🥇 ▷ Total Party Kill Review - "'n Dodelike konsep wat 'n bietjie meer verg ... ✅
Total Party Kill Review – “‘n Dodelike konsep wat ‘n bietjie meer verg …
Adventure Party “Total Party Kill” is ‘n eenvoudige speletjie met ‘n moordenaarskonsep. Hy het in die spelkonfyt verskyn onder die slagspreuk “jy moet opoffer”, wat jou ‘n idee kan gee van wat daarmee gepaard gaan. Dit is basies ‘n legkaart wat in die kerkers opgestel is, waarin vordering gewoonlik slegs bereik kan word deur een of meer mense uit drie mense dood te maak.
Daar is ‘n towenaar wat sy voormalige vriende kan omskep in ysblokkies, ‘n ridder wat sy vlieggenote met ‘n enkele swaardgolf kan stuur, en ‘n boogskutter wie se pyle sy metgeselle teen elke muur kan spyker en dit effektief in vlesige platforms maak.
Meganies is alles baie eenvoudig, met verskeie opdragte op die aanraakskerm beskikbaar gedurende die hele 2-uur avontuur. Waar dinge ‘n bietjie ingewikkeld gaan word, ontwikkel daar voortdurend maniere om die karakter se unieke vaardighede te gebruik.
U kan gevra word om op ‘n knoppie te druk wat gemaklik agter ‘n lang ry are sit. So wat doen jy? Wel, jy kan die ridder dwing om op die spykers te spring – hom dood te maak in die proses – en dan oorskakel na die towenaar en sy lyk in die ysblok gevries, op die genoemde blok gespring en dan na die boogskutter gegaan, wat natuurlik die blok kan opslaan deur hom met pyle te skiet. .
Daar is gewoonlik verskillende maniere om elke vlak te voltooi – iets wat u nie eers besef as u sukkel om fases te voltooi met iets soos ‘n skoon oplossing wat u nie doodmaak nie. Daar is beslis oomblikke van ware verrassing wanneer alles op sy plek klik en die potensiële benadering so duidelik word.
Alhoewel u dink dat u aan die spel is, is u alreeds ‘n kwart van die pad deur 60 vlugtende TPK-vlakke. Speletjies so kort as wat nodig is, moet die beste gebruik maak van die beperkte tyd wat u daaraan spandeer, maar in werklikheid daal die tempo hier, wat beteken dat die spel onderbreek word.
Sekerlik, vyf onseker vlakke kan voorbehou word deur twee effens meer ongewone, maar hierdie gemiddelde kolfwerk moes net hoër wees. En die geleidelike gevoel van stagnasie word nie gehelp deur visuele eentonigheid nie, wat voortdurend voortduur. In die algemeen is TPK-pixelgrafieke indrukwekkend; maar dit het net een voorkoms sonder om die kleurpalet in die mou te verander.
Omdat idees en visuele elemente herhaal word – en nie noodwendig ontwikkel word nie, sal Total Party Kill struikel. Gelukkig verskyn dit weer net voor die einde, waar daar verskillende vlakke is wat uiteindelik die volle potensiaal van die konsep benader. Maar dan, as dit goed begin, is dit verby.
Die probleem is nie noodwendig dat u soveel kontinuïteit verlang nie, maar ook die soeke na die triomfantlike hoogtepunt van u leringe. Hierdie gevoel kan ontstaan ​​as die spel slegs deur die volgende 20 vlakke voortduur, maar dit is in elk geval nie.
In die geval van speletjies wat by een eenvoudige idee vashou en dit deeglik bestudeer, is daar iets om te sê, hoewel ek glo dat TPK die grense van hierdie benadering oorgesteek het en misluk het. Selfs met die potensiaal vir ‘geen moord’ of ‘n meer eksperimentele reeks nie, is daar steeds ‘n tekort aan vleis op die bene, wat dit kan verhoog tot ‘n meer volledige implementering van wat ‘n sterbegrip bly.