Book Excerpts | LAPA Uitgewers
“Daar is geen kos nie, ook nie verder wes nie” – Lees ’n uittreksel uit Immer wes deur Irma Joubert
by LAPA Uitgewers on Jan 25th, 2016 Tweet
Irma Joubert se jongste historiese roman Immer wes, die eerste in ‘n beplande trilogie, was een van die gewildste boeke van 2015, al is dit eers laat in die jaar gepubliseer.
Hierdie aangrypende verhaal strek oor die twee Wêreldoorloë en eindig uiteindelik, via Suid-Afrika, in Namibië. Dit fokus, nes die volgende twee romans, op die lyding van vroue en kinders en vertel van Hildegard, ‘n Oos-Pruisiese adellike dogtertjie wat die verskrikking van oorloë twee maal oorleef – om nie eers te praat van die een wat in haar hart woed nie.
Vir ‘n proestukkie van Joubert se jongste werk, lees ‘n uittreksel uit Immer wes:
Op Woensdag 16 Mei begin die eerste krane weer drup.
Esther dans in die rondte van vreugde. “Die water kom, die water kom,” sing sy.
Hulle vang die water drupsgewys op en bêre dit in potte en emmers.
“Ek wil vandag saamgaan as jy voorrade gaan koop, Andreas,” sê Hildegard die volgende dag. “Jy het gesê dis nou ordeliker. Die weer is goed en ons kan nie vir Esther langer binne hou nie.”
Hulle stap rustig deur die strate, verby die puin van eens deftige huise, verby die wrakstukke van uitgebrande tenks, gestroopte karre, weermagjeeps vol koeëlgate. “Die bomme het die karre flenters geskiet,” sê Esther.
Nader aan die stad is die geboue swart gebrand, die vensters aan skerwe. Ou rommel lê in hope, gewone huisafval, stukke beton, verwronge ysterstawe. Oral skarrel rotte.
Die bome is vol koeëlgate, stukke takke lê afgeskeur.
“Hoekom wil die bomme die bome doodskiet?” vra Esther.
Sy en Esther wag in die lang ry voor die bakkery, die geur sê dat daar tog wel weer brood gebak word.
“Wat weet julle van ons mense wat in Noord-Nederland was?” vra Hildegard.
Niemand weet iets nie. Behalwe dat Duitsland amptelik oorgegee het en dat Hitler dood is – of so dink hulle.
Die hele Oos-Pruise, ook Königsberg, val nou onder die Sowjetunie, vertel die mense. Vlugtelinge stroom steeds in, honderde duisende mense.
“Waar gaan julle heen?” vra die mense.
“Verder wes, êrens.”
“Daar is geen kos nie, ook nie verder wes nie.”
“’n Hongerdood op pad is beter as waar ons vandaan kom,” antwoord die vroue met die doeke om hulle koppe. Hulle stoot hulle waentjies en slof moeisaam voort.
“Ek weet nie hoe hulle oor die Elberivier gaan kom nie,” skud ’n ou man in die ry kop.
Andreas het ’n bietjie sout en olie gekry, twee sakke meel en vier blikkies groente. Ook ’n stuk vleis. “Dit kan miskien perdevleis wees, Hildegard,” maak hy verskoning, “maar dis darem skoon en vars.”
“Ek sal maklik ’n hele perd kan opeet,” sê Esther beslis. Andreas het nog iets uitgevind. “Blykbaar het Noord-Nederland, ook Arnhem, in die hande van die Duitsers gebly tot ’n week of twee gelede. Toe eers het die Geallieerdes daar ingetrek.”
“En ons magte wat daar was?” vra Hildegard angstig.
“Niemand weet nie. Dit klink asof hulle ordelik onttrek het, maar niemand weet regtig nie.”
Sy is oorhaastig om by die huis te kom. ’n Week of twee gelede? Beteken dit dat haar Karl-kind enige tyd by die huis kan aankom?
Sy is bang dat dit te goed is om waar te wees.
Hulle wag vir meer as ’n week. Karl daag nie op nie.
Sy staan in die broodry toe sy dit hoor. Iemand, soos die stadsroeper met sy klok vanuit die Donker Middeleeue, loop deur die strate.
Hy gaan staan op elke straathoek en lees dit uit: “Almal tussen vyftien en sestig moet by die Rathaus vergader vir werk.”
Sy loop met die kos in haar stootwaentjie en die nuwe gedagte in haar kop huis toe. “Ek moet dit probeer, Andreas. Ek het ’n kind om te versorg.”
“Ek het al gesê ek sal sorg.”
Sy kan dit nie sê nie, maar hy is oud, die oorlog het hom nog ouer gemaak. En haar kind is nog nie eens ses nie. “Dankie, Andreas, ek waardeer dit opreg. Maar ek moet ook probeer.”
Hulle val die volgende dag saam in die ry. “Ouderdom?” vra die beampte.
“Vyf en veertig.”
Hy trek sy mond skeef. “Kwalifikasies?”
“Ek praat Russies.”
“Formele kwalifikasies?” Meester Rosenberg wat in die bedompige skoolkamer vir hulle geskiedenis probeer leer het? Dreikaisersbund, Zweikaisersbund, Dreibund, Berliner Kongress, Entente Cordiale, Triple Entente . . .
“Geen,” antwoord sy.
Die amptenaar gooi haar vorm op die groot hoop langs hom neer. Hy bekyk Andreas skepties. “Onder sestig?” vra hy smalend.
“Ek is ’n mediese dokter, ek het my kwalifikasies hier,” sê Andreas. Sy hand bewe effens toe hy sy papiere uithou.
Die amptenaar neem nie die papiere nie. “Ouderdom?”
“Drie en sewentig.”
Hy kyk nie verder na Andreas nie. “Volgende!”
Hulle stap stil na die kantore vir oorlogsinligting.
“Miskien is ons hier gelukkiger,” praat Andreas haar moed in.
“Ek is vreeslik honger,” sê Esther.
Hulle vul weer vorms in. Die vrou gee vir hulle papiere met lyste en lyste name. Hulle soek die ganse middag lank, en vind wel die naam Oswald von Stein, Russiese krygsgevangene. Maar die inligting dateer nog uit 1943. Niks daarna nie.
Nêrens is enige teken van Karl von Stein nie.
“Hy kon tog nie van die aarde af verdwyn het nie?” pleit Hildegard toe hulle skemeraand terugstap huis toe.
Die elektrisiteit is skielik terug. Nie drupsgewys soos die krane nie. Volsterkte. Dit verdwyn wel met tye weer, maar kom elke keer weer terug.
Die radio kry ook weer stem. “Dis Maandag 28 Mei en hier volg die nuus . . .”
Dit is hoofsaaklik plaaslike brokkies. Nuwe rantsoenkaarte is beskikbaar. Benewens kosvoorrade sal sekere rantsoenkaarte ook sakkies sement beskikbaar maak.
Almal tussen vyftien en sestig kan by die Rathaus aansoek doen vir werk.
Die elektrisiteit sal op Woensdag 30 Mei onderbreek word vir instandhoudingswerk.
En tussendeur, asof terloops: Die as van miljoene Jode wat in konsentrasiekampe in die ooste verbrand is, is gebruik vir bemesting.
Hulle eet brood en geblikte vleis.
Laat in die nag luister sy en Andreas na die strelende klanke van Beethoven se Klavierkonsert Nommer 5 in E-mol-majeur.
Hulle gaan byna daagliks na die Rathaus om te hoor van werk: niks.
Hulle soek deur die nuutste lyste by die inligtingskantoor: niks.
Hulle weier om moed te verloor.
Buite in die strate bars die bome oop in nuwe groen blare.
Die vroue van Berlyn begin die rommel met grafies opruim, sommige werk met die kaal hande. Hulle ry die rommel op stoot- of trekkarretjies weg na die ashope.
Die vroue kap die murasiestene skoon, stapel dit weer opmekaar. Hulle gee emmers vol nat sement van hand tot hand na mekaar toe aan. Hulle bou skuilings teen die wind en reën.
Die vroue skoffel die voortuine skoon. Hulle buk en plant groentesaad in die goeie grond.
Die vroue van Berlyn het uit die gate onder die aarde gekruip. Hulle sing terwyl hulle werk: “Heilig, heilig, heilig, Herr, allmächtiger Gott . . .”
“My brein is ’n storiebrein … ek is ’n storiemens” – Irma Joubert gesels eksklusief oor Immer wes
Die ideale rolverdeling vir Opdrag van oorkant deur Alta Cloete – sou dit verfilm word
by LAPA Uitgewers on Dec 7th, 2015 Tweet
Na aanleiding van Helen Schöer se resensie van Alta Cloete se roman Opdrag van oorkant – waarin sy sê “dié boek sal ’n wonderlike Afrikaanse kunsfliek maak” – het Books LIVE en LAPA ‘n kompetisie geloods om uit te vind wie dink lesers sal die verskillende rolle vertolk.
Wanneer die bejaarde boer, Theresa Beyers se eksman, die geliefde Afrikaanse skrywer Coenraad Beyers sterf, bring die ongewone versoeke in sy testament haar te staan voor die vrou vir wie hy haar verruil het. Vir albei wag daar egter ’n verrassing in die vorm van die jong en swanger Cheryl-Anne Fortuin, wat toe veel meer as Coenraad se persoonlike assistent was. Ook Anna Philander, wat oënskynlik bloot die Beyers-gesin se huishulp was, kom prominent na vore.
Ten spyte van hulle diepgaande verskille word Theresa, Anna, Lisa en Cheryl-Anne in ’n ongemaklike eenheid saamgesnoer deur die wete dat hulle deelname aan die boektoer vir Cheryl-Anne in staat stel om ’n finansiële toekoms vir haar kind te verseker. Beide Theresa en Lisa word opnuut gedwing om hulle kinderloosheid in die gesig te staar en vind ook die rede daarvoor uit.
Die skrywer ondersoek die onregverdige mag wat ’n geliefde uit die dood oor die agtergeblewenes kan hê en stel ook die vraag of almal in die Nuwe Suid-Afrika werklik al so gelyk is soos ons graag wil glo. Die tema van verganklikheid staan ook sentraal in die verhaal.
Die antwoorde het ingestroom, maar ons het die meeste gehou van Danica Gouws se voorstelle en daarom is sy die gelukkige wenner van ‘n LAPA-boekpak. So lyk haar rolverdeling vir Opdrag van oorkant, sou dit verfilm word:
Stem julle saam met haar keuse? Laat weet ons op Facebook, Twitter of in die kommentaarspasie hieronder!
Indien jy nog nie Cloete se jongste roman gelees het nie en nou lekker nuuskierig is, hier is ‘n uittreksel uit Opdrag van oorkant:
Theresa tel die aand net mooi haar breiwerk op toe die telefoon lui. Dis nog skaars herfs, maar hulle het alreeds die verwarmer uit die gangkas loop haal. Sedert die tyding van Coenraad se dood hier aangekom het, kry sy alewig koud. Dit laat haar teensinnig dink aan daardie eerste winter nadat hy weg is, sy was liggaam en siel deurdrenk van die koue. “Sal jy vir ons kry, Antjie? Dis tog seker maar een van jou kinders.”
“Is net moeilikheid as hulle so baie bel.” Anna skuif haar hekelwerk eenkant toe, die bont kombersie bly hang in vrolike voue oor die stoel se armleuning. Sy staan swaar uit die leunstoel op. Antjie het onder haar oë oud geword, nog kleiner geword, ’n bietjie krom. Die jare wag inderdaad vir niemand nie. Maar Antjie het vyf kinders en ’n wavrag kleinkinders wat oor haar gaan treur as sy die dag haar twee oë vir ewig sluit. Sy het niemand nie.
Hoe het dit gebeur dat sy so diep alleen geword het? As Coenraad haar nog ’n kind gegun het . . . Nee.
“Jou moeilikheid, nie myne nie.” Anna bring die koordlose foon met ’n flikkering in die oë nader.
“Wie?” vorm sy met haar mond terwyl sy teensinnig die ding aanvat. Sy het nie ’n goeie gevoel hieroor nie. Sy het nie ’n goeie gevoel oor enigiets wat haar lewe in die onmiddellike toekoms kan inhou nie.
“Theresa? Anthonie hier. Hoe gaan dit?”
Amper laat val sy die foon. Anthonie Binedell. Die ene hartlikheid, ná soveel jare. Wel, van haar moet hy nie hartlikheid verwag nie. “Jy wil nie regtig weet hoe dit met my gaan nie.”
“Dis ’n wonderlike geleentheid wat Coenraad julle gee, Theresa.” Ewe sagmoedig, klink nogal nie of hy op die oorlogspad is nie. Dalk het hy ook maar nie ongeskonde deur die jare tussenin gekom nie, het die lewe hom ook intussen ’n bietjie gemaal en die harde kantjies afgeslyt.
“Geleentheid om te wat? Om my vuil wasgoed in die openbaar te loop was en mooitjies uit te hang vir die hele land om te aanskou? En dit vir geld?”
“Geleentheid om iets van Coenraad se lewe te leer, om hom van voor af te leer ken. Om vir Lisa en Cheryl-Anne te leer ken en dalk ’n klein bietjie te leer verstaan. ’n Bietjie te toer, in lekker gastehuise te bly, Coenraad se lesers te ontmoet. Genoeg geld te verdien om jou oudag in weelde deur te bring.”
“En hoekom sou ek nou ’n enkele een van dié goed wou doen? Ek is doodgelukkig waar ek is, dankie.”
“Wanneer was jy laas van die plaas af weg, Theresa? Wanneer het jy laas mooi aangetrek en iets lekkers gedoen? Die lewe is kort, weet jy?”
Eeue gelede. Wel, behalwe vir die mooi aantrek, dié het sy een keer vir Coenraad se strooi gedoen en nou is dit verby. Verder as kerk toe, bank en koöperasie toe kom sy nie juis meer nie. “Wat weet jy van my lewe? Dit het niks, maar niks met jou te doen wanneer ek laas wat gedoen het nie.”
“Coenraad het steeds vir jou omgegee, Theresa. Hy wou vir oulaas vir jou iets besonders doen, vir jou iets gee.” Die man het altyd ’n mooi stem gehad. Dis dieper, growwer nou, maar op ’n manier inniger. Die ouderdom gaan genadiglik niemand verby nie.
“Coenraad skuld my niks. Hy het my destyds die plaas gegee.” En hy wou haar nie ’n kind gee nie. Een mislukking, en hy – wat nie die skandekind onder sy hart gedra en in die wêreld ingeworstel het nie – het nie kans gesien vir nog ’n keer nie.
“Hy het al die jare skuldig gevoel omdat julle kinderloos gebly het.” Klink of Coenraad vir Anthonie dinge gesê het wat hy liewer vir sekere ander mense moes gesê het.
“En toe loop maak hy ’n kind by ’n skepseltjie wat self nog ’n kind is.”
“Cheryl-Anne is amper dertig, Theresa. En allesbehalwe ’n skepseltjie. Sy is ’n hoogs begaafde vrou wat nog ver gaan kom in die boekbedryf.”
“Natuurlik, ja, deur vir die res van haar lewe op Coenraad se rug te ry.”
“Wanneer het jy so ’n ou suur vrou geword, Theresa?” Coenraad het destyds gelag vir Anthonie se reguit manier van doen. He doesn’t call a spade a spade, he calls it a fucking shovel, het hy graag gesê. Destyds was sy geïrriteerd en in die gesig gevat oor die kruheid, dit was jare voor sy self die ontladingskrag van die f-woord ontdek het.
“Ek is nie ’n suur . . .”
’n Sagte laggie wat haar nekhare orent laat staan van irritasie. “Jy is, Theresa, jy klink nie na ’n gelukkige mens nie. Luister na jouself, dink ’n bietjie. Moenie hierdie present van Coenraad van die hand wys nie, ek vra jou mooi.”
“Jy kyk maar net na jou eie bankbalans, Anthonie.”
“Natuurlik, ek is ’n besigheidsman. Maar Coenraad was ook my vriend, dit weet jy tog. Hy het al die jare my vriend gebly. Ons het heel dikwels oor jou gepraat, weet jy?”
Sy wil definitief nie weet nie. “Oor my? Vir wat?”
“Jy was Coenraad se eerste liefde, Theresa.”
“Wel, helaas nie sy laaste nie.”
“Jy sal beter verstaan as jy die boek lees.” Natuurlik ken hy die boek soos die palm van sy hand, hy het die ding help maak. Hy weet wat in Coenraad se kop aangegaan het, hy weet dinge wat sy nie weet nie. En wat sy nie weet of sy dit wil weet nie. Die gevoel van uitgesluit wees, van in die duister wees, is nie ’n lekker gevoel nie.
“Ek wil nie die boek lees nie. Ek wil nie saam met julle deur die land toer en oor Coenraad praat nie.” Wat natuurlik die keuse van ’n lafaard is. Maar besonder dapper voel sy nou regtig nie. Eerder bang, vrekbang, soos een wat in die donker staan en tas en nie weet waar hy ’n geraamte gaan raakvat nie.
“Dink weer, Theresa, dink goed.” Ja, daardie stemtoon onthou sy. Baie redelik, as hy reken dis nodig. Vir Coenraad kon hy daardie tyd om sy pinkie draai. Sy onthou vele gesprekke langs die kombuistafel, gesprekke wat uiteindelik daartoe gelei het dat Coenraad kastig tydelik van die plaas af weg is. En kort voor lank het tydelik permanent geword.
“Tot siens, Anthonie.”
“Tot wedersiens, Theresa.”
Sy loop reguit na die drankkas toe, bedink haar toe en gaan skakel maar liewer die ketel aan. Sy sal Coenraad nie toelaat om haar op haar oudag tot drank te dryf nie.
Opdrag van oorkant deur Alta Cloete
by LAPA Uitgewers on Nov 25th, 2015 Tweet
“Spanning, romantiek en die geheimenis van onsienlike dinge is Chanette Paul se forte. In Offerlam voer sy dit verder na magsug, hebsug en heerssug wat tot in die derde geslag oorgedra word.”
Só skryf Jeanette Ferreira oor Chanette Paul se jongste spanningsroman, Offerlam.
Hierdie aangrypende verhaal speel in Suid-Afrika, die destydse Belgiese Kongo (nou die DRK) en in België af en is die eerste boek in ‘n tweeluik wat opgevolg word deur Offerhande.
Lees ‘n meesleurende uittreksel uit Offerlam, maar wees gewaarsku: Jy sal daarna móét haas na jou naaste boekwinkel want jy sal eenvoudig nie anders kan as om verder te lees nie!
Die Kongo, 1961: ŉ Man word koelbloedig vermoor en sy geliefde word vir dood agtergelaat.
Drie en vyftig jaar later kry Caz Colijn ŉ oproep wat haar kluisenaarsbestaan uit mekaar ruk …
Maandag 1 September Caz Overberg
Tieneke se stem kom so duidelik asof sy van die buurplasie af bel, al sit sy seker maklik ses duisend kilometer ver. Die woorde haak egter êrens in Caz se oor vas, die betekenis deur een of ander buisie of beentjie of aambeeldjie verwring. Tieneke? Ná al hierdie jare?
“Ek sê: Moeder is op haar laaste,” herhaal haar suster toe Caz nie reageer nie – selfs in hierdie omstandighede ongeduldig.
Só onthou Caz haar. Al het sy eintlik al vergeet.
“Ek het nie gedink Moeder leef nog nie,” kom haar stem uiteindelik los. “Sy moet diep in die negentig wees.”
“Sy is agt en negentig en was relatief gesond en heel helder vir haar jare, tot ’n paar dae gelede. Sy het net skielik verswak en weier om siekehuis toe te gaan. Dis ook nie nodig nie. Ek versorg haar immers die grootste deel van haar lewe al. Hoekom sal ek dit nie doen tot sy sterf nie?” Verwyt is dik loog op die bodem van haar stemtoon. Caz staar nikssiende na die blerts wat die janfrederik op die hoek van die lessenaar agtergelaat het. Klein maaifoedie kom vreet Katja se korrels en vlieg dan die hele huis vol net om weer ontslae te raak daarvan.
Wat sê sy vir Tieneke? Jammer om te hoor Moeder is sterwend op die rype ouderdom van agt en negentig? Jammer jy het toe nooit getrou nie en is op vyf en sestig seker nou te oud daarvoor? Jammer ek het nie tog probeer kontak maak nadat ek een en dertig jaar gelede, toe ek julle die nodigste gehad het, soos ’n brandsiek brak weggejaag is nie?
“Hoekom my eens laat weet, Tieneke?” Die vraag klink harteloos. Sou harteloos gewees het in enige ander omstandighede. Is dalk steeds.
“Moeder wil jou sien voor sy sterf.”
Alles om haar word stil. Die wind in die oliewenhout, die gejil van voëls. Die sagte dreun van die rekenaar. Asof sy in een fel oomblik van haar gehoor ontneem is.
“Wát?” Die woord spat uit haar mond.
“Daar is nie baie tyd nie. Jy sal ’n Schengen moet kry. Jy sal na die Belgiese Konsulaat toe moet gaan. Ek neem aan jy het darem ’n paspoort. Jy moet eers die vliegkaartjie koop, anders word die visum nie uitgereik nie. Jy wil sekerlik nie in Dubai of Istanbul jou tyd mors nie, vergeet dus Emirates en die Turkse lugdiens, al vlieg hulle Brussel toe. KLM vlieg direk Amsterdam toe en van daar kry jy die trein na Gent-Dampoort. Dit duur ongeveer drie ure. Afhangende van watter trein jy neem, stap jy drie of vier keer oor. Rotterdam, dalk Roosendaal, Antwerpen Sentraal, Gent-Sint-Pieters. Van Gent-Dampoort af neem jy Bus 3. Jy klim af by …”
Kom vier die bekendstelling van Offerlam deur Chanette Paul by verskeie geleenthede
Foto met dank van Romanzalesersblog
Wen een van vyf Jaco Jacobs-geskenkpakke ter viering van sy nuwe tienerboek, ’n Goeie dag vir boomklim
by LAPA Uitgewers on Oct 22nd, 2015 Tweet
Jaco Jacobs se jongste tienerboek, ’n Goeie dag vir boomklim, het pas op LAPA se rakke verskyn!
Partykeer doen ’n mens in ’n oogwink iets wat jou hele lewe verander. Soos om agter ’n vreemde meisiekind aan in ’n boom te klim …
’n Goeie dag vir boomklim vertel die verhaal van middelkind-Marnus wat uiteindelik ’n kans kry om raakgesien te word wanneer hy eendag saam met ’n meisiekind bo in ’n boom beland in ’n desperate poging om te keer dat dit afgekap word.
Om die vrystelling van Jacobs se splinternuwe boek te vier, plaas ons vandeesweek vier van ons gunsteling-aanhalings uit die boek op ons Facebookblad.
Vyf gelukkige lesers kan elk ’n kans staan om ’n fantastiese Jaco Jacobs-geskenkpak te wen! Om in aanmerking te kom vir dié wonderlike prys, besoek ons op Facebook en like die aanhalings uit ’n Goeie dag vir boomklim.
Loer na die uittreksels op Facebook:
by LAPA Uitgewers on Sep 1st, 2015 Tweet
Skuldig deur Martin Steyn het vanjaar op LAPA se rakke verskyn, en volg na sy skitterende debuutroman, Donker spoor.
In Skuldig word ‘n middeljarige tandarts tereggestel in sy sitkamer en Adjudant Colin Menck probeer uitpluis hoekom die woord SKULDIG in bloed teen die muur geskryf is.
Steyn het ‘n uittreksel uit Skuldig op sy webblad gedeel waarin Menck op die grusame toneel afkom.
Die man lê op sy maag, sy bene effens gebuig, sy kop na links gedraai. Sy linkerarm lê oor sy kruis, sy regterarm langs sy sy. Hy het ’n ligbruin broek aan, donkerder bruin leerskoene en ’n blou hemp. Sy hare is donker, met meer grys as in sy netjiese baard. Die gat in sy voorkop is meer na links, klein en netjies. Rooi strepe loop af tot in die bloedpoel wat in die mat se vesels dik en taai geword het. Sy linkeroog is halfoop, die ander een is verberg in die bloed. Die lug ruik soos koper, en iets chemies—serebrospinale vog.
Adjudant Colin Menck kyk in die rondte. Dis ’n gesinskamer. Donkerbruin leerbanke, redelike groot televisieskerm, DStv-dekodeerder en tuisteaterstel, ingeboude kaggel met ’n reghoek teëls daarvoor, Car Magazine op die koffietafel. Daar is geen teken van ’n struweling nie. Selfs die tydskrif is netjies op die tafel gesit, by die hoek, ewe ver van die twee rande af. Daar is ook geen teken van gedwonge toegang nie. Die enigste bewys van geweld is die liggaam op die mat.
En die bloed.
Menck kyk weer na die man se oop oog. Hoekom het hy nie baklei nie?
“Doppie is nie hier nie.” Die toneeldeskundige van die Plaaslike Kriminele Rekordsentrum staan van sy knieë af op. Hy het ’n blou papieragtige oorpak aan, ligblou papiersokkies oor sy skoene en donkerder blou latekshandskoene. “Rewolwer?”
Lees verder: Martin Steyn
Steyn het vanjaar by die Durbanville-Winterfees meer vertel oor Donker spoor en Skuldig en hoe hy sy navorsing aanpak. Hy het gesels oor polisieprosedure, korrekte kleredrag en hoe om bewysstukke op ‘n misdaadtoneel te verseël. Steyn het ook ‘n storie met die gehoor gedeel wat hy in potlood geskryf het toe hy 17 was.
Loer na Steyn se foto’s:
Nog kiekies op Martin Steyn se Facebook-blad
Romanzaliefhebbers: Lees ’n uittreksel uit Miljarde sterre deur Elise Keyter
by LAPA Uitgewers on Aug 20th, 2015 Tweet
Miljarde sterre is Elise Keyter se jongste liefdesroman.
‘n Swanger Marlie kom na drie maande huis toe, reg om met haar man Ian te versoen. Sy besef egter gou dat daar ’n kentering in hulle verhouding moet kom as sy weer in alle opsigte haar man se beminde wil wees, en maak daadkragtig werk daarvan.
Die Romanzalesersblog het ‘n heerlike uittreksel uit hierdie roerende liefdesverhaal gedeel. Lees die proestukkie om uit te vind hoe Ian gereageer het toe Marlie by die huis opdaag:
Marlie lek oor haar droë lippe. Sy is verskriklik dors, maar haar keel is toegetrek van spanning en sy wonder of sy enigiets in sy teenwoordigheid afgesluk sal kry.
Miljarde sterre deur Elise Keyter