Ek het lanklaas so ’n insiggewende en indringende resensie van ’n boek gelees. Bo en behalwe die insigte wat Charl-Pierre Naudé bring ten opsigte van hierdie (vir my) onbekende digter se werk, maak Naudé baie interessante opmerkings oor die vertaling van poësie en ander relevante sake.
Naudé se bespreking van die Latynse en Germaanse vorm wat deur ’n vertaler gekies kan word, is baie belangrik. Dit is ’n saak wat sterk op die voorgrond tree wanneer mens ’n “Latynse” digter soos Pabo Neruda vertaal.
Ook die kwessie van hoofletters aan die begin van reëls – moet ’n vertaler dit in ’n Afrikaanse vertaling behou of nie? Ek stem in hoofsaak saam met Naudé se siening hiervan.