My kinders en geloof... - Afrikaans - South African Skeptics
Henk 10 October 2014 04:29 #1
In elk geval, ek is al van my hoerskooldae 'n ateis. Dit was nie groepsdruk of rebellie teen my ouers of enige van daai klas strooi wat my my geloof laat verloor het nie, nee - ek het bloot net een dag op my stert gaan sit en die hele ding oordink en tot die konklusie gekom dat die hele spul 'n klomp bog is. En dit was ook eintlik die laaste wat ek hoegenaamd my tyd met die topic gemors het. Nie dat dit nie in my gesig gegooi word nie, nee - my pa se broer het twee doktorsgrade in teologie (hy was 'n prof in teologie op Tuks - hoe teenstrydig 'prof' en 'teologie' ookal in dieselfde sin mag klink.) En die arme perd ignoreer my nou al vir die laaste twee dekades soos die spreekwoordelike stopstraat - hy reken ek's op 'n eenrigting-straat hel toe; ek dink die laaste paar keer waar ek hom met suiwer logika in 'n hoek gedryf het waaruit hy homself nie kon bullshit nie het 'n bietjie skeef in sy keel gaan sit.
Oukei - genoeg van my. Hier's my probleem:
Ek bly in 'n klein dorpie in Noordwes. Die hele geloof-ding het my verbygegaan, soos ek gese het. Ek is maar net te dankbaar vir die stil Sondaeoggende wanneer ek die enigste ou in die SPAR is om my weeklikse inkopies te doen. Waar die ander mense heen is, is nie my saak nie. Maar nou het ek twee kleintjies, en nou raak die storie 'n bietjie meer persoonlik. My oudste word nou in Desember 5. Sy is vreeslik slim, sy't haarself geleer somme maak (oukei, die basics - but still), sy lees en skryf al in rukke en stote, en sy maak haar ouers baie trots. Maar sy is geweldig sensitief. Soos in erg. As iets net nie is soos dit behoort te wees nie, as iemand net skeef vir haar kyk, as dinge nie werk soos sy wil he dit moet werk nie, dan is dit snot en trane.
My dogtertjie het al 'n paar keer huistoe gekom en my met 'n baie ernstige uitdrukking op die gesig gevra waar die hel is. Sy weet waar's die hemel - sy wys reguit boontoe na die naaste groot fluffy wolk. Julle ken die storie. My kind word nou belas met al die onnodige skuldgevoelens en paranoia en stront wat ek gehoop het haar gespaar sal bly.
Ek kan haar nie wegvat uit die skooltjie nie. Besides, wanneer sy laerskool toe gaan, gaan dieselfde ding maar net aan. Ter wille van haar baie breekbare klein sielietjie dink ek op die kort termyn is dit belangrik vir haar om 'te doen wat die maats doen'. Sodat sy nie uitgesluit voel nie. 'n Mens kan lag vir groepsdruk, maar op haar jare dink ek is dit bitter belangrik - belangriker, selfs, as die wete dat sy met 'n klomp stront besig is. Wat ek wel gaan doen, is om haar van vroegs af te leer krities dink. Ja, dat sy die halleluja-liedjies saam met haar maats sing, maar uiteindelik tot dieselfde gevolgtrekking as ek kom toe ek op skool was. Sy gaan op een of ander stadium besef hoekom sy dan Sondagoggend by die huis is. En ek dink haar ontgogeling met die hele storie gaan omtrent so traumaties wees as wanneer sy uitvind dat die tandemuis nie bestaan nie. Dis nog 'n illusie wat ek haar nie ontneem nie, en waaraan ek lustig meedoen. En dan, uiteindelik, of dit in die volgende tien of vyftien jaar gebeur, gaan sy in elk geval meer waarde aan die geloofskwessie heg, omdat sy self tot daai konklusie gekom het.
Brian 10 October 2014 05:11 #2
GROOT WELKOM Henk! Man jy't sommer lekker hier ingesak en uitgepak. Welgedaan. Ek hoop ons kan voldoen aan jou verwagtinge. Die sleutel na my mening is : "Wat ek wel gaan doen, is om haar van vroegs af te leer krities dink" Daar le die ding. Dis jou "heilige" plig om jou kind se denkvermoe te ontwikkel sonder breinspoeling, intimidasie en ander strond. Ek't soortgelyke ervaringe gehad met my kroos, 4 van hulle. Drie is ateiste (een miskien meer agnosties) en een christelik. En ons aanvaar dit so. Elke mens moet self besluit…my christen seun is nou 41 jaar oud was op harde drugs in sy jong jare en het sy vrou ontmoet wat hom reggeruk het en sy was die groot oorsaak dat hy christelik geraak het…en daar laat ek dit want hy is vir my belangriker as my persoonlike opinies ens. Good Luck en bly op hierdie link…
cyghost 10 October 2014 05:26 #3
So met skok en toe vermaak het ek so paar maande gelede agter gekom die deuntjie wat my my seun neurie is "Yes, Jesus loves me" Weet nie hoekom nie, ek was dit te verwagte.
Mefiante 10 October 2014 05:31 #4
Henk 10 October 2014 06:25 #5
Thanks vir die gulle verwelkoming! Ek kan sien ek gaan nog baie tyd hier spandeer…
Ek sal dodelik eerlik met haar wees, sou sy my enigiets rondom die hele Liewe Jesus-storie vra. Maar daar is 'n effense probleempie daarmee: Ek glo onverbiddelik in konsekwentheid. Sou ek haar moes vertel dat dit 'n klomp nonsens is, gaan Kersvader en die Tandemuis ook in die slag moet bly. Ek klink dalk nou kleinlik, maar daar is min dinge so waardevol (en so vlietend) soos die verbeelding van 'n kind. Die "magic" van wag vir Krismisvader die aand voor Kersfees, wanneer jy jou bes probeer om jou oë oop te hou en die bliksem te vang waar hy by die skoorsteen uitkom met sy arms vol prezzies. En elke keer wag hy tot jy aan die slaap raak voor hy die huis binnekom. Elke. Donnerse. Keer. Maar ek sou baie de moer in wees vir my ouers as hulle my daai ding ontneem het deur bloot net eerlik op die vraag te antwoord of Kersvader bestaan of nie.
cr1t 10 October 2014 06:35 #6
Faerie 10 October 2014 06:47 #7
Ek het die geloof ding op kleuterskool behandel soos Mefiante voorstel. Met elke bybel storie het ek 'n sprokiesverhaal die aand vertel en dan rustige vragies gestel oor die ooreenkomste tussen die bybelverhaal en sprokie - dink aan gifappels en water in wyn verander, maklik genoeg. Die laaste vragie dan elke aand was "Dink jy hierdie is stories of werklikheid" Ek het hulle dan gestop om te antwoord en gevra dat hulle daaroor moet gaan nadink eers en DAN vir my kom antwoord. Die uiteinde, baie jare later, is dat beide my seuns eers stop om oor 'n ding te dink in plaas daarvan om dinge net te aanvaar. Kritiese denke m.a.w.
Ek het ook so vroeg as moontlik (my twee was so 8 - 10 jaar oud op die stadium) was om hulle aan soveel moontlik gelowe bloot te stel, my oudste was tot Madras toe vir 'n week of wat om Islam te beleef. Glo my, dit was 'n kwessie van ses maande toe hulle beide vir my kom vertel het hulle dink die hele spul is 'n klomp twak. Die besef dat daar nie net "een regte geloof" is nie, maar 'n moerse lot wat dieselfde verkondig, was genoeg om hulle te laat besef dat mense maar eintlik net 'n lot skape is.
My jongste was in Graad 7 vereis om bybel voor te lees met die opening van skool op Maandae, toe ek daarvan te hore kom en hom toe uitvra daaroor, was sy houding: "Ma, its public speaking, and I need to practice that, what does it matter what I'm saying if it serves the purpose of me getting over my fear of speaking at all?" Wyse woorde van 'n 12 jarige.
Sing saam met haar die liedjies, en vat haar na al die bybel storie blockbuster flieks met die spectacular 3D wat uitkom, flieks is mos net stories dan nou nie, herhinner haar net daaraan. Ek sou nie op hierdie stadium haar die term "Ateis" leer nie, sou sy met haar maatjies gesels sal dit dinge net moeilik maak en sy het nog nie die woema wat sy in later jare sal he nie. Laat sy glo wat sy wil maar maak seker dat dit saam met kersvader en die tandmuis op die regte ouderdom 'n rustige dood sterf. My twee het eers hier op 10 of 11 hulle self begin uitspreek teen geloof en met 'n paar stampe en stote geleer wanneer om iets te se en wanneer om eerder stil te bly en water oor gods akker te laat loop.
Met die tafel gebede ens, ek het op daardie ouderdom oor omtrent alles gebid saam my kinders, ons het hoederboudjies bedank dat die hoender in question sy lewe gegee het om ons te voed, wortels uit die grond getrek uit die groentetuin bedank vir die goeie oogsig wat dit ons gaan gee, die gogga wat per ongeluk platgetrap is om verskoning gevra dat ons hom nie raakgesien het nie. Ek het meer gebid saam my klein kinders as in my hele lewe voor hulle koms. Die verskil is dat ons vir die kos/gogga/whatever gebid het en nie vir 'n god nie. My oudste het nou die dag verskoning gevra aan 'n muskiet wat hy platgeklap het, 'n vrome "I'm sorry had to kill you but you were annoying me"… ;D
My oudste op 22 is nou "couldnt be bothered" en my jongste op 18 'n uitgesproke "Evolunionist" - 'n term wat hy op 12 of so aangeneem het ten spyte dat hy drie maaitjies in the proses verloor het ('n moslem, katoliek en xtian kind onderskeidelik).
Dis 'n rowwe pad, maar hulle kom gewoonlik sterker en meer selfversekered aan die ander kant uit. Hou ons op datum, daar is 'n paar "old hands" op die forum wat deur hierdie dinge gekom het sonder te veel drama en raad help altyd.
Mintaka 10 October 2014 07:02 #8
Dis dan ook nie eers nodig om die "pretgelofies" soos kersvader en die tandemuis 'n eksplisite doodskoot toe te dien nie. Hulle sal mettertyd natuurlik erodeer saam met Liewe Jesus en Paashasie in die vloed van gesonde verstand. Trouens, hierdie pretgelofies is waarskynlik nogal waardevol as hulpmiddel om ALLE gelowe af te sweer op die een of ander stadium van grootword.
Henk 10 October 2014 07:42 #9
DIS die waarheid. Ek wou nou sê dis die 'heilige' waarheid, but oh, the irony!
Ek dink nog 'n storietjie wat 'n mens kan gebruik is die Keiser se Kleed. Dis in elk geval 'n baie belangrike kinderstorie wat om een of ander rede heeltemal oor die Christen-tannies wat dit vir die kindertjies voorlees se koppe gaan…
Die enigste ding wat my egter pla is dat my dogtertjie ongelooflik sensitief is. En huidiglik resoneer die hele Jesus-is-lief-vir-jou ding met haar op 'n groot skaal. Sy't hierdie magical protector in the sky wat haar oppas, selfs al is pappie nie daar nie. En niks wat ek kan doen of sê gaan op hierdie stadium vir haar 'n werkbare substituut wees vir Jesus nie. En dit skep die ruimte in haar kop waar hierdie klas van bog net 'n groter en dieper vastrapplek kry.
Ek weet nie. Dis net ongelooflik amazing dat sulke middeleeuse bullshit so 'n impak op 'n mens se lewe kan hê, nou, in die blêddie 21ste eeu. Ek meen, hel. Ons was al op die maan, for pete's sake.
Mintaka 10 October 2014 08:23 #10
Ongetwyfeld. En dit pla mens eers regtig (verkeerdelik miskien) wanneer jy self kinders in daardie situasie het. Maar dis seker maar in die mens se natuur… ons kan mos net passievol raak oor iets wat ons direk affekteer.
Faerie 10 October 2014 08:43 #11
Ek dink nie jy moet te veel bekommer dat die bog 'n diep vastrap plek gaan kry nie, sy's net 'n klein dogtertjie wat skielik besef die wereld is GROOT en nog nie haar plek daarin verstaan nie. Laat haar toe om vas te klou aan iets, en gee haar die kans om dit self later te verwerp. Dit sal kom.
Henk 11 October 2014 05:48 #12
Dankie vir die raad en advies! Ek's bly om te hoor dat ek nie die enigste ou is wat oor is in Suid-Afrika wat reken geloof is 'n klomp ongefundeerde stront nie. Se wat jy wil, ons is maar yl gesaai.