En daardie opmerking van jou st 1 juffrou van ‘muisneste’ het ek regdeur my skoolloopbaan gehoor – veral in die hoërskool: “het jy alweer muisneste?”, “jy is ‘n dromer”, “hou op om na die berge buite die klas te wil staar”, “jy speel alweer kitaar op die telefoondrade ipv te weet wat in die klas aangaan”, “hoekom teken jy prentjies in jou opstelboek?” ens. ens. Ek verwys hier bv. na die Totius en Leipoldt, die Van Wyk Louw en Toon Van den Heever toespelings, onder andere. · Hy is ook die hemelse Regter wat oë het soos ’n vuurvlam (Op. 1:14; Hand. (2) Dis interessant dat C. Louis Leipoldt en G.A. Watermeyer nou skielik “groen” is. Klassieke en Middeleeuse eposse en dramas, wat verhale vertel en opvoer of dramatiseer maar in poëtiese vorm geskryf is, is nog ‘n voorbeeld van vermenging van tekssoorte (Aristoteles in De Kock & Cilliers, 1991:xxii – xxv; Abrams, 1981:50; Cloete, 1992:80,102; Lind, 1998:324,327). ‘n Uitvoerige historiese oorsig val nie binne die skopus van hierdie artikel nie, maar ontelbare voorbeelde uit die literatuur van die Renaissance, die moderne era en die modernistiese literatuur ondersteun die feit dat dit gaan om ‘n relatief algemene verskynsel (vergelyk Hühn & Kiefer, 2005; McDowell, 1998).