Sosiale distansiëring, ook genoem fisieke distansiëring, is 'n stel nie-farmaseutiese ingrypings of maatreëls wat getref word om die verspreiding van 'n aansteeklike siekte te voorkom deur 'n fisieke afstand tussen mense te handhaaf en die aantal kere wat mense in noue kontak met mekaar kom te verminder. Dit behels tipies om 'n sekere afstand van ander individue te bly (die gespesifiseerde afstand kan van tyd tot tyd en land tot land verskil) en die vermyding van vergaderings in groot groepe.
Deur die waarskynlikheid te verminder dat 'n gegewe onbesmette persoon in kontak sal kom met 'n besmette person, kan die oordrag van die siekte onderdruk word, wat minder sterftes tot gevolg het. Die maatreëls word in kombinasie met goeie respiratoriese higiëne en handewas deur 'n bevolking gebruik. Tydens die COVID-19-pandemie het die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) voorgestel dat die term "fisieke distansiëring" verkies word, in teenstelling met "sosiale distansiëring", in ooreenstemming met die feit dat dit 'n fisieke afstand is wat oordrag verhoed; mense kan sosiaal met mekaar verbind wees via tegnologie. Om die verspreiding van aansteeklike siektes te vertraag en die oorbelading van gesondheidsorgstelsels te vermy, veral tydens 'n pandemie, word verskeie maatskaplik-distansiërende maatreëls gebruik, insluitend die sluiting van skole en werkplekke, isolasie, kwarantyn, die beperking van die beweging van mense en die kansellasie van massa-byeenkomste.