Daar word dikwels in die letterkunde geskryf oor die konsep vadermoord en die sogenaamde familieromanse. In die tekste van Harold Bloom word die sogenaamde anxiety of influence tussen digters uitgewerk as een van n bloedige stryd, van oorwinning. Die hele Freudiaanse psigo-analise is immers gebou op die vader se vermyding van die seun se aanval op hom, en ten spyte van sy pogings om dit te fnuik, word Laius deur Oedipus vermoor. Ofskoon dit onwetend was, is hierdie dood presies dit waarteen die orakel vir Laius gewaarsku het. Bloom werk in The anxiety of influence, wat in 1973 verskyn het, met die uiters komplekse relasies tussen skrywers: die vaderskrywer blyk altyd die obstakel te wees in die seundigter se soeke na identiteit.
Susan Sontag word formeel aan my voorgestel. Sy knik. Ons ry Khayelitsha binne en sy merk op dat die markte vir haar so inspirerend is. Tydens die onderhoud met die vroue wat Vigs het en die n persoonlike narratief op n liggaam teken, beklemtoon sy dat sy in Bosni� iets soortgelyks meegemaak het: vroue het stories vertel om te herstel van verkragting �
Ek is hier om te leer, s� sy, terwyl sy alles neerskryf op haar Vineyard Hotel-notaboekie. Sy dra n jurk wat soos n safarihemp lyk. In elke sak is daar n boek met krabbeltekeninge. Sy luister na die gewone mense. Sy verduidelik dat Vigs net n siekte is en dat die skande rondom die siekte verwyder moet word. Weer knik die vroue in eensgesindheid.
Kan ons die mark besoek? vra sy. Ons stap deur die mark en sy vra pertinente vrae oor Suid-Afrika.
Beskeie vra sy of ek haar laaste teks ken, Regarding the pain of others, en sy lag heerlik toe ek vir haar vertel dat ek n manlike leser gekritiseer het wat meen dat sy nie genoeg aandag gee aan die gender-perspektief nie.
Ons gesels oor die invloed van die intellektueel. Die morele verpligting. Om die pyn van ander te begryp. Want so verstaan en begryp jy jou eie ellende.
Hoe verder mense of situasies van ons is, des te makliker is dit vir die kyker om na die geweld te kyk in n w�reld waar oorlog die norm is, nie vrede nie. Boonop raak die moderne mens afgestomp in die waarneming van al die verskrikkinge. TV-nuus dra brokke geweld in die moderne mens se huis.
Sy daag op soos n heerseres in die Jameson-saal, 17 Maart, n Woensdagaand. Sy kom aan die woord na die bekendstelling van die rektor en twee professore in die Engelse letterkunde. Haar Joodse charisma is opvallend. Sy lag en maak met die gehoor kontak. Sy praat oor die moraliteit van die romanskrywer en die invloed van komputers, die media, TV en hipertekste op die letterkunde. Sy agiteer vir die letterkunde. Letterkundige tekste het nooit closure nie. Henry James het geweet Isabelle in Portrait of a lady sal nooit haar man kan verlaat nie. Hoe weet ons dit? Sy verwys ons na James se notaboeke. Sy vee haar hare  swart gekleur  erg vroulik uit haar gesig. (Die volledige lesing sal later beskikbaar wees en n opsomming hiervan is te lese op UCT se Monday paper). Sy het dikwels lang stiltes tussen sinne: later die aand, aan die huis van die rektor, bely sy dat sy oorweldig was deur die verandering van die lig. Sy kon die aand sien neerdaal: verskillende skakerings van skemer tot donker �
Later die aand oorhandig sy aan my haar werklike adres, e-pos-adres, geskryf op n blaadjie uit die Vineyard Hotel-notaboekie. Ek weet egter dat dit n le� gebaar is van n New Yorkse intellektueel wat hiermee n ontmoeting afsluit.
By geleentheid in die sestigerjare brand haar woonstel af en sy ontdek laatnag, toe sy saam met haar seun op straat staan, dat sy nie kan bekostig om in n hotel tuis te gaan nie. Haar belydenis agterna is dat sy haar skryfwerk altyd eerste plaas en dat wat sy skryf, lees en dink nie popul�r is nie. Sy is n ikon; al wil Camille Paglia haar in Sontag, bloody Sontag (Vamps & Tramps, Vintage, 1994) as polities-korrek afmaak omdat sy Waiting on Godot in Sarajevo opvoer, kan n mens nie die bydrae van hierdie intellektueel verminder nie.