Die oorsprong van die Koue Oorlog - Inligting - 2022
Oorsprong van die Koue Oorlog - Geskiedenis
Alexis de Tocqueville, Demokrasie in Amerika (1835)
Fred Inglis, Die wrede vrede: die alledaagse lewe en die Koue Oorlog (1991)
Die oorsprong van die Koue Oorlog is eintlik nie so moeilik om te ontbloot nie. Hierdie oorsprong is ook nie so kompleks nie. Hier in die weste het ons die neiging - nie ongewoon nie, dink ek - om die hele verantwoordelikheid van die koue oorlog op die skouers van die Sowjetunie te plaas. Daar was dus 'n paar gebeurtenisse wat hierdie reaksie gevorm het. Byvoorbeeld, toe Moeder Rusland sy tsaar omverwerp, 'n revolusie maak, die Sowjetunie word, homself verenig onder Lenin en 'n ideologiese struktuur genaamd kommunisme skep, kon die Verenigde State slegs reageer met vrees en ontsteltenis. Die regering kon nie die eenvoudige feit aanvaar dat 'n land kan bestaan ​​met ekonomiese en politieke beginsels wat so krities teenoor demokrasie en industriële kapitalisme is nie.
Teen 1919 of 1920 het die Red Scare 'n Amerikaanse werklikheid geword. Deur die manipulasie van die publieke opinie en onderdrukking en selfs fisiese geweld, is anargiste, sosialiste en kommuniste duidelik gedwing om terug te trek. Sosialisme of kommunisme in die Verenigde State is eenvoudig onmoontlik - dit is te Europees vir Amerikaanse smaak. Dit was nog altyd en sal waarskynlik altyd wees. Daar was weliswaar sosialiste en kommuniste in hierdie land voor 1917. En dit bestaan ​​ook vandag, maar slegs as klein sakke ondersteuners van wie ons basies nooit 'n woord hoor nie. Amerikaners vrees revolusie. Amerikaners vrees verandering - werklike, fundamentele sosiale, ekonomiese en politieke verandering. En wat die Amerikaners regtig skrik, is immigrante wat verandering deur revolusie begeer. Weereens, dit is te Europees. Dit is 'n gesindheid wat wel 'n geskiedenis het, en ek dink as u die atmosfeer van die Verenigde State aan die einde van die 1840's en 50's bestudeer, sal u agterkom hoekom. In 1848 was die meeste Europese regerings van links onder aanval. En toe baie van hierdie individue na hierdie land kom om politieke onderdrukking te ontvlug, het hulle hul idees van revolusie - rooi idees - saamgebring.
Die Franse Revolusie - of iets op die skaal van die Franse Revolusie - kon nooit in hierdie land plaasgevind het nie. Radikalisme, ware liberalisme, 'n revolusionêre denkraamwerk, is 'n onmoontlikheid op Amerikaanse bodem. Hersien die afgelope twee eeue van Amerikaanse onenigheid of radikalisme. U sal gou agterkom dat dit 'n geskiedenis vol voorbeelde is waarin onafhanklike denke of direkte kritiek die meeste met die klub of die stok te doen kry. Betekenisvolle meningsverskil in die Verenigde State is 'n impotente krag. Of die onenigheid tuisgemaak word of uit die buiteland ingevoer word, die resultate was byna altyd dieselfde. Dus as ons vandag van onenigheid in hierdie land praat, is dit miskien beter om te praat van toelaatbare onenigheid eerder as ware onenigheid.
As ons na die meer onmiddellike en tasbare oorsake van die koue oorlog kyk, moet ons begin met die Tweede Wêreldoorlog self. Op 25 Julie 1945, twee maande nadat Duitsland oorgegee het, vergader die Groot Drie - Winston Churchill, Joseph Stalin en Harry Truman - by POTSDAM om die lot van Duitsland te bespreek. Teen 1945 was Stalin die veteraan -rewolusionêr, 'n man wat bykans twintig jaar aan die leisels van die Sowjet -mag en gesag gehou het. Truman, aan die ander kant, was skaars drie maande president. Die belangrikste kwessie in Potsdam, soos in 1918 en 1919 in Versailles, was herstel. Die Sowjetunie wou, soos verwag is, hul ekonomie wat byna vernietig is, herbou met behulp van die Duitse nywerheid. Die Verenigde State was bang dat hulle die hele koste van die heropbou van Duitsland sou moes betaal, wat weer sou help om die Sowjetunie te herbou. Nadat al die besprekings beëindig is, is 'n kompromis bereik en sou Duitsland in vier besette gebiede verdeel word. Brittanje, Frankryk en die Verenigde State sou dele van Wes -Duitsland beset terwyl die Sowjetunie Oos -Duitsland sou beset.
Die belangrikste kwessie by Potsdam en vir die volgende twee jaar was wie Europa sou beheer. Brittanje het sy kans gehad, so ook Frankryk en Duitsland. Was dit nou Rusland se beurt? Of miskien die Verenigde State? Min mense het ooit gevra waarom Europa in die eerste plek beheer moes word, maar uiteindelik wou almal nog 'n oorlog vermy. Rusland wou Pole hê. Almal wou Pole hê. Maar veral Rusland. Histories was Pole altyd die belangrikste staat om 'n aanval op Rusland te begin. Die Verenigde State handhaaf die beginsels van selfbeskikking, beginsels wat in Woodrow Wilson se VIERTEEN PUNTPLAN verklaar is. Vir Wilson moet nasies die reg hê om hul eie regeringsvorm te kies. Natuurlik het Wilson eintlik bedoel dat dit Amerika se lot was om die wêreld veilig te maak vir demokrasie.
Die Sowjets het hierdie eis as onaanvaarbaar beskou, aangesien dit daarop dui dat die Verenigde State werklik 'n te swaar hand neem om te bepaal watter nasies watter spesifieke regeringsvorm moet aanneem. In reaksie hierop het Stalin voortgegaan om te skep wat Winston Churchill, sonder om woorde te verloor, die YSTERGORDYN genoem het. Vir Churchill:
van Stettin aan die Oossee tot Trieste aan die Adriatiese See, het 'n ystergordyn oor die hele vasteland neergedaal. Agter daardie lyn lê al die hoofstede van die ou state van Sentraal- en Oos -Europa - Warskou, Berlyn, Praag, Wene, Boedapest, Belgrado, Boekarest en Sofia. Uit wat ek van ons Russiese vriende en bondgenote tydens die oorlog gesien het, is ek oortuig dat daar niks is wat hulle soveel bewonder as krag en niks waarvoor hulle minder respek het as militêre swakheid nie.
Teen 1946 het die Verenigde State en Brittanje alles probeer om Duitsland onder Westerse bewind te verenig. Die Sowjetunie het gereageer deur sy greep op Europa te versterk deur satellietstate in 1946 en 1947 te skep. Een vir een is kommunistiese regerings, lojaal aan Moskou, in Pole, Hongarye, Roemenië en Bulgarye gestig. Stalin het die Sowjet -kommunisme gebruik om die helfte van Europa te oorheers. Waarom Stalin dit gedoen het, is moontlik nie duidelik nie. Het hy probeer om 'n internasionale kommunistiese beweging te bou wat in Oos -Europa begin het? Of het hy bloot probeer om sy grense te beskerm teen enige ingryping van die Verenigde State of die bondgenote? Die hoogtepunt kom in Maart 1948. 'n Kommunistiese staatsgreep in Tsjeggo -Slowakye het 'n demokratiese regering omvergewerp en die Sowjetunie het in Sentraal -Europa 'n vastrapplek gekry.
Gegewe die ervaring van die Tweede Wêreldoorlog self, was hierdie verdeling van Europa miskien onvermydelik. Beide kante wou hê dat hul waardes en ekonomiese en politieke stelsels die deurslag gee in gebiede wat hul soldate gehelp het om te bevry. As beide kante hierdie nuwe invloedsfere aanvaar het, sou daar moontlik nooit 'n koue oorlog plaasgevind het nie. Maar die nasies van Wes -Europa en die Verenigde State het Hitler steeds in gedagte en hulle het Stalin gou as 'n soortgelyke bedreiging begin beskou.
Met die einde van die Tweede Wêreldoorlog teen die einde van die somer van 1945, het die Verenigde State geweet dat die Sowjet-ekonomie amper in duie stort. Die Sowjetunie het tydens die oorlog alleen minstens 20 miljoen siele verloor en miskien nog 20-30 miljoen uit Stalin se dekade van suiweringsproewe. Dertigduisend fabrieke en veertigduisend myl spoorlyne is vernietig. Al die industrialisasie wat Stalin beloof het en met sy vyfjaarplanne aan sy mense gelewer het, het verlore gegaan. Truman het dit besef en was vol vertroue dat die Verenigde State in 'n sterker onderhandelingsposisie was. Hy vermoed dat die Sowjets na die Verenigde State moes kom vir broodnodige ekonomiese hulp. Reeds in Januarie 1945 het FDR reeds die Sowjet -versoek om 'n lening van ses miljard dollar geweier. Lend-Lease was nie meer effektief nie. In die lente van 1945 het die kongres ingestem dat hulle Lend-Lease nie sou toelaat vir enige heropbou na die oorlog in Rusland nie. Dit was duidelik 'n groot beleidsverskuiwing, want onder die Lend-Lease Act van 1941 het die Verenigde State enorme hoeveelhede oorlogsmateriaal na die Sowjette gestuur, waaronder byna 15.000 vliegtuie, 7000 tenks, 52.000 jeeps en byna 400.000 vragmotors.
Die atoombom het al hierdie aanvanklike koue -oorlogskwessies van 1945 oorskadu. Die nuwe wapen wat vroeg in Augustus by Hiroshima en Nagasaki gebruik is, bied 'n hele nuwe kategorie probleme. Selfs vriendelike nasies sou probleme ondervind het om hul probleme op te los - gegewe die stand van Amerikaanse en Sowjet -aangeleenthede in 1945, was die situasie positief. Die vroeë geskiedenis van die bom is interessant. 'N Mens sou kon dink dat die Duitsers met hul V1- en V2 -vuurpyle ver vooruit was op die ontwikkeling van die Geallieerdes. Maar danksy Hitler en die Nazi's was daar vanaf die vroeë dertigerjare 'n bestendige uittog van die grootste wetenskaplike denke van Duitsland. Hulle het na Cambridge in Engeland of na die Verenigde State gekom. Albert Einstein (1879-1955), Max Planck (1858-1947), Werner Heisenberg (1901-1976) was almal die pionier in die nuwe fisika waarop kernsplyting berus het. Die Hongaar Leo Szilard (1898-1964) en Deense wetenskaplike Niels Bohr (1885-1962) het voor die oorlog aan uraanfitting in Duitsland gewerk, maar hulle het ook vertrek. In Augustus 1939 skryf Einstein 'n brief aan FDR waarin hy aanspoor dat die noodsaaklikheid is om aan 'n nuwe superwapen te begin voordat die Duitsers self 'n wapen ontwikkel het.
Die Cavendish Laboratory in Cambridge het die belangrikste Britse navorsingsentrum geword. Dit was in Cavendish dat Ernest Rutherford (1871-1937) in 1919 die eerste keer atoomverbrokkeling bereik het en waar James Chadwick (1891-1974) die neutron in 1932 geïdentifiseer het. 'n groot kernkragaanleg wat in Oak Ridge, Tennessee, gebou is, het in groot hoeveelhede splitsbare materiaal vervaardig. Onder leiding van J. Robert Oppenheimer (1904-1967)) het die werklike wapenontwikkeling plaasgevind in Los Alamos in New Mexico.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Roosevelt en Churchill 'n beleid gevolg wat 'n kernwapenwedloop aan die einde van die oorlog sou verseker. Tog het Stalin uitgevind oor die Manhattan -projek en teen 1943 het hy reeds begin met die ontwikkeling van 'n Sowjet -bom. Na die vernietiging van Hiroshima en Nagaski en die daaropvolgende oorgawe van Japan, het die Verenigde State 'n ontwapeningsplan ontwikkel wat daarop gemik is om alle splitsbare materiale, plante en bomme aan 'n internasionale regulerende agentskap oor te dra. Die Sowjette het vinnig gereageer met hul eie plan wat niks minder as 'n totale verbod op die vervaardiging van alle splitsbare materiaal bepaal het nie. Hulle het verder bygevoeg dat alle bestaande bomme vernietig sal word. Om die monopolie op kernwapens te behou, het die Verenigde State voortgegaan om die regulering en inspeksie deur 'n onafhanklike agentskap te beklemtoon. Maar die Sowjets, in die hoop om enige voordeel van die Verenigde State te neutraliseer, dring aan op onmiddellike ontwapening. Uiteindelik is 'n ooreenkoms bereik en die twee partye was dit eens om nie saam te stem nie.
'N Ander oorsaak van die koue oorlog was 'n relatief nuwe ontwikkeling in die verhouding tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. Aan die begin van 1946 het Truman besluit dat hy die Sowjets oppas wat slegs 'n ystervuis en 'n sterk taal verstaan, oppas. & Quot; Stalin reageer in Februarie met 'n toespraak wat die basiese onverenigbaarheid tussen Sowjetkommunisme en Westerse demokrasie beklemtoon en sodoende 'n nuwe lynbeleid. Gefrustreerd vind Washington betekenis in 'n belangrike dokument wat bekend staan ​​as die & quotLong Telegram. & Quot; In 1946 stuur die Sowjet -kenner George Kennan 'n telegram van 8000 woorde vanuit Moskou na Washington. Kennan was 'n buitelandse diensbeampte wat Rusland goed ontwikkel het. Hy het hul geskiedenis, hul kultuur en hul taal verstaan. Kennan verduidelik die kommunistiese mentaliteit op die volgende manier. Die vyandigheid van die Sowjet in die weste is gewortel in die behoefte om hul bloedige diktatuur te legitimeer - hulle moet dus glo in die onvermydelike triomf van kommunisme oor die dierekapitalisme. Die Sowjette, het Kennan voortgegaan, sou elke geleentheid benut om hul stelsel uit te brei en kon dus nie en sou nie omgeskakel word in 'n beleid van harmonie en samewerking nie. Volgens Kennan was Rusland se beleid:
om die algemene en strategiese potensiaal van groot Westerse moondhede te ondermyn deur 'n magdom ondermynende maatreëls om individuele regerings wat op die pad van die Sowjet mag staan, te vernietig, om alles moontlik te doen om die groot Westerse moondhede teen mekaar te stel.
Maar aangesien die Sowjets geglo het dat hulle geskiedenis aan hul kant het - geskiedenis soos verstaan ​​deur Marx se materialistiese opvatting van die geskiedenis - was die kommuniste nie haastig nie en sou hulle geen groot oorlog waag nie. Met vasberadenheid, gaan Kennan voort, die Sowjets gaan terug. Uiteindelik gepubliseer as & quotDIE BRONNE VAN SOVIET GEDRAG, & quot in die tydskrif Buitelandse sake en onderteken deur & quotX, & quot; Kennan se opmerkings het Washington vinnig sy eie lyn gegee en vir die volgende drie dekades of wat kan die Amerikaanse buitelandse beleid uitgedruk word met een woord: inperking. Om die Sowjet -ambisies te stil, moes die Verenigde State nou 'n ingrypingspad onder die dekmantel van insluiting begin.
Daar was twee ander administratiewe beleide wat ook gehelp het om die toekoms van die VS-Sowjet-betrekkinge tydens die vroeë stadiums van die koue oorlog te vorm. Die meeste Wes -Europese kommunistiese partye was op die hoogtepunt in die jare onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog. Die Franse Kommunistiese Party het byvoorbeeld in November 1946 bykans 30% van die stemme gewen. In Griekeland het kommunistiese guerrillas wat uit Joego -Slawië, Bulgarye en Albanië verskaf is, 'n bedreiging vir die ongeïnspireerde regering van Griekeland ingehou. Die Griekse kommuniste het aan die einde van 1944 probeer om die mag oor te neem, toe hul taktiek met massaslagting 'n meerderheid Grieke afgeskakel het. Maar die kommuniste het teruggeveg, bygestaan ​​deur Tito, nie deur Stalin nie. Burgeroorlog het uiteindelik in 1946 te midde van 'n ekonomiese krisis in Griekeland uitgebreek. Teen Januarie 1947 het die Britte die Verenigde State meegedeel dat hulle nie meer ekonomiese hulp aan Griekeland of Turkye kon verleen nie. Omdat hulle geglo het dat die Sowjetunie verantwoordelik was vir die uittrede van Brittanje, het die Verenigde State besluit dat hulle die rol van hulpverlening moet aanvaar. Die TRUMAN DOCTRINE van 12 Maart 1947 kondig hulp aan Griekeland en Turkye aan in die verklaarde konteks van 'n algemene oorlog teen kommunisme. Hulp ter waarde van $ 400 miljoen is deur die Huis en die Senaat met 'n marge van drie tot een goedgekeur. Op baie maniere was die Truman -leerstuk die formele verklaring van die koue oorlog tussen die Verenigde State en die Sowjetunie - dit het ook die posisie van die Verenigde State ten opsigte van insluiting versterk.
Die Sowjetunie het die Truman -leerstelling se en vier verskillende mededingende wêrelde aanvaar. Dit gaan saam met die Marxisties-Leninistiese idee van 'n wêreld wat in twee vyandige kampe verdeel is-een kapitalisties, die ander kommunisties. Vir Stalin sou 'n finale klasstryd, bepaal deur die wette van historiese ontwikkeling, 'n sekere Sowjet -oorwinning beteken.
In Mei het die Amerikaanse besluit gekom om die twee groot werkswinkels, 'Duitsland' en Japan 'te herkonstrueer. En op 5 Junie het die minister van buitelandse sake, George C. Marshall, 'n TOespraak gehou by HARVARD wat die posisie van die Verenigde State teenoor die Sowjets verder sou versterk. Marshall het 'n plan van uitgebreide hulp aan alle Europese nasies voorgestel as hulle kan saamstem oor hoe om 'n werksekonomie te laat herleef, en hoe om dit toe te laat, 'het hy geskryf,' die ontstaan ​​van politieke en sosiale omstandighede waarin instellings kan bestaan. ' instellings wat Marshall in gedagte gehad het - 'n vryemarkekonomie gerig deur magte nie in Europa nie, maar oor die Atlantiese Oseaan. Marshall het selfs die Sowjette by sy plan ingesluit. Maar tydens 'n vergadering in Parys die volgende maand het die Sowjets hul antwoord op die Marshall -plan gegee deur uit te stap. Nie Rusland of sy satellietstate sou die aanbod aanvaar nie. Terwyl die Marshall -plan Amerikaanse dollars na Europa gepomp het, het Wes -Duitse ekonomiese herstel 'n algemene Europese herstel begin veroorsaak. Die Sowjets beskou hierdie ontwikkeling as weinig meer as 'n kapitalistiese plan om die nasies van Oos -Europees na die Amerikaanse invloedsfeer te trek.
1947 was 'n belangrike jaar in die vroeë geskiedenis van die koue oorlog. Die magte van die vrye wêreld het blykbaar saamgedrom om die Sowjet-aggressie te weerstaan, die verdediging van die nie-kommunistiese wêreld op te bou en die probleem van Europese ekonomiese herstel aan te pak met massiewe hulp van die Verenigde State. Die hulp het voor 1951 tot $ 20 miljard gegroei.
Die kwessie van Sowjet -insluiting is ook in 1949 afgespeel met die totstandkoming van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie of die NAVO. Die idee vir iets soos die NAVO het gegroei uit algemene Europese vrees vir hernieude Sowjet -aggressie. Hitler was nog altyd by almal. Alhoewel Hitler dood was, is Stalin dalk as die volgende aggressor beskou? Ongeag of Stalin die wêreldheerskappy al dan nie wou hê, die punt hier is dat hy as 'n aggressor in die Hitler-vorm beskou word. Wes -Europa het ook 'n mate van waarborg van die Verenigde State nodig dat hulle teen enige aggressie beskerm sou word terwyl hulle die stadige proses van ekonomiese herstel begin.
Engeland, Frankryk en die Benelux -lande (België, Nederland en Luxemburg) het begin met die organisering van wat die NAVO sou word deur die oprigting van die Western Union in Maart 1948 om die bal aan die rol te kry. Die belangrikste krag agter die stigting van die NAVO was nie Truman nie, soos u dalk vermoed het, maar die Britse minister van buitelandse sake, Ernest Bevin. Teen Januarie 1949 het Truman 'n nog breër ooreenkoms aangevra wat uiteindelik die Verenigde State, Kanada en tien Europese lande sou betrek. Die Noord -Atlantiese Verdrag is uiteindelik onderteken op 4 April 1949. NAVO is gestig met die uitsluitlike doel om Europa te beskerm teen Sowjet -aggressie, en die quotto beskerm die vryheid, gemeenskaplike erfenis en beskawing van hul mense, gebaseer op die beginsels van demokrasie, individuele vryheid en die oppergesag van die reg. & quot Daar was twee hoofkenmerke van die Verdrag. Eerstens het die Verenigde State 'n vaste verbintenis aangegaan om Europa te beskerm en te verdedig. Soos in die Verdrag gesê, word 'n gewapende aanval op een as 'n aanval op almal beskou. 'Tweedens sou die Verenigde State inderdaad sy toewyding om Europa te verdedig nakom. In 1950 kies Truman Dwight D. Eisenhower (1890-1969) as die opperbevelvoerder van die NAVO-magte. Vier afdelings van die Verenigde State is in Europa gestasioneer om as kern van die NAVO -magte te dien.
Die Amerikaanse publiek het die NAVO aangeneem omdat dit 'n manier bied om aan wêreldsake deel te neem en op 'n meer indirekte manier die Sowjet -mag teë te staan. Amerikaners het nie meer geglo dat wêreldveiligheid deur die Verenigde Nasies sou kom nie - self 'n produk van die Eerste Wêreldoorlog - maar hulle het steeds die idees van 'n soort kollektiewe veiligheid met 'n ideologiese basis vasgehou. Daar word gesê dat die Atlantiese nasies saam gehou word deur beide gemeenskaplike belange sowel as 'n gemeenskaplike verbintenis tot demokrasie en industriële kapitalisme. Vir Wes-Europa het die NAVO 'n broodnodige skuiling van veiligheid gebied waaragter ekonomiese herstel kon plaasvind. Navo was op 'n manier die politieke eweknie van die Marshall -plan. Vir die Verenigde State het NAVO aangedui dat die Verenigde State nie langer geïsoleer kan bly van Europese aangeleenthede nie. Navo het inderdaad bedoel dat Europese aangeleenthede nou ook Amerikaanse aangeleenthede was.
Ondanks die skynbare voordele van die NAVO, was daar van die begin af probleme. Nóg Brittanje nóg Frankryk het 'n aantal jare baie militêre krag gebied. Frankryk was te swaar toegewyd in die buiteland, veral in Indochina en Algerië. En die Britte was besig om nog meer gebiede van hul Ryk te verloor. Wes -Duitse militêre teenwoordigheid in die NAVO was byna niks. Dit was dus die Verenigde State wat die hele spier agter die NAVO verskaf het. Dit was duidelik 'n ongelyke vennootskap wat beide Europeërs en Amerikaners op verskillende tye gepla het. Maar wat uiteindelik getel het, ten minste in die konteks van die laat veertigerjare en vroeë vyftigerjare, was nie die grondmagte onder NAVO -beheer nie, maar die Amerikaanse "kernparaplu" wat 'n afskrikmiddel was teen enige Sowjet -versoeking om aan te val. Dit blyk dat Eisenhower vir die tweede keer in 'n dekade met tienduisende Amerikaanse GI's na Europa teruggekeer het, hierdie keer om die vyand van die Tweede Wêreldoorlog teen een van sy voormalige bondgenote te beskerm. Terwyl hierdie opbou voortduur, het die NAVO -magte baie keer in die minderheid gebly deur Russiese grondmagte. Maar wat die gees van Europa ondersteun en die Sowjetunie - wat baie min voornemens was vir 'n gewapende aanval op Europa - sou afskrik, was die versekering dat so 'n aanval die Verenigde State, met groot hulpbronne, in die oorlog sou bring.
Die westerse alliansie wat in die NAVO vervat is, het die koue oorlog tot gevolg gehad. Geskiedkundiges stem redelik saam. NAVO is geskep deur 'n oorreaksie van die Westerse wêreld op wat volgens hulle Sowjet-aggressie was. Weereens was Hitler in almal se gedagtes. Maar Stalin was nie Hitler nie. Verder was die Sowjette nie Nazi's nie. En uiteindelik was daar baie min bewyse van 'n Sowjet -plan om Wes -Europa binne te val. Al wat die NAVO werklik gedoen het, was om die Sowjet -vrese vir die Weste te versterk en om selfs hoër vlakke van internasionale spanning te veroorsaak.
Namate die wedywering tussen die Verenigde State en die Sowjetunie aan die einde van die veertigerjare en in die vyftigerjare toegeneem het, het beide lande begin om hul militêre magte te herbou. Na die Tweede Wêreldoorlog was Amerikaanse leiers van plan om die militêre magte te hervorm. Daar was twee hoofdoelwitte wat beleidmakers in gedagte gehad het. Eerstens, in die nasleep van Pearl Harbor, moes die weermag tot 'n geïntegreerde stelsel verenig word. So 'n verenigingsbeleid was nodig deur die koue oorlog self. Tweedens was daar ook 'n behoefte aan heeltemal nuwe instellings om alle militêre strategie te koördineer. In 1947 het die kongres albei probleme opgelos deur die Wet op die Nasionale Veiligheid op te stel. Die resultate van hierdie wet behoort vandag vir ons almal bekend te wees, aangesien dit instellings opgerig het wat ons ken as vanselfsprekend aanvaar. Die wet het eers 'n departement van verdediging geskep wat as 'n organiserende beginsel van die weermag, vloot en lugmag dien. Tweedens het die Wet die Nasionale Veiligheidsraad geskep, 'n spesiale adviesraad vir die uitvoerende kantoor. En laastens het die Wet die Central Intelligence Agency of CIA gestig, wat verantwoordelik was vir alle intelligensie.
In 1949 het Amerikaanse militêre beplanners 'n baie groot skok gekry: die Sowjetunie het net daarin geslaag om 'n eie atoombom te ontplof. Die bom was 'n splitsingsbom wat ontstaan ​​het deur die ontbinding van plutonium 239 gemeng met uraan 235. Teen hierdie tyd het kerntegnologie egter so ver gevorder dat hierdie soort bom, soos die wat Hiroshima gelykgemaak het, so verouderd was as 'n ses -skieter. Die eerste ontploffing van 'n H-bom, of waterstofbom in die Verenigde State, het plaasgevind in 1952. Die Sowjetunie het in Augustus van die daaropvolgende jaar die ontploffing van 'n soortgelyke termonukleêre toestel aangekondig. Hierdie samesmeltingsbom, die produk van samesmelting by uiterste temperature van swaar waterstofisotope, is baie keer sterker as die A-bom. Aangesien dit eintlik deur kettingreaksie werk, word die enigste beperking op sy grootte bepaal deur die grootte van die vliegtuig wat dit vervoer. 'N Bomwerper kan 'n 100 megaton bom dra. Die Hiroshima -bom, wat in minder as vyftien minute 80 000 siele doodgemaak het, was ongeveer 1/700ste so groot soos 'n 100 megaton -bom. Omdat die H-bom uit een van die algemeenste elemente vervaardig is, kon genoeg bomme maklik geproduseer word om die planeet verskeie kere te vernietig.
Wie sou dit natuurlik wou doen? Dit was moontlik die gevaarlikste tydperk vir kernoorlog. Die groot groei in die getalle en soorte langafstandkernwapens het beteken dat nie die Verenigde State, nóg die Sowjetunie kon hoop om die verwoesting van termonucleaire oorlog te ontkom nie. Natuurlik het die groot aantal kernplofkoppe wat geproduseer is, eintlik 'n dooiepunt tot gevolg gehad - en dit was goed vir almal wat betrokke was. Die wêreld sidder van die gedagte dat die lot van die aardbol in die hande van twee supermoondhede is, maar tog werk die logika van die "balans van terreur" van die begin af. Totale oorlog was te gevaarlik. Dit sou alles vernietig. Daar is geen oorwinnaars in termonucleaire oorlog nie - slegs slagoffers.
Na al hierdie ontwikkelings het die Verenigde State 'n nuwe nasionale verdedigingsbeleid nodig gehad, en 'n beleidsdokument, bekend as NSC-68, was nodig. NSC-68 was gebaseer op die veronderstelling dat die Sowjets eerstens absolute gesag oor die wêreld wou afdwing, en tweedens dat die Verenigde State die uitdaging die hoof moes bied. Waarop dit alles neergekom het, was dit: nie meer versoening en nie meer isolasie nie. NSC-68 het onmiddellik verdedigingsbesteding verhoog. Terwyl die begroting van 1950 $ 13 miljard vir militêre uitgawes bestee het (ongeveer een derde van die nasionale begroting en vyf persent van die BBP), het die 1951-begroting $ 60 miljard vir verdediging (ongeveer twee derdes van die nasionale begroting en meer as agtien) persent van 'n stygende BNP). Uiteindelik staan ​​NSC-68 as 'n simbool van Amerika se vasberadenheid om die koue oorlog te wen, ongeag die koste.
Koue Oorlog, die oop maar beperkte wedywering wat na die Tweede Wêreldoorlog tussen die Verenigde State en die Sowjetunie en hul onderskeie bondgenote ontstaan ​​het. Die Koue Oorlog is op politieke, ekonomiese en propaganda -fronte gevoer en het slegs 'n beperkte beroep op wapens gehad. Die term is die eerste keer deur die Engelse skrywer George Orwell gebruik in 'n artikel wat in 1945 gepubliseer is om te verwys na wat hy voorspel het 'n kerntoestand tussen 'twee of drie monsteragtige superstate, elk met 'n wapen waarmee miljoene mense kan wees binne 'n paar sekondes uitgewis. " Dit is die eerste keer in die Verenigde State gebruik deur die Amerikaanse finansierder en presidensiële adviseur Bernard Baruch in 'n toespraak in die State House in Columbia, Suid -Carolina, in 1947.
Die Koue Oorlog was 'n voortdurende politieke wedywering tussen die Verenigde State en die Sowjetunie en hul onderskeie bondgenote wat na die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel het. Hierdie vyandigheid tussen die twee supermoondhede het die eerste keer sy naam gekry deur George Orwell in 'n artikel wat in 1945 gepubliseer is. Orwell het dit as 'n kerntoestand tussen "superstate" verstaan: elkeen het massavernietigingswapens en kon die ander vernietig.
Die Koue Oorlog het begin ná die oorgawe van Nazi -Duitsland in 1945, toe die ongemaklike alliansie tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje aan die een kant en die Sowjetunie aan die ander kant begin uitval. Die Sowjetunie het linkse regerings in die lande van Oos-Europa begin vestig, vasbeslote om te beskerm teen 'n moontlike hernieude bedreiging van Duitsland. Die Amerikaners en die Britte was bekommerd dat die Sowjet -oorheersing in Oos -Europa permanent kan wees. Die Koue Oorlog is verstewig deur 1947–48, toe Amerikaanse hulp sekere Westerse lande onder Amerikaanse invloed gebring het en die Sowjette openlik kommunistiese regimes ingestel het. Tog was daar tydens die Koue Oorlog baie min wapens op slagvelde gebruik. Dit is hoofsaaklik op politieke, ekonomiese en propaganda -fronte gevoer en duur tot 1991.
Hoe het die Koue Oorlog geëindig?
Die Koue Oorlog het geleidelik tot 'n einde gekom. Die eenheid in die kommunistiese blok het gedurende die 1960's en 70's ontrafel, aangesien 'n skeuring tussen China en die Sowjetunie plaasgevind het. Intussen het Japan en sekere Westerse lande ekonomies meer onafhanklik geword. As gevolg hiervan het toenemend ingewikkelde internasionale verhoudings ontwikkel, en kleiner lande het weerstandbiedend geword teen supermag.
Die Koue Oorlog het werklik begin breek tydens die administrasie van Mikhail Gorbatsjof, wat die meer totalitêre aspekte van die Sowjet -regering verander het en probeer het om sy politieke stelsel te demokratiseer. Kommunistiese regimes het in Oos -Europa begin ineenstort, en demokratiese regerings het in Oos -Duitsland, Pole, Hongarye en Tsjeggo -Slowakye opgestaan, gevolg deur die hereniging van Wes- en Oos -Duitsland onder NAVO -vaandel. Gorbatsjof se hervormings het intussen sy eie kommunistiese party verswak en toegelaat dat die mag oorgaan na die konstituerende regerings van die Sowjetblok. Die Sowjetunie het einde 1991 in duie gestort, wat aanleiding gegee het tot 15 nuut onafhanklike lande, waaronder 'n Rusland met 'n antikommunistiese leier.
Waarom was die Kubaanse missielkrisis so 'n belangrike gebeurtenis in die Koue Oorlog?
Aan die einde van die vyftigerjare het beide die Verenigde State en die Sowjetunie interkontinentale ballistiese missiele ontwikkel. In 1962 het die Sowjetunie in die geheim begin om missiele in Kuba te installeer om aanvalle op Amerikaanse stede te loods. Die konfrontasie wat gevolg het, bekend as die Kubaanse missielkrisis, het die twee supermoondhede op die rand van oorlog gebring voordat 'n ooreenkoms bereik is om die missiele terug te trek.
Die konflik het getoon dat beide supermoondhede versigtig was om hul kernwapens teen mekaar te gebruik uit vrees vir wedersydse atomiese uitwissing. Die ondertekening van die Nuclear Test-Ban-verdrag het gevolg in 1963, wat die toetsing van kernwapens bo die grond verbied het. Tog, na die krisis, was die Sowjette vasbeslote om nie weer verneder te word deur hul militêre minderwaardigheid nie, en het hulle begin met die opbou van konvensionele en strategiese magte wat die Verenigde State vir die volgende 25 jaar sou moet vergelyk.
'N Kort behandeling van die Koue Oorlog volg. Vir volledige behandeling, kyk internasionale betrekkinge.
Kommunistiese leiers Mao Tse-Tung (links) en Nikita Khrushchev, 11 Augustus 1958 © Terwyl planne gemaak is vir die verdeling van mag in die naoorlogse wêreld, het Truman aanvanklik gekant teen enige Anglo-Amerikaanse sameswering teen die Russe en gesê dat hy sou voortgaan elke ooreenkoms met hulle. Maar sy begeerte om deurslaggewend en taai te lyk, het sy oortuiging aangespoor dat hy 85 persent van sy eie uitweg kon kry uit elke ooreenkoms met die Russe, en dat indien nie, hulle 'hel toe' kon gaan. Truman het in Julie 1945 na die Potsdam-konferensie gegaan om slegs Amerikaanse belange te bevorder ('wen, verloor of gelykop-en ons moet wen') en het geglo dat die atoombom sy 'as-in-die-gat' was.
Truman beskou die VSA as die wêreld se trustee vir atoomkrag.
Dus, eerder as om te voldoen aan die Sowjet -eis, gebaseer op die Yalta -ooreenkomste, tot ongeveer $ 10 miljard aan vergoedings uit Duitsland, dring die president daarop aan dat elke nasie herstelwerk uit sy eie gebied in Duitsland neem. Dit het die Sowjette toegang tot die industriële Ruhr geweier, maar sonale herstel het ook die ekonomies-politieke verdeeldheid van Duitsland verhoog.
Die Amerikaanse gebruik van atoombomme in Japan in Hiroshima en Nagasaki in Augustus 1945 was bedoel om die oorlog te verkort en lewens te red. Maar Truman het ook geglo dat die bomme Japan sou laat 'vou' voordat die Sowjets die Stille Oseaanoorlog betree, wat die eksklusiewe Amerikaanse besetting van Japan sou verseker, en 'n kans om toegewings van die Russe in Mantsjoerije te ontken. In werklikheid het die vooruitsig op politieke wins in Europa en Asië ernstige Amerikaanse gedagtes uitgesluit om nie atoombomme teen Japan te gebruik nie.
Truman beskou die VSA as die wêreld se trustee vir atoomkrag, saam met adviseurs van die kabinet wat meen dat Amerika se tegnologiese genie sy oppergesag in 'n wapenwedloop verseker, en op baie maniere so bestand was as Joseph Stalin, wat atomiese gelykheid gesoek het, teen internasionale beheer van atoom energie. Die president het ook minister van buitelandse sake, James Byrnes, aangekla omdat hy in Desember 1945 'n kompromisooreenkoms bereik het oor Oos -Europa, Asië en atoomkrag in Moskou. The Russians understood only an iron fist, Truman said, and he was tired of babying them.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. And by having access to our ebooks online or by storing it on your computer, you have convenient answers with History Alive Origins Of The Cold War Chapter 38 . To get started finding History Alive Origins Of The Cold War Chapter 38 , you are right to find our website which has a comprehensive collection of manuals listed.