Groei in getalle.. PB4.1 Home - Slider
Groei in getalle.. PB4.1
Posted by thePLAN diePLAN on October 20, 2018 at 4:50 PM
•	4.1 Groei in getalle vind plaas waar die Evangelie doelbewus verkondig word sodat meer mense dit hoor en daarop reageer deur Christus te aanvaar as Redder en Heer.
•	Deel 5.20 Missionale karakter – bl. 107-124 (veral bl. 116-124)
•	Week 7 – Laat U Koninkryk kom – bl. 113-130
•	Week 7 – Dag 34 Geestelike groei? – bl. 124-127
•	Week 7 – Dag 35 Die kiem – bl. 128-130
Johannes 3:16-17; 17:18-20; 20:20-22
Die Evangelie volgens Johannes is na alle waarskynlikheid geskryf deur Johannes, die seun van Sebedeus en die dissipel vir wie Jesus baie lief was (Joh. 21:24; 19:26, 35) en wat tussen 180-200 AD deur Irenaeus verklaar is as die skrywer van die vierde Evangelie tydens sy verblyf in Efese. Hierdie Evangelie vorm nie deel van die drie Sinoptiese Evangelies nie en het sy eie karakter. Sekere dele kom slegs in hierdie Evangelie voor, soos die uitsprake oor die koms en werk van die Heilige Gees, hierdie gesprek met Nikodemus waarvan Joh. 3:16-17 deel uitmaak, asook die hoëpriesterlike gebed van Jesus in Getsemane waarvan Joh. 17:18-20 deel uitmaak. Dan is dit ook net Johannes wat die spesifieke verwysing na die Vader se sending (missio Dei) het teenoor die ander drie Evangelies (Joh. 17:18; 20:21).
Anders as die Sinoptiese Evangelies, begin Johannes nie by 'n punt in die geskiedenis en beskryf dan die verloop van gebeurtenisse in die lewe en optrede van Jesus nie. Hy begin by "die begin", nog voor die skepping en bou dan verder op Jesus as die Woord "deur Wie alles ontstaan het" (Joh. 1:1-5). Ander terme wat deurgaans voorkom, is lewe, lig, duisternis, wêreld, waarheid, kinders van God, uit God gebore wees, ens.
Hierdie Evangelie is deurtrek van Ou-Testamentiese gedagtes en deurweef van materiaal daaruit. Vergelyk byvoorbeeld Joh. 1:1 met Gen. 1:1. Jesus word aangewys as die vervulling van die OT - "Messias", "Dienaar van die Here", "Koning van Israel", en "Profeet".
Verder is daar ook duidelike tekens van die rabbynse Judaïsme in Joh. 5, asook die verwysing na Jesus as die Lig wat die duisternis oorwin; Jesus as die Waarheid, ensovoorts. Hierdie teenstellings kom ook voor in van die Qumran-geskrifte.
Johannes gee sy doel met die skryf van die Evangelie duidelik weer in Joh. 20:31. Die werkwoord dui op 'n nuwe begin: "... sodat julle kan glo (nou tot geloof kan kom) dat Jesus die Christus is, die Seun van God, en sodat julle deur te glo, in sy Naam die lewe kan hê."
Hierdie verse val binne die groter geheel van hoofstuk 2:1-3:54 onder die tema: "Die eerste tekens en gesprekke: Jesus maak alles nuut" en vorm dan deel van die eerste gesprek van Jesus met sy dissipels oor die nuwe mens (3:1-21). Hierin gaan dit oor Jesus se heerlikheid en dat Hy die verhouding tussen God en mens radikaal vernuwe deur 'n nuwe leer van persoonlike lewensvernuwing, verhouding (3:1-21) en 'n nuwe godsdienstige verhouding (4:1-42).
God se gawe van die ewige lewe het historiese gestalte gekry toe Hy uit liefde vir die wêreld, "sy enigste Seun gegee" het. Dis die missio Dei, die sturende God. "Om lief te hê" kom 36 keer in hierdie Evangelie voor, maar net hierdie een keer is dit gerig tot die "wêreld" (kosmos - die mense wat in die wêreld leef - 1:9).
Hierdie "gegee" dui op Jesus se sterwe aan die kruis en is vir elkeen wat glo. Dié wat nié glo nie, is verlore vir ewig (3:18; 5:25). 'n Derde opsie is daar nie! Die gelowiges dui uit die vorige deel van die gesprek met Nikodemus op hulle wat wedergebore is (sien ook Tit. 3:5), wat tot geloof gekom en die ewige lewe verkry het. Die geloof het dus sy oorsprong by God – die gevolg van missio Dei. Calvyn het by geleentheid gesê: "Geloof is die leë hande waarmee ons die genade van God in Jesus Christus ontvang" (ons eie maak).
Vers 17 is in lyn met die doel van die Evangelie, naamlik "nie om te veroordeel nie, maar ... te red".
Jesus se hoëpriesterlike gebedsgesprek met sy Vader in Getsemane staan op sy eie (17:1-26).
Die Woord waardeur toewyding aan God kom, moet almal hoor. Dis immers waarvoor Jesus deur die Vader "afgesonder en na die wêreld toe gestuur" is (vgl. Joh. 10:36). "Soos U My... gestuur het, het Ek hulle ook na die wêreld toe gestuur" (:18 ). Hierdie woorde sluit álles in - ook die toewyding, heiliging en toerusting deur die Heilige Gees en God se Woord (:19). Toewy, "heiliging" dui in hierdie konteks (:17, 19) op die offer - "vir God afgesonder as offer". Christus is heilig en stel Homself beskikbaar, sonder Hom af, om die sondelas van die wêreld op Hom te neem en as volmaakte, heilige offer aan die kruis tot versoening en herstel van die gebroke verhouding tussen die mens en God te dien. Deur sy offer aan die kruis, word die gelowiges geheilig (afgesonder) vir lewensdiens aan God. Paulus sê in 1 Kor 1:30, Christus "het vir ons geword ... die heiliging...".
"Die waarheid" (19) dui hier op Jesus self (14:6), sowel as die Evangelie soos deur Jesus verkondig. Christus se versoening bring vir "dié wat in Hóm glo" 'n nuwe lewe en nuwe lewensgehalte "geheilig", asook 'n nuwe lewensroeping "toegewy aan God".
Daarom bid Jesus vir hulle in vers 20a, maar dit gaan verder as net die apostels en dissipels, dit gaan ook in vers 20b oor "dié wat deur hulle woorde tot geloof in My sal kom!"
Hierdie deel van Jesus se gesprek met sy dissipels pas in by die groter geheel van die opstanding en eerste verskyninge in Joh. 20:1-31 en in die kleine handel dit oor Jesus se verskyning aan sy dissipels (20:19-23).
Vers 20: As bewys daarvan dat Hy daar by hulle staan in dieselfde liggaam as wat aan die kruis gespyker was, wys Jesus vir sy dissipels sy hande en sy sy, as sigbare bewyse dat Hy nie 'n gees is nie. Dus, dat Hy nie net geestelik opgestaan het nie! Vergelyk ook Luk. 24:36-43, waar Jesus pertinent sê: "Kyk na my hande en my voete: dit is tog Ek self. Voel aan My en kyk! 'n Gees het tog nie vleis en bene soos julle sien dat Ek het nie... Hulle gee Hom toe 'n stuk gebakte vis. Hy het dit gevat en voor hulle oë geëet." Hier het dit hoofsaaklik gegaan om die bewys van sy liggaamlike teenwoordigheid as opgestane Here en Heiland. Lees gerus ook 1 Kor. 15 in hierdie verband van Jesus se opstanding. Dit het tot groot blyskap by die dissipels gelei. As ek dit nie met my hele hart self glo nie, sê Paulus, wat self 'n persoonlike ontmoeting met die lewende Here gehad het!
Vers 21: 'n Tweede keer sê Jesus vir hulle: "Vrede vir julle!" (vgl. 19.) Dit verwys na God se vrede ná vergifnis deur die offerbloed van sy Seun, Jesus Christus, aan die kruis op Golgota. Hierdie "vrede van God" as toesegging sou dien as grondslag vir die uitvoering van die opdrag wat hulle nou van Jesus sou ontvang, want Hy het sy opdrag van die Vader uitgevoer om versoening te bewerk tussen God en die mens en só die gebroke verhouding sedert Gen. 3 se sondeval te herstel, maar nou moet daardie boodskap van versoening (Ef. 3:9-11; 2 Kor. 5:18-20) vertel word aan alle nasies. Daarom gee Jesus nou hierdie opdrag aan sy dissipels, stuur Hy sy kerk om die opstandingsboodskap van Jesus Christus te gaan verkondig!
Vers 22: Sonder die Heilige Gees se HEERskappy, beheer (Gal. 5:16), leiding (Joh. 16:13), toerusting in die dissipels se lewens (Luk. 24:49), is dit onmoontlik. Daarom gee Jesus as Here van sy kerk, vir hulle die Heilige Gees, sodat hulle ook, soos Hy, met die gesag van God kon optree (vgl. Hand. 4:13-14).
Die tema vir 'n preek vanuit hierdie Skrifgedeeltes sou aangetoon kon word as: God se mense hunker na numeriese groei in sy Koninkryk. Want groei in getalle vind plaas waar die Evangelie doelbewus verkondig word sodat meer mense dit hoor en daarop reageer deur Christus te aanvaar as Redder en Heer. Die beginsels wat in hierdie drie teksgedeeltes as fondament vir die uitstuur van die kerk van Jesus Christus dien, is universele beginsels. Met ander woorde: dit het nie net vir die eerste Christene, dissipels of apostels gegeld nie. Dis steeds oral op aarde van toepassing vandag ... totdat Jesus weer kom!
Die hele Evangelie word in Johannes 3:16-17 in perspektief gestel – ware liefde is nie staties of selfgesentreerd nie. Dit reik uit en trek aan; dit maak 'n positiewe, opbouende verskil in ander se lewens as fondament vir alle verhoudings. Iemand het dit só gestel: Dis liefde-met-'n-respons; liefde-binne-'n-persoonlike-verhouding; liefde wat nooit op sy eie kan bestaan nie; liefde wat so kragtig en invloedryk is dat dit na jou sal uitreik en die liefde waarna dit smag, in jou sal wek en jou in staat stel om terug lief te hê, op sy liefde te antwoord deur wederliefde. Hierdie agape-liefde is selfopofferende daadliefde. Dis letterlik liefde teen 'n prys – die hoogste prys ooit, wat géén mens kan betaal nie (Ps. 49:8-16; 1 Kor. 6:19-20). Daarom het God sy Seun gestuur om hierdie prys met sy lewe te betaal en so die straf vir óns sondes op Hom te neem en die vrug van God se vergifnis, die nuwe lewe, aan ons te skenk, sodat ons ook soos Hy kan liefhê met daadliefde (1 Joh. 3:16-18 ) wat nie soek om te veroordeel nie, maar te help dat meer mense tot aanbidding van God sal kom en Hom die eer in hul lewens sal bring wat Hom toekom. John Piper sê van die bestaansdoel van die kerk van Jesus Christus: "Worship is the ultimate goal of the church." Dan voeg hy by: "Mission exists because worship doesn't. Worship is ultimate, not missions, because God is ultimate, not man." Met die lewensveranderende Woord waardeur toewyding en 'worship' aan God kom, moet almal hoor 'mission' (Rom. 10:13-15).
Jesus het nie sy Vader gevra om sy kinders uit hierdie bose, ongelowige wêreld weg te neem nie (Joh. 17:18-20), maar in hierdie wêreld te gebruik tot sy eer en die uitbreiding van sy koninkryk. Juis daarom moet ons nie probeer om die ongelowiges te vermy nie, maar soos Jesus tussen hulle te gaan sit en sy omgee- en verskilmakende liefde te betoon... as sout en lig vir die wêreld (Mat. 5:13-16). Hiervoor is ons immers gestuur ... en bid Jesus vir elke gelowige dat ánder deur ons getuienis tot geloof in Hom sal kom! Watter bemoediging en inspirasie is nie in hierdie woorde vir ons opgesluit nie ... Jesus bid ook vir my – met die verwagting dat ook ek van Hom sal getuig op só 'n wyse dat ander tot bekering sal kom!
Johannes 20:20-22 behoort ook vir ons vandag aan te moedig tot geloof en geloofs-gehoorsaamheid. Dink maar aan die rede waarom Jesus aan sy Vader gehoorsaam was (Joh. 14:31) en hier bou Hy voort op sy gestuurdheid deur die Vader as basis vir óns eie gestuurdheid deur Hom as die opgestane Verlosser en hoof van sy kerk.
In hierdie riglyn word gekies om die teks op 'n manier te herstruktureer om verwante gedagtes by mekaar te groepeer sodat die skopus van die teks(te) uitgelig kan word aan die hand van die tema: God se mense hunker na numeriese groei. Hierdie hunker is veel meer as net 'n emosie of gevoel, dit het begin by God (missio Dei) en groei uit God se liefde vir die wêreld wat ons dring /dryf (2 Kor. 5:14) tot agape- God se daadliefde! Dit gaan dus ten diepste oor God en nie oor die mens se nood of behoeftes in die eerste plek nie. John Piper: "Worship is ultimate, not missions, because God is ultimate, not man." Daarom moet ek as gelowige altyd seker maak dat my motief, rede, of dryfveer op God se Naam, lof, eer, aanbidding gerig is, en nie op mense nie. God beoordeel immers die bedoelinge van die hart... (Heb. 4:12).
TEMA: God se mense hunker na numeriese groei in sy Koninkryk
TEKS: Johannes 3:16-17; 17:18-20; 20:20-22
Toe die Here 'n voltydse leraar van 17 jaar in die bediening weg van die gemeente-opset binne die kerk, na voltydse sending roep, het hy nie geweet wat op hom wag nie. Ook nie hoe hy self sou moes verander (bekeer) van clichés waarmee hy grootgeword het en as
"kerktaal" leer ken het nie. So was hy self ook deel van die kerkleiers wat net gekonsentreer het op "lidmaatbediening", eerder as om die opdrag van Jesus ("maak dissipels") gehoorsaam na te streef en uit te voer. Talle kerkleiers is nie eers ingestel op bekeerlinge nie, wat nog te sê van "opgeleide en toegeruste bekeerlinge" (Ef. 4:12) as dissipels. Soveel kerke is vandag steeds vasgevang in hierdie onbybelse tradisie van net lidmate te bedien en gelukkig te wil hou. Waar opleiding en toerusting wel nog plaasvind, word dit by baie op sigself die doel en loop dit verreweg by die meeste lidmate of gemeentes nie uit op dade van geloofsgehoorsaamheid nie (Gal. 5:6; Jak. 1:22)!
Nog iets wat in hom moes verander, vertel die leraar, was die hartsmotief waarom hy betrokke was by sending. Grootliks was dit ter wille van die redding van mense – dat, om dit radikaal te stel, hul eindbestemming verander sal word van hel na hemel. Hy voel dat daar nie veel plek vir God se eer en aanbidding is in leiers se denkpatrone nie. John Piper sê egter dat die bestaansdoel van die kerk van Jesus Christus eerstens gaan om die lof, eer en aanbidding, worship, wat God alleen toekom. Dis die diepste rede of motief waarom ons sendingwerk doen en 'n positiewe verskil in ander se lewens rondom ons maak. Nie in die eerste plek 'dat hul gered sal word' nie, maar dat God deur meer mense as God erken en aanbid sal word. Hul redding volg in elk geval wanneer hulle in opregtheid tot aanbidding van God kom!
Mag dié wat hierdie boodskap lees/hoor, óók tot hierdie ontdekking kom - dis immers deel van ons belydenis: "Soli Deo Gloria!" Aan God alleen alle eer (Ps. 115:1)
[Die prediker kan ruim gebruik maak van gegewens uit die eksegetiese en hermeneutiese afdelings en ook uit sy/haar persoonlike lewe getuig. Die teks kan ook as lydensteks gebruik word.
Die Woord wat almal moet hoor, is lewendmakend, lewensveranderend en lewegewend. Dit is God se Woord – mense se harte en lewens verander deur die Heilige Gees, nié deur MY preek, boodskap of getuienis nie! In geen hof word hoor-sê getuienis aanvaar nie. Daarom is dit noodsaaklik dat my getuienis eerstehands sal wees, gebore uit 'n persoonlike ontmoeting en 'n lewende verhouding met die lewende God van Wie ek moet getuig! Dink maar aan die apostel Johannes se getuienis. (Sien 1 Joh. 1:1-3) Miskien is dit juis die rede waarom baie mense nie kan getuig nie, want hulle het niks om van te getuig nie?
Hierdie vertel of getuienis uit 'n hart van liefde en omgee, bring mense voor die genadetroon van God. Dít is die geheim van 'n groeiende gemeente: dat elke lidmaat, die hele kerk of gemeente 'n toegeruste dissipel sal wees wat onder leiding van die Heilige Gees die hele Evangelie na die hele wêreld sal neem – oral waar ek is, kom of gaan, dit uitdra deur woord én daad/lewe. Ongelukkig lê hierin ook die oorsaak van die swakheid en magteloosheid van die kerk – dat so min gelowiges regtig gewillig is om onbeskaamd te getuig dat Jesus Christus die Here is. 'n Noodroep vir gebed tot bekering?!]
Wat sê hierdie gedeelte vir ons vandag?
Is die verlorenes 'n staande punt op die agenda van ons kerkraadsvergaderings? Ons bely immers solos Christos - verlossing kom alleen deur die bloed van Jesus Christus as die énigste weg na God! Maar meer nog: God is waardig om aanbid te word vir Wie Hy is, en nie net vir wat Hy vir my kan doen of beteken nie. Hy is waardig om aanbid te word deur elke mens wat Hy geskape het om Hom te ken, lief te hê en te eer. Jesus gee ons die voorreg om sy instrumente te wees deur wie Hy self na die wêreld wil uitreik, ongeag ons omstandighede (vgl. Mat. 10:19-20; Ef. 5:16). Hyself rus ons daarvoor toe deur die Heilige Gees (Hand. 1:8 - belofte). Daarom kan ons nie ligtelik met ons geroepe gestuurdheid omgaan nie.
Die vraag waarmee ons elkeen hiervandaan huis toe, werk toe, wêreld toe gaan, is dus nie of die Here my óók roep en stuur nie, maar eerder: "Wie is Jesus régtig vir my? Ken ek Hom persoonlik op só 'n manier dat ek eerstehands van Hom en sy liefde vir my en die wêreld deur woord en daad (my hele lewe) kan getuig? Wat beteken dit vir my dat Jesus ook vir my persoonlik bid met die verwagting dat ander ook deur my woorde as getuienis '... tot geloof in Jesus sal kom'?