Maart 1962- Bylae van president Kennedy - Inligting
Maart 1962 - Bylae van president Kennedy - geskiedenis
1 Die president het die dag begin deur die 10de jaarlikse gebedsontbyt by te woon wat in die Mayflower Hotel plaasgevind het. Toe die president na die Withuis terugkeer, groet hy verteenwoordigers van die American Legion. Die president -regering het met Dean Rusk en daarna met sy veiligheidsadviseurs vergader. Die president het met Edward Mason vergader voor sy reis na die Verenigde Arabiese Republiek. Die president het met die gesamentlike stafhoofde vergader. Die president het 'n rekordvergadering gehad met Rusk, Kennedy, Ball, Harriman, McGhee, Cleveland, Tyler, Rice, Bundy, Kower. Die president het sy amptelike dag afgesluit met 'n ontmoeting met James Gavin, Amerikaanse ambassadeur in Frankryk
2 Die president het met kongreslid en mev Thompson vergader. Na 'n ontmoeting met sy adviseurs het die president die wenners van die White House News Photographers Annual Award begroet. Die president ontmoet toe met John Martin, die nuwe Amerikaanse ambassadeur in die Dominikaanse Republiek. Daarna ontmoet die president die ambassadeur uit Japan. Na middagete het die president 'n tweeledige wetgewende vergadering gehou. Die president het met die minister van buitelandse sake van Nederland vergader. Die aand het die president met die Amerikaanse volk gepraat oor die hervatting van kerntoetsing.
3 Die president het sy dag begin met 'n vergadering met generaal Maxwell Taylor. Die president het 'n vergadering met Bobby Baker gehad. Die president het 'n vergadering oor Chili gehad met Richard Goodwin, George Ball, Fowler Hamilton, Ralph Dungan, Robert Woodward en Téodoro Moscoso. Die middag vlieg die president na Glen Ora.
4 President Kennedy woon die mis by in Middleburg, Virginia Community Center en keer terug na Glen Ora.
5 Die president keer terug na Washington. Hy het eers met sy adviseurs vergader. Toe ontmoet die president die wenners van die 21ste jaarlikse Science Talent Search. Die president het die nuwe ambassadeur van Marokko ontmoet. die president het 'n vergadering gehou oor strategie teen opstand. Die president het daarna 'n vergadering met die premier van Thailand gehad. Aan die einde van die dag het die president 'n off -record ontmoeting met Henry Luce gehad.
6 Die president het 'n wetgewende leiersontbyt gehad. Die president vergader met senator Hubert Humphrey en dr Sidney Goldsmith. Die president het toe met kongreslid Clark Thompson vergader. Die president het lid van die Gridion Clubs ontmoet. Na middagete ontmoet die president die ambassadeur van Frankryk en 19 gaste wat hy saamgebring het. Die president het toe 'n byna twee uur lange vergadering gehou oor ontwapening. Die vergadering is deur die volledige nasionale veiligheidspan bygewoon.
7 President Kennedy het 'n ontbytvergadering gehad met LBJ, Dean Rusk, Sorensen, McGeorge Bundy, Salinger en Feldman. Die president spreek daarna die 18de jaarlikse Washington -vergadering van die Advertising Council toe. Die president het toe met kongreslid Tom Steed van Oklahoma vergader. Die president het daarna met Jordan se ambassadeur vergader. Die president het daarna met Bundy, Kaysen, Sorensen, Schlesinger en Heller vergader. Die president het met Sander Vanocour vergader. Na middagete het die president 'n perskonferensie gehou. Na die perskonferensie ontmoet die president Tom Wicker van die New York Times. Die president het daarna 'n off -record -ontmoeting met LBJ, Rusk, Kohler, Bundy, Sorenson, Taylor en Hillenbrand in Berlyn gehou. Die aand het die president 'n off -record -ete saam met Charles Bartlett in die Withuis gehou.
8 Die president het sy dag begin ontmoet met Stewart Udall, senator Pastores en senator Claiborne Pell. Die president het die presidentsvrou na die Marine Air Terminal vergesel om haar sterkte toe te wens met haar reis na Indië en Pakistan. Toe die president na die Withuis terugkeer, ontmoet hy senateurs Mike Mansfield en senator Clinton Anderson. Die president het sy broer Ted Kennedy ontmoet. Die president se laaste vergadering van die amptelike dag was met Henry Shapiro en Stanley Johnson, Moskou -korrespondente vir UPI en AP.
9 President Kennedy het sy dag begin met 'n ontmoeting met die nuwe ambassadeur van Kameroen. Daarna het hy 'n ontmoeting gehad met Fowler Hamilton, Frank Coffin, Walter Dingle, Hollis Chernry, George Ball en William Gaud. Die president het daarna met die adviesraad vergader vir die GATT -onderhandelinge. Die president ontmoet daarna met Kenneth Todd Young, die Amerikaanse ambassadeur in Thailand. Die president het daarna 'n groot vergadering met sy verdedigingsadviseurs gehad, waaronder LBJ, Rusk oor ontwapening. Die middag vertrek die president en sy kinders na Palm Beach. Hy het sy pa besoek en sy kinders by hul grootouers agtergelaat en daarna na Miami gegaan waar hy die nag deurgebring het.
10 Die president het die middag 'n vaart op die Honey Fritz onderneem. Die aand het die president 'n toespraak gehou tydens 'n geldinsamelingsete vir senator Smather.
11 President Kennedy het die oggend kerk toe gegaan en daarna op die Honey Fritz gaan vaar. Hy het na Palm Beach gereis en tyd saam met sy pa en kinders deurgebring en daarna by RFK aangesluit op 'n reis terug na Washington.
12 Die president het eers met sy adviseurs vergader. Daarna ontmoet hy die Amerikaanse ambassadeur in Kameroen. die president het met die voormalige kongreslid Aime Forand en Adolph Held vergader wat die president genooi het om 'n saamtrek vir bejaardes in Madison Square Garden by te woon. Die president het 'n verklaring afgelê waarin hy die uitnodiging aanvaar. Die president het toe met kongreslid John Fogarty vergader. Na middagete het die president 'n rekordvergadering gehad met Arthur Goldberg en arbeidsleiers. Die president se laaste openbare ontmoeting was met Douglas Dillon.
13 President Kennedy het sy dag begin met 'n wetgewende leiersontbyt. Die president het 'n off -record -ontmoeting met senator Robert Kerr gehad. Die president het na die Marine Air Terminal gereis toe hy president Ahmadou Ahidjo van die Kameroen begroet het. Die president het na sy terugkeer na die Withuis met verteenwoordigers van Amerikaanse verenigings vir die Verenigde Nasies vergader. Die president het 'n middagete gehou vir president Ahmadou Ahidjo van die Kameroen. Na die middagete het die president 'n vergadering gehad met die president van Kameroen en sy gevolg. Die president het 'n onthaal vir Latyns -Amerikaanse diplomate gehad.
14 Die president het ontbyt saam met LBJ, Theodore Sorensen, Pierre Salinger, George Ball, Walter Heller en Myer Feldman gehad. Die president het 'n vergadering gehou oor die Kongo -vergadering met Sture Linner, die VN -amptenaar wat voorheen verantwoordelik was vir die VN -aangeleenthede in die Kongo. Die president het met die Amerikaanse ambassadeur in Peru vergader met ander amptenare wat met Suid -Amerikaanse sake te doen het. Daarna ontmoet hy die adjunk -premier van Australië. Die president het 'n middagete bygewoon deur president Ahmadou Ahidjo van die Kameroen. Die president het toe 'n perskonferensie gehou. Die president van Kameroen het 'n kort ontmoeting met die president gehad. Laatmiddag ontmoet die president James Webb van NASA. Die aand het die president 'n St Patrick's Party gehou.
15 Die president het met senator Dennis Chavez vergader. Die president onderteken toe die Wet op mannekrag en opleiding van 1962. Die president het daarna met William Baron, die goewerneur van Wes -Virginia, vergader. Daarna ontmoet die president Thomas Mann, die Amerikaanse ambassadeur in Mexiko. Die president het toe 'n Paasseëlkind van 1962 ontmoet. Die president het John McCone en generaal Maxwell Taylor ontmoet. Na middagete ontmoet die president die senatore Frank Church en Frank Moss, asook kongreslid Ralph Harding en David King. Aan die einde van die dag het die president 'n reeks vergaderings gehad met Robert McNamara en ander verdedigingsamptenare.
16 President Kennedy het 'n ontmoeting gehad met senator Russel Long. Daarna ontmoet hy Walter McConaughy, die Amerikaanse ambassadeur in Pakistan. Die president het daarna met senator Wayne Morse en senator Antonio Bermudez van Mexiko vergader. Daarna ontmoet hy met Roy Roberts van die Kansas City Star, gevolg deur kongreslid Wilbur Mills. President Kennedy het 'n middagete gehou in die Withuis vir redakteurs en uitgewers uit Michigan. Die president het 'n rekordvergadering gehad met Taylor, Bundy, McNamara, RFK, Gilpatric, Alexis Johnson, generaal Lemnitzer, McCone, generaal Lansdale en Richard Helms. Die president het 'n rekordvergadering gehad met Hugh Fraser, lid van die Laerhuis.
17 Die president het sy dag begin met 'n ontmoeting met ambassadeur van Ierland, Thomas J. Kiernan. Die president het met sy adviseurs vergader en daarna met Marshal Field Jr. Die president het daarna met Lady Jackson en Florence Mahoney vergader. Die president het middagete saam met Richard Rovere geëet. Die aand het die president die Gridion Club Dinner in die Statler Hilton Hotel bygewoon.
18 President Kennedy woon die mis by die St. Stephen's Church by.
19 Die president ontmoet Ellesworth Bunker, die voormalige Amerikaanse ambassadeur in Indië. Daarna ontmoet hy kongreslid Cecil King. Die president vergader met die Amerikaanse ambassadeur in Togo en die amptenare van die staatsdepartement wat verantwoordelik is vir betrekkinge in Afrika. Na 'n ontmoeting met sy adviseurs het die president middagete met Joseph Alsop geëet. Na middagete ontmoet die president dr. Erich Mende, voorsitter van die Vrye Demokratiese Party van Wes -Duitsland. Die president se laaste vergadering van die dag was met Hodges, Bell Gordon, Martin White en Feldman.
20 'N Wetgewende leiersontbyt het die Presidentsdag afgeskop. Die president onderteken HR 8723 die Wet op Welsyn en Pensioen. Die president reis daarna na die Marine Air Terminal om president Sylvanus Olympio van Togo te ontmoet. By sy terugkeer na die Withuis ontmoet die president Douglas Dillon. Die president het 'n kort ontmoeting gehad met die Amerikaanse ambassadeur in Ceylon en daarna een met die Britse ambassadeur in die VSA. Die president het 'n middagete gehou ter ere van president Sylvanus Olympio van Togo Na die middagete het die president met die president van Togo vergader. Die president se laaste ontmoeting in die ovaalkantoor was met die minister van verdediging, McNamara. In die herehuis ontmoet die president Robert Kennedy en Clark Clifford.
21 Die president het ontbyt saam met LBJ, Theodore Sorensen, Pierre Salinger, George Ball, McGeorge Bundy, Walter Heller en Myer Feldman gehad. Die president het met kongreslid Jack Brocks vergader. Na 'n ontmoeting met sy hulpmiddels, het die president na die Blair -huis gegaan vir 'n middagete wat die president van Togo ter ere van hom gehou het. Die president het 'n perskonferensie gehou. Na die konferensie keer die president terug van die staatsdepartement en ontmoet die president van Togo.
22 Die president het sy dag begin met 'n ontmoeting met goewerneur Richard Hughes van New Jersey. Die president het daarna 'n off -record ontmoeting gehad met Hugo Gouthier, die Brasiliaanse ambassadeur in Italië. Na 'n ontmoeting met sy ekonomiese span, ontmoet die president die ambassadeur uit Mexiko, gevolg deur die ambassadeur uit Thailand. Die president het daarna 'n ontmoeting gehad met Edward Mason wat verslag gedoen het oor sy reis na die Verenigde Arabiese Republiek (Egipte). Die president het met Marian Anderson en Ethel Kennedy vergader. Die president het middagete saam met J Edgar Hoover by die herehuis geëet. Die middag het die president met die Amerikaanse ambassadeur in Italië vergader.
23 Die president vlieg na Kalifornië. Sy eerste stop was die Universiteit van Kalifornië in Berkely. Hy het die Radiation Lab besoek en wetenskaplikes van die Lawrence Livermore Lab ontmoet. Die president het toe gepraat tydens 'n seremonie ter ere van die Charter Anniversary. Die president het daarna die Vandenburg -lugmagbasis besoek, waar hy die bekendstellingsfasiliteite ondersoek het. Die president is daarna na Palm Beach toe hy die nag by die huis van Bing Crosby oornag het
24 President Kennedy het die voormalige president Dwight D. Eisenhower besoek. Palms Springs, Kalifornië.
25 President Kennedy en Dave Powers woon die mis by in die Sacred Heart Church. Palm Springs, Kalifornië. In die nag vertrek die president na Washington.
26 Die president keer terug na Washington vanaf Palm Springs met die lugmag 1. Die president se eerste ontmoeting was met generaal Lauris Norstad. Daarna ontmoet hy Indira Ghandi. Die president het toe die kongresmedalje aan die digter Robert Frost oorhandig. Die president het daarna met Robert Briscoe, die burgemeester van Dublin, vergader met die ambassadeur van Ierland. Die president het middagete saam met Jean Monnet, Robert McNamara, George Ball en McGeorge Bundy geëet. Na middagete ontmoet die president generaal Alfre Starbird, die voorsitter van die taakgroep oor atoomtoetsing. Die president het daarna met 'n Brasiliaanse afvaardiging vergader. Die president se laaste amptelike ontmoeting was met Louis Selter en senator Frank Lacsche.
27 President Kennedy het die dag begin met 'n wetgewende leiersontbyt. Die president het toe met die Amerikaanse ambassadeur in Chili vergader. Daarna het hy 'n off -record vergadering gehou met 'n groep weermagoffisiere wat na Viëtnam, Thailand en Laos was. Daarna ontmoet hy ambassadeur van John Tuthill, die Amerikaanse verteenwoordiger van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking. President Kennedy het 'n vergadering gehad met 'n groep dokters oor mediese sorg vir bejaardes. Die middag het die president die 800 afgevaardigdes toegespreek wat die konferensie oor briefing oor buitelandse beleid bygewoon het.
28 Die president het sy dag begin met 'n kort vergadering met die uittredende ambassadeur van Mali. Daarna ontmoet hy Dean Rusk. Die president was vervolgens die voorsitter van 'n vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad om die ontwapeninggesprekke van Genève te bespreek. Die president het daarna toekennings vir uitvoerders toegeken. Die president het 'n vergadering gehad met senator John Carrel en voormalige goewerneur Edwin Johnson. Die president het 'n vergadering met kongreslid Charles Buckley gehad. Hy het later 'n off -record ontmoeting met die skrywer Theodore White gehad.
29 Die president het die dag begin met 'n voorperskonferensie -ontbyt met die VP, Rusk, Ball, Bundy, Sorensen, Salinger en Heller. Daarna ontmoet hy die presidente van die National Research Councils of the Americas. Die president het die lid van die Inter-Amerikaanse verdedigingsraad bygewoon. Die middag het die president vergader met kongreslid Emanuel Cellar, goewerneur David Lawrence, David Bell, senator Thomas Kuchell sowel as Averell Harriman. Die aand het die president na die Marine Air Terminal gereis om Jackie te groet wat terugkeer van haar reis na Indië en Pakistan.
30 Die president het na 'n ontmoeting met sy adviseurs met die ambassadeur van die Sentraal -Afrikaanse Republiek vergader. Hy het my toe saam met die direkteur -generaal van die Internasionale Atoomenergie -agentskap. Die president het vervolgens met kongreslid Bailey van Wes -Virginia vergader. President Kennedy ontmoet vervolgens die ambassadeur van die Sowjetunie. Die president het 'n middagete gehou vir redakteurs en uitgewers van Pennsylvania -koerante. In die namiddag het die president met sy buitelandse beleidsadviseurs vergader om Iran te bespreek.
31 Die president ontmoet Stephen McNichols, die goewerneur van Colorado. Daarna het hy 'n ontmoeting gehad met Meeting with Averell Harriman, John McCone, Ray Cline, Roger Hilsman, Michael Forrestal en McGeorge Bundy. Die president vertrek na Glen Ora.
Voor die middel van die twintigste eeu het verbruikers beperkte regte met betrekking tot hul interaksie met produkte en kommersiële produsente. Verbruikers het 'n beperkte grond om hulself te verdedig teen foutiewe of gebrekkige produkte, of teen misleidende of misleidende advertensiemetodes.
Die verbruikersbeweging het 'n aantal persone begin versamel en dring aan op verhoogde regte en regsbeskerming teen kwaadwillige sakepraktyke. Teen die einde van die vyftigerjare is 'n regsprodukaanspreeklikheid vasgestel waarin 'n beswaardes slegs skade hoef te bewys deur die gebruik van 'n produk, eerder as om die bewyslas van korporatiewe nalatigheid te dra.
Helen Ewing Nelson was die opsteller van die Consumer Bill of Rights en soek 'n uitlaatklep om dit te versprei.    Tydens Kennedy se verkiesingsveldtog het hy 'n belofte gemaak om verbruikers te ondersteun.  Na sy verkiesing vra Fred Dutton, 'n kollega van Nelson en 'n regeringsamptenaar wat die president adviseer het, Nelson se voorstelle oor hoe die president verbruikers kan ondersteun, en sy stuur vir hom die Consumer Bill of Rights.  Kennedy het hierdie regte in 'n toespraak op 15 Maart 1962 aan die kongres voorgehou.  In daardie toespraak noem hy vier basiese regte van verbruikers.
Die reg op veiligheid Redigeer
Die bewering van hierdie reg is gemik op die verdediging van verbruikers teen beserings wat deur ander produkte as motorvoertuie veroorsaak word, en impliseer dat produkte geen skade aan hul gebruikers mag veroorsaak as sodanige gebruik soos voorgeskryf word nie. Die reg is in 1972 verder geformaliseer deur die Amerikaanse federale regering deur die Consumer Product Safety Commission (CPSC). Hierdie organisasie het jurisdiksie oor duisende kommersiële produkte en magte wat dit moontlik maak om prestasiestandaarde daar te stel en produktoetse en waarskuwingsetikette te vereis.
Die reg om ingelig te word Edit
Hierdie reg bepaal dat sakeondernemings verbruikers altyd voldoende inligting moet gee om intelligente en ingeligte produkkeuses te maak. Produkinligting wat deur die onderneming verskaf word, moet altyd volledig, eerlik en ook gepas wees. Met die oog op beskerming teen misleidende inligting op die gebied van finansiering, advertensies, etikettering en verpakking, word die reg om ingelig te word beskerm deur verskeie wetgewing tussen 1960 en 80.
Sommige van die wetgewing wat gemaak is as gevolg van die bewering van hierdie reg, sluit die volgende in:
Die reg om Redigeer te kies
Die reg op vrye keuse tussen produkaanbiedings bepaal dat verbruikers 'n verskeidenheid opsies moet hê wat deur verskillende ondernemings aangebied word. Die federale regering het baie stappe gedoen om die beskikbaarheid van 'n gesonde omgewing wat vir mededinging oop is, te verseker deur middel van wetgewing, insluitend beperkinge op konsepbesit deur middel van patentreg, voorkoming van monopolistiese sakepraktyke deur middel van antitrustwetgewing, en die verbod op prysverlaging en staking.
Die reg om gehoor te word Edit
Hierdie reg het die verbruiker die vermoë om klagtes en kommer oor 'n produk uit te spreek sodat die kwessie doeltreffend en responsief hanteer kan word. Alhoewel geen federale agentskap die spesifieke taak het om 'n forum te bied vir hierdie interaksie tussen verbruiker en produsent nie, bestaan ​​daar sekere afsetpunte om verbruikers te help as daar probleme is met die kommunikasie met 'n party wat beledig. Staats- en federale prokureurs -generaal is toegerus om hul kiesers te help met die hantering van partye wat 'n produk of diens op 'n onbevredigende wyse aan die verbruiker gelewer het, in stryd met die toepaslike wetgewing. Die Better Business Bureau is ook 'n nasionale nieregeringsorganisasie wie se enigste agenda is om politieke lobby en optrede namens gegriefde verbruikers te verskaf.
In 1985 is die konsep van verbruikersregte deur die Verenigde Nasies onderskryf deur die Verenigde Nasies se riglyne vir verbruikersbeskerming, wat dit uitbrei tot agt basiese regte.
Die reg op die bevrediging van basiese behoeftes Redigeer
Hierdie reg vereis dat mense toegang moet hê tot basiese, noodsaaklike goedere en dienste: voldoende voedsel, klere, skuiling, gesondheidsorg, onderwys, openbare dienste, water,
Die reg op regstelling Redigeer
Die reg op regstelling maak voorsiening vir verbruikers om 'n billike skikking van regverdige eise te ontvang, insluitend vergoeding vir wanvoorstelling, slordige goedere of onbevredigende dienste.'N Verbruiker moet byvoorbeeld na 'n verbruikershof kan gaan teen selfoonondernemings wat verborge heffings op die rekening plaas wat nie voorheen verduidelik is nie, of luitone kan aktiveer sonder die toestemming van die verbruiker.
Die reg op verbruikersopvoeding Redigeer
Die reg op verbruikersopvoeding bepaal dat verbruikers kennis en vaardighede moet opdoen wat nodig is om ingeligte, selfversekerde keuses oor goedere en dienste te maak, terwyl hulle bewus is van basiese verbruikersregte en -verantwoordelikhede en hoe hulle daarop moet reageer.
Die reg op 'n gesonde omgewing Redigeer
Dit is die reg om te woon en te werk in 'n werkruimte of huis wat nie die welstand van die huidige en toekomstige geslagte bedreig nie.
Die NGO Consumers International het die agt regte aangeneem en dit as 'n handves aangepas.  Daarna begin die organisasie die datum van Kennedy se toespraak, 15 Maart, erken as Wêrelddag vir verbruikersregte. 
Vanaf Mei 2014 het die Britse regering voorgestelde wetgewing aan die parlement voorgelê. Die wetsontwerp is die 'Wetsontwerp op verbruikersregte', en dit sal die bepalings van onbillike kontrakvoorwaardes en bepalings vir verbruikersbeskerming konsolideer en ontwikkel. 
Waarom beroemd: Kennedy, op 43-jarige ouderdom, as die jongste persoon wat tot president verkies is, het op die hoogtepunt van die Koue Oorlog sy amp aangeneem. As sodanig word sy ampstyd bestee aan die bestuur van betrekkinge met die kommunistiese state.
In 1961 keur Kennedy die mislukte Bay of Pigs-inval toe in 'n poging om die kommunistiese regime van Fidel Castro omver te werp. 'N Jaar later het die ontdekking van Sowjet -kernwapens in Kuba die Kubaanse missielkrisis veroorsaak, wat uiteindelik vreedsaam opgelos is.
In ander aangeleenthede het Kennedy adviseurs na Viëtnam gestuur en Amerika in die Space Race geloods met sy beroemde toespraak om na die maan te gaan in 1963. Terwyl hy die burgerregtebeweging ondersteun het, het hy nie daarin geslaag om baie van sy New Frontier -beleid te laat slaag nie. Kongres.
Op 22 November 1963 word hy vermoor in Dallas, Texas deur Lee Harvey Oswald, en word opgevolg deur Lyndon B. Johnson.
Gebore: 29 Mei 1917
Geboorteplek: Brookline, Massachusetts, Verenigde State van Amerika
Generasie: Grootste generasie
Chinese Zodiac: Slang
Oorlede: 22 November 1963 (46 jaar oud)
Oorsaak van dood: Moord
Terwyl die stryd om rasse-gelykheid in die vyftigerjare begin het, het die nie-gewelddadige tegnieke wat die beweging gebruik het, gedurende die daaropvolgende dekade vrugte afgewerp. Burgerregte -aktiviste en studente in die suide het segregasie uitgedaag, en die relatief nuwe tegnologie van televisie het Amerikaners in staat gestel om die dikwels wrede reaksie op hierdie protesoptredes te sien. Hierdie tydlyn vir burgerregtebeweging beskryf belangrike datums tydens die tweede hoofstuk van die stryd, die vroeë 1960's.
16 April: King skryf sy beroemde "Letter from a Birmingham Jail" waarin hy reageer op agt ministers in Wit Alabama wat hom aangespoor het om die protesoptredes te beëindig en geduldig te wees met die geregtelike proses om segregasie om te keer.
12 Maart:, Verlaat Malcolm X die Nation of Islam. Een van sy redes vir die onderbreking is die verbod van Elijah Muhammad om te protesteer vir aanhangers van die Nation of Islam.
27 Augustus: Die Mississippi Freedom Democratic Party (MFDM), wat gestig is om die gesegregeerde staat Democratic Party uit te daag, stuur 'n afvaardiging na die National Democratic Convention in Atlantic City, New Jersey. Hulle vra om Mississippi by die byeenkoms te verteenwoordig. Aktivis Fannie Lou Hamer het in die openbaar gepraat en haar toespraak is nasionaal uitgesaai deur media. Die MFDM -afgevaardigdes verwerp op die beurt twee nie -stemplekke tydens die byeenkoms. Tog was alles nie verlore nie. Teen die verkiesing van 1968 is 'n klousule aangeneem wat gelyke verteenwoordiging van alle staatsafvaardigings vereis.
"JFK 's Stille Oseaan Swem" Augustus 1962
Een van die innemende sjarme van John F. Kennedy was die "vrye gees" -kant van hom wat so gereeld verskyn het, selfs as president. Gedurende sy hele lewe het Kennedy dikwels met sy 'innerlike seun' gestry en daarmee toegegee, terwyl sommige van die oomblikke roekeloos en verwarrender was as ander. En ja, sy veelgeskrewe seksuele eskapades was vir sommige 'n bietjie te veel 'vrye gees', dankie. Maar Kennedy, soos ons nou weet, kompartementeer, en hy het daarin geslaag om op 'n buitengewoon hoë vlak te funksioneer. Die publiek het egter meestal nie geweet van sy meer roekelose of donkerder oomblikke terwyl hy president was nie. Maar hy het wel sy openbare oomblikke van meer onskuldige en onskadelike plesier gehad, waar hy 'n bietjie duiwels, 'n bietjie adolessent kon wees, as 'buite die lyne' sou reis, terwyl dit die protokol buig en die publiek kon meemaak. Sy perskonferensies kom in gedagte oor hierdie telling, toe sy humor en grap met die media die rand van ernstiger aangeleenthede kon afneem, terwyl hy-
Verbaasde strandgangers in Los Angeles is verstom oor die vind van president John F. Kennedy wat op hul openbare strand swem. Tien geheime diensagente was ook daarvan beskuldig dat hy hom beskerm het. Foto, Bill Beebe / Los Angeles Times.
homself as die baie menslike persoon wat hy was. Om saam met 'n groep Kennedy -kinders op 'n gholfkarretjie 'n somer in Hyannis Port te kuier, is nog een van die "inner boy" -oomblikke waar dit lyk asof hy regtig pret het ondanks die gewigtige staatsaangeleenthede wat hy gedra het. En die oomblik hierbo is beslis ook deel van die galery - waar sy gesig en glimlag alles sê - dit wil sê, hy is baie tevrede met homself oor wat hy so pas gedoen het. Dit was Augustus 1962, terwyl hy president was, en het toe by sy suster en swaer se huis by die see in Santa Monica, Kalifornië, gebly en ontsnap aan sy presidensiële mantel en geheime diensagente vir 'n duik in die Stille Oseaan.
Kenny O'Donnell is die verteller en skrywer van die boek uit 1971, Johnny, ons het jou amper geweet, wat hy saam met Dave Powers, nog 'n goeie JFK -assistent, geskryf het. Dit is 'n boek oor Kennedy se wedloop vir die Withuis en sy presidentskap, waarin O 'Donnell JFK se "Pacific moment" in LA soos volg beskryf:
Op 'n Sondag op 'n reis na Kalifornië, het hy die middag by die strandhuis van Pat en Peter Lawford in Santa Monica deurgebring, in sy swembroek langs die swembad gesit, 'n boek gelees, maar af en toe 'n blik op die seebloed gekry . 'Dave, kyk na die branders daarbuite,' sê hy vir [Dave] Powers, wat langs hom uitgestrek was. Die president keer terug na die leunstoel langs die swembad, neem sy sonbril en boek op en sê tevrede: "Dit was die beste swem wat ek in maande gehad het." Dave het in stilte gehoop dat die president die drang om in die branders te duik sou kon weerstaan, want die strand was oop vir die publiek en stampvol Sondagbesoekers wat Kennedy sou afstorm as hulle hom na die water kyk.
Maar na 'n uur of wat kom die donker klasse af, word die boek neergesit en loop hy oor die openbare strand na die golwe. Dave [Powers] spring op en haas hom, wonder of hy die wagte van die geheime diens van die voorkant van die Lawford -huis moet ontbied vir beskerming. Hy het 'n sonbadster hoor sê: "Hy lyk soos president Kennedy, maar president Kennedy lyk nie so groot en kragtig nie." val die president in die swaar branders en swem daarbuite terwyl 'n skare bymekaarkom, skreeuend en na sy wankelende kop staar. Een vrou sak op haar knieë neer en bid. "Hy is so ver!" sy het gehuil. "Asseblief, God, laat hom nie verdrink nie!" 'N Ander vrou, volledig aangetrek, volg hom die branders in voordat sy terugdraai.
Hy het tien minute lank in die see geswem, ongeveer honderd meter van die see af, terwyl 'n skare van byna duisend mense op die strand bymekaargekom het. Toe hy uit die water kom, waai 'n fotograaf in straatklere tot by sy middel om foto's te neem. Kennedy kyk na die fotograaf en sê: "Ag, nee, ek kan dit nie glo nie." Die tien geheime diensmanne wat hom bewaak het, het in hul sakpakke in die water gespat en 'n beskermende wig om hom gevorm saam met Dave [Powers] en Peter Lawford om die skare terug te hou wat gesukkel het om hom aan te raak en sy hand te skud terwyl hy oor die sand terugkeer na die huis. Die president keer terug na die leunstoel langs die swembad, haal sy sonbril en sy boek op en sê tevrede: "Dit was die beste swem wat ek in maande gehad het."
Fotograaf Bill Beebe, tuis met die beroemde JFK -strandfoto uit 1962 wat hy geneem het, tydens 'n onderhoud in 2011.
Eva Ban, die vrou in die swembroek wat saam met JFK op die strandfoto van 1962 verskyn, gesels telefonies met vriende wat reageer op die voorbladverhaal terwyl haar kinders daarna kyk.
Die Tye het ook 'n groot hoeveelheid pos ontvang oor die foto van regoor die wêreld. Kommentaar wissel van verwondering dat 'n nasionale leier so maklik met die bevolking op so 'n informele manier kan meng, tot bestraffing van meer amptelike waarnemers wat meen dat geen nasionale leier homself in so 'n posisie moet plaas nie. Sill ander maak beswaar teen die Tye deur die foto te gebruik, glo ek dat die koerant daarteen moes gestaan ​​het.
Bill Beebe het egter opgemerk dat die oorweldigende aantal briewe aan die Tye was positief en ondersteunend oor die foto en die publikasie daarvan.
JFK op een van sy talle perskonferensies, waar hy gereeld met die pers grap of skerp humor gebruik het - hierdie in November 1962 by die Staatsdepartement se foto, Abbie Rowe.
Die vrou aan die voorpunt van die foto met JFK in die swembroek met polka-dot, Eva Ban, 'n 43-jarige huisvrou en ma van twee, het 'n kort rukkie gehad as gevolg van die blootstelling op die voorblad, aangesien die Los Angeles Times het later ook 'n stuk op haar geloop.
'Dit was net toevallig dat ek daar was,' het mev Ban later vertel Tye. 'Die rede waarom ek in die water en op die foto was, was omdat ek na my 13-jarige seun, Peter, gesoek het. Hy hardloop in die water in na die president en gaan verder uit as wat hy ooit tevore gehad het. Ek was bekommerd."
Sy het ook verduidelik dat die rede waarom sy in die prentjie gelag het, 'was as gevolg van wat een vrou [in die skare] skree:' Mabel, ek het hom aangeraak. 'Die president het ook hieroor gelag.'
Bekende foto deur Stanley Tretick, wat JFK vasgevang het, en gee Lawford, Shriver en Kennedy -kinders die somer die rit van hul lewens in Hyannis Port, MA. Hierdie uitgawe van 2 Januarie 1962 van die tydskrif Look is uitverkoop op die kiosk.
Die strandfoto van LA het ook die reaksie van bewonderende omstanders - op sommige maniere, surrogate vir die groter nasie - gesien hoe hul president met die massas meng, doen wat hulle gewoonlik op 'n Sondagmiddag op die strand doen en een van hulle is. Dit was in 'n sekere sin 'n wesenlike Amerikaanse oomblik.
Maar daar is ook 'n skerpheid in hierdie foto, en weet wat eers vir hierdie blink jong president voorlê, 15 maande later - wat die smekende, blywende vraag laat: waarom het hierdie belowende lig so gou uitgegaan?
Vir meer inligting oor die geskiedenis van JFK en sy gesin op hierdie webwerf, sien 'Kennedy History', 'n onderwerpsblad met 12 bykomende verhale oor JFK en RFK. Sien ook die "Politiek & Kultuur " -bladsy vir ander keuses.
Dankie vir u besoek - en as u hou van wat u hier vind, maak 'n donasie om die navorsing en skryfwerk op hierdie webwerf te ondersteun. Dankie. – Jack Doyle
Datum gepos: 31 Maart 2014
Laaste opdatering: 20 Maart 2021
Jack Doyle, "JFK's Pacific Swim: August 1962"
PopHistoryDig.com, 31 Maart 2014.
Bronne, skakels en#038 bykomende inligting
Kenneth P. O'Donnell en David F. Powers met Joe McCarthy, Johnny, ons het jou amper geweet, Boston: Little Brown & Co., 1970, pp. 409-410.
Joe Piasecki, "Onthou JFK: Vrydag is 50 jaar sedert die moord op president John F. Kennedy, wie se lewe en dood Amerika vir altyd verander het," ArgonautNews.com, 20 November 2013.
Scott Harrison, "John F. Kennedy neem 'n swem," LATimes.com (met video: "Bill Beebe Reflects on His 1962 JFK Image"), 13 Mei 2011.
Scott Harrison, "Swem saam met John F. Kennedy," LATimes.com, 12 Desember 2012.
Kitty Kelly, Capture Camelot: Stanley Tretick se ikoniese beelde van die Kennedys, New York: Thomas Dunne/St Martin's Press, 2012, pp. 134-135.
"Kennedy 'n jaar later," Kyk (tydskrif), voorbladverhaal, 2 Januarie 1960.
"Die Goue Jare van Camelot: Intieme foto's van die Kennedy White House maak wandelinge oor die grasperk, gholfkarretjies en speeltyd op Marine One," Daaglikse pos (Londen), 13 November 2012.
John Fitzgerald Kennedy neem die ampseed af en word die 35ste president van die Verenigde State van Amerika, 20 Januarie 1961. Op 43 -jarige ouderdom is hy die jongste man en die eerste Rooms -Katoliek wat ooit verkies is, en wen hy met een van die kleinste marges van oorwinning, slegs 115 000 gewilde stemme. Lyndon B.Johnson (51) is sy vise -president.
Links - Die nuwe president se motorfiets in Pennsylvania Avenue tydens die eerste parade. Regs - 'n lugfoto van die Kennedy White House.
Die president en presidentsvrou, Jacqueline Bouvier Kennedy, kom by een van die talle inhuldigingsballe ter ere van hulle. Die feesvieringe duur tot byna vieruur die volgende dag. Net voor 09:00, na 'n paar uur slaap, arriveer die president vir die eerste dag as uitvoerende hoof by die ovaalkantoor.
Eerste dag in die kantoor. Links - Die bewering van die Kennedy -kabinet, met die omstrede aanstelling van die president se jonger broer Robert as Amerikaanse prokureur -generaal. Regs - 'n Groepportret van die uitgebreide Kennedy -gesin saam met Lyndon en Ladybird Johnson.
Slegs vyf dae nadat hy sy amp aangeneem het, hou die president sy eerste nuuskonferensie, regstreeks op televisie uit die ouditorium van die staatsdepartement. Sy gemaklike styl en vinnige vernuf het hom onmiddellik geliefd by baie verslaggewers en by die Amerikaanse mense wat tuis kyk.
Van die begin af en gedurende sy presidentskap is internasionale spanning en politieke konflikte 'n groot probleem. Links - Sy eerste ontmoeting met die minister van buitelandse sake van die Sowjetunie, Andrei Gromyko. Midde - Tydens 'n nuuskonferensie waarin die probleme van Laos in Suidoos -Asië bespreek word, sê die president: "Die veiligheid van alle Suidoos -Asië word in gevaar gestel as Laos sy neutrale onafhanklikheid verloor." Hy beveel meer militêre hulp, insluitend Amerikaanse weermagte, na die gebied. Regs - met die toespraak op die NAVO -personeelhoofde by die staatsdepartement, belowe hy 'n versterking van konvensionele magte en 'n effektiewe kernvermoë.
Na die debakel van die Bay of Pigs, 'n privaat gesprek tussen president Kennedy en voormalige president Eisenhower in Camp David, Maryland. 22 April 1961.
Bay of Pigs verwys na die poging wat deur meer as 1200 Kubaanse anti-Castro-rebelle aangewend is om aan die suidelike kus van Kuba te land en die regime van Fidel Castro omver te werp, 17 April 1961. Hoewel die Amerikaanse regering opgelei en gesteun is, het die inval misluk. die rebelle is aangeval deur Kubaanse militêre magte en het geen ondersteuning van die Amerikaanse weermag of anti-Castro-mense in Kuba ontvang nie. As gevolg hiervan is hulle vinnig verslaan en in die tronk gesit, wat die Kennedy White House groot verleentheid veroorsaak het. Tydens 'n persvergadering op 20 April het die president baie van die kritiek afgewyk deur kommentaar te lewer op sommige lesse wat hy uit die mislukte missie geleer het, en gesê dat die magte van die kommunisme nie onderskat moet word nie.
Kort hierna, vroeg in Junie, reis die president na Wene, Oostenryk, waar hy vir die eerste keer met die Sowjet -premier Nikita Khruschev vergader het. Gedurende twee dae se vergaderings het Khruschev die jong president grootgemaak en sy vasberadenheid onderskat, wat later in die Oktober-missielkrisis van 1962 gelei het.
Die Space Race. Links - Die president, presidentsvrou en vise -president kyk hoe Alan Shepard op televisie die eerste Amerikaanse ruimtevaarder word deur 'n suborbitale vlug van 15 minute, 5 Mei 1961. Na die latere lansering in die wentelbaan van John Glenn, besoek die president Kaap Canaveral in Florida en het Glenn die NASA se Distinguished Service Medal oorhandig. Regs - Ruimtevaarder Glenn wys die president die ruimtekapsel waarin hy in 'n wentelbaan reis en drie keer om die aarde draai.
In September 1962 het die president 'n toespraak by die Rice -universiteit gelewer waarin hy belowe het dat die VSA 'n man voor die einde van hierdie dekade op die maan sou sit. & Quot Sewe jaar later, Julie 1969, het ruimtevaarder Neil Armstrong voet op die maan gesit.
Op versoek van sy broer Robert, agter hom, teken die president drie taai nuwe wetsontwerpe teen misdaad wat op georganiseerde misdaad gerig is. Die wetsontwerpe verbied telefoniese verbintenis, tussenstate vervoer vir rampokkery en kommersiële vervoer van weddenskappe.
Winter van 1962. Na 'n ligte sneeuval, bederf presidentsvrou Jacqueline Kennedy John Jr. met 'n slee -rit op die grasperk van die Withuis.
Links - Die president ontmoet ywerige jong Peace Corps -vrywilligers voordat hulle na Afrika vertrek. Kort nadat hy sy amp aangeneem het, het die president die Peace Corps gestig in die hoop om jong Amerikaners te inspireer om oorsee in ontwikkelende lande te dien. Regs - Die president maak sy gewildheid in en lewer 'n toespraak tydens 'n herfsveldtog deur verskeie state om die Demokrate te help in die plaaslike 1962 -verkiesing.
Tonele van Camelot. Links - Die bekende Spaanse tjellis Pablo Casals tree in die Withuis op. Midde - Tydens 'n formele ete in die Withuis gesels 'n betowerde gas met die president en presidentsvrou, wat nou algemeen beskou word as die mees glansryke paartjie ter wêreld. Regs - Die entertainer Danny Kaye gesels met die president in die ovaalkantoor terwyl Judy Garland teen die president se lessenaar leun.
Links - Rose Kennedy en haar seun by die eerste prysuitdeling vir die Joseph P. Kennedy Jr. -stigting, wat kinders in nood help. Midde - 'n Baie ontspanne Eerste Gesin in Hyannis Port in die somer van 1962. Hierdie foto was een van Jacqueline se gunstelinge. Regs - Pret in die ovaalkantoor terwyl die president die jong Caroline en klein John Jr. aanmoedig om te dans.
Oktober -missielkrisis. Links - Na die hersiening van lugfoto's wat dui op die plasing van Russiese missiele in Kuba, spreek die president op 22 Oktober 1962 met die land op TV en verslae en onmiskenbare bewyse. van aanvallende raketterreine wat tans voorberei word. om 'n kernaanvalvermoë teen die Westelike Halfrond te bied. Dit is die beleid van hierdie land om enige kernmissiel wat uit Kuba gelanseer is, te beskou. as 'n aanval deur die Sowjetunie op die Verenigde State, wat 'n volledige vergelding van die Sowjetunie vereis. & quot Mid - Die president met sy hoofadviseur, sy broer Robert. Regs - Op 23 Oktober onderteken die president 'n proklamasie wat die versending van missiele en ander wapens na Kuba verbied en die Amerikaanse weermag magtig om enige skepe wat op pad is na Kuba te onderskep en te deursoek. Die hele wêreld wag dan om te sien wat gaan gebeur. Dae later gaan die Russe terug en stem in om die missiele uit Kuba te verwyder as die VSA sy vlootblokkade oplig en geen Amerikaanse inval in Kuba waarborg nie.
Te midde van die geweldige spanning van internasionale aangeleenthede, gaan die gesinslewe voort in die Withuis. Links - Die aankoms van familie en gaste vir Caroline se 5de verjaardagpartytjie. Regs - Die eerste gesin, insluitend Caroline, wat geklee is vir haar verjaardag.
Siviele regte. 'N Ander probleem van die Kennedy White House is die stryd van Afro-Amerikaners om gelyke behandeling. Op 11 Junie 1963 beveel die president die goewerneur van Alabama, George Wallace, om op te hou om swart studente te belemmer om die Universiteit van Alabama by te woon. Links - Daardie aand lewer die president 'n groot toespraak oor burgerregte op televisie. & quot Dit behoort moontlik te wees. sodat elke Amerikaner die voorregte kan geniet om Amerikaans te wees sonder om sy ras of kleur in ag te neem.
Europa 1963. Links - By die Berlynse muur kyk die president na 'n wag van die kommunistiese Oos -Duitsland. Midde - In Berlyn praat die president met die enorme skare Duitsers en sê vir hulle: "Alle vrye mense, waar hulle ook al woon, is burgers van Berlyn, en daarom is ek as vry man trots op die woorde" Ich bin ein Berliner. ' (Ek is 'n Berliner). & Quot Uit Duitsland reis die president na 'n besoek van drie dae na Ierland. Regs - 'n Groep Ierse vroue was opgewonde om die Iers -Amerikaanse president te groet.
Somer van 1963. Links - Caroline en haar pa geniet die seebries by Hyannis Port tydens 'n bootrit. Middel - Die president verlaat 'n lekkergoedwinkel saam met John Jr. terwyl hy sy speeldier dra. Regs - President Kennedy neem afskeid van die familie -aartsvader, Joseph P. Kennedy Sr., voordat hy aan boord van die helikopter gaan om na Washington terug te keer.
Die presidentsvrou het 'n paar weke na die dood van haar pasgebore seun, Patrick Bouvier Kennedy, gesien wat op 9 Augustus 1963 gesterf het, net 39 uur na sy geboorte. Die pasgebore baba is vyf weke te vroeg gebore en is aan komplikasies dood.
Links - Die president spreek in Las Vegas tydens 'n vyf dae lange reis na Wes -Amerikaanse state om die bewaring van natuurlike hulpbronne aan te moedig. 28 September 1963. Midde - 'n Halloween -besoek in die Oval Office van Caroline en John Jr. Regs - Op die suidelike balkon van die Withuis geniet die president en sy gesin 'n Britse doedelsak -optrede saam met die ambassadeur van Groot -Brittanje. 13 November 1963.
Dallas. Aankoms van die president en presidentsvrou op Love Field, 22 November 1963. Die presidensiële motorfiets vertrek dan na 'n reis van 45 minute in die middestad waar die president 'n vergadering van die Burgerraad sal spreek. Die president en presidentsvrou ry in 'n oop limousine vergesel van die goewerneur van Texas, John B. Connally en sy vrou. Om 12:30 nm. in Elmstraat in die middestad van Texas, kom die motorfiets stadig aan 'n drievoudige onderweg. Skote klink. Die president word in die rug geslaan, dan in die kop en is dodelik gewond. Gov. Connally word ook getref.
In die Parkland Memorial -hospitaal bly die president se limousine buite die noodkamer waar ongeveer vyftien dokters tevergeefs probeer om hom te red. Om 13:00. John Fitzgerald Kennedy word dood verklaar.
Links - om 14:38 aan boord van Air Force One word Lyndon B. Johnson ingesweer as die 36ste president van die Verenigde State terwyl Jacqueline Kennedy dit waarneem. Air Force One vertrek daarna met die liggaam van die vermoorde president aan boord. Midde -aankoms by Andrews Air Force Base, Maryland, van die lyk van John Fitzgerald Kennedy. Regs - President Johnson spreek die land kortliks van die Lugmagbasis af en sê: "Ek vra u hulp en die Here."
Links - Die onmiddellike gesin, waaronder Jacqueline, Caroline, John Jr., en Robert, kyk na die geslote kis in die East Room van die Withuis. Middel - die kis verlaat die Withuis, na die Capitol -gebou geneem vir openbare besigtiging. Regs - Die gesin verlaat die St. Mathews -katedraal na die begrafnismis. Die lyk word dan na die Arlington National Cemetery geneem om begrawe te word.
Die ovaalkantoor van president Kennedy, nou leeg en stil.
Vroeë jare | Oorlogsheld | Politikus | President
Kubaanse missielkrisis: Kennedy se foute
Veertig jaar gelede was president John F. Kennedy opgesluit in 'n testamentstoets met die Sowjet -premier Nikita Chroesjtsjof oor missiele in Kuba. Die Kubaanse missielkrisis, wat in film en druk gedruk word, word die uiteindelike simbool van presidensiële vasberadenheid en moed. In die 1974 -film "The Missiles of October" en die meer onlangse "Thirteen Days", met Kevin Costner, word JFK uitgebeeld as 'n besliste en onwrikbare opperbevelhebber. Hy het dieselfde heldhaftige uitbeelding gegee in sy broer Bobby Kennedy se "Thirteen Days: A Memoir of the Cuban Missile Crisis", 'n boek wat nog gereeld in universiteitsklasse toegeken word. En baie historici deel nog steeds die siening van Arthur Schlesinger Jr. dat Kennedy se optrede die hele wêreld getoon het ... die rypwording van Amerikaanse leierskap onoortreflik in die verantwoordelike beheer van mag ... ['n kombinasie van taaiheid ... senuwee en wysheid, so briljant beheer, so ongeëwenaard gekalibreer dat dit die wêreld verblind het. "
Kortom, Kennedy se hantering van die krisis het die algemene verbeelding aangegryp, wat hom miskien die sterkste simbool van moed en vasberadenheid in die Koue Oorlog maak. Maar noudat die Sowjet -argiewe geopen is, is dit tyd om JFK as 'n Koue Oorlog -held uit te tree. In plaas daarvan moet die mantel oorgedra word aan Ronald Reagan, wat volgens die argiewe die president was wat hulle die meeste gerespekteer en gevrees het.
Die meeste voorstellings van die Kubaanse missielkrisis begin met die geheime plasing van Sowjet -missiele in Kuba en Kennedy se aandrang dat hulle verwyder moet word. Maar die verhaal begin eintlik 'n paar jaar vroeër, toe JFK die eerste keer by die Oval Office instap.
Die Kremlin was baie bly toe JFK Richard Nixon in 1960 ontketen het. Voor die verkiesing is die KGB -inwoner in Washington beveel om 'diplomatieke of propaganda -inisiatiewe voor te stel, of enige ander maatreël, om Kennedy se oorwinning te vergemaklik'. Die Kremlin beskou Kennedy as 'n 'tipiese pragmatis', wat sy standpunt sou verander en teenstanders sou akkommodeer as dit sy belange dien. Chroesjtsjof het sover gegaan om die vrylating van die Amerikaanse U-2-vlieënier Gary Francis Powers, wat in die gevangenis was nadat hy op 'n spioenasie-sending oor die Sowjetunie neergeskiet is, tot na die verkiesing te vertraag. Deur dit te doen, het Khrushchev gesê, stem hy vir Kennedy.
Kort nadat JFK president geword het, is hy op die proef gestel. In Maart 1961 het kommunistiese guerrillas gewapen met nuwe besendings van Sowjet -wapens diep gevorder tot in die oostelike dele van Laos, wat aan Viëtnam grens. Die neutraliteit van die vreedsame land is vermoedelik gewaarborg deur die Genève -ooreenkomste van 1954, maar die Noord -Viëtnamese wou die land gebruik as 'n toevoerlyn vir hul magte wat in die suide veg. Kortliks het hulle Oos -Laos beset en begin met die ontwikkeling van die Ho Chi Minh -roete om hul magte in Suid -Viëtnam te beveg. In Washington is Kennedy ingelig oor die situasie en verkies om niks te doen nie.
'N Maand later het 'n groot mag Kubaanse ballinge op die strande van Kuba, naby die sogenaamde Bay of Pigs, begin land. Hulle is deur die CIA opgelei en toegerus met die doel om die land van Fidel Castro te bevry. Die plot was iets wat Kennedy van Eisenhower geërf het. Kennedy het die operasie afgesluit, maar 'n kritieke bestanddeel is afgeweer: Toe die ballinge die strande tref, het hulle dit gedoen sonder Amerikaanse lug- of vlootondersteuning. Die ballingsleër is binne enkele dae teruggedryf. Die operasie was 'n onbeduidende ramp.
'N Paar maande later besluit die Sowjet -blokleiers om met die bou aan die Berlynse muur te begin om die vloei van vlugtelinge na Wes -Berlyn te stuit. Toe hulle grond breek, het Kennedy woedend geword. Hy het die reserwes opgeroep, troepe na Europa gestuur en 'n aansienlike verhoging van die militêre begroting voorgestel. Maar hy was nie bereid om die stap te weerstaan ​​nie. 'Dit lyk besonder dom,' het hy aan hulpverleners gesê, 'om die risiko te loop om 'n miljoen Amerikaners dood te maak weens 'n argument oor toegangsregte op die snelweg.'
Kennedy het gedink dat hy 'n krisis vermy deur selfbeheersing te toon. Maar in werklikheid het hy een veroorsaak. In die Kremlin is die kombinasie van Kennedy se harde woorde en gebrek aan optrede as swakheid en vrees beskou. Na die toespraak van JFK oor die Berlynse krisis, het Chroesjtsjof 'n geheime vergadering van die Sentrale Komitees van Kommunistiese Partye van die Sowjetunie aangebied. "Kennedy het gepraat [om ons bang te maak] en toe self bang geword," het Khrushchev gesê, lui 'n afskrif. Die president was 'te veel van 'n liggewig vir die Republikeine sowel as vir die Demokrate'.
Vir Nikita Chroesjtsjof was Kennedy se mislukking by die Baai van varke, tesame met kommunistiese suksesse in Laos en Berlyn, 'n bewys dat hy dinge met sy jong president kon regkry. Toe Robert Frost terugkeer van 'n reis na die Sowjetunie in September 1962, het hy gesê dat Chroesjtsjof vir hom gesê het Kennedy was 'te liberaal om te veg'. Kortom, Kennedy moedig Chroesjtsjov aan om te streef na wat sy gevaarlikste omwenteling sou word.
In Mei 1962 kondig Chroesjtsjof aan die Politburo sy geheime plan aan om Sowjet -kernmissiele in Kuba te plaas. Fidel Castro was gretig vir die missiele omdat dit nog 'n inval van die Baai van varke sou afskrik. Chroesjtsjof het gedink dat, as hy die plan sou kon regkry, dit die balans in die wapenwedstryd sou verskuif, want sy ballistiese missiele met 'n korter afstand sou nou die Verenigde State kon bereik.
Die Sowjet -premier, skynbaar altyd die dobbelaar, het gehoop om die missielterreine te bou voordat die Verenigde State dit selfs opspoor. By die kans dat hulle ontdek is, het hy geglo dat Kennedy 'n konfrontasie kon vrees en nie wesenlik sou optree nie. Sowjet -vervoerskepe het materiaal en spesialiste na Kuba gebring waar konstruksiemanne besig was met die raketbatterye. Dit lyk asof die plan verloop soos wat Chroesjtsjof gehoop het, totdat 'n Amerikaanse U-2-spioenasievliegtuig wat oor die eiland vlieg, die skema ontdek het. Toe Kennedy daarvan te wete kom, was hy weer woedend.
Die president het 'n onmiddellike vlootblokade van Kuba en gereelde U-2-vlugte beveel om die situasie te monitor. Hy verduidelik sy standpunt aan Chroesjtsjof in ondubbelsinnige terme: Verwyder die missiele en die personeel om dit te beman, of militêre optrede is op hande. Chroesjtsjof, wat oor die situasie in sy Kremlin -kantoor nadink, weet dat die strategiese situasie die Verenigde State bevoordeel. Amerika het nie net kernoorheersing nie. Kuba was net voor die Amerikaanse kus, terwyl die Sowjetunie halfpad oor die wêreld was. Kennedy het sy bluf 'n winskopie genoem. En in teenstelling met die vaste vasberadenheid wat in die rolprente uitgebeeld word, was Kennedy al te gewillig om te handel.
Chroesjtsjof het ingestem om die missiele terug te trek. Maar hy wou verskeie dinge in ruil daarvoor hê. Vir sy bondgenoot Fidel Castro, wat kwaad was vir enige voorstel dat die missiele uitgetrek moet word, eis hy 'n belofte dat die Verenigde State nooit weer Kuba sal binnedring nie. En vir 'n goeie mate wou hy ook Amerikaanse kernmissiele in Turkye, wat op Sowjet -magte gerig was, verwyder.
Op Saterdag 27 Oktober 1962, toe die krisis tot 'n einde gekom het, het die Sowjet -ambassadeur, Anatoly Dobrynin, na die departement van justisie gegaan vir 'n privaat ontmoeting met prokureur -generaal Robert F. Kennedy, wat as vertroueling vir sy broer gedien het. Moskou het moontlik uit 'n swak posisie onderhandel, maar Bobby Kennedy het nie daaroor gepraat nie. Sy broer was bereid om 'n belofte van geen inval te doen, het hy aan Dobrynin gesê en die Jupiter -missiele uit Turkye sou trek. Maar hy het gewaarsku dat die transaksie in stilte gedoen moes word. 'Die president kan in hierdie verband niks openbaar oor Turkye sê nie', lui die Sowjet -afskrifte van die vergaderings. Dit sal te veel politieke verleentheid wees. Die missiele sou onttrek moes word onder die een of ander voorwendsel en sonder om NAVO -bondgenote te raadpleeg. Dobrynin het ingestem tot die geheime winskopie en dit is nooit in die openbaar genoem nie.
Bobby Kennedy was inderdaad so sensitief oor die geheime ooreenkoms met rakette in Turkye dat sy dagboek oor die krisis later as 'Thirteen Days' gepubliseer is, maar dat die redakteur van die boek, Ted Sorensen, doelbewus enige melding daarvan verwyder het.
NIKS DIE RUS VAN AMERIKA het Ronald Reagan 'n groot deel van Oktober 1962 deurgebring deur die tweestryd tussen Kennedy en Chroesjtsjov fyn dop te hou. Hy was natuurlik bly dat die krisis verby is. Maar hy was in die openbaar bang dat Kennedy te veel opgee. Hy het Kennedy die skuld gegee dat hy ingestem het tot 'n belofte van geen inval. 'Is missielbasisse genoeg,' het hy gevra, 'of sal ons aandring op vryheid vir alle Kubane?'
Reagan het altyd sy twyfel oor Kennedy gehad, uit vrees dat hy eenvoudig nie die Sowjet -uitdaging die hoof sou bied nie. In Januarie 1962, tydens 'n toespraak in die Huntington Memorial -hospitaal in Kalifornië, het hy gesien wat Khrushchev sien, en het hy sy kommer uitgespreek oor die vraag of JFK 'die rowwe nekke van die Kremlin' kan hanteer. Hy was omring deur 'goedbedoelde en misleide mense' wat nie die bedreiging kon verstaan ​​nie. Reagan het ook skerp opgemerk dat Kennedy, deur die kommunistiese verhuising na Laos nie te betwis nie, beduie dat hy bereid was "om die bitter beker van kapitulasie te drink" in Suidoos -Asië.
In die maande na die Kubaanse missielkrisis het Reagan 'n paar duidelike voorstelle gemaak oor wat Amerika volgende moet doen. Terwyl die Kennedy -administrasie begin het om wapenbeheerooreenkomste na te streef, het Reagan 'n artikel geskryf waarin verduidelik word dat die doel nie moet wees om saam met kommunisme te bestaan ​​nie, maar om dit te verslaan. Hy het vroeg in 1963 meegedeel dat die wapenwedloop nie moontlik was dat Moskou kon byhou nie.
Toe Reagan jare later, in 1979, vir die presidentskap aankondig, skryf die KGB 'n geheime ontleding van die man Reagan. Anders as Kennedy, wat hulle as geneig beskou het om van plan te verander, het Reagan gruwelike respek van die KGB gekry. Hy was ''n vaste en onwrikbare politikus vir wie woorde en dade dieselfde is'.
Nadat hy tot president verkies is, het Reagan ambisieuse planne uiteengesit om die Sowjetunie te ondermyn en te verslaan in 'n reeks geheime voorskrifte. In die geskiedenis van die Koue Oorlog is nog nooit so iets onderneem nie. Deur ekonomiese, militêre en sielkundige druk te gebruik, het hy 'n plan ontwikkel om die Sowjet -ryk te verslaan.
Hy het deurgaans geweldige vasberadenheid getoon. Hy het die grootste militêre opbou in vredestyd in die Amerikaanse geskiedenis uitgevaardig, hoewel die meerderheid van sy kabinet die plan teëgestaan ​​het. Vroeg in sy administrasie het William P. Clark en Tom Reed na hom gekom om die supergeheime program van die kontinuïteit van die regering te verduidelik. Sedert die Eisenhower -administrasie was COG 'n plan om die president uit die Withuis te ontruim in die geval van 'n kernoorlog. Beide Clark en Reed kon Reagan se ongemak aanvoel toe hulle die program beskryf, veral die gedeelte oor hoe om met 'n helikopter na 'n veilige plek weggejaag te word. Toe Reed klaar is, skud Reagan sy kop.
'Nee, ek gaan dit nie doen nie,' het hy vir hulle gesê. "As dit gebeur-vergewe my-gaan ek nêrens heen nie. Ek bly hier op my pos." Die twee mans het vertrek en moes Amerika se kernoorloggevegplanne hersien.
Reagan het 'n ambisieuse strategie ontwikkel en daarna vasgehou. Selfs gedurende die hoogtes van Gorbymania was daar min verandering in die inhoud van sy beleid. Reagan was eenvoudig onroerend, tot groot frustrasie van die Kremlin. "Ongeag watter diplomatieke aanslag Moskou ondersoek of werklik aangeneem het", onthou ambassadeur Dobrynin, "het die Reagan -administrasie dit ondeurdringbaar geblyk. middel van hul presidensiële termyn het Reagan 'n aktiewe immuniteit getoon teenoor die tradisionele magte, beide intern en ekstern, wat normaalweg 'n klassieke aanpassing veroorsaak. "
Hoe ons kies om na die Koue Oorlog te kyk, sal bepaal hoe ons die strategiese uitdagings van die oorlog teen terrorisme die hoof bied. As ons JFK bestudeer, kan ons leer hoe om op 'n krisis te reageer en die kuns van 'krisisbestuur'. Deur Reagan te bestudeer, kan ons leer hoe om 'n strategie van oorwinning te bewerkstellig en ons vyande te verslaan.
Terwyl die televisiekameras 40 -jarige herhalings van "Thirteen Days" met beelde van 'n vasberade JFK bevat, moet u nie dink dat u die apoteose van die hardheid van die Koue Oorlog dophou nie. Dink eerder terug aan Gdansk, Pole, op 'n reëndag in September 1990. Ronald Reagan is by die geboorteplek van Solidariteit, en staan ​​voor 'n skare van duisende wat "Dankie! Dankie!" terwyl hy hom serenadeer met 'Sto Lat', 'n lied ter ere van Poolse helde. Die voormalige priester van Lech Walesa nader Reagan met 'n swaard. 'Ek gee u die sabel', sê hy aan die voormalige president, 'omdat u ons gehelp het om die kop van kommunisme af te kap.'
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer deur die Weeklikse standaard en word met toestemming herdruk.
31 Maart 1962 –Op sy verjaardag bedank Cesar Chavez by die gemeenskapsdiensorganisasie nadat die groep geweier het om hom tot die organisering van plaaswerkers te verbind. Hy skuif sy vrou en agt klein kinders na die stowwerige klein dorpie Central Valley, Delano, en spandeer hom voltyds aan die organisering van plaaswerkers. Dolores Huerta en ander sluit later by hom aan.
1962-1965–Met min geld en dikwels die jongste van sy agt kinders, ry Chavez na tientalle plaaswerkerdorpe in Kalifornië en bou die lidmaatskap van sy baba-organisasie sorgvuldig op. Om te glo dat veldstakings en vakbondkontrakte jare, miskien dekades lank is, konsentreer Chavez daarop om plaaswerkers beskeie voordele en betekenisvolle dienste aan te bied om by sy baba -organisasie aan te sluit.
30 September 1962 –Die eerste byeenkoms van die National Farm Workers Association (NFWA) word byeengeroep met honderde afgevaardigdes wat in 'n verlate filmteater in Fresno vergader het. Die kenmerkende vlag van die groep, 'n swart arend -simbool op 'n wit sirkel in 'n rooi veld, word onthul.
September 1965 –Die meestal Filippynse Amerikaanse lede van 'n ander vakbond, die AFL-CIO-geaffilieerde landbouwerkerskomitee (AWOC), staak op 8 September 'n staking teen druiwekwekers in die Delano-gebied en vra Cesar ''s grotendeels Latino NFWA om by die uitstappies aan te sluit . Op 16 September, die Mexikaanse Onafhanklikheidsdag, stem die NFWA, met gesinne van 1200 lede, saam om by 'n staking aan te sluit. So begin die vyfjarige Delano Grape Strike.
Herfs, winter 1965-66 –Die staking duur voort gedurende die herfs- en wintermaande. Chavez begin steun van buite die vallei lok, van arbeiders, kerk, studente en burgerregte -aktiviste. Die president van United Auto Workers, Walter Reuther, kom na Delano om die stakers te ondersteun. Die stakers begin boikot op die verskillende produkte van Schenley Industries, 'n groot wyndruifprodusent in die gebied.
Maart 1966 –Die Amerikaanse senator Robert F. Kennedy neem deel aan die verhore van die senaat se subkomitee oor trekarbeid. Nadat hy na die balju van Kern County geluister het, vertel hoe sy afgevaardigdes vreedsame kiesers gearresteer het omdat hulle deur geteisterde produsente bedreig word, stel Kennedy voor dat die balju en die distriksprokureur die Grondwet van die Verenigde State lees. ¡± Dan besoek die senator die unie saal en picketlines, en ondersteun die stakers.
Maart-April 1966 –Chavez en 'n groep stakers onderneem 'n peregrinacion (of pelgrimstog) van 340 myl van Delano na die trappe van die staatskapitaal in Sacramento om die nasionale aandag te vestig op die toestand van plaaswerkers. Tydens die optog en na 'n boikot van vier maande onderhandel Schenley 'n ooreenkoms met NFWA se vakbond se eerste kontrak. Duisende ondersteuners sluit op Paassondag saam met die optoggangers op die trap van die Capitol in Sacramento.
Lente-somer 1966 –'N Staking en boikot van die DiGiorgio Fruit Corp. (die fiktiewe Gregorio Fruit Corp. in John Steinbeck's The Grapes of Wrath) dwing die druiweteler om in te stem tot 'n verkiesing onder sy werkers. Die maatskappy bring die Teamsters -vakbond in om Chavez se NFWA teen te staan. Binnekort smelt NFWA en die Filippynse Amerikaanse AWOC saam om die United Farm Workers en die vakbond affiliasies te vorm met die AFL-CIO, die nasionale arbeidsfederasie. DiGiorgio -werkers stem vir die UFW.
1966–Vervolgens fokus die UFW op die Perelli-Minetti-wyndruifbedryf. Werkers stap uit. Die vakbond slaag deur 'n boikot van sy produkte. Die UFW onderhandel vakbondkontrakte met die Christian Brothers- en Almaden -wynkelders. Die UFW is ook in dieselfde jaar besig met uitstappies van plaaswerkers in die Rio Grande -vallei van Suid -Texas en veg gewelddadige taktiek deur die Texas Rangers.
1967–Die UFW tref Giumarra Vineyards Corp., Kalifornië se grootste tafeldruifkweker. In reaksie op 'n UFW -boikot, laat ander tafeldruifkwekers Giumarra toe om hul etikette te gebruik. Die UFW begin dus met die boikot van alle tafeldruiwe in Kalifornië. Intussen duur stakings teen ander druiwekwekers in die staat voort.
1967-1970–Honderde druiwe -stakers, vakbondvrywilligers en ondersteuners waai regoor die VSA en Kanada uit om 'n internasionale boikot van druiwe te reël. Miljoene Amerikaners kom saam na La Causa, die plaaswerkers.
Februarie-Maart 1968 –In reaksie op toenemende praatjies deur meestal manlike stakers oor die gebruik van geweld, vas Chavez gedurende die honger winter van 1968 25 dae in Delano om sy beweging aan die skoolhoofde van geweldloosheid wat deur M.K. Gandhi en dr. Martin Luther King jr. Net 'n maand voordat hy vermoor word, stuur dr King 'n warm boodskap waarin hy solidariteit uitspreek. Sen. Robert Kennedy sluit by 8 000 plaaswerkers en ondersteuners aan by 'n Katolieke mis, waar Chavez sy vas breek, en noem die verswakte plaasarbeiderleier een van die heldhaftige figure van ons tyd. " Daar is nie meer sprake van geweld deur die stakers nie , maar Chavez spandeer meer as 'n jaar om te herstel van pynlike rugkwale wat deur die vas vererger is.
Lente 1968 –Die UFW bestee voltydse pogings aan Robert Kennedy se Amerikaanse primêre veldtog in Kalifornië, in die Latino -barrios regoor die staat. Sommige distrikte in Los Angeles stem vir Kennedy teen 99% en 100%. Dit is die eerste van honderde UFW-georganiseerde politieke veldtogte wat tot op hede sou volg.
Lente-somer 1970 –Terwyl die boikot voortgaan om stoom op te tel, teken die meeste tafeldruifkwekers in Kalifornië UFW -kontrakte. Op 29 Julie 1970, onder leiding van die Giumarras, het die tafeldruifkwekers in die Delano-gebied by die vakbondlokaal by die UFW se veertig hektaar in Delano aangesluit om hul eerste vakbondkontrakte te onderteken.
Somer 1970 –Om die UFW uit die blaarslaai- en groentelande in Kalifornië te hou, teken die meeste produsente in Salinas Valley ¡° liefling ¡± kontrakte met die Teamsters Union. Ongeveer 10 000 plaaswerkers op die sentrale kus reageer deur te staak. Die UFW gebruik die boikot om 'n paar groot groentemaatskappye te oortuig om hul Teamster -ooreenkomste te laat vaar en UFW -kontrakte te onderteken. Chavez vra 'n landwye boikot van blaarslaai.
10-24 Desember 1970 –Chavez word in Salinas, Kalifornië, tronk toe gestuur omdat hy geweier het om 'n hofbevel te gehoorsaam om die boikot teen Bud Antle -blaarslaai te stop. Coretta Scott King, weduwee van dr Martin Luther King, Jr., en Ethel Kennedy, weduwee van Robert Kennedy, besoek Chavez in die Salinas -gevangenis.
1971–Die UFW verhuis van Delano na sy nuwe hoofkwartier in La Paz in Keene, Kalifornië, suidoos van Bakersfield. Met kontrakte vir tafel- en wyndruif, en 'n paar ooreenkomste wat groentewerkers dek, groei die UFW -lidmaatskap tot ongeveer 70 000. Intussen is die vakbond betrokke by 'n aantal kleiner organisasie- en boikotritte.
1972–Die UFW teken 'n kontrak met die Coca Cola Co wat sy sitruswerkers in Minute Maid in Florida dek. Die vakbond verslaan 'n poging van die Nixon -administrasie om die UFW hok te slaan deur die vakbond onder beperkings van federale arbeidswetgewing te plaas, al is plaaswerkers sedert 1935 uitgesluit van die wetbeskerming en 'n miljoen protesbriewe oorstroom die Nasionale Republikeinse Komitee. Die UFW word deur die AFL CIO as 'n onafhanklike filiaal geoktrooieer en word die United Farm Workers of America.
11 Mei-4 Junie 1972 –Chavez vas vir 25 dae in Phoenix weens 'n pas verbygaande Arizona-wet wat die reg van plaaswerkers verbied om te staak, te boikot of te organiseer. Die vinnige en gevolglike UFW-geborgde veldtogte verander die politiek in die swaar Latino-staat waar Chavez gebore is, wat lei tot die verkiesing van Latino-goewerneurs, insluitend die huidige uitvoerende hoof.
Lente-somer 1973 –As die UFW se driejarige druiwekontrakte vir hernuwing aangaan, teken produsente, insluitend die E &J Gallo-wynkelder, liefdespakte met die Teamsters sonder 'n verkiesing of 'n verteenwoordigingsprosedure. Dit veroorsaak 'n bitter maande lange staking deur druiwewerkers in die Coachella- en San Joaquin-valleie in Kalifornië. Sowat 3 500 nie-gewelddadige stakers word gearresteer weens die oortreding van teenbepalings, wat baie later as ongrondwetlik omvergewerp word, honderde stakers geslaan, tientalle word doodgeskiet en twee word vermoor. In reaksie op die geweld, roep Chavez die staking af en begin 'n tweede boikot van druiwe. Weereens het stakers, vakbondpersoneel en vrywilligers na stede in Noord -Amerika versprei en gewilde steun gereël vir die boikotte van tafeldruiwe, blaarslaai en Gallo -wyn.
1973-1975–Volgens 'n landwye peiling van Louis Harris in 1975 boikot 17 miljoen Amerikaners druiwe. Baie boikot ook blaarslaai en Gallo -wyn.
Junie 1975 –Jerry Brown word goewerneur van Kalifornië. In reaksie op die stakings en boikotte, asook toenemende druk van die supermarkbedryf, stem produsente in tot 'n staatswet wat die plaaswerkers van Kalifornië die reg bied om te organiseer, te stem tydens geheime stemmingsverkiesings onder toesig en met hul werkgewers te onderhandel. Met die hulp van goewerneur Brown, wen die UFW die toekenning van die belangrike landbouwet op landbou -arbeidsverhoudinge.
Julie-Augustus 1975 –Om plaaswerkers op te voed oor hul nuut verowerde regte, begin Chavez met sy langste en die minste bekende optog, 'n rit van 59 dae van die Mexikaanse grens by San Ysidro noord langs die kus na Salinas en dan suidwaarts van Sacramento af. die Central Valley na die La Paz -hoofkwartier van die UFW by Keene, suidoos van Bakersfield. Tienduisende plaaswerkers marsjeer en woon aandbyeenkomste by om Chavez te hoor en hul plase te organiseer.
September 1975-Januarie 1976 –Honderde verkiesings word gehou. Die UFW wen die meerderheid van die verkiesings waaraan hy deelneem, ondanks die feit dat hy by die meeste ondernemings 'n onwankelbare kombinasie ondervind wat telers onwettig ondersteun, die Teamsters. Die Landbou -arbeidsverhoudingsraad (ALRB), wat die wet afdwing, sluit kortliks nadat geld nie meer is nie weens die vloed van verkiesingsaktiwiteite. Wetgewers wat produsente produseer, weier om 'n noodtoewysing goed te keur en dwing wetsontwerpe om die wet te verswak
Lente, somer, herfs 1976 –UFW-organiseerders en vrywilligers versamel honderdduisende handtekeninge om hul eie inisiatief, voorstel 14, op die stembrief van November te plaas om die afsluiting van die ALRB te herstel en te voorkom dat wysigings die plaasarbeidswet verswak. Alhoewel 'n goed gefinansierde en bedrieglike TV-advertensieveldtog die inisiatief verslaan, dwing dit die wetgewer om finansiering vir die ALRB te herstel.
Middel tot laat 1970's –Die UFW wen steeds verkiesings en teken kontrakte met produsente. Die vakbond stig omvattende skole in sy La Paz -hoofkwartier om plaaswerkers en vakbondpersoneel op te lei om onderhandelaars en kontrakbestuurders te word. In 1977 onderteken die Teamsters vakbond 'n historiese " jurisdiksie " ooreenkoms met die UFW en stem hulle in om die veld te verlaat. In 1978 roep die UFW sy boikotte van druiwe, blaarslaai en Gallo -wyne op, aangesien dit blyk dat die wet werk.
1978–Die vakbond begin met 'n omvattende staatswye poging om die Universiteit van Kalifornië te oortuig om 'n fraksie van die navorsings- en ontwikkelingshulpbronne wat dit bestee vir die bevordering van landboumeganisasie te bestee om die tienduisende plaaswerkers te help wie se lewensbestaan ​​uitgewis word deur die masjiene. Die veldtog bevat verskeie seminare wat deur honderde plaaswerkers en aktiviste in Kalifornië bygewoon is, 'n beroep op goewerneur Jerry Brown en die UC Board of Regents en wetgewing wat in die staat se hoofstad ingestel is.
Januarie-Oktober 1979 –In 'n poging om lone en voordele te verbeter, slaan die UFW 'n aantal groot blaarslaai- en groentetelers op en af ​​in die staat. Kwekersvoormanne skiet Rufino Contreras, 'n 27-jarige aanvaller, dood in 'n blaarslaaiveld van Imperial Valley.
September 1979 –Na 'n staking en boikot, wen die UFW sy eise vir 'n aansienlike salarisverhoging en ander kontrakverbeterings van SunHarvest, die grootste blaarslaai -produsent van die land. Ander produsente vestig hulle ook. Die vakbond begin 'n boikot van Bruce Church Inc. blaarslaai.
Somer 1980 –Duisende knoffelwerkers in die provinsies Santa Clara en San Benito sluit aan by UFW-stakings en stem vir die vakbond tydens staatsverkiesings. Kinders so jonk as ses jaar kwalifiseer om by vakbondverkiesings te stem. UFW -betogers buite die Gilroy -knoffelfees sluit in klein kinders wat bordjies hou wat lees: Knoffelwerker.
Vroeë 1980's –Met verkiesingsoorwinnings en kontrakonderhandelinge gedurende die 1970's en vroeë 80s, neem die aantal plaaswerkers wat deur UFW-kontrakte beskerm word, tot die middel van die 40,000's toe.
1982–Republikein George Deukmejian word tot goewerneur van Kalifornië verkies met 'n bydrae van $ 1 miljoen aan veldtogbydraes.
1983-1990–Deukmejian se politieke aanstellings sluit die handhawing van die wet op plaasarbeid op die plaas af. Duisende plaaswerkers verloor hul UFW -kontrakte. Baie word afgedank en op die swartlys geplaas. Kwekersagente skiet die suiwelwerker Rene Lopez (19) in die Fresno-omgewing dood nadat hy in 'n vakbondverkiesing in 1983 gestem het. Chavez verklaar 'n derde boikot van druiwe in 1984.
1986–Chavez begin die veldtog "Wrath of Grapes " om die aandag van die publiek te vestig op die plaagdodervergiftiging van druiwewerkers en hul kinders.
Julie-Augustus 1988 –Op 61 -jarige ouderdom hou Chavez sy laaste en langste openbare vas van 36 dae in Delano om aandag te vestig op plaaswerkers en hul kinders wat deur plaagdoders geteister word.
Laat 1980's-vroeë 1990's –Nadat hy van sy vas herstel het, druk Chavez voort op die boikot van druiwe en help plaaswerkers wat wil organiseer. Die UFW wen verkiesings om tamatiewerkers in San Joaquin County te verteenwoordig. Werkers by die staat se grootste boomvrugteonderneming stem vir die UFW.
Lente-somer 1992 –Chavez werk saam met die eerste vise -president van UFW, Arturo Rodriguez, en lei wingerde in die wingerde in die Coachella- en San Joaquin -valleie. Gevolglik wen druiwewerkers hul eerste loonverhoging in die hele bedryf in agt jaar.
23 April 1993 –Cesar Chavez sterf in die beskeie huis van 'n afgetrede plaaswerker in San Luis, Ariz, terwyl hy die UFW verdedig teen 'n regsgeding van 'n miljoen dollar teen die vakbond wat deur die groot groenteteler Bruce Church Inc.
29 April 1993 –Ongeveer 40 000 rouklaers marsjeer agter Chavez se gewone kis tydens begrafnisdienste in Delano.
Mei 1993 –Die veteraan UFW -organiseerder Arturo Rodriguez volg Chavez op as vakbondspresident.
Maart-April 1994 –Op die eerste herdenking van die heengaan van Chavez, lei Arturo Rodriguez 'n opmars van 343 myl om die historiese roete van 1966 van Delano na Sacramento op te volg oor die stigter van die UFW se stigter. Ongeveer 17 000 plaaswerkers en ondersteuners kom bymekaar op die staatshoofstappe om 'n nuwe veldtog vir organisering en onderhandeling van veldtogte by UFW af te skop.
8 Augustus 1994 –President Bill Clinton oorhandig postuum die Medal of Freedom, Amerika se hoogste burgerlike eer, aan Cesar Chavez. Sy weduwee, Helen, ontvang die medalje tydens 'n seremonie in die Withuis.
1994-2005–Sedert die nuwe UFW-organisasieproses in 1994 begin het, stem plaaswerkers vir die UFW in vakbondverkiesings en die UFW teken baie nuwe, of eerste keer, ooreenkomste met produsente. UFW -lidmaatskap styg van ongeveer 20 000 in 1993 tot 27 000 individue wat minstens een dag per jaar onder vakbondkontrak werk. Die vakbond organiseer en winskopies namens groot roos-, sampioen-, aarbei-, wyndruif- en blaarslaai- en groentewerkers in die staat Kalifornië, Florida en Washington, sowel as sommige nie-landbouwerkers in Kalifornië en Texas. Die UFW gaan ook voort met sy tradisie om massale steun vir politieke kandidate in Kalifornië, Arizona en Texas te mobiliseer.
Middel- tot laat-1990's –Ondanks die intense weerstand in die bedryf, is die UFW besig met 'n groot organisasieveldtog in die sentrale kus -aarbeibedryf. Dit lei tot twee vakbondkontrakte, waaronder Coastal Berry Co., die grootste direkte werkgewer van aarbei -werkers in die land.
1999-2005–Die UFW wen die inwerkingtreding van belangrike wette en regulasies wat plaaswerkers bevoordeel, van veiligheidsgordels in plaasvoertuie en vars beskerming vir werkers wat deur plaasarbeiders bedrieg word, tot 'n historiese bindende bemiddelingswet en nuwe beskerming teen plaagdoders. Die UFW oortuig die Republikeinse goewerneur Arnold Schwarzenegger in 2005 om 'n noodregulasie uit te reik wat verdere hitte -dood van plaaswerkers en alle buitemuurse werknemers voorkom.
2000-2005–Met statistieke van die regering wat toon dat die meeste plaaswerkers ongedokumenteer is, onderhandel die UFW en die landboubedryf oor 'n tydperk van drie jaar oor die historiese AgJobs -wetsontwerp, en kompromitteer die federale wetgewing wat plaaswerkers in hierdie land in staat stel om nou die wetlike reg te verdien om permanent bly in die VSA deur voort te gaan om in die landbou te werk. Dit word in 2003 bekendgestel en kry breë, tweeledige steun van meer as 500 organisasies, insluitend arbeids-, sake-, Latino-, immigrantregte en geestelikegroepe. In April 2005 word AgJobs die eerste groot wetsontwerp op die hervorming van immigrasie in byna 20 jaar wat steun van 'n meerderheid Amerikaanse senatore, baie van hulle Republikeine, op 'n stemming op die boonste vloer verkry het, hoewel dit nie 'n groot meerderheid ontlok nie. ± nodig om 'n filibuster te oorkom. AgJobs ' hoof Senaat borge, Larry Craig (R-Idaho) en Edward M. Kennedy (D-Mass.) Belowe om dit weer op die maatstaf te bring.
2000-2005–Die UFW maak toenemend gebruik van die internet om massale deelname aan die vakbond te werf aan vakbondorganisasies, boikotte, wetgewende en politieke veldtogte deur tienduisende plaaswerkers en ondersteuners in Noord-Amerika. Die UFW se eie lysdiens bereik 50 000 aktiewe lede. Honderde duisende ondersteuners is betrokke by UFW -beroepe wat deur bondgenote en simpatieke organisasies gestuur word.
Somer, herfs 2002 –Die UFW organiseer massiewe openbare steun, insluitend 'n baie gepubliseerde optog van 150 myl van Merced na Sacramento, om destydse goewerneur Gray Davis te oortuig om die bindende bemiddelingswet wat deur UFW geborg word, te onderteken, die eerste keer dat die Wet op Arbeidsverhoudinge op die Landbou sedertdien gewysig is sy gang in 1975.
2005–Die nuutste UFW-reëlings sluit in 'n suksesvolle regs- en kontrakveldtog van 22 maande en 'n boikot van drie maande wat 'n nuwe kontrak met die Gallo-kelder in Sonoma lewer. Die vakbond voer 'n groot organisatoriese poging onder tafeldruifwerkers in Central Valley, wat lei tot 'n somerverkiesing by die Giumarra -wingerde, die grootste tafeldruifprodusent in Amerika. Arbeidswaarnemers sê dat dit een van die grootste vakbondverkiesingsveldtogte in die private sektor in 2005 is. In November 2005 het die arbeidsraad van die staat bepaal dat die UFW 'n saak op die oog af het dat die verkiesing weggegooi moet word weens talle oortredings van die wet deur Giumarra.
Sinatra het sy sterrekrag gebruik om JFK te help om stemme te wen
Die Sinatra-Kennedy-koppeling was deels 'n alliansie van gedeelde belange. Gegewe die eertydse en groot invloed as 'n topverkoper-opnamekunstenaar en 'n A-lys filmster, het die veldtog gedink dat hy die perfekte persoon was om mede-profiele kunstenaars te werf om die boodskap te versprei en hul sakboeke oop te maak ter ondersteuning van die opkomende politikus. Verder het Kennedy -aartsvader, Joseph, na berig word wou hê Sinatra moet sy georganiseerde misdaadbande gebruik om die vakbond se stem te beïnvloed, en 'n moontlike administratiewe posisie as motivering laat hang.
Maar daar was ook baie wedersydse bewondering tussen die twee. Sinatra verteenwoordig die glans van Hollywood, en met die res van die Rat Pack – wat hoofsaaklik bestaan ​​het uit die sanger-akteurs Dean Martin en Sammy Davis Jr., komediant Joey Bishop en Lawford – het hulle 'n beeld van stedelike gesofistikeerdes voorgesit wat aan die gang was hul talente en was te koel om reëls te volg.
Kennedy, aan die ander kant, verteenwoordig groot tydmag, 'n verband met kongresgange en die koningmakers wat gehelp het om vas te stel wie die land bestuur. In 'n gras-is-groener sin, het elkeen gevind dat die ander 'n benydenswaardige lewe lei.