Andries Bezuidenhout. Woestyn, water, verdamp
Hierdie is ŉ reeks prente wat ek in 1989 in Walvisbaai geteken het. Ek was toe 19 jaar oud. Bruin vetkryt iewers in die hande gekry en sommer op tikpapier gekrabbel. Ek kan my ouderdom in die prente sien. Te veel gedrink. Die woestyn is ŉ droë plek. Seker ook te veel Pink Floyd geluister, iets wat negentienjariges maar doen. Ook Leonard Cohen. Ek luister steeds na Cohen.
Ek onthou hoe die reën een naweek in Windhoek geruik het, na ek vir maande in die woestyn nie reën beleef het nie. Water en stof. Water en stof. Jakarandabome by die tuin van die Tintenpalast. Mense by Klein Windhoek se openbare swembad. Ons ry deur Windhoek, Cohen in die kassetspeler. Na die naweek terug kus toe, woestyn toe.
Ek hou nou meer van “Last year’s man” as destyds. Dit was my laaste dae in die weermag. Die prente nou die dag onder stof in ŉ laai ontdek en toe maar op die scanner gesit. Ek hang hulle hier op vir as my rekenaar weer gesteel word, of die prente tydens die trek uit Johannesburg wegraak.
Leonard Cohen se “Last year’s man” kom van sy album Songs of love and hate (1971). Luister hier daarna.
Tags: Last year's man, Leonard Cohen, Walvisbaai
Posted in Andries Bezuidenhout | Comments Off on Andries Bezuidenhout. Woestyn, water, verdamp
Posted in Andries Bezuidenhout | Comments Off on Andries Bezuidenhout. Die spanning tussen blow en puff
Andries Bezuidenhout. Die Johannesburg wat ek verloor het
Uit pure frustrasie pluk ek gisteraand ŉ reeks ou vertalings (deur Edmund Keely en Philip Sherrard) van Griekse digters van die rak af. Ek lees “Waiting for the Barbarians,” ŉ ou gunsteling. Ook “The God Abandons Antony”:
an invisible company pass
with exquisite music, voices –
do not lament your luck that now gives out, your work
that has failed, schemes of your life
all proved to be false – do not lament these uselessly.
Like one for long prepared, like a courageous man,
say good-bye to her, to the Alexandria who is leaving.
Above all, do not deceive yourself, do not say
it was a dream, your hearing was mistaken:
do not condescend to such vain hopes as these.
as it becomes you who have had the honour of such a city,
and listen, with feeling but not
with a coward’s supplication and complaint –
listen as the final enjoyment to the music,
to the exquisite instruments of the mysterious company,
Dis pragtig. Ek besluit dis tyd om ŉ ander werk te soek. Dit herinner my aan iets anders, haal ŉ Leonard Cohen CD van die rak en kry die volgende liriek:
a fitful dream the morning will exhaust –
So word ŉ stad ŉ vrou…
Andries Bezuidenhout. My aansoek om vlugtelingstatus in Kanada
Ons trek by ŉ nuwe woonstel in. Ons vriende Tertius en Philanie bring pizza en sjampoe. Eet tussen bokse en boeke. Die borrels gaan vinnig kop toe. Philanie deel my liefde vir Leonard Cohen se musiek. Hulle is pas terug uit Italië, waar hulle Cohen se vertoning in Venesië bygewoon het. Sommer op ŉ stadsplein, waar Cohen hier bo staan. Tertius wys foto’s op sy rekenaar en ŉ video wat hy by die konsert geneem het. Cohen sing “Famous Blue Raincoat” op die skerm.
Ek wens Cohen wil hier ook ŉ draai kom gooi. My broer Nick was by sy konsert in Melbourne. Ek wens ek was ryk. Dan kon ek ook iewers heen vlieg vir ŉ konsert.
Ek dink ek gaan by die Kanadese regering aansoek doen om asiel: “Help my ouens. Ek wil ŉ Leonard Cohen-konsert bywoon voor hy doodgaan. Maar hy wil nie Afrika toe kom nie. My menseregte word daardeur geskend. Asseblief ouens, gee my asiel. Ek sal in Montreal kom woon, waar ek by die kafee kan verbystap waar hy sy croissants eet. Ek sal my hoed vir hom lig en hom nooit vir ŉ handtekening pla nie. Ek belowe.”
Tags: Leonard Cohen, Venesië
Posted in Andries Bezuidenhout | Comments Off on Andries Bezuidenhout. My aansoek om vlugtelingstatus in Kanada