Rhodes, 2006. | Dion se gedagtes
Vroegoggend 4 Augustus 2006, net nadat dit die hele land vol dig gesneeu het, besluit ons om Queenstown se rigting in te slaan op soek na die Blonde Engele se eerste sneeu. Net vir die dag. Ja wel… Ek sê nogal: "Nee, dit het orals so dik gesneeu, ons behoort al net anderkant Stutterheim (so 65km van ons) die eerste sneeu te sien!" Famous las words, soos die Irishman sê… Ons bondel in die Mazda in en begin ry. Net anderkant Stutterheim – geen sneeu in sig. Maar dis koud, so "dit moet naby wees!". En "dis nog vroeg, so kom ons probeer bietjie verder!" Die Irishman stem met baie bedenkinge in, en ek het op daardie dag vir haar baie ammunisie gegee…
So daar ry ons heel ambisieus verder. Ons daag so bietjie later op by Queenstown, sowat 200km van ons. Koud, maar geen sneeu. Van die inwoners vertel wel vir ons dat daar sneeu op Dordrecht is. Nou maar goed, ons het sover gekom, ons kan seker aangaan, maar êrens ry ek 'n afdraai mis (Padkaart? Wie gebruik nou sulke goed?), en die volgende oomblik bevind ons onsself op onvoltooide grondpaaie van as-diep modder plek-plek, tussen Lady Frere en Elliott. Maar wag, is dit nie sneeu daar op die berge in die verte nie? Kom ons druk maar deur – ons kan nie nou omdraai nie!
Die begin van Barkley pas. Sneeu!
Drie-uur daardie middag was ons in Barkley Oos, sowat 500km van Oos London, nadat ons deur die beeldskone sneeubedekte Barkley Pas gekuier het.
Bokant van Barkley Pas.
Ons het oppad telkemaal gestop en was saam met die Engele weer kind. Hulle opgewondenheid was skoon aansteeklik, en 'n genot om te sien.
Groot pret. Megan is nog 'n haasbekkie!
Sneeugevegte, sneeumanne, sneeu by my kraag af – ons was te opgewen om die koue te voel. Die sneeu was op party plekke so dik dat die onderkant van die Mazda daarop geskuur het.
Hoe werk mens 'n selfoon met lam vingers?
Ma se beurt om deur te loop.
"Lekker stupid!" sê die Irishman...
Barkley Oos is 'n pragtige dorpie, nog vasgevang in 'n verlore era van viktoriaanse kant stoepe, hoë nok sinkplaat dakke en gewels, grondpaaie en vriendelike inwoners.
Barkley Oos se "middestad"...
Dit was toe al so bietjie te laat om terug te ry en ons besluit toe maar om te oornag. Ons het raad gekry om die pad te vat na Rhodes, 'n verdere 50km se glibberige grondpad. Ons vele bedenkinge oor daardie besluit het gou saam met die warm lug by die vensters uitgewaai – dit was 'n uiters begaanbare grondpad wat gekronkel het tussen bevrore spruite, soms verlate plaasbouvalle en boerelande toe onder 'n dik wit kombers.
Die einde is in sig! En wat 'n mooi einde...
Rhodes se hoofstraat.
Rhodes self is skilderagtig. Dit bestaan basies uit ongeveer 20 of 30 huise gevestig langs 'n kabbelende rivier, 'n hotel en 'n negosiewinkel met 'n koolstofie reg in die middel van die vloer. Dis dit.
Moderne hitte, man!
Vanaf die hotel se stoep.
En om die skildery te voltooi – mistige wit berghange reg rondom.
Die sprokie se agtergrond...
Die eenvoudigheid en natuurlikheid neem jou asem weg. Die koue ook…
Ons was gelukkig om by die vriendelike Mev. Hanna Rheeders by die Rubicon 'n kamer te huur vir die nag.
Skool was nog nooit so verwelkomend nie.
Die Rubicon is 'n soliede ou sandsteen skoolgebou waarvan die klaskamers smaakvol omskep is in gerieflike gastekamers. Toe ons by die kamer instap kon ons amper elke antieke meubelstuk of vloerplank se geskiedenis aanvoel.
Eerste oogopslag by die deur.
Daar was nog steeds 'n swartbord teen een muur en die kaggel het ons binnekort gemakliker laat voel.
Daardie kaggel beter binnekort aan die gang kom!
Die restaurant, 'n klipgooi weg.
Die restaurant daar naby het 'n gesellige warm atmosfeer binne gehad, en hulle spyskaart was interessant èn smaakvol.
Ons moes ongelukkig die volgende dag weer vertrek. Die sneeu het oornag padlangs so bietjie dikker geval, en ons het vele geleenthede gehad om te stop, sommer by 'n boer se land in te stap en die omgewing in te neem.
Pa is koud, en die Engele wil net speel...
Ons was natuurlik weer deur die pas ook. Daar was die sneeu nog dikker en kon ons vir oulaas ons vul kry daarvan.
Megan probeer "boudskaats"...
Knie-diep daarin. Ja, dis my as wat kamera toe wys...
Na etlike stoppe, en 'n laaste sneeuman op die Mazda se enjinkap wat stadig weggesmelt het hoe nader ons aan die kus gekom het, het ons die berge gegroet. Dit was 'n nawekie wat absoluut spontaan net gebeur het, en ons het 'n belofte gemaak om binnekort terug te keer as ons kan.