Paranoïde - involusionêre, alkoholiese, reaktiewe, psigogene - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Paranoid - Dit is 'n siekte wat manifesteer as 'n waanstellende staat, verskynsels van geestelike automatisme, verbale hallusinasies, wanopvattings en pseudo-hallusinasies. Hierdie patologie word beskou as 'n meer ernstige toestand as paranoia en terselfdertyd met hierdie milder siekte as 'n wanorde, parafrenie. Die oordeelde sindroom word meer dikwels waargeneem in patologieë met organiese etiologie, toksiese en somatogene psigose. Dit word ook geassosieer met skisofrenie in kombinasie met pseudo-hallusinose. Simptome van paranoïede word selde in isolasie gesien.
Hierdie vorm van psigose vind eers plaas op die ouderdom van omgekeerde ontwikkeling (involusie) en word gekenmerk deur wreedhede van alledaagse verhoudings.
Involusionele paranoïde word gemanifesteer deur die geleidelike vorming van aanhoudende waanbeelde met 'n duidelike verstand en uitwaartse vergelykende gedrag. In die bedrieglike idees van die pasiënt was die onmiddellike omgewing (familie, bure, vriende) betrokke. Die pasiënt vermoed dat hulle doelbewus verskeie probleme veroorsaak, soos sabotasie, teistering, skade, vergiftiging.
Gewoonlik strek die waankonsep in hierdie vorm van paranoïde buite die grense van noue huishoudelike verhoudings, en daarom word dit na vore gebring as onbeduidendheid van alledaagse verhoudings ("klein omvang"). Individue wat aan involusionêre onsin ly, is seker dat bure of familielede hul besittings bederf, stil in die woonstel stamp, meester sleutels of sleutels optel, sout of giftige stowwe in kos strooi, gas onder die deur laat. Hulle is ook daarvan oortuig dat die bure besoek word deur verdagte individue wat saam met hulle in 'n geheime sameswering saamsmelt, naamlik om die identiteit van die pasiënt of sy eiendom te beskadig.
Bowendien kan die pasiënte die liggaamlike sensasies wat hulle voel, verkeerd interpreteer as gevolg van wanorde. Byvoorbeeld, hulle skryf die vinnige hartklop en hoes toe aan gasvergiftiging, en dyspeptiese versteurings vir vergiftiging deur gifstowwe wat by voedsel gevoeg word. Pasiënte word gekenmerk deur groot volharding en aktiwiteit om hul eie bedrieglike idees en oortuigings te verdedig, en hulle oortuig ook Don Quixote teen denkbeeldige vyande en vervolgers. Hulle kan die bure of ander nabye omgewing dophou, baie bykomende sluise en hekke op deure en vensters hou, sogenaamde "seëls" opstel om na die inwoning van die woning te kyk en klagtes in verskeie gevalle te skryf. Terselfdertyd, vir persone wat aan die betrokke siekte ly, is daar geen depressiewe bui nie, maar 'n melancholiese bui word dikwels waargeneem.
By mans, meer dikwels as by vroue van die regverdige seks, is die ontwikkeling van 'n waanstaat op grond van jaloesie-idees moontlik. Hulle kan jaloers wees op hul bure by die huis, huisie, kollegas en vriende. Die mees onbeduidende en gewone gebeure word deur hulle op 'n dwaling wyse geïnterpreteer. So het die eggenoot byvoorbeeld met haar buurman op die dacha gepraat deur 'n heining om saailinge te plant, maar dit lyk vir 'n individu wat aan 'n paranoïese staat ly dat die vrou 'n datum geskeduleer het.
By pasiënte met 'n involusionele paranoïede word 'n waanstellingsstelsel geskep, gekenmerk deur onvoldoende assessering van vorige gebeure (terugwerkende assessering). Persone wat aan jaloesie ly, word as sosiaal gevaarlik beskou, aangesien hulle probeer om vergelding teen die verraaier en haar beweerde minnaar te pleeg. Teen die agtergrond van sulke dwaling idees bly individue wat aan involusionêre paranoïese sosiale verbindings ly, bly. Hulle kan voldoende navigeer in lewensake. In sommige gevalle verloor mense met paranoïede nie hul vermoë om te werk nie. Selfs met 'n lang verloop van die siekte, is daar geen neiging om waanstate te bemoeilik nie. Ook, anders as psigose wat verband hou met ouderdomverwante funksies, vind demensie nie plaas nie. 'N kenmerkende kenmerk van die betrokke siekte is 'n laat begin, meer dikwels gebeur dit na die oorwinning van die vyftig jaar mylpaal.
Involusionele paranoïede ontwikkel hoofsaaklik in individue wat gekenmerk word deur oormatige vermoede, rigiditeit (stamp), oormatige stiptelikheid. Verder kan die genoteerde eienskappe van sulke individue omskep word in vyandigheid, konflik en wraak. So word die paranoïede psigotipe in die eerste beurt onderskei deur 'n uitgesproke doelgerigtheid, 'n begeerte vir oorheersing en oormatige vermoede.
Die paranoïede psigo is 'n ewige klaer, altyd ontevrede met almal, geneig om die polisie vir die geringste rede te bel. In enige situasie sien hy 'n poging om sy regte inbreuk te maak. Paranoïede is eerder wraakgewend en aanraking.
By die aanvanklike stadiums van ontwikkeling van die beskrewe oortreding is daar probleme in sy diagnose. Sedert die aanvanklike stadium van die siekte word gewoonlik idees van pasiënte gebruik vir gewone huishoudelike konflikte en twis. Van besondere moeilikheid is huishoudelike twis wat in gemeenskaplike woonstelle opduik. Aangesien baie gereelde gebeurtenisse met valses verweef word, is dit nie maklik om 'n waanstellingsstaat van die norm te onderskei nie.
Involusionêre paranoïese behandeling daarvan word in stilstaande toestande getoon. Die gebruik van neuroleptika (byvoorbeeld Triftazin of Haloperidol) in samewerking met kalmeringsmiddels (soos Seduxen en Fenazepam) word aanbeveel. Behandeling met hormonale middels is kontraindikasie. Tydelike verligting kan 'n verandering van koshuis bring. Met tydige behandeling is die voorspelling gunstig.
Vakke wat alkoholhoudende vloeistowwe lank gebruik, het akute alkoholiese paranoïede, wat een van die tipes psigose is en gemanifesteer word deur wanpersepsie van vervolging.
Alkoholiese paranoïede kom vaker voor in individue wat aan die epileptoidale vorm van psigopatie ly.
Akute alkoholiese paranoïede word gemanifesteer deur die voorkoms van dwalinge van vervolging. Die debuut van die siekte word direk geassosieer met langdurige gebruik van alkoholhoudende drankies (binge drink) of met onttrekkingsimptome. Die pasiënt begin voel dat hy agtervolg word, hy is in groot gevaar dat hulle hom wil vergiftig. Gekke idees veroorsaak al die gedrag van die pasiënt. Hy begin vermoed dat die hele omgewing, insluitende sy naaste familielede, vriende en dokters, hom probeer skaad, hom wil doodmaak. In enige gesprek vind mense wat ly aan hierdie vorm van paranoïede 'n verborge betekenis, wat 'n sameswering teenoor hulle aandui. Soms is daar illusies en hallusinasies wat die idee van sameswering bevestig om hulle dood te maak.
Pasiënte met akute alkoholiese paranoïede probeer om enige bewyse te vind van hul eie vermoedens in al die gebeure wat voorkom. Hulle interpreteer dinge, voorwerpe en meubels om hulle as definitiewe simbole wat hul idees bevestig. Byvoorbeeld, 'n mes wat op die tafel vergete is, kan as bewys dien dat die gade haar man wou steek, maar iets het haar afgelei. Pasiënte wat ly aan die oorweeg vorm van die siekte, kan begin om die duisternis te vrees, hulle is bang om uit te gaan, bang om met mense te kommunikeer. Dikwels lyk dit vir hulle dat die gevaar van sekere mense kom, byvoorbeeld van diegene met wie hulle in 'n staat van konflik is of aan wie hulle geld skuld. Ook word sulke pasiënte gekenmerk deur 'n uitgesproke gevoel van vrees, wat selfs nie binne die mure van hul eie huis in veilige omstandighede slaag nie. Dikwels kan pasiënte angswekkende visuele hallusinasies ontwikkel, teen die agtergrond waarvan die gevoel van vrees en die invloed van angs aansienlik verbeter word. Pasiënte kan byvoorbeeld onnatuurlik optree, byvoorbeeld as hulle 'n ewekansige verdagte vyand teëkom, in die teenoorgestelde rigting weghardloop of huis toe gaan vir hulp.
Alkoholiese paranoïede behandeling in die huis word nie uitgevoer nie, want pasiënte benodig konstante mediese toesig en hospitalisasie in 'n psigiatriese hospitaal. Vir die behandeling van alkoholiese paranoïede medisyne wat gebruik word in kombinasie met vitamienterapie. As geneesmiddelterapie word voorkeur gegee aan neuroleptika en kalmeringsmiddels, minder algemeen vir antidepressante en nootropiese middels. Na die verwydering van die manifestasies van alkoholiese paranoïede, word komplekse terapie van alkoholisme aanbeveel, waarin 'n aantal psigoterapie tegnieke gebruik word, in die besonder groepterapie.
Die voorkoming van die ontwikkeling van alkoholiese paranoïede is om die ontwikkeling van alkoholafhanklikheid in persone wat geneig is tot psigopatie te voorkom.
Kliniese medisyne verdeel reaktiewe psigose in:
- akute reaksie op stres;
- histeriese psigose;
- depressie en manie van psigologiese etiologie;
- psigogeniese paranoïede
Op sy beurt word akute reaksies op stres-effekte verdeel in:
- hiperkinetiese vorms waarin die gedrag van pasiënte doelbewus verloor, en teen die agtergrond van die groeiende angs en vrees, word chaotiese psigomotoriese agitasie gebore, gekenmerk deur doelloos tosses, wisselvallige bewegings, 'n konstante begeerte om iewers te hardloop, en daar is ook 'n oriënteringsverlies in die omliggende ruimte;
- hipokinetiese vorme, wat gekenmerk word deur die toestand van motorremming, wat soms volledige immobiliteit bereik.
Histeriese psigose word voorgestel deur die volgende psigotiese toestande:
- pseudo-demensie, geopenbaar deur denkbeeldige swakheid, wat ontstaan ​​teen die agtergrond van 'n vernedering van die veld van bewussyn en word gekenmerk deur 'n skynbare verlies aan eenvoudige vaardighede, verkeerde antwoorde en aksies;
- histeriese twilight verwoesting, gekenmerk deur 'n vernouing van die veld van bewussyn, oriëntasieverlies, selektiewe fragmentering van latere amnesie, decepties van persepsie, wat 'n traumatiese situasie weerspieël;
- puerilisme, wat kinderagtigheid verteenwoordig, kinderlikheid van gedrag, wat ontstaan ​​op die agtergrond van 'n histeries beperkte veld van bewussyn;
- sindroom van waanbeeldige fantasieë, wat gekenmerk word deur onstabiele idees van grootsheid, rykdom, hul eie spesiale betekenis;
- persoonlikheidsregressiesindroom, wat gekenmerk word deur die dissosiasie van verstandelike funksies en gepaard gaan met 'n verlies aan gedragsvaardighede en selfversorging, spraak, ens.
- histeriese stupor, uitgespreek uitgespreek psigomotoriese inhibisie, verveling.
Een van die mees algemene tipes psigogene reaksies is psigogene depressie.
Daar is twee hoofgroepe reaktiewe depressiewe toestande: akute en langdurige depressiewe reaksies. Akute vorms word gekenmerk deur oormatige intensiteit van affektiewe manifestasies, wat uitgedruk word in die vorm van uitbrake. Uitgestrekte vorms is 'n stadige ontwikkelende depressiewe toestand, waarvan die kliniese manifestasies eers ná 'n sekere tydperk na die aanvang van die psigotraumiese situasie die meeste uitgespreek word.
Een van die mees skaars vorms van psigogene reaksies is psigogene maniere. Aan die begin van die ontwikkeling van hierdie vorm van patologie is simptome van fussiness, agitasie, prikkelbaarheid teen die agtergrond van onbeduidende erns van lewensbelangrike versteurings - die invloed van vreugde, plesier, disinhibisie van aspirasies. 'N Kombinasie van opponerende invloed, soos hartseer en inspirasie, is kenmerkend.
Sielkundige paranoïede kom voor in ongeveer 0.8% van die gevalle. Drie vorme van psigogeniese paranoïede kan onderskei word: akuut, subakuut en langdurig.
Die staat waarin individue vals beskouings en gevolgtrekkings wat verband hou met 'n spesifieke traumatiese situasie, word reaktiewe paranoïese of reaktiewe waanpsigose genoem. Aanvanklik kan idees vir die individu baie waardevol wees, sielkundig verstaanbaar wees en voortspruit uit werklike gebeurtenisse. Aanvanklik is sulke idees aanspreeklik vir korrektiewe optrede, maar soos die malady ontwikkel, verander hulle in waanbeelde. Hulle word vergesel van abnormale gedrag. Daarbenewens, in individue wat ly aan hierdie vorm van paranoïede, is daar 'n gebrek aan kritisiteit vir hul eie optrede en staat.
'N Reaktiewe paranoïede is 'n groep psigose, waardeur dit ryk simptome het as gevolg van geestelike trauma (byvoorbeeld in 'n vreemde omgewing, onder toestande van ernstige stres). Die vernaamste simptome in hierdie vorm van paranoïede is oorwaardeerde of waanidees. Daarbenewens is hallusinasies moontlik. Pasiënte word gekenmerk deur verhoogde angs en vermoede. Hulle is in bestendige sielkundige stres. Dikwels word, met reaktiewe paranoïede, 'n depressiewe komponent in wisselende mate van erns geopenbaar. Diagnoseer hierdie vorm van die siekte, gebaseer op anamnese en kliniese simptome.
Die behandeling van 'n paranoïde, bo alles, behels die uitskakeling van 'n traumatiese situasie. Daarbenewens is sommige psigoterapeutiese metodes en geneesmiddelterapie suksesvol gevestig, wat slegs gebruik word na die uitskakeling van psigotiese vlakafwykings.
Die betrokke staat kan plaasvind tydens isolasie, byvoorbeeld, in terme van taalisolasie. U kan ook 'n aantal faktore identifiseer wat besig is om die ontwikkeling van paranoïede aan te spreek:
- misverstand van ander mense se gebruike of toespraak;
- omgewingsstres (byvoorbeeld militêre toestande);
- toestand, verswak deur slapeloosheid;
Aanvanklik het pasiënte vrees en oormatige vermoede, dan verskyn gedagtes van vervolging wat in vrees vir moontlike moord word. Teen hierdie agtergrond kom persepsie misleidings dikwels voor, wat hulself manifesteer in ouditiewe hallusinasies (pasiënte hoor die geluide van geliefdes of die huil van kinders). Hierdie toestand word meestal gesien in gevangenes wat sinne vir 'n misdryf in afsonderlike bevalling aanbied - hulle hoor die stemme van familie, goeie vriende, die huil van kinders.
Tipies is die herkenning van reaktiewe paranoïede nie moeilik nie. Die belangrikste kriteria vir diagnose is:
- situasionele kondisies van die siekte toestand;
- verband met die traumatiese situasie;
- omkeerbaarheid van simptome wanneer die eksterne omgewing verander.
Daarbenewens kan jy sekere geestesversteurings identifiseer, byvoorbeeld 'n inflasionêre paranoïese of ander paranoïese verskynsels, met behulp van die Sondi-toets.
Inflammatoriese paranoïede is 'n versigtige waanbeeld van die omgewing as vyandig. Paranoïese verskynsels is waanbeoordelings wat gebaseer is op decepties van persepsie.