Aktuele onderwerpe » Somerstrand Gemeente
Extract from Nik Ripken’s book “The Insanity of God”
This is the story of my journey. Please hear this well: I do not have answers to all of my questions. In fact, I am still not exactly sure where this journey might lead. But I am certain that the questions are worth asking—and I am certain that God is a patient, though sometimes demanding, teacher. I am not completely sure about the ending of the story. But the beginning, I believe, was a plane trip to hell . . .
Written by Chris van Wyk on 07/02/2018 . Posted in Aktuele onderwerpe
Los gedagtes oor geweld in die Bybel
Elia wen die stryd op Karmel – en maak 450 profete van Baäl dood. Hoe maak ons vandag met die Texts of Terror (Trible)?
Written by Rethie van Niekerk on 22/06/2013 . Posted in Aktuele onderwerpe
My Man het Dementia – Christine Veldsman
Ons is bevoorreg om vir Christine as deel van die liggaam van Christus in Somerstrand te hê. Ons ken haar hartlike vriendelikheid, haar passie vir gebed en haar getroue betrokkenheid by baie van die gemeente se aktiwiteite. Haar boek is aangrypend …, nie net omdat die agtergrond waarteen dit plaasvind ons bekende omgewing is nie, maar omdat die mense waarvan vertel word, vir ons bekend is en die storie van die invloed van dementia daarom ook soveel meer werklik, naby.
Luister na wat Christine en ander sê:
My man Danie het in 1998 ŉ aneurisme operasie ondergaan as gevolg waarvan hy vermoedelik breinskade, dementia, opgedoen het. Dit word beskryf as “a most devastating illness. We are not concerned about the patient but about the carer. They are a candidate for chronical depression.” Daar is geen hoop op herstel of beterskap nie. Die psigotiese medikasie het hoogstens ŉ kalmerende uitwerking op die emosionele en aggressiewe uitbarstings.
Ek was gekonfronteer met die grootste krisis in my lewe. Sou ek as gelowige dit regkry om saam met Habakuk te kan sê: “nogtans sal ek jubel in die Here my God?”
Ek het begin skryf en so het my boek “My man het dementia” oor die 12 jaar wat hy siek was, die lig gesien.
Wat die inhoud van die boek betref, sê dr J C E Bouwer op die flapteks:
In hierdie boek maak die lewe kennis met die ervaring en gewaarwordings van ŉ eggenote wat ten nouste met haar man se dementia saamleef. Dit is geen wetenskaplike bespreking van die siekte nie, hoewel daar by tye noodwendig bepaalde feite genoem word.
Dit is eerder die intelligente, begrypende waarneming en evaluering van ŉ lewensmaat se verlies van breinfunksies deur dementia.
Hierdie werk sal ŉ kosbare bydrae maak in talle huishoudings vir liefdevolle begrip en deernis.
Dinie van Pretoria wat die boek gelees het, skryf: Dele daarvan is vir my oorbekend, en al wil ek die probleem ontken en weg dink onderstreep dit net weereens vir my die werklikheid. Die goeie van die boekie is dat u hoop bring. Die pad wat die Here met u geloop het en die wyse waarop u geestelik versterk is, beteken vir my baie.
Elsabe van die Kaap bedank in ŉ brief aan hulle vriende vir Cicile wat die boek vir haar gestuur het en sê: dit beteken oneindig baie vir my. Die hoofstukkie wat Christine “Laaste dinge” noem is ook deel van die rouproses waarin ons verkeer. Ek het al die brille vandag gebêre, behalwe die enigste een wat nog darem help. Neem nie meer grootdurkboeke uit nie, want hy wend nie meer enige poging om te lees nie.
Die boek kan van die skryfster by faksnommer  041 583 3341 bestel word.
Written by Chris van Wyk on 25/03/2010 . Posted in Aktuele onderwerpe
Kruispaaie waar die stem van die Here ‘n absolute ‘lifeline’ word
Hoe hoor ‘n mens die stem van die Here?
Daar is natuurlik baie maniere waarop die Here met ons as sy kinders praat. Deur ons ervarings met die stigting van die skool op Jeffreysbaai, het die Here op veral drie maniere met ons gepraat.
Die eerste en mees belangrike manier is ‘n bymekaarkom van ons individuele verhouding en kontak met die Here, en ons volgehoue en eerlike kommunikasie met mekaar. Die behels, aan die een kant, dat die Here vir individue, in hulle kontak met Hom, ‘n oortuiging gee van ‘n pad om te loop, of ‘n bevestiging dat ons moet voortgaan op die pad waarop ons is, en aan die anderkant dat hulle dit dan met die ander deel. Dit het dan gebeur dat daardie persoon op daardie spesifiek stadium absoluut oortuig is van die pad, terwyl die ander dan op daardie punt swak voel, of nie so oortuig is nie. Die een met die oortuiging neem dan die leiding, bemoedig die ander, hou aan met bid, en weier om in te gee. Die ander laat hulle op daardie stadium lei deur daardie persoon, en so word die wa deur daardie drif getrek. Op ‘n ander stadium is dit weer iemand anders se beurt, en dra hy of sy die groep, help hulle om vas te byt en aan te hou, en so gaan ons deur die volgende drif.
Die bostaande is afhanklik van twee dinge: In die eerste plek moet almal die Here soek en aan Hom vashou, sodat elkeen op sy of haar beurt die stem van die Here vir die ander kan wees. Die ander is ‘n volgehoue kommunikasie met mekaar, oor die dinge waarvan die Here ons oortuig, en ook in die tye wat ons geloof ons begewe.
Die tweede manier waarop die Here met ons gepraat het, is deur wat hy deur ander mense laat gebeur het. Twee voorbeelde is die ontwikkelaar wat vir ons die huur geborg het, en sodoende die eerste tasbare aanduiding was dat ons die Here vir ons die groen lig gee. Die ander was die ongelooflike ommeswaai wat die eienaars van die mall gemaak het, en vir ons die klaar ontwikkelde winkels gegee het teen dieselfde minimale huur as vir die eerste, beknopte gedeelte.
Die derde manier, wat aansluit by die eerste, is die vele kere wat die Here ons as individue bemoedig het deur sy Woord en sy Gees. Hier praat ek nie van dit wat ons noodwendig met mekaar gedeel het nie, maar eerder van wat John Stott noem ‘the discipline with which the christian leader waits upon God”. Soms kom daar ‘n jou kop die naarste spinnerakke wat jou nie net laat twyfel oor die saak nie, maar jou sommer so moedeloos en bang maak dat jy nie eers lus het vir kontak met die ander ‘wie se geloof so sterk is nie’, en dat jy ook nie meer kans sien vir dit wat die Here van jou vra nie. Om jou dan af te sonder vir ‘n paar uur, of selfs vir ‘n hele dag, en sommer net voor die Here te gaan sit, al gaan sit jy by die see en drink koffie, en blaai soms deur die Bybel, totdat die Here se Gees weer by jou vrede en rustigheid bring, totdat jou kop weer skoon is om vir die Here te sê dat jy Hom vertrou met die pad, dis die kruispaaie waar die stem van die Here ‘n absolute ‘lifeline’ word.
Written by Chris van Wyk on 23/01/2010 . Posted in Aktuele onderwerpe
Written by Chris van Wyk on 07/12/2009 . Posted in Aktuele onderwerpe