat 'n eis ophou bestaan ​​wanneer die eis betaal word. Subrogasie is egter 'n uitsondering op hierdie reël. In subrogasie word 'n eis aan 'n ander eienaar oorgedra. In hierdie geval betaal 'n ander party as die skuldenaar die eis van die skuldeiser. In escrow word die eis deur 'n derde party, naamlik die borg, betaal. Deur die skuld te betaal, gaan die eis teen die skuldenaar egter nie verlore nie, word bus van die krediteur oorgedra na die borg wat die skuld betaal het. Na betaling van die skuld kan die borg dus die bedrag verhaal by die skuldenaar vir wie hy 'n borgooreenkoms aangegaan het. Subrogasie is slegs moontlik in gevalle wat deur die wet gereguleer word. Subrogasie met betrekking tot borg is moontlik op grond van artikel 7: 866 Nederlandse Burgerlike Wetboek jo. artikel 6:10 Burgerlike Wetboek.
2.2 besigheid en privaat borg
Daar is 'n verskil tussen besigheid en privaat borg. Business escrow is 'n borg wat gesluit word in die uitoefening van 'n beroep of besigheid, private escrow is 'n borg wat buite die uitoefening van 'n beroep of besigheid gesluit word. Beide 'n regspersoon sowel as 'n natuurlike persoon kan 'n borgooreenkoms sluit. Voorbeelde hiervan is die houermaatskappy wat 'n borgooreenkoms met die bank sluit vir die finansiering van sy filiaal, en die ouers wat 'n borgooreenkoms sluit om te verseker dat hul kind se verbandrente aan die bank betaal word. 'N Borg hoef nie altyd namens 'n bank gesluit te word nie, dit is ook moontlik om borgkontrakte met ander krediteure aan te gaan.
Die meeste van die tyd is dit duidelik of 'n onderneming of 'n private borg aangegaan is. As 'n maatskappy 'n borgooreenkoms aangaan, word 'n besigheidskontrak gesluit. As 'n natuurlike persoon 'n borgooreenkoms aangaan, word daar gewoonlik 'n privaat borg aangegaan. Onduidelikheid kan egter voorkom wanneer 'n direkteur van 'n maatskappy met beperkte aanspreeklikheid of 'n privaat maatskappy met beperkte aanspreeklikheid namens die wettige entiteit 'n borgooreenkoms sluit. Artikel 7: 857 Nederlandse Burgerlike Wetboek behels wat bedoel word met privaat borg: die afsluiting van 'n borg deur 'n natuurlike persoon wat nie in die uitoefening van sy beroep opgetree het nie, en ook nie vir die normale praktyk van 'n maatskappy met beperkte aanspreeklikheid of privaat beperkte aanspreeklikheid nie maatskappy. Die borg moet ook die direkteur van die maatskappy wees en die grootste deel van die aandele alleen of saam met sy mededirekteure besit. Daar is twee kriteria wat belangrik is:
- die borg is die besturende direkteur en meerderheidsaandeelhouer of besit die meerderheid van die aandele saam met sy mededirekteure;
- die borg word afgehandel namens die normale bedryfsaktiwiteite van die onderneming.
In die praktyk is daar dikwels 'n besturende direkteur / meerderheidsaandeelhouer wat 'n borgooreenkoms aangaan. Die besturende direkteur / meerderheidsaandeelhouer bepaal die beleid van die maatskappy en sal 'n persoonlike belang in die borg hê vir sy maatskappy, omdat dit moontlik is dat die bank nie finansiering wil verskaf sonder om 'n borgooreenkoms te sluit nie. Daarbenewens moet die borgooreenkoms, wat deur die besturende direkteur / meerderheidsaandeelhouer gesluit is, ook gesluit word met die oog op normale bedryfsaktiwiteite. Dit is egter anders vir elke situasie en die wet definieer nie die term 'normale besigheidsaktiwiteite' nie. Ten einde te bepaal of 'n borg met die oog op normale bedryfsaktiwiteite gesluit word, moet die omstandighede van die saak ondersoek word. As aan albei kriteria voldoen word, word 'n besigheidsknop gesluit. Wanneer die direkteur wat die pond sluit, nie die besturende direkteur / meerderheidsaandeelhouer is nie, of die borg nie met die oog op normale bedryfsaktiwiteite gesluit is nie, word 'n private borg aangegaan.
Bykomende reëls is van toepassing op privaat borg. Die wet bied beskerming aan die huweliks- of geregistreerde vennoot van die privaat borg. Die toestemmingsvereiste is ook van toepassing op privaat borg. Volgens artikel 1:88, paragraaf 1, sub c Nederlands Burgerlike Wetboek, het 'n eggenoot toestemming van die ander gade nodig om 'n ooreenkoms aan te gaan wat beoog om hom as borg te bind. Die toestemming van die eggenoot van die borg is dus nodig om 'n geldige privaat borgooreenkoms aan te gaan. Artikel 1:88, paragraaf 5, Nederlandse Burgerlike Kode behels egter dat hierdie toestemming nie nodig is wanneer die borg deur 'n sakebouer gesluit word nie. Die beskerming van die eggenoot van die borg is dus slegs van toepassing op private borgooreenkomste.
'N Waarborg is 'n ander moontlikheid om sekerheid te verkry dat 'n eis betaal sal word. 'N Waarborg is 'n persoonlike sekerheidsreg waar 'n derde party 'n onafhanklike verpligting aanvaar om 'n verbintenis tussen die skuldeiser en die skuldenaar na te kom. 'N Waarborg behels dus dat 'n derde die nakoming van die verpligtinge van die skuldenaar waarborg. Die borg onderneem om die skuld te betaal as die skuldenaar nie kan of wil betaal nie.  Die waarborg word nie deur die wet gereguleer nie, maar 'n waarborg word gesluit in 'n ooreenkoms tussen partye.
3.1. Toebehore waarborg
Daar kan 'n verskil gemaak word tussen twee vorme van waarborge om sekuriteit te bekom; die bykomstige waarborg en die abstrakte waarborg. 'N Bykomende waarborg is afhanklik van die verhouding tussen die skuldeiser en die skuldenaar. Op die eerste oogopslag lyk die bykomstigheidswaarborg baie soos die borg. Die verskil is egter dat die borg ten opsigte van 'n bykomende waarborg hom nie verbind tot dieselfde prestasie as die hoofskuldenaar nie, maar aan 'n persoonlike verpligting met 'n ander konteks. 'N Eenvoudige voorbeeld hiervan is wanneer die borg hom daartoe verbind om tamaties aan die skuldeiser te lewer, as die skuldenaar nie sy verpligting om aartappels af te lewer, nakom nie. In hierdie geval verskil die inhoud van die borg se verpligting van die inhoud van die verpligting van die skuldenaar. Dit doen egter nie afbreuk aan die feit dat daar 'n groot verband tussen die twee verbintenisse is nie. Die bykomende waarborg is addisioneel tot die verhouding tussen die skuldeiser en die skuldenaar. Daarbenewens sal die bykomstige waarborg dikwels die funksie van 'n veiligheidsnet hê; slegs wanneer die hoofskuldenaar nie sy verpligtinge nakom nie, word die borg gevra om sy verbintenis na te kom.
Alhoewel die waarborg nie eksplisiet in die wet vermeld word nie, verwys artikel 7: 863 in die Nederlandse Burgerlike Kode implisiet na die bykomstige waarborg. Volgens hierdie artikel is die bepalings rakende private borg ook van toepassing op ooreenkomste waar 'n persoon hom tot 'n spesifieke diens verbind, indien 'n derde party nie die nakoming van 'n spesifieke verpligting met 'n ander inhoud teenoor die skuldeiser nakom nie. Die bepalings met betrekking tot privaat borg is ook van toepassing op die bykomende waarborg wat deur 'n privaat persoon aangegaan word.
3.2 Abstrakte waarborg
Benewens die bykomende waarborg, ken ons ook die finansiële sekuriteit van die abstrakte waarborg. Anders as die bykomende waarborg, is die abstrakte waarborg 'n onafhanklike verbintenis van die borg teenoor die skuldeiser. Hierdie waarborg is onpartydig uit die onderliggende verhouding tussen die skuldeiser en die skuldenaar. In die geval van 'n abstrakte waarborg, verbind die borg hom tot 'n onafhanklike verpligting om onder sekere voorwaardes 'n prestasie vir die skuldenaar uit te voer. Hierdie prestasie is nie gekoppel aan die onderliggende ooreenkoms tussen die skuldenaar en die skuldeiser nie. Die bekendste voorbeeld van die abstrakte waarborg is die bankwaarborg.
As 'n abstrakte waarborg aangegaan word, kan die borg nie verweer uit die onderliggende verhouding aanroep nie. As aan die voorwaardes vir die waarborg voldoen word, kan die borg nie betaling verhinder nie. Dit is omdat die waarborg spruit uit 'n afsonderlike ooreenkoms tussen die skuldeiser en die borg. Dit beteken dat die skuldeiser onmiddellik die borg kan toespreek, sonder dat hy 'n kennisgewing van wanbetaling aan die skuldenaar hoef te stuur. Deur die waarborg te sluit, verkry die skuldeiser dus 'n hoë mate van sekerheid dat die skuld aan hom betaal word. Daarbenewens het 'n borg nie die reg om te gebruik nie. Partye kan egter beskermingsmaatreëls in die waarborgooreenkoms insluit. Die regsgevolge van 'n abstrakte waarborg spruit nie uit statutêre regulasies nie, maar kan deur die partye self ingevul word. Alhoewel die borg geen reg op grond van die wet het nie, kan hy self voorsiening maak vir herstel. 'N Teenwaarborg kan byvoorbeeld met die skuldenaar aangegaan word, of 'n skadeloosstellingsakte kan opgestel word.
In die maatskappyereg word 'n moedermaatskappywaarborg dikwels gesluit. 'N Moederondernemingswaarborg behels dat 'n moedermaatskappy daartoe verbind om die verpligtinge van 'n filiaal van dieselfde groep na te kom indien die filiaal nie hierdie verpligtinge nakom of nie kan nakom nie. Natuurlik kan hierdie waarborg slegs ooreengekom word met maatskappye wat deel uitmaak van 'n groep of beheermaatskappy. In beginsel is 'n groepwaarborg 'n abstrakte waarborg. Normaalweg is daar egter geen konsep 'eerste betaling en dan praat' nie, waardeur die borg onmiddellik die skuld betaal sonder om in wese te kontroleer of daar 'n eis teen die skuldenaar bestaan. Die rede hiervoor is dat die skuldenaar die filiaal van die borg is; die borg wil eers kyk of daar wel 'n eis is. Nietemin kan 'n konstruksie van 'eerste betaal, dan praat' ingebou word in 'n waarborgooreenkoms. Partye kan immers die waarborg volgens hul eie wense struktureer. Die partye moet ook bepaal of die waarborg slegs 'n betalingswaarborg bevat en of die waarborg ook ander verpligtinge moet dek, en dus 'n prestasiewaarborg is. Die omvang, duur en voorwaardes van die waarborg word ook deur die partye self bepaal. 'N Moederondernemingswaarborg kan 'n oplossing bied wanneer die filiaal bankrot is, maar slegs as die moedermaatskappy nie saam met sy filiale in duie stort nie.
Binne 'n groep ondernemings word daar ook gereeld 'n sogenaamde 403-verklaring uitgereik. Hierdie stelling is afgelei van artikel 2: 403 Civil Civil Code. Deur 'n 403-verklaring uit te reik, is die filiale wat aan die groep behoort, vrygestel van afsonderlike jaarrekeninge. In plaas daarvan word 'n gekonsolideerde jaarrekening opgestel. Dit is die jaarrekening van die moedermaatskappy, waarin al die resultate van die filiale ingesluit is. Die agtergrond van die gekonsolideerde jaarrekening is dat alle filiale, hoewel hulle dikwels relatief onafhanklik werk, uiteindelik onder die bestuur en toesig van die moedermaatskappy val. 'N 403-verklaring is 'n eensydige regshandeling, waaruit 'n onafhanklike verbintenis vir die moedermaatskappy ontstaan. Dit beteken dat die verklaring van 403 'n verbintenis is wat nie bykomend is nie. 'N 403-verklaring word nie net deur groot internasionale groepe uitgereik nie; klein groepe, byvoorbeeld bestaande uit twee private ondernemings met beperkte aanspreeklikheid, kan ook van 'n 403-verklaring gebruik maak. 'N Verklaring van 403 moet in die Handelsregister van die Kamer van Koophandel geregistreer word. Hierdie verklaring dui aan watter skuld van die filiaal deur die moedermaatskappy gedek word en vanaf watter datum.
Die ander kant van die 403-verklaring is dat die moedermaatskappy met hierdie verklaring verklaar dat hy verantwoordelik is vir die verpligtinge van sy filiale. Die moedermaatskappy is derhalwe streng aanspreeklik vir die skuld wat voortspruit uit regshandelinge van die filiale. Hierdie verskeie aanspreeklikheid behels dat 'n krediteur van die filiaal waarvoor 'n 403-staat uitgereik is, kan kies watter regspersoon hy wil aanspreek vir die vervulling van sy eis: die filiaal waarmee hy die primêre ooreenkoms gesluit het, of die moedermaatskappy wat 'n 403-verklaring. Met hierdie verskeie aanspreeklikheid word die skuldeiser vergoed vir die gebrek aan insig in die finansiële posisie van die filiaal wat sy teenparty is. Terwyl bogenoemde finansiële sekuriteite slegs aanspreeklik is vir die teenparty met wie die kontrak gesluit is, skep die 403-verpligting aanspreeklikheid teenoor alle krediteure van die filiale. Daar kan meer krediteure wees wat die moedermaatskappy kan aanspreek vir die nakoming van hul eise. Die potensiële aanspreeklikheid wat voortspruit uit die 403-staat is dus aansienlik. Die nadeel hiervan is dat 'n 403-verklaring die hele groep kan beïnvloed wanneer 'n filiaal finansiële probleme ondervind. As 'n filiaal bankrot gaan, kan die hele groep in duie stort.
4.1 Herroeping van 'n 403-verklaring
Dit is moontlik dat 'n moedermaatskappy nie meer aanspreeklik wil wees vir die skuld of sy filiale nie. Dit kan die geval wees wanneer die moedermaatskappy die filiaal wil verkoop. Om 'n verklaring van 403 te onttrek, moet die prosedure voortspruitend uit artikel 2: 404 Nederlandse Burgerlike Wetboek gevolg word. Hierdie prosedure bestaan ​​uit twee elemente. In die eerste plek moet die 403-verklaring herroep word. 'N Verklaring van herroeping moet by die Handelsregister van die Kamer van Koophandel gedeponeer word. Hierdie herroeping van herroeping behels dat die moedermaatskappy nie meer aanspreeklik is vir die skuld van die filiaal wat ontstaan ​​nadat die verklaring van herroeping uitgereik is nie. Volgens artikel 2: 404, paragraaf 2, Nederlandse Civil Code, sal die moedermaatskappy egter aanspreeklik bly vir skuld wat voortspruit uit regshandelinge wat tot stand gebring is voordat die 403-verklaring herroep is. Daar bestaan ​​dus steeds aanspreeklikheid vir skuld wat voortspruit uit ooreenkomste wat ná die uitreiking van die 403-staat gesluit is, maar voordat die verklaring van herroeping uitgereik is. Dit is om die skuldeiser te beskerm, wat moontlik met die sekerheid van die 403-verklaring 'n ooreenkoms aangegaan het.
Dit is egter moontlik om aanspreeklikheid te beëindig met betrekking tot hierdie regshandelinge uit die verlede. Om dit te kan doen, moet 'n aanvullende prosedure gevolg word uit artikel 2: 404, paragraaf 3, Burgerlijk Wetboek. Verskeie voorwaardes geld in hierdie prosedure:
- die filiaal mag nie meer deel van die groep wees nie;
- 'n Kennisgewing van die voorneme om die 403-verklaring te beëindig, moet minstens twee maande lank by die Kamer van Koophandel beskikbaar wees;
- daar moes minstens twee maande verloop sedert die aankondiging in 'n nasionale koerant dat die kennisgewing van beëindiging ter insae beskikbaar is.
Daarbenewens het krediteure steeds die opsie om die voorneme om die 403-verklaring te beëindig teen te staan. Die 403-verklaring kan slegs beëindig word indien daar geen of geen tydige opposisie ingedien is nie, of wanneer 'n geregistreerde opposisie ongeldig verklaar is deur 'n regter. Slegs wanneer aan die voorwaardes vir herroeping en beëindiging van die 403-staat voldoen word, is die moedermaatskappy nie meer aanspreeklik vir enige skuld van die filiaal nie. Dit is belangrik dat hierdie herroeping en beëindiging noukeurig uitgevoer word; as die herroeping of beëindiging nie na behore uitgevoer is nie, kan 'n moedermaatskappy selfs aanspreeklik gehou word vir skuld van 'n filiaal wat jare gelede verkoop is.
5. Verband en pand
Finansiële sekuriteit kan ook verkry word deur die oprigting van 'n verband of pand. Alhoewel hierdie vorme van finansiële sekuriteit baie soos mekaar lyk, is daar verskillende verskille.
'N Verband is 'n finansiële sekuriteit wat partye kan stel. 'N Lening behels dat een party 'n lening aan 'n ander party gee. Daarna word 'n verband gestipuleer ten einde finansiële sekuriteit te verkry ten opsigte van die terugbetaling van hierdie lening. 'N Verband is 'n eiendomsreg wat ten opsigte van die skuldenaar se eiendom gevestig kan word. As die skuldenaar nie sy lening kan terugbetaal nie, kan die skuldeiser die eiendom opeis om aan sy eis te voldoen. Die bekendste voorbeeld van 'n verband is natuurlik die huiseienaar wat met die bank ooreengekom het dat die bank hom 'n lening sal gee en dan sy huis gebruik as sekuriteit vir die terugbetaling van die lening. Dit beteken egter nie dat 'n verband slegs via die bank aangegaan kan word nie. Ander maatskappye en individue kan ook 'n verband aangaan. Die terminologie in verbandlenings kan verwarrend wees. In 'n normale toespraak lewer 'n party, byvoorbeeld 'n bank, 'n verband aan 'n ander party. Uit 'n wetlike oogpunt is die lener egter die verbandverskaffer, terwyl die party wat die lening toestaan ​​die verbandhouer is. Die bank is dus die verbandhouer en die persoon wat 'n huis wil koop, is die verbandverskaffer.
Kenmerkend van 'n verband is dat 'n verband nie op elke eiendom aangegaan kan word nie; volgens artikel 3: 227 Civil Civil Code, kan 'n verband slegs op geregistreerde eiendom gevestig word. Wanneer geregistreerde eiendom verkoop word, moet hierdie transmissie in die openbare registers geregistreer word. Eers na hierdie registrasie word die geregistreerde eiendom eintlik deur die koper verkry. Voorbeelde van geregistreerde eiendom is grond, huise, bote en vliegtuie. 'N Motor is nie geregistreerde eiendom nie. Verder kan 'n verband slegs opgerig word ten bate van ''n voldoende bepaalbare eis'. Dit spruit voort uit artikel 3: 231 Nederlandse Burgerlike Wetboek. Dit beteken dat dit duidelik moet wees met watter eis die verband ingestel word. As 'n skuldeiser twee eise teen 'n skuldenaar het, moet dit duidelik wees met watter van hierdie twee vorderingsreg die verbandreg verleen is. Verder bly die eienaar van die eiendom namens wie 'n verband gevestig is, die eienaar; die eienaarskap gaan nie na die vestiging van 'n verbandreg nie. 'N Verband word altyd gevestig deur 'n notariële akte uit te reik.
As die skuldenaar nie sy betalingsverpligtinge nakom nie, kan die skuldeiser sy verbandreg uitoefen deur die eiendom namens die verband te verkoop. Geen hofbevel is hiervoor nodig nie. Dit word onmiddellike teregstelling genoem en is afgelei van artikel 3: 268 Civil Civil Code. Dit is belangrik om in gedagte te hou dat die skuldeiser slegs die eiendom mag verkoop om aan sy eis te voldoen; hy mag nie die eiendom toepas nie. Hierdie verbod word uitdruklik vermeld in artikel 3: 235 Nederlandse Burgerlike Wetboek. 'N Belangrike kenmerk van die verband is dat die verbandhouer voorrang geniet bo ander krediteure wat die eiendom wil opeis ten einde aan hul eise te voldoen. Dit is volgens artikel 3: 227 Civil Civil Code. Tydens 'n bankrotskap hoef die verbandhouer nie die ander krediteure in ag te neem nie, maar kan hy bloot sy verbandreg uitoefen. Hy is die eerste skuldeiser wat sy eis met die winste uit die verkoop van die geregistreerde eiendom kan nakom.
Die pandreg is 'n sekuriteitsreg wat vergelykbaar is met die verband. In teenstelling met die verband, kan 'n pand nie op onroerende eiendom gevestig word nie. 'N Belofte kan egter op feitlik elke ander eiendom gevestig word, soos roerende goed, regte op draer of bevel en selfs op die vruggebruik van so 'n eiendom of reg. Dit beteken dat 'n pandreg op beide motors ingestel kan word en op bedrae wat van debiteure ontvang moet word. 'N Skuldeiser vestig 'n pandgewer om sekuriteit te verkry dat 'n eis betaal sal word. 'N Ooreenkoms word gesluit tussen die skuldeiser (die pandhouer) en die skuldenaar (die pandhouer). As die skuldenaar nie sy betalingsverpligtinge nakom nie, het die skuldeiser die reg om die eiendom te verkoop en sy eis met die wins daarvan na te kom. As die skuldenaar nie sy betalingsverpligtinge nakom nie, kan die skuldeiser die eiendom onmiddellik verkoop. Volgens artikel 3: 248 Nederlandse Burgerlike Wetboek is geen hofbevel hiervoor nodig nie, wat beteken dat onmiddellike teregstelling geld. Soortgelyk aan die verband, mag die skuldeiser nie die eiendom namens wie die pandreg verleen word, toepas nie; hy mag slegs die eiendom verkoop en sy eis met die wins nakom. Dit spruit voort uit artikel 3: 235 Nederlandse Burgerlike Wetboek. In beginsel het 'n skuldeiser wat die pandreg het, voorrang bo ander skuldeisers in geval van bankrotskap of opskorting van betaling. Dit kan egter saak maak of 'n eiendomsbelofte of 'n onbewese pandhou aangegaan is.
5.2.1 Eiendomsbelofte en onbewese pandgewer
'N Besittingsbelofte word gesluit wanneer die eiendom' onder die beheer van die pandhouer of 'n derde party is '. Dit spruit voort uit artikel 3: 236 Nederlandse Burgerlike Wetboek. Dit beteken dat die pandgewer aan die skuldeiser oorgedra word; die skuldeiser het die eiendom in sy besit gedurende die tydperk wat die pandgewer voortduur. 'N Besittingsbelofte word ingestel deur die goed onder beheer van die skuldeiser te bring. Die skuldeiser moet na die eiendom omsien en moontlik onderhoud doen. Hierdie onderhoudskoste moet deur die skuldenaar vergoed word.
Behalwe vir die besittingsbelofte, het ons ook die onbewaakte pandreg, wat ook 'n nie-besittingsbelofte genoem word. Dit is volgens artikel 3: 237 Civil Civil Code. Wanneer 'n onbewaakte pandreg ingestel word, word die eiendom nie onder beheer van die skuldeiser gebring nie, maar word 'n akte opgestel dat 'n onbewaakte pandjie tot stand gebring word. Dit kan 'n notariële akte sowel as 'n privaatakte wees. 'N Privaat akte moet egter by die notaris of by die belastingowerheid geregistreer word. Onbewaakte pandjies word dikwels gebruik deur ondernemings wat 'n pand op 'n masjien wil vestig. As die masjien in die besit van die krediteur gebring sou word, sou die onderneming nie in staat wees om sy bedryfsaktiwiteite uit te voer nie.
'N Besittingsbelofte genereer 'n sterker sekuriteitsreg as 'n onbewyse. Wanneer 'n besittingsbelofte saamgestel word, het die skuldeiser die eiendom reeds in sy besit. Dit is nie die geval wanneer 'n onbekende pandreg ingestel word nie. In daardie geval moet die skuldeiser die skuldenaar oortuig om die eiendom te oorhandig. As die skuldenaar dit weier, kan dit selfs nodig wees om die oordrag van die goed deur die hof af te dwing. Die verskil tussen 'n pand en 'n onbewese pandhou speel ook 'n rol in bankrotskap en opskorting van betaling. Soos reeds bespreek, het die skuldeiser die reg op onmiddellike teregstelling; hy kan die eiendom onmiddellik verkoop om aan sy eis te voldoen. Pandhouers het ook voorrang bo ander krediteure binne die bankrotskap. Daar is egter 'n verskil tussen 'n pand en 'n onbewese pand. Houers van 'n pandreg het ook voorrang bo die belastingowerhede wanneer die skuldenaar bankrot gaan. Houers van 'n onbekende pandreg het nie voorrang bo die belastingowerhede nie; die reg van die belastingowerhede heers bo die reg van die houer van die onbewuste pand tydens bankrotskap van die skuldenaar. 'N Besittingsbelofte bied dus meer sekuriteit tydens bankrotskap as 'n onbewyse.
Bogenoemde behels dat daar verskillende maniere is om finansiële sekuriteit te bekom: verskeie aanspreeklikheid, borgtog, (moedermaatskappy) waarborg, 403-verklaring, verband en pand. In beginsel word hierdie sekuriteite altyd in 'n ooreenkoms uiteengesit. Sommige finansiële sekuriteite kan vormvry gestruktureer word volgens die wense van die partye, terwyl ander finansiële sekuriteite onderworpe is aan wetlike bepalings. Gevolglik hou die verskillende vorme van finansiële sekuriteit almal voor- en nadele in. Dit geld vir die party wat sekuriteit benodig, sowel as die party wat sekuriteit bied. Sommige finansiële sekuriteite bied meer beskerming aan die skuldeiser as ander, maar dit kan met ander nadele lei. Afhangend van die situasie, kan 'n toepaslike vorm van finansiële sekerheid tussen partye gesluit word.
 Escrow word dikwels waarborg genoem. Onder die Nederlandse wetgewing is daar egter twee vorme van finansiële sekuriteit wat vertaal kan word in Engels. Om hierdie artikel verstaanbaar te hou, sal die term borg vir hierdie spesifieke finansiële sekuriteit gebruik word.
 Die term 'borg' word genoem in die borg sowel as in die waarborg. Die betekenis van hierdie term hang egter af van die betrokke veiligheidsreg.