Geskryf deur Sean Beer
Ek wil hê dat mense dink aan die kos wat hulle eet nie net van “veld tot vurk” nie, maar van “saad tot siel”. Ek het al meer as 30 jaar bestudeer hoe die voedselvoorraad ter wêreld volhoubaar is, sodat mense my gereeld vra wat die beste dieet vir die planeet is. Die probleem is dat die meeste mense maklike antwoorde op die vraag wil hê. Ongelukkig is daar niemand nie.
Ek het byvoorbeeld gereeld oorweeg om vegetariërs te word om etiese en omgewingsredes. Maar ek wil nie soja of ander voedsel eet wat van die ander kant van die wêreld af ingevoer is nie, vanweë die koolstofvrystellings wat daarmee gepaard gaan. En as ons die etiese vereiste van die eet van diere gaan erken, wat dan van die diere in die grond? Waarom is die verpletter, sny en sny van klein diere in landboubedrywighede in orde, maar nie vir die groot diere nie? As ek hierdie argumente volg tot hul volledige gevolgtrekkings, eindig ek as 'n organiese, gematigde, vrugteboer; eet net vrugte wat naby die huis gekweek word, sonder die gebruik van plaagdoders.
As dit kom by die vind van 'n volhoubare dieet, is daar baie teenstrydighede. 'N Konsep soos kosmyl kan nuttig wees om uit te vind wat die koolstofuitlatings is wat betrokke is by die bring van spesifieke voedselitems na u bord. Dit is maklik om te verstaan ​​- maar dit is waarskynlik ook betekenisloos. Dit gaan immers nie net oor hoe ver iets gereis het nie, maar die omgewingskoste van die reis en hoe dit oorspronklik geproduseer is.
Daar kan aangevoer word dat die Nieu-Seelandse lam wat in die Verenigde Koninkryk verbruik word, minder 'n omgewingsimpak het as plaaslik geproduseerde lammers. Nieu-Seelandse lamproduksie behels minder “ryk” insette vir koolstof soos kunsmisstowwe. Daar is ook 'n baie doeltreffende vervoerstelsel in Nieu-Seeland wat gebaseer is op groter plase en groter vragmotors - wat meer vleis produseer en vervoer met minder grond en minder uitstoot. Dit lei tot minder kweekhuisgas per kilogram vleis.
Nieu-Seelandse lamsvleis word oor die hele wêreld uitgevoer. Klanarong Chitmung / Shutterstock
Maar net omdat dinge ingewikkeld is, beteken dit nie dat ons moet opgee nie. Dit is duidelik dat ons gesondheid en die planeet daarby baat sou vind as mense meer vrugte en groente en minder vleis eet. Eet seisoenale produkte of voedsel vars van die veld af, is dit ook 'n goeie idee, veral omdat dit mense weer verbind met voedsel en die land waarin dit geproduseer word. Dit dwing ons om betrokke te raak by die werklikheid dat verskillende gewasse op verskillende tye van die jaar geproduseer word. Aarbeie is 'n viering van die somer, lentegroen van die lente.
Maar hoe lyk 'n seisoenale dieet vir iemand wat in 'n gematigde klimaat soos die VK leef? Met behulp van tegnologie kan ons baie eksotiese gewasse in die Verenigde Koninkryk verbou wat anders in die klimaat sou vergaan. Die probleem is dat baie hiervan koolstofhonger tegnologie behels, soos glashuise wat verhit word deur brandende gas of uitgestrekte velde plastiek-tunnels.
Hoe sou ons dieet daar uitsien as ons al ons kos gekweek het binne die natuurlike seisoene en klimaat in ons omgewing?
Die somer is heerlik, want ons kan op 'n wye verskeidenheid groente en vrugte eet. Dit is makliker gedurende hierdie seisoen om die gesondheidsadvies te volg om die reënboog te eet. Dit wil sê: om so 'n wye verskeidenheid kleurvolle groente en vrugte te eet. Die Britse somer bied aarbeie, radyse, tamaties en bloubessies.
Daar is slaaie en somerputtings om te geniet vir 'n inspuiting van ander kleure, veral groen. As mense slim is, kan baie gewasse vir die komende winter bewaar word. Ironies genoeg, die Verenigde Koninkryk voer in die somer, wanneer baie van ons natuurlike produkte volop is, baie van sy voedsel in.
As ons na die herfs beweeg, tensy gewasse beskerm word deur dit binne 'n kweekhuis of polietunnel te laat groei, begin baie van die meer delikate voedselsoorte verdwyn. Ons raak toenemend afhanklik van wortels soos beet, wortels, aartappels, swede en pastinaak en die blaarskors soos Brusselse spruite, kool, blomkool en boerenkool. Natuurlik is daar ander bestanddele - laat ons nie vergeet dat preie en switserskil nie, maar dit is 'n tyd om af te slaan en te omhels wat die Skandinawiërs 'hygge' noem. Word aangenaam en gemaklik met bredies, sop en sous.
Herfs - 'n tyd vir wortelgras en koperbome. Arnaldo Aldana / Unsplash, CC BY
Soos die winter vorder, word dinge nouer. Dit is een van die redes waarom ons voorouers midwintersfees rondom Kersfees en die wintersonstilstand gehou het. Die nagte was lank, hulle moes 'n partytjie hou om die winter te vergeet en uitsien na die lente. Selfs aan die einde van Februarie en Maart, wanneer ons aan die lente begin dink, is daar 'n verborge probleem - die hongergaping. Dit is wanneer die herfsgewasse wat deur die winter oorleef het, begin afsterf en die lentegewasse nog moet kom.
Klein dinge soos pers broccoli wat ook spruit, ook bekend as die aspersies van die arme mense, kan 'n bietjie troos bied omdat hulle gereed is om in die winter te eet. Natuurlik kan ons ook voedsel van die een seisoen tot die ander bewaar, maar dit verg energie. Daar is tradisionele vaardighede wat minder energie benodig, maar terselfdertyd toenemende skaars kennis en tyd verg.
Byvoorbeeld, hoeveel mense bottel hul surplus vrugte en groente of pekel-eiers in? Die gebruik van plaaslike seisoenale voedsel gedurende die hele jaar in groot hoeveelhede beteken dat die tradisionele voedselproduksiestelsels en voorsieningskettings herstruktureer word. Dit is verminder deur die konsentrasie van voedselvoorraad in die hande van minder en minder kleinhandelaars en spyseniers. Die winter sou ons vermoë toets om die oorvloed van somer en herfs te bewaar, maar die lente verlig ons met artisjokke, beet, nuwe aartappels, rabarber, vuurpyl, sorrel en spinasie. Daarna begin die siklus weer.
Soos ek sê, 'n werklike volhoubare voedselvoorraad is nie eenvoudig nie. Baie daarvan behels die herlewing van kulturele kennis en prosesse wat kommersiële supermarkkettings vervang het. Maar die voordele van 'n plaaslike en seisoenale voedselvoorraad is groot vir die natuur en u gesondheid. As ons weer met die land en sy seisoenale ritmes verbind word, kan ons almal baie goed doen.
Sean Beer, senior lektor in landbou, Bournemouth University
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Hoe lyk 'n gesonde dieet vir my en die planeet?