Die Katolieke Hervorming - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die Katolieke Hervorming
Die Katolieke Hervorming was die intellektuele teenvoeter vir Protestantisme. Die begeerte na hervorming binne die Katolieke Kerk het begin voor die verspreiding van Luther. Baie opgeleide Katolieke wou verandering hê - byvoorbeeld Erasmus en Luther self, en hulle was bereid om foute in die pousdom te herken.
Tydens die Cl5 het die samelewing verander. Die Renaissance het mense geleer om die norm te bevraagteken en uit te daag. Die Hiërargie van die Katolieke Kerk kon nie daarmee verander word nie en die organisasie van die Kerk het gedateer verskyn. Ander het probeer om die Katolieke leer na vore te bring.
In die Cl3, St. Thomas Aquinas gepubliseer "Summa Theologica" - 'n samesmelting van die Christelike geloof en Aristotelese filosofie. Hy het die mens as wesenlik rasioneel beskou en reg van verkeerd gesien. Die mens kon 'n kursus tot redding stuur, maar het die kerk en die staat nodig gehad. St. Thomas was optimisties oor die mens. Sy oortuigings was bekend as Thomism. In die C16 was Thomism steeds 'n sterk filosofie. Kardinaal Cajetan, Luther se teenstander in Augsburg in 1518, beweer dat Thomisme steeds relevant was vir die samelewing en Thomisme 'n sterk bydrae gelewer het tot die Katolieke Hervorming.
Maar die Augustinus-oortuigings was steeds sterk en lewendig in Katolieke sentrums van leer. Sint Augustinus het die teenoorgestelde as St. Thomas geglo; hy beweer dat die mens korrup en valbaar was. Augustinus se oortuigings het 'n groot invloed op Luther gehad.
Francisco de Suarez en Luis de Molin (albei Jesuïete) het albei probeer om die kloof tussen Thomisme en Augustinus te oorbrug deur te beweer dat die mens vryheid van keuse gehad het, maar dat God uiteindelik almagtig was.
Sommige Katolieke hervormers is ook beïnvloed deur laat-Middeleeuse mistiek soos meester Eckhardt en Thomas a Kempis. In Frankryk het Lefèvre d'Etaples vertalings van die mistieke skrywers gepubliseer. Die Nederlandse Jesuïet Peter Canisius is baie beïnvloed deur mistici. Hy stig Jesuïete kolleges regoor Duitsland.
Baie ou kloosterordes het tot onaanvaarbare standaarde gesink. Sommige het egter die moeite gedoen om (soos die Karthusiërs) baie hoë standaarde vir dissipline en leer te handhaaf. Die waarnemers het die oorspronklike strengheid en armoede van die Dominikaners en Franciskane waargeneem. Die waarnemers het gesukkel met die konvensie wat die dinge soos hulle wou sien.
Die Katolieke Hervorming het op individue staatgemaak. Kardinaal Ximenes uit Spanje het geestelike dissipline verskerp en beurs aan skole en universiteite aangemoedig.
Matteo Giberti was 'n vroeë lid van die Oratorium vir Goddelike Liefde wat in 1517 in Rome gestig is om goeie werke in die alledaagse lewe te bevorder. Hy was ook die sekretaris van Clement VII.
Gian Pietro Caraffa (later Paul IV) het die Theatre in 1524 help opspoor - 'n orde van priesters wat binne die gemeenskap werk, maar wat in kloosterligtheid leef.
Dit was manne met 'n groot intellek en denke wat nooit in die Katolieke Kerk gehandhaaf het nie. Al die mans hierbo wou 'n meer geestelike en minder wêreldse godsdiens hê.
Tussen 1520 en 1530 was daar baie gemeenskaplike grond tussen die Protestante en die Katolieke. Maar die klem is gelê op die verskille, nie die ooreenkomste nie. Teen 1550 was die kloof onoorbrugbaar en namate die Katolieke Kerk groter word, word die beleid meer aggressief.
In 1545 het die Raad van Trent uit sy pad gegaan om die verskille na vore te bring, en Augustinus was uit die hand verwerp omdat dit te naby die 'Protestantse geloof' was.
Die Katolieke Hervorming het 'n baie wydverspreide aantrekkingskrag vir intellekte gehad. Die teenhervorming het nie.