Nuuskommentaar: Die teorie van politieke relatiewe realiteitPres. Donald Trump tydens ŉ mediakonferensie by die Withuis in Washington (30 April 2018). Foto: AP Photo/Susan Walsh ’n Artikel waarin die Amerikaanse joernalis Michelle Malkin die politiek-wetenskaplike terme afstof en selfs ŉ bietjie uitbrei, laat ’n mens besef dat die gewone demokrasie onder druk is, en hupstote van buite nodig het. Die Amerikaner Michelle Malkin delf diep in politieke wetenskaplike terme in haar jongste artikel wanneer sy die konsep politieke relatiewe realiteit onder die loep neem. Maar hoekom word woorde soos politico, gadflies (g*tvlieë/perdevlieë), publisiteitshonde en ander, soms skerp woorde, nou opgediep? (New York was aanvanklik New Amsterdam, en verskeie Nederlandse woorde het in veranderde vorm in Amerikaanse Engels oorgebly, soos coal slaw, aardvark, en koring (corn, wat mielies beteken). Niemand sal verwag dat Malkin voor sy haar hand aan die giftige toetse geslaan het, kennis sou neem van die ontvouende Bird Island-sage in Suid-Afrika nie. Maar die volgende aanhaling laat ’n waarnemer tog onthuts, en laat ons besef ons is nie so uniek nie: “Agenda-driven journalists love to exploit familial dysfunction when a prominent politician is conservative and his or her kinfolk espouse liberal views. When a vengeful offspring, sibling, cousin or distant relation wants to wreak havoc, instant fame and adoration are just a tweet or call away. The media schadenfreude over such bloody bloodline battles is thicker than California wildfire smoke.” “Schadenfreude” dui op vreugde of leedvermaak put uit die teenspoed van ’n ander – nog ’n woord wat uit Duits tot Amerikaanse Engels toegevoeg is, en nie om dowe neute in die artikel ingesluit is nie. Nog ’n interessantheid is die verwysing na “twiet”, iets wat juis gister in ’n nuuskommentaar op Maroela Media onder die loep geneem is. In hierdie geval sou sommiges binne die ANC sê om premier Helen Zille opnuut oor die kolonialisme-kwessie, wat sy skynbaar kompulsief aanraak, onder stof te loop is die “exploit” van “familial dysfunction”. Of Zille egter met pres. Donald Trump kan kompeteer met twiets wat opslae maak is elkeen se eie opinie. Malkin se ontleding stuur egter weg van die kwessie of politici links of regs is, en daaroor deurloop. Sy neem in ag dat ervaring, en doodgewone realiteit (politieke relatiewe realiteit) iemand se bekwaamheid ernstig beïnvloed. Dit is hier waar Suid-Afrikaanse waarnemers moontlik goed kan kers opsteek. Hoeveel van pres. Cyril Ramaphosa se steun aan grondonteiening sonder vergoeding (met voorbehoude en al) kan nog werklik na sy ideologiese oriëntasie teruggevoer word? Hoeveel van Gwede Mantashe, voorsitter van die ANC, se voorstel dat grondbesit tot 12 000 ha beperk word, is ideologies, en hoeveel doodgewone onkunde oor boerdery? Help dit Suid-Afrika om in die rigting van ’n tegnokrasie te beweeg? Die tegnokrasie is die een begrip wat Malkin nié ingespan het nie (hoewel sy dit dikwels in ander pennevrug en onderhoude gebruik), en wat namate die drade wat die grondwetlike demokrasie in Suid-Afrika aanmekaar hou weens moedswil, onkunde, magspel, g*tvlieggedrag en ander onder druk kom, meer en meer aantreklik lyk en onder die loep geneem word. Laat ons, as kiesers, die aanspreek van dit wat verkeerd is aan die media oor (en kritiseer die styl dan)? Of bring ons ons kant om die demokrasie so goed as moontlik in hierdie warboel te laat werk? Aan die ander kant, is ons nog realisties as ons “absolute moral authority” aan sekere politici toevertrou? Gelukkig het Suid-Afrika nog talle politici met integriteit. Mense oor wie daar hopelik nie oor 30 jaar liederlik-onthullende boeke sal verskyn nie (waar of onwaar) en waar die nalatenskap ongeskonde sal bly.