Van Rooyen is op 4 Januarie 1932 in Tiervlei, Parow, in die Kaap gebore, en het lank in Bellville saam met sy vrou, Annie, gewoon. Vincent het niks van die mondfluitjie geweet tot kort ná sy twintigste verjaardag nie. "Ek was ’n skrynwerker. Ek was op pad huis toe en ek het sewe sjielings en ses pennies in my sak gehad. Langs die pad is ek by ’n apteek verby, en in daardie dae het apteke mondfluitjies aangehou. Op die ingewing van die oomblik het ek besluit om een te koop. Toe stap ek huis toe en tuis speel ek vir my ma 'Drink to me only.' Dit het my sewe minute geneem om te leer speel. Of liewer, om 'Drink to me only' te leer speel." Vincent het dadelik die potensiaal van sy instrument raakgesien en besluit dis tyd vir formele musieklesse. "Maar drie onderwysers in ’n ry het gesê: ‘Nee man, kry vir jou ’n ordentlike instrument, soos ’n klavier’. Toe leer ek maar myself."
’n Ander groot geleentheid was toe hy Suid-Afrika in 1987 op die eiland Jersey verteenwoordig het by die internasionale mondfluitjie-kampioenskap. "Toe ek daar voor manne soos Larry Adler en Jerry Murad staan, het ek gewonder of ek bedonderd is en wou ek net huis toe." Hy het egter al die ander deelnemers beïndruk deur die voorgeskrewe stuk foutloos en sonder bladmusiek te speel. Hy was die enigste wat dit kon regkry. Ná sy uitvoering het elke musikant in die vertrek opgestaan en hom toegejuig. "Ek het dit reggekry om van ’n ou speelgoed-dingetjie ’n volwaardige instrument te maak," sê hy. Dit beskou hy steeds as die hoogtepunt van sy loopbaan.
Volgens Van Rooyen kry elke mondfluitjiespeler ’n ander klank uit die instrument. "Niemand in die wêreld kry die klank uit ’n mondfluitjie wat ek kry nie," sê hy. "Elke speler het sy eie klankstempel. "Ek gebruik net soveel asem as wat nodig is. Ek kan ure aaneen speel sonder om moeg te word, want ek is mondfluitjie-fiks. "As ’n mens nie reg speel nie, word jou lippe seer en jou longe moeg. Ek het my vermoë al teen ander jong manne getoets, en ek kan ’n noot langer blaas as enigiemand wat ek nog teengekom het."
Iets waaroor hy baie hartseer is, is dat hy nog nie plaaslik ’n opvolger kon kry nie. Toe hy 48 jaar oud was, het hy gesê hy wil op 50 ophou speel. Hy kon egter nie, want daar was niemand wat sy skoene kon vol staan nie. "Segovia (die kitaarspeler) het op 90 sy laaste konsert gehou. Meesterskap het niks met ouderdom te doen nie. Ek wil nog lank optree en sommer gou nóg ’n album maak om van my werk vir die nageslag te bewaar.
"Ek wens ek het genoeg jare oor om uiteindelik vir die mondfluitjie te wys wie is baas. Op die oomblik is Rimski-Korsakof se Vlug van die hommelby my baas. Maar ek skrik vir geen stuk musiek nie. Tog, met al sy sukses, sê Van Rooyen is hy vandag “amper bankrot”. “As ek in Europa of Amerika was, was ek nou skatryk. Hier is ongelukkig geen mondfluitjie-kultuur in Suid-Afrika nie. Mense ken nie die instrument nie,” skud hy sy kop. Maar, hy is tevrede. “Ek het ’n baie arm lewe gehad, maar dit was ’n baie interessante lewe.”
"Ek sal dit nog speel soos dit gespeel behoort te word …" Nadat hy jare gelede ’n reeks bloutjies met platemaatskappye geloop het, het Vincent van Rooyen besluit: nooit weer nie. "Ek het my laaste plaat in 1975 gemaak," vertel dié leier van Suid-Afrika se bekendste mondfluitjie-trio, "en ek was vasbeslote om myself nie weer vir so iets in te laat nie. Maar toe word ek sestig en my ou vriend, Hendrik Swanepoel, kondig aan hy weet nie eintlik wat om vir my te gee nie, maar hy het gedink miskien moet hy my help om ’n CD te maak. Toe dag ek: 'Ag wel, ek kan seker net sowel ’n CD maak voor ek doodgaan'. Ons het Swannie in ’n baie kort tyd opgeneem.' Nog ’n vriend, Anton Goosen, het die produksie gedoen, en Jannie du Toit se NJS-Musiek het gesorg dat dit op laserskyf verewig word." Vincent sê Swannie is op die populêre mark gerig. "Ons klank is uniek. Daar is niks soortgelyks in Suid-Afrika beskikbaar nie. Die individuele liedjies is egter eenvoudig genoeg vir enige mondfluitjie- geesdriftige om saam te speel."