Onderhoud met William Ian Miller - Artikels - 2021
Onderhoud met William Ian Miller
William Ian Miller is 'n professor in die regte aan die Universiteit van Michigan Law School. Hy het oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe geskryf, onder meer oor menslike konsepte en emosies soos moed en wraak. In 1990 skryf hy die baanbrekerboekBloedneming en vredesmaak: Vete, wetgewing en samelewing in Saga Ysland. Hy het voortgegaan met sy werk aan die IJslandse sage, en het in 2008 'n nuwe boek met die titel vrygestelAudun and the Polar Bear: Luck, Law, and Largesse in a Middeleeuse verhaal van riskante besigheid. Ons het per e-pos met professor Miller ondervra:
1. Die verhaal van Audun en die ysbeer is nie so bekend soos ander Yslandse sage soos Njal's Saga of Egil's Saga. Waarom wou u 'n boek daaroor skryf?
Dit is 'n perfekte juweel van 'n verhaal. Ek het dit jare lank in my klas oor Bloodfeuds in the Law School geleer omdat dit saam met die Penguin-versameling verskyn het Hrafnkel se sage. Elke jaar het dit gelyk asof ek moeiliker deur al die kwessies wat die verhaal geopper het, deurgekom het: die strategiese glans van die aksie, die intelligensie van die akteurs, die insigte in hul teorieë van ekonomiese waarde, die poëtiese narratiewe ekonomie van die verhaal, binne die tydsbeperkings het ek myself toegelaat vir 'n verhaal van 8 bladsye. Dit het twee lesings begin vul, dan drie, dan vier, so ek het gedink, waarom nie 'n boek nie? Dit is regtig een van die beste van enige kortverhale in die wêreld.
2. Die uitgangspunt van die verhaal in Audun en die ysbeer - waar 'n arme Yslander 'n ysbeer in Groenland koop, dan op reis gaan om dit aan die koning van Denemarke te gee - kan dit vir moderne lesers vergesog klink, maar u verduidelik dat die skrywer seker gemaak het dat die verhaal ten minste histories sou wees geloofwaardig. Waarom sou dit belangrik gewees het vir die skrywer en sy Middeleeuse gehoor?
Die verhaal wil dit op beide maniere speel: dit wil voorstel dat dit sprokiesagtig is, maar regtig sonder enige towery of ander wêreldse ingrypings. Dit is 'n verhaal oor die verfyning van die akteurs (wat almal die beste gebruik maak van die geleenthede wat die ander hulle bied). Die mense in hierdie verhaal het hul eie geluk gemaak. Daar is baie bunkums daar buite oor die broeiende alomteenwoordigheid van die noodlot in die sages. Dit is weliswaar daar, maar wat in die sages opval, is die praktiese besluitneming van die karakters. Die verhaal sorg dat die geluk wat Audun ervaar, verdien word. Ek herinner my aan die manier waarop Beowulf dit stel as hy praat oor sy 7-dae swemwedstryd met Breca, waartydens hy 9 niceras, seeslange doodgemaak het, wat ek moet erken dat ek nog altyd 'n sagte plekkie gehad het vir: 'Wyrd oft nereð unfægne eorl, þonne sy ellen deah. (v. 572-3) (Wyrd red dikwels die ongedwonge om te sterf as sy moed hom toekom). Ons het dieselfde sentiment: Wyrd help diegene wat hulself help. Of u maak u eie geluk. Die storie skrywer sorg dat hy al die aksies in sy wêreld insluit. Skepe het bemanning nodig, moeders moet drie jaar lank gefinansier word voordat u Ysland kan verlaat, ysbere sal u geld opeet om hulle te voed en te vervoer, en vroom pelgrimsreise na Rome sal u gesondheid so vernietig as om u gees te help. Audun koop nie 'n kaartjie vir 'n lotery nie en sit agteroor en wag vir die tekening. Hy koop 'n ysbeer met alles wat hy het, en slaag daarin om die gevaarlikste man in hul wêreld aan te durf om dit aan die man se aartsvyand te gee. Maar die verhaal is wreed eerlik oor waar Audun regtig staan: hy is 'n klein byvertoning vir die konings van Noorweë en Denemarke. Hulle maak gebruik van hierdie Yslander op 'n missie om met mekaar mee te ding wie die vrygewigste is.
3. Geluk is 'n belangrike tema, nie net in die verhaal van nie Audun en die ysbeer, maar in baie ander werke van die Middeleeuse Yslandse literatuur. is hulle verskil in hoe Middeleeuse Yslanders gesien het wat dit beteken om gelukkig te wees as hoe ons dit vandag kan sien?
Dit is nie maklik om kortliks te beantwoord nie, maar ek sal 'n paar sake opmerk. Baie van wat ek in die vorige vraag gesê het, is hier van toepassing. Volgens die verteller en 'n paar karakters in die verhaal is Audun gelukkig. Die woord wat hulle vir geluk gebruik, is 'n vorm van ons woord 'gee' wat sorg vir 'n aangename rykdom in 'n verhaal wat handel oor die ingewikkelde ins en outs van geskenkruil. Ek sou sê dat ons gevoel van geluk en geluk genoeg ooreenstem met hulle s'n dat daar niks kontra-intuïsief in hul opvattings sou wees nie. In baie opsigte is dit 'n soort kookplaat, 'n manier van praat, maar dit werk ook sy eie towerkuns. As sommige jou 'n gelukkige man of 'n ongelukkige man in 'n sage noem, dra die verklarings 'n vreemde oorsaaklike krag om die waarheid van die beskrywing te verseker.
Geluk beteken om te wen ten spyte van lang kanse (of 'n voortdurende lopie van klein oorwinnings, met die waarskynlikheid dat die lengte van die lopie op afstand is), maar dit hoef nie te beteken dat dit net lukraak is nie. Ons hoor net van hierdie een avontuur van Audun. Na die verhaal tree hy op om lang skote te neem en kies hy 'n lewe van meer voorspelbare opbrengste op sy belegging. Ek wed dat die ware teken dat hy 'n gelukkige man is, is dat hy presies geweet het wanneer hy nie sy geluk moes druk nie. Die gelukkigste ding wat in hierdie verhaal gebeur, is dat Audun sy ontmoeting met Harald Hardradi oorleef. Hy het gelukgevat deur die genadelose man op 'n goeie dag te vang, maar Audun het meestal Harald se dag gemaak deur durf, vasberadenheid en sjarme te toon.
4. U het al verskeie belangrike boeke oor die Middeleeuse Ysland en sy literatuur geskryf, insluitend Bloedneming en vredesmaak: Vete, wetgewing en samelewing in Saga Ysland. Hoe het u belanggestel om in hierdie veld te werk?
Suiwer ongeluk. Ek het gegaan in die moderne Franse geskiedenis. Ek was so ellendig in my eerste skooljaar dat ek die Franse geskiedenis daaraan skuldig gemaak het. Ek het na die Engelse departement geskuif. Oud-Engels was 'n vereiste, en my lewe het 15 lyne na die Slag van Maldon verander, om niks te sê van die uitwerking wat die Wanderer en Wulf en Eadwacer op my gehad het nie. Vaarwel Wordsworth, Stevens, alhoewel nie Frost nie. Ek is van my voete afgestamp. Daar was 'n Yslander in die klas, 'n voorgraadse student; sê hy vir my (want ek was verreweg die persoon wat die meeste in die klas was): 'dink jy dit is goed? Probeer Njal se sage. 'Ek het nog nooit daarvan gehoor nie. Ek het hom daaroor opgeneem, 'n eksemplaar van die Magnusson / Pálsson-vertaling gekoop en Skarpheðinn het vroeër verskyn as ek voel asof Paul sy perd afstamp. Ek het die volgende kwartaal vir Oudnoors aangesluit. Ek het nog nooit my passie vir veral die sage verloor nie, maar vir die hele genre. Die sages, veral gegewe my spesiale belangstellings in die sosiale, en in die politiek van aangesig tot aangesig, is sosiologies en sielkundig aansienlik slimmer as akademiese werk op hierdie gebiede. Die strategiese intelligensie wat die beste van hulle kry, stem ooreen met Thucydides.
5. Uiteindelik, aan die einde van hierdie boek, aan watter nuwe navorsingsareas werk u nou?
Soos u miskien weet, neem ek langdurige reise weg van die sagas, maar volgens my is dit die sagas wat my op hierdie wilde gansjag gestuur het. Hulle figureer op een of ander vlak in alles wat ek skryf, of dit nou op verskillende emosies is, of op moed, of op voorwendsel, en sekerlik wanneer dit op die lex talionis is. Ek is tans net besig met 'n versameling opstelle oor die tema "verloor dit." Dit is te vroeg om te weet of dit op iets neerkom, want ek is bang dat ek dit verloor. Dit gaan oor aspekte van verstandelike agteruitgang van ouer word, en die ontwykende wysheid wat veronderstel is om te vergoed vir die feit dat u geen name meer kan onthou nie, of die mot juste. Dit gaan daaroor om jouself uit die spel te neem, of om uit die spel gedruk te word. Een opstel behandel die sagaritueel van ou mans wat bed toe gaan wanneer hulle nie meer wraak kan neem nie, direk. Ek wil nog steeds twee sagaboeke uitbring voordat ek in 'n stoel sak voor herhalings van ou Packer-speletjies, een op Hrafnkel se saga, en een aan Njála.