Hierdie dokument handel oor statistieke rakende die onderwerp van blanke armoede in Suid-Afrika, en is die teks van 'n toespraak gelewer deur Anton Barnard op die Konfederale Afrikanerforum se vergadering op 24 Julie 2004, waarvan die onderwerp blanke armoede was.
Die meeste van die inligting hierin vervat, is afkomstig van Statistiek Suid-Afrika, en is gebaseer op die nuutste beskikbare inligting, die 2001 Sensus. Die eerste gedeelte van hierdie dokument skets 'n demografiese prentjie van die blanke: hoeveel is daar in SA, hoe lyk sy ouderdomsprofiel en wat is sy peil van opvoeding. Die daaropvolgende gedeelte kyk na die realiteite van werkloosheid en armoede onder blankes, en laastens word die hoop dat ekonomiese groei Suid-Afrika se werkloosheidsprobleme sal oplos, bespreek.
Dit is duidelik dat blankes 'n tipiese, Westerse verouderingspatroon volg, naamlik dat die blanke bevolking verouder, veral in vergelyking met ander volke in Suid-Afrika. Die onderstaande grafieke toon dit duidelik. Die gemiddelde ouderdom vir 'n blanke Suid-Afrikaner is 34 jaar. Die gemiddelde ouderdom vir 'n swarte is slegs 24 jaar, wat aantoon hoe relatief oud die blanke bevolking teenoor die swart bevolking is.
'n Verdere buitengewone kenmerk van die ouderdomsprofiel vir blankes is die twee insinkings in die getalle, tussen 20 en 30 jaar en dan weer tussen 30 en 40-jarige ouderdom. As mens dit met die ouderdomsprofiel vir swartmense vergelyk, is dit duidelik dat die ouderdomsprofiel vir blankes nie die gewone klokvormige patroon volg nie. Hierdie twee insinkings kan verduidelik word deur eerstens die enorme aantal jongmense wat gebruik maak van Brittanje se stelsel van 'n tweejaar-werksvisum, waarskynlik omdat hulle op grond van hulle velkleur nie werk kan kry in Suid-Afrika nie. Die tweede insinking tussen 30 en 40-jarige maak sin as mens in ag neem dat verskeie skattings die aantal emigrante sedert 1994 op 1 miljoen raam.
Dit is 'n algemene mite dat blankes in Suid-Afrika 'n eiland van buitensporige rykdom in 'n see van armoede op die Afrikakontinent verteenwoordig. Bogenoemde persepsie geld miskien vir die top twee persent van alle blankes (en inderdaad ook vir swartmense ook wat voordeel getrek het uit bemagtiging), maar die res is nie naastenby so wel daaraan toe as wat algemeen geglo word nie. Die tabel hieronder toon die maandelikse inkomste en aantal persone aan, asook 'n persentasie van die totaal waarin elke kategorie van inkomste val.
Die huidige mediaansalaris in die VSA wissel na gelang van ervaring, en is tussen 36000 dollar en 68000 dollar per jaar. Teen 'n wisselkoers van R6 beloop dit tussen R18000 en R34000 per maand. As mens bostaande Suid-Afrikaanse syfers vir inflasie aanpas, is die mediaaninkomste van Suid-Afrikaanse blankes ongeveer R3500 per maand, wat duidelik 'n klein fraksie is van die Amerikaanse mediaaninkomste. Daar is kennelik 'n verskil in die koopkrag van 'n rand in Suid-Afrika en 'n rand in die VSA, maar daardie verskil is nie naastenby groot genoeg om te kompenseer vir die verskil tussen Suid-Afrikaanse blankes en hul Westerse eweknieë in die VSA nie.
Die minimumloon in die VSA is $5.15 per uur. Dit impliseer dat 'n meerderheid van blankes (ongeveer 59%) maandeliks minder as die minimum maandelikse loon van 'n skottelgoedwasser by 'n McDonald's in die VSA verdien! Dit is dus duidelik dat blanke Suid-Afrikaners glad nie as ryk beskou kan word in internasionale terme nie.
In 1991 was 43% van die Suid-Afrikaanse polisiemag blank. Teen 2002 het hierdie persentasie gekrimp na 26% (bron: Instituut vir Sekerheidsstudies). Uit 'n totaal van ongeveer 100 000 polisiemanne, impliseer dit 'n verlies van 17000 blanke poste in die SAP alleen.
Volgens die SA Departement van arbeid is daar 9.1 miljoen mense in formele poste in diens in Suid-Afrika. Van daardie 9.1 miljoen mense, is 1.86 miljoen blankes. As 'n persentasie van die totale arbeidsmag, verteenwoordig blankes 20.4% van die totaal. Die regering se amptelike beleid is dat die werksplek die demografie van Suid-Afrika moet reflekteer, en dus sal die aantal blankes in formele diens moet verminder vanaf die huidige 1.86 miljoen na tien persent van die werksmag in ooreenstemming met hulle demografiese verteenwoordiging in Suid-Afrika, 900 000 mense, om aan die vereistes vir rasseverteenwoordiging te voldoen. Dit impliseer dat, sou die regering sy oogmerk met regstellende aksie bereik, bykans 'n miljoen blankes, dit wil sê meer as helfte van dié wat tans werk, hulle werk kwyt sal wees.
Daar bestaan deesdae die neiging selfs uit die geledere van politieke partye met 'n meerderheid van hulle lede onder Afrikaanse blankes, om hoop te vestig op die toekomstige ekonomiese groei in Suid-Afrika, wat die armes uit hul armoede sal ophef, en sodoende 'n beter lewe vir almal sal verseker. Die ekonomiese realiteite spreek egter van die teendeel.
Die Nuwe Suid-Afrika se ontstaan het min of meer saamgeval met die opkoms van twee Asiese reuse, China en Indië. Suid-Afrika sit met 'n geweldige ooraanbod van ongeskoolde arbeid, asook 'n ekonomie wat van die uitvoer van kommoditeite en grondstowwe afhanklik is. Mynbou en landbou, albei sektore wat kommoditeite en grondstowwe produseer, word toenemend meer kapitaal-intensief, en daar is druk op beide sektore om van werksgeleenthede ontslae te raak. Vir Suid-Afrika om werksgeleenthede by te kry, sal daar eerder op die dienste- en vervaardigingssektore gekonsentreer moet word. Ongelukkig moet Suid-Afrika dan meeding met lande soos China en Indië. Indië het onlangs 'n geweldige opbloei in sy dienstesektor beleef, aangesien hy oor 'n groot aantal goedgekwalifiseerde, Engelssprekende werkers beskik, en China se ekonomiese groei die afgelope paar jaar, grootliks op vervaardiging gebaseer, kan eerder as 'n ontploffing beskryf word.
Vir blankes lyk die prentjie dus nie rooskleurig nie. Dit sou onrealisties wees om te hoop op 'n goue ekonomiese toekoms vir Suid-Afrika, wat sal veroorsaak dat regstellende aksie gaan verdwyn, omdat genoeg mense dan werk sou hê.