Pasta en bolognesesous was op die spyskaart wat deur die nie-winsgewende organisasie Foodbank by hierdie Sydney-lokaal aangebied word.
Sedert hul ontstaan ​​in die vroeë negentigerjare, was Australiese voedselbanke veronderstel om 'n tydelike oplossing vir voedselarmoede te wees.
Hulle het sedertdien verander van 'noodgeval vir die industrie"- geprys vir die vermindering van voedselonsekerheid en om die probleem van voedselafval op te los deur tonne produkte van die stortingsterrein af te lei.
Dit is die beste wen-wen waarvoor groot voedselkorporasies en kleinhandelaars hou: voed behoeftiges en red die planeet terselfdertyd. Hierdie logika is in Kanada vasgelê Nasionale strategie vir die vermindering van voedselafval en in Europese wette wat van supermarkte vereis om surplusprodukte aan liefdadigheidsorganisasies te skenk.
Kan voedselbanke voedselonsekerheid beëindig?
As Martin Caraher het The Conversation voorgestel, ons voer aan dat voedselbanke honger "ontpolitiseer" en simptome aanspreek eerder as oorsake.
Lofwaardig en ongelukkig noodsaaklik soos hul werk is, is voedselbanke 'n pleisteroplossing vir 'n pasiënt - die hedendaagse samelewing - wat ly onder wat John McMurtry stemmend noem "die kankerstadium van kapitalisme". Ons sien alomteenwoordige en verskerpte ongelykheid, teweeggebring deur dekades se dogmatiese nakoming markfundamentalisme.
As ons ernstig is om die oorsake van voedselonsekerheid aan te pak, moet ons wegdraai van neoliberalisme na 'n inklusiewe en waardegebaseerde politieke ekonomie. En as ons ernstig wil wees om voedselverspilling te beëindig, het ons 'n "paradigmaskuif"Weg van produktiwiteit na 'n voedselsisteem" ontwerp vir welsyn, veerkragtigheid en volhoubaarheid ".
Van nood tot industrie
Volgens Foodbank Australia se 2017 Hongerverslag625,000 10 Australiërs soek elke maand noodhulp aan voedsel. Dit is 'n toename van 12% teenoor die vorige twaalf maande.
Ondanks hul vinnige uitbreiding, kan voedselbanke nie voldoen aan die vraag wat deur stagnerende lone, stygende lewenskoste en 'n krimpende welsynstaat. Hulle is genoem "hoogs sigbare suksesvolle mislukkings". Behalwe dat hulle in die staat se skoene trap om 'n minimale veiligheidsnet vir sosiale sekerheid te bied, bied dit baie nuttige dienste aan voedselvervaardigers en kleinhandelaars.
Eerstens lei hulle miljoene ton afval van die stortingsterrein af. Kosskenkers bespaar aansienlike bedrae aan die weggooikoste.
Tweedens ontvang donateurs belastingaftrekkings vir alle produkte wat aan voedselbanke, wat geregistreerde liefdadigheidsorganisasies is, geskenk word. En, miskien die belangrikste, kan donateurs dit doen verbeter hul sosiale lisensie om as goeie korporatiewe burgers op te tree en goedkoop publisiteit in die sak te kry.
Band-aids, nie oplossings nie
in 'n onlangse papier vir die UK Food Research Collaboration het Martin Caraher en Sinead Furey 'n koste-voordeel-ontleding onderneem van die huidige konsensus dat voedselonsekerheid die beste aangespreek kan word deur die skenkings van oorskotkos aan voedselbanke te verhoog. Hul gevolgtrekking was onomwonde:
Alhoewel daar voordele daaraan verbonde is om oortollige voedsel van die stortingsterrein af te lei, weeg die redes vir pessimisme swaarder as die redes vir optimisme. Dit is omdat die voordele van die gebruik van voedselafval om mense te voed, hoofsaaklik die voedselbedryf toekom, terwyl die verantwoordelikheid van die regering om voedselonsekerheid aan te spreek, vrygestel word.
Dit is veral kommerwekkend in 'n liberale demokrasie soos Australië wat beweer dat hy toegewyd is aan die beginsel van universele menseregte, insluitend die reg op voldoende voedsel. Navorsing in die Nederland en Skotland het die vernedering, skande en verlies aan waardigheid wat gebruikers van voedselbank ervaar, bevestig.
Waardige toegang tot goeie voedsel is 'n fundamentele komponent van die mens se reg op voldoende voedsel. Voeding van mense met voedselafval direk ondermyn hierdie reg.
Hersien die debat weer
Die dominante wen-wen-benadering wat sê dat ons voedselonsekerheid kan oplos deur voedselafval in voedselbanke af te lei, is opreg versuim. Albei verskynsels neem toe. In elk geval word 'n toestand van voedselsekerheid nie bereik deur noodverligting vir voedsel nie.
'N Deurbraak is op 25 Maart 2015 bereik toe toonaangewende voedselorganisasies en navorsers oor voedselveiligheid in Kanada die Verklaring van Cecilstraat. In die verklaring word verduidelik dat voedselonsekerheid te wyte is aan onvoldoende inkomste en dat die oplossing daarin bestaan ​​dat mense genoeg geld het om op 'n waardige manier goeie kos te koop. Verder het dit verklaar dat die samevoeging van voedselonsekerheid met voedselafval nutteloos en teenproduktief was.
In Australië, die Reg op voedselkoalisie verlede jaar 'n pos uitgereik verklaring, Die mensereg op voedsel. Dit het 'n gedetailleerde reeks aanbevelings ingesluit, gebaseer op die werk van die Verenigde Nasies se spesiale rapporteur oor die reg op voedsel.
Hierdie aanbevelings het die optrede van alle regeringsvlakke, sowel as bedryfs-, filantropiese en gemeenskapsorganisasies, uiteengesit. Die verklaring doen 'n beroep op die federale regering om:
inkomstebetalingsbetalings voldoende finansier, sodat alle Australiërs weekliks toegang het tot 'n mandjie gesonde kos
verseker dat inisiatiewe om plaaslike voedselsisteme te herbou voldoende ondersteun word.
In die algemeen is wat nodig is 'n paradigmaskuif na volhoubare, gesonde, veerkragtige en rasionele voedselstelsels. Die Internasionale paneel van kundiges oor volhoubare voedselstelsels (IPES) het die weë na sulke stelsels duidelik verwoord.
Volgens die kenners lê die belangrikste hindernisse vir sulke stelsels in oormatige konsentrasie van politieke en ekonomiese mag in die hande van megakosondernemings. Dit word gedokumenteer in die nuwe IPES-verslag, Te groot om te voed.
In die woorde van 'n visioenêre Britse ekonoom Kate Raworth, die nodige paradigmaverskuiwing begin met 'n omskakeling van ons samelewingsprioriteite, weg van die mantra van ''n ekonomie wat groei ongeag of ons floreer' 'en na' ''n ekonomie wat ons in staat stel om te gedy, ongeag of dit groei' '.
Nick Rose, dosent, William Angliss Instituut en Susan Booth, gemaklik akademikus, kollege vir geneeskunde en openbare gesondheid, Flinders Universiteit