Ons ryke belofte (2)
“Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, wie in My glo, het die ewige lewe." - Johannes 6:47 (53-vertaling).
Wat word bedoel met ewige lewe? Die woord “ewig” kan op twee maniere geïnterpreteer word: (1) iets wat geen einde het nie en altyd bly bestaan, of (2) iets wat buite die tyd staan, dus iets wat nie tydgebonde is nie en daarom geen begin of einde het nie.
Die tweede definisie hierbo het betrekking op God. Ons moet God dus nie voorstel as Iemand wat altyd bestaan het en altyd sal voortbestaan, jaar in en jaar uit, eeu in en eeu uit nie. Want dan sal ons impliseer dat God ook binne die tyd is. Nee, God is nie in die tyd nie, maar buite die tyd. Tyd is immers deel van God se skepping. 'n Mens kan dit vir jouself soos volg voorstel: gaan staan op 'n hoë bergpiek met 'n vlakte wat voor jou uitgestrek lê. Kyk eers links na waar die vlakte op die horison begin. Kyk regs na waar die vlakte oor die horison verdwyn. Alles lê oop voor jou. Jy kan onmiddellik na enige kant toe kyk. God sien die tyd soos wat ons na die landskap sou kyk. En juis omdat God buite die tyd staan, kon Jesus sê: “Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, voordat Abraham was, is Ek.” (Joh 8:58; 53-vertaling). Vergelyk ook die King James vertaling: “Verily, verily, I say unto you, Before Abraham was, I am.” Hierdie ewigheid is waaraan ons deel het in Jesus Christus.
Die eintlike rykdom van die belofte van Jesus Christus volg uit die sekerheid waarmee dit gegee word met dié woorde: “Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle”. En die woorde word so kragtig moontlik gestel: “wie in My glo, het die ewige lewe”. Wie glo, het die ewige lewe, nou reeds, op hierdie oomblik. Maar terwyl ons hier op die aarde is, lewe ons in 'n verganklike, tydgebonde liggaam, waarvan Paulus sê: “Ons weet dat, wanneer ons aardse woning wat maar 'n tent is, afgebreek word, ons 'n vaste gebou in die hemel het. Dit is 'n woning wat nie deur mense gemaak is nie, maar deur God, en dit bly ewig staan” (2 Kor 5:1).
Ons Heiland gee nog 'n verdere waarborg deur die vaste besef van die ewige lewe in ons harte neer te lê. In Johannes 17:3 lees ons: “En dit is die ewige lewe: dat hulle U ken, die enigste ware God, en Jesus Christus, wat deur U gestuur is”. Die Gees van God wat in ons woon, bevestig dit ook: “In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël....” (Ef 1:13). In die geloof het ons 'n voorskou van ons ewige saligheid. In die gebed kan ons reeds ons gemeenskap met God beleef. En in ons stilte-ure kan ons reeds ons liefdeseenheid met God ervaar, waartydens ons alles om ons vergeet en vir 'n rukkie weggetrek word na God.
Maar hierdie geloof is self 'n gawe van God. Niemand van ons kan hierdie belofte van God aanneem sonder dat die Gees van God ons nie daartoe bring nie. Hierdie sekerheid om die ewige lewe deelagtig te wees, kom nie uit onsself nie. “Hierdie Gees getuig saam met ons gees dat ons kinders van God is. En omdat ons kinders is, is ons ook erfgename. Ons is erfgename van God, erfgename saam met Christus..” (Rom 8:16-17).
As ons diep hieroor nadink, moet ons dan nie 'n groot dankbaarheid in ons omdra nie?! Moet ons dan nie singend deur die lewe gaan nie!
want soos 'n tempel wat op vaste grond verrys het,
so rys die eew'ge guns wat U aan ons bewys het;
(Psalm 89:1 beryming)