AFRIKAANSE OPSOMMING: In hierdie studie word die hoofkenmerke in JJR Jolobe se kinderpoesië geïdentifiseer. Poësie het 'n groot impak op kinders se taalgebruik, dit vorm deel van hulle vroeë omgewing, en die verlies daarvan sal 'n negatiewe invloed op kinders hê. Die taal in poësie word aangeleer deur nabootsing, omdat dit natuurlik is vir kinders en hulle help om amper instinktief daarop te reageer. Jolobe se poësie leer kinders van: 1. Fisiese agtergrond, wat bestaan uit geografiese ligging en natuurtonele toepaslik tot die vertelling en 2. Spirituele agtergrond, wat die emosionele klimaat insluit wat geskep word deur godsdienstige, morele, sosiale en sielkundige toestande. Die poësie help kinders om 'n sin vir nasionalitiet te ontwikkel, dit beskryf hulle geboortelande met deernis en bevordre begrip vir die essensiële kwaliteit van hulle eie ras. Deur Jolobe se poësie herken kinders hulle mondelinge isiXhosa-erfenis op skoolvlak, en verseker dit sodoende dat hierdie erfenis nie deur die mondelinge tradisies van ander nasies gedomineer word nie. Kritiese teorie toon aan dat Jolobe se kinderpoësie ware poësie is wat pret vir die leser moet verskaf. Humoristiese en onsinnige verse dien telkens as uitlaatkleppe vir plesier en pret. Jolobe se werk beskryf die geskiedenis, tradisies, kultuur en taal van die Xhosanasie, en reflekteer sodoende die denkwyse en voor- en afkeure van die groep.