Honolulu Funeral Flowers - Send flowers and flower arrangements for a funeral in Honolulu, Hawaii - Page 4 of 15
Menehune Flowers & Sales Driving Dr. Doep | Afrikaansvatter
Posted on 13 Maart 2013 by Stephan Meyer	Wyse Woorde Woensdag met Suid-Afrika se voorste storieverteller
Hierdie post bevat taalgebruik wat sensitiewe lesers mag ontstig.
“Wat ook al jy doen, noem hom net dr. Du Plessis,” sê HW Gordon nadat ons uitgevind het PG du Plessis moet van een gastehuis na ’n ander trek. Dis Woensdag op die Woordfees en dinge in die kantoor gaan woes. “Nee, ek is nou doodernstig. Dr. Du Plessis.”
By Rozenwijn-gastehuis wag dr. Du Plessis vir my in ’n wit hemp met kruisbande wat sy swart broek bo hou. “Moet tog net nie ’n pens kry nie,” sug hy toe hy sy broek optrek en die swaar beursie van sy broek- na die baadjiesak skuif. Ek sluk swaar, sê dan dat ek reeds halfpad daar is.
Hy gee die sleutel terug en die Nederlandse ontvangsdame vra of alles in orde was. Hy praat van die fokken prop wat weg is en hoe aaklig dit is om in die bad te skeer. “Die stoppels gaan sit in jou intieme plekke. As ek vandag jeuk, gaan ek aan jou dink,” verduidelik hy. Sy antwoord dat hulle nie vir die wasbak ’n prop kry nie – die gaatjie is te klein. PG lag en vra hoeveel virgins dít nie al vir hom gesê het nie.
My hande sweet as ons in Van Riebeeckstraat indraai. [ASIDE: Ek raak nie starstruck nie. Ek het al twee keer langs Anna-Mart van der Merwe gesit en niks oorgekom nie. Maar skrywers is rockstars en ek die grootste groupie. En dis die man hier langs my wat Fees van die ongenooides bedink en geïnk het.]
Ons stop by Yellow Lodge in Heroldstraat. Ek maak vir hom die kar se deur oop en dra sy bagasie tot in die kamer. “Sukkel so met my skouer,” sê hy en vryf met sy linker hand oor die pleister wat van sy regterarm wil afval. “Die fokken hond het my gebyt. Ons het ophou tel by 80 steke. Maar hy was ’n goeie hond. Tot hy sy baas gebyt het.” As ons uitstap, eye hy die dubbelbed en vra of hy meisies kan oornooi. “Ek sal vir niemand vertel nie,” belowe ek.
Later gaan laai ek hom by die Woordfees se VIP-venue op. As ons weer in die kar klim, ry ons Knorhoek toe. “Vir wat behandel jy hierdie dirty old man soos ’n gentleman?” wil PG weet. Ek weet nie eintlik hoe om te antwoord nie en prewel iets van ek wat ook ’n skrywer wil word. “Moenie stupid wees nie” antwoord PG. “My ouers het maar net vir my goeie maniere geleer,” sê ek uiteindelik. Hy dink ’n oomblik voor hy vertel hoe hy vir Hennie van der Merwe uitgekak het toe hy op die lughawe vir hom moes wag. “Ek dog dis sommer ’n studentjie wat my moet oplaai, toe stop daar ’n ordentlike man van my jare hier langs my. Jissis, ek het soos ’n kont gevoel.”
By Knorhoek stel ek hom voor aan Marina Griebenouw, wat ’n paar vrae aan hom gaan stel. Die Towerbosch Aardkombuis is propvol. Oral sit Woordfeesgaste met kopieë van Fees van die ongenooides of Koöperasiestories wat later geteken moet word. As die gesprek begin, verstaan ek waarom PG een van ons beste storievertellers is. Hy kies sy woorde goed en die gehoor hang aan sy lippe. Een oomblik vertel hy van ’n vrou wat verkrag is en die baba met geboorte nek omgedraai het. “Ek het vir haar belowe ek sal dit eendag in ’n boek sit.” En hy het – in ’n roerende oomblik in Fees moet ’n vroedvrou Magrieta se kindjie vermoor en begrawe. Die volgende oomblik skater die gehoor as PG vertel van ’n man wat in die gehoor sit en ’n wind moet laat.
Te gou is die gesprek op ’n einde, en as ’n laaste vraag vra Marina vir PG wat die ouderdom hom geleer het. “Om lief te hê anderkant die lyf” antwoord hy en vertel van sy vrou wat by die huis wag. “En ek het besef watter skoonheid daar in die kortstondige is.”
Terwyl ons eet dink ek aan die merkwaardige mens wat PG du Plessis is. Hy is ’n katoolse ou vuilbek wat op ’n plaas buite Potchefstroom bly, maar hy gee nie voor om enigiets meer te wees nie. Dís die tipe skrywer wat ek eendag wil wees – ’n eerlike een wat die skoonheid van die kortstondige ken.
Later die middag laai ek hom weer by Yellow Lodge af, waar hy my Nag van Legio teken – “Stephan, Hou hy nog? Na soveel jaar! PG du Plessis” staan daar voorin geskryf. Dan groet ons. “Dit was ’n groot voorreg om u te kon rondry, dr. Du Plessis,” sê ek. “As daar enigiets anders is wat ek kan doen, laat weet maar net.” Hy frons en voel vir sy sigarette. “Ja, sê vir daai doos wat my meneer Du Toit genoem het ek gaan hom donner.”
Foto’s: Jaqcues Ensink
Deel hierdieShare on Facebook (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Pinterest (Opens in new window)Click to share on Tumblr (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Like this:Like Loading...
This entry was posted in Mense and tagged Fees van die ongenooides, gastehuis, Jacques Ensink, Knorhoek, kortstondigheid, mense, Nag van Legio, PG du Plessis, rondry, Rozenwijn, skrywer, Towerbosch Aardkombuis, vuilbek, Woordfees, www, wyse woorde woensdag, Yellow Lodge. Bookmark the permalink.
← Diep in ’n donker BOS	Altyd anoniem; soms antoniem →	One thought on “Driving Dr. Doep”	Milan sê:	14 Maart 2013 om 09:15	Ek is ook vooraf gewaarsku oor die aanspreekvorm. Met daardie eerste onderhoud wou hy skaars my vrae antwoord. Ek het so mooi voorberei, maar elke nou en dan het hy net gestaar en gesê: Ai, jys darem maar ‘n mooi dingetjie.
Nou ja, vele whiskeys, kuiers en ‘n verhoogstuk later, mag ek darem nou vir hom ‘Oom’ sê!
Tried out Hudson's in #Stellenbosch tonight. Such a disappointment. Thank goodness for good company. 4 days ago