Ek is ’n weduwee wat net vir my seun gelewe het, maar is nou verby moedeloos met myself en voel so skaam daaroor. Hy is nou klaar met universiteit en het Australië toe geëmigreer waar hy ’n baie goeie pos aanvaar het. Dit voel egter vir my of ŉ baie belangrike deel van my lewe uit my geruk is. Ek vind myself gedurig in sy kamer, kyk met verlange na al sy foto’s, is skielik lus vir niks, het my eetlus verloor en dit voel selfs asof ek permanente ’n fisieke pyn in my hart ronddra. Ek weet as Christen, dat ek het nog baie seëninge het, maar waarom is dit vir my so seer en is ek totaal uitsigloos? Linda
Jy hoef egter nie skaam te voel nie! Christene is nie gevrywaar teen krisisse in hierdie sondedeurdrenkte wêreld nie. Jy moet saam met Paulus bid dat God deur sy Gees, uit die rykdom van sy heerlikheid vir jou die krag sal gee om innerlik sterk te word (Ef. 2:16). God het jou op hierdie pad geplaas met ’n doel (Rom. 8:28), moontlik om te besef dat Hy die Een is wat totaal in beheer is van jou lewe en om jou te leer om ten alle tye op Hom te steun.
Hou, ongeag jou swak eetlus, aan om gesond te eet sodat jy jou liggaam se weerstand teen siektes en spanning opbou word.