Austin, Stephen - Geskiedenis Podcasts - 2021
Kolonisator en politieke leier
Stephen Fuller Austin is gebore in Austinville, Virginia, op 3 November 1793. Nadat hy die Transylvania University in Lexington, Kentucky, bygewoon het, is hy na Missouri (1810), waar hy direkteur van die Bank of St. Louis en lid van die territoriale wetgewer geword het (1814-20). Toe, in 1821, kies hy om na Texas, wat deel was van Mexiko, te verhuis. 'N Jaar later stig hy daar 'n kolonie-die eerste wettig gevestigde nedersetting van Anglo-Amerikaners in die streek.
Ses jaar lank regeer Austin Texas, teen die afskaffing van slawerny. Nadat Mexiko slawerny afgeskaf het, moedig hy die handhawing van 'n arbeidswet aan, waardeur slawe tegnies as 'n ingebore slaaf na Texas gebring kan word.
In 1833 het sy pogings in Mexiko -stad om Texas van Coahuila te laat skei en 'n staat van die Mexikaanse konfederasie te maak, gelei tot sy gevangenisstraf. Toe hy in 1835 vrygelaat word, keer hy terug na Texas en verset hom teen 'n onafhanklikheidsverklaring en verduidelik dat Texas nie die hulpbronne het om die onafhanklikheid te wen of te behou nie. 'N Revolusie breek egter in 1836 uit, en hy het verplig na Washington gegaan om hulp van die Verenigde State te vra.
Toe hy terugkeer, is Austin verslaan vir die presidentskap van die nuwe Republiek van Texas deur Sam Houston (1836). Hy dien egter kort as sy minister van buitelandse sake totdat hy op 27 Desember 1836 in Austin, Texas, sterf.
Stephen Fuller Austin is gebore by die hoofmyne in die suidweste van Virginia op 3 November 1793. Austin se pa, Moses, was die leier in die vestiging van loodmynbou en vervaardiging in die Verenigde State. Toe Stephen vyf was, verhuis die gesin na Missouri, waar Moses Austin die hoofbedryf daar ontwikkel het en 'n aansienlike fortuin opgedoen het. Stephen Austin is na die ooste teruggestuur om in Connecticut en aan die Transylvania University in Lexington, Kentucky, opgevoed te word. Op 17 -jarige ouderdom keer Austin terug na Missouri en begin werk by sy pa en bedryf 'n algemene winkel vir die myn. Teen die ouderdom van 23 het hy die hoofmyn bestuur terwyl sy pa na ander spekulatiewe ondernemings gegaan het. Reeds as 'n jong man word Austin erken vir sy volwassenheid en leierskapvermoëns. Hy was adjudant van 'n plaaslike militia bataljon en was lid van die Missouri territoriale wetgewer.
In 1819 het 'n ekonomiese depressie en bankmislukking die lot van die gesin uitgewis. Stephen Austin kyk rond na 'n nuwe sakegeleentheid, en besluit uiteindelik om na New Orleans te gaan en regte te studeer. Intussen het sy pa 'n nuwe onderneming ontwikkel, 'n plan om Amerikaanse koloniste in die Spaanse Texas te vestig. Moses het na San Antonio gegaan en aan die einde van 1820 goedkeuring van die Spaanse goewerneur van Texas gekry om sy koloniste te bring. Op pad uit Texas, het Moses longontsteking opgedoen en is hy dood. Sy laaste wens was dat sy seun Stephen die Texas -onderneming moes voortgaan.
Kommentaar oor Mexiko se onafhanklikheid van Spanje, 1823.
Stephen F. Austin was nie entoesiasties oor die kolonie in Texas nie, maar hy was getrou aan sy pa se wense. Hy het kort na sy pa se dood in San Antonio aangekom en met die Spaanse goewerneur onderhandel oor die besonderhede van die voorgestelde kolonie. Die eerste koloniste het in Desember 1821 in Texas aangekom.
Austin het van die begin af te kampe gehad met die sentrale probleem van die verhouding tussen sy kolonie en Mexiko. Mexiko was in die laaste fase van 'n dekades lange oorlog om onafhanklikheid van Spanje. Kort nadat die kolonie gestig is, het Austin verneem dat die Mexikaanse owerhede weier om die Spaanse grondtoelaag wat sy vader gegee is, te erken. Austin het na Mexico -stad gereis en daarin geslaag om goedkeuring te kry vir 'n wet wat die ontwikkeling van kolonies bevorder. Bekend as die empresario Die nuwe wet laat immigrasie -agente soos Austin toe om gesinne in te bring en grondaansporings vir hul sukses te bied.
Onder die empresario -stelsel het Austin die eerste 300 gesinne in sy kolonie suksesvol gevestig. Gedurende die volgende paar jaar het hy drie bykomende kontrakte gekry en nog 900 gesinne in die kolonie gevestig, plus nog 800 in vennootskap met Samuel Williams.
Austin op sy kolonie, omstreeks 1824.
Austin was bekend as 'n stem van versigtigheid in die omgang met die Mexikaanse owerhede, in teenstelling met ander empresarios wat 'n uitdagende houding ingeneem het. In die Nacogdoches -gebied noord van die kolonie van Austin het Haden Edwards en sy broer Benjamin opskudding veroorsaak toe hulle hul kolonie in 1825 vestig. Net soos ander empresarios, het Edwards ingestem om die regte te eer van diegene wat reeds die land van die kolonie beset het. Edwards het sterk kennisgewings geplaas dat enige setlaar wat nie sy eis kan bewys nie, uit die grond gesit sal word en aan nuwe intrekkers verkoop kan word. Daar het twis ontstaan ​​tussen die ou setlaars en die nuwe, en in 1826 het die Mexikaanse regering die toelae van Edward afgetrek.
Edwards en sy setlaars was woedend en het 'n opstand uitgevoer en die kolonie tot 'n onafhanklike republiek genaamd Fredonia verklaar. Toe die Mexikaanse regering troepe stuur om die opstand te onderdruk en die Fredoniërs uit te jaag, stuur Austin milisie uit sy kolonie om die Mexikane by te staan.
Austin was die volgende paar jaar besig om immigrante aan te moedig om na sy kolonies te kom. Alhoewel Austin baie grond gehad het, het hy ook baie uitgawes en baie verantwoordelikheid gehad. Austin het die inisiatief geneem om 'n stelsel van rekordhouding op te stel om die probleem van botsende grondtoelaes reg te stel. Hy moes landmeters betaal en aanstuur, toelaes toeken, titels en rekords voorberei, voornemende koloniste vermaak, oorlog voer teen vyandige Indiërs en goeie toestande onderhou met vriendelike stamme. Hy het ook gesorg vir ernstige regskwessies, waaronder die status van Amerikaanse slawe op Mexikaanse bodem, beskerming van setlaars teen skuld wat in die VSA agtergelaat is, en handel met die Verenigde State. Terselfdertyd moes hy met setlaars te doen kry, waarvan baie geweier het om hul gelde aan die empresario te betaal om die uitgawes van die kolonie te help betaal.
Militêre toespraak aan die inwoners van die kolonie, 22 Januarie 1827.
Gedurende hierdie tyd was Mexiko polities ontsteld en in byna konstante omwenteling. Austin het geduld en neutraliteit aangehou, maar 'n toenemende aantal Anglo -Amerikaanse setlaars was dit nie eens met sy benadering nie. Namate Anglo Texans moediger en uitdagender geword het, het die Mexikaanse regering al hoe meer senuweeagtig geraak oor die buitelandse teenwoordigheid. Austin se beleid het in 1830 begin ontrafel, toe die Mexikaanse regering 'n wet aanvaar wat verdere Anglo -Amerikaanse immigrasie verbied. Mexiko het probeer om die maatreël militêr af te dwing, tesame met 'n ongewilde tarief. 'N Geveg bekend as die Anahuac Disturbances, gelei deur William B. Travis, was die ernstigste poging van die Anglo Texan om Mexikaanse gesag te weerstaan.
In die steeds veranderende wêreld van die Mexikaanse politiek was die jongste advokaat vir hervorming 'n generaal met die naam Antonio L & oacutepez de Santa Anna. Austin het sy gewone neutraliteitsbeleid laat vaar om Santa Anna, wat in 1833 in Mexiko oorgeneem het, te ondersteun. Texans het konvensies gehou waarin die regering versoek word vir die heropening van immigrasie, vrystelling van die tarief en staatskaping vir Texas. Austin is gekies om na Mexico City te gaan en die Texans -versoekskrifte aan Santa Anna voor te lê.
Die missie van Austin was suksesvol. Hy het die regering oorreed om die immigrasieverbod op te hef en in te stem om hervormings in die administrasie van Texas te oorweeg. Hy het in Desember 1833 begin huis toe, net om in hegtenis geneem te word en na Mexico -stad teruggebring. Austin, wat die afgelope dekade aan matigheid voorgehou het, is as 'n verdagte beskou om opstand in Texas te probeer aanhits. Hy is amper 'n jaar lank in 'n Mexikaanse gevangenis aangehou, maar nooit tereggestel nie. In Desember 1834 is Austin uiteindelik op borgtog vrygelaat, maar verbied om die stad te verlaat. Uiteindelik neem hy sy afskeid onder 'n algemene amnestie en eindelik in Augustus 1835 terug na Texas.
Brief aan George Fisher, Januarie 1834
Brief aan George Fisher, Oktober 1834.
Austin was 28 maande afwesig. Hy het 'n Texas in opstand gevind. Vooraanstaande Texans was van plan om 'n ander konvensie, genaamd die konsultasie, te bel om in Oktober te vergader. Met sy ervarings het Austin verander. Hy het nie meer geglo dat daar 'n moontlike toekoms vir Anglo Texas as deel van Mexiko is nie. As leier van die suksesvolste van die kolonies het Austin in werklikheid die burgerlike hoof van Anglo American Texas geword.
Die oorlog het op 1 Oktober by Gonzales begin. Austin is verkies om 'n groep vrywilligers te beveel en hulle te lei teen die Mexikaanse weermag in San Antonio, wat hy gedoen het tot middel November, toe hy deur Edward Burleson verlig is om 'n nuwe pos te beklee. as leier van 'n afvaardiging na die Verenigde State. Austin het na New Orleans gereis om lenings en vrywilligers te vra, krediet te reël vir ammunisie en toerusting, oorlogskepe in te pas en om erkenning en anneksasie van die Verenigde State te probeer verkry. Hy was redelik suksesvol in al hierdie pogings, behalwe die laaste.
Nadat Texas sy onafhanklikheid gewen het tydens die Slag van San Jacinto, keer Austin terug na Texas. Hy het as president van die nuwe republiek gehardloop, maar verloor teen Sam Houston. Daarna aanvaar hy die pos van staatsekretaris in die nuwe regering.
Stephen F. Austin was nooit 'n robuuste man nie, en sy gesondheid is verswak deur oorwerk, sy ervaring in die gevangenis en 'n aanval op malaria. In die herfs van 1836 kry hy 'n ernstige verkoue. Ten spyte van sy siekte het hy probeer om te werk. Toe die weer koud word, het die siekte van Austin 'n draai geword. Hy het longontsteking opgedoen en is op 27 Desember 1836 op 43 -jarige ouderdom oorlede. In sy lofrede vir Austin het Sam Houston hom genoem, "The Father of Texas."
Omsendbrief van die Komitee vir Veiligheid in San Felipe, 19 September 1835.
Portret van Stephen F. Austin. Prints and Photographs Collection, Texas State Library and Archives Commission. #1977/166-1.
Baie staatsekretarisse het ander staatswye kantore beklee, waaronder:
George Clark, konfederale soldaat en prokureur, het in 1874 slegs 10 dae as minister van buitelandse sake gedien. 'N Vriend en ondersteuner van destydse goewerneur Richard Coke, Clark het as minister van buitelandse sake gedien totdat die gewone aanstelling aangekom het. 'N Paar dae later is Clark aangestel as die prokureur -generaal van Texas.
Jane Y. McCallum, prominente skrywer en verbodsleier, was ses jaar lank minister van buitelandse sake. Goewerneur Daniel J. Moody het haar in Januarie 1927 aangestel, en sy het die posisie behou onder die volgende goewerneur, Ross Sterling, tot 1933. Sy het later 'n belangrike figuur in die vrouestembeweging in Texas geword.
Emma C. Meharg is in 1925 deur goewerneur Miriam A. "Ma" Ferguson, die eerste vroulike goewerneur van Texas, as minister van buitelandse sake aangestel. Meharg dien tot Januarie 1927.
Lojale staatsamptenaar in Texas
James Webb dien as minister van buitelandse sake van beide die Republiek van Texas onder president Mirabeau B. Lamar en van die staat Texas onder goewerneur Peter Bell. Boonop was hy sekretaris van die tesourie en prokureur -generaal van die Republiek. Hy word later die eerste regter van die veertiende regterlike distrik van Texas, wat Corpus Christi insluit. Webb County, in Suidwes -Texas, is ter ere van hom genoem.
Edward Aubrey Clark is in Januarie 1937 deur goewerneur James Allred aangestel as minister van buitelandse sake, toe Clark slegs 30 jaar oud was. Hy dien tot Januarie 1939. Nadat hy die staatsregering verlaat het, was hy mentor en adviseur vir drie generasies politieke leiers, waaronder Lyndon Baines Johnson. In 1965 het president Johnson Clark aangestel om die Amerikaanse ambassadeur in Australië te wees.
Tony Garza is deur die goewerneur George W. Bush in 1995 as minister van buitelandse sake aangestel. Hy het as minister van buitelandse sake gedien tot Desember 1997. Garza is in 1998 verkies tot die Texas Railroad Commission, wat van Januarie 1999 tot November 2002 dien. President George W. Bush het Garza in die pos van die Amerikaanse ambassadeur in Mexiko aangestel, en ambassadeur Garza het op 22 November 2002 sy geloofsbriewe aan die president van Mexiko, Vicente Fox, oorhandig.
Oupa van 'n Amerikaanse president
Joseph Wilson Baines dien as minister van buitelandse sake onder goewerneur John Ireland van Januarie 1883 tot Januarie 1887. As minister van Buitelandse Sake het Baines gehelp om toesig te hou oor die bou van die Capitol -gebou. In 1869 trou hy met Ruth Huffman. Hul dogter, Rebekah Baines Johnson, was die ma van Lyndon Baines Johnson, die 36ste president van die Verenigde State.
Austin, Stephen Fuller (1793 en ndash1836)
Stephen Fuller Austin, stigter van die Anglo-Amerikaanse Texas, seun van Moses en Maria (Brown) Austin, is op 3 November 1793 by die hoofmyne in die suidweste van Virginia gebore. In 1798 het Moses Austin sy gesin na ander hoofmyne in die suidooste van Missouri verhuis. en stig die stad Potosi in die huidige Washington County. Daar word Stephen tot elf jaar oud toe sy pa hom na 'n skool in Connecticut stuur, waarna hy weswaarts terugkeer en twee jaar aan die Transylvania University in Lexington, Kentucky, deurgebring het. In Potosi was Moses Austin besig met die ontginning, smelting en vervaardiging van lood en het ook 'n algemene winkel bedryf. Na sy terugkeer uit Transsilvanië in die lente van 1810, was Stephen Austin werksaam in die winkel en het hy daarna die bestuur van die meeste hoofbedrywe oorgeneem. Hy dien die publiek as adjudant van 'n militia -bataljon en was etlike jare lid van die Missouri -territoriale wetgewer, waarin hy 'n invloedryke rol in die verkryging van die handves vir die Bank van St. Na die mislukking van die Austin -onderneming in Missouri, het hy geleenthede vir 'n nuwe begin in Arkansas ondersoek en besig met grondspekulasie en handelsaktiwiteite. Terwyl hy daar was, het die territoriale goewerneur hom as kringregter van die eerste geregtelike distrik van Arkansas aangestel. Hy het die eed afgelê en in Julie 1820 gekwalifiseer, maar hy het slegs die hof gehou, want einde Augustus was hy in Natchitoches, Louisiana, en in Desember in New Orleans, waar hy reëlings getref het om in die huis van Joseph H. Hawkins en studeer regte. Op die oomblik was Moses Austin op pad na San Antonio om aansoek te doen om grondtoelae en toestemming om 300 gesinne in Texas te vestig.
Hoewel hy nie entoesiasties was oor die Texas -onderneming nie, het Austin besluit om met sy pa saam te werk. Hy het gereël om 'n lening van sy vriend Hawkins te kry om die onderneming te laat dryf, en hy was by Natchitoches en verwag dat hy sy pa na San Antonio sou vergesel toe hy van Moses Austin se dood te hore gekom het. Hy het na San Antonio gegaan, waar hy in Augustus 1821 aangekom het. Deur die goewerneur Antonio Mar & iacutea Mart & iacutenez, om die kolonisasieonderneming onder sy vader se toelae aan te gaan, het Austin tot 'n begrip gekom oor sekere administratiewe prosedures en is deur die goewerneur toegelaat om die kusvlakte te verken tussen die riviere San Antonio en Brazos met die doel om 'n plek vir die voorgestelde kolonie te kies. Hy het onder meer met Mart & iacutenez gereël om grond aan setlaars in hoeveelhede van 640 hektaar aan die hoof van 'n gesin te bied, 320 hektaar vir sy vrou, 160 hektaar vir elke kind en 80 hektaar vir elke slaaf. Vir die hoeveelheid wat 'n kolonis verlang, kan Austin 12 en 12 sent per akker in vergoeding vir sy dienste invorder. Mart & iacutenez het Austin gewaarsku dat die regering onvoorbereid is om die administrasie oor die koloniste uit te brei en dat Austin verantwoordelik moet wees vir hul goeie gedrag.
Austin keer terug na New Orleans, publiseer hierdie terme en nooi koloniste uit om te sê dat nedersettings aan die Brazos- en Colorado -riviere geleë sal wees. Die lang depressie, gevolg deur die paniek van 1819 en veranderings in die landstelsel van die Verenigde State, het setlaars gretig gemaak om voordeel te trek uit die aanbod, en die eerste koloniste het in Desember 1821 oor land en see in Texas begin aankom. groot teleurstelling, is Austin deur goewerneur Mart & iacutenez meegedeel dat die voorlopige regering wat na Mexikaanse onafhanklikheid gestig is, geweier het om die Spaanse toelae aan Moses Austin goed te keur, en verkies om kolonisering te reguleer deur 'n algemene immigrasiewet.
Austin het haastig na Mexico City gegaan en deur onophoudelike aandag daarin geslaag om Agust & iacuten de Iturbide se boude kongres, die junta instituyente, om 'n wet te voltooi wat die keiser op 3 Januarie 1823 onderteken het. Dit bied hoofde van gesinne 'n bond en 'n landarbeid (4,605 ​​hektaar) en ander aansporings aan en maak voorsiening vir die diens van agente, genaamd empresarios, om immigrasie te bevorder. Vir sy dienste sou 'n empresario ongeveer 67 000 hektaar grond ontvang vir elke 200 gesinne wat hy voorgestel het. Immigrante was nie verplig om fooie aan die regering te betaal nie, 'n feit wat kort voor lank daartoe gelei het dat Austin die reg ontken het om dienste te betaal teen 'n bedrag van 12 en 12 sent per hektaar. Die wet is nietig verklaar toe Iturbide abdikeer, maar in April 1823 het Austin die kongres genoop om hom 'n kontrak toe te staan ​​om 300 gesinne in ooreenstemming met die bepalings daarvan in te stel. In Augustus 1824 het 'n nuwe kongres 'n immigrasiewet goedgekeur wat die administrasie van openbare grond in die state, met sekere beperkings, toegestaan ​​het en hulle gemagtig het om wette vir skikking op te stel. In Maart 1825 het die wetgewer van Coahuila en Texas 'n wet aangeneem wat in die algemeen ooreenstem met die vorige wet wat deur Iturbide goedgekeur is. Dit het die empresario -stelsel van die wet voortgesit en aan elke getroude man 'n stuk grond (4,428 hektaar) aangebied, waarvoor hy verplig was om die staat binne ses jaar dertig dollar te betaal. Intussen het Austin sy kontrak om die eerste 300 gesinne te vestig, aansienlik nagekom. Ingevolge hierdie staatswet het hy drie kontrakte (in 1825, 1827 en 1828) gekry om 'n totaal van 900 bykomende gesinne in die gebied van sy eerste kolonie te vestig, behalwe 'n kontrak in samewerking met sy sekretaris, Samuel M. Williams, vir die vestiging van 800 gesinne in die weste van Texas. Ongelukkig het hierdie vennootskapskontrak gelei tot 'n onaangename kontroversie met Sterling C. Robertson.
Austin het tot 1828 volledige burgerlike en militêre gesag oor sy koloniste gehad, onderhewig aan taamlik nominale toesig deur die amptenare in San Antonio en Monterrey. Hy het hulle wyslik toegelaat om milisiebeamptes en plaaslike alcaldes te kies, wat ooreenstem met die vrederegters in die Verenigde State, en om uniformiteit van die hofprosedure te verseker, het hy vorms en 'n eenvoudige burgerlike en strafwet opgestel. As luitenant -kolonel van die burgermag het hy veldtogte teen Amerikaanse Indiane beplan en soms gelei.
Toe die bevolking toeneem en appèlle na besluite van individuele alkaldes beloof om 'n las te word, het Austin 'n appèlhof ingestel wat bestaan ​​uit al die alkaldes en ongeveer ses in getal. Die Grondwet van Coahuila en Texas het in November 1827 in werking getree, en Austin het die geleentheid aangegryp om van die verantwoordelikheid vir die besonderhede van die plaaslike regering ontslae te raak deur die organisasie van die ayuntamiento te bespoedig, waaroor hy uit ervaring voortgegaan het om sterk invloed uit te oefen in die betrekkinge met die hoër regering van die staat. Afgesien van die primêre taak om immigrante na sy kolonies te laat kom, was Austin se mees absorberende arbeid gewy aan die vestiging en instandhouding van die landstelsel. Dit behels die opsporing en toewysing van grond aan aansoekers, met sorg om oorvleueling te voorkom en om konflikte tot die minimum te beperk. Die Mexikaanse praktyk om titels op los velle uit te reik sonder 'n permanente rekord, het verwarring veroorsaak, en Austin het toestemming gevra om titels in 'n gebonde volume met die geldigheid van die oorspronklike op te neem. Beide afskrifte en oorspronklikes moes deur die landkommissaris, wat die regering verteenwoordig het, getuig, maar Austin en sy sekretaris moes dit voorberei.
Die werk om landmeters te rig, hul veldnotas na te gaan, toekennings toe te ken, titels en rekords op te stel, voornemende koloniste te vermaak, met staats- en federale amptenare te vergader, vyandige Amerikaanse Indiane te straf, en kos en geskenke vir vriendelike besoekers te vind om te verhoed dat hulle optree. en duur. Om die huidige koste te dek, was Austin se enigste hulpbron om fooie teen die koloniste te bepaal. Alhoewel sy oorspronklike plan om 12 fr frac12 sent per akker vir dienste gelewer te word, oorspronklik deur die eerste setlaars verwelkom is, het sommige van hulle geweier om te betaal nadat die keiserlike kolonisasiewet voorgestel het om empresarios deur toekenning van grond te vergoed. Deur die feite te ignoreer dat die empresario nie die toelae kon eis nie, nadat hy ten minste 200 gesinne gevestig het en dat hy skaars grond kon verkoop as elke getroude man 4600 hektaar gratis kon bekom, het die setlaars 'n beroep op die politieke hoof van San Antonio gedoen vir 'n mening, en hy het beslis dat Austin nie kan afhaal nie. Terselfdertyd het hy egter 'n fooi aangekondig, wat onder meer die kommissaris van die land (die Baron de Bastrop in die eerste kolonie) toegelaat het om $ 127 per liga te hef vir die ondertekening van titels, en Austin het 'n privaat ooreenkoms met Bastrop getref om te skei hierdie fooi. In 'n taamlik versluierde bepaling van die staatswet van 1825 kon empresarios hulself vergoed vir koste en dienste, en ingevolge hierdie wet moes Austin koloniste betaal, of beloof om te betaal, eers sestig dollar en later vyftig dollar per liga. Byna al die versamelings wat hy kon maak, word in die nodige openbare uitgawes gedra, wat hom te beurt geval het omdat niemand anders dit sou betaal nie. Hierdie stelling is in werklikheid van toepassing op al sy koloniserende ervaring. Alhoewel sy persoonlike omstandighede ietwat makliker geword het met die groei van die kolonies, het hy kort voor sy dood geskryf dat sy rykdom voornemens is, bestaande uit die onseker waarde van grond wat as vergoeding vir sy dienste as empresario verkry is.
Behalwe dat hy die koloniste na Texas gebring het, het Austin ook probeer om toestande te produseer en te handhaaf wat bevorderlik was vir hul voorspoedige ontwikkeling. Hierdie doel het in die algemeen saamgeval met die van die regering. Byvoorbeeld, deur 'n wet van September 1823 het die federale regering die koloniste sewe jaar lank onthef van die betaling van tariewe en was die staatswetgewer byna altyd redelik samewerkend. Die Mexikaanse sentiment het egter soms bots met die praktiese behoeftes van die koloniste, en Austin moes ontwikkel of 'n kompromie aanvaar. Die status van slawerny was altyd 'n moeilike probleem, en Austin se houding lyk af en toe inkonsekwent. Met amper geen gratis arbeid nie en verwag dat die meeste koloniste uit die slawestate sou kom, het Austin die oorhand gekry junta instituyente slawerny te wettig in die keiserlike kolonisasiewet, waaronder die eerste kolonie gestig is. In teenstelling met sy strawwe pogings, verbied die Grondwet van Coahuila en Texas verdere invoering van slawe deur immigrasie, maar die wetgewer het op sy voorstel 'n wet aanvaar wat die bedoeling van die grondwet ontwyk het deur arbeidskontrakte met nominaal geemansipeerde slawe te wettig. Hy blyk egter dit eens te wees toe die kongres immigrasie in 1830 verbied en die koloniste probeer oortuig dat die langtermynbelang van Texas deur die verbod gedien sou word. Hy het die moontlike euwels van slawerny duidelik voorgestel en was blykbaar opreg, maar hy kon die koloniste nie met die wet versoen nie en verklaar ná 1833 konsekwent dat Texas 'n slawestaat moet wees. Wat ook al sy private oortuigings was, dit is duidelik dat hulle toegegee het aan die huidige behoefte van Texas. Dit is boonop afleidbaar dat sy aanvaarding van federale en staatsregulasies teen die verlenging van slawerny oorweeg het om voort te gaan met die ontwykende staatsarbeidswet.
'N Ander onderwerp waarby die belange van die koloniste baie betrokke was, was die beskerming daarvan teen skuldeisers se pogings om skulde in te vorder voordat hulle na Texas verhuis het. Gegewe die omstandighede in die Verenigde State gedurende die 1820's, was dit onvermydelik dat baie skulde en onbetaalde vonnisse agtergelaat moes word. Deur middel van die plaaslike ayuntamiento, die politieke hoof in San Antonio, en verteenwoordigers op die kongres of wetgewer, het Austin 'n staatswet verkry wat die howe vir twaalf jaar gesluit het vir eisers wat op soek was na die invordering van sulke skulde en grond, gereedskap en werktuie wat permanent vrygestel is. van die bedryf van uitvoering as 'n pak uiteindelik gewen is. Die wet bepaal verder dat daar nie van onsuksesvolle beskuldigdes verwag kan word om produkte of geld te betaal op 'n manier om 'hul aandag aan hul gesinne, hul boerdery of kuns wat hulle bely' te beïnvloed nie. Dit was in werklikheid 'n deurslaggewende wet op vrystelling van opstal. In 1832 speel Austin 'n rukkie met die idee om die sekuriteit vir lenings af te skaf en "die kredietstelsel alleen op morele karakter te berus. Vermy onregverdige terugwerkende effekte."
Austin, wat bewus was van die belangrikheid van buitelandse handel, het deurgaans aangedring op die vestiging van hawens en die tydelike wettiging van kushandel in buitelandse skepe. In lang argumente aan verskillende amptenare het hy verklaar dat die kusbedryf bande van wedersydse belang tussen die koloniste en Mexiko sou vestig en Mexiko in staat sou stel om die invoer uit Engeland te balanseer deur Texas -katoen uit te voer. Die kongres het die hawe van Galveston gewettig na 'n opname van die pas deur Austin in 1825, en die regering knipoog met die gebruik van die Brazos en ander aanlandings, maar die handel in buitelandse vaartuie is nie vasgestel nie. As gevolg hiervan was die buitelandse handel beperk tot die Verenigde State. Reeds in 1829 en so laat as in 1835 het Austin gedink aan die afleiding van die Missouri & ndashSanta Fe-handel na Texas, maar dit was nog 'n versiende plan wat nie bereik kon word nie.
Harmonie met staats- en federale owerhede was onontbeerlik vir die sukses van die kolonies. Austin het hierdie feit duidelik besef en nooit toegelaat dat die setlaars die vaste voordele wat hulle ontvang het deur die liberale kolonisasiebeleid of hul verpligting om die wette te gehoorsaam en lojale Mexikaanse burgers te word, vergeet nie. Hy het kritiek op ongerieflike wette en lomp administrasie verwag en ontwapen en gebruik dan die koloniste se geduld as bewys van goeie trou om die regering om toegewings te smeek. Hy het die pogings van Haden Edwards om sy koloniste in die Fredonian Rebellion te sleep, in die wiele gery en het die milisie van die Brazos en Colorado gelei om Mexikaanse troepe te help om dit neer te sit. Sy vaste beleid voor 1832 was om nie deel te neem aan Mexikaanse partykrampe nie. "Speel die skilpad," dring hy aan, "kop en voete in ons eie doppe." Twee faktore het die beleid van afsydigheid uiteindelik verslaan. Teen 1832 bestaan ​​die verskillende kolonies van Austin uit 8 000 mense, en ander empresarios, hoewel minder suksesvol, het baie meer ingebring. Uiteraard het dit vir Austin al hoe moeiliker geword om dit met sy versigtige leierskap te versoen. Aan die ander kant het die vinnige groei van die kolonies, benewens die aanhoudende pogings van die Verenigde State om Texas te koop, die angs van Mexikaanse leiers verhoog. Hulle gevolglike poging om die gebied te beskerm deur immigrasie te stop & mdash met ander irritasies en veroorsaak 'n opstand, en voortgesette wrywing het gelei tot rewolusie en onafhanklikheid.
Die Wet van 6 April 1830 bevat die Mexikaanse beleid om die verdere kolonisering van Texas deur setlaars uit die Verenigde State te stop. Die wet het voorgestel dat algemene empresario -kontrakte ongeldig of nie begin is nie, en die vestiging van immigrante in gebiede langs hul geboorteland is verbied. Dit geld in werklikheid slegs vir Texas en die Verenigde State. Deur vindingryke en ietwat kronkelende interpretasie het Austin die vrystelling van sy eie kolonies en die kolonie Green DeWitt van die verbod verseker. Hy kry daardeur 'n leemte vir voortgesette immigrasie uit die Verenigde State en wend hom dan ywerig aan die taak om die wet te herroep. Hy slaag hierin in Desember 1833.
Intussen het militêre maatreëls om die wet van 6 April 1830 en onbedagsame administrasie van die tariefwette, waaraan die Texans in September 1830 onderwerp is, af te dwing, die Anahuac Disturbances opgelewer. Austin was 'n paar maande weg van Texas by Saltillo en woon 'n sitting van die wetgewer by, waarvan hy lid was. Dit is waarskynlik dat hy die opstand kon afweer as hy tuis was. In werklikheid het die plaaslike owerhede, waaronder Ram & oacuten M & uacutesquiz, die politieke hoof, dit stilgemaak en verwerp toe onweerstaanbare omstandighede Austin genoodsaak het om sy beproefde beleid van afsydigheid van nasionale politieke stryd te laat vaar en die saak van Antonio L & oacutepez de Santa Anna teen die huidige bestuur van president Anastasio Bustamante. Texas kon nie meer eenkant staan ​​nie. Santa Anna het toevallig gewen, en die koloniste kon nie daarvan afgelei word om die beloning van hul dapper ondersteuning op te eis nie.
Die Konvensie van 1832 het in Oktober daardie jaar vergader om die regering in te lig oor die behoeftes van die Texane. Hulle wou die verbod op immigrasie uit die Verenigde State, die uitbreiding van tariefvrystelling, die skeiding van Coahuila en die magtiging om 'n staatsregering in Texas te vestig, herroep. Om redes wat nie heeltemal duidelik was nie, is hierdie versoekskrifte nie aan die regering voorgehou nie. Alhoewel Austin die voorsitter van die byeenkoms was, betwyfel hy die geskiktheid van die vergadering, uit vrees dat dit die vermoede van die koloniste se lojaliteit sou stimuleer, omdat die ou Mexikaanse inwoners van San Antonio geen afgevaardigdes na die byeenkoms gestuur het nie. Dit is maklik om tot die gevolgtrekking te kom dat Austin die hoop uitgespreek het dat hy hierdie plaaslike Meksikane in elk geval kan oorreed om leiding te neem om hervormings in 'n latere byeenkoms te vra; hy was in San Antonio besig met hierdie missie toe die grond onder sy grond gesny is voet deur publikasie van 'n oproep om 'n tweede byeenkoms om byeen te kom in San Felipe op 1 April 1833. Austin het weer toegestem en in die byeenkoms gedien, in 'n mate om die optrede daarvan te matig. Hierdie konvensie van 1833 herhaal die belangrikste versoekskrifte van die vorige vergadering en het verder gegaan met die opstel van 'n grondwet om die versoek om staatsregering te vergesel. Alhoewel dit alombekend was dat Austin meen dat die beweging nie betyds was nie, het die konvensie hom verkies om die versoekskrifte af te lê en te argumenteer vir hul goedkeuring. Selfs mans wat hom wantrou, erken sy groot invloed by staats- en federale owerhede. Hy het in April uit San Felipe vertrek, in Julie in Mexico -stad aangekom en na onvermydelike vertragings die regering oorreed om die wet van 6 April 1830 te herroep en belangrike hervormings in die plaaslike regering in Texas te beloof. Hy het in Desember huis toe begin, redelik tevrede met sy werk en het ten minste daarvan oortuig dat hy niks ongedaan gelaat het nie, president Santa Anna sou die staatsregering in Texas eenvoudig nie goedkeur nie. Austin was arrested at Saltillo in January, under suspicion of trying to incite insurrection in Texas, and taken back to Mexico City. No charges were made against him, no court would accept jurisdiction of his case, and he remained a prisoner, shifting from prison to prison, until December 1834, when he was released on bond and limited to the area of the Federal District. He was freed by a general amnesty law in July 1835 and at the end of August returned to Texas by way of New Orleans.
Judged by historical standards, Austin did a great work. He began the Anglo-American colonization of Texas under conditions more difficult in some respects than those that confronted founders of the English colonies on the Atlantic coast. He saw the wilderness transformed into a relatively advanced and populous state, and fundamentally it was his unremitting labor, perseverance, foresight, and tactful management that brought that miracle to pass. Contemporaries who disagreed with his cautious policy of conciliating Mexican officials accused him of weakness and instability, but criticism did not cause him to abandon it. Casually discussing this subject in a letter of April 9, 1832, to his secretary, he wrote, "Some men in the world hold the doctrine that it is degrading and corrupt to use policy in anything. There is no degradation in prudence and a well tempered and well timed moderation." Until the passage of the Law of April 6, 1830, attempting to shut out emigrants from the United States, he believed that Texas could develop into a free and prosperous Mexican state, a goal that he sincerely desired. Passage of that law and continued political turmoil in Mexico certainly shook his confidence, but prudence forbade abandonment of the policy of outward patience and conciliation before Texas seemed strong enough to demand reforms and back the demand by force. Premature action might be fatal, or so he thought. He would have prevented the conventions of 1832 and 1833 if he could have had his way, but, since he could not, he went along and tried to moderate their demands. The same considerations caused him to oppose the Texas Declaration of Independence by the provisional government in 1835, while there was hope of winning the support of the liberal party in Mexico. In short, his methods varied with circumstances, but from the abiding aim to promote and safeguard the welfare of Texas he never wavered. As he wrote in July 1836, "The prosperity of Texas has been the object of my labors, the idol of my existence&mdashit has assumed the character of a godsdiens, for the guidance of my thoughts and actions, for fifteen years." Consciousness of heavy responsibility dictated his policy of caution and moderation and compelled him to shape his methods to shifting circumstances. Sien ook OLD THREE HUNDRED, MEXICAN COLONIZATION LAWS.
Hierdie letter is part of the collection entitled: Moses and Stephen F. Austin Papers and was provided by the Dolph Briscoe Center for American History to The Portal to Texas History, a digital repository hosted by the UNT Libraries. It has been viewed 21 times, with 4 in the last month. More information about this letter can be viewed below.
Descriptive information to help identify this letter. Volg die onderstaande skakels om soortgelyke items op die portaal te vind.