Heroorweging van verloskundige dood en vroulike vrugbaarheid in Angelsaksiese Engeland - Artikels - 2021
Duncan Sayer en Sam D. Dickinson
Wêreldargeologie: 45:2 (2013)
Van argeologiese perspektief is min oor vroulike vrugbaarheid en moedersterfte geskryf. Debatte fokus gewoonlik op die fisiese aspekte van bevalling, en ignoreer die voor die hand liggende waarheid: die grootste oorsaak van sterftes vir vroue was bevalling. Of die dood plaasgevind het as gevolg van meganiese wanvoorstelling, infeksie of bloedverlies, die oorsaak was onmiskenbaar. In hierdie artikel voer ons aan dat ekstrusie na die dood onwaarskynlik is en dat jong babas en vroue wat saam begrawe is, waarskynlik saam gesterf het. Die meeste sterftes sou egter nie gelyktydig gewees het nie, en daarom bou ons voort op demografiese gegewens om tot die gevolgtrekking te kom dat die vroeë Angelsaksers instellings betrek wat vroulike seksualiteit beheer. Laat huwelike, kulturele en wettige taboes en die klem op volwasse vrugbaarheid het die waarskynlikheid van dood beperk; die risiko vir die individu was egter reëel en elke begrafnispartytjie was die agent wat die doodsmetodes gebou het om verlies te bestuur.
Ons begrip van die Anglo-Saksiese begrafnispraktyke het gedurende die afgelope dekades 'n rewolusie gemaak en ontwikkel uit die ondersoek van artefaktipes en etnisiteite tot 'n gevestigde verkenning van die sosiale ervaring. Deels het dit gegroei uit 'n belangstelling in lykshuisargeologie, geheue en afwykende begrafnis. Parallel daaraan het argeologiese interpretasie gesofistikeerde geslagsargeologieë ontwikkel wat ondersoek instel na kinderagentskappe, lewensbane en die menslike ervaring. Dit is binne hierdie konteks dat die ontdekking van 'n swanger vrou wat begrawe is met 'n ryk verskeidenheid grafgoed aan die rand van 'n groot vroeë Angelsaksiese begraafplaas, nuwe insigte gegee het oor vroulike vrugbaarheid, swangerskap en die lewensloop.
Oakington is die tuiste van 'n vroeë Angelsaksiese begraafplaas in Cambridgeshire (450–700 nC). Graf 57 wat in Junie 2011 opgegrawe is, bevat 'n vrou met 'n afstammende fetus oor haar bekkenholte, wat waarskynlik nie die gevolg is van 'n nadoodse ondersoek nie. Sy was tussen 25 en 30 jaar oud, het aangebore tande en aflewering van haar hande en voete gehad. Sy is in volle rok met 'n kruisvormige borsspeld en twee klein lang borsspelde begrawe. Die fetus het laag en dwars oor haar bekken gelê, wat waarskynlik die oorsaak van hierdie dubbele sterftesyfer was. (Selfs vandag is dwarsleuen swangerskap 'n gevaarlike wanvoorstelling vir beide moeder en fetus, wat byna altyd keisersnee tot gevolg het. Daar is ook ander voorbeelde van vroue met in situ foetusse vanaf Angelsaksiese begraafplase. In die argeologie is die dominante interpretasie vir geëxtrudeerde en gedeeltelik geëxtrudeerde fetusse tans 'n verskynsel wat bekend staan ​​as kisgeboorte: die nadoodse ekstrusie van 'n fetus in die graf. Die erkenning dat hierdie taphonomiese proses in werklikheid onwaarskynlik onder begrafnisomstandighede en dat die dood van bevalling 'n belangrike oorsaak van vroulike sterfte was, laat nie net 'n gepaste interpretasie van die lykskonteks toe nie, maar ook 'n verkenning van vroulike vrugbaarheid as 'n belangrike en ingebedde fase in die lewensloop van volwassenes.
Kyk die video: THUISBEVALLING GEFILMD . KRAAMWEEK. BABY EZRA (Augustus 2021).
Skandinawiese invloede op die Engelse taal
Die Swart Dood in vroeë Ottomaanse gebiede: 1347-1550
Kulturele bloei in die tiende eeuse Moslem-Spanje onder Moslems, Jode en Christene
Copyright 2021 \ Waar begin die middeleeue \ Heroorweging van verloskundige dood en vroulike vrugbaarheid in Angelsaksiese Engeland