George Gershwin - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
George Gershwin (26 September 1898 - 11 Julie 1937), een van Amerika se bekendste komponiste en pianiste, het 'n werkende man se musiek gebruik om die konings en koninginne van Broadway en Hollywood te beïnvloed. Deur die diepgaande elemente van klassieke musiekstylisme en die robuuste klanke van Amerikaanse jazz te integreer en te harmoniseer, het Gershwin 'n musikale styl geskep wat die lewe en ideale van die gewone man tot die lokasies van die elite-konsert verhoog het, en die musiek van jazz aanvaarbaar vir die klassieke volgelinge, en Amerikaanse musiek in die konsertrepertorium geïnisieer. Hy is gebore Jacob Gershowitz in Brooklyn, New York, aan Russiese Joodse immigranteouers en het die meeste van sy werke saam met sy ouer broer-liriekskrywer Ira Gershwin geskryf. Gershwin het sowel vir Broadway as vir die klassieke konsertsaal gekomponeer. Hy het ook gewilde liedjies met sukses geskryf.
Baie van sy komposisies is al in die bioskoop gebruik en is erkende jazzstandaarde; die jazz-sanger Ella Fitzgerald het baie van die Gershwins-liedjies opgeneem in haar 1959 Gershwin Songbook (gereël deur Nelson Riddle). Die heel grootste sangers en musikante het Gershwin-liedjies opgeneem, veral Frank Sinatra, Billie Holiday, Miles Davis, John Coltrane, Herbie Hancock en talle ander.
Gershwin se musiek straal die krag van die lente-agtige hoop uit. Anders as so baie van die artistieke elite, het hy nooit die belangrikheid van gesinswaardes uit die oog verloor nie en het hy die kern van baie van sy musiek geplaas. Gershwin se "grand jazz opera" Porgy en Bess is waarskynlik die beste voorbeeld van die sintese van Jazz en klassieke idiome. Soos musiekjoernalis Alex Ross opmerk, Porgy en Bess het die monumentale opvoering uitgevoer om die styfheid van Westerse genoteerde musiek met die Afro-Amerikaanse beginsel van geïmproviseerde variasie te versoen. Uiteindelik het Gershwin twee kante van die komponis se werk verenig wat aanvanklik nooit van mekaar geskei moes gewees het nie, en hy het so naby gekom as enige komponis van die dag ... aan die alles-verslindende, hoogliggende kuns van Mozart en Verdi. '
In 1910 verkry die Gershwins 'n klavier vir Ira se musieklesse, maar die jonger broer George ontwikkel 'n groter affiniteit vir die klawerbord en neem gou die instrument en die lesse oor. George sou nuwe liedjies op skool en op die radio hoor en dan probeer om die verskillende melodieë en harmonieë wat hy by sy huis op die klavier gehoor het, te dupliseer. Sy vermoë om 'by oor' te speel het hom vroeë klavierlesse opgedoen. Hy het twee klavieronderwysers vir twee jaar probeer, en daarna is hy aan Charles Hambitzer voorgestel, wat tot George se mentor tot sy dood in 1918 opgetree het. Hambitzer het George konvensionele klavietegniek geleer, hom bekendgestel aan musiek van die Europese klassieke tradisie en hom aangemoedig om orkes konserte bywoon. George studeer later saam met die klassieke komponis Rubin Goldmark en die avant-garde-komponis-teoretikus Henry Cowell.
Sy eerste werk as kunstenaar was as 'n "klavierstemmer" of repetisiepianis vir Remick's, 'n uitgewersmaatskappy op Tin Pan Alley in New York. Hy is dus blootgestel aan die vele liedjies en komposisies wat voorgelê is om gepubliseer te word. Hierdie ervaring het sy vermoë bepaal om te bepaal watter musiek suksesvol sou wees of nie. Sy nuwelingjas van 1916 "Rialto Ripples" was 'n kommersiële sukses, en in 1918 behaal hy sy eerste groot nasionale treffer met sy liedjie "Swanee." In 1916 neem hy ook 14 klavierrolle op, insluitend ses stukke van sy eie komposisies vir die Welte-Mignon van M. Welte & Sons, Inc., van New York, die uitvinder en eerste vervaardiger van reproduseerklaviere.
In 1924 is Gershwin opdrag van die dirigent Paul Whiteman om 'n unieke simfoniese jazzstuk vir sy orkes te komponeer. George was so besig met sy musikale skedule dat hy van die opdrag vergeet het totdat hy 'n advertensie vir die orkeskonsert gesien het. Met 'n bietjie meer as twee weke totdat dit gepromoveer is, was George afhanklik van sy uitgebreide komposisionele agtergrond en het hy die 'Rhapsody in Blue' gekomponeer, 'n stuk wat sy buitengewone talent spesifiek gedefinieer het. Ook in 1924 het George en Ira saamgewerk aan 'n musikale komedie, Lady Be Good. Dit het toekomstige standaarde soos 'Fassinerende ritme' en 'The Man I Love' ingesluit. Dit is gevolg deur Ag, Kay! (1926); Snaakse gesig in (1927); Strike Up the Band (1927 & 1930); Girl Crazy (1930), wat die standaard "I Got Rhythm" bekendgestel het; en Van U sing ek (1931), die eerste musikale komedie wat 'n Pulitzer-prys verower het.
Gershwin het 'n kort tydjie in Frankryk gebly waar hy 'An American in Paris' geskryf het. Hierdie werk het gemengde resensies ontvang, maar was 'n belangrike teken in die replisering van die vele klanke en besienswaardighede van Parys. Uiteindelik vind hy die Europese musiektoneel te vergesog en keer hy terug na Amerika.
Terwyl hy in Kalifornië was, het Gershwin probleme ondervind met hoofpyn en moeite om die tellings en sekere gedeeltes in sy komposisies te onthou. Hy is aangemoedig om mediese hulp te soek, en hy is vinnig met 'n breingewas gediagnoseer. Gershwin het in Hollywood die telling behaal The Goldwyn Follies op 11 Julie 1937, toe hy op 38-jarige ouderdom ineenstort en aan 'n breintumor gesterf het. Hy is in die Westchester Hills-begraafplaas, Hastings-on-Hudson, New York, begrawe.
Gershwin was baie naby aan die komponis Kay Swift en hy het met haar gesels oor baie van sy liedereëlings. Hy het die musiekblyspel benoem Ag, Kay agter haar aan. Postuum het Swift sommige van sy musiek gereël, sommige van sy opnames getranskribeer en met Ira aan verskeie projekte saamgewerk. Hy het ook Simone Simon baie bewonder wat hom in sy werke aangemoedig het.
Gershwin is intestaat oorlede (sonder 'n geldige testament), en al sy besittings is aan sy moeder deurgegee. Die Gershwin-landgoed bring steeds aansienlike tantieme in vir die vergunning van die outeursregte van Gershwin se werk. Die landgoed het die Sonny Bono-wet op die uitbreiding van outeursregte ondersteun omdat die afsnydatum van 1923 kort voor Gershwin begin het om sy gewildste werke te skep. Die kopiereg op hierdie werke verval in 2007 in die Europese Unie en tussen 2019 en 2027 in die Verenigde State van Amerika.
Musikale styl en invloed
Gershwin is baie beïnvloed deur Franse komponiste van die vroeë twintigste eeu. Toe Gershwin die bekende komponis Maurice Ravel ontmoet, het hy gevra om komposisie-student onder die meester te word. Daar word gesê dat Ravel geantwoord het: "Waarom moet u 'n tweedeklas Ravel wees as u 'n eersteklas Gershwin kan wees?" Ravel was al redelik beïndruk met die vermoë van Gershwin, en het gesê: "Persoonlik vind ek jazz die interessantste: die ritmes, die manier waarop die melodieë hanteer word, die melodieë self. Ek het gehoor van George Gershwin se werke en vind dit intrigerend" (Mawer 42). Die orkestrasies in Gershwin se simfoniese werke lyk dikwels soortgelyk aan dié van Ravel; ook die twee klavierkonserte van Ravel toon 'n invloed van Gershwin. Hy het ook vir Igor Stravinsky vir lesse gevra; toe Stravinsky hoor hoeveel Gershwin verdien het, antwoord hy: 'Hoe gaan dit met jou gee? my 'n paar lesse? "
Gershwin se eie Concerto in F is gekritiseer as sterk gewortel in die styl van Claude Debussy, meer as in die verwagte jazz-medium. Die vergelyking het Gershwin nie daarvan weerhou om Franse style te ondersoek nie. Die titel van 'N Amerikaner in Parys weerspieël die einste reis wat hy bewustelik as komponis onderneem het: "Die openingsgedeelte is ontwikkel in tipiese Franse styl op die manier van Debussy en die Ses, hoewel die deuntjies oorspronklik is" (Hyland 126).
Gershwin was geïnspireer deur die werke van Alban Berg, Dmitri Shostakovich, Igor Stravinsky, Darius Milhaud en Arnold Schoenberg. As Russiese komposisie-leraar het die Russiese Joseph Schillinger groot invloed op hom uitgeoefen en hom 'n metode tot sy eie komposisiestyl gegee. Na die postuum sukses van Porgy en Bess, Schillinger beweer dat hy 'n groot en direkte invloed op die skepping van die opera gehad het; Ira ontken heeltemal dat sy broer sulke hulp vir hierdie werk gehad het. In ontleding het Schillinger se student, Vernon Duke, gevind dat hoewel baie van Gershwin se werke beslis deur Schillinger beoordeel is, Porgy blyk nie een van hulle te gewees het nie. Die indirekte invloed van sy studie met die onderwyser blyk uit die selfs duideliker orkestrasies van die opera, maar dit is kenmerkend van Gershwin op maniere wat Schillinger nie sou goedgekeur het nie (Hyland 167).
Wat Gershwin onderskei het, was sy vermoë om verskillende vorme van musiek in sy eie unieke stem te verweef en 'n kenmerkende styl te skep wat luisteraars met groot passie liefgehad het. Hy het die jazz-medium wat hy op Tin Pan Alley ontdek het, in die hoofstroom geneem deur die ritmes en tonaliteit daarvan met dié van die gewilde liedjies uit sy era te verdeel. George Gershwin sal voortdurend as een van Amerika se mees uitstaande komponiste optree.
Gedeeltelike lys van klassieke werke
Gershwin se werke op die klassieke gebied sluit die volgende in:
Rhapsody in Blue (1924), Gershwin se bekendste werk, 'n simfoniese jazzkomposisie wat eerstens vir jazzorkes en klavier gereël is, maar beter bekend in die vorm wat deur Ferde Grofe georkestreer is. Die stuk verskyn in talle films en advertensies, soos United Airlines
Konsert in F (1925), drie bewegings, vir klavier en orkes
Drie voorspel (1926), vir klavier
Kortverhaal (1927), vir viool en klavier, 'n rangskikking van twee ander kort stukke wat oorspronklik bedoel was om mee te maak Drie voorspel
'N Amerikaner in Parys (1928), 'n simfoniese toongedig met elemente van jazz en realistiese Paryse klankeffekte
Lullaby (1929), 'n meditatiewe stuk vir strykkwartet
Tweede Rhapsody (1932), vir klavier en orkes, gebaseer op die partituur vir 'n musikale reeks van Heerlik. Die werktitel vir die werk was Rhapsody in Rivets.
Die vorm wat die meeste vandag gehoor word, is 'n georkestreerde weergawe deur Robert McBride; die meeste van Gershwin se orkestrasies is vereenvoudig. Daar is ook agt maatreëls, nie deur die komponis, bygevoeg tot die herkapitulasie nie. Michael Tilson Thomas is 'n promulgator van die oorspronklike weergawe van Gershwin.
Kubaanse ouverture (1933), oorspronklik getiteld Rumba, 'n toongedig met elemente van inheemse Kubaanse dans en volksmusiek; telling spesifiseer die gebruik van inheemse Kubaanse instrumente
Ek het ritmesvariasies (1934), 'n stel variasies op sy beroemde lied, vir klavier en orkes
Dit bevat 'n wals, 'n atonale fuga en eksperimente met Asiatiese en jazz-invloede
Porgy And Bess (1935), 'n volksopera uit die boek van DuBose Heyward oor die Afro-Amerikaanse lewe, wat nou beskou word as 'n definitiewe werk van die Amerikaanse teater.
Bevat die beroemde aria "Summertime," benewens treffers soos "I Got Plenty of Nothin '" en "It Ain't Necessently So."
Porgy en Bess is ook in die konsertsaal gehoor, meestal in twee orkes-suites, een deur Gershwin self getiteld Katvis ry; nog 'n suite deur Robert Russell Bennett, Porgy and Bess: A Symphonic Picture is ook betreklik gewild.
Stap met die hond (1937), 'n humoristiese stuk vir orkes met die klarinet. Dit was oorspronklik 'n musikale reeks uit die film uit 1937 Sal ons dans, met Ginger Rogers en Fred Astaire.
Baie ander toevallige reekse uit die film is deur Gershwin geskryf en georkestreer, waaronder: Wals of the Red Balloons en 'n laaste verlengde orkespassasie van agt minute, gebaseer op die titellied, met 'n aangrypende koda wat daarop dui dat Gershwin 'n nuwe musikale pad smee. Dit is onbekend waarom enige van hierdie komposisies nie die lig van die dag in die konsertsaal gesien het nie.
Die meeste musiekblyspele wat Gershwin geskryf het, is ook bekend vir hul instrumentale musiek, waaronder die Maart vanaf Strike Up The Band en oorvertel na baie van sy latere shows.
Onmiskenbaar in twee sleutels, postuum gepubliseer in 1973, vir klavier
Twee walsies in C, postuum gepubliseer in 1975, vir klavier
1919 - La La Lucille (lirieke deur Arthur Jackson en B. G. DeSylva)
1920 - George White se skandale van 1920 (lirieke deur Arthur Jackson)
1921 - George White se skandale van 1921 (lirieke deur Arthur Jackson)
1922 - George White se skandale van 1922 (lirieke deur E. Ray Goetz en B. G. DeSylva)
1922 - Ons Nell (lirieke deur Brian Hooker)
1923 - Die Reënboog (lirieke deur Clifford Gray). Sy première in Londen.
1923 - George White se skandale van 1923 (lirieke deur E. Ray Goetz en B. G. DeSylva)
1924 - Sweet Little Devil (lirieke deur B. G. DeSylva)
1924 - George White se skandale van 1924 (lirieke deur B. G. DeSylva)
1924 - Primrose (lirieke deur Desmond Carter). Sy première in Londen.
1924 - Dame, wees goed! (lirieke deur Ira Gershwin)
1925 - Vertel my meer! (lirieke deur Ira Gershwin en B. G. DeSylva)
1925 - Tip-Toes (lirieke deur Ira Gershwin)
1925 - Lied van die vlam (lirieke deur Otto Harbach en Oscar Hammerstein II, en musikale samewerking deur Herbert Stothart)
1926 - Ag, Kay! (lirieke deur Ira Gershwin)
Bevat die bekende liedjie, "Iemand om oor my te waak"
1927 - Snaakse gesig (lirieke deur Ira Gershwin)
1927 - Strike Up The Band (lirieke deur Ira Gershwin)
1928 - Rosalie (lirieke deur Ira Gershwin)
1928 - Skat meisie (lirieke deur Ira Gershwin)
1929 - Wys meisie (lirieke deur Ira Gershwin en Gus Kahn)
1930 - Girl Crazy (lirieke deur Ira Gershwin)
1931 - Of jy sing '(lirieke deur Ira Gershwin)
1933 - Vergewe my Engels (lirieke deur Ira Gershwin)
1933 - Let 'Em Eat Cake (lirieke deur Ira Gershwin)
1935 - Porgy en Bess (lirieke deur Ira Gershwin en DuBose Heyward)
1931 - Delicious (lirieke deur Ira Gershwin)
1937 - Sal ons dans (lirieke deur Ira Gershwin)
1937 - 'N Meisie in nood (lirieke deur Ira Gershwin)
1938 - The Goldwyn Follies (lirieke deur Ira Gershwin)
1947 - Die skokkende juffrou Pilgrim (Kay Swift het 'n aantal ongepubliseerde Gershwin-melodieë aangepas; lirieke van Ira Gershwin)
Laai voorbeeld van af Drie voorspel vir klavier
Hyland, William G. George Gershwin: 'n nuwe biografie. Westport, CT: Praeger Publisher, 2003. ISBN 0275981118
Mawer, Deborah (red.) En Jonathan Cross (reeksred.). The Cambridge Companion to Ravel (Cambridge Companions to Music). New York: Cambridge University Press, 2000. ISBN 0521648564