Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 23 April 2006 (oggend)
Sing vooraf: Psalm 91:8
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid vir vergewing van ons sondes met Ps. 40:4.
Psalm 100 (beurtsang)
Skriflesing: Lees Romeine 8:14-30 en Hosea 4:1-8
Teks: Romeine 8:28
En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is. (Romeine 8:28 AFR53)
Waar staan ons teenoor die Here? Ons moet elke oomblik onthou dat die doel van ons skepping is om God te verheerlik.
Die eerste troos wat ons baie duidelik het, is dat ons kinders van God is.
Maar die feit dat ons kinders van God is, maak nie dat daar meteens geen versoekings en geen pyne oor ons kom nie.
Versoekings en die pyne van lyding gaan sy pad met elkeen van ons kruis. Wat maak ons daarmee? Dit is belangrik om aan hierdie saak aandag te gee, want die manier waarop ons dit sien en dit wat ons daarmee maak, bepaal die eindproduk, naamlik of ons die Here verheerlik of nie.
Kom ons kyk in hierdie preek na die volgende twee maniere van optrede:
1. Gee oor en verloor
2. Wen in God se genade
Ons kan op twee maniere optree in ons persoonlike omgang met die Here. Ons kan
gelowig en gehoorsaam wees
of ongelowig en ongehoorsaam wees.
Die Here verwag om aanbid en gehoorsaam te word. Maar die mens doen in sy sondes baie keer presies die teenoorgestelde.
Ons verdwaal soms so deur ons sondes dat ons heeltemal veragter in God se genade.
Die uiteinde daarvan is dat die Here ons straf met baie ellendes en uiteindelik seker met die ewige dood – dit is nou by die mense waar daar nie bekering en verandering kom nie.
Hosea 4 gee die beskrywing van mense wat verdwaal het in hulle geloof en in hulle aanbidding.
Die Here roep sulke mense op dat hulle moet luister:
Hy wil met hulle ’n regstryd aan die gang sit.
Die Here stel sy saak met hulle reguit: Daar is geen trou en liefde en kennis van God onder die volk nie.
Dit het dus so erg gegaan dat die volk in sy geheel die geloofspoor byster geraak het. Let ook op dat die drie dinge wat die Here noem, ’n stygende lyn vertoon:
Die een is elke keer die gevolg van die ander een, sodat al die probleme uiteindelik is as gevolg van die feit dat die mense nie kennis van God het nie.
Die betroubaarheid waarna die Here verwys, toon aan dat die mense hulle opregtheid en eerlikheid in hulle omgang met mekaar verloor het.
Vers 2 gee ’n sterk uitbreiding op die Here se verwyt:
Die mense sweer vals (dit sou ook vloek kon insluit).
Hulle het so laag gedaal dat hulle God se Naam gebruik het om hulle leuens te bevestig.
Hulle belieg mekaar en steel en pleeg owerspel.
Die opsomming van sondes soos wat die Here dit hier gee, herinner ooglopend aan die Tien Gebooie. Mens sou kon sê dat dit algehele morele verval is wat ingetree het.
Hierdie morele verval is as gevolg van die tweede saak wat die Here noem:
Die liefde ontbreek.
Waar die liefde ontbreek, gebeur die dinge wat die Here opnoem.
Hulle pleeg moord en vergiet bloed.
Omdat daar nie liefde is nie, is daar ook nie respek vir iemand anders se lewe nie.
Waar lê die grondfout? Die mense ken God nie.
Innerlik is daar vervreemding van God af weg.
Daarom het die gelowiges hulle perspektief verloor.
As jy jou verhouding met God verbreek, is daar net een ander verhouding wat oorbly, en dis ’n verhouding met die duiwel – dan gebeur al hierdie dinge in jou lewe.
Daarteenoor noem Romeine 8:14 vv. ons kinders van God. Pas nou Hosea se beskrywing van die kerk in sy sonde langs Romeine 8 waar daar by herhaling staan dat ons kinders van God is:
Is dit waar dat ons hierdie dinge (soos vloek en moor) sal doen en oorkom as ons kinders van God is?
Is dit waar dat ’n gelowige sal weier om vermaan en tereggewys te word – soos wat dit in Hosea se tyd gebeur het (v. 4)?
Hulle het die sonde so gevestig dat hulle enigiemand wat hulle wou reghelp, doodgewoon doodgesmoor het met hulle dubbele standaarde.
Hulle het met almal rusie gemaak, maar wanneer iemand met hulle praat, het hulle hierdie persoon baie gou daarop gewys dat daar nie getwis mag word nie.
Hosea 4 is baie belangrik as ons die waarheid omtrent hierdie dinge wil weet.
Die Here leer in Hosea 4:3 dat Hy sulke ongeregtigheid geweldig straf.
Hy straf nie net die mense nie – Hy straf die hele land waarin hulle woon saam met hulle.
Aangrypend beskryf die Bybel hoe die land en sy mense kwyn as die hand van die Here op hulle gaan lê oor hulle sondes.
Die land ly so erg dat die land inderdaad rou oor die mense se sondes.
Waarom? Omdat hierin profeties iets van die eindgerig geopenbaar word.
Daarom sê die Here dat hulle helder oordag gaan struikel – op die tydstip wanneer niemand behoort te struikel nie, omdat hy mos kan sien waar hy loop.
Die sonde en die oordeel van die Here word uitgebeeld met die donker van die nag.
In die donker is die situasie so swak dat die profeet wat in sulke tye die pad moet kan aantoon, nie kan nie.
Hy val saam met die volk.
Hierdie dinge is die pad van die dood. Daarom hoort dit nie in die lewens van kinders van God nie. Hulle moet ’n ander pad loop.
Versoekings wat die gelowige in sonde wil verlei, sal daar altyd wees.
Weier die gelowige om daaraan toe te gee, dan kom daar allerhande lyding oor hom, want hy word verwerp deur die wat die Here nie waarlik ken nie.
Hierdie lyding kan wissel van spot en smaad tot by fisiese aanranding, soos wat die vroeë Christene dit belewe het toe hulle vir die leeus gegooi is en op die brandstapels aan die brand gesteek is.
Die kinders van God is op geen manier van aanvegtinge onthef of verskoon nie. Maar die kinders van God moet nie in die ellendes gaan lê of hulle daardeur moedeloos laat maak nie.
Hulle moet na hulle ellendes kyk vanuit ’n bepaalde hoek.
Hulle moet dit weeg teen die heerlikheid van God wat vir die kinders van God wag.
Die Here is nie ongevoelig teen lyding wat oor ons kom nie. Hy openbaar dat daar iets profeties in ons lyding verskuil lê: Dit is ’n aanwysing van die heerlikheid wat op pad is.
Net soos Hosea, sluit die Romeinebrief aan by die lyding wat in die skepping voorkom.
Hosea het na een aspek daarvan verwys, naamlik dat dit is as gevolg van ons sondes.
Die Romeinebrief verwys na ’n ander aspek, want dit verwys daarna dat die skepping wag op die dag wanneer die Here sy kinders verheerlik, want daardie dag breek die skepping uit sy lyding uit.
Dit is waar, want die dag wanneer ons verheerlik word, is die nuwe hemel en die nuwe aarde ook daar.
Die nuwe aarde is nie meer aan die vloek van die mens se sondes onderwerp nie.
Daarom openbaar die Here aan ons hoe die skepping die lyding wat daaroor beskik word, hanteer. (Want die skepping stel vir ons ’n voorbeeld.)
Die Skepping gaan lê nie vrywillig in die vernietiging nie.
Dit veg daarteen in die hoop dat dit ook uiteindelik daarvan vrygemaak sal word.
Daarby beskou die skepping al die lyding wat daaroor kom bloot as geboortepyne, omdat hierdie lydingspyne gevolg word deur die geboorte van die nuwe hemel en die nuwe aarde.
Die pyn van lyding is dus nie pyn van vernietiging nie,
maar pyne wat die nuwe lewe in Christus aankondig.
Net so moet daar by ons ’n verset wees teen moedeloosheid en negatiwiteit.
Ons moet stry teen verkeerde dinge, want dit dra die dood in homself.
En as ons dan moet ly, dan ly ons omdat ons nie deel is van die sonde nie, en omdat juis die pyn van ons lyding die koms van die koninkryk van God aankondig.
Die eindpunt van lyding is die dood – maar die dood is oorwin deur ons Here Jesus.
Hy het die dood oor ons weggebreek toe Hy met sy liggaam opgestaan het uit die dood.
Sy belofte is dat ons almal Hom gaan volg uit die dood terug in die lewe in.
Dit is ’n baie sterk genadeboodskap:
Moenie in stomme wanhoop verval wanneer jy in lyding beland nie.
Leef in die hoop van herstel en van die opstanding uit die dood.
As die aarde wat as gevolg van ons sondes aan die vloek van lyding onderwerp is, met reikhalsende verlange en hoop uitsien na die wederkoms, hoeveel te meer moet ons dit nie doen nie?
Die Bybel openbaar dat hier twee dinge gebeur:
Die een is dat die skepping die oë op ons gevestig hou en ons daarmee bemoedig om te volhard.
Die tweede is dat ons wat kinders van God is, ook alreeds deur die soendood van ons Here Jesus die eerstelinge van die Gees ontvang het.
(Die eerstelinge was die eerste brode wat gebak is en die eerste lammers wat gebore is wat as ’n dankoffer vir die Here gegee is. Later het die volle tiende gevolg.)
Met ons is dit presies so:
Ons het nou al van die Here af die eerstelinge van die Gees ontvang.
Dit beteken dat ons nou al in beginsel die ewige lewe en die ewige heerlikheid van God wat daarmee saamgaan, ontvang het.
Later sal ons die volheid van God se genade en seën ontvang.
Dit gebeur wanneer ons voor die troon van God verskyn en toetree tot die volmaaktheid van die hiernamaals.
As die skepping so sterk hoop om deur die lyding te breek in die verlossing van Christus, hoeveel te meer nie ons wat reeds die Heilige Gees het wat in ons woon nie.
Ons lewe nie in ’n vae verlange of in ’n onbepaalde heimwee rondom ons verlossing nie.
Ons lewe in die vaste profetiese versekering van God die Heilige Gees dat ons kinders van God is wat uit hierdie ellendes verlos sal word om in volmaaktheid te kan bestaan.
Die Gees van God lei ons nie net in ons alledaagse lewe nie. Hy kla ook nie net altyd deur ons gewetens nie.
Hy lei ons ook fisies wanneer ons bid. Hoeveel kere is dit nie asof ons gebede vassteek wanneer ons pyn ervaar nie? Dan regeer die Gees van God ook in ons verstand, sodat ons ook dan die Here kan loof en prys.
Die gedeelte in Romeine 8 sluit nog weer af met die heilsorde om daarmee te beklemtoon dat ons verlossing vas en seker is in God se raadsplan.
Die heilsorde begin deur dit duidelik te stel dat God eerste ’n raad het waarin Hy mense geken en verordineer het.
Efesiërs 1 leer dat hierdie verkiesing en verordinering voor die skepping reeds bepaal het dat ons sonder gebrek in Jesus Christus sou wees.
Soos wat hierdie uitverkore mense op die aarde lewe, roep die Here ons tot die geloof en maak ons regverdig.
Natuurlik kan ons net op een manier regverdig word, en dit is omdat die soendood van Jesus Christus vir ons plaasvervangend is.
Uiteindelik word ons verheerlik.
Ook hierdie verheerliking gebeur in die saligheid wat ons verwerf het in Jesus Christus.
Dit is waaroor alles vir die kinders van God gaan. Aan die einde van die tyd verheerlik die Here hulle in sy ewige koninkryk.
Christus stuur ons nog daagliks in die lewe in, met ander woorde om bly te wees en om seer te kry, maar om alles te hanteer tot sy eer. Met sy Woord (die Bybel) en die Heilige Gees bevestig die Here Jesus Christus presies hierdie beloftes aan u.
Sy dood was tot versoening van sondes.
Sy dood was verder om die lyding wat ons as gevolg van ons geloof in sy verlossing moet dra, in die regte perspektief te stel.
As ons ly, staan dit in die teken van die ewige verheerliking wat op hande is.
Wees dus daarvan verseker dat alles op die aarde vir ons ten goede meewerk, omdat ons deur God geroep is.
Datum: 23 April 2006 (oggend)