"In die baie ou Germaanse verhaal, die Nibelungenlied, van die baie heldhaftige man, Wolfhart, wat geveg het tot daar niemand meer oor was nie. Dis 'n baie mooi maar bloedige verhaal van verraad, liefde, dapperheid, kameraderie en bloedvergieting en dis bekend as een van die oudste Germaanse werke wat behoue gebly het. Die Germaanse naam Wolfhart beteken "mag jy die hart van 'n wolf hê". Vir ons ouens wat in Afrika groot geword het is 'n wolf nie eintlik 'n vreesaanjaende dier nie, maar vir die mense in Europa was dit baie anders. Onhou daarby dat die beer, wolf en valk heilige diere vir die Germane was, en die gebruik was om kinders na hierdie diere en sommige kwaliteite te vernoem. Koning Arthur is byvoorbeeld twee keer na die "beer" vernoem. Die ART-gedeelte is Germaans vir beer en die UR-gedeelte is Latyn (ursus). Die oorspronlike naam, Wolfhart, het dus die wens oorgedra dat die persoon die dapperheid en slimheid van die wolf sal hê, en miskien was dit nie so 'n slegte wens in die dae toe die ridderklas 'n belangrike rol gehad het om te vervul nie." Die pragtige verduideliking is geneem uit 'n briefie van F. Wolvaardt aan my.
Wolfhart beteken wel ŉ dapper beer, maar die hard is die woord wat ons byvoorbeeld gebruik vir “ŉ harde les geleer”