Drama-klas en teater repetisies is van die enigste plekke waar "bedrog" aangemoedig word. Nee, nie op 'n toets bedrieg nie. Wanneer akteurs "bedrieg", posisioneer hulle hulself teenoor die gehoor, hulle deel hul liggame en stemme sodat die gehoor hulle beter kan sien en hoor.
Om te "Cheat Out" beteken dat die kunstenaar sy of haar liggaam hersien met 'n gehoor in gedagte. Dit kan beteken dat die akteurs op 'n manier staan ​​wat nie heeltemal natuurlik is nie - daarom oefen hierdie werklikheid 'n werklikheid net 'n bietjie.
Baie keer, wanneer jong akteurs op die verhoog repeteer, kan hulle hul rug na die gehoor verander, of slegs 'n beperkte uitsig bied. Die direkteur kan dan sê: "Cheat out, please."
Tydens 'n vertoning van 'n toneelstuk, as jy jou lyn vergeet en vir jouself bedek het deur iets te sê "bo-op jou kop," is jy "ad libbing," skep 'n dialoog ter plaatse.
Die afgekorte term "ad lib" kom van die Latynse frase : ad libitum wat beteken "Met 'n plesier." Maar soms is dit 'n ad lib om iets te doen. Vir 'n akteur wat 'n lyn tydens die middel van 'n vertoning vergeet, kan 'n ad lib die enigste manier wees om die toneel te hou. Het jy al ooit "ad libbed" jou pad uit 'n toneel? Het jy al ooit 'n mede-akteur gehelp wat sy of haar lyne vergeet het met 'n ad lib? Akteurs het 'n verpligting om die lyne van 'n toneelstuk te leer en te lewer presies soos die dramaturg hulle geskryf het, maar dit is goed om tydens die repetisies ad libbing te oefen.
Wanneer akteurs hul lyne heeltemal gememoriseer het, word hulle gesê as 'off-book'. Met ander woorde, hulle sal repeteer met geen skrif (boek) in hul hande nie. Die meeste repetisie skedules sal 'n sperdatum vir akteurs stel om af te wees. En baie direkteure sal nie enige skrifte in die hand toelaat nie - maak nie saak hoe swak voorbereid die akteurs mag wees nie - na die afboekdatum.
Hierdie stuk teaterjargon is nie komplimentêr nie. As 'n akteur die landskap kou, beteken dit dat hy of sy oorreed is. Praat te hard en teatraal, gestikuleer grotendeels en meer as wat nodig is, beywer vir die gehoor - al hierdie is voorbeelde van die koue van die natuurskoon. Tensy die karakter wat jy speel veronderstel is om 'n landskapskouer te wees, is dit iets om te vermy.
Alhoewel dit nie altyd (of gewoonlik) bedoel is nie, is akteurs skuldig aan "stepping on lines" wanneer hulle 'n lyn te vroeg aflê en sodoende oor 'n ander akteur se lyn slaan of hulle begin hul lyn voordat 'n ander akteur klaar gepraat het en so praat boonste "van 'n ander akteur se lyne. Akteurs is nie lief vir die oefening om op die lyne te trap nie.
Wanneer gehore 'n teaterproduksie bywoon, word hulle gevra om hul ongeloof op te skort - om saam te stem dat die aksie op die verhoog werklik is en vir die eerste keer gebeur. Dit is die verantwoordelikheid van die produksie se rol en bemanning om die gehoor te help om dit te doen. So moet hulle weerhou om dinge voor te berei soos voor of tydens 'n opvoering by die gehoor, wat waai van afsterwe na gehoorlede wat hulle ken, of in kostuum van die verhoog verskyn tydens pouses of nadat die verrigting eindig.
Wanneer teaters 'n groot hoeveelheid kaartjies weggooi (of die kaartjies teen 'n baie lae tarief aanbied) om 'n groot gehoor te kry, word hierdie praktyk genoem "papering van die huis."
Een van die strategieë agter die "papering van die huis" is om positiewe mond-tot-mond te skep oor 'n vertoning wat andersins aan laer-bywoning mag ly. "Papering die huis" is ook nuttig vir die kunstenaars omdat dit meer bevredigend en realisties is om na 'n volle of byna vol huis te speel as om te speel vir 'n yl bevolkte setel. Soms maak die huis 'n belonende manier vir teaters om sitplekke aan te bied aan groepe wat hulle andersins nie kan bekostig nie.