Corlia Fourie is geensins onbekend aan Afrikaanse lesers nie. Haar oeuvre span bykans dertig jaar en oor genres heen: kortverhale, romans, kinderverhale, drama, en tydskrifverhale. Sy is ’n strydros van die joernalistiek en ook ’n deurwinterde tydskrifverhale-redakteur. Verder lewer sy oor die jare indringende artikels oor prominente vroue (soms oor minder-bekendes ook) en rubrieke vir Rooi Rose.
Met Die goeie vrou en ander mites debuteer Fourie as digter. Die voorplat is ’n kunswerk, getiteld, Dreaming of elephants, deur Nina Torr (2016). Dis ’n aangrypende skildery wat onmiddellike aandag van die oog vereis vanweë die onrustigheid wat die enigmatiese vrouefiguur ontketen. Die blou palet amplifiseer hierdie gevoel van onrus; die swart einder voorspel moontlike onheil. Die enigste warm tinte kom voor in die gesigplaat (disc) van die vrou in blou. In ’n onderhoud met René Bohnen op Versindaba, verduidelik Fourie soos volg met betrekking tot dié kuns:
Ongelukkig het die bundel ’n gros mankemente wat ten beste aan hand van die volgende kategorieë verduidelik kan word:
Danie Marais se gedig, “Wat swak gedigte weet” (Solank verlange die sweep swaai) is ’n voorbeeld van hoe beide enumerasie en satire tot voordeel van ’n gedig kan strek. Fourie sou self kon skryf oor die hebbelikhede van aspirant-skrywers wat sy sekerlik oor die dekades teëgekom het.
Nog ’n mankement van hierdie gedig is die taalgebruik: aan die eenkant sou die leser verwag dat harde vloekwoorde gebruik sou word om so ’n brute vrouemishandelaar uit te beeld. Dit voel egter of Fourie hier dit probeer versag het: hoekom “fokken feeks” en nie fokken teef/bitch nie? “Sy moet haar bek hou” klink na sagter taalgebruik wat eerder dekades gelede in so ’n gewelddadige huishouding sou opklink.
Die eindreël of -strofe kan ’n gedig maak of breek. ’n Voorbeeld waar Fourie ’n pragtige slot bewerkstellig het, is in die program-gedig, “Die goeie vrou” (7): “die onweer/ tegemoet geloop” en “Kinders op pad” (47) waarvan die eindstrofe soos volg lui:
’n Voorbeeld waarvan die slot minder geslaagd is, is “4711”, gedig wat oor ’n ouma, genaamd Ouma Strand, handel. Die beskrywing van die ouma se lewe is paslik regdeur die gedig, maar die einde lui joernalisties en opsommend van wat reeds in die gedig vertel is. Die wending moes iets nuuts of onverwags aan die leser gebring het. Selfs romanlesers wil nie ’n opsomming van die roman as slot hê nie, maar ’n dénouement:
Gedigte oor haar ouers in “Dankie” is ’n voorbeeld van ’n digter wat nog nie genoegsaam haar emosie oor dié onderwerp verwerk het om dit in ’n gedig om te sit nie. Derek Walcott skryf immers: