So sit ons in 1997 by die einste Ouma se begrafnis. Kaitlin ‘n pap babatjie in my arms. Haar naam het net gebeur. Daar was druk op my om haar na my te vernoem maar ek het volstrek geweier. Ek sou NIE die arme bloedjie met so ‘n opdraende stryd soos wat myne was, opsaal nie. Kaitlin is dus die Skotse verbuiging van Käthe. (Die arme ding het nog redelik baie Skotse bloed ook in haar are!) So lees die dominee wat hy moet lees en elke keer verwys hy na Käthe. Käthe dit en Käthe dat. Skielik besef ek dat ek die enigste Käthe-Mari is wat oor is wat ek ken. Ek kyk na die klein babatjie in my arms en skielik oorval ‘n onbeskryflik hartseer my. En ek besef hoe simpel ek eintlik was om so hardkoppig te wees oor my pragtige, onuitspreekbare naam.
So drentel hulle rond in die lughawegebou want soos maar altyd die geval met lughawens, is die vlug vertraag. Dus boekwinkel toe. So koop Duncan leesgenot vir sy eie plesier en soos die duiwel dit wil hê, is die “grys boeke” netjies gestapel by die betaalpunt. Êrens gaan daar ‘n liggie op vir my liewe man en hy koop die hele boksemdaais – erg in sy noppies dat hy ietsie vir sy vrou koop. (En julle moet onthou, my man het ‘n hart so groot soos die oseaan.)