Uit dié skrywer se pen het al digby die veertig boeke verskyn waarin sy dit inderdaad regkry om lesers se harte op ’n besondere manier aan te raak. Die pragtige verhale waarvan sommige iewers op ’n wynplaas in die Kaap afspeel of ander met die Oos-Vrystaat en Riemland as milieu, is almal stories wat ’n mens aangryp vanweë haar fyn uitbeelding van die verskillende karakters. Die skeppinge uit haar pen getuig beslis van haar fyn insig en mensekennis. – Alita Vorster (Joernalis)
June kyk na die pakkie op haar lessenaar en na die geil bos rose. Van die personeel, natuurlik. Hulle weet dié direkteur gaan more met verlof. Sy kyk deur die glasafskorting oor die oopplan kantoor na die klomp gesigte waarvan die meeste na haar toe gedraai is.
Die kaartjie op die pakkie lees: KYK NA JOU E-POS. Sy sug, min lus vir speletjies. Sy gooi ‘n vinnige blik oor die kantoor, maar almal is druk besig voor hul rekenaarskerms.
Tuis besin sy nugter daaroor. Iemand wat haar ken, het haar ‘n peperduur GPS geskenk. Hy vermoed blykbaar dat sy nie eintlik vakansieplanne het nie.
Maar sy het dié vakansie nodig. Rustevrede. Klink gerusstellend. Buitendien, sy is nie ‘n bang vrou nie en sy móét die ding gaan teruggee. Duur geskenke plaas mens onder ‘n verpligting. Wie die man is, weet sy nie. Sy het geen onlangse verbintenisse nie. En op drie en dertig het sy lankal van haar oues vergeet. Sy is gewoond aan haar
Die ‘mooi’ het haar geval; die ‘ysig’ nié. “Ek sal nie toelaat dat jy my tipeer nie!” het sy gegrief losgetrek.
“As jy ernstig is oor ons twee, sal jy nie so kleinserig wees nie. Ek is bang jy word een van daai konsultante wat wêrelde versit, maar niks binne die omtrek van hul eie menswees vermag nie.”
“Nee, omdat jy geneig is om jou te onttrek as die wêreld warm word. En dan kyk jy ewe kil toe hoedat ander uit hul pad gaan om jou te plesier.”
“Dirk,” het sy die gesprek daardie reënerige aand beëindig, “dinge raak nou te kompleks. Laat ons mekaar ‘n rukkie lank kans gee.”
Hy het haar net daar in die stuiwende winterreën gelos en nooit weer gekom nie. Getrou aan haar koppige aard, wou sy nie die eerste skuif maak nie.
Maar sy het vasgeskop. Hy het haar huis toe gevat met die ring in sy sak en ‘n kopknik as groet. “Gaan jy my nie soen nie?” het sy gewaag.
Teen twaalf uur maak sy die tenk op Bloemfontein vol en volg die blikstem se instruksies. Sy ry en ry tot anderkant Beaufort-Wes. Weerskant strek die eindelose Karoo tot doer waar dit nie meer saak maak nie.
“Jy het gearriveer,” sê die blikstem toe sy kort na skemer die laaste uitdraaipad na links neem en sy die naambord en die witgekalkte hekke sien.
Kom eetkamer toe. Wees rustig. Niks in hierdie huis geskied haastig nie. Miskien moet mens die lewe ook so benader. O, ek hóóp jy is hier…
Dis meteens of sy intuïtief aanvoel wie die skrywer is. En sy dink met klein weemoed daaraan dat hul afskeid ‘n bitter smaak had. As sy dit tóé maar wou erken.