🥇 ▷ WoW Classic: Returning Home - GameSpace.com ✅
World of Warcraft: Classic is op 26 Augustus 2019 vrygestel vir gretige kliënte wat meer as gereed was om terug te keer huis toe. Alhoewel dit die afgelope 15 jaar aansienlike vordering gemaak het, is die oorgrote meerderheid aanhangers gretig om terug te gaan na die goeie ou dae. WoW Classic was die reaksie van Blizzard op hul gehuil en het suksesvol oorskadu (ek weier om verskoning vir hierdie woordspel) al die ander inhoud op Twitch sedert die vrystelling daarvan. Soveel lae is beskikbaar as jy vanielje-, klassieke- en kleinhandelervaring vergelyk. Vanweë die verlange en om hom genoeg ruimte te gee om asem te haal, sal hierdie oorsig in drie dele verdeel word. Maak dit moeilik, trek jou skoene aan en neem 'n koel, koue glas verfrissende lentewater. dit is Deel I. ons oorsig van World of Warcraft: Classic.
Opmerking: dit is Deel I. drie gedeeltelike resensies. Bly ingeskakel in die komende weke om na te dink oor die stand van sake in Classic en my finale resensie!
Ek moet hierdie oorsig met absolute eerlikheid begin. Aanvanklik was ek nie daar nie. My WoW-loopbaan het aan die einde van Vanilla begin, op verskillende maniere voordat ek na Burning Crusade verhuis het. Alhoewel ek baie dinge het wat ek kon ervaar, is daar ook 'n paar wêreldwye gebeure wat ek gemis het. Sommige van hulle kan sommige van u laat krimp. Die opening van die AQ, die berugte bloedplaag, die opwinding van die gesmelte kern en die belangrikheid van die heuwels van Hillsbrad was gebeure wat ek nie ten volle beleef het nie. Ek deel baie soortgelyke nostalgie en herinneringe met ander spelers wat aan die begin daar was, maar my reis was 'n bietjie anders. Ek was een keer in die verleentheid daaroor. Nou is ek net nie oortuig dat hierdie dinge die vanielje- of klassieke spelerervaring maak of bederf nie. Tot vandag toe is WoW steeds een van die gewildste en spelveranderende MMO's. Daar is 'n duidelike rede daarvoor.
'N Donker woud, gekleur met helder pers en blou, met 'n donkerpers lug en bome wat strek totdat dit bymekaarkom. Spooke, of drade, sirkuleer heen en weer tussen die takke van die bome en gee 'n sagte geluid uit as jy aan hulle raak. Die stem probeer jou deur die bos lei, wat jou help om jou voete stewig op die grond te sit, maar jy ken nie hierdie verhaal nie. En dit is goed Omdat die geskiedenis van u mense belangrik is, maar nou is dit u verhaal.
Waarom teruggaan na Classic? Kortom, om die gedeelde ervaring van die ontdekking van die wêreld, verhale en karakters waarvoor ek lief was, te herleef. World of Warcraft, wat ek vandag ken, is ver van die weergawe wat ek toe ek jonger gespeel het. Ek mis die uitdaging, uit vrees vir my lewe in die wêreld, en wanneer die ambagsberoepe regtig iets beteken. In die eerste plek dink ek dat ek nie die sosiale aspek het nie. Danksy die implementering van die groepsoekenjin hoef ons nie meer betrokke te raak by die soek na bladsye nie. Die WoW van vandag (Retail WoW, soos dit nou genoem word) is meer soos 'n enkelspelerspel met multiplayer-elemente.
Dit is wat ons nodig het: nog 'n Night Elf.
Ek onthou helder die aanvanklike gevoel van karakterskepping en duik in Azeroth tydens Vanilla. Soos baie ander, was ek onmiddellik aangetrokke tot misterieuse nagelwe. Ek was verheug oor die film oor die pragtige druïde veranderende vorm wat ek in die advertensies gesien het. Uiteindelik is ek saam met die nag elfjagter na my vanieljeroopbaan. Ek het nie geweet wat ek nou weet nie. My kosbare nag sabel, pragtig genoem Pooka, sou vinnig deur my beursie eet. Of sy sou dreig om my hoog en droog te laat in die stryd. Die groot porsies vis wat ek vir haar gevoer het, het blykbaar net nie gesny nie. Aanvanklik was ek nie baie geïnteresseerd in die trots van die faksie nie. Ek wou net die rit geniet. Maar ek was deur Ashenvale.
In Classic het ek besluit om terug te keer na my beproefde Night Elf. Hierdie keer het ek besluit om oneerlik te wees as my klas. Ten minste 'n rukkie. (Toegegee, ek het Rogue op 'n alternatiewe PvP-bediener laat vaar. Die skermkiekies in die volgende artikel wys dit duideliker.) Vandag het ek World of Warcraft van beide kante gespeel en beskou ek myself as 'n neutrale breuk. Iets trek my egter terug na hierdie Night Elf. Ek wou daardie nostalgiese gevoel herwin en my weer in die wêreld wat ek geken het, verdiep. As ek dit moes doen, wou ek dit reg doen. Dit kan net so begin met die eerste wedloop wat ek nog ooit gespeel het.
Navigasie in Azeroth
In Vanilla het ek vir die eerste keer regtig skrik gevoel in die wêreld rondom my toe ek in Ashenvale gesoek het. Soos baie mense waarskynlik nou agterkom, het ons nie die taakopsporing-byvoeging gehad nie. Die wêreld was nuut en sy groot omvang het my bekoor. Uiteindelik het ek dieper en dieper in die bos begin ingaan, totdat ek in die veld van smaragdakkies met 'n portaal agterin verskyn het. U kan waarskynlik raai dat my huidige reis deur die bos hier geëindig het. Die dag ontmoet ek portrette van skedels, goue draakgrense en "patterende" bende.
Dwaal deur Teldrassil
As gevolg van die ou dae, het ek hierdie week deur dieselfde bos geloop om 'n paar kiekies vir hierdie artikel te neem. Wat snaaks is, toe die smaragdwagte die eerste keer in my gesigsveld verskyn, het ek dieselfde gevoel van benoudheid in my maag gevoel toe hulle my aanval. Al wat hulle moes doen, was om my asem te haal en ek het verdwyn. Daar was 'n gevaarlike element wat ek so lank gemis het. Ontsnapping was nie so sleg nie, want dit was 'n ruimtelike elf. Maar om 'n Night Elf in hierdie deel van die gebied te wees, is ook gevaarlik vir die gesondheid. Ek speel tans op die PvP-bediener. Omdat die naweek so naby die Horde-stasie was, as mense niks beter kan doen as om die vlak 11-noobs op te spoor wat geen belangstelling het om skermkiekies te maak nie, was dit net nie 'n goeie idee nie. Tog was dit verkwikkend. In die ouer gebied het dit weer die asem uitgeblaas en het dit goed gelyk.
'N Gebrek aan mobiliteit in Classic en Vanilla het ons uiteindelik 'n sterk basis gegee vir ons nostalgie. Om gedwing te word totdat u genoeg skrootmetaal en liggaamsdele verkoop het om die eerste bergstuk te koop, beteken dit iets. Dit het nie net die reis tussen take versnel nie, maar dit was ook 'n statussimbool. U het die stert van hierdie berg af geruk en gevoel dat u 'n goeie prestasie doen toe u dit uiteindelik koop. Die gebrek aan montering kan vervelig en frustrerend wees. Ek het Teldrassil al vele kere beleef as wat ek erken, en ek was bekommerd dat ek na soveel jare verveeld geraak het om te hardloop.
Loop 'n myl in my leer stewels
Die verskil in die nuwe Retail WoW-uitbreidings en om te voet in Classic en Vanilla te voet te stap, is dat ons nou geen manier het om te vlieg nie. Vir nou hou ek van stap. Moenie my verkeerd doen nie, ek is baie opgewonde oor my nagwaardes. Om te loop maak dit egter moontlik dat u stadiger raak en die wêreld om u leer ken. Ek voel tien keer meer gedompel in my omgewing as ek te voet deur die bos moet hardloop en op my rug moet let vir vyandige gankers en gevaarlike menigte, as as ek my berg op die outomatiese vlieg stel en oor die sone vlieg. Dit lei my na my volgende waarneming gedurende die eerste paar dae by Classic. Ek is nie seker hoe gereeld dit of amper genoeg gesê word nie, maar tot dusver was die Classic-gemeenskap fantasties.
Ek het hierdie sterk gevoel van gemeenskap nie sedert die eerste dae van die speel van World of Warcraft nie. Op die oomblik wil dit voorkom asof die meeste mense op dieselfde bladsy is en die beste oomblikke van hul gloriedae wil beleef. Die algemene geselsie is vol mense wat items wil uitruil, groepinhoud wil gee en nuttige wenke vir beginners kan bied. Baie ambagsmanne bied selfs hul dienste gratis in ruil vir materiaal.
Die geval van 'n instrument om na ontbrekende groepe te soek
Alhoewel dit ons lewensgehalte kon verbeter, glo ek dat ons sekere sosiale aspekte verloor het deur die groepsoekenjin by Kleinhandel in te sluit. In Classics is dit so vreemd om ewekansige groepuitnodigings te kry as ek weer in die veld gesels of weer met vreemdelinge werk om missiedoelstellings te bereik. (Op 'n sekere manier moet u tagging in Classic doen.) U hoef dit nie in die kleinhandel te doen nie.
Die meeste van die inhoud is maklik om te solo, of u kan in die groepsoek adverteer vir hulp. Alhoewel dit op sommige plekke gebruik word (bv. Fasiliteer groepering in kerkers), verkies ek om op 'n outydse manier te kommunikeer of om mense met 'n soortgelyke doel tydens die avontuur te ontmoet.
'N Prettige tradisie wat blykbaar die laaste paar kleinhandeluitbreidings weerhou, is die skep van lyne om take te voltooi. Gedurende die eerste paar ure van klassiek in die aanvanklike gebiede was daar soveel mense dat dit byna onmoontlik was om een ​​van die take te voltooi. Selfs in groepe het dit die doodmaak van die een wat homself 'n skare in die taak genoem het, ondraaglik gemaak. Sommige mense het die lyn nie "respekteer" nie, maar baie ander het dit gedoen, en dit het die stresvolle situasie in 'n taamlike pret gemaak. Wat was die volgende paar minute in die ry om 'n paar uur in die ry te wag?
Tot dusver, volgens my nederige opinie, het World of Warcraft Classic hierdie geluid heeltemal verdien. Om eerlik te wees, ek kon nie gelukkiger wees met die status quo nie. Vir my en baie ander terugkerende spelers voel ek regtig tuis en kan ons nie meer opgewonde raak nie. My pienk bril en ek het 'n fantastiese tyd. Ek het nie gou gehardloop nie, nuwe vriende ontmoet en blomme versamel. Durf u my nie oordeel nie, dit sal baie later die moeite werd wees. Selfvertroue. Môre is dit weer 'n verhaal wanneer ek volledig fokus op my geliefde Verlatenheid en haar herhaalde geskiedenis. As u tot dusver by my was, hoop ek dat u ons reis deur die nostalgiese lyn geniet het, en sommige van die bostaande skermkaarte sal u inspireer om u intekening op te dateer en Classic uit te probeer. In die volgende artikel sal my nostalgie 'n agtersitplek inneem en sal ek meer fokus op 'n paar wenke wat ek vir nuwe en terugkerende spelers gekies het om te speel, sowel as die status van my klassieke reis.