Gedurende die 20ste eeu het baie gebeure plaasgevind wat 'n sterk invloed op politieke filosowe en hul denke gehad het. Soos genoem het die Eerste Wêreldoorlog ook so 'n verskuiwing veroorsaak. Daarbenewens het die daaropvolgende krisisse, beide polities en ekonomies, soos die beursineenstorting van 1929, nuwe politieke reaksies veroorsaak. Veral in Duitsland, maar ook in die res van Europa was daar 'n konserwatiewe reaksie, byvoorbeeld met denkers soos Martin Heidegger en Carl Schmitt. Uiteindelik sal dit lei tot fascisme en nasionale sosialisme.
Na die Tweede Wêreldoorlog sou die politieke filosofie binne by 'n goot deel van filosowe soos veral binne die analitiese tradisie in die agtergrond verdwyn. Dit was hoofsaaklik te danke aan die skeptisisme onder hierdie filosowe oor die waarde en vermoë om groot normatiewe stelsels te ontwikkel. Die voorste voorbeeld was die logiese positivisme en die emosivisme van die Weense Sirkel . Uitsonderings kan gevind word in 'n beweging soos pragmatisme, waarin filosowe soos John Dewey steeds polities aktief was.
Binne die kontinentale filosofie het die politieke filosofie nooit belang ingeboet nie, en veral Marxisme het voortgegaan , hoofsaaklik deur 'n herlewing van Marx se filosofie deur die herontdekking van sy vroeë werk, die Parys-manuskripte. 'n Filosoof wat 'n sleutelrol daarin gespeel het, was Alexandre Kojève. Marxistiese invloed is byvoorbeeld baie merkbaar in die werk van Jean-Paul Sartre en Maurice Merleau-Ponty. 'n Groot bespreking wat nog hier gevoer word, was of kommunisme soos dit in die Sowjetunie bestaan het, ondersteun moet word of nie. Byvoorbeeld, filosowe soos Merleau-Ponty of Albert Camus sou kommunisme met die Sowjetunie verbreek, terwyl individue soos Sartre of Louis Althusser getrou aan kommunisme sou bly en die Sowjetunie sou aanhou ondersteun.
Opmerklik is ook die filosoof Jean-François Lyotard wat beskou kan word as die vader van die postmoderne filosofie. Konfronteer met verskynsels soos Auschwitz, Mei 1968, postkolonialisme en multikulturalisme, het Lyotard die einde van die "Groot Stories" en die begin van die postmoderne filosofie verkondig. Groot filosofiese stelsels soos by Marx was van nou af onwenslik en daar was eintlik net plek vir kleiner stories. Volgens Lyotard moet mens as 'n filosoof die onderdrukte in die samelewing getuig en ook alle stelsels binne 'n samelewing, soos die ekonomie of wetenskap, wys na hul eie grense. Dit was ook verwant aan die emansipasie van verskeie minderhede binne die samelewing, die vrou en die Afro-Amerikaners. In hierdie tyd het die feminisme en die burgerregtebeweging aan die lig gekom.
Die humanis Thomas More was die eerste wat die term utopie gebruik het, in sy gelyknamige werk Utopia.
Een vorm van politieke filosofie is die ontwerp van 'n "ideale staat" of utopie, dikwels (maar nie altyd) geïnspireer deur 'n sosialistiese of kommunistiese ideologie, waarin sosiale teenstrydighede verdwyn het, burgers verenig en outomaties deugsaam is. 'n Filosoof wat bekend geraak het, is Thomas More, wie se boek Utopia vernoem is na die genre, wat ook 'n ooreenkoms met die verskynsel van geofiksie het: fantasie oor nie-bestaande lande. In hierdie werk, het More 'n ideale samelewing geskets met die weglating van alles wat hy in die destydse Engelse samelewing sleg vind, soos privaat eiendom, armoede, godsdienstige onderdrukking en oorlogvoering. 'n Soortgelyke utopie kan gevind word by Francis Bacon in sy Nova Atlantis (1627), wat veral klem plaas op tegnologiese vooruitgang.
Die denke oor die ideale staat is egter 'n baie ouer onderwerp. Bekend is byvoorbeeld die visie van Plato, uiteengesit in sy dialoog die '•'Politeia. Hier beskryf Plato hoe die ideale staat in drie groepe verdeel moet word:
Die wagte: dit is die soldate van die staat. Hulle is verantwoordelik vir veiligheid en beskerm die staat teen gevare.
In latere dialoë soos Wette breek Plato tot 'n mate met hierdie ideale beeld. Miskien sal daar nooit regtig daardie staatsmanne wees wat perfek is nie. Die tweede beste moontlike staat is een wat deur wette gelei word. 'n Groot kritikus van hierdie platoniese siening was Karl Popper, wat dit hoofsaaklik in sy werk The Open Society en Its Enemies (1945) verduidelik het. Hy het die alternatief van 'n oop samelewing voorgestel.
Deur Karl Marx was hulle, omdat hulle nie op die vermeende wetmatigheid van historiese materialisme staatgemaak het nie wat as utopiese en nie-wetenskaplike sosialiste beskou is. Marx self het sommige van die kenmerke van 'n toekomstige klaslose samelewing in sy werk Kritik des Gothaer Programms geskryf. Hy het nooit 'n werklike gedetailleerde bloudruk vir so 'n samelewing gegee nie. Dit moes ten minste een wees waar elkeen die goedere gehad het wat hy nodig gehad het, en sodoende is die hele konsep van private eiendom afgeskaf, sowel as die staat self
Die Engelse filosoof Thomas Hobbes ontwikkel die idee van die sosiale kontrak as die oorsprong van die mag van die staat.
Die konsep van mag is sentraal tot die politieke filosowe. Dit gaan hoofsaaklik oor vrae oor die oorsprong van mag, die verskillende vorme en ook die legitimiteit van mag; naamlik wat maak die regerende mag of gesag 'n wettige mag? Nog 'n belangrike aspek is die konsep van die staat se monopolie op die gebruik van geweld, waarin die staat die enigste is wat geweld wettig kan gebruik (via die weermag en die polisie). In die geskiedenis van die politieke denke was daar 'n verskuiwing in die legitimiteit van die regerende orde. Waar vroeë Christelike politieke denkers soos Augustinus van Hippo en Thomas Aquinas aangevoer het dat die politieke mag van God self gekom het en die koning dus met 'n droit divin (Godelike gesag) heerser was en daar godsoewereiniteit was, het dit in die Moderne Tyd na die mense verskuif; die legitimiteit van mag kom uit die goedkeuring van die volk (populêre soewereiniteit) en meer konkreet het dit ontstaan deur middel van 'n sosiale kontrak. Hierdie oorgang van legitimiteit sal ook sentraal wees in die werk van Marcel Gauchet, wat veral op die Christendom sal fokus as 'n godsdiens wat hierdie oorgang moontlik gemaak het.
Hierdie tema kom byvoorbeeld voor, met Thomas Hobbes in sy werk Leviatan (1651). Hobbes stel die oorspronklike posisie een wat gekenmerk word deur 'n "oorlog van almal teen almal". Maar deur selfbelang gedryf, het die verskillende mense wat aanvanklik in konflik met mekaar was, 'n sosiale kontrak onderteken waarin die mag oorgedra is na 'n sentrale figuur wat konflikte tussen die verskillende persone op 'n min of meer konsekwente wyse moes oplos.
Met Hobbes se opvolgers, soos John Locke en Jean-Jacques Rousseau, het die element van die sentrale monarg weggeval en mag oorgedra aan die mense self. Rousseau het byvoorbeeld aangevoer dat die mag gefundeer is op die volonté generaal. 'n Kontemporêre variant kan gevind word in die werk A Theory of Justice (1971) deur die Amerikaanse filosoof John Rawls. Hy begin met die gedagte-eksperiment van die sluier van onkunde: as mens nie geweet het waar, wanneer en hoe 'n mens in die samelewing sou eindig nie, hoe sou hierdie samelewing georganiseer word? Rawls sê dat hierdie mense dan sal kies vir 'n fundamentele gelykheid tussen alle mense met moontlike voordele vir die minder bevooregtes, soos gestremdes.
Trouens, dit het gelei tot 'n teenstrydigheid tussen liberalisme aan die een kant en republikeinisme aan die ander kant. Die liberale beklemtoon die onderskeid tussen die samelewing en die staat en fokus hoofsaaklik op die feit dat die mense beskerm moet word deur wette en respek vir die natuurlike regte van die mens. Die Republikeine sê daarenteen dat dit gaan om die vorming van 'n politieke geheel en 'n algemene wil. Die onderskeid tussen die samelewing en die staat verdwyn hier in die agtergrond omdat dit verklaar dat beide mag en politieke legitimiteit direk voortvloei uit die mense self. Denkers in die liberale tradisie is mense soos Robert Nozick terwyl Hannah Arendt en John Dewey eerder republikeinse is. Iemand soos Jürgen Habermas probeer 'n derde benadering uitwerk, wat beide wil kombineer, naamlik sy diskoersteorie.
'n Alternatief is nie om die legitimiteit van mag by die mense te plaas nie, maar om die monarg as 'n voldoende voorwaarde te sien. Dit het vroeg in die werk van Niccolò Machiavelli ontstaan wat in Il Principe 'n teorie uitbeeld oor hoe die monarg die beste mag kan behou. Meer algemeen is dit ook bekend as die posisie van Machiavellisme; die doel (om mag te verkry) heilig alle middele om daardie mag te verkry. Ook die filosoof Jean Bodin, wat 'n bietjie later geleef het, het in hierdie rigting gedink. Hy was ook die outeur van die term soewereiniteit, en in sy werk het hy die teoretiese grondslag van absolutisme gelê. 'n Meer kontemporêre voorbeeld kan gevind word in die filosofie van Carl Schmitt, wat moderne interpretasies van demokrasie en wet as die hoogste beginsel verwerp en pleit vir absolute soewereiniteit vir die magshebber.
Nog 'n denker wat baie konsentreer op konsepte soos mag was die sosioloog Max Weber. Eerstens het hy 'n onderskeid gemaak tussen mag en gesag. Die verskil tussen die twee is dat gesag impliseer ook dat die mens die mag wat uitgeoefen word, aanvaar. Dit beteken dat die gesag, in breë trekke, anders as mag, altyd gelegitimeer word.
Binne die konsep van gesag het hy drie vorme onderskei: tradisionele gesag, charismatiese gesag en rasionele regsgesag. Tradisionele en vroeëre samelewings was hoofsaaklik gebaseer op die eerste twee tipes, terwyl die moderne state eerder staatmaak op die derde tipe wat hulle dan verbind met burokrasie en goed gedefinieerde wette. Dit beteken egter nie dat tradisionele en charismatiese gesag nie meer algemeen in moderne state is nie: baie politieke loopbane vandag is gebaseer op die charisma van die politikus. 'n Ekstreme vorm hiervan het plaasgevind in fascisme, bekend onder die konsep statolatrie (om 'n afgod van die staat te maak).
Die konsep van geregtigheid is 'n uiters belangrike konsep vir baie politieke filosowe en word derhalwe weerspieël in die werk van die voorste filosowe. Soos met ander konsepte, was daar ook 'n verskuiwing deur die tyd. In antieke tye en die middeleeue is openbare geregtigheid hoofsaaklik bedink aan en getoets teen die natuurreg. Na die Hervorming het nuwe politieke teorieë egter ontstaan, en hoewel hulle aanvanklik sterk Christelik geïnspireer was, sou hulle geleidelik in meer sekulêre teorieë verander.
Die filosoof Plato is een van die eerste filosowe wat betrokke is by geregtigheid en sal dan 'n blywende invloed op die res van die geskiedenis hê. In sy dialoog Politeia verduidelik hy sy siening van geregtigheid. Geregtigheid in die staat beteken vir hom dat alle persone die posisie beklee waarvoor hulle die beste geskik is. Hy aanvaar dus 'n fundamentele ongelykheid tussen die verskillende burgers. Justisie word deur Plato as stabiliteit verstaan; alle groepe van die samelewing vervul hul rol en hou die samelewing in balans en in orde. Onregverdigheid is net die vermenging van die verskillende dele, dus as 'n groep in die take van 'n ander inmeng.
In sy Politika en Ethica Nicomachea, het Aristoteles, aan die ander kant, geregtigheid as 'n individuele deug geidentifiseer. Hierdie beeld lyk moeilik versoenbaar met die hedendaagse sieninge, veral in die politieke filosofie van 'n "regverdige staat". 'n Staat kan nouliks deugde hê. Tog sê Aristoteles dat hierdie deug altyd tussen verskillende mense plaasvind. As daar slegs een persoon op aarde was, kon mens nie regverdig wees nie. Dit is dus altyd 'n politieke en sosiale kwessie. Aristoteles beskryf ook geregtigheid as "die volg van die wet." Dit blyk 'n aanvegbare siening te wees, want wette kan ook onregverdig wees. Daar moet egter opgemerk word dat Aristoteles baie in terme van natuurwette gedink het. Daarbenewens verbind hy ook geregtigheid met idees soos eerlikheid, onpartydigheid en proporsionaliteit.
1. 'n Gelyke verspreiding en so groot as moontlik pakket van regte en vryhede vir elke lid van die samelewing deur die staat, tensy dit in stryd is met die vryhede en regte van ander individue. Dit staan bekend as die skadebeginsel.
'n Sterk reaksie op hierdie werk is gevind in die libertynisme van Robert Nozick in sy werk Anarchy, State and Utopia (1974). Hy verwerp Rawls se liberale geregtigheidsnorm omdat dit sal lei tot 'n onaanvaarbare groot staatsinmenging. Nozick, en libertarynisme in die algemeen, is dus sterk gekant teen alle vorme van regeringsinmenging (soos belasting) en wil dit tot 'n minimum beperk. Regverdig is waarvoor jy verantwoordelik is en die staat het niks om daaroor te sê nie. Daarom is alles wat 'n persoon op 'n regverdige manier verwerf het, verdien of vrywillig uitgeruil, het. Die staat moet net verseker dat daar nie so iets soos onregverdige of onwillekeurige eiendomsoordrag voorkom nie (brandwagstaat).
Klassieke filosowe soos Plato en Aristoteles was van mening dat demokrasie nie die beste vorm van regering was nie, maar het eerder aan 'n aristokrasie gedink; waar die bestes die leiers moes wees. Dit was egter nou verwant aan die idee dat daar absolute geregtigheid en goedheid bestaan en dat dit deur die mens bereik kon word. In die Middeleeue is 'n beroep gedoen op 'n goddelike reg waaruit die heerser sy legitimiteit verkry het. Na die Verligting, het die idee van verligte despotisme teruggekom.
Daar is egter ook verskeie klassieke probleme rondom demokrasie geformuleer. 'n Sentrale probleem vir demokrasie, soos geformuleer deur Alexis de Tocqueville in De la démocratie en Amérique (1835) en verklaar deur John Stuart Mill, is die probleem van die "tirannie van die meerderheid". In demokrasie is daar altyd die gevaar dat die meerderheid ander minderhede kan onderdruk. As 'n mens dus onkundig bloot die demokrasie aanvaar, loop mens die risiko om minderhede te onderdruk. Bykomende maatreëls of wette moet dus ingestel word om hierdie misbruik te voorkom.
Nog 'n probleem is uitgewys deur die politieke denker en sosioloog Robert Michels. Hy het in sy werk die "ysterwet van die oligargie" beskryf. Hierdie wet bepaal dat alle vorms van organisasies, hoe demokraties hulle ook al in die begin was, onvermydelik oligargiese eienskappe na 'n tydperk begin toon. Volgens Michels is dit te wyte aan die feit dat 'n sekere hoeveelheid kundigheid onder hierdie leiers versamel wat in kombinasie met hul eie belange verseker dat hulle hul mag behou of selfs hul opvolgers kies. Dit gebeur byvoorbeeld dat 'n politikus sy eie seun of dogter binne die party bekendstel en sodoende hom of haar voorberei om sy plek te vat. Dit, saam met die elite-teorie, kan ook by Vilfredo Pareto gevind word. In die breë kan dit deel wees van die vraag in watter mate 'n demokrasie demokraties en terselfdertyd funksioneel kan wees. Aan die een kant is daar denkers wat die idees van Pareto en Michels aanvaar en dus 'n baie ontnugterende beeld van demokrasie gebruik en wys op onvermydelike neigings van skadumag en verval tot 'n tegnokrasie. Denkers met hierdie uitgangspunt beskryf soms demokrasie as 'n heerskappy deur die gepeupel.
Teenoor hierdie visie is filosowe soos Hannah Arendt, John Dewey en in sekere mate ook Jürgen Habermas. Beide Arendt en Dewey plaas sterk klem op die noodsaaklikheid van demokrasie as 'n politieke aktiwiteit waarin alle mense betrokke moet word. Demokrasie gaan nie net oor die elite wat regeer nie, maar ook oor 'n volk wat deur dialoog en kompromie bewus word van hul eie politieke potensiaal en poog om die staat so goed moontlik te organiseer. In die werk van Habermas, veral in sy magnum opus Theorie des kommunikativen Handelns (1981), verklaar hy selfs dat 'n goeie demokratiese proses waarby burgers betrokke is, noodsaaklik is vir die moderne samelewing. In sy filosofie word begrippe soos waarheid, normatiewe geldigheid en egtheid bepaal deur 'n rasionele konsensus tussen alle betrokkenes. In Faktizität und Geltung (1992) verbind hy dit ook met die reg; wette is slegs geldig as hulle ontwikkel word deur 'n demokratiese proses waaraan alle betrokke partye deelgeneem het.
Binne die kommunistiese denkrigting is daar onenigheid oor wat daar met die eiendom gedoen moet word. Trouens, dit kom neer op die botsing tussen marxisme en anargisme. Vroeë sosialiste soos Charles Fourier het in die besonder aangevoer om kommunes te vestig. Pierre-Joseph Proudhon sal dit onder die term selfbestuur insluit; die werkers behoort die eienaar van die produksiemiddele in hul maatskappy of onderneming te wees. Ook belangrik is sy boek Wat is eienaarskap? (1840) waarin hy die kwessie van wat eiendom is, hanteer het. Sy antwoord was radikaal en is nog steeds bekend: la propriété c'est le vol ("eiendom is diefstal"). Hierdie idees is meer geradikaliseer deur anargistiese denkers soos Mikhail Bakunin wat gepleit het vir 'n volledige afskaffing van die staat. Teenoor hierdie vorms van anargisme was denkers soos Karl Marx wat die behoefte aan 'n intermediêre fase vir hierdie staatlose era gesien het. Vir kommunisme om te werk, is 'n fundamentele goedheid van die mens nodig (hy moet alles kan deel). Dit is egter nog nie beskikbaar nie en moet eers 'n tussentydse fase geïnstalleer word. Dit staan bekend as die diktatorskap van die proletariaat.
'n Tema wat begin het tydens die Romantiek, is of daar 'n soort lyn in die politieke geskiedenis is. Hierdie posisie is bekend onder die naam van historisisme. Dit is dus die kontakpunt tussen politieke filosofie en filosofie van die geskiedenis. Een van die eerste filosowe hieroor was ook een van die mees radikale filosoof, naamlik Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Hy het in die politieke geskiedenis 'n dialektiese proses teenoor die Pruise van sy tyd gesien, wat hy as die klimaks beskou het. 'n Vroeë reaksie hierop kan reeds in die werk van Karl Marx gevind word. Hy het met Hegel ooreengekom dat daar 'n reguit lyn in die geskiedenis was, maar het gesê dat die eindpunt ver van bereik af is. Hy het ook gesê dat hierdie proses nie 'n idealistiese proses was nie, maar het dit as historiese materialisme getipeer. Geskiedenis was 'n proses met 'n ewige klasstryd wat uiteindelik ná kapitalisme tot kommunisme en klaslose samelewing moes lei. Hierdie idee is later geradikaliseer as dialektiese materialisme in die werk van Joseph Dietzgen, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Georg Lukács en Georgi Plekhanov.
Onafhanklik van die marxisme, word die geloof aan vooruitgang teruggaan na die Verligting waarvolgens die mens strewe om alle aspekte van die samelewing te verbeter en vordering te maak. Dit word dan as 'n natuurlike proses geïnterpreteer na meer rasionaliteit. Dit word later weerspieël in die werk van Auguste Comte en sy wet van die drie fases wat verklaar dat die geskiedenis deur drie fases gaan: 'n teologiese, 'n metafisiese en uiteindelik 'n positivistiese wetenskaplike stadium. Die mens oorwin stadig sy animistiese en teïstiese fases om uiteindelik te sien dat slegs wetenskap die antwoorde kan bied. Comte ontwikkel sosiologie om hierdie proses af te sluit. Die sosioloog Max Weber het ook die moderne geskiedenis as 'n proses van "ontnugtering van die wêreld" beskryf.