Beweging se Tienpunt Diensleweringsplan vir toekomsFlip Buys die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: Reint Dykema. ŉ Omvattende plan om te sorg dat dienslewering verbeter, vorm deel van die Solidariteit Beweging se beplanning wat by eerskomende Saterdag se Toekomsberaad bekendgestel gaan word. Die uitgangspunt van die diensleweringsplan is dat hardwerkende belastingbetalers geregtig is op behoorlike dienste in ruil vir hul belastinggeld. Daarom is ons beweging se plan daarop gemik om die regering op alle vlakke aanspreeklik te hou en om te sorg dat hulle hul werk doen. Hierdie strategie berus op tien planne wat gesamentlik uitgevoer gaan word. Die organisasies in ons beweging soos AfriForum, die Helpende Hand, Solidariteit en die FAK gaan as “waghonde” optree om te verseker dat die regering doen waarvoor hulle betaal word. AfriForum moniteer byvoorbeeld regeringsfunksies soos munisipale dienste, veiligheid, watergehalte en die omgewing. Die Helpende Hand doen dieselfde met die verskaffing van maatskaplike dienste aan bejaardes en hou die regering, waar nodig, op hul tone. Solidariteit hou die groeiende rassewetgewing dop, blaas die fluitjie waar nodig en neem klagtes wat nie opgelos word nie, selfs na internasionale liggame soos die VN. Die FAK kyk na die regering se hantering van belangrike sake soos die vak geskiedenis op skool en sorg dat ons verlede nie gekriminaliseer word nie. Probleme word onmiddellik met die betrokke owerheid opgeneem, met die doel om die kwessie deur middel van gesprekke op te los. Ons doel is om waar enigsins moontlik, ŉ goeie werksverhouding met die owerheid te handhaaf, deur goeie betrekkinge na te streef. In die praktyk is dit ongelukkig nie maklik om met goeietrougesprekke probleme op te los nie. Die grootste versperring is om toegang tot die owerheid te kry, as gevolg van ŉ gebrek aan politieke wil en onbevoegde amptenary. Wanneer onderhandeling oor ŉ brandpunt soos riool wat in riviere loop nie slaag nie, het AfriForum nie ŉ keuse as om die hof te nader om ŉ hofbevel te kry nie. In die hofbevel word gewoonlik bepaal dat die skuldige munisipaliteit deurlopend met Afriforum moet praat en terugvoering oor die vordering moet gee, wat dan gemonitor word. Sommige staatsinstellings het al so verval dat hulle nie meer in staat is om hul werk te doen nie. Dan spring die Beweging se instellings soos AfriForum self in en sorg byvoorbeeld daarvoor dat ŉ dorp se krag nie deur Eskom afgesny word omdat die munisipaliteit nie die dienstegeld oorbetaal het nie. Net so sal die Helpende Hand optree om ŉ ouetehuis se watertoevoer te herstel, of sal die FAK self begin om geskiedenishandboeke te skryf. Hoewel ons besef dat belastingbetalers geregtig is op behoorlike dienste, het ons nie ŉ keuse as om in die geval van nood in te tree met ŉ Selfdoenprojek nie. Ons kan nie toelaat dat die gemeenskap se belange onherstelbare skade ly weens lui of onbekwame amptenare nie. Omdat ons nie kan toelaat dat die owerheid met growwe pligsversuim wegkom nie, stel ons, waar enigsins moontlik, eise in om die onkostes te verhaal. Belastingbetalers moet kry waarvoor hulle betaal en dis tog nie vir die Beweging moontlik om sonder belastinginkomste alle dienste te lewer nie. Afriforum het al talle suksesse hiermee behaal, waar munisipaliteite gedweë rekenings betaal nadat dringende dienste gelewer is, soos groot slaggate wat herstel of water wat gesuiwer is. Ongelukkig werk dit nie in alle gevalle nie, maar ons sal voortgaan om op hierdie strategie voort te bou. Dit is noodsaaklik dat hoogsbetaalde amptenare of staatsinstansies nie wegkom met vrot dienslewering nie. Daarom word hierdie gevalle verder geneem na alle moontlike forums om probleme op te los, of te keer dat dit weer gebeur. Hierdie forums wissel na gelang van die probleem, maar dit kan die Ouditeur-Generaal, die Openbare Beskermer, ŉ bepaalde minister, ŉ parlementêre portefeuljekomitee, ŉ opposisieparty, die media of ander gemeenskappe wees. So het Solidariteit byvoorbeeld met groot sukses die Pamodzi BEE korrupsie na die parlementêre portefeuljekomitee geneem, wat tot optrede teen die skuldiges gelei het. Dit is ongelukkig so dat regeringsbeleid groot sakereuse dwing om te diskrimineer op grond van ras. Vanweë hierdie uitsluiting kry wit jongmense nie toegang tot studiegeleenthede soos vakleerlingskappe of finansiële studiehulp nie. Omdat dit ingevolge huidige wetgewing nie maklik is om hierdie sake in die hof te beveg nie, lewer ons self hierdie dienste deur die stigting van ŉ tegniese kollege of deur ons eie studieskemas. Mense kan nie op hul eie maklik ŉ verskil maak nie. Daarom is die Solidariteit Beweging uitgebou tot ŉ moderne Helpmekaarbeweging van sterk selfdoen-organisasies met strukture in feitlik elke gemeenskap. Hierdie strukture se doel is om deur gesamentlike optrede met die owerhede te skakel en dien ook as verbindingskanaal met die hoofkantore van die Beweging. Hulle lewer ook dienste waar en wanneer nodig. Ons siening is dat die enigste oplossing vir swak staatsbesluite, selfbesluite is. Daarom moet ons instellings sterk genoeg uitgebou word om self besluite te kan neem en dit uit te voer. Die vlak van selfstandigheid word bepaal deur faktore soos die betrokkenheid van plaaslike leiers, die demografie, houding van die betrokke owerheid en die plaaslike omstandighede. Ons doel is om die aantal dienste en die vlak van selfstandigheid van die betrokke dienste, so wyd en hoog as moontlik te ontwikkel. Ons Beweging se plan is nie om onsself af te sonder of om in konflik met die owerhede op te tree nie. Maar ons kan ook nie net sit en wag dat dinge vanself regkom nie. Terwyl ons die rol van opposisiepartye ondersteun, is ons taak nie op partypolitieke terrein nie. Ons werk eerder aan praktiese oplossings, omdat ons glo dat ons so ŉ groter verskil kan maak omdat ons gemeenskap meer “weeg” as “tel”. Daarom werk ons steeds aan “Plan A” oftewel die gewone demokratiese prosesse, maar die glybaan waarna groot dele van die land afgly, maak dit nodig dat ons ook ons “Plan B” vir selfstandigheid versnel en vergroot.