Dit laat ’n mens dink aan die geweldige potensiaal wat wetenskapsfiksie as genre het om toekomstige scenario’s – hetsy goed of boos – aan ons voor te hou. As tiener het ek Robert Silverberg se bekroonde “Born with the Dead” gelees – ’n sonderlinge fantasie van diegene wat uit die dood opgewek is en hulle daaropvolgende sielkundige vervreemding en afsluiting van die wêreld van die lewendes (die sogenaamde “warm”). Hierdie vertelling sonder ruimteskepe en monsters het my laat besef dat wetenskapsfiksie nie net beperk is tot ontdekkingsreise na vreemde wêrelde met pienk wolke en reptielagtige inwoners in Star Trek-styl nie. Die konsep van Tyd, van die wêrelde wat dit omsluit, is iets wat Tarkovsky na aan die hart lê in nie net sy films nie, maar ook sy boek Sculpting in Time (1986) en sy dagboek Time within Time (1970 – 1986). Soos in T.S. Eliot se gedig Burnt Norton skryf Tarkovsky (1986) oor Tyd: