Hoekom dwing ons by "dood"/ fisies-afsterwe, 'n afgestorwe mens se nagedagtenis tot christen-wees, al was dit nie die geval nie? Maak ons so van die afgestorwene 'n verraaier?
As voorbeeld: Onlangs is die pa van 'n gesin oorlede, en reël sy dogter om haar afgestorwe pa via haar Kerk te begrawe. Sê sy vir die pastoor aldaar: "My pa het sy voete sewentien jaar gelede in 'n Kerk gesit, nou word hy uit 'n kerk uitgedra."
Om hierdie rede is ek deur my spirituele begeleiers aangeraai om 'n alternatiewe begrafnis-gedenk-seremonie vir nie-kerklikes aan te bied.
27-9-2013: Laat die gedenkdiens van 'n oorledene die bydrae as Mens gedenk van die een wat oorlede is,
maar dit sal nie 'n begrafnis hê nie; nee, die afgodsbeeld van "Kerk", godsdiens, bybel of God-volkskultuurgedeelte sal so vinnig die peil van belaglikheid bereik, dat dit nie op verdiening van 'n begrafnis sal uitloop nie.
Tog en steeds pleit ek vir die omvorming van "Kerk", as instelling, wat ALLE MENSE sal dien, en nie net 'n deeltjie van die gemeenskap nie...en ook nie 'n denkbeeldige "God" en gode nie.
Ek het gewonder hoekom hulle so geboei is tot soveel ellende? En hoekom hulle nie vrygemaak kan word daarvan nie? En hoekom niemand hulle help nie?
Ek het in die man se kop ingekyk, tot by sy onthou, en in my bewussyn gesien hoe hy sy seun op ‘n rotsbank neerlê vir ‘n god se genot. Ek het die vrou se rou, verskeurde hart gesien, wat haar lankal verby trane geneem het, verby onthou , verby bevraag. Verby menswees, want, voorwaar, hierdie mensepaar, wat nie meer mens was nie, het hul wrede lot aanvaar…”So wil “God” dit hê!”
Ek het gesien hoe die seun sy kop in verwarrendheid skud, hoe die pa snikkend huil, terwyl hy die tou in sy linkerhand voel, en met sy regterduim oor die skerp kant van die mes vryf…die mes waarmee hy nou-nou in totale boosheidsverleiding sy seun se keel wil/moet afsny.