Christa McAuliffe - Geskiedenis Podcasts - 2021
Christa McAuliffe was 'n Amerikaanse onderwyser, gekies uit meer as 11 000 aansoekers om die eerste onderwyser in die ruimte te wees. Sy is tragies dood, net 73 sekondes nadat die ruimtetuig opgehef is Uitdager, saam met ses ander ruimtevaarders. Sy word deur haar beroep as 'n heldin onthou deur te probeer om die toekoms aan te raak.BeginSharon Christa Corrigan is gebore in Boston, Massachusetts, op 2 September 1948. Sy het haar baccalaureusgraad in kunste in 1970 ontvang. Christa trou 'n paar weke na haar gradeplegtigheid met haar jarelange kêrel, Steve McAuliffe. Sy is terug na die kollege om haar meestersgraad in skooladministrasie aan die Bowie State College in 1978 te verwerf. Kort daarna verhuis die egpaar na Concord, New Hampshire, waar hul tweede kind, Caroline, gebore is. Steve het met sy regspraktyk begin, en Christa het tuisgebly met die kinders.
'N Hemelse geleentheidChrista McAuliffe aanvaar 'n onderwyspos in sosiale studies aan die Concord High School in 1982. Twee jaar later het sy verneem van NASA se soektog na 'n onderwyser om met die ruimtetuig te vlieg. NASA het spesifiek gesoek na iemand wat tydens 'n wentelbaan klas kon gee. McAuliffe kon die geleentheid nie laat verbygaan nie. Sy het die aansoek van 11 bladsye ingevul, op die laaste oomblik gepos en gewag. Toe sy 'n finalis word, het sy nog steeds nie geglo dat sy die een sou wees nie; sommige van die ander hoopvolles was ook dokters, skrywers en selfs geleerdes. Op 19 Julie 1985 is Christa McAuliffe egter deur NASA gekies om die eerste onderwyser in die ruimte te wees. Deur haar studente beskou as 'n "inspirerende mens, 'n wonderlike onderwyser wat hul lesse lewendig gemaak het," het McAuliffe haar bynaam, "Field Trip Teacher", gestand gedoen. Sy het volgehou dat direkte ondervinding die mees effektiewe onderrigmiddel was - haar komende reis op die Uitdager synde die "Ultimate Field Trip." Benewens die soek na 'n innoverende onderwyser, was NASA op soek na 'n gewone persoon met wie gereelde mense kon skakel; McAuliffe was daardie persoon. Sy sou 'n gewone mens wees - om die buitengewone te doen.'N OpleidingsprogramIn die herfs van daardie jaar het MacAuliffe 'n jaar verlof geneem (NASA het haar salaris betaal) om op te lei vir die ruimtetuig -sending van 1986. Sy sou 'n vragspesialis in die STS-51-L-bemanning wees, lesse uit die ruimte leer en 'n dagboek van haar ervarings byhou, en McAuliffe wou die bemanning wys dat sy nie net saam was nie en net so hard kon werk as hulle het gedoen. Die ander bemanningslede het haar as 'n deel van die span behandel. Sy het 114 uur saam met hulle geoefen, en toe dit tyd was om te begin, was sy gereed.Die ergste uitkomsOp 28 Januarie 1986, slegs 73 sekondes na die opstyging, het die ruimtetuig egter gekom Uitdager ontplof en al sewe ruimtevaarders aan boord doodgemaak. Die hele wêreld het met afgryse en ongeloof gekyk. Haar leuse was: "Ek raak aan die toekoms, ek leer". Tot vandag toe onderrig sy steeds sy voorbeeld.Postume eerbewyseDie jong onderwyser/ruimtevaarder is op baie geleenthede vereer. Sy is bekroon met die Congressional Space Medal. Die Christa McAuliffe Planetarium in Concord, New Hampshire, en die Christa McAuliffe Space Education Center in Pleasant Grove, Utah, is in haar geheue genoem, saam met die asteroïde 3352 McAuliffe en die McAuliffe -maankrater. Talle skole is ook na haar vernoem.
5 dinge wat u nie mag weet oor die ramp met die Challenger Shuttle nie
1. Die Challenger het nie eintlik ontplof nie.
Die ruimtetuig is net 73 sekondes nadat dit opgestyg het, in 'n vuurwolk verswelg, op 'n hoogte van ongeveer 14 000 meter. Dit het soos 'n ontploffing gelyk, die media noem dit 'n ontploffing en selfs NASA -amptenare het dit verkeerdelik aanvanklik so beskryf. Maar later ondersoek het getoon dat daar eintlik geen ontploffing of ontploffing was in die manier waarop ons die konsep algemeen verstaan ​​nie. 'N Seël in die shuttle se regte vuurpylversterker met vaste brandstof wat ontwerp is om lekkasies uit die brandstoftenk tydens die oplaai te voorkom, het verswak by die yskoue temperature en het misluk, en warm gas het deur die lek begin stroom. Die brandstoftenk self stort inmekaar en skeur, en die gevolglike vloei van vloeibare suurstof en waterstof het die groot vuurbal veroorsaak wat deur baie mense as 'n ontploffing beskou word.
2. Die ruimtevaarders aan boord van die pendeltuig het nie onmiddellik gesterf nie.
Na die ineenstorting van sy brandstoftenk, het die Challenger self 'n rukkie ongeskonde gebly en bly hy eintlik omhoog beweeg. Sonder sy brandstoftenk en versterkers daaronder het kragtige aërodinamiese kragte egter die wentelbaan uitmekaar getrek. Die stukke, insluitend die bemanningskajuit, bereik 'n hoogte van ongeveer 65 000 voet voordat hulle uit die lug val in die Atlantiese Oseaan daaronder. Dit is waarskynlik dat die bemanning van Challenger die aanvanklike onderbreking van die pendeltuig oorleef het, maar sy bewussyn verloor het weens die verlies aan kajuitdruk en waarskynlik redelik vinnig weens suurstoftekort gesterf het. Maar die kajuit tref die wateroppervlak (teen meer as 200 km / h) 'n volle 2 minute en 45 sekondes nadat die pendeltuig uitmekaar was, en dit was onbekend of enige van die bemanning in die laaste paar sekondes van die val.
Die vyf ruimtevaarders en twee vragspesialiste wat deel uitgemaak het van die STS 51-L-bemanning aan boord van die ruimtetuig Challenger in Januarie 1986. Bemanningslede is (links na regs, voorry) ruimtevaarders Michael J. Smith, Francis R. (Dick) Scobee en Ronald E. McNair en Ellison S. Onizuka, Sharon Christa McAuliffe, Gregory Jarvis en Judith A. Resnik.
3. Relatief min mense het werklik gesien hoe die Challenger -ramp op regstreekse televisie afspeel.
Alhoewel die algemene wysheid oor die 30-jarige tragedie beweer dat miljoene mense die afgryslike lot van Challenger regstreeks op televisie sien afspeel het, benewens die honderde wat op die grond gekyk het, is die feit dat die meeste mense gekyk het na herhalings van die werklike gebeurtenis. Alle groot netwerke wat die lansering vervoer het, het weggeraak toe die pendeltuig uitmekaar was, en die tragedie het plaasgevind op 'n tydstip (11:39 Oos -tyd op 'n Dinsdag) toe die meeste mense op skool of by die werk was. CNN het die bekendstelling in sy geheel uitgesaai, maar kabelnuus was destyds 'n relatief nuwe verskynsel, en nog minder mense het satellietskottels. Alhoewel die breë publiek moontlik nie regstreeks gekyk het nie, het NASA in baie skole 'n satellietuitsending op televisies gereël vanweë die rol van McAuliffe in die missie, en baie van die skoolkinders wat daaraan gekyk het, onthou die ramp as 'n belangrike oomblik in hul kinderjare .
4. In die nadraai van die tragedie het sommige voorgestel dat die Withuis NASA gedwing het om die pendeltuig betyds te begin vir president Ronald Reagan se staatsrede, wat later op 28 Januarie beplan word.
NASA -amptenare het blykbaar intense druk gevoel om die missie van Challenger vorentoe te stoot na herhaalde vertragings, deels weens probleme om die vorige pendeltuig, Columbia, weer op die grond te kry. Maar die gerugte dat druk van bo uitgeoefen is, spesifiek van die Reagan White House, om die pendeltuig of sy ruimtevaarders op een of ander manier direk met die staat van die Unie te verbind, blyk polities gemotiveerd te wees en nie op direkte bewyse gebaseer nie.
In die nadraai van die tragedie het Reagan sy jaarlikse boodskap aan die nasie (die eerste en tot dusver enigste tyd in die geskiedenis wat 'n president dit gedoen het) uitgestel en die volk in plaas daarvan toegespreek oor die Challenger. Die adres van 650 woorde word algemeen beskou as een van die beste toesprake van sy presidentskap, en eindig met 'n aangrypende aanhaling uit die gedig "High Flight, " deur die Amerikaanse vlieënier John McGee Jr., wat tydens die vlieg vir die Royal dood is Kanadese lugmag in die Tweede Wêreldoorlog.
Oor die Challenger -ruimtevaarders het Reagan gesê: "Ons sal hulle nooit vergeet nie, en ook nie die laaste keer dat ons hulle vanoggend sien nie, terwyl hulle voorberei op hul reis en totsiens waai x2018 raak die aangesig van God aan. ' "
5. Meer as 'n dekade na die Challenger -ramp het twee groot stukke van die ruimtetuig by 'n plaaslike strand aan wal gespoel.
Binne 'n dag na die shuttle -tragedie het bergingsoperasies honderde pond metaal van die Challenger teruggekry. In Maart 1986 is die oorskot van die ruimtevaarders in die puin van die bemanningskajuit gevind. Alhoewel al die belangrike stukke van die pendeltuig teruggevind is teen die tyd dat NASA sy Challenger -ondersoek in 1986 gesluit het, het die meeste ruimtetuie in die Atlantiese Oseaan gebly. 'N Dekade later het herinneringe aan die ramp weer opgeduik toe twee groot stukke van die Challenger in die branders by Cocoa Beach, 20 myl suid van die Kennedy Space Center in Cape Canaveral, uitgespoel het. NASA het geglo dat die twee fragmente wat omhul is met 'n kraakbeen, een wat meer as 6 voet breed en 13 voet lank was, oorspronklik verbind is en dat hulle afkomstig is van die pendel se linkervleuelklep. Nadat dit geverifieer is, is die nuutgevonde dele in twee verlate raketsilo's geplaas met die ander pendelreste, wat ongeveer 5000 stukke uitmaak en ongeveer 250,000 pond weeg.
Hoe oud is Caroline Corrigan? Haar verjaardag val op 10 September 1980. Sy is 41 jaar oud. Sy het 'n Amerikaanse nasionaliteit en behoort aan gemengde etnisiteit. Haar geboorte teken is Maagd. Sy is in die Verenigde State gebore.
Hoe lank is Caroline Corrigan? Sy staan ​​op 'n hoogte van 5 voet 5 in lengte, of 1,65 m of 165 cm. Sy weeg ongeveer 55 kg of 121 pond. Sy het pragtige donkerbruin oë en blonde hare. Haar liggaamsmate is 38-28-40 duim. Sy dra 'n bra koppie grootte van 36 C.
Besit die sterre vir net een aand! Hou u geleentheid by die coolste ruimte in New Hampshire en maak dit u eie.
"So baie interaktiewe dinge om te doen. Beide kinders en volwassenes sal dit geniet. U kan selfs 'n ruimtetuig in 'n bespotting probeer land. Maak seker dat u die planetêr betree en deur een van die hemelse vertonings gaan. Op die eerste Vrydag van elke maand kom die plaaslike sterrekykers almal bymekaar op hul parkeerterrein en u kan net opdaag en die lede laat u deur hul eie teleskope na die sterre kyk! "
5 Maart-16 April, 3 Mei-30 Junie 2021 Oop Vrydae, Saterdae en Sondae van 10:30 tot 13:00 en 13:30 tot 16:00
Vakansie in April - 16 April - 2 Mei 2021 Daagliks oop, van 10:30 tot 13:00 en van 13:30 tot 16:00
Spesiale ure vir risiko's en bejaardes 5 Maart-30 Junie 2021: Vrydagoggende, 9-10: 30
1 Julie-5 September 2021 Daagliks oop van 10:30 tot 13:00 en 13:30 tot 16:00
10 September -24 Desember 2021 - Oop Vrydae, Saterdae en Sondae plus Columbus Day (11 Oktober) en Veterane Dag (11 November) van 10:30 tot 16:00
Kersvakansie - 26-31 Desember 2021 - Daagliks oop, 10:30 tot 16:00
Geslote Paasfees, Gedenkdag, 4 Julie, danksegging, Kersfees en nuwejaarsdag
Die ruimtetuig Challenger ontplof na die oprit
Om 11:38 EST, op 28 Januarie 1986, die ruimtetuig Uitdager vanaf Cape Canaveral, Florida, en Christa McAuliffe is op pad om die eerste gewone Amerikaanse burger te word wat die ruimte in reis. McAuliffe, 'n 37-jarige hoërskool sosiale studies onderwyser uit New Hampshire, het 'n kompetisie gewen wat haar 'n plek besorg het onder die bemanning van sewe lede van die Uitdager. Sy het maande lank pendeltraining ondergaan, maar toe, vanaf 23 Januarie, moes sy ses dae lank wag UitdagerDie aftelling van die bekendstelling is herhaaldelik vertraag weens weer en tegniese probleme. Uiteindelik, op 28 Januarie, het die pendeltuig opgestyg.
Drie-en-sewentig sekondes later staar honderde op die grond, waaronder die Christa-gesin, ongelowig vas terwyl die pendeltuig in 'n vlaag rook en vuur losbars. Miljoene meer het gekyk hoe die hartverskeurende tragedie op regstreekse televisie afspeel. Daar was geen oorlewendes nie.
In 1976 onthul die National Aeronautics and Space Administration (NASA) die wêreld se eerste herbruikbare bemande ruimtetuig, die Onderneming. Vyf jaar later het ruimtevlugte van die pendeltuig begin toe Columbia het in 'n ruimte van 54 uur in die ruimte gereis. Slegs die vliegtuigagtige pendeltuig, wat deur twee stewige vuurpylversterkers en 'n eksterne tenk gelanseer is, het 'n wentelbaan om die aarde geloop. Toe die missie voltooi is, het die pendelwa enjins afgeskakel om die spoed te verminder en nadat dit deur die atmosfeer afgeklim het, geland soos 'n sweeftuig. Vroeë pendeltuie het satelliettoerusting na die ruimte geneem en verskeie wetenskaplike eksperimente uitgevoer. Die Uitdager ramp was die eerste groot pendelongeluk.
In die nadraai van die ramp het president Ronald Reagan 'n spesiale kommissie aangestel om vas te stel waarmee fout gegaan het Uitdager en om toekomstige regstellende maatreëls te ontwikkel. Die presidensiële kommissie was onder leiding van die voormalige minister van buitelandse sake, William Rogers, en het die voormalige ruimtevaarder Neil Armstrong en die voormalige toetsvlieënier Chuck Yeager ingesluit. Die ondersoek het bepaal dat die ramp veroorsaak is deur die mislukking van 'n "O-ring " seël in een van die twee vaste brandstof vuurpyle. Die elastiese O-ring reageer nie soos verwag as gevolg van die koue temperatuur tydens die aanvangstydperk, wat 'n reeks gebeurtenisse veroorsaak het wat tot die groot verlies gelei het. As gevolg hiervan het NASA ruimtevaarders vir meer as twee jaar nie die ruimte in gestuur nie, aangesien dit 'n aantal funksies van die ruimtetuig herontwerp het.
In September 1988 hervat ruimtetuigvlugte met die suksesvolle bekendstelling van die Ontdekking. Sedertdien het die ruimtetuig talle belangrike missies uitgevoer, soos die herstel en instandhouding van die Hubble -ruimteteleskoop en die bou van die Internasionale Ruimtestasie.
Op 1 Februarie 2003 het 'n tweede ruimtetuigramp die Verenigde State getref toe Columbia disintegreer by die terugkeer van die aarde se atmosfeer. Almal aan boord is dood. Ten spyte van vrese dat die probleme wat afgeneem het Columbia is nie bevredigend aangespreek nie, het die ruimtetuigvlugte hervat op 26 Julie 2005, toe Ontdekking is weer in 'n wentelbaan geplaas.
Die Space Shuttle-program het formeel geëindig op 31 Augustus 2011 na sy laaste missie, STS-135 gevlieg deur Atlantis, in Julie 2011.
Sharon Christa McAuliffe, die eerste onderwyser wat in die ruimte gevlieg het. McAuliffe is op 2 September 1948 gebore, die oudste kind van Edward en Grace Corrigan, gekies uit meer as 11 000 kandidate uit die onderwysberoep vir toelating tot die ruimtevaarder. . Haar pa voltooi op daardie stadium sy tweede jaar aan die Boston College, maar nie lank daarna neem hy werk aan as assistent -kontroleur in 'n Boston -winkel en die gesin verhuis na die voorstad van Boston in Framingham. sy het opgewonde geraak oor die Apollo -maanlandingsprogram, en jare later op haar ruimtevaarder -aansoekvorm geskryf: "Ek het gekyk hoe die ruimtetyd gebore word en ek wil graag deelneem."
McAuliffe het die Framingham State College in haar geboortestad bygewoon en in 1970 gegradueer. 'N Paar weke later trou sy met haar jarelange kêrel, Steven McAuliffe, en hulle verhuis na die Washington DC, metropolitaanse gebied, sodat Steven die Law School van Georgetown kan bywoon. het 'n pos in die sekondêre skole geneem, wat spesialiseer in Amerikaanse geskiedenis en sosiale studies. Concord, New Hampshire, in 1978 toe Steven 'n pos as assistent van die staatsprokureur aanvaar het.Christa het in 1982 'n onderwyspos by die Concord High School beklee en in 1984 verneem hy van NASA se pogings om 'n opvoeder op te spoor Shuttle. Die bedoeling was om 'n begaafde onderwyser te vind wat uit die ruimte met studente kon kommunikeer.
NASA het McAuliffe in die somer van 1984 vir hierdie pos gekies en in die herfs het sy 'n jaar lange verlof geneem om te onderrig, waartydens NASA haar salaris sou betaal, en opgelei vir 'n vroeë 1986-pendeldiens. onmiddellike verhouding met die media, en die onderwyser in die ruimteprogram het gevolglik baie gewilde aandag geniet. Dit is deels te wyte aan die opgewondenheid oor McAuliffe se teenwoordigheid op die Challenger dat die ongeluk so 'n beduidende impak op die land gehad het.
Bron: NASA, biografie, Christa McAuliffe
Christa het die Framingham High School en die Marian High School in Framingham bygewoon. Sy woon in die Saxonville -gedeelte van Framingham en besoek gereeld die Saxonville -tak van die Framingham Public Library. Die tak is ter ere van haar hernoem tot die Christa Corrigan McAuliffe-biblioteek. Christa se ma, Grace Corrigan, woon nog steeds in Saxonville en hou aanbiedings oor Christa en neem deel aan spesiale vierings by Framingham State College, hul alma mater. Daar is verskeie boeke oor Christa en die Challenger -ramp, waaronder mev. Corrigan's Journal for Christa
McAuliffe is gebore en getoë in Syracuse, New York, die seun van Mildred Katherine (née Lonergan) en Jack McAuliffe.   Sy pa was 'n eiendomsagent en 'n plaaslike Demokratiese politikus. Die familie is van Ierse afkoms.   
Hy studeer aan Bishop Ludden Junior/Senior High School in 1975. In 1979 behaal hy 'n baccalaureusgraad aan die Katolieke Universiteit van Amerika, waar hy as inwonende adviseur dien.  Nadat hy afgestudeer het, werk McAuliffe vir die herverkiesingsveldtog van president Jimmy Carter en word hy op 22 -jarige ouderdom die nasionale direkteur van finansies.
Op 14 -jarige ouderdom het McAuliffe sy eerste onderneming begin,  Onderhoud van McAuliffe -oprit, verseëling van opritte en parkeerterreine. Volgens Die Washington Post, Het McAuliffe "miljoene verdien as bankier, eiendomsontwikkelaar, huisbouer, hoteleienaar en internet -waagkapitalis." 
In 1985 het McAuliffe gehelp om die Federal City National Bank, 'n plaaslike bank in Washington, DC te stig.  In Januarie 1988, toe McAuliffe dertig jaar oud was, het die bank se direksie McAuliffe as voorsitter verkies, wat hom die jongste voorsitter in die Amerikaanse handvesvereniging van die Federale Reserwebank maak. : 75–76 In 1991 onderhandel McAuliffe oor 'n samesmelting met Credit International Bank, wat hy sy "grootste sake -ervaring" noem.  McAuliffe word die ondervoorsitter van die pas saamgevoegde bank.  
In 1979 ontmoet McAuliffe Richard Swann, 'n prokureur wat verantwoordelik was vir geldinsameling vir Jimmy Carter se presidensiële veldtog in Florida. In 1988 trou McAuliffe met Swann se dogter, Dorothy. In 1991 het die Resolution Trust Corporation, 'n federale agentskap, die bates en laste van Swann's American Pioneer Savings Bank oorgeneem.  Onder leiding van Swann het McAuliffe 'n paar van American Pioneer se vaste eiendom van die Resolution Trust Corporation gekoop. McAuliffe se gelyke vennoot in die transaksie was 'n pensioenfonds wat beheer word deur die International Brotherhood of Electrical Workers (IBEW) en die National Electrical Contractors Association (NECA). Hulle koop vaste eiendom ter waarde van $ 50 miljoen vir $ 38,7 miljoen   McAuliffe het 'n 50% -belang gekry.  In 1996 verkry McAuliffe 'n noodbedryfsmaatskappy, American Heritage Homes, wat op die rand van bankrotskap was.   McAuliffe was voorsitter van American Heritage.  Teen 1998 het McAuliffe American Heritage Homes in een van Sentraal -Florida se grootste huisbouondernemings gebou.  Teen 1999 bou die onderneming meer as 1 000 enkelhuise per jaar.  Einde 2002 het KB Home American Heritage Homes vir $ 74 miljoen gekoop. 
In 1997 belê McAuliffe $ 100,000 as 'n engelbelegger in Global Crossing,  'n Bermuda-geregistreerde telekommunikasiemaatskappy.  Global Crossing het in 1998 bekend geword.  In 1999 verkoop McAuliffe die meerderheid van sy besit vir $ 8,1 miljoen.  McAuliffe het kritiek ondergaan nadat hy sewe syfers oor sy Global Crossing -belegging gemaak het toe die onderneming 'n jaar later bankrot verklaar het, met 12.000 mense wat hul werk verloor het. 
McAuliffe het in 2000 as maatskappyadviseur by ZeniMax Media aangesluit. 
In 2009 het McAuliffe aangesluit by GreenTech Automotive, 'n beheermaatskappy, wat in Mei 2010 die Chinese elektriese motoronderneming EU Auto MyCar vir $ 20 miljoen gekoop het.  Later dieselfde jaar het McAuliffe die hoofkwartier van GreenTech na McLean, Virginia, verhuis en die vervaardigingsaanleg is later gebaseer in Mississippi.    In Desember 2012 kondig McAuliffe aan dat hy bedank by GreenTech om hom toe te spits op sy kandidaat vir die goewerneur van Virginia.    In 2013 het die Amerikaanse Securities and Exchange Commission ondersoek ingestel na GreenTech Automotive en McAuliffe vir visumbedrog.  McAuliffe het probeer om belastingkrediete te kry van die Virginia Economic Development Partnership (VEDP), die werksagentskap van die staat, om die fabriek van GreenTech Automotive in Virginia te bou.  Hy het geweier om die VEDP behoorlike dokumentasie van hul sakestrategie en beleggers te verskaf, wat veroorsaak het dat die VEDP die ekonomiese aansporings vir GreenTech Automotive verminder het.  McAuliffe het later valslik tydens sy gubernatoriale bewering beweer dat die VEDP nie samewerkend was en nie geïnteresseerd was in GreenTech Automotive nie.  In 2017 het GreenTech Automotive-beleggers McAuliffe gedagvaar vir bedrog, en die firma verklaar toe bankrotskap in 2018.    McAuliffe het 32 ​​welgestelde Chinese burgers EB-5-visums gegee in ruil vir $ 560,000-beleggings in GreenTech Automotive , wat die vasgestelde kwota van die Departement van Binnelandse Veiligheid oorskry het vir GreenTech Automotive.  
Verhouding met die Clintons Edit
McAuliffe het 'n produktiewe loopbaan vir geldinsameling binne die Demokratiese Party gehad en 'n persoonlike en politieke verhouding met Bill en Hillary Clinton.  McAuliffe en sy personeel het $ 275 miljoen, toe 'n ongekende bedrag, ingesamel vir Clinton se redes terwyl president. Nadat Bill Clinton se ampstermyn beëindig is, het McAuliffe die verband van $ 1,35 miljoen van die Clintons gewaarborg vir hul huis in Chappaqua, New York. Die ooreenkoms het etiese vrae laat ontstaan.   In 1999 dien hy as voorsitter van America's Millennium Celebration onder Clinton.  In 2000 was McAuliffe die voorsitter van 'n fondsinsameling saam met die Clintons ten bate van vise -president Al Gore, wat 'n geldinsamelingsrekord van $ 26,3 miljoen opgestel het. 
McAuliffe gesê Die New York Times in 1999, "Ek het al my sakekontakte deur die politiek ontmoet. Dit is alles onderling verwant." Toe hy 'n nuwe sakekontak ontmoet, het hy voortgegaan: "Dan samel ek geld by hulle in."  Hy erken dat die sukses van sy saketransaksies deels voortspruit uit sy verhouding met Bill Clinton en sê: "Geen twyfel nie, dit is 'n stukkie daarvan." Hy erken ook sy bande met die voormalige kongreslede Dick Gephardt en Tony Coelho, sy Rolodex van meer as 5 000 name, en sy vermoë om persoonlik met mense te skakel.  In 2004 was hy een van die raad van direkteure van die Clinton-stigting met vyf lede.  Hy het vertel New York Times verslaggewer Mark Leibovich in 2012 dat sy Rolodex 18 632 name gehad het. 
2000 Demokratiese Nasionale Konvensie Wysig
In Junie 2000, toe die organiseerders van die Demokratiese Nasionale Konvensie in 2000 besig was om $ 7 miljoen in te samel, het die byeenkomsvoorsitter, Roy Romer, bedank om superintendent van die Los Angeles Unified School District te word. McAuliffe het onmiddellik die aanstelling as Romer se plaasvervanger aanvaar toe hy gevra is op 'n telefoonoproep deur die vermoedelike presidensiële genomineerde Al Gore. Reeds in die nuus vir 'n rekordinsameling van $ 26 miljoen saam met Bill Clinton die vorige maand, het McAuliffe belowe dat geld 'n "nie-kwessie" vir die byeenkoms sou wees, en dat die uitstaande $ 7 miljoen "baie vinnig" ingesamel sou word.  Baie in die party prys McAuliffe se keuse, wat algemeen gesien word as die groei in sy invloed, met James Carville Die New York Times dat "sy aandeel verhandel op 'n all-time high".  
Voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee Edit
In Februarie 2001 word McAuliffe verkies tot voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee (DNC) en dien tot Februarie 2005.  Tydens sy ampstermyn het die DNC $ 578 miljoen ingesamel en vir die eerste keer in sy geskiedenis uit die skuld gekom.  Voordat hy as voorsitter van die DNC dien, dien McAuliffe in 1993 as voorsitter van die DNC Business Leadership Forum en as die voorsitter van die DNC in 1994.  : 88,210
In 2001 het McAuliffe die stemreginstituut gestig.  In Junie 2001 kondig McAuliffe die stigting van die Hispanic Voter Outreach Project aan om meer Spaanse kiesers te bereik. : 296–297 Dieselfde jaar het hy die Women's Vote Center gestig om vroue op plaaslike vlak op te voed, te betrek en te mobiliseer om hul pos te verkies.  : 297
In die tydperk tussen die verkiesings van 2002 en die Demokratiese konvensie van 2004 het die DNC werksaamhede en binneparty-alliansies herbou. McAuliffe het gewerk aan die herstrukturering van die Demokratiese primêre skedule, waardeur Arizona, New Mexico, Michigan en Suid-Carolina vroeër kon stem, het die besluit die Afro-Amerikaanse en Spaanse gemeenskappe en vakbonde meer by die presidensiële voorverkiesings ingesluit. Volgens Die Washington Post, het die stap die Amerikaanse insameling van senator John Kerry se geldinsamelingspogings versterk.  Die DNC herbou sy hoofkwartier en McAuliffe bou die Demokratiese Party se eerste National Voter File, 'n rekenaardatabasis met meer as 175 miljoen name bekend as "Demzilla."   Gedurende die verkiesingsiklus van 2004 het die DNC vir die eerste keer ses presidensiële debatte aangebied. 
As voorsitter was McAuliffe die voorstander van direkte pos en skenkings aanlyn en het hy 'n klein skenkerbasis gebou wat die party se skuld uit die weg geruim het en volgens die Washington Post 'die party moontlik jare lank kan dryf'.  Onder sy leiding het die DNC 'n totaal van $ 248 miljoen ingesamel uit donateurs wat $ 25,000 of minder gegee het tydens die verkiesingsiklus 2003-2004. 
In Januarie 2005, 'n paar weke voor sy termyn verstryk het, het McAuliffe $ 5 miljoen van die party se kontant geoormerk om Tim Kaine en ander Demokrate in Virginia by te staan ​​in hul komende verkiesings. Hierdie skenking was die grootste nie-presidensiële uitbetaling in die geskiedenis van DNC, en was deel van McAuliffe se poging om die demokratiese lewensvatbaarheid in suidelike state te bewys na die presidentsverkiesing in 2004.  Kaine was suksesvol in sy bod en het van 2006 tot 2010 as die goewerneur van Virginia gedien.
In 2012 was hy 'n besoekende genoot aan die Harvard University se John F. Kennedy School of Government. Benewens verskeie dosente van fakulteite en studente, het McAuliffe 'n segment aangebied met die titel "The Making of a Kandidate: From Running Campaigns to Running on my Own." 
In Februarie 2018 begin hy dien as die voorsitter van die staatsbetrokkenheid van die National Democratic Redistricting Committee. 
Op 10 November 2008 het McAuliffe 'n ondersoekende komitee gevorm wat gemik was op die gubernatoriale verkiesing in Virginia in 2009.  Volgens Die Washington Post, Het McAuliffe geglo dat hy sou seëvier "omdat hy as 'n sakeleier [kan] veldtog voer wat werk na Virginia kan bring."  Hy noem ook sy vermoë om geld in te samel vir demokratiese kandidate teen 'n kaartjie.  McAuliffe het tydens die veldtog meer as $ 7,5 miljoen ingesamel en 'n ekstra $ 500,000 aan homself geskenk.  
In die primêre verkiesing het McAuliffe te staan ​​gekom voor twee opspraakwekkende Demokrate, staatsenator Creigh Deeds, die 2005-demokratiese genomineerde vir die prokureur-generaal van Virginia, en Brian Moran, 'n voormalige leier van die Huis van Afgevaardigdes in Virginia. Op 9 Junie 2009 het McAuliffe tweede geplaas met 26% van die stemme. Deeds het 50% gekry en Moran het 24% behaal.  
Op 8 November 2012 het McAuliffe ondersteuners per e -pos aangekondig waarin hy aangekondig het dat hy van plan is om vir die goewerneur van Virginia in 2013 aan te meld. in plaas van verdelende kwessies. " 
Op 2 April 2013 het McAuliffe die Demokratiese genomineerde geword, aangesien hy onbestrede was.  In die algemeen het McAuliffe veldtog gevoer teen die Republikeinse genomineerde (en sittende prokureur -generaal van Virginia) Ken Cuccinelli, en die Libertariese genomineerde Robert Sarvis. McAuliffe het 'n ontstelde oorwinning behaal, aangesien Republikeine die afgelope staatsverkiesings oorheers het en Cuccinelli as die uitgekose opvolger van die Republikeinse goewerneur beskou is. McAuliffe het 47,8%van die stemme gewen. Cuccinelli het 45,2%gekry en Sarvis het 6,5%behaal.  McAuliffe het 'n tendens van 40 jaar verbreek en was die eerste kandidaat van die sittende president se party tot goewerneur van Virginia sedert 1973. 
McAuliffe het die ampseed afgelê op 11 Januarie 2014. Na afloop van die seremonie het McAuliffe vier uitvoerende bevele onderteken, waaronder een wat 'n verbod op geskenke van meer as $ 100 aan lede van die administrasie instel,  en 'n bevel wat diskriminasie teen staatsamptenare verbied weens seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit.  Die ander uitvoerende bevele het gehandel oor die kontinuïteit van die regering. 
As goewerneur het McAuliffe 'n rekord van 120 veto's uitgereik.  Hy het 'n veto gemaak teen wetsontwerpe wat veral betrekking het op sosiale wetgewing, insluitend vroueregte, LGBTQ -regte, die omgewing en stemreg.    Gedurende sy termyn het die staatswetgewer nie een van die veto's wat hy uitgevaardig het, omvergewerp nie.   Tydens sy ampstermyn het Virginia meer as $ 20 miljard se nuwe kapitaalinvestering ingesamel, $ 7 miljard meer as enige vorige goewerneur.   Hy het aan meer as 35 handels- en bemarkingsmissies na vyf kontinente, meer as enige ander voormalige goewerneur, deelgeneem om staatstoerisme en ander produkte te bevorder.   
In 2014 het president Obama McAuliffe aangestel in die Raad van Goewerneurs.   Dieselfde jaar het die Chesapeake Bay -program hom aangestel as voorsitter van die uitvoerende raad.  McAuliffe is in Julie 2015 verkies as ondervoorsitter van die National Governors Association en word voorsitter van die organisasie in Julie 2016.   In Junie 2016 het die Biotechnology Innovation Organization McAuliffe as "Governor of the Year" aangewys. 
In 2017, Regerende named McAuliffe "Public Official of the Year" recognizing his economic development work in the state, including 200,000 new jobs created and a drop in unemployment.  During his term, unemployment fell from 5.7% to 3.3% and personal income rose by 14.19%.    PolitiFact noted McAuliffe, like many other governors, had little control over their state's economic performance, with Virginia's economy following national trends.  Also in 2017, NARAL Pro-Choice Virginia honored McAuliffe with the Brick Wall Award.  That year, he was also named one of StateScoop's State Executives of the year.   McAuliffe has repeated false claims that he turned a budget deficit into a surplus during his tenure. 
On November 30, 2017, McAuliffe's confidantes told Die koppie he was "seriously considering a 2020 presidential run." 
Among anecdotes told in the memoir was McAuliffe wrestling an eight-foot, 260-pound alligator for three minutes to secure a $15,000 contribution for President Jimmy Carter in 1980.  McAuliffe and the alligator would appear on the cover of Lewe tydskrif.  Others included hunting with King Juan Carlos of Spain, golf outings with President Bill Clinton, and reviving the Democratic National Convention.  McAuliffe also wrote about the September 11 attacks and his experiences in the Democratic National Committee office immediately after.  McAuliffe was criticized for writing he felt like a "caged rat" when he was unable to raise campaign funds for the Democratic Party after 9/11, left his wife crying with their newborn child to raise money for the Democrats, and left his wife in the delivery room to attend a party for a Washington Post reporter. 
Demokraties Creigh Deeds 158,845 49.77
Demokraties Terry McAuliffe 84,387 26.44
Demokraties Brian Moran 75,936 23.79
As gevolg van die COVID-19-pandemie en volgens die leiding wat die Office of Management and Budget (OMB) ontvang het, het NARA sy normale bedrywighede aangepas om die behoefte aan die voltooiing van sy missie-kritiese werk te balanseer, terwyl sy ook die aanbevole sosiale distansie vir die veiligheid van NARA -personeel. As a result of this re-prioritization of activities, you may experience a delay in receiving an initial acknowledgement as well as a substantive response to your reference request from the various NARA units. Ons vra om verskoning vir hierdie ongerief en waardeer u begrip en geduld.