Een van die min Brel-liedere met Wallonië, die Franstalige deel van België, as agtergrond. ‘n Stemmingsvolle chanson oor ‘n sneeubedekte stad aan die Maasrivier, maar waarin die Maas treffend uitgebou word tot ‘n verganklikheidsimbool. Die vroegste ‘gedigte’ in die literature waarvan ek meer as slegs iets weet, was in die meeste gevalle juis liedtekste; tekste wat vanweë musikale passasiebou – letterlik vanweë die praktiese eis dat by die singery van tyd tot tyd asemgehaal moes word – tot versreëls afgekap is. ’n Versreël het ’n basiese musikaal-ritmiese eenheid voorgestel; strofes groter sulke eenhede. En dan miskien oor die sterk rol wat die ironie speel (selfs die aartsengel dra sy naam!!) en die kritiese kyk op die eietydse. Die oog as I /eye is alreeds ‘n gelade simbool. ‘n Mens dink hier (onder andere) aan Luis Bunuel en Salvador Dali se Un chien Andalou waar die kyker sien hoe ‘n oog deurgesny word.