As u dit lees, is daar 'n goeie kans dat u van diere-kommunikasie gehoor het. Miskien het u selfs 'n dierekommunikeerder gevra om met u dier te werk, en dit het verander hoe u dink en die manier waarop u met diere omgaan.
Vir mense is verbinding met 'n dier ietwat ongewoon. Dit is beslis nie instinktief of 'n oorlewingsinstrument wat ons nodig het nie. Aangesien so min mense dit bewustelik doen, word dit deur sommige as vreemd beskou. Vir diegene wat dit al jare beoefen, lyk dit egter heeltemal normaal. Is dit nie natuurlik om te luister as iemand met ons praat nie? Waarom is dit vir ons so moeilik om na diere te luister? Kan dit wees dat ons hulle sien as 'n laer spesie of 'n laer gees?
Die oomblik dat u die moontlikheid van dierekommunikasie aanvaar, en dat alles uit energie bestaan, kan u nie dieselfde persoon wees as wat u voorheen was nie. Daar is 'n verskuiwing en u vibrasievlak verander. U interaksie met diere verander soms sonder dat u daarvan bewus is, en u raak ook meer intuïtief en empaties teenoor die ganse mensdom. Dit is wat diere ons leer.
Van skeptisisme tot 'n ongelooflike reis
Ek glo dat elkeen van ons uniek is en dat ons belange in die lewe dikwels weerspieël word in ons werk. Ek is baie gelukkig dat my lewenswyse my werk geword het. Ek was nog altyd geïnteresseerd in die meer geestelike kant van die lewe en ook as 'n skeptikus, en ironies genoeg was dit my skeptisisme wat my tot my huidige beroep gelei het. In werklikheid het ek aanvanklik probeer bewys dat kommunikasie met diere onmoontlik was.
Tog was ek gefassineer. As dit moontlik was, sou ek dan met my eie diere kon praat? Hoe verstommend sou dit wees? Nadat ek my hele lewe lank 'n diereliefhebber was, was ek een van die tien beste dinge waarvoor ek kon begeer. Gelukkig is my wens toegestaan, en dit het my gelei op een van die ongelooflikste reise wat ek ooit kon onderneem.
Vir baie jare nadat ek die eerste keer geleer het om met diere te kommunikeer, het ek sekere visualiseringstegnieke gevolg om my tot 'n ontspanne toestand te bring. Dan sou ek begin met die konneksie, letterlik stap vir stap deur my kop totdat ek 'n hartverbinding gevoel het. Soms sou ek net weet dat ek kontak gehad het, en ander kere het my hart fisies seer geword en het ek trane van die oorweldigende gevoel van liefde wat ek ervaar het.
Met verloop van tyd het dinge baie makliker geword en ek het die weg van die minste weerstand begin volg, wat daarin lê om niks te oordink nie. Toe besef ek dat ek eendag 'n volle 180 grade gekom het en ek nie die laaste keer wat ek die "stappe gedoen het nie" kon onthou. Toe het dinge natuurlik gebeur.
Die volgende stap van my reis het my teruggevoer in die tyd tot my vroeë twintigerjare toe ek tuinmaak ontdek het. Ek het begin met die gewone blomtuin, gevorder tot groente en toe na kruie. Eers jare later het ek besef dat dit my sieltyd was en 'n briljante afset van spanning. Ek het my groen vingers van my ouma en my ma, wat ook lief is vir tuinmaak, geërf. Dit is iets waarvoor ek altyd dankbaar sal wees, want dit het my soveel plesier gebring. Ek is op my gelukkigste as ek kaalvoet is en omring deur plante en my diere.
Toe ek weer vorentoe beweeg, het ek gevoel dat ek meer moes doen, na 'n rukkie met die kommunikasie van diere. Ek het jare lank gesukkel om iets te vind wat die kommunikasie van diere komplementeer, met verskillende behandelings, soos Bach-blomme en weefselsoute. Hulle het wel gewerk, maar dit het my nie die kragtige resultate gegee waarna ek gesoek het nie.
Op 'n dag was ek pas klaar met 'n werkswinkel in Johannesburg en het ek op 'n boekwinkel op die lughawe gaan soek om na die vliegtuig te lees. Ek het 'n boek gekoop wat Elizabeth Whiter genoem het Die dieregeneser. Daarin het sy gepraat van haar reis na ontdekking en dieretuin-farmakognosie. Dit was waarna ek onbewustelik gesoek het. Dieretuin-farmakognosie vergemaklik die proses waardeur diere hul eie middels kan selekteer. Dit het my die resultate gegee waarna ek gesoek het, en nog meer, sodat ek weer met plante kon speel.
Ek het met Toegepaste Zoopharmacognosy gaan studeer Caroline Ingraham in Engeland. Met verloop van tyd het ek begin verby my selfopgelegde reël om slegs op afstand lesings te doen, en het ek persoonlik begin lesings doen. Ek sou opdaag om 'n dieretuin-farmaseutiese sessie met 'n dier te hou, en dan sou die eienaar of die dier vrae vra of 'n boodskap lewer.
Dit het tot die punt gekom dat ek nie 'n kommunikasie-sessie met diere kon doen sonder om my plantekstrakte ook saam te neem nie, en omgekeerd. Die twee modaliteite het mekaar aangevul, en nog belangriker, die diere was mal daaroor en reageer nog beter as ek albei gedoen het. Die waarheid is dat ons almal gehoor wil word en dat ons almal in een of ander vorm genesing nodig het.
Onthou aan my aanvanklike visualisering toe ek probeer om kontak met 'n dier te maak, het ek begin wonder wat op 'n energieke vlak in beide die mens en die dier se energieveld gebeur. Het dit wat ek in my geestesoog visualiseer, gebeur, of het iets heeltemal anders plaasgevind?
Die illustrasies in die boeke van Barbara Ann Brennan, hande of Lig en Lig ontluikende, het my gefassineer. Ek het dit altyd baie geniet om genesing te gee, en dit het gelyk of haar illustrasies bewys dat daar wel iets aan die gang is in sekere liggaamsvlakke. En hoe meer ek daaroor gewonder het, hoe meer het ek 'n oorweldigende behoefte gevoel om op een of ander manier uit te vind wat dit was en dit dan te dokumenteer.
Die lewe kom egter soms in die pad, en die idee is 'n rukkie opsy gesit. Toe ek eendag 'n paar frustrerende ure op die internet deurgebring het (weer) aan navorsing om te probeer verstaan ​​wat ek pas in 'n sessie gesien het, het ek begin besef dat daar regtig geen inligting oor die onderwerp daar was nie.
Dit is toe dat Melana in die gedagte kom. Ons het mekaar al etlike jare geken, saam 'n paar werkswinkels bygewoon en gevind dat ons op psigiese vlak baie dieselfde inligting versamel het, hoewel op effens verskillende maniere. Alhoewel ek auras kan sien en energieke inligting in my geestesoog kan lees as ek 'n sessie doen, kan Melana eintlik energievelde sien, iets wat ek fassinerend vind en daarna streef. Ek het dus gewonder of sy dalk kan sien wat aangaan.
'N E-pos later, en dit het geblyk dat Melana net so nuuskierig was as ek en bereid was om dit te gee. Alhoewel ek eerlik geen verwagtinge gehad het nie, was ek in 'n plek van verbinding en wou ek my nuuskierigheid bevredig. Daarom het ons 'n proses opgestel waardeur ek my normale roetine deurgemaak het tydens 'n genesingsessie, en sy het gekyk wat energiek gebeur en dit opgemerk. Dikwels sou ek iets optel en nadink oor hoe om dit op te los, en sy het dieselfde ding opgetel.
Dit was wonderlik om dieselfde inligting te bekom en deur 'n kollega te bevestig. Die inligting wat ons ontdek het, was niks soos ons verwag het nie, en dit het ons heeltemal verras. Die res is geskiedenis en bestaan ​​uit die inhoud van hierdie boek.
Dikwels is ons bewus daarvan dat iets nie reg is met ons diere nie, maar ons weet nie presies wat nie. As u 'n ander vlak van begrip kry, kan dit genesing bewerkstellig, of u dit bewustelik doen of nie.
Melana se verhaal
As klein kind het ek dikwels die een of ander werklike teenwoordigheid van Gees in een of ander vorm ervaar. Destyds het ek gedink dit is iets wat almal "gesien" of "weet". Ek het nie geweet dat dit wat ek sien en voel, auras en die beweging van energie in die liggaam was nie. Vir my was dit altyd net ekstra inligting oor wie iemand was en hoe hy funksioneer. Eers veel later het ek geleer dat hierdie vermoë 'n 'geskenk' is.
Gedurende my tienerjare het hierdie geskenk rustig geraak, en dit was eers in my twintigerjare dat my onversadigbare begeerte om die manier waarop die heelal werk te verstaan, my herontdek het. Ek het begin leer oor auras en energie, maar het eers die eerste keer waarlik met energie gewerk tydens 'n groepgenesingsgeleentheid.
Ek kan onthou dat ek die vloei van energie gevoel het toe ek my hande op iemand geplaas het, met geen ander bedoeling as om liefde vir hulle te hê nie. In plaas daarvan het ek fisiek sowel as emosioneel bewus geword van wat hulle voel. Ek het nie net ligte, skaduwees en blinkers rondom mense begin sien nie, maar ook diegene wat in die Gees oorgegaan het. Alhoewel dit 'n vreesaanjaende ervaring was, het dit my reis na die psigiese en geestelike wêreld begin.
Ek het besef dat ek 'n manier nodig het om hierdie vloei van inligting te beheer, so ek het 'n werkswinkel vir psigiese ontwikkeling bygewoon. Daar het ek geleer hoe om met my gidse te kommunikeer en saam te werk, die inligting wat ek ontvang het, te interpreteer en die vermoë na wense toe te maak. Soos u kan voorstel, het dit gelei tot baie eksperimentering met my vermoë.
Toe Diane my genader het om saam met haar te werk en die prosesse waar te neem wat plaasvind wanneer daar opsetlike kommunikasie tussen 'n dier en 'n geneser is, waarneem, was ek onmiddellik geïnteresseerd. Ek was ook geïnteresseerd om meer te leer oor die kommunikasiemetodes van 'n ander sielkundige en dit met my eie begrip te vergelyk.
Diane en ek het in die verlede aan psigiese oefeninge gewerk en baie soortgelyke inligting ontvang, so ek het gedink dat daar 'n natuurlike sinergie tussen ons sou wees. Hierdie gier was korrek. Ek het ook gevind dat die afluister van haar gesprekke met die diere my eie vermoë om te hoor en te sien versterk, en baie verduidelik wat ek verwarrend oor hierdie vorm van kommunikasie gevind het.
Ek was verbaas oor die detail van die inligting wat ons ontvang het, en om waar te neem hoe die remedies met die diere in wisselwerking was, was dit onthullend en mooi. Ek was ook verbaas oor die insig wat hierdie "mak diere" in ons as mense het, en deur hul soms humoristiese en altyd akkurate waarnemings van ons gedrag en behoeftes.
Hierdie werk is regtig 'n voorreg, en dit het my nog groter respek gegee vir die 'dieremense' wat ons planeet deel en wie ek nog altyd liefgehad het.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Die aanvaarding van die moontlikheid van dierekommunikasie en genesing