Daar is nog net twee Howard Johnson -restaurante in die land oor - Tradisionele resepte - 2022
Daar is nog net twee Howard Johnson -restaurante in die land oor
Baby boomers onthou waarskynlik hierdie ou-skool soda-fontein/eetketting, maar nou is daar slegs 2 oor in die hele land
Howard Johnson's, die alomteenwoordige restaurantketting van die 60's en 70's, is amper weg.
Onthou jy nog hoe jy 'n bord gebakte mossels en 'n roomys by Howard Johnson gekry het? Tensy u voor 1970 gebore is, krap u waarskynlik in u kop en dink: 'is dit nie 'n hotel nie?' Van Howard Johnson is nie net 'n hotelketting nie: in die 50's, 60's en 70's was dit een van die grootste toevallige restaurantkettings in Amerika. Gerugte dui daarop dat die Maine -lokasie binnekort kan sluit.
Howard Johnson's was bekend vir sy klassieke Amerikaanse kos, soos wortelbiervlotte, gebakte mossels en roomysbroodjies, alles bedien onder sy maklik herkenbare oranje dak. Die eerste plek is in 1925 in Boston geopen, en teen 1970 bereik die ketting 'n hoogtepunt van 1 000 plekke regoor die kontinentale Verenigde State. Maar nadat hulle nie saam met groot handelsmerke soos McDonald's en Häagen-Dazs gegroei het nie, het die restaurantketting stadig vervaag. Die oorblywende restaurante, volgens The Associated Press, is 'n grootvader in 'n kontrak met Wyndham Hotels.
'Ons het nog een van die laaste oranje dakke oor,' het John LaRock, wat ontbyt by die Lake George Howard Johnson opskep, aan The Detroit News gesê. "Ons het baie mense wat vra vir die wortelbiervlotte ... Mense hou van die gebraaide skelvis en mossels, soos dit was."
Met nostalgie en 'n laaste neus, 1 van die 3 oorblywende HoJo's sluit
'N Vintage poskaart (omstreeks 1930-1945) toon die HoJo's op Amerikaanse alternatiewe roete I, in Fredericksburg, Va.
In die 1960's en 70's was die restaurante van Howard Johnson die grootste ketting in die land, met meer as 1 000 liggings.
Hul ikoniese oranje dakke was onderdele van die Amerikaanse snelweg, wat honger motoriste oproep om by HoJo's te kom eet, soos hulle liefdevol genoem is. Die ultra-dapper Don Draper eet op een plek in 'n episode van Mal mans. Op 'n stadium het die ketting selfs 'n reeks bevrore voedsel verkoop.
Nou is byna al die restaurante weg. Een van die drie laaste oorlewende Howard Johnson -eetplekke het gister sy deure gesluit in Lake Placid, NY.
Die restaurant was Dinsdag moerig toe die plaaslike bevolking bymekaarkom om 'n laaste voorsmakie gebakte mossels te geniet of die 'wonderlike wêreld van 28 geure' roomys waarmee HoJo se advertensies eens gespog het.
Die Lake Placid HoJo's was sedert April 1956 aan die gang. Dit het sterk gebly, selfs al het die nasionale handelsmerk in die tagtigerjare agteruitgegaan, agteruitgegaan namate die mededinging toegeneem het en namate ander kettings varser en aantrekliker spyskaarte bekendgestel het.
Die huidige eienaar, Ron Butler, het meer as 'n halfeeu hier gewerk. Hy het die Lake Placid HoJo's aan die lewe gehou met lang ure en hulp van sy seuns, Mike en Patrick. 'Ons was elke dag hier en het sake gedoen, en dit was ons lewe,' sê Butler. 'Ons het nie 'n ander lewe gehad nie, reg?'
"Nee," antwoord Mike laggend.
Michael Butler werk die toonbank op die laaste sakedag vir 'n restaurant wat in 1956 geopen is. Brian Mann steek onderskrif weg
Michael Butler werk die toonbank op die laaste sakedag vir 'n restaurant wat in 1956 geopen is.
Mike Butler het in die kombuis begin werk toe hy 5 jaar oud was. 'Ek sou op die melkkratte staan ​​en die rolpanne botter en 'n kwart of iets kry,' onthou hy.
Lank nadat die nasionale handelsmerk vervaag het, was Lake Placid's Howard Johnson's 'n plek waar u 'n hokkiespan of 'n groot gesin op 'n begroting kon bring. Op hierdie laaste dag sit twee grysharige sakemanne, Robi Politi en Wayne Feinberg, by die etenstafel en eet mossels. Hulle sê dat hulle as seuns hierheen gekom het, en toe hul eie kinders gebring.
"Dit is 'n baken - almal het goeie herinneringe," sê Politi.
Feinberg voeg by: "Ek onthou hoe ek die Vrydagaand saam met my ouers na die vis gebraai het toe ek klein was."
The Butlers sê hulle was mal daaroor om deel te wees van die handelsmerk en deel te wees van hierdie hoofstuk van die Amerikaanse lewe. Maar na 58 jaar is hulle gereed om weg te gaan van die restaurantbedryf. Dit is 'n moeilike bedryf, met lang ure en min vakansies.
Met die sluiting van hierdie restaurant van Howard Johnson is daar net twee van die eetplekke in die hele land oor - een in Lake George, NY, en 'n ander in Bangor, Maine.
A weergawe van hierdie verhaal het die eerste keer op North Country Public Radio verskyn.
Deel Alle deelopsies vir: The Last Howard Johnson's in the Universe
'N Paar maande gelede, op 'n koue Donderdagmiddag einde Oktober, vryf Jon LaRock sy hande saam en kyk uit oor die leë parkeerterrein voor sy restaurant. Toe 'n kombers dik, nat sneeu bo -op hom begin sak, begin LaRock stap. Sneeu dui op die begin van die stadige seisoen in die slaperige vakansieoord Lake George, New York, en dit het vroeër as gewoonlik aangekom. Die gehawende bordjie buitekant, omring met gebrande oranje, het na niemand in die besonder deur die storms gewink nie: "Howard Johnson's: Last One Standing."
Vyftig jaar gelede sou daar tydens die middagete nie 'n vakante parkeerterrein hier gewees het nie, ongeag die weer. Nie in die George -meer nie, en waarskynlik ook nie by een van die honderde restaurante van Howard Johnson wat tydens sy kulturele hoogtepunt in die vroeë sestigerjare werk nie, toe dit meer maaltye buite die huis bedien as enige ander instansie in Amerika, behalwe die Amerikaanse weermag. Alhoewel bloot a Mal mans vir die meeste mense jonger as 50 jaar, sou dit onmoontlik wees om die impak van Howard Johnson op die Amerikaanse kultuur en eetkuns in die middel van die eeu te oorskat: die visie van konsekwentheid, redelike pryse en kwaliteit voedsel, ad-infinitum herhaal deur franchisenemers langs die snelweë vanaf kus tot kus, het die bloudruk vir die moderne kettingrestaurant gevestig.
Maar die inwoners het lankal nie meer by die enigste restaurant van Howard Johnson op aarde gekom nie. Die gebraaide mosselstrokies, wat eens so gewild was Howard Johnson's was die enigste kliënt van Soffron Brothers Clam Company, word by 'n algemene verspreider gekoop, terwyl die slaaibar vol pap broccoli, byna deurskynende ysblaarslaai en loperige, ongemerkte dressings is. Die unieke roomys van Howard Johnson word al dekades lank nie vervaardig nie, dus gebruik LaRock Gifford's, 'n handelsmerk van Maine wat amper twee miljoen liter ys per jaar regoor die land verkoop. 'N Ystee plus 'n hoenderbroodjie, bestaande uit geroosterde repies tussen 'n klam broodjie, kos $ 18.
Jon LaRock, die man agter die laaste HoJo's op aarde
Niks hiervan is 'n probleem gedurende die somer, wanneer inwoners van die stad wat die eienaardige motelle aan die meer pak, geld kan bestee aan enigiets, selfs met die geringe spoor van outentieke nostalgie. Die res van die jaar is LaRock se reddingsboei 'n weeklikse toerbusroete wat elke Vrydag van Montreal na New York loop, wat in Lake George stop vir ontbyt. Die busse, gelaai met ongeveer 60 mense wat $ 13 per stuk betaal vir die ontbytbuffet, is ongeveer twee duisend per week werd - en as die sneeu aanhou kom, is die busse die volgende dag moontlik nie. Terwyl LaRock dit alles aan my verduidelik, staan ​​die enigste twee kliënte in die restaurant op en vertrek.
LaRock verhuur die restaurant en die reg om die naam van Howard Johnson te gebruik - en daarmee saam 'n aanspraak op die hiernamaals van 'n Amerikaanse ikoon en die herinneringe aan 'n generasie wat grootgeword het op padreise deur oranje dakke te sien - van Joe DeSantis, die seun van die man wat die Lake George -lokasie in 1953 geopen het, maar nie veel anders nie. Daar is nie meer 'n korporatiewe struktuur nie, of selfs mede -franchisenemers, wat beteken dat die spyskaart, bemarking en die toekoms van die Howard Johnson -restaurantmerk, soos dit is, heeltemal op LaRock se skouers rus.
Toe die enigste ander restaurant van Howard Johnson, in Bangor, Maine, in September verlede jaar sluit, het LaRock besef dat dit nie net sy enigste was nie, maar dit was waarskynlik die laaste restaurant wat ooit die naam van Howard Johnson kon gebruik. As gevolg van die gemartelde eienaarskap van die handelsmerk in die laaste dekades, tensy 'n ander voormalige franchisenemer weer op hul oorspronklike plek oopmaak-of Wyndham Worldwide, wat nou die Howard Johnson-hotelketting en al die relevante Howard Johnson-handelsmerke besit, besluit om dit weer te gee gaan - na meer as 90 jaar bedrywighede, sal die nalatenskap van een van die invloedrykste restaurante in die Amerikaanse geskiedenis waarskynlik eindig met LaRock. In Januarie het die nuus verskyn dat die restaurant en die gepaardgaande 2,5 hektaar vaste eiendom te koop is, wat die lot van die laaste Howard Johnson's meer taai maak as ooit.
Daar is 'n paar dae, soos wanneer 'n vorige eienaar van Howard Johnson na Lake George ry net om LaRock se hand te skud en hom geluk te wens, of as 'n paartjie uit New Jersey aankom om net weer gebakte mossels by 'n linoleum HoJo's toonbank te eet, terwyl niks daarvan gebeur nie voel belangrik. Daar is egter ander dae wanneer LaRock die weer probeer voorspel terwyl hy wag op toerbusse vol Frans-Kanadese, en in daardie oomblikke, en dit voel asof hy die kaptein, eerste stuurman en hoofbestuurder is van 'n skip wat reeds gesink.
Howard Deering Johnson se inval in die maag van Amerika het begin by 'n drogistery in Quincy, Massachusetts, wat hy in 1925 gekoop het. Volgens Anthony Sammarco's A Geskiedenis van Howard Johnson, die koeldrankfontein en die kiosk in die winkel was onmiddellik suksesvol, maar die ware verkoper was die roomys: Johnson het 'n formule ontwikkel op grond van sy ma se resep - of, sommige sê, een gekoop by William Hallbauer, 'n Duitse immigrant met 'n roomyswinkel in 'n nabygeleë stad-wat dubbel die wettige minimum hoeveelheid bottervet gebruik het en 'n vrieskas op maat om sy roomys buitengewoon glad te maak. Binne 'n paar jaar het Johnson by sy kenmerkende 28 geure gekom en verskeie uiters winsgewende roomysstaanders langs die oewer van Massachusetts oopgemaak, wat die grondslag gelê het vir sy eerste volwaardige restaurant, wat in 1929 geopen is.
Soos die historikus Paul Freedman vertel in Tien restaurante wat Amerika verander het, Het Howard Johnson op die grondsteen van sy toekomstige ryk gestruikel - 'n netwerk van franchises wat aan presiese spesifikasies voldoen, styf verweef met die uitgestrekte Amerikaanse snelwegstelsel - 'n paar jaar later, toe hy nog 'n roomysopening op 'n uitstekende plek in Orleans wou oopmaak , Massachusetts, maar het nie die hoofstad of tyd gehad nie. Dus het hy Reggie Sprague, 'n familielid wat die grond besit het, oortuig om 'n restaurant daar te bou, volledig ontwerp en uitsluitlik deur Johnson verskaf. Toe dit in 1935 geopen is, was dit 'n sukses, en binne die volgende ses jaar was daar meer as 130 restaurante van Howard Johnson in New England, waarvan die meeste in franchise was. In 1948 verkoop Johnson sy vyf miljardste roomys, en vertel Lewe tydskrif dat hy gehoop het om daardie jaar ''n persoonlike inkomste van een miljoen dollar' 'te maak.
Dit was dieselfde jaar wat die heersende argitektuur en ontwerp van die restaurant, 'n uiteensetting wat nou stewig in die voorstedelike landskap en die visuele geheue van generasies Amerikaners gegraveer is, vasgestel is. Freedman was voorheen gemodelleer in 'n koloniale styl en het opgemerk dat die ontwerp, oorspronklik geskep vir 'n nuwe plek in Miami deur die Florida-argitek Rufus Nims, gebaseer was op 'n driehoekige struktuur met een verdieping met 'n aansienlike hoeveelheid glasplaat en 'n radikaal skuins heupdak , "Wat duidelik oranje was, terwyl die" binnekant verander het van rustiek na minimalisties modern - lig met dun gordyne, Formica -tafelblaaie en afskortings gevorm uit herhalende sirkels. " En so het elke Howard Johnson werklik geword, soos sy leuse verklaar het, "'n baken vir honger Amerikaners."
Elke plek van Howard Johnson was ook goed, volgens Carl DeSantis, wat $ 2,500 betaal het om die Lake George -franchise in 1953 oop te maak. ' " hy het my vertel. 'Howard Johnson's was die koning van die pad. U kan oral geld verdien. Baie ouens beland by die restaurante van Howard Johnson wat nie met 'n ander handelsmerk of as onafhanklike sou wees nie. " Reg langs die Amerikaanse roete 9 en met baie min restaurante, was die franchise van DeSantis byna onmiddellik gewild; dit het gereeld drie gasvroue nodig gehad om die skare te hanteer.
DeSantis het in die volgende twee dekades nog vyf franchises geopen, en op 'n stadium in die 80's het sy onderneming meer as 600 mense in nege restaurante in diens gehad. Een van hulle was 'n jong Jon LaRock, wat die nagskof gewerk het, vanaf 17:00. tot drie uur nadat hy drie uur geslaap het, het hy na sy dagtaak gegaan en 'n verkoopautomaatbedryf bedryf. ('N Ander een in die 80's was die toekomstige TV-ster Rachael Ray, wat as somermedewerker by haar ma, 'n toesighouer gewerk het.' Toe Rachael 'n teenmeisie was, was my swaer die bedryfsdirekteur, en hy het vir my gesê dat hy Rachael as 'n gasvrou sou stel, 'het DeSantis gesê.' Ek het gesê: 'Jy kan dit nie doen nie. Die klein kindertjies wil haar soen, die ma's wil haar omhels, en die vuil ou vaders gaan wil hê sy moet op haar skoot sit! 'Hy het gesê:' Jy hoef nie bekommerd te wees oor Rachael nie. Sy kan haarself hanteer. 'En sy het! ")
Onder die eienaarskap van DeSantis het Howard Johnson's 'n tweede tuiste geword vir baie in die Lake George -omgewing, 'n gesellige, gerieflike plek om te eet. Een van die inwoners, Tim Jansen, het 'n sakrekenaar nodig om te onthou hoe oud hy is, maar hy onthou nog sy kinderjare toe ek vra: die nr. 3, 'n Ham Quickie, wat bestaan ​​uit 'n paar eiers wat met gekapte ham geroer is. In 1982 was Jansen op die bevrore meer vir die winterkarnaval met 'n meisie uit Wes -Virginia wat hy die vorige aand ontmoet het. Sy het nie vir die koue aangetrek nie, en hulle het na Howard Johnson gegaan om op te warm. 'Ek het gedink dat sy 'n bewaarder sou wees as sy my by Howard Johnson kon laat eet,' het Jansen gesê en besef dat dit volgende jaar hul 35ste bestaansjaar is.
Alhoewel die kos effens van streek tot streek kan verskil, was die kenmerkende geregte, soos die "Tender-sweet" gebraaide mosselstrokies en die "frankforts", altyd daar, sodat 'n HoJo's in Maine uiteindelik nie veel anders as een gevoel het nie in Georgië. Die spyskaart, 'n deurlopende voorbeeld van troosvolle, as vaal, Amerikaanse geregte in die middel van die eeu, grootliks 'sonder invloede deur etniese lenings', soos Freedman dit stel, was selfs volgens moderne standaarde aansienlik vir 'n goedkoop ketting: van dekade tot dekades het dit ingesluit verskillende stukke steak, kreef, tjops, vis, eiers, broodjies met drie dekke, spaghetti, "frankforts" ('n worsbroodjie van soort, gebraai in botter), gebak, pasteie, broodjies en natuurlik die 28 geure van roomys.
Die handhawing van konstante kwaliteit op elke plek - 'n kenmerk in die era voor kettings die voorspelbaarheid van bestuurders in die hele land verseker het - ondanks die duiselingwekkende omvang van die spyskaart, is moontlik gemaak deur die enorme Howard Johnson -kommissarisstelsel, wat 'n groot deel van die kos aan individuele restaurante, waar franchisenemers die noukeurige voorbereidings in die 'Howard Johnson Bible' streng nagekom het. Byna 'n dekade lank was die kommissarisse onder toesig van die beroemde Franse sjefs Pierre Franey en Jacques Pépin, wat in 1960 by Johnson gehuur is by Le Pavillon, een van die destydse groot restaurante in New York.
Die besigheid was goed vir die 90-jarige DeSantis, wat uiteindelik president van die New York State Restaurant Association geword het en steeds gedurende die somer in Lake George woon. Elke week eet hy in 'n ander restaurant in die omgewing saam met 'n groep vriende wat hulself die Romeo WW -klub noem - Afgetrede ou mans wat sonder vroue eet. Hulle het byna elke restaurant in die omliggende dorpe besoek, behalwe een. 'Ons gaan oral eet, na tientalle restaurante, maar ons gaan nooit na HoJo's nie,' het DeSantis gesê. "Nie daardie een nie. Ek gaan nie daarheen nie, nie na wat ek gehoor het nie. Dit is so erg. Die diens is swak, baie swak, en die produk is net nie meer goed nie. "
In 1959 tree Howard Johnson as die hoof van die onderneming uit en sy seun, Howard Brennan "Bud" Johnson, formeel oorneem. Terwyl die oudste Johnson gedurende die 60's betrokke was, was dit waarskynlik die begin van die einde: Bud het meedoënloos gefokus op die besnoeiing van uitgawes, van bemarkingskoste tot die toesighoudingsbegroting, wat vroeër tydige diens en konsekwentheid op verskillende plekke verseker het. Uiteindelik het Bud na die voedseluitgawes van die onderneming gegaan, wat 48 persent van sy bruto inkomste beloop het - baie hoër as die gemiddelde van ongeveer 'n derde in die bedryf.
Nadat die maatskappy in 1961 bekend geword het, onthou DeSantis toenemende druk van aandeelhouers om ook die besteding te besnoei. Namate dalende begrotings die kwaliteit van die voedsel verswak het, het die ysterbeklede stelsel wat Johnson bedink het om konsekwent te bly, een van die agteruitgang van die restaurant geword, aangesien dit franchisenemers gebind het aan 'n verskaffingsketting en handelsmerk wat vinnig agteruitgaan. In Lake George het DeSantis by kliënte begin hoor dat Howard Johnson se kitskos stadig bedien word.
Die opkoms van kitskos en die gevolglike verandering in Amerikaanse smaak was doodslae. 'N Ingewikkelde reeks verkope, samesmeltings en uitskakelings begin in 1979, toe Howard Johnson's, wat toe uit 1 040 restaurante en 520 motorhuise bestaan ​​het, vir $ 630 miljoen aan 'n Britse onderneming verkoop is. In die komende jare is die handelsmerk van onderneming tot onderneming oorgedra: Die motorhuise wat Howard Johnson in 1954 begin bou het om sy visie op gasvryheid vir snelwegreisigers uit te brei, is as 'n hotelketting van die restaurante geskei. franchise -restaurante is van die korporatiewe geskei, wat dan hermerk of gesluit is.
In 1986 het die oorblywende franchise -eienaars 'n vereniging gestig met 'n verbeeldingryke naam Franchise Associates en die eksklusiewe regte op die handelsmerk van die restaurant van Howard Johnson en alle oorblywende plekke gekoop. Hulle het min geleer uit die vorige foute van die onderneming - of miskien het mense net nie meer omgee vir HoJo's nie - en aan die begin van die negentigerjare het slegs honderd of wat Howard Johnson's oorgebly, 'n getal wat in die komende 20 jaar steeds verminder het. Nou is daar net een.
Carl DeSantis het vroeg uitgekom. Hy het sy Howard Johnson's en ander restaurante in die 80's begin verkoop, een vir een afgetrek totdat hy afgetree het en die familieonderneming in 1995 aan sy seun, Joe, oorgegee het. In 2011 het Joe DeSantis die restaurant Lake George gesluit. Terwyl hy begin voorberei het vir die sloping, het hy 'n oproep gebring na voormalige werknemers - in werklikheid, almal wat met die restaurant verband hou - om te sien of iemand die projek sou aanpak om die ruimte te laat herleef.
LaRock, wat vroeër die begraafplaasverskuiwing bedryf het, het ingestem om dit van die jonger DeSantis te verhuur. Die restaurant was gereed om gelykgemaak te word, en dit was in wanorde, die elektriese bedrading is afgetrek en die paneelkaste verwyder. LaRock het bykans $ 200 000 spandeer om die plek weer funksioneel te maak en die oorspronklike kombuistoerusting en elektriese stelsel in sy geheel te vervang voordat dit in Januarie 2015 weer oopgemaak word. hy het my vertel.
Selfs met verbeterings, blyk dit dat die gebou baie minder waarde het as die naam, wat LaRock mag dra net omdat dit 'n grootvader was van 'n vorige franchise in 'n gebou wat nog in die besit van die oorspronklike eienaar was. U kan nie meer net 'n ander Howard Johnson s'n oopmaak nie.
Ondanks LaRock se stap, het die sneeu die hele dag in Lake George gekom en gegaan. Later die aand was daar net drie oop kroeë in die stad, en een van hulle het omstreeks 20:00 krag verloor. 'n rits hotelle het kort daarna donker geword, sodat almal met 'n kragopwekker na die een taverne gaan. Oornag het Lake George ongeveer ses sentimeter sneeu gekry.
LaRock was nie wakker om die swaarkry daarvan te sien nie, want soos die meeste oggende moes hy om 04:00 opstaan ​​om die restaurant aan die gang te kry. Die paaie was rof, maar geploeg - hanteerbaar genoeg om na die restaurant te ry. By aankoms was LaRock ontsteld om te sien dat beide die krag en die gas uit was. Vyftien minute later het hulle weer lewe gekry, sodat hy die gaskleppe kon terugstel en al die stowe moes aansteek. Die gebou het begin neurie.
Daar is gewoonlik ses of sewe kokke in die somer, maar in die winter is LaRock die enigste in die kombuis. As u nie 'n ander kok in die buite-seisoen kan bekostig nie, beteken dit dat hy die restaurant dikwels nie die hele dag verlaat nie. 'Ek is mal daaroor nou,' het LaRock vir my gesê. 'Ek gee nie om om 80 of 90 uur per week in te sit nie, want ek geniet dit. Dit voel nie asof ek moet gaan werk nie, ek geniet dit eintlik om hierheen te kom. Ek ontmoet baie mense. " LaRock se oë pas by die ligblou van sy knoopsluiting met kort moue, maar word swaar gekry deur die permanente sakke van iemand wat jare lank selde meer as 'n paar uur slaap per nag gesien het. Toe ek vra hoe oud hy is, het hy erken dat hy in die vroeë vyftigerjare was, maar volgens openbare rekords het hy pas 64 geword.
Die daaglikse ontbytbuffet
LaRock begin eiers kraak en pannekoekbeslag meng toe ander werknemers aankom en die eetkamer oprig, tafels afvee en konfyt en jellies oprig. Teen 7:45 was die pannekoek gaar. Eiers kom kort daarna uit, gevolg deur spek, wors en vrugte. Alles toegedraai in tinfoelie, het alles ingeskuif onder die intense lig van die hitte lampe bo die slaaibar, wat omring is deur rooi hutte en turkoois mure, in die middel van 'n smerige, vaag moderne eetkamer sit.
Dertig minute later rol die eerste bus in. Die passasiers, wat in die vroeë oggendure uit Montreal vertrek het, was honger. Hulle het ingedien, rondgekuier om die buffet en saggies met mekaar in Frans gepraat. LaRock, wat nie daarvan praat nie, druk van tafel tot tafel, drink drankies vol en praat. "Koud?" vra hy. "Lekker oggend? Wel, ek is bly jy is hier. "
Slegs twee van die drie busse wat op daardie dag geskeduleer is, het dit onderkry omdat LaRock die oorwinning behaal het as die sneeu al drie weggestuur het. Nadat die busse uit die parkeerterrein getrek het en verder na die stad gegaan het, het hy die plek begin rondloop en hom verbeel hoe dit sou lyk in 'n perfekte wêreld, 'n roete wat ek my daagliks voorstel. Hy het groot idees en groot planne, en die visie is altyd by hom.
Byna elke gesprek het ons gewend na wat LaRock sou doen as daar net 'n bietjie meer geld was. Hy wil nog $ 100 000 herstel, aangesien 'n paar probleme onmiddellik aandag moet kry, soos die ou oonde en gebarste teëls in die voordeur, wat die departement van gesondheid wil hê hy moet oplos.
Daarna gaan hy na die voor die hand liggende dinge, soos om gate in die gips te herstel, die vuil tapyt te vervang en die gebarste stoffering in die hutte reg te maak. Uiteindelik sou hy die opgraderings aanbring om direk voordeel te trek uit nostalgie: die dak word weer heeltemal oranje geverf-dit is tans meestal blou-en 'n agterste hoek kan 'n geskenkwinkel word, waarin hoede en t-hemde verkoop word laaste van Howard Johnson. Dit kan 'n bietjie geld verdien, het LaRock gesê, net nadat hy gesê het dat hy nou skenkings met graagte aanvaar. Drie mense, almal ongevraagd, het die maand voor my besoek geld aan hom gestuur.
Terwyl LaRock na die agterkant van die restaurant beweeg, erken hy dat as hy oop wil bly, hy uiteindelik vir 'n jonger skare moet sorg. Die mense wat nog steeds die handelsmerk van Howard Johnson herken, sterf letterlik af. Sy planne om te bereik, wat tegnologie egter nie insluit nie. 'Elke restaurant waar u nou ingaan, het televisies, hulle het hul klein rekenaars om u kos self te bestel,' het LaRock gesê. 'Hier doen ons dit steeds waar ons dit op die kaartjies skryf en dit na die kombuise bring, en dit is wat ons wil aanhou doen. Dit is deel van die nostalgie. Boonop kos dit my geen geld nie! "
Die restaurant het ook nie 'n webwerf nie, en LaRock, wat sê dat hy "nie veel in die rekenaar is nie", het nog nooit na sy Yelp -bladsy gekyk nie, wat gemiddeld 2 sterre het uit 33 resensies. (Dit was onduidelik in ons gesprek of hy weet wat Yelp is.) En hoewel daar 'n mark vir die merk onder zijn hoede is - is er een aanhangerwebwerf vol alle denkbare details wat iemand wil weten over Howard Johnson, plus een mededingende memorabilia Facebook -groep - dit lyk asof hy glad nie daarvan bewus is nie.
LaRock beplan om hoendervlerkies, pizza en bier in die agterste eetarea te bedien. Hy klik die skuifdeur na die kamer oop en gaan staan ​​in die middel en wys waar die kroeg gaan. Daar is 'n glasmuur wat verouderd lyk, so hy sou dit vervang met 'n mooi baksteenmuur. 'N Kaggel kan daarheen gaan, miskien selfs 'n jukebox, een wat nie nodig is nie. Dit sal vriendelik en vertroostend wees, 'n plek waarheen u met 'n afspraak en u ouers kan gaan.
Toe ek verlede week weer met LaRock praat, kort nadat die gebou en die perseel in die openbaar te koop aangebied is, het hy daarop aangedring dat DeSantis se notering "my glad nie gaan beïnvloed nie. Hy het die grond nou 25 jaar te koop, en hy sal dit ook vir die volgende 25 jaar te koop hê, tensy ek dit koop. Hier gaan niks gebeur nie. " (Herhaalde pogings om Joe DeSantis of 'n verteenwoordiger van DeSantis Enterprises te bereik, was onsuksesvol.)
LaRock het in die kamer waar hy Howard Johnson se roomys bedien het, teruggegee tydens beter dae vir hom en die restaurant, meer as 10 minute daaraan om 'n goeie toekoms vir die gebou te maak. Die onderneming bou vinnig in sy gedagtes op. Die een verbetering lei tot die volgende, en binnekort is die plek bedrywig. Dan maak die sneeu glad nie veel saak nie.
Opdatering, 10/12/17:Jon LaRock is in hegtenis geneem en aangekla met die seksuele misbruik en teistering van meer as 'n dosyn van sy werknemers.
Groot herinneringe aan restaurante in New England wat nie meer by ons is nie
Deel 1 Lees New England Restaurant -herinneringe, deel 2 hier
Chef Wilhelm's Hofbrahaus was 'n Duitse restaurant in Ogunquit, ME. Ons het in die sewentigerjare 'n paar keer daar geëet. Dit was altyd lekker om Duitse kos in 'n kusdorp te eet, terwyl almal kreef en koue eet.
deur Eric Hurwitz. Opgedateer 19/12/16.
Deel hierdie reisartikel in New England met u vriende.
Terwyl my eweknieë in die sewentigerjare rou oor die dood van rock -ikone Jim Morrison, Janis Joplin en Jimi Hendrix, het ek my eerbied gevestig op die afsterwe van restaurante soos Angelo's in Arlington, MA, en Jack and Marions in Brookline, MA. 'N Heerlike broodjie vir pizza en mieliebees was meer waar as 'n versterkte kitaarriff, dink ek.
Restaurante verlaat ons altyd. U het gedink dat die spesiale plek vir ewig sou duur, want niemand sou ooit 'n plek so na aan u na aan die hart lê nie. Dan sien u die bordjie 'Te koop' eendag en u kinderjare gaan tydelik in die drein. U dink: "Hoe kon hulle hierdie plek sluit toe ek so baie daarvan gehou het? Waarom het hulle my nie eers gekontak voordat hulle gesluit het nie?"
Jy raak sinies. 'N Nuwe restaurant maak oop en jy belowe om nie te geheg te raak nie weens hartseer in die verlede. Dan breek jy af en val jy vir 'n nuwe plek. Eendag maak hulle toe en dit is tyd om na 'n nuwe liefde te soek.
Die sleutel is om van restaurante te geniet as hulle in die omgewing is, en nie te laag raak as hulle toemaak nie. Restaurante soos Angelo's en Jack en Marion s'n het hierdie skrywer so 'n sterk emosionele aanslag gevind vanweë vreugdevolle gesinservarings en die opgewondenheid om kos te probeer wat ons nog nooit voorheen geëet het nie (of ou gunstelinge wat veral goed gedoen is). Miskien as Angelo's en Jack en Marion's vandag daar was, sou hulle net 'n ander restaurant wees, maar destyds is hulle aanbid.
Die volgende is 'n lys van restaurante in New England, wat in baie van ons inheemse New England -harte en -geeste nie vergeet is nie:
Fontaine's, West Roxbury, MA Fontaine's was een van die enigste eetplekke waar ek heeltemal tevrede was om buite die restaurant te bly. Niks teen die baie goeie, gesinsstyl hoendergeregte binne nie, maar die belangrikste trekpleister was die neon-wuiwende bordjie aan die buitekant. Hierdie kitschige, nostalgiese bordjie met die geanimeerde, spastiese hoender het al meer as 50 jaar geluk gebring aan verbygaande bestuurders. Miskien omdat so baie mense vandag met hul selfone ry en praat, na hulself in die spieël kyk of net in die Boston-leefstyl probeer inpas deur roekeloos te bestuur en selfgeregtig te voel, het die gelukkige neonwaaiende hoenderbord hartseer geword en eensaam. Dit lyk ook binnekant redelik eensaam binne-in Fontaine, terwyl die kwaliteit afgeneem het en gesinne kitskos-hoenderplekke gekies het wat hul lewenswyse altyd weerspieël. Fontaine's laat sommige van ons egter verlang na die onskuldige ouderdom, tesame met 'n meer ontspanne, rustige eettempo wat op maat gemaak is vir gesinne wat saam geëet het en lief was vir neonwaaiende hoenderbordjies.
Dave Wong se China Sails, Chestnut Hill, MA, en verskeie plekke in die ooste van Massachusetts 'n Groot reklameveldtog is ver. China Sail's het gereeld op televisie en radio geadverteer tot op die punt dat dit uiteindelik 'n huishoudelike naam geword het. Alhoewel die kos goed was, was dit nie beter as op baie ander plekke wat sukkel om sake te doen nie. China Sails het gewoonlik 'n senior stel aangetrek, oortuig daarvan dat die aangename, oorweldigende advertensies waar is. China Sails het ook op onverklaarbare wyse baie aantreklike vroue aangetrek met gekke, sosiaal ongeskikte mans. Dave Wong het na 'n baie gawe ou gelyk, en dit is waarskynlik die rede waarom soveel mense saam met die bekende Chinese troosgeregte na China Sails gegaan het. Dit was baie jare lank 'n ware eetlegende.
Sjef Wilhelm's Hofbrahaus, Ogunquit, ME Die opening van 'n Duitse restaurant in 'n kusdorpie wat bekend is vir sy kreefdine aan die see, het 'n bietjie vreemd gelyk, maar vir diegene wat wiener schnitzel verkies bo kreef, het sjef Wilhelm baie sin gemaak. Buite was die groot vat met die glimlaggende Duitse man en vrou houtuitknipsels bo -op (dit lyk meer Hollands as Duits) 'n klassieke herinnering. Binne het sjef Wilhelm meer na 'n steak -ketting gelyk met sy rooi tafeldoeke, 'n kersagtige kandelaar vir waens en 'n vaal plafon.
Finnerty's Country Squire, Cochituate, MA Finnerty's Country Squire het onlangs gesluit en wonderlike eetherinneringe agtergelaat aan 'n groot, tradisionele New England -restaurant wat baie geslagte lank tevrede was. Finnerty's was die plek waar 'n mens goed kon voel om sy beste Sondag aan te trek vir 'n gesinsmaaltyd of 'n groter funksie en nooit teleurgesteld weg te loop oor die eenvoudige hoender-, steak- en seekoskeuses nie. Noudat Finnerty's gesluit is, bring dit 'n terugskouende vraag: "Waarom het ons nie meer daarheen gegaan nie?" Die kos was deurgaans stewig, die bestuur het 'n stywe skip bestuur, en die effens verouderde plattelandse dekor, 'n te lang gang, die ruim eetkamers, muur-tot-muur-matte en 'n ontspanne gevoel in New England tye. Die huidige bord vir 'besigheid gesluit' voor die deur lees soos 'n aanduiding van 'It's a Wonderful Life', waar koue Pottersville die sjarmante Bailey Falls oorgeneem het. Alhoewel ons nie baie daar geëet het nie, sal Finnerty's altyd 'n plek in ons harte hê as 'n integrale deel van die eet in New England. Ons hoop dat as 'n restaurant dit oorneem, dit in die tradisie van Finnerty sal wees en nie 'n te duur, selfbewuste fynproewersrestaurant nie. Nie dat daar iets mee verkeerd is nie, maar dit lyk asof die ou tradisie van die New England-toneel af wegglip, en dit is hartseer.
The Old Oaken Bucket, Westford, MA Die Old Oaken Bucket is 'n uitstekende voorbeeld van hoe 'n koel naam en atmosfeer 'n mens kan laat uitkyk op die aanbod van uitgedroogde vleis en nare diens. Tydens 'n kinderjare waarin ons daarop gemik was om landelike hicks te wees, ondanks die feit dat ons in die stedelike Arlington, Mass. (Miskien deur te veel na Andy Griffith, Green Acres en Gomer Pyle) gekyk het, het die Old Oaken Bucket die goedere afgelewer in sy landelike Westford -lokasie in 'n verslete plek 'n Eetkamer met 'n ruwe rand, wat op die punt gestaan ​​het om 'n groot gesigverhoging nodig te hê (die gevoel van afval het egter 'n groot sjarme gehad). Alles is egter vergewe, aangesien ons ons kon voorstel hoe Gomer Pyle hier tuisgemaakte kos eet (hierdie vinnig verbygaande plattelandse fase weerspieël miskien die gebrek aan meisies wat ons gedurende hierdie tyd ontmoet het). Eendag, baie jare later, nadat ons 'n vriend van die Old Oaken Bucket vertel het, het ons entoesiasties daarheen gery en dit ongelukkig gesluit gevind. Baie jare later het die Old Oaken Bucket egter weer oopgegaan en was tot ons verbasing van baie beter gehalte danksy die opgradering van die gebou en 'n innoverende sjef wat 'n goeie kombinasie van 'n huis en 'n luukse floreer tot vleis wat nie uitgedroog. Die 'nuwe' Old Oaken Bucket het egter nie langer as 'n paar jaar gehou nie, aangesien The 99, 'n baie goeie plaaslike ketting, dit uitgekoop het. Die goeie en slegte weergawes van die Old Oaken Bucket sal ons egter altyd bybly, veral die slegte weergawe.
Longhorn Barbecue, North Woodstock, NH Childhood het die Longhorn Barbecue verkies om die pragtige, pragtige nabygeleë berg Washington te besoek en 'n paar van die mooiste natuurskoon in New England te sien, met vergunning van White Mountain National Forest. Die braai-hoender- en bloubessie-tert was ongelooflik, en die knoffelagtige, cowboyagtige atmosfeer was die naaste wat ons ooit aan die "weste" beleef het, aangesien ons nooit verder as Rochester, NY gegaan het nie. Die langwerpige geskenkwinkel was ook wonderlik, met cowboy-gordels , wat die nuwe onderskeid gehad het dat die krale een keer op die parkeerterrein val. Die Longhorn vervaag eendag teen sononder, want die braaihoender was droër as Pat Paulsen, hulle was almal uit bloubessiepastei, en 'n kelnerin het haar kop op 'n eetkamertafel laat huil. Skielik lyk die skouspelagtige natuurskoon van New Hampshire na 'n redelike goeie opsie. Die Longhorn het egter weer na vore gekom as 'n goeie ontbytplek, volgens sommige bronne wat ontbyt verkies bo die skouspelagtige natuur in New Hampshire.
Angelo's, Arlington, MA Met dowwe beligting en 'n ronde eetkamer wat aantreklik beland het waar u begin het, het Angelo's die lekkerste, lekkerste, lekkerste pizza's en Italiaans-Amerikaanse kos gemaak wat gelyk was aan die beste Italiaanse restaurante in Boston North End. Die personeel, wat skynbaar 24 uur per dag, sewe dae per week daar werk, was altyd aangenaam deur 'n gesprek aan te knoop, die name van kliënte te onthou en altyd 'dankie' te sê. Dit is nogal 'n kontras met die hedendaagse Arlington, waar die pas baie vinniger is en bedagsaamheid soms agter sit by volwassenes wat van hul speelgoed hou - SUV's, selfone en skootrekenaars. Angelo's, aan die ander kant, lyk goed geïntegreer in die bedagsaamheid van vroeër Arlington, die klassieke plaaslike onderneming wat 'plaaslik' beklemtoon het, terwyl dit 'n lewensvatbare onderneming vir honger Arlingtoniërs gebring het met 'n lae begroting en 'n groot eetlus.
Jack en Marion's, Brookline, MA Waarom 'n huishoudelike restaurant gesluit is, sal ons nooit weet nie, maar Jack en Marion was die plaaslike leier van wat volgens sommige van New York kwaliteit deli-kos was, met diens en stedelike panache wat ooreenstem . Terwyl 'n paar ander lekkernye uitstekende diens lewer en dit nie altyd die beste gedoen het nie, het Jack en Marion's 'n voorbeeld van hardwerkende konsekwentheid gelyk-selfs vir 'n destydse agtjarige soos ek. U kan heerlike sop, 'n hoofmaaltyd en 'n groot nagereg in 'n bedrywige atmosfeer vul. Jack en Marion's het bewys dat die bestuur van 'n restaurant so doeltreffend soos 'n masjien nie beteken dat jy in 'n sjarmelose, steriele omgewing kan eet nie, dit beteken net dat jy heerlike kos kan geniet en in 'n baie aangename eetkamer met heerlike geure kan sorg. dit lyk asof dit 'n kilometer ver strek tot by ons parkeerplek in die stedelike Brookline.
Bishop's, Lawrence, MA Tydens sy bloeitydperk bedien Bishop's die beste Midde -Oosterse kos en patat in New England. Dit is reg, Midde -Oosterse kos en patat.Die lamskabobies, hummus, babba ganoush, gevulde druiweblare en ja, perfek gekookte pies met skyfies het geen mededinger gehad nie. Die atmosfeer was ook onvergeetlik, met, soos iemand beskryf het, 'n eetkamer wat soos 'n vliegdekskip lyk. Bishop's het altyd uitstekende diens gelewer, met baie 'loopbaan' -kelners - die professionaliteit het getoon. Ons het nooit gedink dat Bishop's sou sluit nie, maar dit het gebeur, en ons moes 'n ander restaurant vind om 'n tradisie vir 'n eerbiedige jaarlikse gesinsverjaardag te vier.
Gianelli's, Burlington, MA Maklik 'n plek waar Richie Cunningham van Happy Days opgemerk kon word, het die gesinsgeoriënteerde, gesinsgerigte Gianelli's tuisgemaakte Italiaanse kos aangebied in 'n buitengewone informele, onaangeraakte omgewing op 'n deel van Route 3A in Burlington wat inkopies doen het waarskynlik nooit geweet dat dit bestaan ​​nie. Gianelli's het geen pryse gewen omdat hy pretensieus en bedompig was nie, wat die rede is waarom hulle generasies lank besig was. Die feit dat Gianelli gesluit het, het 'n deel van baie mense se gelukkige kinderherinneringe weggeneem, sowel as sommige volwassenes wat van hierdie tydlose restaurant gehou het waar kos, familie en diens die belangrikste was.
Green Ridge Turkey Farm, Nashua, NH Ons het nooit die Green Ridge of die Turkey Farm op die Daniel Webster Highway gevind nie, maar die Green Ridge Turkey Farm het altyd die nuutste kalkoen saam met al die nodige kante - vulsel, sous, fyngemaak aartappels en bosbessiesous. Die kwaliteit het in die vroeë 1990's afgeneem en skielik het die sjarmante ou huisagtige struktuur verander in 'n Barnes and Noble. Ons lees graag boeke en Barnes en Noble bevredig die drang baie, maar op daardie plek wens ons dat die groot kalkoen vir ewig kon gebly het.
Willow Pond Kitchen, Concord, MA Op die een of ander manier lyk dit asof 'n rooibruin kroeg met opgestopte elande teen die muur en baber- en padda -pote op die spyskaart misluk in Concord, een van die mees gegoede dorpe in Massachusetts. Die beesstank oorkant die straat het altyd 'n innemende kwaliteit gehad, wat soms as die warmste groet by hierdie eetplek gedien het. Die Willow Pond Kitchen was nie so goed nie, maar was ook nie so lekker nie - veral die pittige pizza - maar dit was 'n plek om terug te keer, want dit was so anders as die res van die vanielje -restaurantpakket. Hulle het weliswaar wonderlike kreefaanbiedings en 'n eindelose voorraad oesters gehad. Toe ek hoor dat die Willow Pond sluit, moes ek nog 'n keer teruggaan. Ek het teleurgesteld vertrek oor die kos en die dreigende sluiting. Soms hou ons van dinge wat nie so wonderlik is nie Willow Pond Kitchen, kundig in hierdie patetiese menslike toestand.
Nick's Beef and Beer House, Cambridge, MA Die dubbele kaasburgerbord vir minder as 2.95, goedkoop bier, wyse gekraakte kelnerinne en die onvergeetlike valse kaggel met die veelkleurige houtblokke het almal van Harvard-studente tot konstruksiewerkers tevrede gestel. Niemand het ooit erken dat hy werklik van Nick's Beef and Beer House gehou het nie, maar dit is weerlê deur die eindelose skare wat kosse eet wat sleg is vir die kardiovaskulêre stelsel in hierdie donker, grotagtige eetplek. Waarom Nick moes gaan, sal ons nooit weet nie. Dit was soos om sy gunsteling speelding van 'n baba weg te neem.
Shakey's Pizza, Nashua, NH Hmmm, laat ons 'n restaurant oopmaak wat Laurel- en Hardy-films speel, 'n klavier speel en uitstekende pizza en wortelbier bedien- en niks anders die moeite werd nie. O, en laat ons hierdie plek Shakey's noem! Hierdie briljante en visioenêre bemarkingstrategie het ouers en kinders gelyk. Shakey is lankal verby, wat 'n tragedie is. Die kombinasie van 'n besoek aan die pragtige Silver Lake State Park in die nabygeleë Hollis en dan 'n heerlike kuier by Shakey's is die dinge wat goeie kinderherinneringe geskep het.
The Wursthaus, Cambridge, MA Die wonderlike van die Wursthaus was dat almal 'n geruite baadjie, 'n horingraambril kon dra, 'n pyp kon rook en nie geslaan kon word nie. Hierdie jarelange Harvard Square-kuierplek was gewild onder professore, studente en valse intellektuele, sowel as hoërskoolstudente wat slim wou voel terwyl hulle bier drink. Die Wursthaus het 'n enorme verskeidenheid bier en OK Duitse kos in 'n taamlik bekoorlike eetkamer bo. Hier was 'n restaurant met persoonlikheid, persoonlikhede en 'n teenwoordigheid wat u laat wonder hoekom soveel restaurante op die eens unieke Harvard Square generies moes gaan.
Red Coach Grill, Hyannis, MA Hierdie plek was soos Howard Johnson s'n met 'n paar fyn matte en gemakliker sitplekke. As u daaraan dink, was Howard Johnson's die eienaar van die Red Coach Grill, wat op baie plekke in New England werk, en onverklaarbaar, 'n plek iewers noord van Lake George, NY. Ons enigste Red Coach Grill -ervaring was by die Hyannis -rotary. As kinders was ons ietwat senuweeagtig om in die restaurant te gaan - wat as een van die mal bestuurders die rotor mis en reg by die restaurant inry? Die steaks was goed, die hoender effens droog en die meeste ertjies en kapokaartappels waarvan ons nie gehou het nie, het onder die tafel vasgesit. Boonop het die Red Coach Grill nie die 28 roomysgeure van Howard Johnson nie. Ons sal egter altyd die wonderlike swart hutte en die koel rooi matte onthou, hoewel dit nie een ding vir ons honger gedoen het nie.
Chadwick's, Waltham, MA Chadwick's was 'n baie gewilde roomyswinkel wat ook goeie toebroodjies bedien het. Die mees onvergeetlike oomblikke van Chadwick het plaasgevind op kliënte se verjaarsdae toe tromme en sang in die klein eetkamer, en waarskynlik die hele Metrowest-Boston-streek, geskud het. Chadwick's, 'n meerjarige kind se gunsteling, het baie goeie herinneringe agtergelaat, waaronder 'n paar van die grootste sondae wat in die Westerse wêreld teëgekom het, en altyd pret, plesier en plesier gedurende werksure.
The Acropolis, Cambridge, MA Die herhaaldelike afspeel van "Never on Sunday" op agt-snitband, die baie mooi, stoïsynse kaal Griekse gasheer met die vonkel in sy oog, en 'n fantastiese gebakte lam met te goed om waar te wees ryspilaf was slegs 'n paar hoogtepunte wat van die Akropolis 'n geliefde restaurant in Cambridge gemaak het. Die personeel van die Acropolis het die eetkamer altyd tuis laat voel op hierdie klein, donker, informele plek wat gesinne, professore aan die Harvard -universiteit, romantiese paartjies en arm studente (gewoonlik die romantiese paartjies) gehelp het. Daardie ongelooflike Griekse lam - so sag en volop - is na ons wete nog nooit gedupliseer nie, selfs nie by 'n paar wonderlike plaaslike Griekse restaurante nie. Ons sal nooit weet hoekom die Akropolis gesluit is nie (eintlik is ons joernaliste en kan ons dit uitvind, maar ons sal nie weet nie, want dit voel beter om nie te weet nie en ewig depressief en woedend te wees oor die onverwagte sluiting daarvan).
Yoken's, Portsmouth, NH, ek was so opgewonde dat ek myself skaars kon inhou. Ons is op pad na Yoken's, 'n legendariese Portsmouth, N.H., seekosrestaurant wat bekend is vir alles wat onder die son gebraai is, 'n geskenkwinkel met niks goeds nie en die groot, wonderlike glimlaggende walvisbord.
Dit was amper 30 jaar sedert my laaste besoek. Nou kan ek die vreugde van my kinderjare wat deur Yoken aangevuur is, aan ons kinders oordra. Ek het onmiddellik herinneringe teruggebring, en ek kon die gewaardeerde Yoken se teken voor sien. In afwagting op die terugkeer van iets wat my so na aan die hart lê, beduie ons links, ry by die parkeerterrein in en vind dat Yoken weg is. Dit was net 'n parkeerterrein en 'n bord met die groot, wonderlike glimlaggende walvis. Ek was verpletter. Dit was soos Homer Simpson wat met sy motor in die buite-plattelandse Spittle County ry en verskeie aangename advertensieborde vir Flaming Pete se braairestaurant sien-net om hartverskeurend uit te vind wanneer hy by die pas geliefde bestemming aankom wat Flaming Pete aan die brand gesteek het. grond.
Nate's Deli, Arlington, MA. Ek was nog altyd mal oor Nate's Deli, want dit lyk asof elke vleis wat hulle bedien, beter was as sy mededingers. Nate's bied ook groter drankies deli -vleis aan as ander. Dit was ook vyf minute se stap van die huis af in die huidige Camera's Inc. Maar waarvan ek die meeste van Nate gehou het, was dat die eienaar my baie herinner het aan inspekteur Fenwick uit die Dudley Do-Right tekenprentreeks.
As 'n universiteitstudent in die sestigerjare het ek 'n paar goeie somers gewerk in 'n seunskamp aan die Winnepesaukee -meer, wat tot vandag toe floreer. Terwyl die kamp -eetkamer die afgelope jare radikaal verbeter het, was die kampkos in die sestigerjare wel kampkos, en ek en my kollegas het die dae getel totdat ons by Wolfeboro kon was om by Bailey te was. Op 'n sabbatsreis het ek Bailey's besoek op die laaste dag van hul seisoen in 1999, sonder om te dink dat hulle eendag sou sluit, en hulle het my genadiglik 'n spyskaart laat neem. Wat 'n wonderlike plek, watter wonderlike mense en baie lekker kos, en watter goeie herinneringe.
Van Gary N .:
Wat 'n wonderlike artikel oor restaurante wat ons mis, het beslis 'n paar herinneringe teruggebring en nog meer opgewek ....
Red Coach Grille ... het nooit na die tak van Hyannis gegaan nie, maar dié in Framingham, en die oorspronklike in Wayland was 'n "groot aand" vir my ouers, sowel as 'n Sondagete wat soms 'n filet Mignon was. Framingham het 'n mooi uitsig oor die water. Ander spesiale maaltye in Framingham was by Armand's Beacon Terrace en The Maridor, laasgenoemde was meer vir atmosfeer as kos, Spaans in ontwerp (saam met die Fonda del Corro Motor Inn in die 60's), maar al wat ek onthou was Amerikaanse kos wat die plek gelyk het meer soos wat jy sou droom van in Las Vegas of Hollywood ... 'n soort "Rat Pack" kuierplek. Die mees romantiese plek in Framingham was La Rotisserie Normandie, in die Framingham Motor Inn, waar jy vlamme kon kry!
Biskoppe, Lawrence, MA ... stem saam dat dit 'n bestemmingsplek was, maar ek dink die lekkerste skyfies is wat die Libanese kos onvergeetlik gemaak het, maar vir my was El Marokko, Worcester, MA die beste van die Midde-Oosterse kos. Van toe dit eintlik 'n na-uurse kuier was vir die "Rat Pack" skare-was dit lekker om na die beroemdheidsfoto's te kyk in al die hoekies van die ou Worcester-drieslaapkamer waar jy op die eerste verdieping of kelder geëet het in stampende hutte of lang tafels waar daar altyd 'n partytjie gehou is na die "Bishop's like" paleis wat die Aboody -gesin oorkant die straat gebou het, waar die son ondergaan, die flikkerende ligte van die stad daaronder en die klink van die klaviersleutels in die eetkamer kan jy jou voorstel dat jy in 'n nagklub op die dak van NY was. Gevul met paartjies, uitgebreide gesinne en menigtes wat bedien word deur 'n smokkelende bedieningspersoneel, het die El die beste Baba Ganoush, slaai met mintgekapte slaai, shish kabob en my gunsteling-'n verskeidenheid skottelgoed! (Dit was) die lekkerste Libanese kos (en ek vergelyk Bishop's, die ou Red Fez in Boston's South End, Lander's in Libanon, NH, maar niemand kon by die El pas nie!), Eindig met die beste ryspoeding oral ... o, hoe ek mis die El!
En van Worcester gepraat, was Putnam en Thurston 'n ander besienswaardigheid in die stad. Aan die einde van die 1800's was Put's vir jare Worcester se weergawe van Locke-Ober. As die middestad die winkelsentrum van die streek was, op Saterdae of die nagte was die winkels oop, was dit lekker om na Put's te gaan, met twee eetkamers, meer gemaklik aan die linkerkant, 'n ou restaurant/koffiewinkel met toonbank en stand. diens en 'n spyskaart met veranderende daaglikse aanbiedinge. U kon nie verkeerd gaan nie, maar toe my ma voel dat sy spoel, kon sy by die ingang oorreed word om reguit na die hoof -eetkamer te gaan, waar Worcester se kragmakelaars, elite -dames, paartjies in die stad verwelkom is deur 'n ouer gasvrou wat my ma het 'n goeie idee gekry van hoe sy groot beerdrukkies gegee het vir die ou manne wat tradisionele kos geniet het, met 'n paar eksotiese kinkels soos kreef Newburgh of Beef Stroganoff op silwer en wit tafeldoeke, almal omring deur manlike donker panele. Toe die middestad agteruitgaan, het Put ook gegaan.
Ek was mal oor Jack en Marian. het ook heerlike eetgoed gemis terwyl hy op Boston was by Ken's at Copley en Deli Haus in Kenmore Sq. En van Brookline gepraat, 'n gunsteling was die Hongaarse restaurant Chardas, heerlike kos en baie goedkoper as die wonderlike Café Budapest onder die Copley Sq. Hotel.
Oos -Europese kookkuns herinner my aan die wonderlike maaltye in die baie gemiste Hofbrauhaus in Ogunquit toe die uitgebreide gesin vir somervakansies in York Beach aankom, en vir 'n paar jaar bedryf sjef Wilhelm ook 'n wonderlike Franse restaurant hoog bo -op Isreal's Head en die Marginal Way genaamd Chateaubriand ... die eerste keer dat ek soetkoek gehad het! Ander gunstelinge in York/Ogunquit wat verby is ... Spelers op Short Sands (voor ontbyt op die strand, of seekosgeregte vir die gesin vir middagete of aandete-hulle sluit vroeg), Poor Richard's (geleë op 'n aantal plekke in Ogunquit) en ou tafelstyl -ontbyt in die oord -styl by Ocean Beach in York Beach. Laastens, vir 'n paar seisoene, het die aktrise Julia Meade The Fan Club bedryf in die voormalige Dan Sing Fan -teekamer in Pagoda -styl wat uitkyk op Perkins Cove, terwyl Broadway na die Ogunquit Playhouse kom met die sprankelende ligte wat die witgewaste mure verlig, wat 'n heerlike someromgewing maak, veral vir middagete wat vooraf aangebied is, en dit is aangebied!
ms soos Quiche Me Kate en items van oorsprong uit NYC se '21' (dws '21' Burger).
Ander onvergeetlike vakansieplekke was Hickory Stick Farm naby Laconia, NH, vir die beste gebraaide eend wat ons ooit geëet het Woodbine Cottage naby Lake Sunapee, waar ek 'n vrou by die volgende tafel hoor sê dat die kos hier beter was as die Ritz (ek het net gemaak dit na die kafee, nooit na die eetkamer op die boonste verdieping van die baken van Boston nie) - dit was goed, veral die tuisgemaakte tamatiesop met 'n lepel suurroom (hoekom onthou ek dit?) die Duitse kos by North Conway se Hoffmann House, later op dieselfde plek Skotse kookkuns (as daar iets anders is as die ongewone haverkoeke) by die Scottish Lion en 'gourmet' kos by The Springs in New Ashford of Le Jardin in Williamstown in die Berkshires.
China Sails het my herinner aan die dae toe Chinese restaurante maar min was, aangesien ons as jongman ongeveer 20 kilometer afgelê het vir Egg Foo Young en Garnale met kreefsous (baie jare voordat ons geleer het kreefsaus was eintlik varkvleis!) Wellesley's Chin's Village op die Natick -lyn.
Ek het eers na die brand van Hartwell Farm geweet, maar vir landgoedere het ons verder weswaarts gegaan na Phillipston's Fox Run, 'n ou skuur met stalletjies en 'n binnekant, langs 'n lang landpad en teen 'n heuwel met 'n uitsig oor Monadnock. Die atmosfeer was egter onvergeetliker as die kos. 'N Ander bestemming, bekend vir sy gebraaide beesvleis, was die Black Lantern op die pad na Keene, NH.
My mense het 'n aantal bankette gehou en ons het 'n paar Sondagete by Alphonse's in Maynard geëet, maar ek onthou die maaltye by La Petite Auberge. Net om die draai van die Powder Mill het hierdie gesellige, romantiese, herskepte Franse auberge u vinnig na die Franse platteland oorgesteek. En die table d'hote -maaltye, insluitend 'n wonderlike hors d'oeuvres -skinkbord by elke maaltyd, klassieke soos Coq au Vin en Boeuf Bourguignon met die gebraaide kapokaartappels (yum!), Dikwels bedien deur die eienaar/sjefvrou, wat sou steek die wasagtige bottels kerse aan, laat jou vergeet dat jy in 'n oostelike massastad in die ooste was.
Ag, die goeie ou dae voor Olive Garden, Ruby Tuesday's, Cheesecake Factory en PF Changs die restaurantwêreld oorgeneem het.
Chadwick's Ice Cream Parlour (en lekker kos) was in Lexington geleë, nie Waltham soos u dit noem nie (dit was naby die Waltham -lyn en Bright Horizons is nou op die webwerf). Ek het van '78 tot '82 by Chadwicks gewerk, af en toe, burgers omgedraai en buikbussondae op die draagbaar na die onbewuste klant gebring. En hoewel hulle na my tyd was, het Amy Poehler en Rachel Dratch (van Saturday Night Live en meer) ook daar gewerk.
Addendum vir ontbrekende restaurante van Harvard Square: Cardells, Zum Zum en Underdog (beste worsbroodjies in Boston, 1974 of so). Steve
Van Bruce B .:
Ek het net u lys restaurante gelees wat nie meer sake doen nie. (Deur Eric H.) Ongelukkig onthou ek baie mense op die lys, en 'n paar ander. (Ek het gehou van die Wursthaus in Cambridge. 'N Goeie bakwortel en 'n goeie bier was al wat ek gevra het.) Op my ouderdom het ek gegroei om te aanvaar dat die tyd verbygaan en dinge inderdaad verander. Tog "steek" dit net 'n bietjie as ek agterkom dat hierdie plekke nie meer by ons is nie. Op my lys:
Ritcey's Seafood Kitchen, Waltham, MA Vir 'n lang tyd was Ritcey die beste plek vir seekos, en tuisgemaakte patat wat ek glo die beste op aarde was. Dit was so gewild dat hulle Vrydag tydens die tradisionele "Avondmaaltyd" die eetkamer vir ongeveer twee uur opgehou het om volle aandag te gee aan hul afneemdiens. As daar 'n restaurant is wat skelvis beter gebraai het, is daar iets wat ek graag wil weet. Ek is in die 60's as 'n jongmens daarheen geneem en het my laaste maaltyd ongeveer vyf jaar gelede daar geëet. Dit het ongeveer drie jaar gelede gesluit, en 'n soort yuppie -Italiaanse plek staan ​​nou op die eiendom.
Tasty Tower Pizza, Dennisport MA Hierdie pizzaplek was die plek om na te gaan gedurende my laat tienersomers. Na 'n paar dae waterski, "cruisin" en net omgee met eendersdenkende tienermanne, tref die pizza's die plek. Dit was geleë op die kruising van Shad Hole Rd. en Lower County Rd. Dit het groot motorhuisdeure wat hulle gedurende die somermaande sou oopmaak. Dit was amper soos om buite te eet, en baie mense, meestal jonk, sou kom en gaan. Die binnetafels was 'n swaar piekniektafel wat op 'n lukrake manier gerangskik was. Hulle verkoop slegs een grootte pizza. Goeie tye. Ek word vertel die
Tasty Tower in die naburige Yarmouth is nog steeds daar, maar nou onder ander eienaarskap.
Pizza Pad / Kenmore Deli, Kenmore Square, Boston, MA As universiteitstudent in Kenmore Square in die middel 70's het ek baie tyd (en kontant!) By die Kenmore Deli deurgebring. Goeie, basiese kos en porsies wat ontwerp is met die oog op jong mannetjies. Ek het waarskynlik meer daar gestudeer as op enige ander plek.
Frankenstein's, Boston MA Dit was 'n ongewone biergewrig. Die foefie was dat hulle groot, heerlike worsbroodjies bedien, redelike bierkeuses gehad het en. die vertoonde rolprente! Niks dink eers aan u nie, maar baie wetenskapfiksie-dinge en films vir die kunstige skare. O ja, die bier was
goedkoop. Beslis ontwerp vir die kollege, waarvan Boston baie het.Ek dink net 'n paar mense, byvoorbeeld ons van 45 jaar en ouer, sal die van Frankenstein onthou. Weet nie wanneer dit gesluit is of hoekom nie. Ek kon nie glo dat dit as gevolg van 'n gebrek aan
The Italian Moose, Lincoln, NH Dit was geleë in Lincoln, naby die einde van die Kancamagus -snelweg. Hierdie restaurant het heerlike kos gehad. Die souse was redelik dik en lekker, en die pasta was beslis tuisgemaak. Die knoffelbrood was van die beste wat ek nog ooit gehad het. Die gebou self was soos iemand s'n
huis. Die eetkamer was klein en versier met
klein spotprentagtige elande oral, soos Bullwinkle. 'N Groot opgestopte eland is oor die klein kroeg gehang. Dit lyk gewild, met 'n lyn vir 'n tafel op somersaande. Die meeste kliënte bestaan ​​uit gesinne wat met vakansie was.
Weet nie wanneer dit gesluit is nie, of hoekom. Ek onthou net dat ek in die middel van die 80's daarheen gery het, en dit was net weg. Helaas. Dit lyk asof niemand iets weet nie.
Met goeie herinneringe aan my Boston-dae in die laat 1960's, herinner ek my aan Bailey's Ice Cream Parlour waar peperment-roomys in outydse silwer geregte gesit is, op silwer plate gesit, bedruip met warm fudge wat oorvloedig op die silwer borde gespoel het. Terwyl daar 'n Bailey's in Harvard Square was, was my gunsteling die Bailey's in die straat wat van die Parkstraatstasie af na die nou verouderde Jordan Marsh en Filene se winkels gestaan ​​het. Dit was die goeie ou dae. Onskuldig en soet, maar nie vergeet nie.
In daardie dae het ek as 'n eetkamer -kelner gewerk by een van die paar oorblywende Schrafft's Tea Room -restaurante in Boston. Daar was een in Boylstonstraat en een in Milkstraat. Ek het by die Schrafft's in die Prudential -sentrum aan die Huntingtonlaan -kant van die ou Pru -sentrum gewerk. Ek was laas Kerstyd daar terug. Dit is 'n ander wêreld.
Oorspronklike kafee, Cambridge, MA
Ek mis "The Original Cafe", Main Street, Cambridge. dit was 'n gemaklike plek naby MIT waar 'n mens 'n ordentlike ete en 'n bier kon kry op 'n student se begroting.
En dan was daar 'Cronin's' naby Harvard Square. Fantastiese kuierplek vir studente met ou gemaklike hutte met voorletters wat deur Harvard- en MIT-studente daarin ingekerf is.
En die meeste van alles, "The F & ampT Diner" op Kendall Square? 'N Groot skande dat dit weg is. Die ou historiese eetmotor was verbonde aan 'n gelyknamige restaurant in 'n deli-styl, sodat u 'n keuse kon hê as die beperkte sitplek in die eetplek was. Baie wiskundige vergelykings van wêreldgehalte is deur MIT-professore en studente in die hutte van die F & ampT opgelos!
Alphonse's Powder Mill Restaurant in Maynard Mass., Was in bedryf deur die Alphonse-familie van 1965-1985. Dit was die plek vir eet en dans gedurende die 60's en 70's en die plek vir baie troues. Digital Equipment Co., een van die eerste rekenaarpioniers in Maynard, het die stad op die kaart geplaas voordat dit deur Compac gekoop is. Voor die poeiermeul was oom Pete se Twin Tree s'n. Die plek is nou die Maynard Elk's -klub.
Redakteursnota oor Alphonse's Powder Mill: Mnr. Alphonse:
Dankie vir jou wonderlike boodskap. Baie van ons mis Alphonse's Powder Mill inderdaad. Ek het goeie herinneringe aan Alphonse. Ons ouers het grootgeword in Arlington en het ons na baie restaurante geneem. Alphonse's Powder Mill het opvallend gestaan ​​vir sy
uitstekende restaurantnaam, 'n netjiese tweevlak-voorkoms met groot vensters, heerlike kos en aandag aan detail. Dit lyk soos 'n restaurant, werk soos 'n restaurant, ruik soos 'n restaurant en
het iets op die spyskaart vir almal gehad. Trots op eienaarskap was duidelik. Hoe
baie onafhanklik besit
voldoen die restaurant vandag aan al die kriteria? Aan my,
nie te veel nie. Ek is bly dat die Elk's 'n mooi gebou het - hulle is 'n uitstekende organisasie
- maar selfsugtig wens ek dat die van Alphonse vir ewig kon duur. Dankie vir die goeie herinneringe in 'n wonderlike dorp.
Bailey's, Wolfeboro, NH 'n Mens moet onthou van Bailey's in Wolfeboro, N.H. Hulle bedien 29 vars geure van handgemaakte roomys en frappes. Hulle het die oorspronklike restaurant met dennehout, van 109 in Wolfeboro, en 'n ou omgeboude spoorwegdepot van Boston en ampMaine op Wolfeboro Bay, Lake Winnipesaukee, gehad. Hulle kreefrolletjies het jou 'n pond kreef vir $ 6,99 gegee, en die kaasburgers was 'n halwe pond seuntjie vir $ 2,99. Hulle begin in Junie 1936 en sluit in Junie 2004. Al die kelnerinne was van die beste kolleges, Dartmouth, Brown, Smith, Wellsley, Radcliffe en TCU, Texas Christian University sowel as ander, en hulle het soos modelle gelyk uit 'n LL Bean -katalogus, bruin, lank en pragtig. Die uitsig op die meer was 'n miljoen dollar -uitsig, wat 'n kothuis met 2 slaapkamers op die meer vandag kos. Een van die grootste skatte van New England van alle tye verdwyn tot in ewigheid.
Joe D.'s, Burlington en Woburn, MA Ons mis 'n klein pizzawinkel in Burlington, Mass. Dit heet Joe Ds Pizza. hierdie restaurant het die beste Italiaanse pizza in die omgewing gehad, saam met heerlike ontbyt en aandetes. Die spesialiteit daarvan was 'n wonderlike peperbiefstuk en het ook lekker mosselkoek. Hierdie restaurant was die eerste keer in Woburn, Mass., En is in 1977 na Burlington verplaas.
The White Turkey Inn, New York City The White Turkey Inn was 'n wonderlike restaurant in New England in die hartjie van New York, wat ek nog onthou van my kinderdae aan die einde van die veertigerjare en vroeë 1950's. Dit was my eerste ervaring met 'n verskeidenheid lekkernye en 'n klomp maaskaas en interessante brode en broodjies, in plaas van die gewone witbrood en botter wat die meeste restaurante as voorgereg aangebied het toe u die eerste keer gaan sit het. Ek onthou dat daar 'n onberispelik skoon atmosfeer was en uitstekende diens, met wat ek nou ken as 'n verbeeldinglose spyskaart, maar wat destyds gevoel het asof ek onder konings eet. Was dit die restaurant self, of 'n nostalgiese hunkering na die jeug, wat 'n glimlag op my gelaat het toe ek my gesin se besoeke aan hierdie restaurant, wat ek glo deel uitmaak van 'n ketting, onthou, wat ek gedink het vir altyd daar sou wees?
Dankie dat u die geleentheid gegee het om te onthou,
The Hartwell Barn, Concord, MA Sê daar, jy MOET 'n historiese restaurant insluit wat in 1968 tragies tot op die roete 2A tussen Lexington en Concord afgebrand het. gebou in die 1600's, Hartwell Farm. Hier was 'n restaurant waar 'n mens in die kombuis kon stap en massiewe pekanneutrolletjies kon koop om huis toe te neem. Diens was vriendelik en vinnig. Die atmosfeer was wonderlik, die spyskaart het 'n groot uitsig en die uitsig vanuit die groot groot eetkamer kyk na die ooste oor 'n hektaar veld. Die aangehegte skuur het sy eie intieme, rustieke atmosfeer gehad. Hartwell Farm was 'n juweel.
Korb's Bakery, iewers in Rhode Island Hallo, ek mis Korbs Bakery in Rhode Island! Ek sal hulle ou resepte baie geniet. Ek kan nog steeds die Russiese teekoeke, reuse sjokoladekoekies, roomkoekies en die brood proe. Ongelooflike brood !!
Ander restaurante in New England wat u moontlik gesluit het (geen beskrywings nie):
Die Kernwood, Lynnfield, MA
Victoria -stasie, Burlington, MA
Bailey's (roomys), Belmont en Boston, MA
Pewter Pot, verskillende plekke in Massachusetts
Neptune Room (Hyannis, MA, lughawe)
The Sizzleboard, Boston, MA (kelnerin van die Hippie -kollege skree op my mense omdat hulle besluiteloos was)
The Hot Shoppe (Burlington Mall), Burlington, MA (kos in kafeteria-styl is nie so goed soos die skoolmaaltye nie)
Royal Hawaiian, Burlington, MA (waar oud-JV-hokkiespelers van Billerica geveg het, het dit altyd gelyk)
Het u 'n restaurant wat u baie mis? Laat weet ons, indien wel, by Besoek New England.com.
Lees die herinneringe aan New England Restaurant, deel 2 hier, of gaan na die Old School Boston -blog vir meer herinneringe in die dag.
As u hierdie artikel oor geslote restaurante in New England geniet het, deel dit dan op Pinterest. Dankie!
As u hierdie artikel geniet het, deel dit dan met enige van die onderstaande knoppies op sosiale media - dankie!
Neem hierdie nuttige reisboeke uit New England saam.
Bly in verbinding met VisitingNewEngland op Facebook Twitter Pinterest Google+
Slegs die oorblywende ligging van Bill Johnson se groot appel om te sluit en 'n parkeerterrein te word
Dinge was redelik lank voor die mense agter die Bill Johnson se Big Apple -restaurantfamilie. Op 12 November het die maatskappy hoofstuk 11 -bankrotskap ingedien, maar dit het die restaurant se lokasies in Mesa en Noord -Phoenix nie verhinder om verlede jaar te sluit nie.
Dit het net een restaurant oopgemaak, die oorspronklike Bill Johnson's Big Apple, geleë op 3757 East Van Buren in Phoenix. Nou, volgens Die Republiek van Arizona, die restaurant gaan ook sluit.
Die meer as 60 jaar oue restaurant sal verkoop word aan Gateway Community College, wat beplan om oor die restaurant te loop om plek te maak vir 'n parkeerterrein. Volgens die verhaal sal die kollege $ 945,000 vir die restaurant betaal en dit vir twee jaar aan die onderneming terugverhuur, waarna hulle die grond in 'n parkeerterrein sal verander.
Die kwessie verskyn as 'Goedkeuring van die huur van restauranteiendom aan Bill Johnson's Restaurant, Inc.' op die agenda vir 'n vergadering van die beheerraad van die Maricopa County Community College District wat op Dinsdag 27 Januarie gehou sal word.
In Mei verlede jaar het die restaurant in North Phoenix gesluit, gevolg deur die Mesa -lokasie binne die volgende maand. Memorabilia van hierdie plekke is aanlyn opgeveil.
Bill Johnson, 'n cowboy-/radiopersoonlikheid/stuntman/akteur, het die oorspronklike restaurant in 1956 geopen en sy radioprogram van binne die eetkamer uitgesaai. Hy sou bekende gaste insluit, soos Wayne Newton, Johnny Cash en Waylon Jennings. Johnson is in 1966 oorlede.
Hou Phoenix New Times gratis. Sedert ons begin het Phoenix New Times, is dit gedefinieer as die vrye, onafhanklike stem van Phoenix, en ons wil dit graag so hou. Bied ons lesers gratis toegang tot skerp dekking van plaaslike nuus, kos en kultuur. Die vervaardiging van verhale oor alles, van politieke skandale tot die warmste nuwe bands, met dapper beriggewing, stylvolle skryfwerk en personeellede wat alles gewen het, van die Society of Professional Journalists se Sigma Delta Chi-toekenning tot die Casey-medalje vir verdienstelike joernalistiek. Maar omdat die bestaan ​​van plaaslike joernalistiek beleër is en terugslae van advertensie -inkomste 'n groter impak het, is dit nou meer as ooit belangrik dat ons steun verleen vir die befondsing van ons plaaslike joernalistiek. U kan help deur deel te neem aan ons "I Support" lidmaatskapsprogram, sodat ons Phoenix sonder betaalmure kan aanhou dek.
In die 60's en 70's was dit byna onmoontlik om enige afstand te reis sonder om 'n helder oranje dak en die Simple Simon -weervaan te sien. Daar was destyds byna 1 000 restaurante van Howard Johnson, wat elkeen 28 geure roomys en porsie gebakte mossels bedien het.
Die mossels was klein, maar vleisagtig, met 'n dik en krakerige beslag van beslag gebraai tot 'n pragtige goudbruin. Sedert die eerste Howard Johnson-restaurant oopgemaak het, is dit 'n spyskaart wat deur 'n Jacques Pepin opgeknap is, maar ondanks die feit dat dit in 'n ondernemingskombuis gevries en in die land vervoer is, het hulle 'n kookkuns gehad.
Ja, die spyskaart bevat wel ander items-maar met watter doel? Wat my destyds betref, verteenwoordig HoJo se mosselstrokies die hoogtepunt van gebakte skulpvis -perfeksie.
Diners in New England debatteer oor die geldigheid van stroke teenoor heel mossels, mae en al. Voorstanders van laasgenoemde wys korrek daarop dat heel mossels nie net meer delikaat is nie, maar ook meer uitgesproke geure bevat. Strokies kan taaier wees as die gaar calamari.
Aan die ander kant het die repies van Howard Johnson genoeg van die soet-pittige geur van mossel om u te oortuig van die seekos-stamboom. En die taai tekstuur het 'n goeie kontras gemaak met die ryk, gerusstellende knars van hul kors.
Maar miskien speel die omstandighede 'n rol in my geheue van HoJo's. Ek het gebakte mossels by The Clam Box in (dink ek) Ipswich, Massachusetts, sowel as by die twee beroemde mosselstoppies in Boston, Woodman's en Farnham's, gehad. Hoe goed ook al, die eerste gedagte was altyd 'maar hulle moet natuurlik weet hoe om dit hier te maak'. My ervaring met Howard Johnson, aan die ander kant, was langs 'n snelweg, waar die gedagte aan ordentlike gebakte mossels besonders lyk.
My gesin het gereeld by die Howard Johnson's in Jacksonville, Illinois, gestop op pad na Cardinals -speletjies. Dit was in die 70's, toe die ketting sy afsterwe nader-wat geleidelik begin het nadat die Johnson-erfgename in 1979 aan 'n Britse onderneming uitverkoop het. Marriott, wat die ou restaurante met oranje dak begin afbreek het.
Sommige was weliswaar armoedig en bevolkingsverskuiwings het ander in minder as wenslike omgewings gelaat. Maar dit was ikone, net so herkenbaar soos die goue boë-hoewel dit op een of ander manier meer betekenisvol was.
Daar is nou net drie Howard Johnson se restaurante oor van 'n padryk wat eens van kus tot kus gestrek het.
Dit is dus moeilik om uit te vind of hul gebakte mossels ooit so goed was as wat ek onthou.
Hou die Dallas Observer gratis. Sedert ons begin het met die Dallas Observer, is dit gedefinieer as die vrye, onafhanklike stem van Dallas, en ons wil dit graag so hou. Bied ons lesers gratis toegang tot skerp dekking van plaaslike nuus, kos en kultuur. Die vervaardiging van verhale oor alles, van politieke skandale tot die warmste nuwe bands, met dapper beriggewing, stylvolle skryfwerk en personeellede wat alles gewen het, van die Society of Professional Journalists se Sigma Delta Chi-toekenning tot die Casey-medalje vir verdienstelike joernalistiek. Maar omdat die bestaan ​​van plaaslike joernalistiek beleër is en terugslae van advertensie -inkomste 'n groter impak het, is dit nou meer as ooit belangrik dat ons steun verleen vir die befondsing van ons plaaslike joernalistiek. U kan help deur deel te neem aan ons 'I Support' lidmaatskapsprogram, sodat ons Dallas sonder betaalmure kan aanhou dek.
'N Geskiedenis van Howard Johnson: hoe 'n Massachusetts Soda -fontein 'n Amerikaanse ikoon geword het (American Palate)
Die skrywer het sy verskillende bronne versamel en dit dan bymekaargemaak om 'n pastiche van 'n boek te vorm. Daarom lees u hoe die stigter in die eerste hoofstuk byna 3 keer sterf. Ja, Johnson is dood nog voordat hy begin het. Daar is baie, baie min werklike ontledings, en baie word direk getrek uit die ou uitgawes van die onderneming, saam met die advertensie en haliografie.
Waar hierdie boek regtig neergedaal het tot hulpelose klug, is wanneer hy al die spesiale opnames van Howard Johnson opneem Sny N Plak
Die skrywer het sy verskillende bronne versamel en dit dan bymekaargemaak om 'n pastiche van 'n boek te vorm. Daarom lees u hoe die stigter in die eerste hoofstuk byna 3 keer sterf. Ja, Johnson is dood nog voordat hy begin het. Daar is baie, baie min werklike ontledings, en baie word direk getrek uit die ou uitdeelstukke van die onderneming, saam met die advertensie en haliografie.
Waar hierdie boek regtig neergedaal het tot hulpelose klug, is wanneer hy al die spesiale resepte van Howard Johnson opskryf, maar nie regtig nie, want hy het dit nie, maar dit is hoe sy ma dit gedoen het.
Op Amazon het die boek tot $ 2 gedaal voordat ek dit gekoop het. U moet wag totdat hulle aanbied om u te betaal. . meer
Die van Howard Johnson is amper weg, maar daar bly goeie herinneringe
Die somer het die nuus gekom dat die restaurantketting een van sy laaste twee plekke sluit - Bangor, Maine - en dat slegs 'n eensame buitepos in Lake George binnekort sal oorbly. 'N Berig van Associated Press in Newsday het gesê die uitrusting is "op die rand van uitsterwing".
Dit is miskien nie 'n katastrofe wat gelykstaande is aan die verdwyning van die groot akker of sabeltand nie, maar die nuus oor die terugtrek van HoJo was nog 'n kommerwekkende bewys dat, soos almal sê, niks vir ewig duur nie.
Was dit so lank gelede dat 'n honger reisiger die familie -sedan by die teken van die Pieman kon parkeer vir 'n wortelbiervlot en bord gebakte mossels? Was dit nie 'n plesier so eenvoudig en suiwer dat die ewigheid verseker is nie? Bang nie. HoJo's is amper kaput.
Op 'n stadium het meer as 800 HoJo -restaurante gelukkige kliënte regoor die land bedien. Daar was 28 roomysgeure. Daar was "frankforts" en "gegrilde hamburgers" en "Walliese rarebit en casserole" - 20ste eeuse sielskos. Wat het verkeerd gegaan?
Een ontleder sê dat die onderneming wat Howard Deering Johnson in 1925 begin het, "nooit ontwikkel het nie". 'N Ander een sê kitskosverbindings het te veel mededinging meegebring. Iemand anders beweer millennials - jou kleinkinders - het ook nie die nostalgie of die kos gegrawe nie. Watter kans het 'n nederige 'eerlikheid' in die tyd van Shake Shack?
Goed, HoJo's was nie die hipste plek ter wêreld nie, maar sy helder oranje dak en betroubare spyskaart word soet herinner aan die ongekoelde gebiede wat ek bewoon het, dit is seker.
Moenie hierdie naweek in die ooste misloop nie. Alles noord en suid vurk reg in u inkassie.
Deur op Aanmelding te klik, stem u in tot ons privaatheidsbeleid.
Laat somer, 1962, het ek van universiteit verander en na die weste van Brooklyn gegaan.By my was Winky, die Jersey -meisie met wie ek sou trou, ook gereed om klasse te begin. Maar ons was nie alleen nie. Nee, op die laaste oomblik het ma en pa, liewe Fred en Winnie, besluit dat hulle ook die rit sou onderneem - net agter ons '51 Ford in Pa's '57. Dit was nie al nie. Vir geselskap nooi hulle my tannie en oom, Tillie en George, saam. Ons was 'n gereelde, gesinsbyeenkoms.
Gewoonlik sou pa selfs 'n uitstappie na Long Island oorweeg het wat beter pas by Buck Rogers. Dit was 'n man wat nooit na Manhattan gery het nie - "wat is jy, moere?" - en toe ek 'n lisensie kry, het ek gesê ek moet ook nie.
Maar daardie somer is pa onverwags deur avontuur en die oop pad gelok. Columbia, Missouri, was 1 000 myl daarvandaan en 1 000 terug. Sulke kilometers sou pa in 'n jaar nie gemiddeld wees nie. Hy word ouer, het nie veel gesien nie. Miskien was dit niks meer as dit nie. Wat ook al die rede was, hy het kaarte soos Magellan bestudeer en gesê dat hy gereed is om te rol.
Ons het vroeg op 'n stomende oggend uit Bay Ridge vertrek en sonder lugversorging langs die Jersey Turnpike na die Pennsy gery, met vensters af, warm lug wat oor ons gesigte vloei.
Teen die aand het ons Wheeling, West Virginia, bereik. Ons het gebly - you betcha ' - by die Howard Johnson's Motor Lodge. Ons het aandete by HoJo's geëet, waar anders? Pa stap om die parkeerterrein en kyk na die lug.
'Sterre,' het hy gesê. 'U sien hulle nie so baie in Brooklyn nie.'
Hy was in 'n goeie bui. Pa het Ma en tannie Tillie en oom George laat lag vir die ou vaudeville -grappies wat hy aanbid het. Hy het stories vertel wat ek nog nie voorheen gehoor het nie. Hy rook 'n sigaar - sy geliefde Chesterfields wat onlangs verlaat is - met groot plesier en waai golwende poffertjies na die donker, ver heuwels.
Laat die aand het Pa 'n inspirasie gehad.
'Haai,' kondig hy aan. "Hoe gaan dit met roomys?"
'Swart en wit, oral,' het pa vir die kelnerin gesê. 'En', het hy groots gesê, 'ek sal die rekening neem.'
Hulle was die beste, die swart en wit - sjokoladesoda, romerige vanieljeroomys. 'Yowza,' sê pa.
'N Paar dae later was ons in Missouri. Die ouer mense het oornag en huis toe gegaan. Ek het in my slaapsaal gevestig en Wink, haarne.
Val was pragtig in die Midde-Weste-'n nuwe wêreld van mielielande en sojabone en tekens van Birma-skeer. Sjoe, het ek vir myself gesê, dit was nie meer Bay Ridge nie.
Net na Kersfees bel my ma die betaaltelefoon. Gewoonlik het Ma nuus gehad van die kerk of die omgewing. Nie hierdie keer nie.
'Erger nog,' sê ma, stem wankelrig. "Baie."
Toe ek en Wink in Junie trou, was pa weg.
Ek het hom in die hospitaal gesien - woes, maar andersins dieselfde goeie ou. Hy het niks gesê nie en dit was nie nodig nie. As ek hom bleek en sonder woorde aanskou, verstaan ​​ek die lang Missouri -reis 'n paar maande tevore en sy komiese roetine in Wes -Virginia, en die manier waarop hy met liefde kyk na 'n lug vol sterre. Toe ek vir roomys by HoJo's spuit, het ek dit ook verstaan.
11 restaurantkettings wat opgehou het, word ernstig gemis
Soms is daar niks meer frustrerend as om skielik kos te hê vir iets uit 'n restaurant wat al 'n dekade lank nie meer werk nie. Ongelukkig kan 'n spesifieke hamburger of spesiale pizzasous resep 'n kragtige geestelike afdruk agterlaat wat die lewensduur van die produk langer kan oorleef.
Sommige van die onderstaande ontbinde kettings was regionaal, sommige het nog een of twee eensame winkels, maar hul gemeenskaplike band is dat dit nostalgiese gunstelinge is vir baie mense. Hoeveel van hulle bring vir jou goeie kosherinneringe terug?
Die oorspronklike Lum's was 'n worsbroodjie wat in 1956 in Miami Beach, Florida, geopen is. Die ketting het uiteindelik uitgebrei tot 'n restaurant in 'n gesinsstyl, maar hul kenmerkende spyskaart bly hul gestoomde worsbroodjies. Lum's het ook die resep van Oliver Gleichenhaus vir sy beroemde Ollieburger vir $ 1 miljoen in 1971 gekoop. Gleichenhaus het 37 jaar lank sy resep vir "die beste hamburger ter wêreld" vervolmaak, wat 'n baie spesifieke (en geheime) mengsel van kruie en speserye insluit. Die Lum's-ketting het in 1983 swakker geword, maar daar is nog 'n paar Ollie's Trolley-lokasies wat bedien word-nog steeds die pittige Ollieburgers en ewe pittige patat.
2. BERG JACK SE STEAKHOUSE
Mountain Jack's was 'n eksklusiewe steakhouse met 'n unieke uitkyk op die tradisionele slaaibars: individuele lui Susans gevul met slaai is direk na u tafel gebring. Hulle spesialiteit was prima rib, wat stadig tot in die volmaaktheid gebraai is en met 'n knapperige kruie beskuit is. Ongelukkig het die ketting se in Kalifornië gevestigde moedermaatskappy, Paragon Steakhouse Restaurants, in 2002 aansoek gedoen om bankrotskap, en teen 2008 was die meerderheid van sy eiendomme in Mountain Jack gesluit.
Die eerste Red Barn is in 1961 in Ohio geopen, en 10 jaar later was daar ongeveer 400 skuurvormige winkels in 22 state en dele van Kanada. Red Barn se dubbelburger het die Big Barney genoem en was eintlik vier jaar voor die Big Mac. Hulle burger van 'n kwart pond is 'n 'Barnbuster' genoem, en hul visbroodjie het geen spoggerige naam op die plaas gehad nie. , maar hul ware pièce de résistance was hul gebraaide hoender (wat in 'n skuurvormige kartondoos verkoop is). Die hoender is in 'n spesiale laagmengsel gepaneer en dan gefrituur (36 stukke per 'run') in groot drukkoker wat spesifiek vir Red Barn -restaurante vervaardig is. Almal wat die perfeksie van Red Barn -hoender geproe het, sal bevestig dat geen ander ketting sedertdien die unieke geur bereik het nie.
4. SHAKEY SE PIZZA
Stel jou voor: Sacramento, 1954. Gewapen met 'n pizza -resep en 'n liefde vir Dixieland -jazz, het Sherwood "Shakey" Johnson, wat sy bynaam gekry het nadat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n senuweeskade opgedoen het, "Big" Ed Plummer genader met die idee om oop te maak 'n pizzasalon - die eerste in sy soort. Die restaurant J Street in East Sacramento bedien slegs pizza (geen slaaie of pastageregte), tapbier en koeldrank nie. Die kombinasie van Johnson se heerlike pasteie (met hulle knapperige dun korsies) en lewendige ragtime en jazzmusiek deur plaaslike orkeste beteken dat Shakey's Pizza Parlour net 'n week nadat dit oopgemaak het, aan tafel was.
Die vennote het in 1957 begin met die verkoop van Shakey se franchises en teen 1974 was daar 500 Shakey -lokasies regoor die VSA. Die ketting is in 1984 uitgekoop en in 1989 weer verkoop, teen die tyd dat die spyskaart en resepte verander het en die meerderheid van die Amerikaanse winkels ( behalwe vir diegene in Kalifornië) gesluit het.
In 1971 sou Burger Chef McDonald's as die grootste hamburgerketting in die VSA oortref, met 1200 plekke landwyd. Nie te sleg vir 'n restaurant wat as 'n nagedagte opgerig is om die nuwe vlam braaikuiken van die General Restaurant Equipment Company ten toon te stel nie. Benewens hul Big Shef (dubbele burger) en Super Shef (kwart pond burger), het die onderneming 'n prettige maaltyd bekendgestel, wat 'n burger, patat, drank, nagereg en 'n speelding vir die kinders insluit. (Burger Chef het McDonald's ses jaar later in 1979 gedagvaar toe die onderneming hul Happy Meal bekendgestel het.)
General Foods het die ketting in 1968 gekoop en spyskaartitems soos die Top Shef (spek/kaasburger) en 'n hoender -toebroodjie (met spek) bygevoeg. Die Works Bar het kliënte in staat gestel om 'n gewone burger te koop en dit hoog op te stapel met die toppings van hul keuse. Maar in 1982 besluit General Foods om uit die burgerbedryf te kom en verkoop die ketting aan Imasco Ltd., die moedermaatskappy van Hardee's. Baie van die Burger Chef -restaurante het gesluit, en die oorblywende geboue is omskep in Hardee's.
Die Mexikaanse kookkuns van Chi-Chi was miskien net so etnies soos die ingemaakte pasta van Chef Boyardee, maar die enchiladas en chimichangas wat deur kaas gesmoor is, was baie lekker as dit met 'n jumbo-bevrore margarita afgespoel word. En natuurlik wil u ruimte bespaar vir hul kenmerkende nagereg: Mexikaanse gebraaide roomys. Die ketting was in 2003 reeds finansieel siek toe die laaste doodskoot geslaan is - 'n uitbraak van hepatitis A (uiteindelik teruggevoer na 'n paar uie wat uit Mexiko ingevoer is) wat meer as 600 besoekers in die Pittsburgh -omgewing besmet het. Die $ 40 miljoen wat Chi-Chi's uitbetaal het in regsgedinge, het sy finansiële nood bygedra en die ketting se afsterwe in die VSA bespoedig.
Hierdie ketting in gesinsstyl is in 1948 geopen en het meer as 60 winkels in vyf state-Michigan, Ohio, Indiana, Illinois en Florida-op sy hoogtepunt gehad. Bill Knapp's was trots op sy spyskaartitems "van nuuts af" met items wat daagliks vars in Knapp se eie vlootvragmotors afgelewer word. Die spyskaart het redelik staties gebly en konsentreer op gesinsgunstelinge soos gebakte hoender, vleisbrood, steaks en hamburgers om herhalende kliënte aan te moedig. Die ketting het ook 'n taamlik uitgebreide bakkery en bied 'n gratis hele sjokoladekoek aan gaste wat 'n verjaardag of huweliksherdenking vier. Boonop het verjaarsdagvierders 'n persentasie -afslag op hul hele rekening gelykstaande aan hul ouderdom gekry, en daarom het baie bejaardes geneig om hul verjaardagete by Bill Knapp te eet. Die laaste restaurant het in 2002 gesluit, maar baie van Knapp se gebak en nageregte - insluitend die sjokoladekoek - kan vandag by Awrey's Bakeries gevind word.
8. FARRELL'S ICE CREAM PARLOR
Die oorspronklike Farrell's is in 1963 in Portland, Oregon geopen, en 10 jaar later was daar landwyd ongeveer 130 van die yskamers met 'n tema van 1900. Die ketting bied ook 'gewone' kos aan, soos hamburgers en toebroodjies, maar sy spesialiteit was uitgebreide roomys, soos The Zoo, wat op 'n draagbaar deur werknemers vergesel is, vergesel van 'n basdrom en brullende sirenes. Die ketting het 'n gratis ete aangebied vir mense wat verjaar, en hulle het die betaling van die rekening 'n verraderlike reis vir ouers aangebied omdat hulle deur 'n uitgebreide winkel moes gaan, met 'n groot verskeidenheid kleurvolle lekkergoed en speelgoed om by die kassier te kom . Afnemende verkope het die ketting aan die einde van die sewentigerjare seergemaak, en teen 1990 het byna al die oorspronklike kettingwinkels gesluit.
Vir ongeveer 50 jaar was die helder oranje dak van die restaurante van Howard Johnson 'n bekende gesig langs die Amerikaanse snelweë vir honger reisigers. Die ketting het bekend geword vir hul gebraaide mossels, wat eerder as repies bedien is as die hele mossel (insluitend die maag) wat voorheen die standaard was. Kinders was mal oor hul worsbroodjies, wat in botter gebraai is (die broodjies is ook in botter gerooster), en almal was mal oor die roomys, wat twee keer die bottervet van tradisionele handelsmerke bevat en in 28 geure beskikbaar was.
Die Marriott Corporation het die ketting in 1982 gekoop met die oog op die belangrikste vaste eiendom langs die meeste HoJo's. Hulle het die restaurante van Howard Johnson in korporatiewe besit begin afbreek en dit vervang met motorhuise. Die franchise -afsetpunte wat gebly het, het gely sonder korporatiewe ondersteuning en het stadig begin werk, met 'n paar standvastige standpunte tot in die vroeë 21ste eeu.
Mense wat in die sestiger- en sewentigerjare aan die ooskus grootgeword het, onthou die groot hamburgers by Gino's, 'n streeksketting wat in 1957 in Baltimore gestig is deur verskeie spelers van Baltimore Colts, waaronder Gino Marchetti, verdedigende span. Hul kenmerkende hamburgers was die "banket op 'n broodjie" Gino Giant en die Sirloiner, 'n kwart pond pattie gemaak van maalvleis en patat wat op die perseel gesny en gekook is. Die ketting het op sy hoogtepunt uitgebrei na meer as 350 afsetpunte, en die meeste winkels het verdubbel as 'n Kentucky Fried Chicken-uitvoer sedert die Gino's-ouens die Mid-Atlantic KFC-franchise besit het. Marriott het die handelsmerk in 1982 gekoop en die oorblywende Gino's -winkels stadig verander in Roy Rogers -restaurante.
Chicken Delight is in 1952 in Illinois uitgebroei toe Al Tunick goedkoop frituurbraaiers by 'n restaurant koop. Hy het geëksperimenteer met ander eetgoed as patat wat in die braaiers gaargemaak kon word, en op liggies gepaneerde hoenderstukke geslaan. (Tot op daardie tydstip is hoender tradisioneel gebraai of gebraai, en die lang gaarmaaktyd het dit as 'n kitskosmenu-item gekombineer.) Die gebakte hoender word in 'n paar minute diep gebraai en die vleis gaargemaak , en 'n nuwe franchise is gebore.
Howard Johnson se retro-hip-herontwerp: Moenie bekommerd wees nie, oranje en turkoois heers steeds
Vroeër was die oranje dakke van Howard Johnson net so herkenbaar soos die goue boë van McDonald's. Die eerste "motor lodge" is in 1954 geopen as 'n toevoeging tot die baie gewilde restaurantketting langs die pad.
Alhoewel die restaurante weg is, is daar steeds meer as 200 HoJos in die VSA en Kanada, waaronder 23 in Kalifornië.
Die handelsmerk, wat nou besit word deur Wyndham Hotels & amp, Resort, verfrissend kamers van kus tot kus met 'n retro-hip-make-up van $ 40 miljoen wat die klassieke turkoois en oranje dekor behou. Elkeen wissel afhangende van die ligging.
Eiendomme in Suid -Kalifornië sluit in hotelle in Anaheim, Buena Park, Fullerton, Orange, Pasadena, Pico Rivera, Reseda, Torrance en drie in die San Diego -omgewing.
"Deur hierdie groot ontwerpverfrissing, ons grootste in meer as 25 jaar, wou ons ons ryk erfenis weerspieël en hulde bring, terwyl ons elemente bekendstel wat 'n nuwe generasie reisigers aanmoedig om belangrike HoJo -herinneringe te maak," het Clem Bence, vise -president van die onderneming, gesê. en handelsmerkleier, het Maandag in 'n e -pos geskryf.
Nuwe kontemporêre elemente wat ontwerp is om die middel van die eeu se verlede te weerspieël, sluit in:
▶ afgeronde spieëls geïnspireer deur George Nelson se marshmallow -bank uit 1956
▶ lessenaarstoele wat die Eames -draadstoel van 1951 weerspieël
▶ 'n sytafel geïnspireer deur Eero Saarinen se voetstuk, omstreeks 1956 en
▶ kopstukke met patroon wat herinner aan Florence Knoll se pintuck bank uit 1954.
Die ketting het in 1925 begin as 'n roomyswinkel buite Boston deur Howard Deering Johnson, wat so 'n bekwame franchisegewer geword het dat 'n nuwe HoJo-restaurant op 'n stadium elke nege dae oopgemaak word. Die laaste restaurant het in 2017 gesluit.
As assistent -redakteur van Los Angeles Times, skryf en redigeer Mary Forgione verhale vir die afdeling vir digitale en gedrukte reise. Sy hou van wenke en stories oor hardloop, stap en alles wat te doen het met die buitelug. Sy skryf ook The Wild, 'n weeklikse nuusbrief met insiderwenke oor die beste strande in Suid -Kalifornië, paaie, parke, woestyne, woude en berge.
Southwest Airlines stoot planne terug om alkohol te verkoop op vlugte na 'n onlangse toename in onstuimige passasiers
Die maatreëls sou vrywillig wees en bedoel om reisigers se nakoming van ander lande se buitelandse toegangsvereistes te vergemaklik, het amptenare van die administrasie gesê.