Sien die skrywer as ’n eksentrieke kok wat in ’n groot kombuis staan en kook. Bo die stoof is daar rye en rye botteltjies wat soos Robertsons Spices se botteltjies gekleur en gemerk is; ons kan sê die groen botteltjies is vir nuwe onverwagse verwikkelinge in die storielyn, die bruin botteltjies is vir plekke waar die storie afspeel en die oranje botteltjies bevat karakters.
Jenny Robson staan as’t ware bo ’n pot ryk, Suid-Afrikaanse bredie en voeg elke keer op presies die regte oomblik—of bladsynommer—’n splinternuwe botteltjie se inhoud saam met die brousel om die geur nogmaals te versterk.
Back to Villa Park is meestal ’n “slice of life” tipe verhaal. Dit handel oor ’n Suid-Afrikaanse kind, die “presently disadvantaged” Dirk Karel Strydom, en die roman speel af op sy agtiende verjaarsdag op 13 September.
Dirk woon ’n onderhoud by om deel te word van ’n jeugopleidingsskema by ’n plek genaamd Kagiso Holdings, maar die onderhoud is bietjie anders as wat Dirk verwag het en sy pad saam met Kagiso Holdings word egter vinnig kortgeknip. Hy word uit die onderhoudlokaal gegooi en verloor sy humeur, waarna hy begin huis toe stap. Die roman illustreer dan deur middel van verdere handeling gepaard met terugflitse aan die lesers die unieke lewenspad wat Dirk Strydom in die nuwe Suid-Afrika moes stap.
Dié wat Jenny Robson se roman Praise Song gelees het, sal weet dat daar met dié skrywer ’n hele paar kinkels in die kabel kan wees. Back to Villa Park het ook ’n verrassing in die laaste paar bladsye, maar dit is nie naastenby so skokkend soos Praise Song s’n nie. Dit is wel hartverskeurend en ’n mens besef in hoe ’n mate ’n kind in Suid-Afrika se geboortejaar—veral dié rondom 1994—homself, sy eweknieë en sy meerderes kan affekteer. Die skets van die blanke Suid-Afrikaanse kind wat teenoor die kultuur van minibustaxi’s en straatbedelary te staan kom bring ten volle die nodige konfrontering met die omstandighede waarin Suid-Afrika se mense kan verval.
Die karakters se name vra partykeer om hardop gelees te word, net vir die outentieke klank en gevoel daarvan, en die storie is ryk met ’n eg-Suid-Afrikaanse tekstuur. Die eklektiese ensemble van karakters in hierdie roman gepaard met sensitiewe aandag aan detail maak Back to Villa Park ’n uitstekende roman vir mense van Suid-Afrika om te lees.
Dingemalêrie woon in die ou parkie met die hoë bome oorkant die straat en hy is altyd bly om Werner te sien. Werner is net so bly om vir Dingemalêrie te sien, want hy mag nie maats in sy kamer kry nie. Sy ma sê hulle sal sy kamer deurmekaar maak. En mevrou Saar, wat elke dat die huis kom skoonmaak, sê hulle sal sommer die hele huis deurmekaar maak. Sy pa sê hulle maak dalk die tuin en die motorhuis ook deurmekaar.
Smiddae ná skool kan Werner nie wag om by Dingemalêrie te gaan speel nie. Hy eet sommer gou-gou sy middagete en doen so gou soos nou sy huiswerk en dan sluip hy in die gang af en uit by die voordeur, en...
Werner gaan pak sy kamer reg so vinnig as wat hy kan. Hy maak sy lego's bymekaar en gooi hulle in 'n boks. Hy tel sy slaapklere van die vloer af op en druk sy boeke in die rak.
"Mevrou Saar kla dat jou kamer soos 'n varkhok lyk," sê sy pa streng. "Vir die volgende week bly jy smiddae in die huis. Jy mag nie parkie toe gaan nie. Miskien sal dit jou help om te onthou om jou kamer reg te pak."