Generaal Clark betree Rome - Inligting
Generaal Clark betree Rome
Hier sien ons generaal Mark Clark wat sy intrede in Rome maak (in die laaste jeep), omring deur juigende Romeinse burgers. Clark was vasbeslote dat Amerikaanse troepe Rome eers sou binnekom na die uitbreek van Anzio, en hier kry hy sy oomblik in die son.
Romeinse tydlyn van die 3de eeu v.C.
Romeinse tydlyn van die 4de eeu nC
Die dood van keiser Constantius Chlorus in die stad Ebaracum. Konstantyn het Augustus in die Weste genoem.
Keiser Fl. Valerius Severus kom in opstand en val Italië binne. Sy pa Maximian kom eers uit sy pensioen, dan ten gunste van Konstantyn. Severus vermoor in Pannonia en Maximianus word erken as mede-keiser.
Marcellus word aangestel as die nuwe pous in Rome. In 309 verban en vervang deur Eusebius.
Die konferensie van Carnutum, 'n vergadering van al die Caesars en Augusti, het uiteindelik 'n burgeroorlog begin.
Maximianus se dood na die beleg van Masillia deur Konstantyn.
Die publikasie van die Edik van Verdraagsaamheid deur keiser Galerius, wat die Christelike vervolging beëindig, gevolg deur sy dood. Dood van Diocletion.
Konstantyn lei sy leër uit Gallië, belê verskeie dorpe en wen die grootste deel van Italië. Op die opmars na Rome beweer hy dat hy die teken van 'n ligkruis gesien het, en die woorde & quot Deur hierdie teken, oorwin & quot. Dit is die basis vir bespiegeling oor Konstantyn se Christelike bekering
Die dood van die keiser Maxentius na Konstantyn se oorwinning tydens die slag van die Milviaanse brug. Konstantyn ontbind die Praetoriaanse wag.
Die oorwinning van Licinius oor Maximinus Daia by die Hellespont word gevolg deur versoening van Konstantyn en Maximinius. Edik van Milaan word onderteken deur keiser Konstantyn die Grote en die keiser Licinius gee 'n toon vir vrede en Christelike aanvaarding.
Vrede word weereens onderbreek wanneer gewapende konflik tussen die mede-keisers uitbreek. Tye van oorlog en vrede volg tien jaar lank met Konstantyn wat al hoe meer seëvier.
Die boog van Konstantyn word in Rome opgerig.
Slag van Campus Ardiensis waarin Konstantyn Licinius verslaan.
Geboorte van Konstantyn II, in die stad Arelate.
Geboorte van die keiser Constans, in die stad Konstantinopel.
Die Sint -Petruskerk is in Rome gebou.
Konstantyn verdryf die Gote uit Thracië.
Finale oorwinning vir Konstantyn oor Licinius in Adrianopel en Chrysopolis. Konstantyn enigste keiser.
Die Raad van Nicea maak van die Christendom die godsdiens van die Ryk
Konstantyn stel sy seun, Crispus, tereg, gevolg deur sy vrou Faustus 'n jaar later. Sy is lewendig gekook.
Konstantyn kies Bisantium as die nuwe hoofstad van die Ryk en hernoem dit Konstantinopel.
Geboorte van keiser Valens, in die stad Cibalae.
Geboorte van die keiser Julianus die afvallige.
Die Kerk van die Heilige Graf is gebou en toegewy in Jerusalem.
Konstantyn het homself laat doop deur Eusebius, die biskop van Nicomedia. Kort voor sy dood. Verdeling van die ryk tussen Konstantyn se drie seuns: Konstantyn II (wes), Constans (middel), Constantius (oos).
Geboorte van die biskop van Milaan, Ambrose, in die stad Trier.
Burgeroorlog weereens. Dood van Konstantyn II teen Constans tydens die slag van Aquileia.
Keiser Constans begin 'n suksesvolle veldtog teen die Franken.
Die keiser Constans voer veldtogte teen die Pikte en Skotte in Britannia, wat hy suksesvol na Caledonië terugry.
Persiese oorwinning by Singara.
Geboorte van die keiser Theodosius die Grote, in die stad Cauca, Noordwes -Spanje.
Geboorte van die heilige Jerome, die Christelike skrywer.
Die dood van die keiser Constans nadat 'n opstand onder Magnentius uitgebreek het. Die Perse val Armenië binne en neem dit in.
Keiser Constantius II verslaan die leër van die voorgee Magnentius in 'n geveg naby Mursa.
Slag van Mons Seleucus waarin Contantius Magnentius verslaan in 'n bloedige verlowing.
Julian verslaan die Alemmani.
Sapor II val Mesopotamië binne. Constantius gaan na die ooste. Geboorte van die keiser Gratianus, in die stad Sirmium.
Julian se leër verklaar hom as keiser en hy marsjeer ooswaarts.
Die dood van Constantius II, Julianus die afvallige neem oor.
Julian verbied die leer van die Christendom.
Slag van Ctesiphon, waarin Julian Shapur II verslaan, maar Julian in die geveg doodgemaak word. Joviaanse keiser.
Jovian keer die anti-Christelike bevele van Julians om. Benoem Valentinianus as sy erfgenaam en sterf. Valentinianus maak sy broer Valens oostelike keiser en neem die weste vir homself. Permanente skeiding van die ryk.
Valentinian verslaan die Alemmani by Solicinium.
Valens in oorlog met die Gote.
Huns val die gebied van Ostrogote binne.
Theodosius dryf Pikes weer binnedring uit Brittanje.
Geboorte van die keiser Valentinianus II.
Theodosius die Grote veldtogte teen die Sarmate langs die Donau.
Ambrosius aangestel as biskop van Milaan.
Die dood van Valentinianus. Gevolg deur Gratian, wat ook sy baba -broer Valentinianus II in Milaan bevorder het. Gratianus is die eerste keiser wat die amp van Pontifex Maximus weier.
Theodosius die oudste word in Afrika vermoor en sy seun, die Grote, tree uit die staatsdiens.
Keiser Valens en keiser Gratian kombineer teen Visigoth en Ostrogoth leërs langs die Donau. Gote trek na Thracia. Geboorte van die keiser Arcadius, in Spanje.
Gratian verslaan Alemanni. Die Romeine, onder Valens, word dan in Adrianopel sleg verslaan deur Fritigern en die Gote. Miskien die mees vreeslike en onherstelbare nederlaag in die Romeinse geskiedenis. Valens vermoor.
Gratianus het Theodosius (die Grote) genomineer om Valens te vervang.
Theodosius die Grote verklaar dat die Christendom die enigste godsdiens van die ryk is.
Verdrag van Theodosius met Visigote.
Opstand van Maximus in Brittanje. Die dood van Gratian. Theodosius herken Maximus in die weste en Valentinianus II in Milaan. Geboorte van keiser Honorius.
Keiser Theodosius teken 'n verdrag met die Persiese koning Shapur III, wat Perse vier vyfdes van Armenië gee, en Rome 'n vyfde. Hy verpletter toe Maximus by Aquileia.
Geboorte van die Romeinse generaal Flavius ​​Aetius.
Heidendom word amptelik beëindig met bevele wat deur keiser Theodosius gepubliseer is.
Die dood van die keiser Valentinianus II. Eugenius vervang hom, opgerig deur die Germaanse generaal Arbogast.
Die laaste vertoning van die antieke Olimpiese Spele word vanjaar gehou nadat dit deur keiser Theodosius die Grote verbied is. Daar is weer geen speletjies tot 1896 nie.
Theodosius en die Germaanse Alaric verslaan Arbogast by die Frigidusrivier.
Die dood van Theodosius die Grote. Sy seuns Honorius neem die weste en Arcadius die ooste. Die Huns val Armenië, Cappadocia en Sirië binne.
Alaric val die Balkan binne, maar word deur Stilicho nagegaan. Alaric gestig as goewerneur van Illyricum.
Romeinse tydlyn van gebeure - Inhoudsopgawe
Muurkaart van die Romeinse Ryk
$ 59,99 ingesluit gestuur
Die Slag van die Rapidorivier: Een van die grootste militêre tragedies van die Tweede Wêreldoorlog
As die meeste Amerikaners aan die Tweede Wêreldoorlog dink, dink hulle daaraan om oorwinnings op die strande van Normandië op te wek, oorwinnings te wek op die sand van Iwo Jima, of briljante vlootoorwinnings tydens die Slag van Midway. Die dapperheid, moed en soms taktiese glans wat Amerikaanse troepe en generaals in die gevegte getoon het, was van deurslaggewende belang vir die uiteindelike oorwinning. Daar was egter een geval - 'n bitter geval - waarin dieselfde hoë dapperheid en moed wat deur Amerikaanse troepe getoon is, in plaas daarvan met swak generaalskap ooreenstem, wat een van die grootste militêre tragedies van die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak het: die Slag van Januarie 1944 van die Rapidorivier in Italië.
Kort nadat die Verenigde State die oorlog betree het, het die premier van Engeland, Winston Churchill, begin pleit vir 'n aanval in Suid -Europa teen wat hy 'die sagte onderbuik' noem. . . Die bondgenote het hul aanval teen Italië begin toe genl/ George Patton die Amerikaanse II Korps gelei het om Sicilië teen Augustus 1943 te verower. Nadat die Italiaanse skoen aanvanklik geslaag het, het die Duitse verdediging verstewig en teen die laat val het die geallieerde dryf naby die suidelike land gestop. klooster van Monte Cassino, grens langs 'n klein, maar vinnig vloeiende rivier met die naam Rapido.
Churchill het ongeduldig geraak met die gebrek aan sukses en het die Amerikaanse leierskap aangespoor om 'n strand te ver land agter Duitse linies by die hawe van Anzio om die rit op Rome te versnel. Op generaal Dwight Eisenhower se hoofkwartier op Kersdag 1943, is die besluit om die operasie te begin, met die naam Operation Shingle, uiteindelik geneem.
Om die landings suksesvol te maak, sou dit nodig wees om die Duitse lyne suid van Monte Cassino vinnig deur te breek. Terwyl die Duitsers nie 'n aanval van die see by Anzio verwag het nie, was hulle meer as bewus van die kritiek om die lyn op die Rapido te hou - en het hulle baie moeite gedoen om verdedigingshindernisse te versterk.
In die besef dat dit belangrik is om die Geallieerdes terug te hou, het Duitse troepe maande voor die aanvang van die geveg meesterlik voordeel getrek uit die terrein rondom daardie gebied om 'n suksesvolle verdediging op te bou. Die gevegsgebied het 'n groot, plat vlakte (die Liri -vallei), heuwelagtige terrein op beide skouers van die vallei, met 'n pragtige uitsig op die vallei (insluitend langafstandwaarneming om lugaanvalle of artillerievuur te bestel). En die verweer was die Rapidorivier.
Die Duitse genl Frido von Senger und Etterlin, onder bevel van die XIV Panzer Corps, het die verdedigingslinie omskep in ''n infanterist se nagmerrie'. Lee Caraway Smith het oor von Senger se optrede in A River Swift and Deadly geskryf dat die generaal 'n masjiengeweer op die berghange geplaas het sodat elke aanvaller met 'n ineenstorting van 'n masjiengeweer in die gesig gestaar sou word. Aan beide kante van die Rapido -rivier was doringdraad, myne met draaddrade. . . (Von Senger) het gevind dat die bergrotte die perfekte plek is om mortiere op te rig, omdat die gapings nie net die hoek bied wat nodig is om die wapens af te vuur nie, maar ook beskerming teen die geallieerde artillerie. " Na maande se voorbereiding was die Duitsers gereed vir die aanval op die Rapido.
Clark is deur sy onmiddellike meerdere, die Britse genl Harold Alexander, bevelvoerder van die geallieerde magte in Italië, beveel om 'so sterk as moontlik 'n strekking na Cassino te maak. . . voor die (Anzio) aanvalland om vyandelike reserwes te trek wat teen die reservate aangewend kan word. " Clark het besluit dat die beste manier om Duitse troepe van Anzio weg te trek, was om hul hoofverdedigingslinie in sy gebied aan te val, en hy het 'n nasionale infanteriedivisie uit Texas as die belangrikste poging gekies: die 36ste infanteriedivisie.
Die 36ste was reeds in September hard deur die Salerno-landings in die wintergevegte van 1943, en is uiteindelik op 29 Desember van die voorste linie onthef nadat hy groot ongevalle opgedoen het. Hulle kon skaars 'n aansienlike aantal strydverliese met vars, ongetoetste troepe vervang toe Clark op 16 Januarie 1944 met die bevelvoerder van die Texas, generaal -majoor Fred L. Walker, vergader het om sy afdelingsaanval bevel te gee.
Die 36ste infanteriedivisie sou vier dae later die Rapido oorsteek, het Clark aan Walker gesê, en 'n strandkop gevestig, en die First Armoured sou 'n brug oor die rivier gooi en sy tenks oplaai en die Liri -vallei teen Rome aanval. Walker het uit aansienlike gevegservaring geweet in die Eerste Wêreldoorlog en die afgelope vier maande van intense gevegte teen die Duitsers dat die missie nie kon slaag nie.
In sy dagboek die volgende dag verduidelik Walker waarom die taak 'n virtuele onmoontlikheid is, en merk op dat die "geïmproviseerde voetbrue - planke wat teen rubberbote vasgemaak is - swaar en lomp sal wees om met die hand na die rivier te dra. Die groter rubberbote is swaar en omslagtig. Hulle sal maklik deur dopvure gesteek word en sal moeilik wees om te begin. . . weens die hoë banke en vinnige strome. "
Die meeste aangaande dit, het hy geskryf, 'as die tyd aangebreek het om hierdie toerusting by die rivier te hanteer, sal die gewaarskude Duitsers vuurkonsentrasies van artillerie en handwapens op die rivieroewers afbring. Verwoesting en chaos sal volg. " Hy het aan Clark gesê dat hy nie glo dat die missie sou slaag nie, maar bied krities 'n lewensvatbare alternatief.
Soos dit blyk, was die punt wat Clark gekies het, die absoluut slegste moontlike plek om te probeer oorsteek omdat die Duitsers die risiko vir hul lyne voorsien het en al hul verdedigende posisies en bates ingerig het om enigiemand wat daar wou oorsteek, te vernietig. Ongeveer anderhalf myl stroomop het Walker egter nog 'n kruispunt geïdentifiseer wat vlak genoeg was om te ry, wat glad nie bote sou benodig nie, en die beste van alles, met 'n paar natuurlike verdediging teen Duitse waarneming en vuur.
Walker sou vyf keer later in die kongresgetuienis na die oorlog vertel, en hy pleit by Clark om hom toe te laat om die aanval te doen op 'n plek wat 'n groter kans bied om die geallieerde doelwitte te bereik, en hy word vyf keer afgedank. Een van Walker se ondergeskikte leiers, kolonel William H. Martin, bevelvoerder van die 143d Infanterieregiment, besef onmiddellik die nutteloosheid van die taak wat hy opgelê is.
Nadat hy talle bloedige gevegte sedert Salerno deurgemaak het, het hy later getuig, "(al die slegte toestande vir 'n aanval was) goed bekend by bevelvoerders wat ons op die grond was, en wat na die hoër hoofkwartier oorgedra is. Dit was selfs vir 'n onervare soldaat baie duidelik dat 'n aanval soos die wat beveel is, feitlik geen kans op sukses het nie.
Al die onderrig van gesonde militêre taktiek sou deur so 'n aanval oortree word. " Van die vier en sewentig jaar af sedert die geveg, kan dit lyk asof Clark, toe 'n drie-ster-generaal, die taktiese situasie beter of beter as sy ondergeskikte bevelvoerders moes verstaan ​​het en die plan gekies het wat die beste kans gehad het om sukses.
Om 'n drie-ster-bevelvoerende generaal in die huidige weermag te wees, het 'n offisier tipies dertig jaar aktiewe diens voltooi en was hy 'n suksesvolle bevelvoerder op die kompanie-, bataljon-, brigade- en afdelingsvlak. Onder die eise van 'n wêreldoorlog kan dinge egter anders wees.
Toe Duitsland Frankryk aan die begin van die oorlog in 1940 verslaan het, was Mark Clark slegs 'n luitenant-kolonel, maar het hy hom onderskei met uitstekende personeelwerk vir verskeie magtige, hooggeplaaste generaals. In April 1941 word Clark bevorder tot 'n eenster-generaal, wat die rang van kolonel omseil. Skaars agtien maande later is hy na sy derde ster gekatapulteer en aan die einde van 1942 het hy die bevel van die 5de leër gekry, wat die jongste luitenant-generaal in die geskiedenis van die Amerikaanse weermag geword het.
Voor die tyd het sy enigste ervaring met die bevel van gevegstroepe egter gekom gedurende 'n tydperk van twee maande van die Eerste Wêreldoorlog (toe 'n gevegswond sy ampstermyn afgesny het en hom ongeskik gemaak het vir verdere gevegswerk in die Eerste Wêreldoorlog in Junie 1918).
Clark presteer op 'n wettig hoë vlak tydens die eerste deel van die Tweede Wêreldoorlog as stafoffisier en selfs op 'n kritieke geheime diplomatieke missie. Dit is egter dikwels waar dat uitstekende prestasie in nie-bestrydende rolle nie neerkom op ewe hoë prestasievlakke in die smeltkroes van lewe en dood nie. Dit sou waar wees vir genl Mark Clark.
Clark presteer uitstekend in sy eerste gevegsaksie as 5de leërbevelvoerder by die landings in Salerno in September 1943 en word bekroon met die Distinguished Cross - die land se hoogste toekenning vir dapperheid, net die Medal of Honor - tweede van generaal Eisenhower. Clark was 'n ambisieuse man en wou homself as een van die groot bevelvoerders bewys, en het dus gefiks geraak oor die prys van wat hy seker 'n besondere prestasie sou wees om Rome van die Nazi's te bevry. Bewyse dui daarop dat Clark se ego 'n belemmering geword het vir taktiese oordeel.
Generaal Walker het Clark vyf keer gevra om nie die aanval in die hartjie van die Rapido te beveel nie. Walker het meer as net die gevoel dat Clark se operasie nie sou werk nie. Hy het dit geweet. Hy het al voorheen dieselfde scenario sien afspeel, maar uit die posisie van krag.
Clark besoek Rome weer
Woede oor die Rapido
T Hy was in 1944 by die Rapido -rivier in Italië sou vir ewig in die herinneringe van die oorlewendes geskeur wees. 'Daar was oral liggame', sê Bill Hartung, privaat eersteklas, 'meestal dele, arms, bene, 'n paar onthoofde, liggame met amper geen klere oor nie ... En daar was altyd 'n koue kreet vir 'medic.' Maar daar was niks meer oor nie. " Hulle is almal deur myne opgeblaas of deur Duitse skulpe getref of deur die woedende rivier gevee en verdrink. Hartung se geselskap het met meer as 200 man begin met die aanval - wat hulle na en oor die rivier sou geneem het. Toe dit verby is, kom slegs 27 terug.
Sersant Billy Kirby het gepraat oor "bote wat oral om my getref word en ouens wat uitval en swem. Ek het nooit geweet of hulle dit reggekry het of nie. Ek het nog nooit soveel lyke van ons eie ouens gesien nie. Byna almal is getref. Ek het nie 'n goeie vriend gehad wat nie dood of gewond is nie. "
Dit was die nag van 20 Januarie, en die manne van die 36ste Texas National Guard Division-die T-Patchers wat hulle hulself genoem het-probeer om die Rapido, in die skaduwee van Monte Cassino, oor te steek. In die volgende 48 uur, in wat bedoel was as 'n afleidingsaanval, sou hierdie mans beveel word om die onmoontlike te doen, wat lei tot een van die grootste tragedies wat die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog gely het. Van die 4 000 T-Patchers wat die aanval gedoen het, het minder as die helfte teruggekeer. Die res is dood, gevang, gewond of vermis in aksie. Die Duitsers het 64 mans verloor, met nog 179 gewondes.
Lank nadat die geveg verlore was, en selfs lank nadat die oorlog verby was, het die ramp in die Rapido steeds woede en beskuldigings ontlok. Omleidingsaanvalle kan uit hul aard dikwels buite verhouding dodelik wees vir diegene wat dit uitvoer. Maar met generaal Mark Clark in beheer van die operasie, 'n man wie se loopbaan deur omstredenheid geteister is, is daar steeds vrae: was sy bevel om aan te val die risiko van soveel lewens werd? Watter alternatief, indien enige, het hy gehad om die manne te stuur om geslag te word terwyl hulle die Rapido probeer oorsteek?
T die verhaal van die Rapido begin op Oukersaand, 1943, in 'n villa naby Tunis. Winston Churchill was daar, saam met lede van die Britse hoë bevel en 'n baie skeptiese generaal Dwight Eisenhower. Die oorlog in Italië - die oorlog van Churchill, waartoe die Amerikaners net met ywer ooreengekom het - was op 'n dooiepunt. Amerikaanse en Britse troepe was vasgevang in die koue, modder, reën en sneeu, met nagmerrie -ongevalle wat hulle van die een bergrug na die ander beveg het. Die Amerikaanse hoë bevel, wat nou slegs ses maande verder op die inval in Frankryk gefokus was, wou verdere vordering in Italië stop en delf waar dit was.
Churchill het aangevoer dat die voortgesette offensief die Duitsers sou dwing om troepe daar besig te hou, sodat hulle nie na Frankryk sou word om die Geallieerdes in Operation Overlord teë te staan ​​nie. Om die dooiepunt te breek langs die Duitsers se sterk versterkte Gustav -lyn, wat gedeeltelik langs die Rapidorivier en Monte Cassino 80 myl suidoos van Rome geloop het, het Churchill die Duitsers voorgestel deur troepe te laat land by Anzio, 60 myl noordwes van die lyn. Daardie optrede - so het Churchill aangevoer - sou die Duitse weermag dwing om troepe van die Gustav -lyn af weg te lei, sodat die Geallieerdes die Rapido kon oorsteek, konnekteer met die landingsmag by Anzio, en vinnig kon voortgaan om Rome te verower. Hy het volgehou dat alles binne 'n paar dae verby sou wees.
Churchill het weer sy sin gekry en Eisenhower, genoodsaak om saam te stem, was nie tevrede nie. 'Ek dink u maak 'n fout,' het hy aan Churchill gesê. Churchill was onverskrokke vinnig vooruit en kies luitenant -generaal Mark W. Clark om die inval te beveel.
Clark, 'n gegradueerde van West Point in 1917, was 'n jaar later 'n kaptein toe hy sy bataljon na die voorste linie in Frankryk lei. Dit was sy eerste keer in die geveg. Net toe hy by die loopgrawe kom, het 'n Duitse dop ontplof en hom in die arm en skouer gewond. Alhoewel Clark gou herstel het, het hy die res van die oorlog as voorraadbeampte deurgebring. Deur 'n reeks gelukkige pouses, gekombineer met 'n talent vir organisasie en hoë grade in die leierskole van die weermag, het Clark se loopbaan egter begin. In 1941 word hy aangestel as brigadier -generaal en assistent -stafhoof by die Oorlogsdepartement, bevorder oor baie ander wat op ouderdom en rang senior was. 'Ek het net baie mense mal gemaak,' het hy gesê.
Teen 1943 was hy luitenant -generaal, wat nog meer wrok aangewakker het, tesame met 'n toenemende koor van aanklagte dat hy arrogant, ambisieus, genadeloos en ydel was. 'Te verdomp,' sê George Patton oor Clark, 'meer besig om sy eie toekoms te verbeter as om die oorlog te wen.'
Clark het een van die belangrikste doelwitte tydens die Italiaanse veldtog gehad: om die man te wees wat Rome verower het. Hy het vertel New York Times verslaggewer Cy Sulzberger dat hy wou hê dat Sulzberger in sy jeep moes ry toe hulle die deurbraak maak, sodat die verslaggewer 'die wêreld kon vertel hoe Mark Clark Rome geneem het'.
In Januarie 1944 was Clark egter ver van sy prys, koud by die Gustav Line, wat oor die hele Italiaanse skiereiland loop. Churchill se plan om 'n einde aan die Duitsers te maak en by Anzio aan wal te kom, bied 'n nuwe belofte, 'n nuwe geleentheid om Rome te bereik.
Clark se enigste ervaring met 'n amfibiese operasie was vier maande tevore by Salerno in Operation Avalanche, en dit was 'n byna ramp. Hy het aan wal gegaan met behulp van die T-Patchers en 'n Britse afdeling, maar sy swak beplanning het die Duitsers in staat gestel om albei magte terug in die see te stoot. Hulle het egter aangehou, en nou was sy uitdaging om twee nuwe amfibiese aanvalle uit te voer - die landing by Anzio en die kruising van die Rapidorivier.
Clark het die plan nou effens verskuif van Churchill se voorstel en besluit dat die Rapido -kruising die afleiding sou wees, en hopelik die Duitsers sou laat dink dat 'n groot aanval daar was. Hy het verwag dat die Duitsers hul troepe dan suidoos van die gebied rondom Anzio sou skuif
Die plan om die Rapido oor te steek, lyk eenvoudig, maar niemand anders as Clark se eie personeel het geglo dat dit 'n kans op sukses het nie. 'Ek sweer, ek sien nie hoe ons, of enige ander afdeling, moontlik die Rapido-rivier kan oorsteek nie,' sê generaal-majoor Fred Walker, die geliefde 56-jarige bevelvoerder van die 36ste.
Clark was so seker van oorwinning dat hy generaal -majoor Ernest Harmon beveel het om die tenks van sy 1ste pantserdivisie gereed te hê om die rivier oor te steek en na Rome te gaan sodra die ingenieurs die brûe oor die Rapido geplaas het. 'Onmoontlik', het Harmon geantwoord.
Generaal Walker het Clark en sy pas aangestelde korpsbevelvoerder, die 55-jarige generaal-majoor Geoffrey Keyes, daarop gewys dat die gedeelte van die rivier Clark gekies het as 'n kruispunt-'n gebied drie myl suid van Monte Cassino-was die die slegste moontlike plek om so 'n poging aan te wend. Walker het 'n posisie noord van Monte Cassino voorgestel, waar die Duitse verdediging swakker was en die rivier oorbrugbaar was, wat die behoefte aan bote en brûe uitskakel. 'Clark en Keyes stel nie belang nie,' het Walker 'n rukkie later geskryf. 'Hulle verstaan ​​nie die probleme nie en weet nie waarvan ek praat nie.'
Walker het alles van die dwaasheid geweet probeer om 'n rivier oor te steek onder swaar vyandelike vuur. Op 15 Julie 1918 was hy 'n bataljonbevelvoerder tydens die Tweede Slag van die Marne toe 'n mag van 10 000 Duitsers die Marne -rivier onder vuur probeer oorsteek het. Walker se 1200 mense het hulle vermoor. Dit was 'n les wat hy nooit vergeet het nie. 'Daar het ek geleer watter groot voordeel verdedigers van 'n onbegaanbare rivier het bo die aanvallers,' het hy geskryf. En nou, 25 jaar later, sou die geskiedenis homself herhaal. Slegs hierdie keer sou Walker se manne die aanval doen, en wat hulle in die gesig gestaar het, was selfs meer verbied as wat die Duitsers by die Marne gekonfronteer het.
Die Rapido is deur die Duitsers opgedam en die rivieroewers verander in moddervulde moerasse wat voertuie van enige aard verhinder het om te nader. Elke boot- en brugkomponent moet met die hand na die rivieroewers vervoer word terwyl die troepe onder skoot was. Die Duitsers het die bome afgekap en die struike meer as 'n kilometer in die binneland afgekap en die aanvallende troepe geen dekking gelaat nie. Honderde myne is versprei oor die modderige benaderings, waarvan elke vierkante voet deur Duitse masjiengewere en artillerie ingesluit is, waaronder dodelike Nebelwerfer -vuurpylwerpers.
Die rivier, 50 voet breed en 9 tot 12 voet diep op plekke, was 'n stroom yskoue water wat teen 'n stroom van ongeveer 8 myl per uur na die see beweeg, dodelik vinnig na mans wat swaar klere en toerusting gedwing was om oor te roei in rubberbote onder vyandelike vuur. As hulle wel die teenoorgestelde kant bereik, sal hulle die steil oewers moet afskaal en 'n rits uitgrawings, loopgrawe, beton- en staalbunkers en masjiengeweerneste wat agter dubbele rye doringdraad gegroepeer word, moet sien.
Die soldate van die 36ste afdeling was vier maande lank in byna aanhoudende gevegte. Hulle was uitgeput. Geweerondernemings het tot 60 persent van hul mans verloor, saam met byna drie uit elke vier junior personeellede. Nuwe tweede luitenante, pas uit die offisierkandidaatskool, is per vragmotor na die 36ste gestuur, sommige het net ure voor die aanranding aangekom. Vyfhonderd groen vervangings het kort voor die aanval by die T-Patchers aangesluit. Baie van hulle het nie tyd gehad om hul toegewese eenhede te vind nie. Uiteindelik veg hulle saam met vreemdelinge wat nie eens hul name ken nie. "Ons het soveel plaasvervangers gehad," het sersant Bill Allen gesê, "ek het nie 'n man in my peloton gehad wat ek langer as 'n paar dae geken het nie, nog minder 'n paar weke."
Geen wonder dat mans uit alle geledere geglo het dat die operasie gedoem is nie. 'Ons het die gevoel dat ons opgeoffer word', het 'n sersant gesê, ''n gevoel dat ons nie kan wen nie.'
'Ons onderneem die onmoontlike', het generaal Walker destyds in sy dagboek geskryf. "Daar is niks in ons guns nie." Selfs generaal Keyes, die nuwe korpsbevelvoerder, het begin twyfel of die aanval kon slaag. Sowel hy as Walker het hul twyfel in briewe aan Clark uitgespreek, asook voorstelle oor hoe om die kans te verbeter. Clark het nooit geantwoord nie, maar hy het die volgende in sy dagboek geskryf: 'Dit is noodsaaklik dat ek die aanval doen, en ek verwag dat ek 'n groot verlies sal hê. Die aanval is aan die gang. "
Die aanval het om 19:30 begin. op die 20ste met 'n artillerieversperring van meer as duisend skulpe wat elke ses sekondes afgevuur word, wat ontwerp is om elke ses vierkante meter in 'n patroon te ontplof. Monnike in die abdy bo -op Monte Cassino beskryf die aanval as 'n 'helse vuur' wat die hele klooster geskud het. Vir al die geraas en woede was daar egter min Duitse slagoffers. Toe die T-Patchers na die rivier begin beweeg, het die vyand se verdediging ongeskonde gebly.
'N Paar minute nadat die Amerikaanse beskieting begin het, het die Duitsers teruggeskiet en die T-Patchers in die buitelug gevang, vasgevang in die modderige naderings na die rivier. Die troepe hardloop om dekking en verlaat die spesiaal gemerkte bane wat van myne skoongemaak is, maar daar was geen plek om weg te kruip nie. 'U kon nie weet wat de hel aan die gang was nie,' het een oorlewende gesê. Dit was 'n bloedige ramp - en dit het eers begin. Die mans was nie eens naby die kruispunt nie en hulle was reeds ongeorganiseerd. Die gewondes het geskreeu vir die medici. Die meeste rubberbote is deur flenters geskeur.
Luitenant Carl Strom loop voor sy manne uit om hul skietplek te vind, en toe hy terugkyk, sien hy hoe twee ontploffings sy hele peloton uitwis. Daar het nie 'n man bly staan ​​nie. Ander soldate wat die rivieroewer bereik het, het gevind dat hul opblaasbote beskadig is deur skrapnel en onbruikbaar was. Sommige bote is deur die stroom betrap en stroomaf gevee. No one knows how many men drowned or were killed by German shells, mortars, or machine gun fire as they struggled to get across.
In the early afternoon of the 22nd, Keyes ordered Walker to prepare for yet another attack, to be launched the following day. This would be the third attempt. Keyes thought the new assault would be much easier than the ?rst two because he falsely believed the 36th had already established a perimeter on the far side. Also, he told Walker, the Germans must be seriously weakened from the previous two nights of fighting. Walker said he did not have enough boats or bridge equipment for another crossing, that his men had not established a perimeter on the other side, and that he detected no sign that the German force had been weakened. It was no use arguing the attack had to go on.
Fortunately for the T-Patchers, Keyes telephoned Walker later that afternoon to cancel the attack, on orders from General Clark. The Anzio landings had met little opposition and Clark was pleased he had surprised the Germans. Finally, the road to Rome was open, so he no longer needed General Harmon's tanks or the diversion of a Rapido crossing. Neither Clark nor anyone else could know that Allied troops would be stalemated for four months at the small Anzio beachhead.
A week later, Walker received a letter from Clark. Walker had led the 36th to success, ensuring Clark would become a hero, and now it was time to go. The careful wording of the letter informed Walker that he was not being relieved of command rather, he was being given the opportunity to take over the army's infantry school at Fort Benning, Georgia—that is, if he wanted the assignment.
"I have been expecting this letter for some time," Walker wrote in his diary that night. "It is cleverly worded to save Clark's and my faces and to give the impression of a choice, but there is no choice." General Walker would spend the rest of the war at Fort Benning he retired in 1946, having received no further promotions.
Historians still debate whether the attack at the Rapido was a blunder or whether Clark's decisions were dictated by circumstances over which he had no control. Was he making the best of a bad situation? Did he have any alternative? He had only two divisions for the Anzio landings when he believed he needed a minimum of three. Clark also had a shortage of landing craft for the operation if too many were destroyed in the first waves, it would be difficult if not impossible to bring ashore more troops and supplies. And if the Germans reacted quickly enough, they could repel the landing force, wiping out both divisions.
Duane Schultz is a psychologist and the author of several works of military history, including Into the Fire: Ploesti, the Most Fateful Mission of World War II en The Most Glorious Fourth: Vicksburg and Gettysburg, July 4th, 1863. Sy mees onlangse boek is Crossing the Rapido: A Tragedy of World War II (2010, Westholme Publishing).
$59.99 incl. gestuur
Publieke domein. The Destruction of Jerusalem by Ercole de' Roberti.
ww2dbase Mark Wayne Clark was born in Madison Barracks, New York, United States and grew up in Illinois. He graduated from the United States Military Academy at West Point in 1917 and immediately served in WW1 in France with the US 11th Infantry at the rank of captain. During the inter-war years, he served as a deputy commander of the Civilian Conservation Corps district in Omaha, Nebraska. He attended the Command and General Staff School in 1935 and the Army War College in 1937.
ww2dbase In WW2, Clark was the Deputy Commander for Operation Torch, which was the Allied invasion of North Africa. Over the night of 21-22 Oct 1942, he covertly landed at Cherchell, Algeria to meet with Vichy French commander Charles Mast to secure cooperation. In 1943, he was promoted to the rank of lieutenant general, and was the younger officer to have done so. His close working relationship with George Marshall (who was a possible cousin of his) and Dwight Eisenhower allowed the superiors to discover his leadership talents readily, giving him a quick rise through the ranks. In Sep 1943, he led the US 5th Army during the Salerno landings in Italy. In Dec 1944, he was assigned overall command of the 15th Army Group, or in other words giving him operational control of the entire Allied operations in the Italian campaign. He became Commander of Allied Forces in Italy before the end of the war.
ww2dbase During the years following the European War, Clark was the US High Commissioner of Austria.
ww2dbase During the Korean War, Clark took over command of the United Nations forces on 12 May 1952. He signed the cease fire agreement with North Korea in the following year.
ww2dbase Clark retired from the army following the Korean War and served as the president of the military college The Citadel in Charleston, South Carolina until 1966. Clark passed away in 1984 and now rests in peace at The Citadel.