Munchausen-sindroom - tekens en terapie - Siektes - 2022
Die patologiese leuen
Munchausen-sindroom beskryf siektes wat uitgevind is. Geaffekteerde mense gee voor dat hulle 'n siek persoon is, waardeur hulle hul gesondheid benadeel en dokters dwing om na hulle om te sien. Dit ontlok simptome wat slegs in die hospitaal behandel kan word - as hulle regtig is.
Ons noem dat u iets soos simulasie voorgee. Maar ly mense aan die sindroom-simulante? In die mediese sin is dit nie so nie. 'N Simulator weet wat hy doen en is geestelik gesond; hy gaan byvoorbeeld na die dokter vir vermeende rugpyn om werk vir 'n paar weke oor te slaan, of manipuleer die kliniese termometer om nie skool toe te gaan nie. Dit benadeel nie homself nie, maar sluip 'n voordeel.
Diegene wat aan hierdie afwyking ly, bederf egter hulself, en beseer hulself om die simptome van die uitgedinkte siekte aan te toon; hy is geestelik siek. Hy beheer sy misleiding, maar voer dit kompulsief uit - in 'n patologiese sin.
Die uitgevind siektes
Mense wat geraak word, simuleer siektes in byna elke deel van die liggaam: appendisitis sowel as diarree, maagsere en hartprobleme. Hulle vind klagtes uit oor die ruggraat, motoriese foute, onbeheerde uitbarstings van emosie, hoofpyn, maar veral velsiektes: absesse, kookpunte, ekseem of besmette wonde.
Sistitis, pyn in die onderbuik. Dit het menstruasie, gewrigspyn, spierspanning, bloedsomloop en longembolisme.
Soms gee hulle die verduideliking vir hul 'lyding' en simuleer hulle terselfdertyd dwelmonttrekking, alkoholverslawing, duiseligheid of depressie. Die aanbieding van sielkundige simptome is egter selde deel van die sindroom; die pasiënte wil hospitaal toe gaan en nie na terapie nie.
Munchausen-pasiënte wil veral ten tyde van die nooddiens na 'n kliniek kom en hul 'klagtes' beskryf. U het die relevante mediese literatuur op 'n intensiewe manier bestudeer en kan dus die simptome oortuigend aanbied. Hulle weet ook van die verloop van 'hul' siekte en bring 'n geloofwaardige vertelling van die siekteproses.
Die toelatingsdokter word oorweldig deur die meestal ernstige siektes wat die aangetaste persoon het. In die reël ondersoek hy die pasiënt en stuur hom dan na die onderskeie spesialisafdeling. Dit is presies wat die swendelaar doen.
In die eerste plek ontwikkel diegene wat geraak word, 'n kliniese beeld op 'n verfynde manier: as die dokter aarsel, omdat dit onduidelik is wat dit is, is hy tweedens verplig om die dubbelsinnigheid te verduidelik; derdens manipuleer die versteurde hulself in so 'n mate dat 'n dokter wat nie vertroud is met die sindroom nie amper aan misleiding dink.
Hulle gooi suur op die vel, vryf en druk dit vas, draai arms en bene totdat hulle kneusplekke en limfverstopping toon; hulle spuit speeksel of besproeiingswater onder die vel in om aan die dokter te verskyn met 'n regte infeksie.
Hulle skep kunsmatig koors, neem antikoagulante om bloedstolling te belemmer - in wonde wat hulself veroorsaak. Hulle neem skildklierhormone om 'n ooraktiewe skildklier te toon, hulle spuit insulien om hul bloedsuiker laag te hou, en dit verhoog die kaliumvlak in die bloed kunsmatig.
Dit verhoog selfs hart- en longprobleme deur bloed te sluk om bloed te hoes. Vroue met hierdie wanorde vaginale bloeding met bloed of verbrand hul slymvliese. Mans en vroue gebruik bloed om beserings aan die rektum en uretra te simuleer. Hulle vervals urienmonsters, byvoorbeeld met ontlasting.
Diegene wat geraak word, is veral suksesvol as hulle 'n regte operasie gehad het. Dan manipuleer hulle wondgenesing deur die littekens oop te skeur of aansteeklike stowwe op die wond te dra.
In uiterste gevalle ly die pasiënte baie skade. Byvoorbeeld, 'n slagoffer het 'n wond gehad ná die spieël van die knie wat nie genees het nie. Die dokters het weer geopereer, maar die wond het steeds nie genees nie. Die infeksie het na die bene versprei en die dokters moes die onderbeen amputeer. Dit is eers heelwat later dat dit duidelik geword het dat die pasiënt self die ontsteking veroorsaak het.
Hierdie misleidings werk gewoonlik net vir 'n kort tydjie. Die dokters kyk eers na verskillende oorsake, soms doen hulle selfs mediese ingrepe. Maar ná 'n uitgebreide ontleding word die valsheid blootgestel.
Die lyers ontmasker hulself dikwels deur hul gedrag: met ywer vir vuur laat hulle nie net ingrype toe nie, maar eis hulle, terwyl 'normale' pasiënte meer bang is en hulle net kan verduur, omdat die dokter die behoefte aan hulle verduidelik. Die swendelaars het gewoonlik selfs 'n verhoogde pynverdraagsaamheid.
Maar hoewel hulle gulsig is vir die behandeling van hul 'siekte', is hulle onverskillig teenoor die resultaat en die genesingsproses. Die situasie is omgekeerd vir "normale" pasiënte: hulle voel ongemaklik met die behandeling, maar is gelukkig as die wonde genees en huis toe gaan.
Munchausen-pasiënte toon nie openlik dat hulle nie ontslaan wil word nie, maar dit is duidelik dat hulle nie entoesiasties is nie.
Gedrag en oorsake
Munchausen-pasiënte breek hul verhoudings af, reis voortdurend, veral van die een hospitaal na die ander, hulle het nie sosiale wortels nie en dwaal dikwels doelloos rond.
Vir die gemanipuleerde siektes lê verhale oor 'n mens se eie biografie, oorsprong en siekte - soos by Borderliners. In werklikheid word Munchausen-sindroom nou as 'n grensgroep beskou. Pasiënte verskaf vals name en adresse en vervals mediese verslae. Dit is hoe hulle hulself in klinieke en gesondheidsversekeringsmaatskappye naam maak.
Soms vertoon diegene wat hulle steur, nie anders as om dissosiale gedrag te hê of misdaad in te lei nie; baie is afhanklik van medikasie. Kindermishandeling kom gereeld voor in hul CV's, saam met bloedskande, ouers wat verslaaf is, kriminele vaders en drinkende moeders.
Munchausen-lyers ly dikwels aan ander geestesversteurings, waaronder uiterste narcisme, klassieke grenssindroom, sommige toon selfs skisofreniese psigoses.
Die risiko vir selfmoord is groot; Die selfbeserings kan ook permanente skade aanrig - van verminking tot liggaamlike gestremdhede tot vergiftiging en geestesversteurings. Dit kan selfs tot die dood lei as die persoon wat aangetas word sepsis veroorsaak wat lewensbelangrike organe beïnvloed.
Die risiko bestaan ​​vir verwarring met (meer onskadelike) simulasies, neuroses en psigoses. Hipochondriacs gedra ook op 'n soortgelyke manier, maar verskil beduidend: hulle lieg nie, maar glo vas aan 'n onheilspellende siekte wat hulle onder beheer hou.
Munchausen-sindroom verskil ook van afwykings waarin mense hulself openlik beseer - vorme van grenslyn, post-traumatiese stresversteuring, eetversteurings en dwelmverslawing.
Professor Annegret Eckhardt-Henn, hoof van die departement psigosomatiese medisyne in die Stuttgart-kliniek, beskou kompulsiewe leuen as 'n noodsaaklike simptoom, maar beskou die etiket van die leuenbaron as verkeerd. Volgens haar het hulle nie die siektes soos simulante doelbewus vervals nie. Eckhardt-Henn skryf: "Diegene wat geraak word, het 'n drang om hierdie beserings op te doen. Jy moet daaraan dink asof jy 'n verslawing het. '
Pure Munchausen-pasiënte is baie skaars. Dit word gekenmerk deur koudheid, 'n gebrek aan gehegtheid, 'n gebrek aan impulsbeheer en 'n gebrek aan skuld. Hulle is aggressief en gewelddadig. Eckhardt-Henn sê: "U verbreek die verhouding met die dokter sodra hy agterdogtig raak."
Artefakte siektes - 'n soort Munchausen-sindroom lig - kom baie meer gereeld voor as die regte Munchausen-sindroom.
Hierdie gedrag ontwikkel dikwels by mense wat in mediese beroepe werk: verpleegkundiges, mediese assistente of röntgenassistente. Boonop oorheers vroue hier, terwyl mans veral aan Munchausen-sindroom ly.
Die simptome is soortgelyk, maar siekes is nie dissosiaal nie, is selde betrokke by geweldsmisdade en minder gereeld slagoffers van kindermishandeling of gebroke gesinne.
Inteendeel, diegene wat geraak word, is gewoonlik stewig geïntegreer in hul gesinne en hul werk. Selfbeskadiging wat die lewe bedreig, is die absolute uitsondering. Artefakpasiënte het beter beheer oor hul misleiding, wat beteken dat hulle binne 'n raamwerk bly wat nie hul professionele bestaan ​​in gevaar stel nie.
Hulle stry nie wreed met die dokters van die kliniek nie en reis minder van hospitaal na hospitaal. Aangesien baie ook uit mediese beroepe kom, weet hulle presies op watter punt hul gedrag sigbaar word. Die aantal ongerapporteerde gevalle van sulke pasiënte sal dus waarskynlik groot wees.
Nietemin is dit nie simulante nie. Die sielkundige oorsake van Munchausen-sindroom en artefakte-siektes is nog nie heeltemal bekend nie. Vermoedelik is dit 'n voorspelling van haar werklike geestesongesteldheid op die liggaamlike; hulle is op soek na 'n hospitaal omdat hulle siek is en behandeling nodig het.
Pasiënte met artefakversteurings vind gewoonlik nie 'n fantasiebiografie uit nie. Hulle mislei meestal op 'n onskadelike manier, neem lakseermiddels, medisyne met sterk newe-effekte of meng bloed in die urine.
Hulle gee dus implisiet uitdrukking: 'Help my', maar sal enige diagnose van 'n geestesversteuring streng verwerp en nie daarvan bewus wees nie.
Enigiemand wat as kind mishandel is, maar dit nog nooit kon uitspreek nie, is ernstig beseer. Om dit op u eie liggaam uit te druk en spesialiste te dwing om die siekte te hanteer, blyk 'n onbewuste hulproep te wees. Dit word duidelik as u deur die hospitaal stap.
Dit kan beskou word as die nuttelose soeke na hulp vir werklike beserings wat hulle in die kinderjare ervaar het; diegene wat geraak word, kan regtig geknak word as die dokter vir hulle sê dat hulle niks kan vind nie. Jy ly regtig.
Munchausen volmag sindroom
Hierdie uitgebreide Munchausen-sindroom is die gevaarlikste omdat weerlose derde partye, naamlik kinders, betrokke is by die patologiese misleiding. Moeders manipuleer hul minderjarige seuns en dogters hier en sleep hulle na die kliniek met uitgediende siektes.
Hierdie moeders is soos supermoeders vir die dokters, daarom is hulle baie omgee. Al vind dokters dat die kind geen siekte het nie, vermoed hulle dat die moeder net te bekommerd is.
Aangesien daar sulke moeders is wat bang is dat die kind verkoue kry as hy buite rondloop, of as die kind effens ongemaklik voel, onmiddellik na die dokter toe hardloop, is hierdie vermoede vanselfsprekend. Oormatige versorging kan selfs morbiede vorme aanneem, dikwels is dit die moeder se ergste verlies, of verborge aggressie, naamlik die begeerte na beheer.
Met die uitgebreide Munchausen-sindroom identifiseer moeders hul kinders in dieselfde mate as moeders wat te veel bekommerd is, wat hul vrees op die kind uitsteek, en die uiters noue verhouding tussen hulle en hul kinders is opvallend. Daarbenewens ly hulle aan die Munchausen-sindroom en dra dit ook aan hul kind oor.
Net soos by volwassenes met hierdie afwyking, ondergaan die kind ook gereeld pynlike operasies as die moeder dit versoek. Die moeders manipuleer hul kinders met dieselfde wreedheid as ander slagoffers self: hulle spuit lug in hul seun se are, hulle bedek hul baba se mond en neus totdat die kind dreig om te versmoor; hulle breek die arms en bene van hul dogter, smeer vuil in die wonde, ry hospitaal toe, waar die dokters verbaas is oor die vreemde ontstekings.
Sulke moeders is ernstig geestelik siek, en dit lyk asof hulle hul eie geestelike onklaarrakke afweer deur die pynlike prosedures op hul kind. Die projeksie hier gaan waarskynlik 'n stap verder as met suiwer slagoffers: Terwyl hulle hul uitvindlike liggaamlike lyding gebruik as 'n simboliese uitdrukking van hul hulpkreet vir hul geestelike lyding, gaan die moeders 'n stap verder.
U is siek, naamlik geestelik en het dringend behandeling nodig. In plaas daarvan om hulself te benadeel, benadeel hulle die kind, wat 'n uitgebreide deel van hul eie geestelike ruimte word. Hierdie mense beskou hul kinders nie as onafhanklike individue nie: die kind word 'n misbruikte objek om 'terapie' vir die moeder te skep.
As sulke moeders blootgestel word, breek hulle gewoonlik sielkundig af, kry hulle psigoses en beskadig hulle hulself, selfs al probeer hulle selfmoord.
Die uitgebreide Münchhausen-sindroom behoort ook tot die grensspektrum, en soos klassieke grenslyne, kan outo-aggressie maklik neig tot aggressie teen ander.
In totaal is moeders verantwoordelik vir ongeveer 40% van kindermishandeling, en die koers van Münchhausen verhoog tot meer as 90%. Meestal is dit alleenstaande vroue of kinders wie se vaders selde tuis is.
In teenstelling met die klassieke Munchausen-sindroom, is die mishandelde moeders opvallend onopvallend, en lyk dit selfs te veel aangepas. Hulle vra steeds die dokters oor die resultate, dikwels verpleegkundiges of mediese assistente.
Dit veroorsaak bloedarmoede deur bloed te trek, kliniese termometers te manipuleer of die mediese verslae te vervals.
Die aantal ongerapporteerde sake is waarskynlik groot, veral in ligter gevalle. Met 'n uitgebreide sindroom is dit belangrik om ernstige skade, fisies en emosioneel, van derdes te voorkom. Dokters en mediese personeel moet dus stelselmatig opgelei word om verdagte gedrag te identifiseer.
Moeders met 'n gevorderde sindroom moet van hul kinders geskei word. Almal wat deur die siekte geraak word, benodig langdurige psigoterapie; hulle is egter byna altyd bestand teen advies. As daar reeds ernstige skade aan uself en ander aangerig word, is daar amper geen manier om verpligte instruksies te vermy nie.
Aangesien dit 'n afwyking is wat sy oorsprong het in traumatiese ervarings, is dit nie geneesbaar nie. Die simptome kan egter verlig word, byvoorbeeld deur gedragsterapie. Vir diegene met 'n dissosiale persoonlikheid is dit ongelukkig waar dat hulle grotendeels 'immuun' is vir sulke behandelings.
Dit is wetlik belangrik om die bedrieërs as siek te behandel, en dit beteken dat hulle na 'n terapeutiese instelling eerder as tronkstraf moet verwys. (Dr. Utz Anhalt)
Amboss GmbH: Kunsmatige versteurings (verkrygbaar: 20 Augustus 2019), amboss.com
Lieb, Klaus / Frauenknecht, Sabine: Intensiewe kursus in psigiatrie en psigoterapie, Urban & Fischer Verlag / Elsevier GmbH, 8ste uitgawe, 2015
Walter de Gruyter GmbH: Kunsmatige fout (verkrygbaar: 20 Augustus 2019), pschyrembel.de
Merck and Co., Inc .: selfverwante kunsmatige fout (Ontsluit: 20 Augustus 2019), msdmanuals.com
Berger, Mathias: Mental Illness, Urban & Fischer Verlag / Elsevier GmbH, 6de uitgawe, 2018
Duitse vereniging vir pediatriese en adolessente geneeskunde (DGKJ) / Duitse vereniging vir pediatriese chirurgie eV (DGKCH) / Duitse vereniging vir sosiale pediatrie en adolessente medisyne eV (DGSPJ) / Duitse vereniging vir pediatriese en adolessente psigiatrie, psigosomatika en psigoterapie (DGKJP) / Vereniging vir pediatriese Radiologie (GPR) / Duitse Vereniging vir Forensiese Geneeskunde (DGRM): S3-riglyn oor kindermishandeling, mishandeling, verwaarlosing wat jeugwelsyn en onderwys behels, vanaf Februarie 2019, 'n gedetailleerde oorsig van riglyne
ICD-kodes vir hierdie siekte: F68ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.