JY LEES NOU Fluit
Die beroemde historikus Paul Johnson skryf dat die invloedryke denker Ludwig Wittgenstein en die diktator Adolf Hitler skoolmaats en tydgenote was in ’n “akademie” by Linz. Albei blinkoog-seuns, albei talentvol.
Die een sou ’n groot naam in die Westerse denke word. Die ander sou die Westerse wêreld in ’n chaos dompel. Dis iets om aan te kou: Daardie leergierige, onskuldige en eintlik vrolike kind - watter invloed gaan hy of sy eendag hê? Positief of negatief? Min of niks nie?
’ n Hennetjie wat kraai se n ek word omgedraai.
’ n Meisiekin d wat fl uit, moet by die agterdeur uit.
Vroeër was daar selfs ’n “ Fluitende predikantsvrou” wat ’n plaat gemaak het - nogal heel voortreflik en glo ook glad nie ’n swak verkoper nie. (Dit het tot ’n ander vrolikheid gelei - ’n kollega se vrou wat op plekke waar haar man moes preek, vreemd was oor waar sy gou kon “hande was”, het gereeld gevra na die geriewe vir ’n “fluitende predikantsvrou”. Dit het nogal menige stroewe koster laat glimlag.)
Daar is fluite van vrolikheid - die ou vriendin van die “hennetjie”- rympie fluit graag “wanneer ek gelukkig is”. Daar is fluite van verbasing - en dié word darem nog soms gehoor omdat selfs die sogenaamde postmoderne wêreld nooit ophou om jou met ’n nuwe mode of skelmstreek te verras nie. En daar is hier en daar ’n arbeider wat fluit terwyl hy spit of vee. Dit laat dink aan die beroemde vers van Milton:
Whistles o ’er the furrowed land,
Under hawthorn in the dale.