‘Ons speel gholf saam met die Groot Vyf,’ sê dié baanopsigterJean Rossouw (Foto; Anja van der Merwe/Maroela Media) Soggens maak die hiënas vir Jean Rossouw en sy gesin wakker en die enigste verkeer op pad werk toe is die bokkies of kameelperde wat in die pad loop. Rossouw het in die Krugerwildtuin grootgeword en die bos is deel van sy menswees. Sy ouers werk al vir meer as 30 jaar vir die wildtuin en dié jong man het besluit om in sy ouers se voetspore te volg. Hoewel sy oorspronklike plan was om professioneel krieket te speel, het sy lewenspad hom in 2015 egter teruggelei na die bos. Rossouw het in 2015 die geleentheid gekry om die opsigter van die Skukuza-gholfbaan te word nadat hy ŉ krieketbesering opgedoen het. Hy is nie ŉ dag spyt oor dié besluit nie. “Dit is die enigste gholfbaan in die wêreld waar gholfspelers hul gunsteling spel kan geniet en terselfdertyd die Groot Vyf kan bewonder. Dit is enigiemand wat lief vir is vir die bos se droom,” vertel Rossouw. Die Skukuza-gholfbaan in die Krugerwildtuin (Foto: Anja van der Merwe/Maroela Media) Om ŉ ogie oor dié unieke gholfbaan te hou verskil egter hemelsbreed van die werk wat ŉ gholfbaanopsigter in die stad sal doen. “Die baan is nie omhein nie, so enige dier kan enige tyd die baan betree. Jy deel die baan met die diere. “Die wildehonde spandeer baie tyd op die baan en speel met die gholfkarretjies. Soms word die baan ŉ jagveld waar, soos tydens die Covid-19-pandemie, toe ŉ leeu aan ŉ dooie kameelperd by die derde putjie geknibbel het. In sulke gevalle word gholfspelers se spel vir eers tot ŉ halt geroep totdat die jagveld opgeruim word.” Soms sal ŉ seekoei of ŉ krokodil vir spelers vanuit die dammetjies loer of ou oupoot sal kom groet wanneer hy vir hom ŉ maroela aan die boom kom pluk. “Soms kry jy sommer ŉ hele trop buffels of leeus op die baan, wat nogals besonders is om te sien. Dae in die bos is nooit dieselfde nie.” Volgens Rossouw is nog geen spelers deur diere aangeval of beseer nie. “Mense is onder die indruk die baan is onveilig omdat die wilde diere jou gaan storm, maar dit is glad nie die geval nie. Die diere gaan eers uit jou pad probeer bly, want hulle is bang vir mense. “Die spelers is ook darem verantwoordelik en weet hulle moet nie te diep in die bos gaan of in die water om hul balle te kry nie.” ŉ Dag in die lewe van ŉ gholfbaanopsigter in die bos Rossouw staan soggens om 06:00 op en ry dan met die gholfkarretjie om die gholfbaan om seker te maak dit is veilig vir personeel en spelers. “Ek kyk dan wat die hiënas deur die nag opgevreet het en wat het die olifante gebreek het.” Hy moet ook die vlaggies weer op die bane inplant – wat die vorige aand gebêre is omdat die hiënas deur die nag dit kan opvreet. “Hiënas vreet enigiets wat nie staal of beton is nie.” Hy gee daarna die personeel hul daaglikse take. “Dit is harde werk om ŉ gholfbaan in stand te hou. Die gras word op ŉ daaglikse basis gesny en netjies gehou.” Rossouw het as stokperdjie sy pa gehelp om na die krieketveld om te sien en by hom die vaardighede as baanopsigter geleer. Hy kon dit toe implementeer toe hy as opsigter by die gholfbaan begin het. ‘Bos is waar ek hoort’ Rossouw en sy vrou, Shanté, en hul dogtertjie (Foto: Verskaf) Rossouw is in 1990 in Musina gebore en het in Pafuri in die Krugerwildtuin grootgeword. Sy ouers het albei vir die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) in Pafuri gewerk, waarna sy pa in 1996 by SANParke aangesluit het, waar hy tot vandag is. Rossouw was in Laerskool in Skukuza en het aan die Hoërskool Nelspruit gematrikuleer. Hy het BSc Sportwetenskap aan die Universiteit van Pretoria (Tuks) gestudeer en dit was Rossouw se eerste keer wat hy ver van die bos was. Rossouw het ŉ groot passie vir krieket en het vir Tuks gespeel en daarna vier jaar professioneel in Engeland en het vir ŉ maand in Australië vir klubs gespeel. Dit het egter nie naby aan die bos vir dié jong man gekom nie. “Die bos is waar ek moet wees en ek is toe terug met die eerste geleentheid wat ek kon kry.” En dit is waar Rossouw tot vandag woon. Hy woon tans in Skukuza saam met sy vrou en hul vyf maande oue dogtertjie. Rossouw se vrou gee skool by die laerskool in Skukuza. Rossouw vertel smiddae doen hulle huls eie wildritte of drink ŉ sundowner saam met vriende in die rivierbed (Foto: Verskaf) “Om in die bos groot te word en te woon, is iets heel anders. Dit is stiller en veiliger. Jy het nie diefwering voor jou vensters nie en los jou sleutels in die kar. Smiddae doen ons ons eie wildritte of drink ŉ sundowner saam met vriende in die rivierbed.” Soms kry die Rossouws vreemde besoekers by hul huis. “Ons moet gereeld hiënas uit ons erf jaag. Ons weet al ons kan niks buite los wat die hiënas kan vreet nie. By my ouers se huis het ŉ luiperd al ŉ vlakvark op hul stoep gevang en ŉ seekoei het in hul swembad geswem. Die olifante trap ons heinings plat (nie dat die heinings werklik die diere uithou nie).” Rossouw het ook ‘n groot passie vir krieket (Foto: Verskaf) Naas die bos lê Rossouw se passie by krieket. “Ek het aanvanklik gedink ek sal ná skool krieket speel en deur die wêreld toer.” Dokters het gesê hy sal nie aan enige kontaksport kan speel deelneem nie nadat hy op die ouderdom van agt jaar 80% sig in sy linkeroog verloor het. “Ek het die dokters egter verkeerd bewys en het aanhou krieket speel met een oog.”