Maar, ek SIEN jou – die vrou agter die glaserige ogies en die lyftaal wat skree, “asseblief laat my net inpas. Ek wil nie uitstaan of raakgesien word nie. Ek wil nie op sy tone trap nie. Ek wil nie hê hy moet vir my kwaad wees sonder rede nie – altans nie alweer nie.”
Die vriende wat jy gehad het, is al lankal weg. Hulle het vir die berge gehardloop toe hulle besef raad val op dowe ore. Hulle het ondersteuning en liefde geoffer; maar jy kon dit toe nie op daardie stadium aanvaar of waardeer nie. Om hulp te aanvaar beteken jy erken nederlaag en gee op, op die man wie jy jouself oortuig het jy voor lief is.
Om ‘n helpende hand te aanvaar sal wees soos om syne af te sny – en jy wil hom mos nie seer maak nie, reg? Is dit nie wat hy jou ‘ge-train’ het om te dink nie?
Hy het al oor en oor gesê dat “daai vriende van jou, probeer net tussen ons kom. Hulle soek nie werklik net die beste vir jou nie. Ek doen!” – Sy woorde, neh? .
Ek verstaan jou stryd, want dit was mýne. Ek het ook gedink dit is liefde. Ek het ook gedink dit gaan met tyd beter word. Ek het gedink dit was my skuld – alles was altyd my skuld! As ek maar net dit of dat aan myself kan verander, dan sal hy dalk net meer lief vir my kan wees, of nie met die intrap slag my al verskree nie. Miskien as ek meer is soos wat hy my wil hê, miskien dalk is hy net minder kwedsend, gewelddadig – minder giftig.
Wie het familie nodig as jy ‘n man in jou lewe het? Sy breinspeletjies het gewerk op my – en jou, maar ook net vir so lank.
Sodra jy, jou vastrapplek vind na die storm en stadig maar seker een voet voor die ander een sit, sal jy begin sien hoe alles in jou lewe weer inplek val. Die lewe hoef nie konstant ‘n stryd te wees nie. Dit is nie jy teen die wêreld nie, soos hy jou probeer oortuig het nie.
Mooiste Vrou, ek sien jou omdat jy dit werd is om raakgesien te word. Jy is soveel meer werd as wat jy op hierdie oomblik dalk mag dink of voel. Maar voor jy jou oë uitvee gaan jy, die vrou in die spieël weer erken en sien wie ek sien.
Ek sien dapperheid, skoonheid en bereidwilligheid om vir jouself op te staan. Jy gaan dit ook sien – gouer as wat jy dalk mag dink, en dan gaan jy dit nooit weer verloor nie – nooit, ooit nie. Ons verstaan nie dalk altyd die ‘mystery’ van genade nie – maar wel net dat dit ons ontmoet waar ons is en ons nooit weer los, waar ons gevind is nie!