Operation Downfall 4: Geallieerde planne vir Olympic en Coronet - Geskiedenis Podcasts - 2021
Operation Downfall 4: Geallieerde planne vir Olympic en Coronet
Thy Geallieerde Planne (1): Olimpies
Die geallieerde planne (2): Coronet
Die geallieerde planne (1): Olimpies
Terwyl die algehele plan vir die inval van die Japanse Tuis -eilande die naam Operation Downfall gehad het, het dit bestaan ​​uit twee komponente operasies, Olympic en Coronet. Baie van die operasies in die Stille Oseaan-oorlog is uitgevoer om nie net die sentrums van Japannese weerstand uit te skakel nie, maar ook om basiese basis vir toekomstige operasies te bied. So was dit met Olympic en Coronet. Die operasies in die Filippyne en Sentraal -Stille Oseaan (veral teen die Mariana -eilande) was bedoel om voorwaartse basisse te bied vir gebruik deur die geallieerde magte wat Okinawa (operasie Iceberg) en Iwo Jima (operasie Detachment) binnedring. Okinawa sou op sy beurt die voorhoofse basis vir Olympic bied, die inval in Kyushu, die mees suidelike van die Japannese Eilande, wat op sy beurt die basis sou wees vir Coronet, die inval van die Tokiovlakte op Honshu en die finale 'n hou wat daarop gemik was om die Japannese tot oorgawe te dwing.
Die fundamentele konsep agter Olympic was dus om Kyushu (of ten minste die suidelike deel daarvan) vir sy vliegvelde en baaie in beslag te neem ten einde ruimte te bied vir die magte om Coronet te onderneem en te ondersteun. Namate die basisse beveilig is, sal hierdie lug- en vlootmagte vorentoe ontplooi om noordelike Kyushu, Shikoku en Honshu aan te val en die Straat van Tsushima te breek. Lugkrag op grond op Kyushu kan die hele Japan aanval, terwyl die vloot die blokkade van die Tuis-eilande kan voltooi. Olympic het 'n beroep gedoen op nege afdelings wat in drie korpse gevorm is om gelyktydig op drie afsonderlike strande te land, en dan die binneland in te ry om vliegvelde te vang en Kagoshimabaai te omsingel. 'N Vierde korps van twee afdelings sou 'n drywende reservaat vorm. Die grondmagte vir Olimpiese kom van magte wat reeds in die Stille Oseaan ontplooi is. I Corps sou by Miyazaki land, XI Corps sou by Ariake Bay aan die oostelike kant van die Osumi -skiereiland beland. Die drie mariene afdelings van die V Amphibious Corps sou aan die westekant van die Satsuma -skiereiland naby Kushikino beland. Die drywende reservaat, IX Corps, sou op X-Day plus 4 aan die suidelike punt van die Satsuma-skiereiland beland as dit nie elders gepleeg is nie. Nadat hulle hul wonings beveilig het, sou die invalsmagte drie bykomende take verrig - die binnevlaktes van beide skiereilande waar die Japannese vliegvelde geleë was, vang, die hawe van Kagoshima verower, asook die oewers en die ingang van die baai beveilig en noordwaarts ry aan die suidelike rand van die sentrale berge om die suide van Kyushu af te sluit van die oorblywende Japannese magte in die noorde van die eiland. Geallieerde magte sou dan 'n lyn skuins oor die eiland van Tsuno in die ooste na Sendai in die weste beveilig, en sodoende die suidelike derde van Kyushu verseker (AFPAC Staff Study, 'Olympic Operation in Southern Kyushu', 28 Mei 1945, RG 165, NARA).
Soos voorheen genoem, was die grootste probleem in die Stille Oseaan. Die groot afstande in die teater, die mededingende eise van ander teaters (veral Europa) en enorme konstruksievereistes dra by tot 'n byna permanente skiptekort. Herontplooiing, die 'oprol' en die beweging van die agterste gebiede en voorbereidings vir die Olimpiese Spele dra by tot die spanning in die lente van 1945. Die kommando-personeel was dit eens dat elke bevel verantwoordelik sou wees vir die verkryging en werking van skeepvaart onder sy beheer. Die beheer van skeeps- en hawe -fasiliteite was 'n dringender probleem as die skaarste aan skeepvaart. Verskeepsvereistes is noukeurig gebalanseerd - die beheer van verstrengelde skeepsnetwerke en drukke hawe kan chaos veroorsaak, en daarom is uitgebreide prosedures uitgewerk tussen AFPAC en POA om gestuur na behoefte deur te stuur en mededingende eise op hawefasiliteite af te handel. Die drie mariene afdelings sou op bevel van Nimitz vervoer en geland word. Sodra hulle aan wal gekom het, word items wat vir beide die mariniers en die weermag gemeen is, deur AFPAC verskaf, en items wat eie is aan die Marine Corps en Navy, word verskaf deur Nimitz, wat ook die bouvereistes van die mariniers sou ondersteun.
Die ooreenkoms oor toekomstige beplanning het eenvoudig die gevestigde praktyk van onderkommandokonferensies uitgebrei. Die gedetailleerde beplanning vir die operasie self was die personeel van Krueger's Sixth Army en die personeel van Turner se Amphibious Forces Pacific. Turner se PHIBISPAC -mag sou die aanvalsmagte van die sesde leër na hul landingsstrande vervoer en bevel hê totdat Krueger se hoofkwartier op Kyushu gevestig was. Turner het dus na die Filippyne gevaar en op 14 Junie 1945 sy kommandoskip geanker USS Eldorado in Manilabaai, net daar waar die sesde leër se hoofkwartier laer was. Op dieselfde dag wat dit gebeur het, het 'n aantal mariene offisiere, spesialiste in kwartiermeester, ingenieurswese, medies, intelligensie, wapens, vervoer en sein in Manilabaai aangekom om 'n skakeling vir V Amphibious Corps te stig. Daar, saam met die hoofkwartier van Fifth Fleet (die bevel verantwoordelik vir die landingsmag en skutondersteuning), het hulle die gedetailleerde planne in 'n reeks konferensies uitgeblaas - terwyl elke personeel in sy eie hoofkwartier gewerk het, het hulle hul verskille opgelos en planne gekoördineer in 'n reeks gedetailleerde beplanningskonferensies wat tot die laaste week van die oorlog werk. Aan die einde het die konferensies byna deurlopend geword, maar uiteindelik het vier gedetailleerde gekoördineerde planne verskyn, elk vir die sesde weermag, die verre ooste lugmag, vyfde vloot en amfibiese magte Stille Oseaan, saam met gedetailleerde annekses oor gespesialiseerde onderwerpe soos misleiding, kommunikasie en logistiek. Nadat MacArthur en Nimitz besluit het om nie 'n permanente inter-teaterbeplanningsgroep te stig nie, was die probleem dan hoe hulle die verskillende planne sou korreleer. Inderdaad, 'n paar maande tevore het Marshall dieselfde vraag aan MacArthur gestel en voorgestel dat hy moontlik sy hoofkwartier met Nimitz wil verhuis vir die inval in Japan. MacArthur se antwoord was ontkennend. Op 6 Junie het Marshall die voorstel van admiraal King oorgedra dat MacArthur sy hoofkwartier na Guam sal verskuif om persoonlik met Nimitz in aanraking te kom vir die voorbereidings vir die Olimpiese tyd. MacArthur het teruggestuur "Vertel asseblief aan admiraal King dat ek heeltemal nie saamstem met sy konsep nie en dat 'n lang veldtogervaring my oortuig het dat as daar 'n kenmerk van 'n veldkommandant is wat aan sy uitsluitlike oordeel oorgelaat moet word, die plek van sy bevel is pos en die werklike ingesteldheid van sy eie persoon. " Uiteindelik het Nimitz probeer om die oorhand te kry op MacArthur om sy gevorderde hoofkwartier in Guam lank voor die operasie te vestig en belowe dat hy personeelruimte en kwartiere vir MacArthur kan vergelyk met sy eie. Die antwoord bly dieselfde.
Die AFPAC-personeelstudie en CINCPAC-studie (AFPAC-personeelstudie, 'Olympic Operation in Southern Kyushu', 28 Mei 1945, RG 165, NARA; CINCPAC-personeelstudie 'OLYMPIC', 18 Junie 1945, RG 218, NARA) is teen middel- Junie. Hierdie twee voorlopige beplanningsdokumente bevat die noodsaaklike inligting wat die hoofkwartier van die onderste laag benodig om die meer gedetailleerde operasionele planne op te stel. Die studies het gedefinieer wat die missie was, die konsep van operasie gegee, die kommandoverhoudings en die reëls vir koördinasie uiteengesit en laastens 'n lys gegee van die magte wat ingespan sou word. Die kragte wat georganiseer en gebruik moet word in die Olimpiese spel, word weerspieël in beide personeelstudies. Om die vloot- en amfibiese fases van die operasie uit te voer, het Nimitz twee vloote aangewys - die Derde (onder admiraal William Halsey) en die vyfde (onder admiraal Raymond Spruance). Die Derde Vloot wat 'n groot groep aanvalsdraers bevat wat byna tweeduisend vliegtuie sou voorsien om Japannese kommunikasie- en vervoernetwerke aan te val voor die inval en om die landings te dek. Die vyfde vloot sou die troepe na die landingsones vervoer en ondersteuning bied vir die skietery. Onder Spruance kom admiraal Turner (bevelvoerder Amfibiese magte Stille Oseaan) wat die amfibiese operasies beveel het, met die derde, vyfde en sewende amfibiese magte, wat die opdragsmagte in Ariake Bay, Kushikino en Miyazaki moes laat beland. MacArthur se eweknieë, twee vlote van Halsey en Spruance, was die sesde leër onder generaal Walter Krueger en die lugmag van die Verre Ooste onder generaal Kenney. Die sesde leër sou die landveldtog op Kyushu voer en die lugmag van die Verre Ooste sou die inval van basisse op Okinawa ondersteun en begin om eenhede vorentoe op basisse op Kyushu te skuif vanaf ongeveer X-dag + 2. Die sesde leër sou ook die aanvalsmagte beveel. wat in vier korpse gevorm is. Elke korps is gekoppel aan een van Turner se amfibiese magte. I Corps, onder generaal -majoor Innis P Swift, sou na Miyazaki vervoer word en deur die Sewende Amfibiese Mag aan wal gesit word. Luitenant -generaal P Hall se XI -korps sou deur die derde amfibiese mag by Ariake -baai geland word, terwyl generaal -majoor Harry Schmidt se V -amfibiese korps van drie mariene afdelings deur die vyfde amfibiese mag op die Satsuma -skiereiland aan wal gelê sou word. Generaal-majoor Charles P Ryder het beveel dat die IX Corps deur die Reserve Amphibious Force gedra sou word en óf een van die belangrikste landingsoperasies sou versterk, óf as dit nie nodig was nie, op of rondom X-Day + 4 op die punt van die Satsuma-skiereiland beland het. planne is afgehandel, sodat die individuele korps en amfibiese magte hul eie planne begin opstel het, wat in die laaste dae van die oorlog gepubliseer is, met korpspersoneel wat begin het met die opstel van Olimpiese oriëntasie -inligtingsessies vir hul onderskeie afdelingspersoneel.
Die voorlopige fase van Operation Olympic sou vyf dae voor die hooflandings (X-Day-5) begin, en die 40ste Infanteriedivisie sowel as die 158ste Regimentele Gevegspan (RCT) sou op 'n aantal eilande in die see beland om hulle te beveilig vir die bou van radarposte, noodankers en watervliegtuigbasisse. Op X-Day sou die drie korpse (I, XI en V Amphibious) gelyktydig hul onderskeie strande aanval, soos hierbo uiteengesit, tensy die landings verswak moes word weens slegte weer of ander onvoorsiene gebeurtenisse. IX Corps sou as die drywende reservaat optree, indien nodig, een van die landings versterk met die 98ste Infanteriedivisie, en indien beveel om dit te doen, land (met of sonder die 98ste) aan die suidkus van die Satsuma -skiereiland, oos van Makurazaki. na X-Day + 3. Elke korps vestig 'n strandhoof en begin met die heropbou van paaie en vliegvelde. Elkeen sou dan die binneland binnegaan om meer vliegvelde te beveilig, asook om Kagoshima Wan oop te maak vir gebruik deur die Amerikaanse vloot, en uiteindelik probeer om vyandelike magte in die suide van Kyushu uit te skakel terwyl hulle noordwaarts vorder en 'n verdedigingslinie vestig oor die eiland van Sendai aan die weskus na Tsuno aan die ooskus. Die operasie sou binne negentig dae voltooi wees en die 582,560 soldate (waarvan 323,410 gevegstroepe was) van Krueger se sesde leër betrek. (Sixth Army Field Order No. 74, Troop List, 28 July 1945, Records of the Strategic Plans Division, Box 187, NHC) Die aanrandingselemente sou op strande beland met kodename gebaseer op die Amerikaanse obsessie - motorvoertuie. Die moontlike landingsgebiede in die suide van Kyushu is aangewys as 'strandsones', met name wat insluit Taxi, Roadster, Limousine, Stasiewa, Stadswa, Afleweringswa en Omskepbaar. Op hul beurt is elke 'strandsone' onderverdeel in moontlike landingstrande, met kodename wat verband hou met die naam van die 'strandsone'. Dus Taxi gehad het Zephyr, Winton, Stutz en Studebaker strande. Limousine ingesluit Plymouth, Packard en Oorland strande; Stasiewa ingesluit Franklin, Ford, Essex, Dusenburg en De Soto strande; terwyl die Stadswa sone ingesluit Koord, Chrysler en Chevrolet strande. Op dieselfde manier is die landingsstrande wat vir die 40ste Infanteriedivisie op Koshiki Retto aangewys is, vernoem na motoronderdele - Brakedrum, Voorruit, Silinder, Skakeling, Wieldop, Rumbleseat, Vonkprop ens. Onderafdelings van elke strand is aangedui deur kleure en getalle, byvoorbeeld Austin Yellow 1 en Austin Yellow 2. (Amphibious Forces Pacific Fleet Operations Plan No. A11 - 45, 10 August 1945, NHC)
Met die eerste oogopslag lyk al die strande wat op die kaart van die suide van Kyushu was uitnodigend, lang en oop, relatief plat en tussen vyftien en dertig kilometer lank. Dit was die terrein agter die strande wat die aanvallers meer bekommerd gemaak het. Die landingstrande by Miyazaki, Ariake Wan, Kaimon Dake en Kushikino is almal ondersteun deur ruwe heuwels wat maklik verdedigbaar was en tussen vyftig en tweehonderd meter hoog was. Hulle staan ​​tussen een en vyf kilometer agter die strande en die meeste loop oor die hele lengte van die strand. Gange het van die strand af na die binneland gelei, maar self het hulle probleme opgelewer, want almal wat na kleinskaalse kaarte kyk, dink miskien dat hulle vanaf die suidelike eindes van die suide van die Miyazaki en Ariake Wan af na die binnevlaktes gelei het, maar eintlik gedomineer deur hoogtes wat tussen tien en vyftien kilometer in die binneland gestaan ​​het, terwyl 'n ander reeks ruige, gebroke heuwels onmiddellik agter die strande aan die westelike Kyushu lê, veral dié naby Kaimon Dake en Kushikino. I Corps het die strande by Miyazaki aangerand. Van die strand af sien jy die berge wat die driehoekige kusvlakte omring, tot 'n hoogte van ongeveer 1200 m en dan die binneland in, na twee of drie kilometer, kom 'n mens op 'n steil 50 m -blaas uit die vlakte wat die vordering blokkeer die gang. Hier het die Japannese 'n reeks sterkpunte geplaas om die uitgange van die strande te oorheers. Die gang wat die suidelike strande verlaat in die rigting van Tano aan die westekant van die Honjo -rivier, sou deur Amerikaanse magte as 'n ingang van die Miyakonojo - Kanoya -vlakte gebruik word. Naby Tano is daar egter 'n ononderbroke heuwelmassa wat 3 - 400m hoog styg en die gang effektief blokkeer. Die landingsgebied van die I Corps was die Oyodo -rivier wat uit die berge vloei met die Miyazaki -vliegveld onmiddellik suid van die monding van die rivier, wat self 'n belangrike doelwit was. Hierdie uitleg sou die I Corps verdeeld hou totdat dit in Miyazaki ry om die brug oor die rivier te neem. Die strande in hierdie gebied is lang, saggies skuins aangeleenthede met harde sand - ideaal vir amfibiese bedrywighede. Op 4 Augustus 1945 publiseer I Corps 'n voorlopige veldorde (I Corps Field Order, 4 August 1945, RG 94, Box 3089, File 201-3.9, WNRC) waarin die aanval op Miyazaki uiteengesit word. Die plan beskryf die landing van die 25ste Infanteriedivisie op Koord Strand suid van die monding van die rivier en die 33ste Infanteriedivisie noord daarvan. Die korpsreserwe sou die 41ste Infanteriedivisie wees en bly boonop wag op die bevel om op een van drie maniere op te tree: om een ​​van die ander afdelings te versterk; om die 25ste op X-Day + 2 op te volg; of om 'n aanval aan te val Chevrolet Strand, onmiddellik noord van Chrysler Strand, om die korps se strandkop uit te brei. Sowel die 25ste as die 33ste sou land met twee regimentale landingspanne op die hoogte met die 25ste wat die Miyazaki -vliegveld verower en dan suidwaarts vorder om enige posisie waarmee die Japannese direk kan skiet, op te ruim Koord Strand en blokkeer enige vyandelike opmars uit die suide. By die voltooiing van die taak sou die 25ste weswaarts in die gang loop wat na Tano loop en deur die berge na Miyakonojo, waar hy (hopelik) elemente van die XI -korps ontmoet wat noordwaarts van sy strandkop by Ariake Wan afkom. Die 33ste infanteriedivisie was intussen om Miyazaki self te vang, die hoofweg langs die kus en die brug daarheen te gryp en kontak te maak met die 25ste infanteriedivisie in die suide. Dit sal dan weswaarts vorder om die strandhoof van die korps uit te brei en dan noordwaarts om Hirose te neem om enige vyandelike vooruitgang uit daardie rigting te blokkeer. I Corps -beplanners het kennis geneem van 'n aantal kritieke doelwitte wat vroeg in die veldtog bereik moes word. Dit sluit die Miyazaki-vliegveld, die kusweg en die brug oor die Oyodo-rivier in (sonder wat die korps geen noord-suid-kommunikasie sou hê nie), asook verskeie stukke terrein, insluitend die rydlyn wat twee tot drie kilometer agter die strande lê, 'n 'N 100 m hoë heuwel noord van Miyazaki wat waarneming bied oor die hele gebied, insluitend Miyazake en Chrysler Strand en nog 'n heuwel net suid van Koord Strand wat gebruik kan word om die hele 25ste aanrandingsgebied te filfileer. I Corps land, vorder die binneland in en verseker die gebied van Sadohara in die noorde, deur Honjo en Takaoka tot by Aoi Dake in die suide. Selfs terwyl die gevegsafdelings die binneland in sou ry, het die gevegsingenieurs en troepe van die weermagdiensbevel, Olimpiese, basis 3, warm op hul hakke gekom om te begin met die herstel en bou van vliegvelde, stoorgeriewe, basisse en paaie.
Ariake Wan (nou Shibushi Wan) lê slegs 51 kilometer suidwes van Miyazaki terwyl die kraai vlieg, maar tussenin lê rowwe beboste heuwels en berge, tot 1 000 m hoog, met slegs 'n enkele pad wat langs die ooskus kronkel. Alhoewel die sesde weermag nie die aanval van die XI Corps as die hoofaanval aangewys het nie, was die aanlandings by Ariake Wan steeds belangrik vir die algehele sukses van die operasie. Ariake Wan is 'n skiereiland wat in die ooste en weste met 3 - 400m hoogtes geflankeer word. Die strand daar strek ongeveer vyftien kilometer langs die kus en die klein hawe van Shibushi aan die oostelike punt maak dit nog meer uitnodigend vir amfibiese operasies. 'N Vinnige opmars van hier af sou die indringers op die Miyakonojo-Kanoya-vlakte plaas, 'n gebied van groot belang, aangesien dit 'n groot aantal vliegbase het en toegang tot die hoof van Kagoshimabaai het. Die gebied het egter goeie verdedigingsplekke. Daar kon swaar gewere op albei flanke geplaas gewees het, met hierdie hoogtes wat die baai en die strande uitstekend kon waarneem. Boonop sou die klein eiland Biro Shima, vyf myl van die see en reg in die middel van die baai, 'n nuttige geweerplatform verskaf het, sodat die verdedigers op die invalsvloot en op enige van die strande kon skiet. Die oostelike helfte van die strand loop deur 'n deurlopende rant op 'n hoogte van tussen 25 - 50 meter hoog op 'n afstand van tussen 500 en 1000 meter. Hierdie rif word op 'n aantal plekke afgesny deur strome wat van die heuwels afkom, en dit is waar die Japannese 'n aantal sterkpunte geleë het wat ontwerp is vir alledaagse verdediging en verbind word deur tonnels onder die heuwels, beman deur elemente van die 86ste afdeling. Swaar 150 mm artillerie -stukke kan uit grotopeninge in die heuwels op die strande of stroomvalle afvuur. Die westelike helfte van die strand, die Kushira -riviervlakte, maak die terrein baie platter en meer oop, met die hoofroete na Kanoya deur die gebied.In die binneland beweeg daar egter nog 'n rydlyn op 'n afstand van 15 km (9 myl), gemiddeld ongeveer 50 m hoog waarop die Japannese die 188ste Infanterieregiment posisioneer om mobiele magte wat van die strande af inkom, te blokkeer. Die aanval sou die luitenant -generaal Hall se XI -korps wees, saamgestel uit die veteraan 1ste Kavalerie-, Amerikaanse en 43ste infanteriedivisies plus die 112ste regimentele gevegspan. Op 6 Julie 1945 het die stafhoof van die korps, brig. Genl. John A. Elmore, al sy stafoffisiere bymekaargeroep om die aanranding te begin beplan (XI Corps Staff Conferences on OLYMPIC, 6-9 July 1945, RG 94, Box 4159, File 2.11 -0,5, WNRC). Logistiek was die grootste kommer, want nie net die afdelings en al hul toerusting moes geland word nie, maar meer as 35 000 ton voorrade moes op die strande geland word en in die eerste vyf dae van die aanval oorgesteek word. Opeenhoping op die strand was miskien onvermydelik - die strande kon ongeveer sestig LST's op 'n keer hou, ongeveer tien kilometer. Elmore het opgemerk dat dit indien nodig in 'gunwale to gunwale' verpak kan word, maar die toewysing van ruimte op die strand vir voorraadhope, basisse, hoofkwartiergebiede, ongevalle -behandelingsentrums, ens., Benodig gedetailleerde beplanning en noue koördinering met die Army Service Command, Olympic ( ASCOM 'O') waarvan die eenhede reg agter die gevegseenhede sou beland om te begin met die bou en herstel van die basisse wat die vliegtuie van die Far Eastern Air Forces (FEAF) sou huisves. Drie dae later bel hy die bevelvoerders en personeel van die 1ste Kavalleriedivisie, 43ste Infanteriedivisie en 112de RCT om met XI Corps se personeel te vergader. Die personeel van die Americal Division, wat ver in Cebu in die suide van die Filippyne was, het dit nie bygewoon nie. Die afdeling het sy oriëntasie gekry toe generaal Elmore saam met sy G-2, G-3 en G-4 na Luzon vlieg. Alhoewel hy nog nie 'n gedetailleerde manoeuvre kon aanbied nie, was hulle 'beslis uit die' skoenafdeling ', hoewel hulle nie alles sou hê nie. Benewens die drie afdelings en enkele RCT, sou XI Corps vier ekstra artillerie -bataljons hê, een bataljon van lugvaart -artillerie, twee tenkbataljons, twee amfibiese trekkerbataljons, een tenkvernietigingsbataljon en twee amfibiese tenkmaatskappye. Die tenkvernietigingsbataljon sal toegerus wees met 90 mm eerder as 75 mm gewere en ses van die korps se 155 mm artillerie bataljons sou selfaangedrewe wees. Al hierdie kragtige wapens met direkte vuur sou aan die afdelings geheg word namate 'grotte, tonnels en ander versterkings aangetref word'. Al hierdie ekstra vuurkrag het beteken dat die XI Corps die swaarste sou wees, en Elmore het wrang opgemerk "ons word behoorlik geëerd". Finale planne vir die landing is nooit uitgereik nie, maar 'n mate van beplanning het vroeg in Julie begin plaasvind en dui op 'n tradisionele twee-op-een-terug-benadering met die 1ste Kavalerie-afdeling aan die linkerkant, 43ste Infanteriedivisie aan die regterkant, wat aanland aan die hoof van die Ariake Wan. Die rol van die 112ste RCT het spekulatief gebly toe die oorlog geëindig het, maar dit kon in die korpsreservaat geplaas gewees het om op een van die flanke gebruik te word of aan een van die aanrandingsafdelings geheg te word. Die Americal Division sou die drywende reservaat wees en sou die strande enige tyd na X-Day + 2. oorsteek. Die 43ste Division, wat op beide Dusenburg en De Soto strande het die taak gehad om Shibushi, saam met sy hawe en vliegveld, te vang. Die afdeling ry dan noordwaarts langs die gang in die rigting van Miyakonojo en skakel uiteindelik met die 25ste infanteriedivisie (van I Corps) wat weswaarts van Miyazaki ry. 1ste Kavalerie -afdeling land intussen Ford Strand sou weswaarts beweeg langs 'n natuurlike gang in die rigting van Kanoya en die westelike oewer van Kagoshimabaai. Aan die einde van die eerste fase sou XI Corps -eenhede gevind word op 'n lyn Aoki - Iwagawa - Takakuma - Kanoya (Sesde Army Field Order No. 74, Troop List, 28 Julie 1945, Records of the Strategic Plans Division, Box 187, NHC; en XI Korps voorlopige plan vir AAA -indiensneming vir operasie OLYMPIC, 8 Julie 1945, RG 338, Box 17, Operations Reports and Related Records, 1944 - 46, WNRC). So 'n vastrapplek sou verskeie doelwitte bereik, soos die beskutte ankerplekke in Ariake -baai, die Japannese vlootbasis naby Kanoya en Miyakonojo, waar daar ruimte was vir nog meer vliegvelde. Japannese strateë het tereg afgelei dat die landings by Ariake Wan die grootste gevaar vir die suide van Kyushu inhou.
Die strande by Fukiagehama strek oor 'n halfmaan aan die westekant van die Satsuma -skiereiland, maar hoewel dit baie mooi was, was dit die moeilikste taak vir die Geallieerde magte. Die strand self is harde wit sand, maar word binne ongeveer 15 meter hoë duine van sagte sand ondersteun. Onmiddellik agter die duine is 'n gebied van bosbos, gevolg deur 'n gebied tussen een en vyf kilometer diep wat stewig landbou is (geploegde en besproeide lande, ens.) En word ondersteun deur hoë heuwels. Dit gee na ongeveer 10 km af na 'n reeks klein berge, ongeveer 3 - 600 m hoog, wat baie nou saamgevoeg is. Hierdie klein berge lyk soos gebiede in die ooste van België, die Dalmatiese kus van die voormalige Joego -Slawië of Sentraal -Italië. Deur hierdie berge sny drie smal gange oor die skiereiland na Kagoshima, waarvan die kortste 20 km is. Die noordelike paar kilometer van Fukiagehama word met 20 m kranse van die lang strand afgesny. Tussen hierdie kranse en die stad Kushikino lê nog twee strande, elk net 2 000 meter breed. Hierdie strande, kodenaam Stutz en Winton, was die landingsstrande vir V Marine Amphibious Corps onder generaal -majoor Harry Schmidt (Operasieplan Amphibious Corps, nr. 1 - 45, 6 Augustus 1945, USMC Geographic File, Japan, Box 52, WNRC). Die missie van die Korps was om in die Kushikino -gebied te land, hul strandkop wat Sendai insluit, te beveilig en dan die opmars van enige vyandelike magte wat langs die weskus afkom, te blokkeer. Hulle sou dan die binneland binnedring om 'n lyn Kagoshima - Kawakimicho - Ichino - Sendai te beveilig. Die korps sou land met die 3de mariene en 2de mariene afdelings op die hoogte met die derde op Winton en die 2de op Stutz. Die afdelings sou land met twee RCT's op die voorgrond, met die 5de mariene afdeling wat as 'n drywende reservaat optree, wat voorberei is om óf aanrandingsafdeling te versterk óf 'n aparte aanval op Zephyr Strand na die noorde of Ster Strand na die suide. Die 2de Mariene Afdeling, na die landing, sou dan suidoos ry om vyandelike aanvalle te blokkeer wat die korps se regterflank kan bedreig. Deur dit te doen, sou dit ook die ingang verseker van die nou gang wat suidoos oor die skiereiland loop na Kagoshima, 'n roete wat die afdeling moet volg om die stad te verower. Die 3de mariene afdeling sou noordwaarts in die rigting van Sendai draai om vyandelike versterkings na die suide te blokkeer. Die korps sou dan voortgaan om die lyn Kagoshima - Sendai te beveilig. Van al die landings het die mariniers die moeilikste taak opgelê. Die strande is ondersteun deur pligte en hulle moes daarna die Ozato Gawa oorsteek, wat ongeveer 500 meter in die binneland parallel met die strand loop. Hierna was rowwe terrein en rysvelde met heuwels tot 600 voet hoog, wat die hele strand waargeneem het. Die paaie wat die binneland inloop, kon nie 'n groot hoeveelheid swaar verkeer onderneem nie, so die mariniers moes versigtig gewees het met betrekking tot wat hulle op hulle sit en hoeveel. Soos 'n V MAC -beplanner dit stel, sou dit 'op sy beste' 'n onaangename landing gewees het '. (Skates, bl. 185)
IX Corps self (onder bevel van generaal -majoor Ryder) het nie gevegservaring gehad nie, maar moes steeds voorberei op 'n hele aantal moontlike gebeurlikhede. (IX Corps Field Order No. 1, Operation OLYMPIC, 12 Augustus 1945, RG 94, Box 4105, File 209-3.9, WNRC) -2 tot X-dag. Die 98ste infanteriedivisie (nog 'n onervare formasie) sou voorbereid wees om enige van die sesde weermag se landings op of na X-Day+3 te versterk, terwyl die 77ste infanteriedivisie ('n ervare formasie wat op Guam in die Filippyne en op Okinawa) sou bereid wees om dieselfde te doen na X-Day+5.
Die korps sou ook van ongeveer X-Day+3 af voorbereid wees vir gebeurings op die suidwestelike punt van Kyushu. Die aangewese strande lê onmiddellik wes van die ingang van Kagoshimabaai en strek weswaarts vanaf die bodem van Kaimon Dake, 'n byna perfek gevormde vulkaankegel van 3000 voet. Alhoewel die strand ongeveer 10 km lank is, is slegs die oostelike helfte geskik vir amfibiese landings, terwyl die westelike helfte ondersteun word deur gebroke en rotsagtige kranse tot by die strand. Die oostelike helfte het harde, swart sand, maar is ondersteun deur 'n lae rant, gevolg deur 'n reeks lae heuwels, versprei in skynbaar ewekansige posisies. Die klein komparty-agtige spasies tussenin was rysblare. Die oop land loop agter die westelike kant van die strand uit, op pad na die groot vliegveldkompleks by Chiran, maar die strand self was nie geskik vir amfibiese landings nie. Die twee strande wat vir IX Corps gekies is, was Packard Strand aan die regterkant en Plymouth Strand na links. Die 98ste Infanteriedivisie, sou dit nie elders gepleeg word nie, sou land Plymouth Strand, ry noord om die Byu -vliegveld in beslag te neem en gaan dan verder na die vliegbasis by Chiran. Die 81ste Infanteriedivisie sou land by Packard Strand, langs Kaimon Dake, ry reguit oor die skiereiland na die oewer van Kagoshimabaai en maak die gebied skoon. Die heropbou van lug- en vlootbasisse en -fasiliteite sou byna onmiddellik begin.
Die 40ste Infanteriedivisie, vergroot deur toevoegings tot sy normale TO&E, met meer as 20 000 in teenstelling met net meer as 14 000, sou die eerste wees wat tydens Operasie Olympic die stryd aangesê het. Die missie van die afdeling was om 'n aantal buitelandse eilande in die suide en weste van Kyushu in beslag te neem om radarplekke, noodankers en watervliegtuigbasisse op te vang. Op X-Day-5 sou elemente van die afdeling Kuro Shima, Kuchinoyerabu Shima, Kusakaki Shima en Uji Gunto aanval. Op X-Day-4 sou die res van die afdeling in die noorde en suide van Koshiki Retto beland, 'n groot eilandgroep ongeveer 30 kilometer wes van die V MAC-strande. Op dieselfde manier is die 158ste RCT beveel om voor te berei om te land, op of net na X-Day-5 aan die noordkus van Tanega Shima. Hierdie operasie is egter afhanklik van die sterkte van die Japannese lug- en vlootverdediging in die Osumistraat, die smal kanaal tussen die Osumi -skiereiland en Tanega Shima waardeur die amfibiese magte wat beide I Corps en XI Corps ondersteun en dra. Die 11de Airborne-afdeling, wat as die sesde weermagreservaat optree, sou in Filippyne begin omvaart te neem en vanaf X-Day+22 beskikbaar te wees. (AFPAC Operations Instructions No. 1/9, 3 August 1945, RG 338, Box 193, Sixth Army Engineer Section, Plans and Operations, 1943 - 45, WNRC) Die afdelings van die AFPAC Reserve moet slegs op uitdruklike bevele toegewy word van generaal MacArthur, is op 03 Augustus 1945 aangewys. Die 7de Infanteriedivisie, gestasioneer op Okinawa, sou teen 10 November 1945 gereed wees, terwyl die 6de Infanteriedivisie (op Luzon) en 96ste Infanteriedivisie (op Mindoro) gereed sou wees vanaf ongeveer 20 November 1945. Generaal Krueger se hoofkwartier, aan boord van die USS Eldorado, sou saam met die XI Corps na Ariake Wan verhuis. Nadat die korps se hoofkwartier aan wal gegaan het, sou Krueger 'n tydelike hoofkwartier in die middel van die strand naby Hishida vestig. Namate die korps vorentoe beweeg, sou die hoofkantoor van die sesde weermag die binneland in beweeg na Matsuyama en daarna na die Miyakonojo -gebied. Uiteindelik sal 'n permanente hoofkwartier in Kokubu, naby die top van Kagoshima Wan, gevestig word.
Gedurende die eerste maande van die besetting van Japan het waarnemers van beide die V MAC- en IX -korps na die suide van Kyushu gegaan, die terrein sowel as die Japannese verdediging bestudeer en gepoog om die verloop van die geveg voor te stel as operasie Olympic begin is. Beide stelle waarnemers het die ruwe terrein van Kyushu beskou as die belangrikste verdedigingsvoordeel van Japan en gevolglik die belangrikste Amerikaanse probleem. Die rowwe terrein, tesame met die smal gange wat na die binneland lei, het die massiewe Amerikaanse voordeel van maneuver aansienlik geneutraliseer namate hul magte die binneland binnekom. Tog is beide verslae (V Marine Amphibious Corps Operations Report, Occupation of Japan, Appendix 3 to Annex C, 30 November 1945, Marine Historical Center, Washington DC; IX Corps Report of Reconnaissance and Survey of Japanese Dispositions, Southern Kyushu (Operation OLYMPIC-MAJESTIC) ), 15 Desember 1945, RG 94, Box 4104, File 209-2.0, WNRC) tot die gevolgtrekking gekom dat Japanse voorbereidings teen die tyd nog onvolledig sou gewees het, dat Japanse vervoer, kommunikasie en voorrade heeltemal onvoldoende was en dat Japannese planne vir 'n rigiede strandverdediging tesame met teenaanvalle van mobiele magte verder in die binneland sou byna onmoontlik gewees het. Behalwe vir die grondpaaie wat langs die kus geloop het, was Kyushu -paaie nie verbeter nie en was hulle nie in staat om swaar militêre verkeer te hanteer nie. Spoorweë was beter ontwikkel as paaie, maar dit loop deur baie tonnels en onreinhede wat vatbaar sou wees vir lugaanvalle. Japannese militêre kommunikasie was sterk afhanklik van kommersiële telefone, sowel as 'n paar ouer radio's en veldtelefone met onbegrawe draad Die nodige ammunisievoorrade was nie op die nodige vlakke opgebou nie, en lugaanval sou interne vervoer en kommunikasie ontwrig het wat die verspreiding van voorrade baie moeilik en om dieselfde rede, het die Japannese planne om eenhede in die binneland en Noord -Kyushu suidwaarts te skuif, baie moeilik gemaak. Die samesmelting van Amerikaanse skepe in voorwaartse gebiede en die toenemende tempo van lug- en vlootuitvalle sou die inval byna onmoontlik gemaak het om verby X-Day-10 te verberg. Die operasies voor die X-dag deur beide die 40ste Infanteriedivisie en die 158ste RCT teen die buitelandse eilande sou bykans sekere bewyse gelewer het dat Suid-Kyushu die teiken van die inval was. Die doelwitte van die 40ste Infanteriedivisie is bewaak deur 'n paar voorposte-eenhede en sou maklik geval het, alhoewel die 158ste RCT 'n baie sterker toets op Tanega Shima sou ondergaan wat deur ongeveer 6.000 Japannese troepe van hoë gehalte verdedig is. Japannese verdediging het sterk staatgemaak op vaste kusgewere, geposisioneer om hawe -ingange, hawens en strategiese vernouings te verdedig. Deur vuur te maak teen die invalsvloot, terwyl die aanvanklike verrassing behaal is, sou hierdie verdediging vinnig deur seevuur of lugbombarde vernietig kon word. Baie van die liggings van hierdie gewere was inderdaad reeds bekend by Amerikaanse beplanners.
Die waarnemers het vermoed dat die landingsoperasie 'n makliker taak sou gewees het as om eintlik die binneland in te druk teen die ruwe terrein of langs die smal gange wat na die binneland lei. Gegewe die gewig van die landings deur I Corps by Miyazaki en XI Corps by Ariake Wan, sou lug- en vlootondersteuning die strande gedra het. Dit is waarskynlik dat die Japannese sou probeer het om kragte uit die sentrale Kyushu te dryf en die 212ste afdeling ('n kusverdedigingsafdeling) suidwaarts te skuif om teenaanvalle te ondergaan, maar 'n hewige Amerikaanse lugaanval sou ondervind het, en as hulle aangekom het, sou hulle stukkend gekom het en laat. Beide korps sou egter hewige gevegte ondervind het toe hulle die binneland in beweeg het, in die binnelandse rante wat I Corps in die gesig staar of die hoë heuwels langs Ariake Wan vir XI Corps. Die XI -korps het egter 'n meer oop land as wat ek teenoor Miyazaki gehad het, met 'n wye gang wat vanaf die suidelike kant van die strande regoor die skiereiland na Kanoya gelei het, met 'n ander noordwaarts in die rigting van Miyakonojo. Omgekeerd sou dieselfde oop land die Japannese toegelaat het om hul magte rondom Ariake Wan makliker te versterk. Dit sou weereens te midde van interdik van Amerikaanse lugmag te staan ​​gekom het en 'n vinnige opmars deur die XI Corps kon hierdie reservate noord van Miyakonojo gehou het en sou die Amerikaners toegelaat het om hul voortreflike mobiliteit en vuurkrag tot die grootste voordeel te gebruik. Die mariniers van V MAC het ongetwyfeld die moeilikste uitdaging van Operation Olympic gekonfronteer. Die terrein en die Japannese verdediging sou formidabele struikelblokke bewys het. Agter die strand lê 'n lae rant en agter dit lê 'n oop land wat bestaan ​​uit rysvelde en oorheers word deur berge en beboste heuwels, wat uitstekende plekke vir artillerie en waarneming bied. Die 3de Mariene Afdeling moes links swaai en die gang na Sendai dwing, terwyl die 2de Mariene Afdeling suidoos moes swaai en na Kagoshima moes beweeg, albei roetes word oorheers deur hoë grond. Aan die ander kant sou elke aanrandingsafdeling slegs voor 'n Japannese bataljon staan ​​wat elke strand verdedig, terwyl Japannese intelligensie verwag dat die Amerikaanse landings verder suid sou plaasvind en sodoende hul groter eenhede daar sou ontplooi. Terwyl die 2de mariene afdeling na Kagoshima gevorder het, sou dit onder druk gekom het op die regterflank van die Japannese 206e en 146e afdeling, veral het dit duidelik geword dat hulle in die suidpunt van die skiereiland afgesny sou word. Beweging suidwaarts deur die 303ste Afdeling om die opmars van die 3de Mariene Afdeling na Sendai te voorkom, sou moeilik gewees het, gegewe Amerikaanse lugaktiwiteit. Die gebroke terrein, gebrek aan mobiliteit en Amerikaanse lugverbod sou waarskynlik 'n gekonsentreerde verdediging teen V MAC onmoontlik gemaak het en Japannese magte sou in detail verslaan gewees het, maar die Japannese kon kies waar hulle hul standpunte sou maak, waar hulle hul verdedigingsposisies sou plaas en waar hulle hul magte moet plaas. Die terrein het baie min maneuver aan weerskante toegelaat, en daarom sou die mariniers die Japannese moes beveg as hulle dit kry. Sesde weermag se opmars na die Tsuno - Sendai -lyn sou net op grond van die terrein traag gewees het.
Die waarnemers van die XI Corps wat hul korps se doelwitte in die suidelike Satsuma -skiereiland ondersoek het, het ook moeilike terreine en probleme met die plaaslike padnetwerk gevind. Tog het hulle agtergekom dat Japannese verdedigingsvoorbereidings skaars begin het nadat die oorlog geëindig het en dat geen van die eenhede wat die verdediging sou beman nie, nie voor 1 Oktober 1945 sou kom nie. daar ontplooi, was daar 'n endemiese toerustingtekort en lukraak opleiding. Die eenhede het geen planne beraam om hindernisse aan te lê of mynvelde aan te lê of 'n verdediging te verdedig nie. Die 146ste afdeling, die sentrale kusverdedigingseenheid in die IX Corps -gebied, kon slegs tien persent van sy personeel gewere gee en ammunisievoorrade was beperk. Die Japannese 40ste weermag, verantwoordelik vir die verdediging van die landingsgebiede van die V MAC en IX Corps, het slegs 186 vragmotors, ses-en-veertig gepantserde motors en vier-en-sestig 'ander' voertuie. Die helfte hiervan was onbruikbaar weens 'n gebrek aan onderhoud en die res het slegs 'n beperkte reikafstand gehad weens 'n tekort aan brandstof.Terrein in die IX Corps gebied bevoordeel dus die verdedigers, maar die waarnemers het bevind dat die Japannese min gedoen het om voordeel te trek uit hierdie voordeel, want daar is min gedoen om geweerposisies te plaas en verdediging op die enfilade posisies van Kaimon Dake regs van die landingsstrande en die rotsagtige skiereiland links van die landingsstrande of selfs op die rotsagtige laagland onmiddellik agter die strande. Die waarnemers van die IX Corps het die terrein en die gebrek aan 'n ordentlike padnetwerk as hul grootste struikelblok beskou. Die swart, harde vulkaniese sand op die strande sou 'droë' landings moontlik maak, maar die strand word ondersteun deur 'n deurlopende, boombedekte blaas, tussen 20 en 40 voet hoog. Die enigste uitgange was smal voetpaadjies, wat 'n groot ingenieurswese -inspanning vereis het om uitgange deur die bluf- en uitgangsroetes vir die aanrandingsafdelings vanaf die strand te sny. Daarna het die aanvalstroepe te kampe gehad met 'n ingewikkelde patroon van terrasse, afgewissel met diep ravyne, smal rante, voetheuwels en dorpe. Sulke terreine sou formidabele natuurlike verdedigingsposisies gemaak het en eintlik net 'n redelik toegeruste krag nodig gehad het om homself op die regte manier te posisioneer om die gebied 'n natuurlike vesting te maak. Op hierdie terrein moes IX Corps 'n strandkop vestig en aanvalle in twee rigtings ontwikkel, een afdeling beweeg na die Imperial Japanese Army -vliegveld by Chiran tien kilometer noord, die ander weswaarts oor die skiereiland in die rigting van die oostelike oewer van die Kagoshima Wan. Ondanks die rowwe terrein het die IX Corps -waarnemers tot die gevolgtrekking gekom dat die swakheid van die Japannese verdediging IX Corps sou kon toelaat om sy missie te vervul. Die kans is groot dat oorweldigende Amerikaanse lug-, vloot- en landmag sou heers, soos dit by Luzon, Iwo Jima, Okinawa en die Mariana -eilande gedoen het. Japannese verdedigers was baie, maar het nie voorbereide verdediging, voldoende hulpbronne, mobiliteit nie en het nie uitgebreide opleiding nie. Die rowwe terrein van die suide van Kyushu sou die Amerikaanse manoeuvreerbeperking beperk het, vordering vertraag en waarskynlik veroorsaak dat die operasie agter skedule was, maar sou die Japannese vermoë om versterkings na die gevegsgebied te skuif, belemmer het.
Soos voorheen genoem, was die basiese idee agter die Stille Oseaan -operasie dat elke operasie die geallieerde magte sou bevorder na hul uiteindelike doel van Japan, maar ook basies sou bied vir latere operasies. Net soos Operation Iceberg die geallieerde magte binne 'n treffende bereik van Kyushu gebring het en waaruit vliegtuie daarheen die hele eiland kon dek, sou basies op Kyushu vliegtuie toelaat om die Kanto -vlakte op Honshu te bereik. Na die inval van Kyushu, sou 'n massiewe konstruksiepoging begin om die suidelike deel van die eiland te verander in 'n reuse lug-, vloot- en grondbasis vir die Geallieerde magte wat opdaag om die oorlog teen Japan af te handel. Vliegtuie kan die meeste teikens in Japan bereik, terwyl grond- en vlootmagte kan optree vir Operasie Coronet, die aanval op Honshu, terwyl die vloot ook die Tsushima -straat kan bereik en die blokkade van die Japannese Eilande kan voltooi. So 'n poging sou geweldig gewees het, wat tienduisende ingenieurs vereis het. 'N Brigade van sulke troepe sou inderdaad elke korps op die strande vergesel. Onmiddellik agter die aanvalstroepe, selfs terwyl die gevegte voortduur, sou daar ekstra boubataljons aankom om die grootste basisbou-poging wat nog in die Stille Oseaan gesien is, te begin, 'n teater wat enorme bou- en dienshulpbronne benodig, gegewe die uiteenlopende en verspreide aard van die doelwitte en gebrek aan infrastruktuur. In die sesde leër se troepelys was ingenieurs ongeveer 117 500, wat een-en-twintig persent van die weermag se krag uitmaak, en dit sluit nie vlooteenhede of ander ondersteuningspersoneel in nie. Al die gevegseenhede wat aan die Olimpiese deelname sou deelneem, was reeds in die Stille Oseaan, maar 'n groot aantal ingenieurs- en ondersteuningseenhede moes uit Europa herontplooi word. So 'n herontplooiing behels ingenieurs-, konstruksie-, mediese-, hawe- en kwartiermeesters, wat ongeveer vyftig persent van die eenhede uitmaak wat die Sesde Leër ondersteun. Die meeste kom deur die Filippyne en stap deur Luzon. Ander sou opdaag, met die opstel van eenhede in Nieu-Caledonië, die Solomons en Nieu-Guinee, terwyl ander nog reguit van die kontinentale VSA kom. (Troepelys van dienstroepe na die verhoog deur Luzon, 19 Julie 1945, RG 338, Box 59, Sixth Army G-4 Decimal File, 1943-46, File 4, WNRC)
Beplanners beoog drie reuse basiskomplekse wat meer as 720 000 troepe en 2800 vliegtuie kan ondersteun. Die sesde weermag sou met die bouwerk begin sodra dit moontlik was, en dan op X-Day+30 die boupoging aan ASCOM "O" oorhandig, terwyl CINCPAC aan die vlootgeriewe werk. Elke basis bevat kampe vir soldate, onderdakopbergings, grootmaat petroleumopslag, hospitale en winkels. Alle pogings sal aangewend word om die bestaande padinfrastruktuur sowel as die konstruksie of herstel van die vliegveld te herstel en op te gradeer, met die voorrang aan aanloopbaan en bevel- en beheergeboue. Verspreidingsgebiede en geharde skuilings vir vliegtuie sal later kom. (Bylae vir ingenieurs by USAFPAC -bedryfsinstruksies nr. 1, 20 Junie 1945, RG 338, Box 193, Sesde Army Engineer Section Plans and Operations, 1943 - 45, WNRC) Drie basisopdragte is verantwoordelik vir die konstruksie en al die logistieke ondersteuning vir die magte in hul gebied, ontvang, stoor en reik al die voorrade vir die betrokke eenhede uit. Bykomende voorraad vir Olympic kom direk uit die VSA, met skepe wat vooraf aan die weskus voorgepak is. Elke skip sou gelaai wees met standaardhoeveelhede items wat gereeld gebruik word, soos voedsel, klere, mediese voorraad, onderdele, ens. Ander het grootmaat items, soos ammunisie, brandstof en konstruksiemateriaal. Hierdie skepe sou die VSA met tussenposes, weke voordat die operasie sou begin, verlaat en in hawens regoor die westelike Stille Oseaan gehou word (soos Okinawa) voordat dit na behoefte na die aanvalstrande gestuur word. Basisopdragte sou ook verantwoordelik wees vir die korttermyn-hospitalisasie van ongevalle na X-Day+15. Teen X-Day+90 sou die basiese opdragte die fasiliteite gehad het om vir die meeste ongevalle te sorg, behalwe diegene wat meer as dertig dae hospitalisasie vereis. (Basic Logistic Plan, OLYMPIC, in Fifth Air Force Logistical Plan for Operation OLYMPIC, US Air Force Historical Center, Bolling Air Force Base, Washington DC) Die grootste van hierdie opdragte sou Base 1 in die Kagoshima -gebied gewees het, gebou om 400 000 troepe. Hierdie basis sou al die fasiliteite op die Satsuma -skiereiland bedien het, insluitend die V MAC -gebied. Vier installasies sou gebou gewees het om 245 000 vate brandstof te hou, hawe -fasiliteite sou uitgebrei word om veertien ligter vaartuie, vier klein skepe en tien Liberty -skepe tegelyk te huisves. Pypleidings sou gelê word om die fasiliteite in die suidelike punt van die skiereiland en die gevegseenhede wat die stoplyn bedek, te bedien, wat van Kushikino na Sendai en van Kagoshima na Kajiki loop. Ingenieurs bou 900 000 vierkante meter onderdakwinkel, 1,8 miljoen vierkante meter onderdak en teen X-Day+135 sou hospitale van altesaam 13 250 beddens gebou word. Base 2 sou 185 000 troepe huisves en in die Shibushi-Kanoya-Miyakonojo-gebied gebou word. Om die vele vliegvelde in hierdie gebied te bedien, sou grootmaat brandstofopbergingsgeriewe wat 497.000 vate kan bevat, gebou gewees het, tesame met pypleidings wat vanaf die terminale by Shibushi na Kushira, Kanoya en Takasu in die weste sowel as Iwagawa en Miyakonojo in die noorde loop . Dokfasiliteite by Ariake Wan was beperk, maar sodra Kagoshimabaai oopgemaak is, kon skepe oor die baai in Takasu naby Kanoya lê. Planne vereis 1,25 miljoen vierkante meter bedekte winkel- en stoorplek en teen X-Day+135, 15,500 hospitaalbeddens. Benewens dit alles, moes ongeveer 45 000 vierkante meter hoofkwartierruimte in die Shibushi-gebied voorsien word om die voorste hoofkwartier van MacArthur en sy 1 000 personeel, asook 'n ekstra vyf-en-twintig geboue vir kommunikasie- en seintoerusting te hou. Base 3, geleë in die Miyazaki -omgewing, sou die kleinste van die drie basisse wees vanweë die gebrek aan bedekte of beskutte verankeringsgeriewe, wat slegs 135 000 troepe huisves, wat grootmaat stoorfasiliteite vir 121 000 vate brandstof huisves, 4500 hospitaalbeddens en 150 000 vierkante voet bedekte winkel en stoorplek. 1, 20 Junie 1945, RG 338, Box 193, Sixth Army Engineer Section Plans and Operations, 1943 - 45, WNRC)
Nimitz het self beplan om 'n aantal vlootinstallasies in die suidelike deel van Kyushu te bou. Die grootste was beplan vir Takasu aan die oostelike kant van Kagoshimabaai, naby Kanoya -vliegveld. By Takasu sou die vloot 'n kunsmatige hawe bou met piere om tien aanvalstransport en 'n tenkwa tegelyk te hanteer. Die basis sou ook klein vaartuie, patrolliebote en landingsvaartuie kon herstel, asook bergingsgeriewe vir algemeen gebruikte voorrade soos ammunisie en brandstof. Onder een stoorplek van 1 miljoen vierkante meter kan voorraad vir die diens van die vloot gehou word. In die omgewing sou die vloot een van die vliegvelde by Kanoya aanpas om vliegtuie van die Naval Air Transport Service te aanvaar. Kleiner en meer gespesialiseerde fasiliteite is beplan vir Uchinoura, 'n klein baai aan die suidekant van Ariake Wan, by die monding van Manose Gawa naby die suidelike punt van Fukiagehama sowel as by Yamagawa in die mond van Kagoshimabaai. Uchinoura sou vlootmagte bedien wat naby Ariake Wan werk, Manose Gawa sou tenkwaens toelaat om hul brandstof na die nabygeleë mariene lugbase te laai en Yamagawa sou 'n PT-bootbasis word. Al hierdie fasiliteite sou teen X-Day+120 in werking wees. (CINCPAC Operations Plan, OLYMPIC, USMC Geographic File, Japan, Box 50, Folder B1-1, WNRC)
Die massiewe bou -inspanning wat vereis word deur die konsolidasie van die Amerikaanse houvas op Kyushu en die voorbereiding van basisse om die magte wat Coronet sou onderneem, te hou, het groot eise gestel aan ingenieurshulpbronne wat die beplanners beskikbaar het. Sesde weermag voorspel ongekende eise aan ingenieurs om gevegsoperasies te ondersteun weens die swak paaie en moeilike terrein op Kyushu. Toe hierdie vraag gekombineer word met die behoeftes van die basisbou -poging, was daar eenvoudig nie genoeg ingenieurs om rond te gaan nie. Sesde weermagingenieur, brigade -generaal SD Sturges Jr., was bekommerd dat die bouprogram wat vir die eerste sestig dae van die Olimpiese tyd uiteengesit is, te ambisieus was. Selfs sonder enige gevegte, het hy aangevoer, kon die programrooster nie nagekom word nie. Hy het gedink dat die aantal ingenieurs -eenhede dubbel moet wees om die program volgens skedule te voltooi. FEAF het ook gekla dat die aantal ingenieurs-konstruksie-eenhede wat aan die konstruksie van die vliegveld toegewys is, onvoldoende was om die opbou van lugmag in die Olimpiese planne moontlik te maak. Generaal Kenney het dringend versoek dat addisionele ingenieurspogings aan lugmagprojekte toegewys word, 'n versoek wat deur AFPAC verwerp is, met verwysing na 'n tekort aan ingenieurs- en konstruksiehulpbronne in die doelgebied. (Memo, Sesde leëringenieur vir stafhoof, 3 Junie 1945, RG 338, Box 59, Sixth Army G-4 Decimal File, 1943-1946; Briewe, Allied Air Forces aan CINCAFPAC, 3 Augustus 1945 en CINCAFPAC na CGFEAF, RG 338, Box 191, File No. 5, Sixth Army Engineer Section Plans and Operations, 1943 - 1945, WNRC) In Junie en Julie begin 'n deurlopende debat tussen die sesde weermagpersoneel en die personeel van MacArthur oor die toewysing van ingenieurs -eenhede. Die personeel van die Sesde Leër wou 'n paar ingenieurs -eenhede behou vir gebruik in gevegsbedrywighede, terwyl AFPAC -personeel dit in die bouwerk wou gebruik. Die aanvanklike lys van die Olimpiese troepe het twee groepe konstruksie -ingenieurs en verskeie konstruksiebataljons opgedra vir gebruik by die bou van paaie en brûe langs die kommunikasie -weë van die weermag. AFPAC het voorgestel dat hierdie eenhede na X-Day+30 na ASCOM 'O' terugkeer vir gebruik in basiskonstruksie. Sturgis, en sy assistent -kolonel John C B Fuller, het aangevoer dat dit 'ondenkbaar is dat 'n weermagbevelvoerder hierdie eenhede tydens 'n groot operasie geweier word'. Hulle het ook gedreig dat hulle generaal Krueger sou aanroep om direk na generaal MacArthur te gaan. As die sesde weermag nie voldoende ingenieursondersteuning kry nie, sal dit wesenlik daaronder ly. (Memo, kolonel Elliott aan generaal Krueger, 28 Junie 1945, Sub: Command Request for Construction Groups and Construction Battalions for Olympic, RG 338, Box 196, Sixth Army Engineer Section Plans and Operations, 1943 - 45, WNRC) Vir twee weke niks gebeur het, wat Krueger genoop het om aan generaal MacArthur te skryf. Hy het aangevoer dat die Luzon -veldtog die wenslikheid bewys het, indien nie noodsaaklik nie, om swaar konstruksiegroepe aan kragte in die veld te koppel. Hy het aangevoer dat Olympic baie meer swaar konstruksiemiddele vir taktiese operasies beskikbaar sou stel as enige vorige operasie. Uiteindelik bly die probleem onopgelos namate die oorlog geëindig het, maar beklemtoon 'n gebied van logistiek en hulpbronbestuur wat 'n groot deel van die Stille Oseaan -oorlog geteister het - die behoefte om groot basisse met slegs beperkte hulpbronne en mannekrag te bou. Die sentrale rede vir die onderneem van Olympic was egter om basisse te bekom vir die beweging van lugmag uit die Filippyne en Okinawa om die laaste fase van die Stille Oseaan -veldtog - Operasie Coronet, die aanval op Honshu, te ondersteun. Beide die Japannese weermag en vloot het basisse in die suidelike deel van Kyushu gebou, en hierdie basisse het belangrike doelwitte geword in die beplande aanval. FEAF, bestaande uit die vyfde, sewende en dertiende lugmag, en ondersteun deur die First Marine Air Wing wat V MAC ondersteun, was verantwoordelik vir die direkte lugsteun van Olympic, 'n missie wat hulle nie kon doen as hulle in die Filippyne bly nie. Selfs voordat die tiende weermag sy aanval op Okinawa (operasie Iceberg) begin het, het generaal Kenney en sy personeel begin kyk na die moontlikheid om na nuwe basisse op die eiland en sy bure in die Ryukus -ketting te ontplooi. Selfs toe CINCPAC en AFPAC in Junie ooreenkoms bereik het, was 'n massiewe bou -poging aan die gang op Okinawa, aangesien die lugbeplanners bevind het dat Okinawa en die nabygeleë eilande ideaal is vir hul behoeftes. Die beplande basisse op Okinawa sou luggroepe uit die vyfde en dertiende lugmag bevat, terwyl die kleiner eilande Ie Shima en Kikai Jima eenhede van onderskeidelik die sewende lugmag en die eerste mariene lugvleuel sou hê. Teen 1 November het planne gevra vir 'n lugbesetting van net meer as agt-en-veertig luggroepe met magte wat in Julie van die Filippyne vorentoe beweeg het met meer as 1850 vliegtuie teen 15 Oktober 1945, wat nie die vliegtuie van die First Marine Air Wing sou insluit nie of die twaalf groepe B-29's van die Twentieth Air Force. Ondanks die relatiewe isolasie van die suide van Kyushu en die relatief onontwikkelde aard van die infrastruktuur, het die Japannese ongeveer twintig vliegvelde in die gebied ontwikkel. Die suide van die eiland het die Tsushimastraat bewaak, die suidelike ingang van die See van Japan sowel as skeepsroetes na die suide van die Tuis -eilande. Daar was 'n enkele basis naby Kagoshima, met twee ander naby die kop van Kagoshimabaai, nog een by Miyazaki, twee na die suidpunt van die Satsuma -skiereiland (by Tojimbara en Chiran), met 'n derde wat by Byu naby Matsunaga gebou is. Die grootste konsentrasie is egter versprei oor die Osumi -skiereiland, van die kop van Ariaka Wan tot Kanoya, sowel as noordwaarts tot by Miyakonojo. Dieselfde plekke sou ontwikkel en gebruik word vir die aankoms van die groot luggarnisoen wat beplan is om operasies te ondersteun. (CINCPAC Operations Plan, OLYMPIC, USMC Geographic File, Japan, Box 50, Folder B1-1, WNRC)
Die lugplan het gevra dat die eerste eenhede op X-Day+2 by Miyazaki en Shibushi aankom, en op X-Day+7 by Chiran naby Kagoshimabaai. Die eerste eenhede wat aangekom het, sou bevel, beheer, kommunikasie, lugbeheer sowel as ander diens- en ondersteuningselemente wees. Vliegtuie en vlieëniers sou op X-Day+4 begin aankom. Om lug superioriteit en die ondersteuning van grondbedrywighede te verseker, sou vegters eers aankom met die medium en swaar bomwerpersgroepe wat later kom. Ongeveer sestig dae nadat die aanval sou begin het, sou meer as veertig luggroepe met byna 2800 vliegtuie ontplooi gewees het. Toe hierdie vliegtuie op die land aankom, sou hulle die draagvliegtuie vervang wat die grondbedrywighede ondersteun en die strandhoofde van die Sesde Leër beskerm. Diegene wat Olimpiese beplanning beoog het drie lugkomplekse in die suide van Kyushu, elk in een van die basisgebiede. Die Miyazaki-gebied sal sewe-en-'n-half groepe van die vyfde lugmag op twee landingsbane van 7.000 voet ontplooi hê. Die grootste vliegveldkompleks sal in die Shibushi-Kanoya-Miyakonojo-gebied geskep word, met vliegvelde by Shibushi, Kushira, Kanoya, Iwakawa en Miyakonojo met vier en twintig groepe van die vyfde, sewende en dertiende lugmag. 'N Voorhoofkwartier vir FEAF sou in Kanoya gevestig word, terwyl oorkant Kagoshimabaai die Japannese vliegvelde by Chiran en Byu herbou sou word met vlooteenhede om die vyf-en-driekwart groepe van die First Marine Air Wing en een groep te akkommodeer van vloot soekvliegtuie. (CINCPAC Operations Plan, OLYMPIC, USMC Geographic File, Japan, Box 50, Folder B1-1, WNRC; Fifth Air Force Tentative Shipping List No. 2 for OLYMPIC Air Garrisons, 30 June 1945, RG 338, Box 195, WNRC)
Die opvolgoperasie van Olympic was met die kodenaam Coronet en was gemik op die Kanto-vlakte op die eiland Honshu. Die Kanto -vlakte is die grootste vlak gebied in Japan, met 'n oppervlakte van ongeveer sewentig myl en negentig myl diep. Die gebied is omring deur berge in die noorde en die weste, sommige met 'n hoogte van tot 6 000 voet. Kanto, het 'n spesiale plek in die moderne Japan na Meiji gehad, asook die ekonomiese en politieke middelpunt van die Ryk. Ongeveer die helfte van die Japannese oorlogsbedryf was daar geleë en in 1945 het byna agtien miljoen mense daar gewoon, byna 'n kwart van die bevolking. Die belangrikste geografiese kenmerk is Tokiobaai, wat in die suide na die Stille Oseaan oopmaak, deur die Uragastraat, 'n noue opening van tien myl tussen twee ruige skiereilande, Boso in die ooste en Miura in die weste. Langs die noordelike en westelike oewer van die baai lê die groot nywerheids- en hawestede Tokio, Kawasaki en Yokohama met die groot vlootbasis by Yokosuka net suid van Yokohama, net binne die Uraga -straat. As ons na die hele gebied kyk, was twee strande ongeveer vyftig tot sewentig myl oos van Tokio geskik vir amfibiese operasies. Kashima en Kujukuri is lang oop gebiede met plat sand met breë, vlak hellings, maar is redelik ver van Tokio af. Strategies beter is Sagami Beach, 'n grys vulkaniese sandstrand (soortgelyk aan dié op Iwo Jima) wat aan die hoof van Sagami Wan lê en direk suid van Tokio. Kashima, die noordelikste van die twee strande wat na die Stille Oseaan gerig word, word ondersteun deur 'n groot rivier en ander waterhindernisse vir militêre maneuver-enige krag wat daar beland, sal 'n lang rit na Tokio en suidwes na die westelike oewer van die Boso-skiereiland in die gesig staar.Kujukuri-strand is nader aan die Boso-skiereiland en strek ongeveer 50 km tussen Chosi in die ooste en Ichinomiya in die weste. Soortgelyk aan die Omaha -strand in Normandië, word dit in groot dele opgedeel met hoë steil blase wat aan weerskante van die waterkant afloop. Die terrein bly ongeveer 7 myl (7 myl) plat, met 'n rits steil blapse wat skielik styg, nie anders as Omaha -strand nie, maar verder van die see af. Dit was op daardie lyn van bluf dat die Japannese hul hoofverdediging gehad het. Die rif styg tot ongeveer vyftig meter en vorm 'n byna ononderbroke muur van Ichinomiya tot Chosi, maar word op 'n aantal plekke deur smal valleie gesny met paaie wat na Tokio lei. Hierop het die Japannese sterkpunte van kompanie- en bataljongrootte geplaas, op watter hoë grond beskikbaar was met antitankgewere wat op die paaie geskiet kon word. Rondom die voet van hierdie heuwels het die Japannese tonnels gegrawe, en baie het deur die heuwels gegaan, sodat die afvuurposisies op die voorste hange vanaf posisies op die omgekeerde hellings bedien kon word. Met gereelde tussenposes het die Japannese ook kamers van die tonnels gegrawe om as kaserne, stoorareas en bevelposte op te tree, met putte wat gegrawe word om vars water op te vang. Daarbenewens het die Japannese 'n hele regimentstelsel van ondergrondse sterkpunte naby Togane geplaas, en aan die onderkant van die Kujukuri -strand in die blapse naby Ichinomiya, is tonnels deur soliede rots gegrawe om swaar geweerposisies te verbind wat etlike duisende langs die strand kan brand meter. Die posisies sou uiters moeilik gewees het om in te neem met 'n vuurwapen of lugbombardeer. Intussen het Sagami Beach vandag baie industriële en kommersiële persele daar rondom, maar in 1945 was dit baie minder gekonsentreerd. Die strand was stewig gladde sand en daar was geen lastige duine nie. Die werklike bruikbare strand is ongeveer 14 km lank, en die westelike gedeelte is die einde van die Sagami -riviervallei, nou geïndustrialiseerd, dan landbou, wat soos 'n snelweg in die westelike Tokio loop. Hierdie vallei bied meer as 30 km 'n plat natuurlike gang wat geskik is vir hoogs mobiele magte, maar word uiteindelik belemmer deur hoogtes wat bo 150 m styg. Aan die oostelike einde van die strand blokkeer 'n dertig meter hoë rif na 'n paar kilometer die binneland binne. Wat die verdediging van die Kanto -vlakte betref, was Sagami -strand die Achilles -hak. Kujukuri -strand was ideaal geskik vir amfibiese landings, maar die aanvallers sou 'n aantal struikelblokke ondervind het, waaronder blapse wat beweging na die binneland na 'n paar kilometer blokkeer; Japannese verdediging was redelik goed ontwikkel; Japannese teenaanvalle bevoordeel. By Sagami sou die Japannese nie magte in die onmiddellike omgewing hê om 'n teenaanval teen te gaan nie, aangesien hulle die landings by Kujukuri as die primêre bedreiging sou beskou. Die terrein rondom Sagami sou die Amerikaanse mobiliteit, vuurkrag en die ondersteuning van Amerikaanse lugmag en vlootgeweer bevoordeel het.
Op die Kanto -vlakte sou die Verenigde State probeer om 'n beslissende nederlaag aan die Japanse leër in die 'hart van die Ryk' te bring, of as dit nie gebeur nie, 'n voordelige posisie kry om die verowering van Japan voort te sit. Die planne vir Coronet was nie so gevorderd as vir Olympic nie en was eers in konsepvorm toe die oorlog geëindig het. Op die dag van Japan se oorgawe het MacArthur se AFPAC-hoofkwartier die eerste konsep gepubliseer (Oorsigplan vir die inval in die Kanto-vlakte, RG 218, CCS Honshu (7-19-44), NARA; AFPAC Staff Study CORONET, 15 Augustus 1945, RG 165, NARA) van die Coronet -personeelstudie, "slegs as 'n kwessie van belang en vir die voltooiing van lêers van alle betrokkenes." (Skates, bl. 201) Beplanning het egter middel 1943 begin toe die geallieerde magte nog duisende kilometer van Japan af was. Beplanners het die belangrikheid van die Kanto -vlakte erken in enige toekomstige inval op die Japannese Eilande, maar ook in 'n lang stryd om basisse vir die bomaanval teen die Japannese nywerheid te kry, asook die noodsaaklikheid vir die vernietiging van die keiserlike Japannese vloot en enige inval in die Kanto -vlakte sou 'n stewige basis in Kyushu of Hokkaido vereis om 'n laaste beslissende aanval op Honshu te begin. Hierdie studies (Waardering en plan vir die nederlaag van Japan, JWPC 46/5, 9 Julie 1943, RG 218, NARA) het noodwendig besonderhede ontbreek, maar sulke beplanning het middel 1944 aan die gang gekom deur die Gesamentlike Oorlogplankomitee. Die gesamentlike stafhoofde was van voorneme om die Britte 'n nuwe invalstrategie voor te stel tydens die Octagon-konferensie in Quebec in September 1944. Die vroeë planne vir Coronet het 'n ambisieuse onderneming uiteengesit met drie leërs en vyf-en-twintig afdelings (Agtste Leër, CORONET-operasie, G-3 Planne (inval van Japan), Mei-Junie 1945, RG 407, Box 2836, WNRC). 'N Leërgroephoofkwartier, waarskynlik Bradley se 12de leërgroephoofkwartier, destyds in Europa, aangesien daar nie 'n ekwivalente struktuur in die Stille Oseaan bestaan ​​nie, sou die inval beveel. Op Y-dag sou die eerste leër op Kashima-strand oorkant Mito beland, en met 'n gepantserde korps in die voorste rigting oor die noordelike Kanto-vlakte en seël van die ingange na die vlakte. Die tweede weermag sou gelyktydig op Kujukuri -strand land, Choshi beset en oor die Boso -skiereiland beweeg om die oostelike oewer van Tokiobaai skoon te maak. Op Y-Day+30 sou die derde weermag op Sagami-strand land, die bergpasse in die weste afsluit en die Miura-skiereiland en die Yokosuka-vlootbasis in beslag neem. Nadat hulle hierdie doelwitte bereik het, sou die drie leërs gelyktydig 'n laaste aanval op Tokio begin. Gedurende die somer van 1945 in Washington en Manila het die planne vir Coronet geleidelik ontwikkel. Vroeg in Mei het die beplanningspersoneel in Washington DC 'n hersiene uitgawe van hul vorige planne uitgereik (Outline Plan for the Invasion of Japan, Honshu (7-19-44), RG 218, CCS 381, NARA). Deur die herkenning van die probleme waarmee die herontplooiing van magte uit Europa te kampe het, het die beplanners nou die grootte van Coronet afgeskaal deur voor te stel dat twee leërs in plaas van drie sou volstaan, met aanvalle op net die Kujukuri- en Sagami -strande. Die aantal afdelings is verminder van vyf-en-twintig tot drie-en-twintig met twintig in die aanval en drie in reserwe. Daar sou agtien infanteriedivisies en vyf gepantserde afdelings wees. Die aanval op Kujikuri sou sekondêr wees, aangesien Sagami die primêre operasie was. Daar was ook geen melding van 'n leërgroephoofkwartier wat die algehele operasie beheer het nie. Op die dag van die aanval sou een leër by Kujikuri beland met 'n korps van drie infanteriedivisies by Katakai en 'n korps van twee infanteriedivisies by Ioka, net wes van Choshi. Die krag wat by Katakai land, sal direk weswaarts ry en die oostelike oewer van Tokiobaai skoonmaak, terwyl diegene wat by Ioka beland, nadat hulle Choshi beslag gelê het, hulself op die regterflank van die ander korps sou herskep. Teen Y-Day+35 sou daar nege afdelings (insluitend twee gepantserde afdelings) aan wal gewees het. Teen Y-Day+10 sou die Sagami-magte begin het om troepe aan wal te bring in die Oise-Katase-gebied van die Sagami-strand. Die beplanners het gehoop dat die vroeëre landing by Kujikuri sommige, indien nie almal nie, van die Japanse reserwes en teenaanvalmagte sou wegneem. Om hierdie idee verder te versterk, sou konvooie met twee afdelings op Y-dag+7 en 8. demonstrasies van Kashima-strand af voer. Dus kan die hoofaanval, in totaal agt infanterie en drie gepantserde afdelings teen Y-Day+30, na Tokio vorder nadat die Miura-skiereiland, Yokosuka en Yokohama skoongemaak is.
Terwyl die JWPC hul konsepomlyne verfyn het, was die personeel van MacArthur ook besig om hul eie strategiese plan vir Operation Downfall op te stel. Die eerste uitgawe is vrygestel slegs drie weke nadat die JWPC hul hersiene konsep uitgereik het. Coronet, soos uiteengesit in Downfall, het aansienlik verskil van die JWPC -plan. Ondergang het die vorige drie-leër, vyf-en-twintig afdeling-opset behou. Agtste weermag en tiende leër sou die aanval met 'n gesamentlike mag van veertien afdelings lei. Eerste weermag, herontplooi uit Europa, sou tien afdelings opvolg. 'N Enkele lugafdeling in Kyushu (vermoedelik die 11de lugafdeling) sou as AFPAC -reservaat dien. Hierdie plan (AFPAC, DOWNFALL, Strategic Plans for Operations in the Japanese Archipelago, 28 Mei 1945, RG 15, OPD 350.05, NARA) bevat ook geen verwysing na 'n hoofkwartier op groepvlak nie. Selfs namate hierdie beplanning gevorder het, twyfel sommige oor die toereikendheid van lugsteun van die basisse in Kyushu. Slegs langafstandvegters kon die Kanto-vlakte bereik vanaf basisse in Kyushu, en as daar nie nader vliegbane gevind word nie, sou die meerderheid van die nabye lugsteun uit lugvaart moet kom. Die JWPC is gevra om die haalbaarheid van klein landings te ondersoek om lugbasisse nader aan die Kanto -vlakte te kry. Die verslag (Operations Preceding CORONET, JWPC 359/1, RG 218, NARA) was vroeg in Junie gereed en kyk na die gebied rondom Sendai in die noorde van Honshu, plekke rondom Shikoku, die Hamamatsu -kus laaglande tussen Tokio en Nagoya en die Izu -eilande, 'n eilandketting net suid van Tokiobaai. Die verslag het almal uiteindelik verwerp, wat daarop dui dat die moontlike koste van hierdie aanrandings waarskynlik nie in verhouding is tot die voordele nie. Die Japannese sou, volgens die oordeel, gewelddadig reageer op die tussenaanvalle en die sterftes sou groot wees, met slegs geringe winste. Sommige van hulle sou redelik groot magte verg en Coronet vertraag. Die verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat die lugmag van Kyushu en lugvaart, wat behoorlik gekoördineer is, voldoende gevegsteun vir Coronet moet bied. Met hierdie uiteensettingplanne beskikbaar, begin AFPAC met die vervaardiging van 'n volledige personeelstudie vir Coronet. Toe die oorlog geëindig het, het MacArthur se beplanners pas die eerste konsep voltooi en dit is in 'n onvolledige vorm gepubliseer (AFPAC Staff Study CORONET, 15 Augustus 1945, RG 165, NARA). Soos alle militêre planne, sou Coronet ongetwyfeld hersien gewees het, met eenhede wat in- en uitgeruil is, missies verander, faselyne aangepas, landingsroosters aangepas, ens. en 'n beoordeling van die Japannese reaksie. Hierdie aanvanklike personeelstudie het beweer dat die Coronet -aanval deur twee veldleërs, die eerste, uit Europa en die agtste herontplooi sou word. Om onbekende redes is die tiende wat vir die aanval op Okinawa (operasie Iceberg) gevorm is, van die troepelys verwyder. Agtste weermag was die tweede veldleër wat in die suidwestelike Stille Oseaan -gebied van MacArthur geaktiveer is. Die agtste leër se hoofkwartier, wat in Junie 1944 in die VSA gestig is, het in September daardie jaar na die Stille Oseaan ontplooi en generaal Eichelberger, wat sedert die begin van die Stille Oseaanoorlog by MacArthur was, het bevel geneem. Die weermag het die res van die oorlog na die Sesde Leër in Leyte en Luzon opgevee en talle klein amfibiese operasies uitgevoer om die sentrale en suidelike Filippyne te bevry. Eerste weermag het sy pad oor Noordwes-Europa gevoer van D-Day tot VE-dag onder generaal Omar Bradley en later generaal Courtney Hodges. Dit is waarskynlik dat die ervaring van die Eerste Weermag met die gebruik en koördinering van groot gemeganiseerde magte op die Europese vlakte, ervaring wat geen ander weermaghoofkwartier in die Stille Oseaan gehad het nie, 'n faktor was in die opname in die opstelling vir Coronet. Geen hoofkwartier van die weermaggroep sou die twee leërs beveel nie; in plaas daarvan sou 'n gevorderde hoofkwartiergroep van MacArthur se AFPAC die magte op die Kanto -vlakte beveel.
In hierdie aanvanklike konseppersoneelstudie, vir die aanval, sou First Army twee korps beveel, die XXIV Corps wat uit die 7de, 27ste en 96ste Infanteriedivisie bestaan, asook die III Amfibiese Korps, bestaande uit die 1ste, 4de en 6de Mariene Afdeling . Die XXIV -korps is eers in Maart 1944 gestig, maar het reeds deur twee moeilike Stille Oseaan -veldtogte geveg - dié van Leyte en Okinawa - met al drie afdelings wat aan beide veldtogte deelgeneem het. Van die ses afdelings van die Marine Corps sou drie aan Operation Olympic deelneem (2de, 3de en 5de), terwyl die ander drie aan Coronet sou deelneem. III Amfibiese korps het in Guam geland terwyl V Marine Amfibiese korps in Saipan en Tinian in Julie 1944 geland het. Die eerste mariene afdeling was die mees senior formasie en het van Guadalcanal deur Peleliu na Okinawa geveg. Die 4de het op Iwo Jima geveg terwyl die 6de op Okinawa geveg het. Agtste leër sou drie korps beveel - X, XIII en XIV. Die X Corps is in Mei 1942 in die VSA gestig en in Julie 1944 na die Stille Oseaan ontplooi om deel te neem aan die geveg om Nieu -Guinee en het deur die veldtog vir Leyte geveg. Van die drie afdelings was die 37ste die mees ervare nadat hulle op New Georgia, Bougainville en Leyte geveg het. Die 24ste het geveg op Hollandia, Nieu -Guinee en Leyte en was vir die oorblywende maande van die oorlog besig om die suidelike Filippyne skoon te maak. Die 31ste het in die VSA opgelei vandat dit gefederaliseer is (November 1940) totdat dit na Nieu -Guinee ontplooi is om voort te gaan met opleiding en uiteindelik in die geveg by Morotai begin het, en in April en Mei 1945 het dit gehelp om Mindanao skoon te maak. XIV Corps sou die 6de, 32ste en 38ste Infanteriedivisie beveel. Die korps is in Januarie 1943 na die Stille Oseaan gestuur om die magte op Guadalcanal te beveel nadat die mariniers deur twee weermagafdelings aangevul is en ook op Nieu -Guinee en Bougainville geveg het. Dit het in Januarie 1945 deelgeneem aan die aanval by die Lingayen -golf onder die Sesde Leër en het tot Augustus 1945 aan die Luzon -veldtog deelgeneem. Oorlog op Wake Island in 1944 en het van die begin af aan die Luzon -veldtog deelgeneem, meestal onder XIV Corps. Die 32ste is in Mei 1942 na Australië gestuur en het deelgeneem aan die gevegte vir Buna van November 1942 tot Januarie 1943. Dit het ook geveg in die veldtog vir Noord -Nieu -Guinee in 1944, asook kuns in die Leyte- en Luzon -veldtogte. Die 37ste, 'n afdeling van die National Guard soos die 32ste, het sy deel van die gevegte op New Georgia, Bougainville en die aanval op Lingayen gesien. Van die vyf korpse wat aan die aanvanklike aanval sou deelneem, was die XIII, saam met sy twee komponente, die 13de en 20ste pantserdivisie, die enigste herontplooide eenheid wat aan die openingsfase sou deelneem. Die korps het ondervinding van die leiding van gepantserde magte in Europa, 'n vaardigheid wat by die ander korps se hoofkwartier ontbreek, aangesien geen gepantserde afdelings in die teater ontplooi is nie. Beide gepantserde afdelings het tydens die laaste stadiums van die oorlog in Europa geveg en betreklik min slagoffers gely.
Op Y-Day+30 sou elke weermag 'n bykomende korps van drie infanteriedivisies ontvang. Toe die personeelstudie gepubliseer is, was die korps se hoofkwartier nog nie afgehandel nie, maar sou dit sekerlik van die magte in Europa moes kom. Die ses komponente -afdelings sou ook moes afkomstig wees van magte wat uit Europa herontplooi is en die vyfde, 44ste en 86ste infanteriedivisie vir die eerste leër en die 4de, 8ste en 87ste infanteriedivisie vir die agtste leër sou insluit. Op dieselfde manier, met die uitsondering van die 11de Airborne Division, sou alle AFPAC -reserwes bestaan ​​uit herontplooide eenhede. Die 97ste infanteriedivisie, wat op Y-Day die drywende reservaat sou wees, het laat in die veldtog van Noordwes-Europa begin veg. Die opvolgreserwe van AFPAC bevat drie veteraan-infanteriedivisies-2de, 28ste en 35ste. Die strategiese reservaat van AFPAC bevat nog drie veteraan -afdelings, die 91ste wat in Italië geveg het, sowel as die 95ste en 104de. Terwyl die planne nie die korps en korpsbevelvoerders kon identifiseer nie, het Marshall sy assistent, generaal Hull, duidelik gemaak dat hy nie van plan was om MacArthur se persoonlike goedkeuring te verkry voordat hy die korps se hoofkwartier en bevelvoerders na die Stille Oseaan herontplooi het nie. In plaas daarvan het hy probeer om diegene wat as die beste van die ETO erken word, te kies en uit te stuur. As MacArthur spesifieke besware het, kan hy dit op daardie stadium bekend maak. Marshall stel voor: III Korps onder generaal -majoor James A Van Fleet; V Korps onder generaal -majoor C R Huebner; VII Korps onder luitenant -generaal J Lawton Collins; XIII Korps onder Alvan C Gillem; en XVIII Corps onder generaal -majoor M B Ridgeway (Memo, Marshall to Hull, 28 Mei 1945, Verifax 1193, Item 2288, Marshall Library; Message, Hull to MacArthur, 29 May 1945, Verifax 1193, Item 2799, Marshall Library). Beplanningsdokumente vir die vloot- en amfibiese fases van Coronet was nie opgestel toe die oorlog geëindig het nie, maar dit blyk uit die personeeldokumentasie en planne van die AFPAC dat die vloot se rol in die operasie en die verhouding tussen personeel van Nimitz en MacArthur se personeel baie dieselfde sou gewees het na die van Olympic. CINCPAC sou beplan vir die vloot- en amfibiese fases, terwyl AFPAC vir die landveldtog sou beplan. Dit is waarskynlik dat soortgelyke reëlings getref sou word vir die oorgang van bevel tussen die vloot- en grondkommandante namate die grondmagte aan wal gevestig is. Vloot- en lugbombardement van die objektiewe gebiede sou vanaf ongeveer Y-dag-15 begin. Op Y-dag self sou die twee veldleërs gelyktydig land, en hoewel die oorwig van geweld by die agtste weermag was, was die aanranding nie die hoofaanval in die aanvanklike personeelstudie nie. Eerste weermag sou elemente van die XXIV en III Amfibiese korps naby die middel van Kujukuri -strand laat land. Die 7de en 27ste Infanteriedivisie sowel as die 1ste en 4de Mariene Afdeling sou land en 'n strandkop vestig. Op Y-Day+5 sou die 96ste Infanterie en die 6de Mariene Afdeling dan aan wal kom. Eerste weermag sou drie groot take onderneem sodra hulle aan wal gekom het. Eerstens sou magte suid en wes oor die Boso -skiereiland beweeg om die verdediging wat Tokiobaai bewaak, aan te pak. Kragte sou ook noordwaarts na Chosi beweeg om hierdie klein hawe te beveilig. 'N Oop gang lei noordwes na Tokio, begrens deur Chiba en die noordelike oewer van Tokiobaai aan die westekant, asook twee mere (Imba-Numa en Tega-Numa) in die noorde. Die eerste leër sou met hierdie gang na Tokio vorder. Agtste leër sou op die strande aan die hoof van Sagamibaai beland met elemente van X Corps en XIV Corps. Die aanvanklike eenhede om te land sou die 24ste en 31ste Infanteriedivisie (X) sowel as die 6de en 32ste Infanteriedivisie (XIV) wees. Na die oprigting van 'n strandkop, sou die agtste weermag ooswaarts beweeg om die Miura -skiereiland skoon te maak en die Yokosuka -vlootbasis te vang. Op Y-Day+10 sou die XIII Armoured Corps land en dan reguit noordwaarts in die Sagami-riviervallei ry, en blokkeer posisies noord van Tokio van Kamagaya na Koga, terwyl XIII Corps gereed was om na Tokio te beweeg, soos nodig terwyl ander elemente van die agtste leër was om Yokohama te vang en die Eerste Weermag se verowering van Tokio te help.
Die logistieke planne vir Coronet (Logistical Plan for the Invasion of the Kanto Plain, JLPC 47/10, 8 May 1945, RG 218, NARA) voorsien dieselfde soort massiewe basisontwikkeling wat sou begin na die eerste fases van die Olimpiese tyd. Kort nadat die aanrandings plaasgevind het, sou daar begin word met die bou van lug-, see- en toevoerbasis om operasies te ondersteun. Vanuit hierdie basisse kan byna elke gebied van enige belang onder 'n lugaanval gebring word, of indien nodig, amfibiese aanvalle. Die vlootbasis by Yokosuka sou 'n belangrike aanwins wees in die verskerping van die seeblokkade, maar die beplanners beklemtoon die belangrikheid daarvan om die oewers van Tokiobaai skoon te maak om hawe te voorsien, en die hawe van Chosi is 'n vroeë doelwit. Die kapasiteit was te klein om aan die hele leër te voorsien, sodat die meerderheid van die grondmagte se toevoer na die Uraga -seestraat moes kom, veral 'n kwesbare situasie, veral in Kujukuri, waar storms in die Stille Oseaan te eniger tyd die aanbod kon onderbreek . Oor die algemeen het logistici egter min probleme met die ondersteuning van die operasie voorsien. Alhoewel daar kommer was oor die moontlik beperkte hoeveelheid voorraad wat deur Sagami kan beweeg en die moontlikheid dat die toevoer onderbreek kan word as gevolg van storms, gegewe goeie weer, was daar vertroue dat beide weermagte oor die strande voorsien kon word. Soos met Olympic, kom baie van die voorraad aanvanklik af van skepe wat vol vooraf gereëlde vragte was. Die padkommunikasie in elke gebied was voldoende om voorraad vooruit te kry en die vroeë vang van Yokohama sou voldoende hawe -kapasiteit bied om die Sagami Beachhead te voorsien. Die grootste probleem in hierdie verband was brandstof. Coronet sou in die eerste dertig dae ongeveer 22 miljoen vate (924 miljoen liter) brandstof benodig. Sodanige verbruik sou vereis dat elke tenkskip wat dan onder Amerikaanse beheer was, gebruik word. Die beplanners wou egter 'n vorm van versekering teen storms in die Stille Oseaan hê. Deur 'n les te neem uit die beroemde kunsmatige hawens van Mulberry wat vir die inval in Normandië gebou is, sou beplanners 'n kunsmatige hawe op die Kujukuri -strand gebruik, wat by Katakai of Ioka geplaas sou word om vragmotors en Liberty -skepe te hanteer. Vanaf Y-Day+2 sou 'n twee myl lange golfbreker oor 'n kilometer na die see gebou word, met 'n hoekbreker wat bestaan ​​uit gesinkte vaartuie, vernielde tenks en ander swaar voorwerpe wat aan weerskante na die strand strek. Skepe gaan deur 600 voet -openinge in die sy. Ponton -paaie lei na die strand vanaf die Liberty Ship -beddens langs die golfbreker, terwyl LST -werwe en ligter piere op die strand gebou word. Alles sou teen Y-dag+12 voltooi wees. In sowel die Kujukuri- as Sagami -gebiede, soos in die Olimpiese Spele, sou groot basisse gebou word vir kommunikasie, toerusting en voorraadopberging, troepe -houers, geriewe vir Japannese krygsgevangenes en aanhoudingskampe vir burgerlikes. Hospitaalgeriewe alleen het slaapplek vir 42,750 slagoffers. Nog 45 000 beddens sal beskikbaar wees in die westelike en sentrale Stille Oseaan. Weereens, soos in die Olimpiese tyd, sou die herstel van die Japannese lug- en vlootgeriewe voortgegaan het sodra die grondmagte binneland toe begin beweeg het, sodat land-gebaseerde lugmag so vinnig as moontlik gevestig kon word. Teen Y-Day+15 was daar beplan om nege luggroepe operasioneel te hê en teen Y-Day+30 meer as dertig groepe op die Kanto-vlakte in werking te stel. Soos in die Olimpiese Spele, sou die Japannese bestaande vliegvelde, insluitend dié in die Sagami-gebied by Atsugi (later die basis waaruit U2-spioenasievliegtuie gevlieg is), Fuchu, Hara-Machida, Kawagoe en Odawara maksimum gebruik gemaak het. Diegene in die Kujukuri -omgewing was Chosi, Hikata, Katori, Kioroshi, Miyakawa, Mobara, Narita en Naruto. Hierdie vliegtuie op grond sal die draers vrystel om die lugoorlog deur Honshu en Hokkaido te verbreed. Hulle sou ook in staat wees om verdere amfibiese landings in Sentraal- en Noord -Japan te ondersteun indien die Japannese nie sou oorgee na landings op die Kanto -vlakte nie.
Soos voorheen uiteengesit, het die beplanners van Coronet voorsien dat hulle nie die doelwitte en voorbereidings vir Coronet heeltemal sou kon wegsteek vir die Japannese nie, en het probeer om 'n plan te ontwikkel (Staff Study of Cover and Deception Objectives for CORONET, JWPC 190/16, 26 Julie 1945, RG 218, NARA) om die Japannese te mislei oor die presiese tydsberekening en landingsplekke van Coronet, en deur ander plekke in Japan te dreig, het hulle gehoop dat die Japannese hul troepe in Honshu sou versterk en garnisoene versprei oor die Tuis -eilande sou hou . Die verhaal wat 'uitgelek' moes word, was dat die Verenigde State addisionele basisse nodig het om Honshu te omsingel en Japan se militêre magte deur bombardemente en blokkades te vermors voordat hulle op die Kanto -vlakte beland het. Die verhaal beklemtoon die noodsaaklikheid om kragte uit Europa te herontplooi wat eers vroeg in 1947 binnegedring sou kon word, en intussen sou die Verenigde State kleiner operasies uitvoer om sulke basisse in beslag te neem om die operasie na behoefte te ondersteun. Drie doelwitte, waaroor inderdaad gedebatteer is oor alternatiewe teikens vir Kyushu, sal steeds in hierdie misleidingplanne beklemtoon word. Dit was die Pusan ​​-gebied van Suid -Korea, Shikoku en Hokkaido. Selfs na Y-dag het beplanners gehoop dat bedreigings vir hierdie gebiede die Japannese sou keer om groot magte na Honshu af te lei. Na die aanvang van die Olimpiese tyd, moet beplanners die bedreiging vir Korea begin beklemtoon sodat die Japannese sou glo dat daar 'n aanval op die Pusan-gebied in Suid-Korea sou wees teen die tyd van Y-Day+60. As dit suksesvol is, kan dit die Japannese verhinder om troepe van die Koreaanse skiereiland terug te skuif na Japan. Die bedreiging vir Shikoku, wat sou begin nog voor die Olimpiese begin, sou probeer om die Japannese te oortuig dat die eiland die volgende teiken ná Kyushu was - dat landings daar slegs die eerste stap was om 'n ring basisse rondom Honshu te vestig. Alhoewel die bedreiging uiteraard nie na Y-Day voortgesit kon word nie, het die beplanners gehoop dat dit die Japannese kan oortuig om kragte na Shikoku voor Coronet te skuif. Uiteindelik sal die veronderstelde opbou in die Aleoetiërs voortgaan om die Japannese vrese oor 'n inval in die Kurieleilande, Hokkaido of albei te verhoog, veral omdat die Sowjetunie aan die Geallieerde kant die oorlog kan betree. Beplanners het gehoop dat hierdie bedreiging magte tot ongeveer Y-dag+90 kan bind. Japanse intelligensie sal aangemoedig word om hierdie dreigemente te glo deur middel van metodes soos inligtingslekkasies na Amerikaanse koerante, advertensies vir Koreaanse kundiges en tolke, die verspreiding van gerugte onder Coronet-opvolgtroepe dat hulle op pad is na Shikoku of Korea, vliegtuie wat waarskuwingsblaaie laat val en Koran-guerrillas waarsku of as die Japannese burger gesê word om sekere gebiede van Hokkaido of Shikoku te vermy, word vals dokumente geplant, byvoorbeeld, 'n Amerikaanse hoofkwartier in China het 'n vals veldtogplan vir Korea, radioverkeer sal gebruik word in 'n kode wat bekend is dat dit in gevaar gestel word , sou daar in die Aleoetiërs dummy -basisse gebou word, kleurmerkers van die strande van Hokkaido afgeval het en op hierdie gebiede sou daar duidelike fotoverkennings- en bombarderingsmissies plaasvind. Takties het die beplanners gehoop om die Japannese te oortuig dat die landing op al drie strande by Sagami, Kujukuri en Kashima sou plaasvind, maar slegs twee - Sagami en Kujukuri - sou plaasvind. Hulle sou ook van die beplande opvolgmagte gebruik maak, terwyl hulle demonstreer teen Kashima tussen Y-Day en Y-Day+9 en teen Sendai op Y-Day+9 om die Japanners te mislei dat daar bykomende landing langs die land sou plaasvind kus van Tokiobaai. Hierdie demonstrasies word voorafgegaan deur lugaanvalle en bombardemente van die wal wat van dieselfde intensiteit is as dié wat in werklike landings gebruik word, en ander metodes gebruik, soos die simulering van onderbrekingspanne onder water deur vertraagde aksieplofstof en verlate rubberbote te laat val, myneveërs wat rook lê en ook pirotegnieke. as radioverkeer, alles wys na en aanval. Al hierdie aktiwiteite sou die Japannese probeer oortuig dat 'n aanval op Kashima sou plaasvind op Y-dag+9 en teen Sendai op Y-dag+10.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat die bedrogplanne vir Coronet uitgebrei en duur was en die Japannese sou verwar het oor die groot ontwerpe wat die Amerikaners gehad het. Teen hierdie stadium van die oorlog was dit egter minder belangrik vir die Japannese om die groot ontwerp te ken as om die onmiddellike stryd te voer. Hulle het beperkte en kwynende hulpbronne gehad, met slegs 'n klein vermoë om hul magte op 'n strategiese basis rond te beweeg. Net soos die Amerikaners, het hulle die Kanto -vlakte as van kardinale belang vir die Ryk beskou, en dus sou elke geveg wat daar gevoer is, deurslaggewend wees. Ander gebiede sou vir hulleself moes regkom, en die groot kommer waarop die Amerikaners hul bedrogplanne gebaseer het - dat die Japannese magte na die Kanto -vlakte sou beweeg - was dus 'n onwaarskynlike vooruitsig, Amerikaanse lugmag en die gebrek aan strategiese mobiliteit van die Japan sou gesien het daarvoor. Intelligensie -ontleders van die gesamentlike stafhoofde het in Julie begin kyk na die Japannese vermoë om die Kanto -vlakte te verdedig. Hulle gevolgtrekkings (Defensive Preparations in Japan, 2 August 1945, JIC 311, RG 218, NARA; Japanese Reaction to an Assault on the Kanto Plain (Tokyo) of Honshu, JIC 218/9, 10 July 1945, RG 218, NARA) was baie anders as die vooroorlogse voorspellings van 'n selfmoord Japanse verdediging wat 'n onaanvaarbare hoë koste vereis. Terwyl die ontleders die laaste mentaliteit van die Japannese bevel erken en besef het dat die operasie nie 'n uitweg sou wees nie, het hulle die Japannese verdediging as aansienlik minder formidabel beskou, soos algemeen gedink is. Japanse lugmag was 'n groot bron van kommer vir die beplanners van Olympic, veral die massiewe gebruik van Kamikazes. Die vooruitsig was vir die beplanners van Coronet minder afskrikwekkend, of hulle 'n bewuste besluit geneem het of nie; die Japannese opbou van lug- en grondgevegskrag in Kyushu gedurende die laaste maand van die oorlog het dit duidelik gemaak dat hulle die beslissende stryd sou voer in Suid -Kyushu en bekommer jou daarna oor die Kanto -vlakte. Amerikaanse intelligensie het geglo dat die oorblywende Japannese lug- en vlootmag, beide konvensionele en selfmoordeenhede, grootliks bestee sou word tydens die Olimpiese tydperk en dat daar nie meer as 2000 vliegtuie vir Coronet beskikbaar sou wees nie. Met 'n bruikbaarheidskoers van ongeveer 20 persent, sou hulle slegs ongeveer 100 soorte per dag kon begin voordat hulle na 'n paar dae heeltemal vernietig sou word. Die IJN sou selfs swakker wees en beperk tot 'n paar aanvalle deur bote, midget -duikbote, kaitens en vernietigers. Vir die meeste ontleders het die Japannese grondmagte die sentrale bedreiging vir die inval voorgestel, maar selfs hier is die bedreiging as formidabel, maar nie onmoontlik nie, beskou. Ongeveer vier en dertig gewone afdelings en twaalf depotafdelings sou beskikbaar wees vir die verdediging van die Tuis-eilande. Na die inval in die suide van Kyushu sou die Japannese dit byna onmoontlik vind om versterkings van die vasteland oor te dra en ongeveer tien afdelings sou in die noorde van Kyushu geïmmobiliseer word. Op Y-dag sou die Japannese in die omgewing van nege gereelde afdelings en drie depotafdelings op die Kanto-vlakte ontplooi wees onder bevel van die twaalfde gebiedsleër. Drie is ingespan om die Kashima-Kujukuri-strande te verdedig, twee om die Sagami-strand te verdedig en vier in die reservaat net noord van Tokio. Hoewel versterkings uit ander gebiede van Japan beskikbaar was en waarskynlik die Kanto -vlakte voor Coronet kon versterk, sou die Amerikaanse lugmag en die kwesbaarheid van die pad en spoorweë wat na die Kanto -vlakte lei, die vermoë van die Japannese verminder troepe. Die ontleders het tot die gevolgtrekking gekom dat die maksimum verdedigingssterkte nie twaalf tot veertien afdelings sal oorskry nie.
Toe die oorlog geëindig het, het Amerikaanse beplanners min besin oor 'n strategie vir volgehoue ​​operasies as Coronet nie 'n Japanse onvoorwaardelike oorgawe sou lewer nie. Tydens die voorbereiding van die Joint Chiefs vir die Potsdam -konferensie het die Joint Planning Staff (op eie inisiatief) aanbevelings gemaak. Hulle het die Joint Chiefs aangeraai om besprekings oor operasies na die Kanto Plain met die Britte en die Sowjets te vermy. Daarna het hulle in 'n inligtingsbrief besprekings uiteengesit wat aan die gang was met betrekking tot operasies na die inval in Honshu. Hulle voorstelle was dat die blokkade verskerp moet word en bombardement uitgebrei moet word vanaf basisse op die Kanto -vlakte en Kyushu, om geleidelik die gebied uit te brei, addisionele amfibiese operasies te loods om ander kritieke gebiede aan te gryp. Daar is min bewyse dat die gesamentlike opperhoofde of die gesamentlike beplanningspersoneel gekyk het hoe om die byna twee miljoen Japannese soldate op die Asiatiese vasteland te dwing om oor te gee, behalwe dat hulle op die Sowjetunie staatgemaak het om Japanse magte in China, Mantsjoerije en Korea te hanteer. die Britte gaan met offensiewe bedrywighede in Suidoos -Asië voort. Geen voorstelle verskyn wat grootskaalse Amerikaanse magte daartoe verbind het om op die Asiatiese vasteland op te tree nie, maar die moontlikheid bestaan ​​dat Amerikaanse magte enklawe langs die Asiatiese vasteland sal moet oprig om die nasionalistiese leër van Chiang Kai-shek te kan voorsien. Meer gedetailleerde planne en studies moes beslis gedoen gewees het as die oorlog voortgegaan het en 'n paar sulke planne in die laaste stadiums van die oorlog begin verskyn het (Operations after Invasion of Kanto Plain (Broad Plans), JCS 1417, 10 Julie 1945, in CCS 381 POA (4-21-45), RG 218, NARA). In Mei 1945 het die Joint Intelligence Committee 'n studie voorberei oor Japan se militêre, ekonomiese en politieke vermoëns vir die Joint War Plans Committee. Teen die middel van 1946 het die beplanners tot die gevolgtrekking gekom (Operations Following Kanto Plain, JIC 286, 14 May 1945, in CCS 381 POA (4-21-45), RG 218, NARA) dat die Keiserlike Japanse vloot nie in staat sou wees om effektief te verdedig nie met slegs 'n paar kruisers, vernietigers en duikbote wat weggesteek is. Net so sou die Japannese lugmag feitlik vernietig gewees het met slegs 'n paar formasies versprei en ongeorganiseerd. Na Coronet sou die Japannese grondmagte die grootste bedreiging wees. Met die afslag van geïsoleerde magte wat omseil is in die Stille Oseaan en magte in Indochina, het die beplanningspersoneel gedink dat daar nog vier-en-vyftig tot nege-en-vyftig afdelings was (in totaal 1,9 tot 2,15 miljoen man). Ongeveer drie en dertig hiervan (1,2 miljoen mans) was in China, Mantsjoerije en Korea. Nog vyf afdelings (170 000 man) sou op Formosa vasgekeer wees. Troepe op die Tuis-eilande sou teen die middel van 1946 nie die ekwivalent van vyftien afdelings (500 000 man) oorskry nie, met twee op Sakhalin en die Kuriles, nog agt tot tien in die noorde van Kyushu en nog drie tot vyf afdelings wat bewaak het die gedeeltes uit die Kanto -vlakte. Nog tien depotafdelings (ongeorganiseerd, swak toegerus en grootliks onopgelei) sou oor die Tuis -eilande versprei word.
Ontleders het geglo dat twee en twintig persent van die Japanse wapensbedryf en vyf en sestig persent van die elektroniese industrie op die Kanto-vlakte geleë is. Hulle het voorspel dat teen die middel van 1946 die produksie van swaar bewapening tot 'n fraksie van die vlak wat in 1945 bereik is, sou verminder het. Tog, deur onbruikbare toerusting te kannibaliseer en produksiesentrums te versprei, sou Japan steeds aansienlike hoeveelhede ligte wapens kon vervaardig . Miskien belangriker, teen die middel van 1946 sou die toenemende impak van die lug- en vlootblokkade die invoer van grondstowwe byna heeltemal gestop het, en sodoende die Japannese gedwing het om voorraad te gebruik om die bedryf aan die gang te hou. As gevolg van dieselfde geallieerde lug- en vlootmag, sou die Japannese dit steeds moeiliker vind om die oorblywende voorraad grondstowwe na die land te skuif. Grondstofproduksie op die Asiatiese vasteland sal minder geraak word, en as die Sowjetunie nie tot die oorlog toegetree word nie, kan die Japanse magte op die vasteland hulself 'n geruime tyd onderhou. Hierdie kontinentale basis het egter min nut vir die magte wat die Tuis -eilande verdedig. Ontleders het voorspel dat die blokkade van die Tsushimastraat en die Japanse See tussen vyf en sewentig tot negentig persent effektief sou wees, terwyl die blokkade van die noordelike Chinese kus byna voltooi sou wees. Kommunikasie binne die Tuis -eilande sou toenemend moeiliker wees met die vestiging van geallieerde lugmag op die Kanto -vlakte. Die infrastruktuur van Japan was selfs in vredestyd nie voldoende nie, en die spoorweë was veral kwesbaar vir lugaanvalle. Aangesien die geallieerde lugmag op beide Kyushu en Honshu gevestig was, kon die Japannese nie staatmaak daarop dat klein kusvaartuie deurkom soos hulle in die verlede gedoen het nie. Voedselvoorsiening sou in die groot stedelike gebiede van kritieke belang word, terwyl noordelike Honshu en Hokkaido normaalweg 'n oorskot voedsel lewer, maar die moeilike kommunikasie sou verhinder dat baie daarvan na die tekort in die sentrale en suidelike Honshu en die noorde van Kyushu oorgeplaas word. Op die vasteland sou voedsel weer 'n oorskot wees vir die Japannese behoeftes, maar dit sou baie moeilik wees om na die tuiseilande te vervoer.
Na Iwo Jima en Okinawa het baie geglo dat onstuimige elemente in die Japannese weermag sou probeer om beheer uit te oefen oor die regering en die Japannese mense om hulle te lei in 'n selfmoordverdediging van die Tuis -eilande. Die militêre ontleders betwyfel egter hierdie scenario. Terwyl hulle besef het dat sommige in die Japannese weermag sou verkies om te veg, het hulle gevoel dat die Japannese mense uiteindelik sou sien hoe onvermydelik nederlaag sou wees en reageer met 'depressie en berusting by die noodlot'. Selfs as die weermag direkte beheer oor die regering neem, is dit waarskynlik dat die regering se masjinerie sal begin breek, wat hul vermoë om die bevolking te beheer, sal verswak. As hulle die regering na die vasteland sou verplaas, sou die Japannese volk waarskynlik verlate voel en 'n ander regering aanvaar wat deur andersdenkende faksies of selfs die geallieerde militêre owerhede ingestel is. Op die vasteland kon hulle net verwag om die gebiede wat deur Japannese troepe beset was, te beheer. Oor die algemeen het die Joint Chiefs nooit 'n vaste plan vir post-Coronet-operasies opgestel nie, aangesien hulle gehoop het dat die Japannese sou oorgee nadat Operasie Olympic begin het en dat Coronet self onnodig sou wees. Hulle het gehoop dat die opheldering van wat onvoorwaardelike oorgawe beteken die Japannese kan oortuig om die oorlog te beëindig voordat hulle volkome vernietiging gely het, en het beslis gewerk vir 'n verbetering van die bepalings in die geallieerdes se eise. Hulle het geen groot vertroue in die atoombom geplaas nie en die beplanning vir die nederlaag van Japan het sonder groot oorweging verloop as die atoombom se krag. Trouens, die gevolge van 'n atoomontploffing, selfs die haalbaarheid daarvan, was onbekend voor die Trinity -toets in New Mexico op 16 Julie 1945. Tien dae na die toets het die Joint War Plans Committee 'n voorlopige referaat versprei ('Operations in Japan Following CORONET ', JWPC 333/1, 26 Julie 1945, Rekords van die gesamentlike stafhoofde (mikrofilm-uitgawe)) wat moontlike post-Coronet-operasies bespreek.Die plan beklemtoon die intensivering van die lug- en vlootblokkade vanaf die nuwe basisse op die Kanto -vlakte, asook bykomende amfibiese aanvalle op strategiese gebiede van die Tuis -eilande. Hierdie nuwe landings, tesame met addisionele operasies van beide die Olimpiese en Coronet -losies, sou die Japannese nederlaag versegel. Die beplanners het gekyk na vyf verskillende gebiede wat die teiken kan wees vir bykomende grond en amfibiese aanvalle na aanleiding van Coronet. Dit was die Shimonoseki Straits in die noorde van Kyushu, die Osaka-Kobe-Kyoto industriële gebied aan die binneland, Nagoya, die Hakodate-Aomori gebied aan die Tsugaru Straits (wat noordelike Honshu van Hokkaido skei) en die Sapporo Plain op Hokkaido. Die magte wat vir hierdie operasies benodig is, het verskil van die landings op Hokkaido wat ongeveer vyf afdelings benodig, terwyl die in die noorde van Kyushu ongeveer nege afdelings benodig, met die res ongeveer agt afdelings elk. Die beplanners het 'n teikendatum van 1 Julie 1946 vir hierdie eerste van hierdie operasies bepaal, maar daar was op hierdie stadium nog te veel onbekende faktore om aan te beveel watter een eers sou onderneem word. As alternatief noem hulle 'n aantal gebeurlikhede wat die keuse van die teiken sou beïnvloed. Dit het die vlak van Japannese verdediging by elke teiken ingesluit. As die Japannese groot magte in die noorde van Kyushu behou het na beide Olympic en Coronet, sou die aanval waarskynlik op die liggies verdedigde Hokkaido plaasvind. As die Japannese die verdediging in die Nagoya-Osaka-gebied gestroop het om ander gebiede te versterk as wat die aanval daar kan gebeur, of as die Sowjetunie die oorlog betree en groot hoeveelhede Amerikaanse benodigdhede benodig, is die Shimonoseki Straat of Hokkaido maak 'n toevoerroete na Siberië oop. Die beplanners het dit te vroeg gevind om te weet waar die byl in post-Coronet-operasies kan val.
Die Shimonoseki Straits en die noorde van Kyushu vorm een ​​van die belangrikste strategiese gebiede in Japan. 'N Groot nywerheidskompleks het noord van Fukuoka na Moji aan die suidelike oewer van die seestraat versprei. 'N Tonnel onder die seestraat het kommunikasie tussen Kyushu en Honshu gebied. Die seestraat verbind die See van Japan en die Tsushimastraat met die binnelandse see. In die uiteensetting van die noordelike Kyushu sou die hoofaanval uit die Fukuoka -gebied kom. Nadat hulle 'n strandkop gekry het, sou die geallieerde magte noordwaarts vorder om die nywerheidskompleks Yawata, Kokura en Moji te beset, wat waarskynlik terselfdertyd beheer oor die seestraat sou verkry. In 1945 was Osaka die tweede grootste stad van Japan en Nagoya die derde. Albei was industriële sentrums en belangrike hawens en na Kyushu en die Kanto -vlakte, waarskynlik die mees strategies belangrike gebied in Japan en wat waarskynlik sterk verdedig sal word. Behalwe die noordelike Kyushu, sou hierdie twee stede die moeilikste aanvalle wees. Osaka lê aan die hoof van die smal Kii -kanaal, die oostelike ingang van die binneland. Nagoya lê aan die hoof van Isebaai, met 'n aardrykskunde wat nie te veel verskil van dié van Tokiobaai nie. Nadat hulle die smal kanaal en terrein in die gebied ondersoek het, verwerp die beplanners die idee van 'n direkte aanval op Asaka en beveel hulle aan om Nagoya aan te val en oor land te gaan om die industriële kompleks Osaka-Kobe-Kyoto te neem. Die terreinprobleme rondom Nagoya was grootliks soortgelyk aan die wat deur die Kanto -vlakte aangebied is, en die oplossing wat deur die beplanners voorgestel is, was soortgelyk aan Coronet. Die ingang van Isa -baai was so smal soos dié van die Tokio -baai. Die uiteensetting het 'n aanvanklike golf van vier afdelings vereis om die drie skiereilande wat die ingang van die baai vorm, te gryp. Na die beveiliging van die ingang, sou twee ekstra afdelings aan die westekant van die baai in 'n reeks amfibiese grense vorder, 'n derde afdeling sou die oostelike kuslyn vee en 'n vierde afdeling op D-Day+5 aan die einde van die Chita Skiereiland, noordwaarts in die rigting van Nagoya. Nadat hulle die stad ingeneem het, sou hierdie magte versterkings ontvang vir die rit op die Osaka-Kobe-Kyoto-gebied. Slegs 'n smal bergpas het Nagoya van Kyoto in die laaglande naby Biwa Ko geskei, en magte kon daardeur beweeg in plaas van 'n direkte amfibiese aanval op Osaka te maak. 'N Amfibiese aanval op Hokkaido sou slegs onder ligte opposisie te staan ​​kom, met ontleders wat slegs een gereelde afdeling op die eiland voorspel en 'n ander verdedigende noordelike Honshu. Amfibiese landings in die Hakodate-Aomori-gebied sou die VSA in staat stel om 'n groot vlootankerplek by Matsu Wan, 'n vliegveldkompleks, die hawe van Hakodate en deur die Tsugaru-straat na die See van Japan te beheer. Om hierdie terreine te beveilig, verg egter 'n komplekse operasie met veertien afsonderlike landings. 'N Veel eenvoudiger plan was om die Sapporo -vlakte op Hokkaido te beset, 'n groot, gelyk gebied wat baie vliegvelde kan bied vanwaar geallieerde lugmag die Tsugaru -straat in die suide en die La Perouse -strate in die noorde kan beheer. Boonop sou die aanranding slegs vereis dat ongeveer vyf afdelings op oop, ligte verdedigde strande naby hul doelwitte beland.
Alternatiewe geskiedenis Wat as Operation Downfall gebeur het?
Operation Downfall was die voorgestelde geallieerde plan om Japan in 1945 binne te val. Aangesien die Europese teater van die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, het al die Asmoondhede verloor, behalwe Japan. Hulle was die enigste houvas wat aanhou veg het. Hulle het self geweet dat die oorlog verlore was, maar het vir 'n voorwaardelike oorgawe gehou. Dit sou toestande insluit dat die Hirohito sy heerskappy kon voortsit en ten minste 'n paar van hul erfgrond moes behou, wat vir die Geallieerdes onaanvaarbaar was. Destyds was die Manhattan -projek hoogs geheim, en die Amerikaanse generaals weet self niks daarvan nie. Daarom het hulle Operation Downfall opgestel as die laaste daad om Japan te verslaan. In 'n ander tydlyn, sê die Manhattan -projek was agter die skedule, sou Operation Downfall in werking gestel word. Wat gebeur?
Die Amerikaanse weermag, wat meer as vyf miljoen geprojekteerde troepe ingesluit het, sou 'n grootskaalse vlootinval in Japan doen vanaf die suidpunt van Kyushu. Hulle sou ondersteun word deur die Britse, Kanadese, Australiese en Nieu -Seelandse weermagte, wat self vir ten minste ses miljoen soldate (waarskynlik meer), 42 vliegdekskepe, 24 slagskepe, 400 vernietigers en tienduisende vegters en bomwerpervliegtuie tydens die inval.
Ondergang sou twee dele gehad het: Operation Olympic en Operation Coronet. Olympic sou voorlopig op November 1945 begin, wat van Okinawa na die suidelike punt van Kyushu sou begin. Daarna sou hulle die gebied beset as die nuwe basis vir bedrywighede vir die volgende deel. Coronet sou die inval in Honshu, die belangrikste Japanse eiland, en in Tokio self gewees het. Die aanval op Tokio sou deur meer as twee miljoen soldate uitgevoer gewees het.
Die VSA het 'n beplande raming van 54 weermagafdelings gehad om deel te neem: 14 aan die Olimpiese en 40 in Coronet. Ter verwysing het D-Day self slegs 12 afdelings in totaal.
Japan self het 'n plan van verdediging genaamd Operation Ketsugo. Die hele bevolking van Japan, tot die laaste man, vrou en kind, sou aan 'n guerrilla -oorlog teen die indringende geallieerde magte deelneem met hul afnemende hulpbronne op gewere, sowel as messe, spiese, bomme, geïmproviseerde wapens, lokvalle en vyandelike wapens aangeskaf. Japan se geografie self, 73% berge, beteken dat hulle hul hele verdediging op klein stelpunte kon gefokus het en 'n muur van die dood kon vorm.
Alhoewel dit nie deel was van die plan nie, sou die Sowjette ook vanuit die noorde in Hokkaido binnedring nadat hulle Mantsjoerije oorgeneem het, en selfs vlootbote deur die VSA laat leen.
As ondergang plaasgevind het, was dit verreweg die grootste amfibiese operasie in die geskiedenis.
Professionele aanval Chihuahua
Snazzy pasgemaakte titel hier
Ons het twee situasies van 'n stille nasie wat verdeel is tussen die suidelike kapitalistiese staat en die noordelike kommunistiese staat. Die Sowjets neem waarskynlik Tokio lank voordat die Amerikaners te ver op die hoofeiland kom.
Anders as dit, verminder die Japannese bevolking tot 'n baie klein minderheid, aangesien dit die stede en platteland moet inneem deur byna elke lewende wese daarin uit te roei en na die volgende te gaan en herhaal. En 'n element van simpatie vir 'n Japannese in bykans enige nasie verval tot byna niks.
Het dit al gesê, sal dit weer sê. Operation Downfall is net depressief om na te dink.
Ons het dit nou al 'n paar keer gehad.
In wese sou die mees aanneemlike Japanse verdedigingsplan wat ek gesien het, begin met die verdediging van die strande soortgelyk aan vroeë oorlogsgevegte. Dit sluit in om dit te gebruik of te verloor, terwyl Japan elke groot toerusting gooi wat by die invalsmag in werking kan tree. Die hele lugmag-, vloot- en duikbootmag wat betrokke kon raak, sou betrokke raak, met ongeveer 80% van die lugmag omgeskakel na kamikaze -missies, plus massamoordmanne. Die meeste groot vlootvaartuie sou bloot gestrand of in vlak water gelaat word om as geweerbatterye op te tree. Dit is moontlik dat kernaanvalle gebruik sou gewees het om die landingsgebiede te versag, wat dan troepe sou laat deurtrek, en verwag dat Amerikaanse soldate aan stralingsvergiftiging sou sterf.
As geallieerde magte dit sou bereik, sou hulle die Japannese mobiele reserwes ontmoet en nog 'n stryd voer. Dit sal 'n gedeelte van die tenkmagte insluit, maar sou andersins minder goed toegerus wees as die hoofweermag op die strand.
Hierna kry u 'n opstand, wat 'n groot deel van die burgerlike weermag en 'n paar van die groener eenhede wat pas klaar was met opleiding insluit, insluitend ten minste twee wat spesifiek opgelei is in guerrillaoorlog, sowel as die weermag se intelligensie -eenhede wat spesialiseer in onkonvensionele gevegte. In wese kry Amerika vroeg 'n voorsmakie van Viëtnam en 'n bietjie van wat Japan in China te doen gehad het. Meestal sou die burgerlike elemente boodskappe stuur, voorrade verskaf en geallieerde magte opspoor, eerder as om te veg, maar as daar 'n kans was, sou hulle heel moontlik probeer om 'n mes in iemand te steek. Dit is nie die bedoeling dat elke burger u wil doodmaak nie, maar dit kan elke burger wees. Dit lei waarskynlik tot gruweldade en dit lei weer tot meer weerstand en guerilla -oorlogvoering. As die Sowjette 'n deel van Honshu as deel van hul besettingsgebied het, kan hierdie fase dekades lank duur, aangesien die USSR guerilla's verskaf om die Amerikaners te laat bloei. Aan die ander kant was Japan meer bekommerd oor die Sowjetunie as oor die ander bondgenote, dus sou hulle die hulp nie aanvaar nie of selfs oorgee net om die Sowjets uit te hou/te kry.
Uiteindelik sou geallieerde magte beheer oor die groot stede kry en regeer of óf 'n marionetregering instel. Dit word nie as wettig beskou nie, wat beteken dat hul gesag nie gerespekteer sal word nie, tensy die bondgenote hul gewere op elke dorp gerig het om dit af te dwing. Die kans is groot dat Hirohito tereggestel word en die grootste kans verloor dat die Amerikaanse geïnstalleerde regering ooit as 'n wettige gesag beskou word. Intussen is die druppel van dooies na die oorlog verby, en die huis sal nie 'n goeie moraal wees nie, maar Amerika wil Japannese basisse hê vir die Koue Oorlog, veral nadat China kommunisties geword het. Aan die ander kant kan dit ietwat moeiliker wees om in Vietnam of Korea in te gryp, terwyl Japan nie heeltemal vriendelik is nie, selfs al is die basis daar.
Heel waarskynlik is die Ryukyus óf 'n Amerikaanse gebied of eindig dit as die Ryukyu Republic. Japan self sal as 'n gebied, 'n marionetstaat of 'n staat vyandig teenoor die VSA verskyn. Dit is onwaarskynlik dat Japan twyfelagtige geallieerde optrede in hierdie tydlyn onder die mat kan vee, eerder dat sy dit waarskynlik 'n fokuspunt van opvoeding maak, soos u met Korea en China sien met betrekking tot Japanse oorlogsmisdade. Die bevolking is heel waarskynlik vyandig teenoor Amerikaners, sowel as Australiërs en Britte, moontlik ook Russe. Aan die ander kant sal Japan ook nie ryk wees in hierdie tydslyn nie, en sal dit 'n kwart tot driekwart bevolkingsverlies gely het*, so selfs al is sy heeltemal wedergebore teenoor die VSA, maak dit waarskynlik nie veel saak nie.
* Ondergang self sou vyf tot tien miljoen doodmaak, en meer sterf van hongersnood en gruweldade wat gepleeg word as vergelding vir die guerrilla -veldtog. Dit uit 'n bevolking van slegs 75 miljoen.
Operation Downfall 4: Geallieerde planne vir Olympic en Coronet - Geskiedenis
Olympic het behels dat hulle drie korpse in die suide van Kyushu, die mees suidelike van die vier Japanse tuiseilande, geland het. Die middelste deel van Kyushu is bykans onbegaanbare berge wat moeilik sou wees om deur te gaan en wat gebruik sou word om die suide van Kyushu te isoleer van teenaanval deur Japannese troepe uit die noorde van Kyushu (Nagasaki). Die landings moes deur troepe wat reeds in die Stille Oseaan was, gedek word deur 34 draers en met landvliegtuie van Okinawa. B-29's sal versterkings verbied. Suid -Kyushu het 'n groot baai, hawens en baie vliegvelde. Die bedoeling was om vlootondersteuningsvaartuie te baseer en 40 luggroepe te stig, baie herontplooi uit Europa.
Vanuit die suide van Kyushu kan 'n vegvliegtuig die binnelandse see vir die Amerikaanse vloot oopmaak en vervoer tot in die noorde verbied, aangesien Osaka -vegvliegtuie die skeepsvaart van Korea en China af kan sluit, en dit kan vervoer, materiaal en installasies rondom Tokio vernietig en die invasie troepe groot bomwerpers (B-17 en B-24) kan oor die hele Japan strek. Intussen kan B-29's van die Marianas voortgaan om industriële sentrums uit te wis.
Ten tye van die begin van die beplanning van die Olympic, was daar 1-1/2 afdelings gebaseer op die suide van Kyushu, met ongeveer 45 000 manskappe. Beplanners het verwag dat nog drie afdelings teen die tyd van die landings na die gebied sou verhuis.
Elke kant van die sentrale baai het 'n leër, elk was in twee funksies verdeel - 'n statiese weermag op die strande om dood te veg, terwyl versterkings kon aankom, en die mobiele reservaat om die Amerikaner terug in die see te stoot. Die drie logiese landingstrande is met nuwe troepe van die oewer na die nabygeleë berge verdedig. Die reservate in die berge was ervare troepe uit Mantsjoerije met ligte tenks. Die troepe ondersteun die oorblyfsels van die vloot en lugmag, liggewapende vrywilligers en 'n verskeidenheid spesiale wapens.
Die lugmagte bevat 5600 konvensionele gevegsvliegtuie en 'n soortgelyke aantal ouer vliegtuie en opleiers wat geskik is as Kamikazes. Die gevegsvliegtuie is uit Kyushu teruggetrek en die Kamikazes het ingetrek. Japan het so min vliegtuie en brandstof gehad dat B-29's en draagtaakmagte nie gereeld aangeval is om gevegsvliegtuie vir die laaste geveg te bewaar nie. Gelyke getalle is toegeken aan die gebiede Kyushu en Tokio. Toe die datum vir die eerste geveg nader kom, is meer na Kyushu verskuif met die Tokio -magte om vervang te word deur beloofde nuwe produksie.
Kamikaze -taktiek is in die Filippyne begin en het 'n leerstelling geword wat groot skade aan Amerikaanse oorlogskepe buite Okinawa aangerig het. By die inval in Kyushu sou die afstand verminder word, vlieg oor bekende land in plaas van oor-water navigasie, en met die doelwit verander van oorlogskepe na troepeskepe, was die plan om die invalsmag ondraaglike skade aan te rig voordat dit die strand raak.
Die lae ongevalle was gebaseer op die landings by Okinawa, Lingayen -golf en Normandië. Okinawa en die Lingayen -golf was onbeskermd op die strande; die gevegte het plaasgevind in die berge, waar elke Japannese een gewond in die Verenigde State veroorsaak het, waarvan 20% tot Amerikaanse sterftes gelei het. Normandië het dieselfde landingspatroon met drie strande gehad, maar twee strande was relatief maklik; slegs die landing by & quotbloody & Omaha is kragtig verdedig.
Die Amerikaanse beplanners het verwag dat radar Kamikazes deur die berge sou opspoor, dat draersvegters gevang sou word om hulle te onderskep, en 'n nabygeleë skip se lugafweervuur ​​sou enige wat daardeur gekom het, blus. 250 hoogs manoeuvreerbare oorlogskepe is egter 'n paar maande tevore in Okinawa getref met dieselfde verdediging, in oop water was die vooruitsigte dat gelaaide troepeskepe ongevalle sou neem groot en elke trefkrag kan 'n halfduisend lewens neem. Terwyl twee Messerschmitts troepe op die Normandiese strande kon aanval, was 5 000 Kamikaze gemik op die naderende troepeskepe terwyl hulle nog op see was. Dit sou redelik wees om die treftempo van Kamikazes van nabygeleë basisse te verhoog, maar die beplanners het dit verminder.
Goeie weer was nodig vir noue lugondersteuning op die bewolkte eilande van Japan. 'N Tifoon het Kyushu in 1281 van die inval van Mongole gered.' N Storm wat die draers gedwing het om terug te trek of selfs die 2000 vliegtuie op die dek te laat bly, sou 'n belangrike deel van die invalsondersteuning wegneem. 'N Storm sou ook belemmer om voorraad oor die strande aan die leërs te kry.
Die oorspronklike plan was dat 9 afdelings 3 afdelings verdedigers aanval. Namate vyandelike versterkings waargeneem is, is die grootte van die invalsmag vergroot. Die finale plan het 18 Amerikaanse afdelings gehad wat 11 IJA -afdelings in verdedigende posisies aanval. Die meeste bronne gee verdedigers die voordeel met 3: 1, dit wil sê aanvallers moet verdedigers met drie oortref om seker te wees van oorwinning.
Japannese slagoffers is nie beplan nie. As alle troepe tot die dood toe weerstand bied, sou die tipiese oorlewingsyfer slegs beseerde en bewustelose soldate insluit. 216.627 troepe is slegs op Kyushu oorgegee - meer as wat verwag is - en dit was twee maande voor die beplande inval, sodat die aantal verdedigers sou toeneem. Burgerlike ongevalle is werklik onbekend. 97,000 is dood op die bombardement van Tokio op 9 Maart, die getalle van grondoorlogvoering sou ook hoog wees. Oorweeg verhoudings van enige verhouding wat u verlang. Burgerlike verliese in sommige Europese stede was aansienlik, maar Japannese slagoffers sou in die miljoene beloop.
Vloeibombardering deur gewere en lug sou by Y-15 begin. Daar sou twee gelyktydige aanvalle op Y -dag wees.
Byna gelyktydig sou die agtste weermag by Sagamibaai beland met vier afdelings om 'n strandkop te vestig, wat die Miura -skiereiland en Yokosuka -vlootbasis beveilig. By Y+10 sou twee gepantserde afdelings beland en reguit noordwaarts beweeg, na die industriële stede op Toykobaai, om 'n blokkeringsposisie noord van Tokio te vestig. Ander elemente het die taak gekry om die hawestede Yokohama en Kawasaki te neem om voorraadpunte vir die troepe te verskaf.
Maar, indien nodig, sou die operasies gevolg word nadat Tokio in die suide, sentraal en noord van Japan begin is met Amerikaanse troepe uit Europa wat verlof geneem het in die VSA - slegs die lugmag, die konstruksie van die lugveld en dienseenhede het direk van Europa na die Stille Oseaan gegaan. En troepe uit die geallieerde lande sou beskikbaar wees.
Agterna. Die verowering van die Marianas as B-29-basisse was die sleutel tot die eindstryd. Die veldtog in die Filippyne en Peleliu was nie nodig nie, behalwe om die laaste geveg met die Japannese vloot af te dwing en as 'n plek om Japannese weermag troepe en lugmag te vernietig. Ook 'n alternatief wat destyds oorweeg is, sou die inval in Formosa om toegang tot China oop te maak en as 'n alternatiewe basis vir B-29's ook onnodig gewees het. Hierdie hulpbronne kon vroeër aangewend word om lugbasisse in Saipan, Iwo Jima en Okinawa op te vang en te bou, wat 'n belangrike rol gespeel het in die vinnige einde van die oorlog. Maar die geheime wapen was 'n geheim en dit het moontlik nie betyds gewerk of gereed was nie.
1 Sep. Honshu, Kyushu, Strategic Air Force (B-29 Okinawa) gaan voort met strategiese teikens. 1 Sep. Shimonoseki Straight / hawens, Strategic Air Force gaan voort met isolasie -ontginning. 18. Sep. Hongkong, Britse stakings. 28. Sep. Kanton, Britse stakings. 1 Okt. Ningpo, Chusan, China, Strategiese lugmag isolasie bombardement. 18. Oktober Honshu, Binnelandse See, 3de Vloot: TF-38 (VS), TF-37 (VK) strategiese ondersteuning 21. Oktober Kyushu, Isolasie van strategiese lugmag NS en opbou teen 24 Oktober. Kyushu, voorlopige bombardement van die 5de vloot, mynopruiming, snelweë. 27. Oktober Outer Islands, 40ste Inf Div 28. Oct Tananga Shima, 158ste Reg Combat Team 30. Oct. Shikoku, finint by 9th Corp: 77th, 81st, 98th Infantry Division 1 Nov. West, 5th Amphibious Corp: 2de, 3de, 5de Mariene Afdeling 1 Nov. Suid, 11de Korp: 1ste Cav, 43ste Inf, Amerikaanse Afdelings. 1 Nov. Oos, 1ste Korp: 25ste, 33ste, 41ste Infanteriedivisie 22. November Waar nodig: 11de Airborn -afdeling. 23. Nov. Soos nodig of SW: 9de Korps: 77ste, 81ste, 98ste Infanteriedivisie Des -. Bou lugvelde: ondersteun troepe en lugspanne van die Europese teater. Jan -. Aanval alle militêre en industriële gebiede van Japan deur die lug en die see.
* 'n blokkeermag wat by Mito aan die kus noord van Toyko beland en wes beweeg om 'n posisie noord van Tokio te vestig. * die belangrikste kraglanding in Kashima -strand suid van Choshi met die doel om die Chiba -provinsie, insluitend die oostekant van Tokiobaai, skoon te maak en vliegvelde en afdelings vir tenks te bou voordat hy oor die Kanto -vlakte beweeg om Tokio vanuit die ooste aan te val. * 'n suidelike landing by Sagamibaai 30 dae later sou die Yokosuka -vlootbasis neem en vinnig noordwaarts beweeg om wes van Tokio te wees. * die drie leërs sou dan na Tokio beweeg.
o Die suidelike Sagami -mag sou vinnig noordwaarts beweeg agter die stede aan die Tokiobaai met elemente wat vir die hawens Yokohama en Kawasaki bedoel was, terwyl die hoofmag noordwaarts tot noordwes van Tokio was. o Intussen sal die vloot na Tokiobaai trek om steun uit die suide te bied. o In die oorblywende konsepte van die plan is ten tyde van die oorgawe geen rekening gehou nie, wat toon dat die beplanning nog aan die gang was.
Operasie ondergang – Die inval in Japan
Slegs 'n paar Amerikaners in 1945, wat nou afgeklassifiseer is, het die voorreg gehad om toegang te hê tot 'n plan waarvan tot dusver nog min Amerikaners en minder Australiërs nog weet.
Vir dekades diep begrawe in die Amerikaanse nasionale argief in Washington, onthul duisende vergeel, stowwerige bladsye gemerk TOP SECRET nou die omvang van OPERATION DOWNFALL – die voorgestelde inval in Japan.
Atoombomme op Hiroshima en Nagasaki het die Japannese laat val en onvoorwaardelik oorgegee.
Daarna het alle belangstelling in 'n plan om die Japannese vaderland binne te val, uitgedien.
Die ongelooflike verhaal van die grootse beplanning vir Amerikaanse magte om Japan binne te val, is deur James Martin Davis saamgevat na 'n studie van die so-geheime materiaal nadat dit uit die hoogste geheim afgeklassifiseer is.
Twee massiewe militêre ondernemings is beplan. Dit sou opeenvolgend uitgevoer word en#8211 OPERATION OLYMPIC op 1 November 1945 en OPERATION CORONET op 1 Maart 1946.
Tydens die eerste inval sou gevegstroepe deur amfibiese aanvalle beland word na 'n ongekende vloot- en lugbombardement. Veertien gevegsafdelings van Amerikaanse soldate en mariniers sou op sterk versterkte en verdedigde Kyushu, die suidelike van die Japannese tuiseilande, beland.
Die tweede inval, in die daaropvolgende Maart, sou nog 22 Amerikaanse gevegsafdelings teen 'n miljoen Japannese verdedigers stuur om die hoofeiland Honshu en die Tokiovlakte aan te val in 'n laaste poging om onvoorwaardelike oorgawe te verkry.
Met die uitsondering van 'n deel van die Britse Stille Oseaan -vloot, sou dit 'n streng Amerikaanse operasie wees (alhoewel dit redelik is om aan te neem dat skepe van die RAN so lank saam met die Task Forces van die Amerikaanse 7de Vloot sou werk) deelgeneem).
In sy opsomming verklaar James Martin Davis die algehele plan vir die gebruik van die hele United States Marine Corps, die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan en vir die gebruik van die Amerikaanse 7de Lugmag, 8ste Lugmag wat onlangs uit Europa ontplooi is, die 20ste US Air Force en vir die Amerikaanse Verre Ooste se lugmag.
Meer as 1,5 miljoen gevegsoldate, met miljoene voorraad, sou direk by die twee amfibiese operasies betrokke wees.
'N Totaal van 4,5 miljoen Amerikaanse soldate en meer as 40% van almal wat nog in uniform was in 1945, is betrokke.
Een Amerikaanse admiraal het beraam dat daar slegs op Kyushu ongeveer 250 000 Amerikaners gedood of gewond sou wees. Volgens 'n generaal sou Amerikaanse ongevalle uit die hele operasie teen die herfs van 1946 'n miljoen mans wees.
Namate die inval dreigend toegeneem het, sou die massiewe mag van die Amerikaanse vloot Japan twee fantastiese vloote nader, die derde en die vyfde.
Vir 'n paar dae sou oorlogskepe, swaar kruisers en vernietigers van die vloot duisende ton hoë plofstof in teikens gooi as 'n voorspel vir die bekendstelling van die land -invalsmagte.
Gedurende die vroeë oggendure van 1 November 1945 sou duisende Amerikaanse soldate en mariniers langs die oostelike, suidoostelike, suidelike en westelike kus van Kyushu aan wal kom.
Die Eastern Assault Force, wat bestaan ​​uit die 25ste, 33ste en 41ste infanteriedivisie, sou naby Miyaski beland op strande genaamd Austin, Buick, Cadillac, Chevrolet, Chrysler en Cord wat die binneland binnekom om die stad en sy vliegveld te verower.
Die Southern Force, bestaande uit die 1st Cavalry Division, 43rd Division en ander sou strande met die naam Dusenberg, Essex, Franklin en ander aanval, om Shibushi, destyds die stad Kanoya en sy vliegveld, te vang.
Aan die westelike kus van Kyushu by strande met die naam Pontiac, Reo, Rolls Royce, Saxon, Star, Studebaker, Stutz, Winton en Zephyr, sou die 5de Amfibiese korps Marine Divisies 2, 3 en 5 stuur, en die helfte van sy mag na Sendai en die die ander helfte na Kagoshima.
Op 4 November sou die reserwemag wat bestaan ​​uit die 81ste en 98ste infanteriedivisies en die 11de lugafdeling, naby Kaimondake aan die suidpunt van Kagoshimabaai geland word met strande met die naam Locomobile, Lincoln, La Salle, Hupmobile, Moon, Mercedes, Maxwell, Overland, Oldsmobile, Packard en Plymouth.
As alles goed was met die aanvanklike operasie -olimpiese, sou OPERATION CORONET op 1 Maart 1946 van stapel gestuur word, waarby massiewe Amerikaanse gevegsmagte twee keer die grootte van die aanvanklike operasie behels en tot 28 afdelings op Honshu, die belangrikste Japannese, gebruik sou word. eiland.
Stralers in Operation Downfall?
Ek wil graag terugvoer kry oor 'n vraag wat ek onlangs in gedagte gehad het.
Operasie Downfall - die inval in Kyushu (Olimpiese) in November 1945 en Honshu (Coronet) gedurende die lente van 1946 - is gekanselleer weens die oorgawe van Japan, maar elke bespreking wat ek ooit gesien het, het voorspellings van ongevalle voorspel indien die invalle plaasgevind het.
Een van die groot bedreigings was kamikaze -vliegtuie. Hulle het 'n reële getal op geallieerde vlootvaartuie gedoen.
Gedurende die oorlog in die Stille Oseaan was alle ontplooide Amerikaanse vliegtuie propellergedrewe. Maar teen 1945 het die VSA 'n operasionele straaljagter gehad - die P -80 Shooting Star. 'N Paar is voor VE -dag na Italië ontplooi, maar hulle het nooit gevegte gesien nie. Die RAF het selfs vroeër 'n straalvliegtuig - die Gloster Meteor - ontplooi en dit gebruik om V -1's oor Brittanje te onderskep. Teen die middel van 1945 sou beide die VSA en die Verenigde Koninkryk baie geleer het van gevange Me-262's en die bestaande geallieerde stralers, alhoewel ek nie weet hoe ver hierdie verbeterings sou wees teen die tyd dat die Olimpiese tyd geskeduleer was nie.
Vliegtuie wat deur die lug vervoer word, sou teen November 1945 nie beskikbaar gewees het nie, maar Meteors en Shooting Stars kon vermoedelik uit Okinawa gery het.
Weet iemand of planne vir Downfall die moontlikheid bespreek dat vliegtuie -onderskepers kamikazes kan laat val? En sou dit 'n impak gehad het?
'N Vinnige ondersoek van die gevegsradius van die P-80 en die Meteor toon aan dat hulle selfs vanaf die grondbasisse in Kyushu nie die Tokiobaai-gebied kon bereik nie. Hulle sou moontlik vegvliegtuie oor die suidelike/ westelike Honshu gevlieg het, maar die Japannese kan waarskynlik hul vliegtuie na die noordelike Honshu buite die geallieerde basisse van Okinawa en Kyushu herontplooi. Sodra die Geallieerdes ver genoeg binnelands by die Tokiobaai gekom het, kon hulle lugbase daar gebou het. Dit is iemand se raai of hierdie lugbase operasioneel sou gewees het voordat Japan oorgegee het.
Ek twyfel of enige van die draers teen Maart 1946 vir vliegtuigoperasies aangepas kon gewees het.
Ek sien nie veel potensiaal vir enige landgebaseerde vliegtuie om oor die vloot naby Tokiobaai te vlieg nie, behalwe moontlik die P-51 wat die reikafstand het. Dit sou 'n stuk vir die P-47 gewees het. Teen die lente van 1946 sou die VSA selfs meer vliegdekskepe in diens gehad het as wat hulle in 1945 gehad het. Dit is enigiemand se raai hoeveel lugrederye ná die Olimpiese tyd operasioneel sou oorleef en of hierdie vragmotors betyds herstel kon word vir Coronet. Bestryding van lugpatrollies oor die vloot sou byna deur vliegtuie gebaseer moet word. Waar landgebaseerde vliegtuie Kamikaze -operasies kon bewerkstellig, was deur die lugbase te bombardeer voordat die Kamikazes dit opgestyg het. P-80's en Meteors kon die bomwerpers begelei, ten minste oor die suide en westelike Japan.
Ek is nie bewus van spesifieke planne om P-80 en Meteor eskader na die Stille Oseaan te ontplooi nie, maar dit lyk redelik dat sommige dit sou doen.
WI: Operasie ondergang gebeur?
Oor die algemeen stem ek saam met die punte wat LeX gemaak het, met die uitsondering van twee. As Stalin van mening was dat die geostrategiese/geopolitieke voordeel groot genoeg was, het ruffelde vere nie saak gemaak nie. Dit word geïllustreer deur die 1939 nie-aggressieverdrag met Duitsland, waar die territoriale winste in Pole en die Baltiese lande voldoende was om 'n internasionale paria te word. Weereens het die Sowjet -eise vir Pools gebied byna die Teheran -konferensie in 1943 gesink.Sowjetbeheer oor Oos-Europa was genoeg om 'n 40-jarige Koue Oorlog te laat ontstaan. Stalin was versigtig en berekenend, maar nie bo ruitende vere nie.
Tweedens is die nie -lewensvatbaarheid van Mantsjoerije juis die rede waarom die Sowjets 'n satellietstaat kon stig. Krag sal nie in 'n vakuum bestaan ​​nie. Stalin was nie verhewe bo die verdrae nie; sy verwerping van die nie-aggressiewe verdrag met Japan sonder die kennisgewing van een jaar is breedvoerig bespreek in die bogenoemde onderwerpe. Mantsjoerye (en Binne-Mongolië) is teruggestuur na die nasionalistiese China ingevolge die verdrag van die Sowjet-Chinese vriendskap van 14 Augustus 1945, maar was sedert die Sino-Japannese oorlog van 1894-5 nie effektief onder die beheer van die sentrale regering nie. Vyftig jaar het emosionele bande met China losgemaak, selfs al was daar geen liefde vir die Japannese of hul marionetheersers om hierdie skakels te vervang nie.
Een van die bepalings van die Verdrag van Sowjet-Chinese vriendskap was dat die Chinese Oostelike Spoorweg vir 'n onbepaalde tyd onder gesamentlike Sino-Sowjet-beheer sou wees. Die Sowjets het geweet dat die grens met Korea te kort was om aan kommunikasie- en logistieke vereistes te voldoen. Lugvervoer en seebane is as onvoldoende en onbetroubaar beskou. 'N Uitgebreide landverbinding was nodig om die kliëntstaat wat reeds noord van die 38ste parallel beplan is, te ondersteun.
Binne weke na die ondertekening van die Verdrag van Sowjet -Chinese vriendskap, het Stalin dit verbreek deur eensydig 'n huurkontrak oor die voormalige Kwangtung -gebied rondom Port Arthur te verklaar. Die amptelike rede was om die stigma van die Russiese nederlaag in 1905 uit te wis. Kommunistiese burgemeesters en amptenare is vanaf 25 November 1945 geïnstalleer. Stalin het ook die verdrag verbreek deur industriële infrastruktuur af te breek en troepe terug te trek voordat nasionalistiese eenhede hulle kon vervang. Hierdie gaping het die People's Liberation Army toegelaat om in gebiede in te trek wat die Japannese hulle voorheen effektief geweier het.
Gebeurtenisse het hul eie momentum. Namate die Sowjets dieper na Mantsjoerije beweeg, sal plaaslike burgerlik-militêre regerings ingestel word om verdere militêre vooruitgang te ondersteun en te onderhou. Aanvanklik is die meeste amptenare Sowjets, aangesien KKP -kaders verder suid gekonsentreer is. Namate die Sowjette na gebiede vorder waar die CCP aktief was, sal hulle gekies word vir amptelike poste, maar omstandighede sal waarskynlik verseker dat hulle meer lojaal aan Moskou is as Mao. Die stigting van 'n administratiewe staat om die Manchurian Strategic Offensive Operation te ondersteun, sal uiteindelik deur militêre noodsaaklikheid tot die hele voormalige deelstaat Manchukuo (wat 'n groot deel van die binneste Mongolië insluit) strek. Dit sal ook maklik wees om te beweer dat die 'mense' van Manchukuo die Sowjets 'uitgenooi' het om in te val en hulle nou 'uitnooi' om te bly. As die poging eers aangewend is om 'n staat te stig, is ek nie seker of Stalin dit bloot aan die Chinese, of hulle kommunisties of nasionalisties is, oorhandig nie.
Na my mening sou hierdie gebeure die waarneming deur LeX sterk ondersteun dat China moontlik tussen die noorde en die suide kan verdeel. Die KKP word ontneem van die meevaller van Japannese wapens wat deur die Sowjets gevang is. Nadat die Sowjet -voornemens om Manchukuo te behou, duidelik was, staan ​​Mao voor die opsies om dit te aanvaar in die naam van kommunistiese solidariteit en om as verraaiers gebrandmerk te word, of om gelyktydige guerrilla -oorlog te voer teen die nasionaliste en die Sowjets. Hoe dan ook, die nasionaliste se voortbestaan ​​sou verbeter word.
Eerlik gesê, selfs as die Japannese lugmagte nie daarin slaag om 'n enkele invalstransport te sink nie, is 'n resep vir 'n ramp 'n amfibiese landing terwyl hulle in getal is teen 'n teenstander met meer akkurate intelligensie as wat u en u lug- en vlootkrag vasgemaak is. Die Dieppe -aanval was presies so 'n ramp - behalwe daar was die Geallieerdes eintlik meer as die plaaslike Duitse troepe sewe vir een.
Die verlies aan numeriese meerderwaardigheid sou gemaak word deur die groot vordering wat die Geallieerdes gemaak het met die uitvoer van grootskaalse amfibiese operasies, maar dit is nie naastenby genoeg nie.
Ek dink ons ​​praat miskien verby mekaar oor hierdie punt, waarop ek hierop gereageer het:
Soos u hier opgemerk het, het ek nie 'skakel' verander nie, maar eerder beide aangebied, omdat die verhouding 6: 1 meer konteks gegee word.
Reg, maar hulle het mekaar weerspreek en jy beweer dat die helfte of meer van die invalvloot deur kamakaze uit die water sal blaas.
En daar sal gevalle wees van treffers wat ook niks doen nie; ook die naoorlogse opname was by die 1 op 44 treffersyfers 'n groot skade en 'n groot aantal ongelukke. en eerlik kan dit alles wees!
Ja, u het gevra waar al die vlieëniers hiervoor was, en u het die 6 200 opgeleide vlieëniers genoem waarvan ek reeds bewus was, omdat daar die basis was vir die Kamikaze -stakings. Ek het nie bedoel dat hulle al hul opgeleide vlieëniers daarop sou mors nie, maar het eerder op u vraag gereageer.
Ja, nie al die vlieëniers sou Kamikazes wees nie, en daarom noem ek al die ander vliegtuie wat vir ander missies gereserveer is. En seker, daar is nie genoeg vliegtuie vir almal nie, maar daar is genoeg vliegtuie vir die Japannese doelwitte en beplanningstruktuur vir OLYMPIC. Soos Gianreco opmerk, kry Kyushu die prioriteit.
Reg, maar u het voortdurend gepraat oor 6000 kamikaze -aanvalle, u doen dit ook hieronder. U verstaan ​​dat u nie die bogenoemde kan sê nie en dan ook 6000 kamikaze -aanvalle kan eis. Ek is tevrede met u syfer van 6200 vlieëniers, maar die punt is dat hulle nie altyd kamikaze sal wees nie en u het deurgaans aanvaar dat hulle dit sal wees.
6: 1 was, soos opgemerk, die trefferverhouding, nie die dalende verhouding nie; dit was die fout wat ek gemaak het toe ek dit verkeerd onthou het. 44: 1, soos 'n ander gebruiker aangedui het, was die werklike verhouding tot sinkings.
Ek moet ook weer daarop wys dat daar nie 2,550 Kamikaze -aanvalle vir Okinawa was nie. Hierdie syfer bevat 500 IJAAF -vliegtuie wat op meer konvensionele missies was, ingesluit in die totaal en meer as 800 aborsies deur die werklike Kamikazes, soos voorheen opgemerk.
Die aborsies tel, want aanvalle wat afbreek/misluk, is steeds aanvalle in terme van hulpbronne wat destyds daarvoor gewy word. (U kan natuurlik weer probeer met die vliegtuie en vlieëniers as hulle kom ook lewendig by die huis, en as die infrastruktuur en hulpbronne bestaan ​​sodat hulle weer kan gaan). Byvoorbeeld, as die bondgenote 'n 50 -bomaanval uitgevoer het en 10 vliegtuie moes afslaan en hul bombardemente moes laat vaar as gevolg van swaar vlakke, is dit steeds 'n bomaanval van 50? Dit maak ook die punt dat eintlik nie elke vlieënier 'n kamikaze aangewys het toe hy opgestyg het nie, maar om allerhande redes 'n kamikaze -aanval gemaak het.
Ek is nie eens seker of die 500 IJAAF -vliegtuie hier getel word nie, volgens die opnamesyfer 2550. Maar TBF ek kan sien hoekom die teenstrydigheid opgeduik het. Nie alle kamikaze -aanvalle was beplan nie, maar eerder 'n ingewing van die oomblik wat besluit is weens die spesifieke konteks waarin die vlieënier was. So nie elke vliegtuig wat uiteindelik 'n kamikaze -aanval probeer het nie, is aanvanklik gestuur om dit te doen, maar het in elk geval aanvalle gedoen en dit getel sou word.
Dus weer elke moontlike Kamikaze op die aanvanklike aanval in die eerste landing met niks teruggehou nie, en al die beskikbare vlieëniers! Boonop is dit nie naby aan 20% van die vlootbates in Olympic nie (tensy u veronderstel dat dit slegs 977 LSD-, LSM-, LST- en LSV -landingsvaartuie sal aanval, wat op die minste die minste hoopvol is)
6 255 x 7 = 43 785 ongevalle
Om dit in perspektief te plaas, het die slagoffers vir Iwo 20 000 ingeneem.
Net niemand sê die inval vir Kyushu sou nie groter wees as Iwo Jima met meer oorsake nie (Okinawa is 2,5x Iwo Jima, en dit gaan ook slegter met Okinawa), ek betwis jou aanvanklike bewering dat Kamikazes die helfte sal vernietig of meer van die landingsvloot. En kyk weer hierbo, dit is elke moontlike kamikaze -vlieënier, dit is net nie realisties nie.
En die Amerikaanse taktiek het ook verbeter. Boonop is daar nog steeds die vrae wat ek gevra het oor die idee van die Japannese parkeerterrein en vliegtuie van 6000 kamikaze op Kyushu, net in praktiese terme, om nog maar te praat van die lugveldtog wat teen hulle gevoer sou word waarteen hulle nie kan terugveg voor die inval ens, ens
Ek het die bladsy nie gesien nie, maar ek neem die eis op sigwaarde. Die betrokke boek is nie akademies nie, maar 'n fiktiewe boek. Hier is 'n akademiese een:
Dit is dieselfde verhoudings as wat ek vroeër aangehaal het.
Nee, want die verhouding 6: 1 is die hoeveelheid vliegtuie wat nodig is om 'n treffer te behaal, en gemiddeld is sewe ongevalle per vliegtuigaanval opgedoen. Dit weerspreek glad nie, maar gee eerder konteks.
44: 1 is spesifiek sinkings, nie skade of iets anders nie. In die verhouding 6: 1 word skade in die buurt gemis.
Ek verstaan ​​eerlikwaar glad nie wat u hier probeer aanvoer nie. Daar was meer as 12,000 vliegtuie en 18,000 vlieëniers, so nee, en ek het reeds die uiteensetting van die Japannese beplanning gegee wat 9,000 totale vliegtuie beoog het, met 6,000 wat spesifiek gereserveer was vir Kamikaze -aanvalle.
Aborte tel nie in die 6: 1 of 44: 1 verhouding nie, veral omdat beide verhoudings vereis dat die vliegtuig die teiken tref. U probeer om suksesvolle missies met totale soorte te kombineer.
Dan tel hulle nie, want ons praat spesifiek oor Kamikaze -missies.
Almal behalwe 300 was daarop gemik om die inval te vervoer, so ja, hulle sal byna uitsluitlik daarop gefokus word, en ja, IGHQ -beplanning het in die eerste tien dae maksimum volgehoue ​​operasies vereis om soveel moontlik skade aan te rig terwyl hulle nog is gelaai. Wat die spesifieke teikens betref, ja, eintlik was die 1 000 werklike vervoer die doelwitte. Om Gianreco aan te haal:
Ek het nooit die bewering gemaak dat iemand nie sê dat Kyushu groter sou wees nie. Wat die Kamikaze -aspek betref, is ek heeltemal bereid om terug te keer van die bewering, soos ek al voorheen gedoen het.
Die Japannese taktiek het ook verbeter. Om weer 'n idee te gee van so 'n voorbeeld, van Gianreco:
D.M. Gianreco het 'n aanlynartikel hier wat u kan lees, en dit behoort baie verkwikkend te wees. Tydens die slotfases van Okinawa het die Japannese besluit om hul nuwe wapen te toets en met die implementering van drie vliegtuie het hulle 'n treffer op elke poging behaal. Meer chillerend, van die drie stakings, het een tot 'n sinking gelei-die vernietiger van die Amerikaanse Callaghan. Met meer as 5.000 vliegtuie en 'n bewese suksesrekord, behoort die gevolge hiervan duidelik te wees.
Dan verwar jy die ETO -verhouding van 2,16 met die van die Stille Oseaan, wat 7,45 per 1000 per dag is.
Ek sien nie hoe 'n gebrek aan nasionalistiese troepe wat na Mantsjoerije verhuis het, die Sowjet -berekening soveel sou verander het nie. Stalin het min strategiese belang in China gehad, behalwe dat dit 'n buffer was of ten minste 'n swak, nie-vyandige staat. Om dele van China openlik oor te neem of uit te rol, veral die streek wat waarskynlik die Tweede Sino-Japannese oorlog veroorsaak het toe die Japannese dit in 1931 ingeneem het, sou Moskou nie bevoordeel het as sy doel was om China vaag vriendelik te hou nie.
U bedoel, as die Sowjets behoorlik na China gevorder het? IOTL die Rooi Leër het gedoen beset die hele Mantsjoerije, dit is nie nodig om 'dieper' daarin te skuif nie.
Die Sowjets sou waarskynlik meer politieke invloed op Mao se beweging uitoefen, maar tensy daar 'n dringende rede was, dink ek dat Stalin die KKP grotendeels aan sy eie lot sou oorgelaat het nadat hy die spoorweg/hawe beveilig het en Japannese industriële voorwerpe gesteel het.
Ek sien nie hoe 'n gebrek aan nasionalistiese troepe wat na Mantsjoerije verhuis het, die Sowjet -berekening soveel sou verander het nie. Stalin het min strategiese belangstelling in China gehad, behalwe dat dit 'n buffer was of ten minste 'n swak, nie-vyandige staat. Om dele van China openlik oor te neem of uit te rol, veral die streek wat waarskynlik die Tweede Sino-Japannese oorlog veroorsaak het toe die Japannese dit in 1931 ingeneem het, sou Moskou nie bevoordeel het as sy doel was om China vaag vriendelik te hou nie.
Dit is eenvoudig nie die styl van Stalin in die afwesigheid van 'n kragtige bedreiging soos Nazi-Duitsland teenoor Pole nie, dit is eenvoudig nie nodig om diplomatieke slegte bloed by die nasionaliste te veroorsaak nie en die KKP se pogings om China te verower, te saboteer deur hulle te laat lyk 'n duidelike vyfde kolom. Dit kan natuurlik toevallig gebeur as die Sowjets hul verwelkoming te hoog bly, maar die feit dat hulle KKP -kaders kon toelaat om die Noordooste oor te neem soos hulle IOTL gedoen het, plus die druk om te demobiliseer, sou dit onwaarskynlik maak.
Op grond van die historiese rekord vind ek geen bewyse dat Stalin besorg was oor die handhawing van hartlike betrekkinge met Nasionalistiese China nie. Punt vir punt.
'Dit is nie die styl van Stalin in die afwesigheid van 'n kragtige bedreiging soos Nazi-Duitsland teenoor Pole nie, dit is eenvoudig nie nodig om diplomatieke slegte bloed by die nasionaliste te veroorsaak nie en die KKP se pogings om China te verower, te saboteer deur hulle te laat lyk soos 'n duidelike vyfde kolom. "
Oor Stalin se styl in die afwesigheid van 'n kragtige bedreiging. Die militêre operasies teen Litaue, Letland, Estland en Finland in Oktober-November 1939 is almal uitgevoer sonder 'n kragtige bedreiging, en soos ek opgemerk het, het dit 'n sterk reaksie in Groot-Brittanje, Frankryk en die Verenigde State ontlok.
Op 29 Junie 1945 het Stalin Tsjeggo-Slowakye gedwing om die Karpaten-Oekraïne aan die USSR af te staan, hoewel Tsjeggo-Slowakye geen kragtige bedreiging ingehou het nie. In Desember 1945 het Stalin probeer om Iranse Azerbeidjan te annekseer, wat gelei het tot sterk diplomatieke protesoptredes deur die Verenigde State. Iran het ook geen kragtige bedreiging ingehou nie. Soos ek reeds opgemerk het, pas die Port Arthur -huurooreenkoms wat eensydig deur Stalin geproklameer is, in hierdie patroon om die gebied van swakker lande te neem of te probeer opneem. Dit is opmerklik dat Port Arthur eers na die dood van Stalin na China terugbesorg is.
Daar was reeds slegte bloed tussen die Sowjets en Nasionaliste. Dit het begin met die slag van Chinese kommuniste in Oktober 1926 in Sjanghai. In November 1929 het die spesiale rooi banier Verre Oosterse weermag tien afdelings in diens geneem om die Chinese noordoostelike leër beslis te verslaan, wat die nasionaliste op 13 Desember 1929 'n vernederende Khabarovsk -protokol moes onderteken om 'n wapenstilstand te bekom. In 1931 verbreek die USSR diplomatieke betrekkinge, herroep sy eie diplomate en verdryf die nasionaliste. Tussen Januarie en April 1934 het 7000 Sowjet -GPU -troepe Sinkiang (Xinjiang) binnegeval, maar is deur die Nasionalistiese 36ste Afdeling verslaan. Tussen April en Oktober 1937 val die Sowjette weer meer suksesvol aan met wapens en lugsteun om die Nasionalistiese 36ste Afdeling feitlik te vernietig.
Die nasionaliste het hierdie nederlaag aanvaar as gevolg van die aanvang van die Sino-Japannese oorlog in Julie 1937. Die Sowjette beskou die Japannese as 'n groter bedreiging en op grond van "die vyand van my vyand ..." herstel diplomatieke betrekkinge en voorsien ongeveer US $ 250 miljoen dollar in militêre hulp teen April 1941. By die ondertekening van die Sowjet-Japannese nie-aggressieverdrag daardie maand het die Sowjette alle hulp, wat die nasionaliste as 'n geweldige verraad beskou het, afgesny.
Op 26 November 1940, die nasionalistiese bevelvoerder in Sinkiang, Sheng Shicai, is deur die Sowjets gedwing om die konsessieooreenkoms te onderteken wat Sinkiang feitlik 'n Sowjet -satelliet gemaak het. In November 1944 stig die Sowjette die Tweede -Oos -Turkestaanse Republiek wat sy onafhanklikheid van China verklaar het. Die USSR onderteken die vriendskapsverdrag van 15 Augustus 1945 om 'n belofte wat tydens die Jaltakonferensie gemaak is, na te kom, en verleen dit dieselfde respek as ander beloftes van Jalta, soos vrye verkiesings in Pole. Die Sowjette het Chinese soewereiniteit oor Sinkiang erken, maar het nie hul satelliet -Uighur -troepe ontwapen nie, die Rooi Leër -offisiere onttrek wat hulle adviseer het, of die Tweede -Oos -Turkestaanse Republiek ontbind.
Die nasionaliste het geantwoord met 'n militêre aanval, wat in Oktober 1945 deur Sowjet -vliegtuie aangeval is. Daarna het die Sowjette eers weer ingegryp in Junie 1946, toe die Chinese die noordelike deel van Sinkiang bereik het waar die uraan- en berilliumafsettings naby Kashgar geleë was. Daar het Sowjetvliegtuie, artillerie en grondtroepe die Chinese offensief gestaak. Dit was vermoedelik om die toevoer van kritieke minerale wat in die eerste Sowjet -atoombom gebruik is, te beskerm, maar dit is 'n geskilpunt tussen historici. Wat onbetwisbaar is, is dat die pro-Sowjet-Tweede-Oos-Turkestaanse Republiek dit oorleef het. Die gevegte het oos van Sinkiang na Mongolië versprei en teen Junie 1947 regimentale skaal by Pei-ta-shan bereik.
Dit is Stalin se historiese rekord. Van Pole en die Baltiese gebiede, alhoewel Tsjeggo -Slowakye en Iran tot Sinkiang en Port Arthur, spreek dit vanself.
Ek pas dit nou toe op die Downfall -scenario wat deur DragonsInAmerica ontstaan ​​het. Japan het nie oorgegee nie, en die oorlog het voortgegaan na 14 Augustus 1945. Die miljoen soldate van die Kwangtung -leër is beveel om dood te veg. In plaas daarvan om die oorgawe van 700,000 troepe te bestuur (nog 300,000 het na Korea of ​​China gevlug in die hoop op repatriasie na Japan), sal die 1,5 miljoen troepe van die Manchurian Strategic Offensive Operation die versterkende weerstand van die Kwangtung -leër ontmoet. Ek het geen twyfel oor die uiteindelike Sowjet -oorwinning nie, maar ek twyfel ook nie dat dit langer as die 43 dae IOTL sal neem om die Kwangtung -leër te likwideer nie. Soos ek voorheen gesê het:
'Gebeurtenisse het hul eie momentum. Namate die Sowjets dieper na Mantsjoerije beweeg, sal plaaslike burgerlik-militêre regerings tot stand kom om verdere militêre vooruitgang te ondersteun en te onderhou. " Ek het gesê Mantsjoerije en ek bedoel Mantsjoerije - nie China nie. Die Sowjette moet vervoernetwerke depots bou vir voedsel, ammunisie, brandstof en allerhande ander benodigdhede vliegvelde en hul ondersteuningsstruktuur herstelgeriewe vir toerustinghospitale vir gewondes - ens. sal plaaslike burgerlik-militêre regerings ingestel word, anders kan verdere vordering nie volgehou word nie. Dit geld vir elke grootskaalse militêre offensief.
Ek kan nie met sekerheid sê hoe vinnig die Sowjet -offensief die oorwinning sal verseker nie. Ek glo 'n minimum van 90 dae vir eenhede om die afstand van 450-500 myl na Harbin af te lê en dit dan vas te lê. Nog 'n maand gaan verby om die troepe van die voorste linies te konsolideer en weer op te stel, en hierdie keer sal Sowjet -eenhede wat uit die weste kan beweeg, langs die Chinese oostelike spoorweg, Harbin bereik. Dit is nou winter, en die padnetwerk om die offensief te ondersteun, moet nog uitgebrei word. As gevolg van Lend-Lease het die Russe vragmotors en swaar toerusting, maar ten koste van die herstel van oorlogskade in Wes-Rusland.
Ondanks die winter kan die Sowjet -offensief moontlik hervat word in Februarie 1946, of vier maande nadat Japan geweier het om oor te gee. Gedurende die volgende 60 dae word Chi'angch'un, die volgende belangrikste stad in Mantsjoerije, ingeneem, 'n opmars van byna 200 myl. Belangriker nog, die flankgebied wat tot by die Yalu -rivier kom, word skoongemaak, wat 'n groot uitbreiding van die Sowjet -toebehore in Noord -Korea moontlik maak. Na nog 'n stilte om logistieke ondersteuning te herlaai, volg die hervatting van die offensief in Mei 1946. Die terrein is nou gunstiger, die weer laat die Sowjet -lugheerskappy sy volle doeltreffendheid toe, en die toevoertempo word verhoog. Die Kwangtung -leër word ook ernstig agteruitgegaan, terwyl vars Sowjet -troepe na behoefte ontplooi word. Die 300 myl na Mukden word in 30-45 dae afgelê, en die 300 myl na Port Arthur in 'n soortgelyke tydsbestek. Die skakel met troepe wat binne-Mongolië oorsteek, word ook bereik, en die Sowjette stop in Augustus 1946 by die grense van Manchukuo. Hulle is nog steeds meer as 150 myl van Peking of Tientsin af. Ek twyfel of die Sowjets verder sal vorder.
Gedurende hierdie tyd is ander Japanse magte in die regte China gedwing om terug te trek en te konsolideer. Hulle ontvang nie meer plaasvervangers uit Japan nie en word gedwing om van die grond af te lewe. Die nasionaliste het waarskynlik Kanton bereik en 'n belangrike hawe vir voorraad oopgemaak. Die Kommuniste was die sterkste in Shantung en in provinsies in die weste en suidweste van Peking. Die PLA het waarskynlik die jaar tussen Augustus 1945 en Augustus 1946 gebruik om die twee streke te verbind, sodat Japannese magte geïsoleer is rondom Peking en die groot vlakte wat die Geel See by Taku bereik.
Dit alles is hipoteties. Afhangende van die hongersnood van die aantal atoombomme wat gebruik word, sal Japan uiteindelik kapituleer-beslis nie later as middel-1947 as die oorlogsvoorspoed vroeër in die pad val, indien nie.
Hier is die geval dat Stalin Mantsjoekoe behou het.
1. Die Sowjets het daarvoor in bloed betaal. Hulle sterftes kan 100,000 wees - of hoër.
2. Die Sowjette het hul herstel elders opgeoffer om dit te oorwin - Stalin moet 'n mate van vergoeding hê om dit te regverdig.
3. Die Sowjette het regerings en burgerlike owerhede regdeur Manchukuo gevestig en die verantwoordelikhede aanvaar wat soewereiniteit uitmaak.
4. Manchukuo is dus 'n wettige buit van oorlog.
5. Manchukuo vorm die landbrug na Korea, wat op sy beurt 'n dolk is wat na die hart van Japan gerig is.
6. Tussen November 1944 en Oktober 1945 het Stalin beveel dat Project 72-vliegdekskepe Project 24 slagskepe Project 82 slagkruisers Projek 66 swaarkruisers Project 65 (later Project 68-bis) ligte kruisers en Project 30B-vernietigers moet bou. Hulle sou kragtige vloot vorm vir die Swart See, die Baltiese, die Arktiese en die Stille Oseaan. Nie Vladivostok of Petropavlovsk is 'n geskikte basis vir die hele jaar deur vir die Stille Oseaan-vloot nie, maar Port Arthur is wel.
7. Manchukuo se groot hulpbronne is tot die beskikking van die USSR.
8. Stalin is 'n leerstellige kommunis. Uitbreiding van kommunisme wêreldwyd is 'n historiese onvermydelikheid. Dit arriveer in Mantsjoerije saam met die Sowjet -leër.
9. Mao Zedong is styf behandel as 'n geringe vasal deur Stalin. Hy het laat 1949 na Moskou gegaan om ekonomiese hulp te soek. Ek twyfel of hy in 1946 beter sal oorweeg.
Ek vind die argument dat Stalin nie so sou optree nie omdat hy sensitief sou wees vir die gevoelens van ander nasies, nie oortuigend nie.
Christian Bale kon 'n 4de Batman -film gemaak het - daarom het hy dit nie gedoen nie
Geplaas op 29 April 2020 15:58:58
Aan die einde van The Dark Knight Rises, Batman leef nie net nie, maar drink gelukkig wyn saam met Anne Hathaway. Dit lyk onmoontlik, maar dit is 11 jaar gelede dat die laaste film van Christian Bale en Christopher Nolan Batman in die teaters verskyn het. Sedertdien het Ben Affleck Batman gespeel en nou het Robert Pattinson in die Batsuit geglip vir die langverwagte film van 2021, Die Batman. Maar wat as dit alles anders gebeur het? Wat as Christian Bale nog 'n draai as Batman gedoen het?
Praat met die Toronto Sun oor sy nuwe film, Ford v. Ferrari, Bale maak dit duidelik dat 'n vierde Batman -film 100 persent in die kaarte was, en beslis iets wat Warner Bros. van hom sowel as die regisseur Christopher Nolan wou hê.
Chris [Nolan] het altyd vir my gesê dat as ons gelukkig was om drie te maak, ons sou stop, " verduidelik Bale en sê dat die regisseur altyd wou hê dat dit 'n trilogie sou wees, maak nie saak wat nie. Alhoewel Nolan en Bale altyd gelukkig gevoel het, kon hulle 'n nuwe aflewering in hul weergawe van Batman maak. Deesdae beskou ons die Dark Knight -trilogie as 'n moderne klassieke in die superheld -genre -films wat los staan ​​van die Marvel versus cinema -debat. Maar destyds wys Bale daarop dat dit 'n redelik riskante waagstuk was om 'n nuwe weergawe van Batman te doen.
Ek het letterlik mense vir my laat lag toe ek vir hulle sê dat ons 'n nuwe soort Batman doen, sê Bale. Ek dink die rede waarom dit gewerk het, was in die eerste plek Chris [Nolan 's].
Tog, toe die ateljee 'n opvolger wou hê The Dark Knight Rises, Bale het gesê Nolan het dit van die hand gewys. Laat ons nie te ver strek nie en word oorbodig en gaan vir 'n vierde ... Daarom het ons, wel Chris, weggestap. Daarna is ek ingelig dat my dienste nie meer nodig is nie. "
Alhoewel hierdie onderhoud dit laat klink asof Bale in solidariteit met Nolan was, dui die laaste detail ook daarop aan sou Ek het 'n ander Batman -film in 'n ander hoedanigheid gemaak as ek gevra word. Alhoewel Christopher Nolan vervaardig het Die Man van Staal en Batman verskyn uiteindelik in die vervolg, Batman v. Superman, dit is 'n interessante gedagte -eksperiment om te oorweeg wat sou gebeur het as dit Bale se Batman was en nie Ben Affleck wat met Superman gesukkel het nie? Dit is 'n alternatiewe dimensie wat ons nooit by iemand sal besoek met 'n Batman wat ons nie per se nodig het nie, maar beslis die Batman wat ons steeds dink ons ​​almal verdien.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op Fatherly. Volg @FatherlyHQ op Twitter.
Intussen het die Japannese hul eie planne gehad. Aanvanklik was hulle bekommerd oor 'n inval gedurende die somer van 1945. Die Slag van Okinawa duur egter so lank dat hulle tot die gevolgtrekking gekom het dat die Geallieerdes nie weer 'n operasie sou kon loods voor die tifoonseisoen waartydens die weer te riskant sou wees nie amfibiese operasies. Japanse intelligensie voorspel redelik noukeurig waar die inval sou plaasvind: die suide van Kyushu by Miyazaki, Ariake -baai en/of die Satsuma -skiereiland. Hoewel Japan nie meer 'n realistiese vooruitsig gehad het om die oorlog te wen nie, kan dit dalk die koste van die verowering van Japan te hoog verhoog vir die Geallieerdes om te aanvaar, wat tot 'n soort wapenstilstand kan lei. Die Japannese plan om die inval te verslaan, is genoem Ketsu-Go, "Beslissende werking".
Die Japannese verdediging het sterk staatgemaak kamikaze vliegtuie. Benewens vegters en bomwerpers, het hulle byna al hul afrigters heraangewys vir die missie, en probeer om in hoeveelheid te bereken wat hulle aan kwaliteit ontbreek. Tussen hulle het die weermag en die vloot meer as 10 000 vliegtuie in Julie gereed gehad, en sou dit teen Oktober meer gehad het en mdashand was van plan om byna alles te gebruik wat die invalsvlote kon bereik.
Tydens die Slag van Okinawa, minder as 2 000 kamikazes het ongeveer een treffer per nege vliegtuie gekry wat 'n aanval gemaak het. Gegewe die gunstiger omstandighede in Kyushu, het hulle gehoop om een ​​vir ses te kry. Die Japannese het beraam dat die vliegtuie meer as 400 skepe sou sink, en aangesien hulle die vlieëniers opgelei het om vervoer eerder as vragmotors en vernietigers te teiken, sou die ongevalle buite verhouding groter wees as in Okinawa. Een personeelstudie beraam dat die kamikazes kan 'n derde tot 'n helfte van die invalsmag vernietig voor die landing.
Die Keiserlike Japanse vloot het geen skepe meer beskikbaar as vernietigers nie. Teen Augustus het hulle ongeveer 100 gehad Koryu-klas midget -duikbote, 250 kleiner Kairyu-klas midget -duikbote, en 1 000 Kaiten bemande torpedo's. Die Japannese weermag het 800 Shinyo selfmoordbote.
In enige amfibiese operasie het die verdediger twee keuses vir 'n verdedigende strategie en 'n verdediging van die strande of 'n diepgaande verdediging. Vroeg in die oorlog (soos by Tarawa) het die Japannese self sterk verdediging op die strande aangewend, met min of geen mannekrag in reserwe nie. Hierdie taktiek was baie kwesbaar vir bombardemente op die oewer voor die inval. Later in die oorlog, by Peleliu, Iwo Jima en Okinawa, het die Japannese van strategie verander en hul magte ingegrawe in die mees verdedigbare terrein. Gevegte het ontaard in lang uitputtingsgevegte, met baie groot Amerikaanse slagoffers, maar geen hoop op oorwinning vir die Japannese nie.
Ter verdediging van Kyushu het die Japannese 'n tussentydse houding ingeneem, met die grootste deel van hul verdedigingsmagte 'n paar km in die binneland van die wal en mdashback ver genoeg om nie heeltemal blootgestel te word aan vlootskut nie, maar naby genoeg dat die Amerikaners nie 'n veilige vastrapplek kon kry nie voordat hulle betrokke raak. Die teenoffensiewe magte was nog verder terug, bereid om te beweeg teen watter landing ook al die belangrikste poging was.
In Maart 1945 was daar slegs een gevegsafdeling in Kyushu. Gedurende die volgende vier maande het die Japannese leër troepe van Mantsjoerije, Korea en Noord -Japan oorgeplaas, terwyl ander magte op die been gebring is. Teen Augustus het hulle veertien afdelings en verskillende kleiner formasies gehad, waaronder drie tenkbrigades, vir 'n totaal van 900 000 man.
Die Japannese kon groot getalle nuwe soldate grootmaak, maar dit was moeiliker om dit toe te rus. Teen Augustus het die Japannese weermag gelykstaande aan 65 afdelings in die vaderland, maar slegs genoeg toerusting vir 40 en slegs genoeg ammunisie vir 30. Die Japannese het nie formeel besluit om alles in te sit oor die uitslag van die Slag van Kyushu nie, maar hulle hul bates tot so 'n mate gekonsentreer dat daar min oorbly in die reserwe. Volgens een skatting het die magte in Kyushu 40% van alle ammunisie op die Tuis -eilande gehad.
Boonop het die Japannese byna alle volwasse burgers by die Patriotic Citizens Fighting Corps georganiseer om gevegsondersteuning te verrig en uiteindelik werk te bestry. Wapens en opleiding het oor die algemeen ontbreek, maar daar sou van hulle verwag word om te doen met wat hulle het.
Een gemobiliseerde hoërskoolmeisie, Yukiko Kasai, het 'n doek uitgegee en gesê: "Selfs die doodmaak van 'n Amerikaanse soldaat sal doen. Jy moet na die buik mik." (Richard B. Frank, Ondergang)
Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan Operasie ondergang: Olimpies, Coronet Die inval van Japan
Olympic het behels dat hulle drie korpse in die suide van Kyushu, die mees suidelike van die vier Japanse tuiseilande, geland het. Die middelste deel van Kyushu is bykans onbegaanbare berge wat moeilik sou wees om deur te gaan en wat gebruik sou word om die suide van Kyushu te isoleer van teenaanval deur Japannese troepe uit die noorde van Kyushu (Nagasaki). Die landings moes deur troepe wat reeds in die Stille Oseaan was, gedek word deur 34 draers en met landvliegtuie van Okinawa. B-29's sou versterkings verbied. Suid -Kyushu het 'n groot baai, hawens en baie vliegvelde. Die bedoeling was om vlootondersteuningsvaartuie te baseer en 40 luggroepe te stig, baie herontplooi uit Europa. Vanuit die suide van Kyushu kan 'n vegvliegtuig die binnelandse see vir die Amerikaanse vloot oopmaak en vervoer tot in die noorde verbied, aangesien Osaka -vegvliegtuie die skeepsvaart van Korea en China af kan sluit, en dit kan vervoer, materiaal en installasies rondom Tokio vernietig en die invasie troepe groot bomwerpers (B-17 en B-24) kan oor die hele Japan strek. Intussen kan B-29's van die Marianas voortgaan om industriële sentrums uit te wis.
Die Aanvalmag, 5de Vloot, het 26 draers gehad, plus 8 wat van die Stakingskrag losgemaak is vir die inval, 13 stadige slagskepe, 20 kruisers, 139 DD, 167 DE en ondersteuningsskepe vir 'n totaal van 800 oorlogskepe. Troepe en hul toerusting sou in 1500 vervoer uit die Filippyne en Marianas kom. Alle troepe was uit die Stille Oseaan -teater, en niemand is uit Europa herontplooi nie. Die plan het 'n afleidingsvertoning deur die drywende reservaat op Shikoku, die kleinste van Japan se vier eilande, vereis voordat hulle op Kyushu beland het.
Kamikazes - 2 100 weermagvliegtuie en 2 700 vlootvliegtuie.
Bakoe - 'n selfmoordmissiel wat deur 'n bomwerper gedra is.
Mini-subs, elk met 2 torpedo's, 500 het gebou.
Vloot -duikbote - bewapen die 57 oorblywende wat bestee is aan die voorsiening van buiteposte.
Kaiten - selfmoord -torpedo's met 'n afstand van 20 myl.
Shinyo - selfmoord motorbote. Die weermag het motorbote van 1 man, 17 voet, gehad. Die vloot het 2-man, 22 voet bote gehad.
Die grootste oorlewende oorlogskepe was vernietigers wat voorberei was op selfmoordaanval op die invalskonvooie.
Op die land het menslike myne waarin soldate plofstof aan hul liggame vasgemaak het en onder 'n tenk sou kruip. Ander plofstof was verpak met 'n suigbeker wat aan die kant van 'n tenk geheg moes word. En gevormde ladings op 'n lang paal sou aan die kant van 'n tenk ontplof word.
Valskermsoldate sou Okinawa aanval om die vlugbedrywighede tydens die inval te ontwrig.
'N Plan wat herleef het nadat die opbou van die vyand op Kyushu alle verwagtinge oortref het, was die besetting van die minder goed verdedigde noordelike eiland Hokkaido en die noordelike deel van Honshu. Dit sou op dieselfde afstand van Tokio gewees het, maar verder van die Amerikaanse weermag-, vloot- en lugmagsentrums. Versending was reeds 'n probleem met groot getalle wat nog nie uit die Atlantiese Oseaan vrygestel is nie, wat nodig was om Europa te voorsien en troepe na die VSA terug te stuur, om lug- en diensmagte van Europa na die Stille Oseaan te herontplooi, om die opbou van die Stille Oseaan te verskaf en om verskeie korpse na die invalsentrums te verskuif. Elke tenkwa in die Amerikaanse vloot moes die miljoene liter brandstof voorsien wat die skepe wat by die Kyushu -operasie betrokke was, benodig. Meer brandstof en versending sal nodig wees om 1,100 myl verder na die noorde te beweeg.
Eksklusief* Operasie ondergang "VERTROULIKE" Amerikaanse lugverkenningskaderfoto - geheime beplanning van operasie Coronet
Hierdie uiters skaars "VERTROULIKE" gemerkte Amerikaanse lugverkenningsfoto het die titel "Mito Area, Honshu" en is gebruik om dit te gebruik in die geallieerde strategiese beplanning van die operasie Downfall. Operation Downfall was die voorgestelde Geallieerde plan vir die inval van die Japannese Eilande naby die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Die operasie het twee dele gehad: Operasie Olympic en Operation Coronet. Operasie Olympic, wat in November 1945 sou begin, was bedoel om die suidelike derde van die mees suidelike belangrikste Japanse eiland, Kyūshū, te vang, en die onlangs gevange eiland Okinawa sou as 'n opvoeringsgebied gebruik word. Vroeg in 1946 sou Operasie Coronet, die beplande inval van die Kantōvlakte, naby Tokio, op die hoof Japanse eiland Honshu kom. Lugbasisse op Kyūshū wat in Operasie Olympic vasgelê is, sou lugondersteuning op land vir Operasie Coronet moontlik maak. As ondergang plaasgevind het, sou dit die grootste amfibiese operasie in die geskiedenis gewees het. Die beplande operasie is gekanselleer toe Japan oorgegee het na die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki.
Hierdie uiters groot lugfoto is geneem deur 'n onbekende geheime lugverkenningskader wat oor die Japannese besette en swaar verdedigde eiland Honshu vlieg. Hierdie foto toon nie net 'n duidelike lugfoto van die land hieronder nie, maar dit is strategies gemerk met die presiese merke soos op Amerikaanse teikenkaarte, wat Japannese pilkaste, waarnemingstorings, artillerieplasings, radiotorings, ens. Die merktekens op hierdie inligtingsfoto toon dat hierdie lugfoto gebruik is in die strategiese beplanning van die Japannese hawestad en 'n belangrike rol gespeel het vir die Amerikaanse vloot, lugkorps en infanterie toe hulle die Japanse vaderland binnegeval het.
Invasion of the Homeland (en Honushu):
Terwyl die oorlog in die Filippyne en Okinawa gevoer is, het planne vinnig ryp geword vir die grootste amfibiese operasie in die geskiedenis van oorlogvoering. 'Ondergang', die groot plan vir die inval in Japan, het 'n reuse -slag teen die eilande Kyushu en Honshu beoog, met die volledige beskikbare gekombineerde hulpbronne van die weermag, vloot en lugmag.
Die planne vir 'ondergang' is die eerste keer vroeg in 1945 deur die gesamentlike stafhoofde op die Argonaut -konferensie op die klein eiland Malta in die Middellandse See ontwikkel. Op 9 Februarie, net 'n paar dae voor die historiese Three-Power-vergadering in Jalta, is president Roosevelt en premier Churchill ingelig oor die gevolgtrekkings wat by Argonaut gemaak is. Op daardie stadium het die strategiese konsep van toekomstige bedrywighede in die Stille Oseaan die nederlaag van Japan binne agtien maande na die oorgawe van Duitsland vergestalt en die volgende reeks voorgestelde doelwitte ingesluit:
a. Na die Okinawa -operasie, om bykomende posisies in te neem om die bombardement van die blokkade van Japan te versterk om 'n situasie te skep wat gunstig is vir:
b. 'N Aanval op Kyushu met die doel om die Japannese vermoëns verder te verminder deur groot vyandelike magte te bevat en te vernietig en die blokkade en lugbombardement verder te versterk ten einde 'n taktiese toestand te skep wat gunstig is vir:
c. Die beslissende inval van die industriële hart van Japan deur die Tokiovlakte.
Op 29 Maart het die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde, wat gewerk het aan die aannames dat die oorlog in Europa teen 1 Julie 1945 sou verby wees en dat die komende operasie in Okinawa teen middel Augustus 1945 afgehandel sou wees, 'n voorlopige skedule vir die inval van Japan. Die invalsplan het die voornaam "Ondergang" gekry en bestaan ​​uit twee hoofoperasies: "Olympic", die voorlopige aanval op die suidelike eiland Kyushu, wat op 1 Desember 1945 beplan is, en "Coronet", die daaropvolgende landing op Honshu , wat op 1 Maart 1946 geskeduleer was. (Plaat nr. 112) Daar is voorgestel dat magte wat reeds in die Stille Oseaan was, in die grootste mate gebruik word in die beplanning vir die aanval- en opvolgfases van "Olympic". Reserve- en opvolgafdelings vir "Coronet" sou verkry word deur die herontplooiing, hetsy direk of via die Verenigde State, van troepe en toerusting van die European Theatre.
Op 3 April 1945 het die gesamentlike stafhoofde 'n opdrag uitgereik waarin generaal MacArthur opdrag gekry het om die nodige operasies in Luzon en die res van die Filippyne te voltooi, voor te berei op die besetting van Noord -Borneo en 'planne en voorbereidings te tref vir die veldtog' In Japan." Die amfibiese en lugfases van die geprojekteerde binnelandse inval.
Kyk die video: Alternate Invasion Of The Japanese Mainland Operation Downfall Remake (Oktober 2021).