Nalatenskap van liefde - People - Windhoek Express
Monday, May 27th, 2019 11:34:32
Nalatenskap van liefde
Ouers se grootste nagmerrie word waar die dag as hul kind sterf, maar amper twee jaar later staan 'n plaaslike familie sterk.
03 March 2019 | People
Die gesin tydens ’n oorsese vakansie.
Sybrand en Ronel de Beer saam met hul ander twee dogters.
Lumé de Beer.
Skielik, sonder waarskuwing of tyd om voor te berei op die lang dae en nagte wat sal volg, is jou kind net nie meer daar nie, en ’n stukkie van jou gaan saam met hulle.
Ronel en Sybrand de Beer se lewe is in Julie 2017 omvergewerp toe hul oudste dogter, Lumé, skielik op 11-jarige ouderdom oorlede is. Nou, amper twee jaar later, het die paartjie en hul twee dogters besluit om hul dogter en sussie se lewe te vier en te onthou.
“Jy word gekonfronteer met ’n diep seer en vrae oor die lewe,” vertel Ronel openhartig in ’n onderhoud. “Daar is geen antwoorde nie, en al hierdie emosies en gevoelens is onwerklik,” sê sy. Dit was ook in hierdie tyd dat die familie baie meer oor hul dogter by skoolvriende uitgevind het.
Ronel het besluit om hierdie emosies vas te vang en só het die “Lecagy of Love”-blog begin.
“Dit het aanvanklik begin as ’n platform waar ek my ervaring as ouer kan deel, maar mettertyd het dit nie net gegroei in stories van geloof, hoop en liefde vir ons nie, maar ook vir ander ouers wat deur dieselfde trauma gaan,” sê sy.
Deur die eerste paar maande ná haar dogter se dood, het sy so baie by ander se soortgelyke verhale van verlies gebaat. “Ons kan by mekaar leer, ook in die donkerste van tye. Ek hoop ek kan dit vir ander ook doen,” sê Ronel.
“Lumé was liefde en ons wil haar naam deur ons verhaal eerbiedig. Sy het ’n ongelooflike liefde vir die lewe gehad,” sê Ronel. Juis daarom speel 1 Korintiërs 13 so ’n belangrike rol op die platform. “Geloof, hoop en liefde, maar die sterkste hiervan is die liefde. Dit is waarop ons famlie nou daagliks fokus. Dit is ons mantra.”
Deur die blog het Ronel geleer dit help om te skryf oor jou eie verlies, pyn, hartseer en rou. “Om dit neer te pen, is terapeuties. ’n Mens vergeet die detail, die gedagtes, die emosies, die klein dingetjies wat gebeur. Daarom is dit belangrik om dit te dokumenteer sodat jyself later kan teruggaan daarna en herleef,” vertel sy.
Tot die kommentaar wat mense op ’n blog-inskrywing lewer, dien as ondersteuning. “Dit help so om ander mense te hoor, en sodoende weer met ander ouers in aanraking te kom wat dieselfde pad stap.”
Die gesin het ook geleer daar is nie ’n regte of verkeerde manier om te treur nie. Elkeen doen dit op sy eie manier.
Maar Legacy of Love is reeds soveel meer as net ’n blog. Volgens Ronel wou haar swaer verlede jaar aan die Desert Dash deelneem, “en hy wou graag tot Lumé se nagedagtenis ry. Toe skryf hulle ’n tweemanspan in.”
Sybrand het vanjaar besluit dat ander mense nie alleen vir hulle doel moet fietsry nie – hulle moet ook. “Ons het toe begin oefen vir die Nedbank Cycle Challenge en die idee vir die res van die jaar is om spanne te maak spesifiek vir Legacy of Love en aan kompetisies deel te neem,” sê Ronel.
Die ouerpaar beoog ook om die einde van die jaar die Desert Dash te trap.
“Ons ry nie net vir Lumé nie. Ons ry vir al die ander kinders wat ook gesterf het, en ons ry vir ouers wat met hierdie seer moet agterbly, wie se vrae nooit beantwoord word nie.”
En dit stop nie by fietsry nie. “Lumé was baie lief vir sport en ons moes dit iewers eerbiedig. Indien ondersteuners ’n Legacy of Love-span by sportkompetisies wil inskryf, is hulle welkom om ons vooraf te kontak en die nodige reëlings te tref. Dit hoef nie net fietsry te wees nie.”
Hoewel die paartjie se eie seer hulle aangespoor het om hul dogter se gedagtenis te laat voortleef, is die pad vorentoe nie maklik nie. “Die dag wat jou kind sterf, voel vir jou ook soos die laaste dag van jou eie lewe, want hoe gaan jy verder sonder jou kind?” Sy het egter raad vir ouers wat dieselfde pad stap. “Weet net dat môre sal aanbreek en daar is nie ’n alternatief as om op te staan en verder te lewe nie.”
Volgens Ronel is die eerste besef dat jy vir ’n leeftyd gaan rou en dat niks hierdie pyn geheel en al gaan wegvat nie, maar dat jy soveel genade deur jou gebrokenheid ontvang. “Weet dat daar ander ouers op hierdie pad is. Die feit dat hulle dit kon doen, wys dat jy dit ook sal kan doen,” sê sy.
Sy voeg by dat ondersteuningsboeke hulle baie gehelp het.
“Dit is nie maklik nie, maar die lewe gaan aan. God sal saam met jou die pad stap. Hy sal jou vashou en nooit laat los nie. Hy is lief vir jou. Ons verstaan nie hoe die legkaartstukke inpas in Sy volmaakte plan nie, maar dit sal inpas in een van die mooiste prentjies wat ons brein nie verstaan nie,” troos sy.
Vir die familie is dit ook belangrik om nie die proses af te jaag nie. “Vat jou tyd, huil, treur, praat en doen wat jy moet vir jouself,” sê sy, en voeg by dat jy moet bly oefen. “Dit is iets wat ek drie maande ná Lumé se dood ophou doen het en ek het my gesondheid baie skade aangerig. Oefen is belangrik vir jou getraumatiseerde lyf en spiere, en dit help om stres te verminder.”
Gaan lees gerus Legacy of Love en raak betrokke. Dalk leer jy self ’n les of twee of uit iemand anders se verhaal. En die familie is dit eens: Lumé sal nooit vergeet word nie.