PressReader - Die Burger: 2017-11-15 - Kel­ly hou stuur­stang ste­wig vas
Kel­ly hou stuur­stang ste­wig vas
Die Burger - 2017-11-15 - 6 - Byklan­ke Kobus Bur ger Me­a­ning of Lif e Kel­ly Cl ark­son
Pla­te­kon­trak­te is nie as­of jy met jou ag­ter­ent in die bot­ter ge­val het nie. Ken­ners in die mu­siek­be­dryf ver­ge­lyk dit dik­wels met ’n le­ning wat sent vir sent aan die bank – in hier­die ge­val die voor­skrif­te­li­ke pla­te­ba­se – te­rug­be­taal moet word.
Kel­ly Clark­son het 15 jaar ge­le­de die heel eer­ste reeks van die TV-ta­lent­soek­tog
A­me­ri­can I­dol ge­wen as­ook ’n pla­te­kon­trak met RCA Re­cords. La­ter volg haar top­ver­ko­per­al­bum,
B­re­a­ka­way, wat met t­wee Gram­m­ys be­kroon is. Die RCA-kon­trak het toe tot ’n ein­de ge­kom en sy kon ver­le­de jaar ’n nu­we een met At­lan­tic Re­cords sluit. En al­les dui daar­op dat dit tot ’n nuut­ge­von­de vry­heid ge­lei het.
Haar eer­ste At­lan­tic-al­bum met die veel­seg­gen­de ti­tel Me­a­ning of Li­fe, het ein­de Ok­to­ber die lig ge­sien. Sy skryf in die al­bumom­slag die vol­gen­de aan haar ma: “(…) ho­pe­lik ver­goed hier­die al­bum vir die dae en nag­te wat jy na my moes luis­ter toe ek uit vol­le bors saam met my guns­te­ling­kuns­te­naars ge­sing het … ek weet dit is die al­bum wat jy ge­dink het ek van­uit die staan­spoor sou op­neem”.
Die 35-ja­ri­ge Clark­son klink as­of sy ’n tuis­koms be­leef. Me­a­ning of Li­fe prut­tel met krag­da­di­ge soul, R&B, pop en selfs ’n skeut gospel. A­re­tha Frank­lin was die in­spi­ra­sie en sy en haar pro­duk­sie­lei­er het hul­self af­ge­vra: “W­hat if A­re­tha was born now and ma­de a re­cord to­day?”
Clark­son draai die kra­ne oop, en sy mag maar. Die En­gels­man sou te­reg sê sy “belt”. Moe­nie ver­der kop­krap oor die fo­to op die om­slag nie!
Ver­nu­wing is nie voor­op­ge­stel nie, eer­der ’n to­ta­le oor­ga­we aan ’n gen­re en styl wat ge­mak­lik pas. Sy is nes Beyon­cé van Tex­as en daar is en­ke­le mo­men­te op die al­bum wat klink na ’n ode aan Le­mo­na­de.
Sy bring ook hul­de aan die Tex­as-vroue op die gatskop­lied­jie “W­ho­le Lot­ta Wo­man”, wat op sy beurt ’n soort (You Ma­ke Me Feel Li­ke) “A Na­tu­ral Wo­man” (1967) vir ’n nu­we ge­slag kan wees.
Clark­son gly met ge­mak tus­sen vuur­vre­ter­di­va en dan weer ’n rou, eer­li­ke he­se­rig­heid waar­op sy bal­la­des sing. Hier is “Mo­ve You” een van die snit­te wat bly spook. Die ti­tel­snit en “Lo­ve So Soft”, daar­en­teen, is die gro­ter tref­fers wat haar ge­swo­re aan­han­gers te­vre­de sal stel.
Deur­gaans klink dit as­of sy die mi­kro­foon en stuur­stang ste­wig vas­hou. Sy is ’n vrou met iets op die hart en ’n doel voor oë. Ver­ge­ly­kings met die mu­siek van Ma­ri­ah Ca­rey en selfs Meg­han Trai­nor is on­van­pas. Nee wat, Clark­son het ’n nu­we koers in haar eie loop­baan in­ge­slaan en klink nie vir ’n oom­blik as­of sy in die ska­du van ’n an­der san­ge­res hoef te staan nie. En die san­ger van daar­die par­ty­tjie­tref­fer “Sin­ce U Been Go­ne” klink ook vir g’n oom­blik na ’n A­re­tha Frank­lin-kloon nie.
Me­a­ning of Li­fe spog met ’n ver­skei­den­heid ge­moed­stem­mings en is ’n sou­lal­bum wat ’n mens ná her­haal­de luis­ter be­loon. Clark­son mag maar. Wel­kom tuis!