Seropositiewe blog Byna seker geval van PrEP-mislukking weens dwelmweerstand is pas in 2016 aangemeld
'N Byna sekere geval van PrEP-mislukking weens dwelmweerstand is pas in die jaar van 2016 gerapporteer
Por Claudio Souza 30 / 11 / 2019 30 / 11 / 2019 02684
'N Saakverslag van 'n man in Toronto wat besmet is met 'n stam van die MIV ten spyte van die oënskynlike hoë nakoming, in ooreenstemming met PrEP, is gedurende die jaar aangebied Konferensie oor Retrovirusse en Opportunistiese Infeksie (CROI 2016) in Boston vandag.
Dr David Knox, um médico em Toronto Maple Leaf da Clínica Médica, disse que o paciente era um homem gay de aproximadamente 43 anos homem que tinha sido submetido à PrEP há dois anos. Ele tinha um parceiro HIV positivo que tinha virale lading onopspoorbaar
Hy was 'n gereelde luisteraar by die polikliniek en het elke drie maande gemiddeld op MIV getoets. Dit is aan hom voorgestel wat hy begin Truvada PrEP op April 2013 en dit het blykbaar goeie nakoming daarvan te danke aan die frekwensie van apteek hervulling.
Twee jaar later in April van 2015 het hy simptome begin ná 'n tydperk van blootstelling aan MIV met verskeie vennote. Die simptome was geen simptome vir MIV sero Omskakeling geconstateerd klassieke, maar betrokke 'n episode van koors met erge buikpyn genoeg vir hom om te gaan na die hospitaal vir 'n konsultasie waar 'n lesing aan die lig gebring 'n ontsteking van die dikderm.
Gedurende hierdie tyd het hy sy gewone MIV-toets ingeskryf en gewys dat hy MIV-infeksie gehad het, met behulp van 'n negatiewe toets vir anti-MIV-teenliggaampies, maar 'n positiewe toets vir die p24-antigeen wat vroeër aangetoon is. Drie dae later was sy MIV-viruslading 28.000 kopieë / ml - redelik laag vir akute MIV-infeksie en dui daarop dat sy PrEP virale replikasie "gebottel" het sonder om die infeksie te stop, of dat die virus baie geneesmiddelbestand was en dit repliseer swak.
Die pasiënt het geproklameer dat hy uitstekende drome aan Dr Knox onderhou het om te ondervra dat hy nou 'n geval van ware mislukking in PrEP kan sien, met die oog op verdere toetse. 'N Weerstandstoets is uitgevoer vir alle klasse antiretrovirale middels vir die viruspasiënt van 'n monster wat een week na hul MIV-diagnose versamel is.
Die ander moet verduideliking. Die pasiënt is behandel as 'n openbare gesondheidsinstellingsentrum met min finansiële hulpbronne en sy voormalige bloedmonsters was nie gered nie. Daar was dus geen direkte manier om te bewys dat dit dwelmvlakke verenigbaar met hoë toereikendheid het teen die tyd van blootstelling aan MIV nie.
Daar was egter 'n indirekte manier. Dr Knox het 'n toets ontleed wat die "Droëbloed" -werf (DBS) van die 20-pasiëntdae genoem het nadat hy gediagnoseer is. Die toetspunt van 'n DBS is dat die vlakke van die geneesmiddel binne-in rooibloedselle meet, eerder as binne die witbloedselle wat die MIV besmet, of in die bloedplasma. Die dwelmvlakke styg baie stadiger binne rooibloedselle, en neem 17 dae om die helfte van hul bestendige toestandsvlakke en 'n volle agt weke te bereik om die gestadigde versadigde dwelm heeltemal te bereik. Dwelmmarges het ook geleidelik gestyg en is op kort termyn minder vatbaar vir ups en downs. Dwelmvlakke in die DBS-pasiënt was effektief 47% hoër as die gemiddelde waarde, wat konsekwente PrEP-adhesie aandui tydens die meeste van die periode wat hul MIV-blootstelling dek. As hy die medisyne geneem het sedert hy sy diagnose ingedien het, sou dwelmvlakke slegs 47% van die gemiddelde bestendige toestandsvlak of 31% van sy werklike vlak in hierdie pasiënt wees.
Dit is 'n indirekte manier om dwelmvlakke te meet. Aangesien die ouderdom van simptome begin vier weke voor die pasiënt se MIV-diagnose en die droëbloedtoets oor drie weke daarna plaasgevind het en dat die tydperk van risiko volgens die pasiënt twee weke vroeër begin het van die aanvang van simptome, wat nege weke verlaat voordat die geneesmiddel ophoop; hierdie toets sluit nie heeltemal die moontlikheid uit dat hy nie by PrEP kon aangesluit het toe hy 'n risiko gehad het nie en dat hy weer PreP begin het. Die pasiënt dring daarop aan dat dit nie die geval is nie.
Daar was 'n klein bloedmonster uit sy diagnostiese toets, drie dae voor die pasiënt uitgevind is om seropositief te wees,
Dit het hoë vlakke van tenofovir en emtricitabienvlakke so hoog getoon dat hulle bo die limiet van kwantifisering van die toets was. Dit was egter nie 'n langtermyn toets- en dwelmvlakke nie en kon die moontlikheid dat hy 'n verval gehad het in die tyd dat hy aan MIV blootgestel is, nie heeltemal uitsluit nie.
Weerstandtoetse het getoon dat die MIV-pasiënt nie 'n beduidende weerstand teen die antiretrovirale middel bekend as protease-remmers gehad het nie. Hy het 'n weerstandsmutasie gehad vir die eerste generasie NNRTI-dwelm nevirapien, en 'n volledige weerstand teen emtricitabine. Hy het ook 'n breë weerstand teen die eerste generasie NRTI's gehad as medisyne soos zidovudine (AZT) en stavudine (d4T), en hierdie mutasies verleen ook 'n mate van weerstand teen tenofovir. Hulle het egter nie die sogenaamde K65R wat 'n hoë vlak van tenofovir-weerstand verleen nie, en daar word beraam dat die mutasie- en weerstandspatroon slegs 1,3 maal tenofovir-weerstand was, wat beteken dat 30 geneesmiddelvlakke hoër is as wat nodig is vir Weerstandige virusse moes nie sterk genoeg gewees het om infeksie te voorkom nie - en hy het baie hoër geneesmiddelvlakke in die toetse gehad. Weerstand is egter 'n ingewikkelde proses en sommige kombinasies van mutasies kan hoër vlakke van weerstandigheid kataliseer as wat dit alleen sal veroorsaak.
Nie relevant vir die oënskynlike mislukking van PrEP nie, maar die verspreiding van dwelmweerstand was die feit dat hierdie pasiënt ook twee mutasies van weerstand teen die geneesmiddel integrase inhibeerder en geneesmiddel weerstand elvitegravir gehad het.
MIV-oordrag met integrase inhibeerweerstand é baie skaars, en veral weerstand teen alle dwelms behalwe raltegravir, die eerste integrase inhibeerder. die waargenome weerstand patrone is verenigbaar met die naamlose persoon wat die virus geslaag het in 'n foutskema van Stribild (twee klasse van vier die kombinasie geneesmiddel pil van tenofovir, emtricitabine, cobicistat en elvitegravir).
Sedert vier van die vyf terapeutiese eerste-lyn regimens deur die Departement van Gesondheid en Maatskaplike Dienste word aanbeveel, is gebaseer op integrase-inhibeerders, en dat hierdie klas van dwelms word geëvalueer vir gebruik as voorbereiding, en sal 'n bekommernis dat meer virusse te wees weerstand teen integrase inhibeerders het begin sirkuleer.
Die pasiënt self is geplaas op 'n klas drie regime, sterk medisyne soos dolutegravir, rilpivirien en darunavir versterk en word eers drie weke na aanvang die ondetectable geword.
Ter afsluiting is dit waarskynlik nie 'n absoluut bloeiende punt nie - 'n vlak medisyne in monsters wat geneem is ten tye van die infeksie sou hiervoor nodig wees. Maar op grond van die waarskynlikheid, met drie verskillende metings wat die pasiënt se selfrapport aanvaar het, is dit waarskynlik die eerste gedokumenteerde geval van mislukking van die pasiënt. Truvada PrEP, ten spyte van hoë toereikendheid en meer as voldoende vlakke van dwelm, hoewel onlangs Twee gevalle is aangemeld oor monoterapie met tenofovir.
Vertaal in 02 van Maart van 2016 deur Cláudio Souza uit die teks in Byna-Sekere geval van PREP mislukking as gevolg van weerstand teen die medikasie gerapporteer op croi 2016 deur Gus Cairns Gepubliseer in: 25 Februarie 2016 vir AIDSMAP