Die Buchanan -kabinet - Geskiedenis Podcasts - 2022
James Buchanan, die 15de president van die Verenigde State (1857-1861), dien onmiddellik voor die Amerikaanse burgeroorlog. Hy is steeds die enigste president wat uit Pennsylvania verkies is en 'n lewenslange bachelor bly.
James Buchanan, die lang, statige, styf formele in die hoë voorraad wat hy om sy kakebeen gedra het, was die enigste president wat nooit getrou het nie.
As voorsitter van 'n vinnig verdelende nasie, begryp Buchanan onvoldoende die politieke realiteite van die tyd. Deur te vertrou op grondwetlike leerstellings om die groeiende breuk oor slawerny te sluit, kon hy nie verstaan ​​dat die Noorde nie grondwetlike argumente sou aanvaar wat die Suide bevoordeel nie. Hy kon ook nie besef hoe seksionalisme politieke partye verander het nie: die Demokrate het geskei dat die Whigs vernietig is, wat aanleiding gegee het tot die Republikeine.
Buchanan, 'n gegradueerde aan die Dickinson College, gebore in 'n welgestelde Pennsylvania-gesin in 1791, was 'n debatteerder en het in die regte geleer.
Hy is vyf keer verkies tot die Huis van Verteenwoordigers, en daarna, na 'n onderbreking as minister van Rusland, 'n dekade lank in die Senaat gedien. Hy word Polk se minister van buitelandse sake en Pierce se minister van Groot -Brittanje. Diens in die buiteland het gehelp om hom in 1856 die Demokratiese benoeming te bring omdat dit hom van betrokkenheid by bittere binnelandse geskille vrygestel het.
As verkose president het Buchanan gedink dat die krisis sou verdwyn as hy 'n gedeeltelike balans in sy aanstellings handhaaf en die mense kon oorreed om grondwet te aanvaar soos die Hooggeregshof dit vertolk het. Die hof oorweeg die wettigheid van die beperking van slawerny in die gebiede, en twee regters het aan Buchanan gesinspeel wat die besluit sou wees.
In sy inhuldiging het die president dus na die territoriale vraag verwys as "gelukkig, maar 'n saak van weinig praktiese belang", aangesien die hooggeregshof dit "vinnig en uiteindelik" sou besleg.
Twee dae later het hoofregter Roger B. Taney die Dred Scott -besluit gelewer en beweer dat die kongres geen grondwetlike bevoegdheid het om mense hul eiendomsreg in slawe in die gebiede te ontneem nie. Suidlanders was verheug, maar die besluit het 'n woede in die Noorde veroorsaak.
Buchanan het besluit om die probleme in Kansas te beëindig deur aan te dring op die toelating van die gebied as 'n slawestaat. Alhoewel hy sy presidensiële gesag tot hierdie doel gerig het, het hy die Republikeine en vervreemde lede van sy eie party verder kwaad gemaak. Kansas het 'n gebied gebly.
Toe die Republikeine in 1858 'n veelvoud in die Huis wen, val elke belangrike wetsontwerp wat hulle aanvaar het voor suidelike stemme in die Senaat of 'n presidensiële veto. Die federale regering het 'n dooiepunt bereik.
Gedeeltelike twis het in 1860 tot so 'n hoogtepunt gekom dat die Demokratiese Party in die noordelike en suidelike vleuels verdeel het, wat elkeen sy eie kandidaat vir die presidensie benoem. Toe die Republikeine Abraham Lincoln genomineer het, was dit dus 'n uitgemaakte saak dat hy verkies sou word, alhoewel sy naam op geen suidelike stembrief verskyn nie. In plaas van 'n Republikeinse administrasie te aanvaar, het die suidelike 'vuurvreters' afskeiding bepleit.
President Buchanan ontsteld en huiwerig ontken die wettige reg van state om af te skei, maar meen dat die federale regering dit wettiglik nie kan verhinder nie. Hy het gehoop op kompromie, maar afskeidingsleiers wou geen kompromie hê nie.
Toe het Buchanan 'n meer militante aanslag aangegryp. Terwyl verskeie kabinetslede bedank, het hy noordelinge aangestel en die Ster van die Weste gestuur om versterkings na Fort Sumter te dra. Op 9 Januarie 1861 was die vaartuig ver weg.
Buchanan keer terug na 'n beleid van onaktiwiteit wat voortduur totdat hy die amp verlaat. In Maart 1861 tree hy terug na sy huis in Pennsylvania, Wheatland - waar hy sewe jaar later oorlede is - en laat sy opvolger die skrikwekkende kwessie wat die Nasie in die gesig staar, oplos.
Kom meer te wete oor James Buchanan se niggie, wat as First Lady gedien het, Harriet Lane.
Eric Foner sien verby die waarheid
(27 Desember 2016) In hierdie lesing Die professor aan die Universiteit van Columbia, Eric Foner, veroordeel James Buchanan van Pennsylvania as miskien die ergste president in die Amerikaanse geskiedenis. " Die professor begin deur te verduidelik dat Buchanan onmiddellik onder die duim van die suidelike politici was. Hy wys op die president se aanvanklike kabinetskeuses as 'n oortuigende bewys dat Suid -Afrikaners die administrasie van die begin af oorheers het.
Soos die tabel hierbo illustreer, het burgers van state wat vir Buchanan gestem het, vyf uit sewe kabinetsposte gekry. Vier van die vyf was Suidlanders. Foner se bewering dat Buchanan se aanvanklike kabinet alleen voldoende bewys is dat Suid -Afrikaners hom van die begin af beheer het, is egter twyfelagtig. In die politiek van die era is kabinetsposte algemeen toegeken aan inwoners van state wat die wen -presidentskandidaat ondersteun het.
Hierdie praktyk het nie verander toe Lincoln verkies is nie. Vyf van sy sewe kabinetsposte het ook gegaan na mans wat in die state woon wat Lincoln tydens die verkiesing gehou het. Twee van Lincoln se kabinetslede kom uit slawestate, al was slawestate destyds amper die helfte van alle lande.
Sommige waarnemers sal ongetwyfeld beweer dat Lincoln se keuses smaller was as die van Buchanan omdat elf suidelike state van die Unie afgeskei het. Slegs sewe het egter afgestig voordat Lincoln sy amp aangeneem het. Belangriker nog, Lincoln se kandidatelys vir kabinetsposte is meer as 'n maand vasgestel voordat selfs die eerste staat (Suid -Carolina) afgestig is.
Die aand na die verkiesing van 6 November 1860 het Lincoln 'n lys kandidate vir kabinetsaanstellings neergeskryf. Ses van die agt is aangestel. Die twee wat nie gekies is nie, kom uit New Jersey en Illinois, in die state waar hy verkiesingsstemme gekry het. Die sewende keuring was Simon Cameron, wat beding het vir 'n kabinetspos by die vroeëre Republikeinse benoemingskonvensie in ruil daarvoor dat hy Pennsylvania se afgevaardigdes na Lincoln verbind het (David Donald, 249 en 261).
Die aand na die verkiesing van 6 November 1860 het Lincoln 'n lys kandidate vir kabinetsposisies neergeskryf. Ses van die agt is aangestel. Die twee wat nie gekies is nie, kom uit New Jersey en Illinois, wat ook state was waar Lincoln verkiesingsstemme gekry het. Die sewende keuring was Simon Cameron, wat 'n kabinetsafspraak sou ontvang op grond van 'n winskopie om afgevaardigdes van Pennsylvania by Lincoln te kry tydens die vroeëre politieke konvensie waar Lincoln die Republikeinse benoeming gewen het. (David Donald, 249 en 261.)
Alhoewel Foner later in sy lesing ander redes gegee het waarom hy meen dat Buchanan 'n suidelike simpatiseerder was, het hy ook bewys gelewer dat Buchanan dit nie was nie. Tog het die gevolgtrekking van die professor dat Buchanan se deelsydige simpatie van die begin af duidelik was, slegs op grond van die aanvanklike kabinetskeuses, nie die konvensionele politieke praktyke van die era in ag geneem nie.
James Buchanan, 15de president 1857-1861, kon nie die leiding gee om die krisis oor die vakbond op te los voor die aanvang van die burgeroorlog nie.
In die somer van 1856 het afgevaardigdes na die Demokratiese byeenkomsvergadering in Cincinnati James Buchanan as hul kandidaat vir president aangewys. Dit was 'n gewilde keuse, en in Buchanan & rsquos -gedagte, 'n agterstallige eer van die party wat die Pennsylvanian lank in 'n aantal hoedanighede gedien het. Op die gebruiklike wyse van die 19de eeuse verkiesings, het Buchanan in hierdie tydperk van die Amerikaanse geskiedenis geen versoeke aan die kiesers aangewend nie, behalwe 'n paar briewe, plaaslike opmerkings of toesprake deur surrogate, as 'n skending van die nasionale begrip dat openbare amp 'n geskenk wat die mense verleen het deur die uitoefening van hul vrye wil. Vroeër het Buchanan belowe om die partyplatform te ondersteun, maar oor die verwarrende kwessie van slawerny in die gebiede het hy nog nooit die party se verbintenis tot volksoewereiniteit aanvaar nie, en dit is die beleid van die senator van Illinois, Stephen Arnold Douglas, dat die mense van 'n gebied kan besluit vir hulself of hulle slawerny wil aanvaar of verbied. In plaas daarvan omhels hy die suidelike standpunt dat slawe eiendom is en as sodanig na die gebiede geneem kan word.
In hierdie presidensiële jaar van afdelings, toe die dramatiese blik van die Massachusetts -senator Charles Sumner in die senaat deur 'n suidelike kongreslid, Buchanan sy mening bekend gemaak het dat die Unie in gevaar is en dat dit slegs deur die Amerikaanse grondwet te hou gered. Hy het reeds die skuldige in die nuwe Republikeinse Party opgespoor wat verantwoordelik was vir die politieke disharmonie van die nasie en rsquos. Terwyl hy 'n Pennsylvania -demokraat gedurende die somer geskryf het, is die Unie in gevaar en die mense begin dit oral weet. Swart Republikeine moet met vrymoedigheid as disunioniste aangeval word en die klag moet telkens herhaal word. & Rdquo 
Maande later, in die drie-rigting presidentsverkiesing met John Charles Frémont, die eerste Republikeinse presidentskandidaat saam met Millard Fillmore, die genomineerde van die Know Nothing of American Party, is Buchanan verkies tot die vyftiende president van die Verenigde State. Hy het gewen met 'n indrukwekkende vyf-en-veertig persent van die algemene stemme en 174 stemme uit die kieskollege uit 296. Deur James Buchanan te kies, het Amerikaners 'n ervare diplomaat en 'n gewilde demokraat gekies. Min politici kon inderdaad ooreenstem met die rekord van staatsdiens by Buchanan & rsquos.
Buchanan, gebore in 1791 in Cove Gap, Franklin County, in die suide van Pennsylvania, studeer aan die Dickinson College. Daarna verhuis hy na Lancaster waar hy regte studeer. Na 'n kort tydjie in 'n suksesvolle regspraktyk, het hy byna naatloos opgevaar deur 'n reeks politieke oorwinnings in sy tuisstaat. In die 1820's dien hy in die Pennsylvania -wetgewer en in die 1830's en 1840's word hy verkies tot vyf termyne in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en twee in die Senaat. Trouens, in sy lang openbare loopbaan is hy slegs een keer in elf pogings om 'n wetgewende amp verslaan, al neem dit langer as om sy presidensiële ambisies te bereik. Te midde van 'n aanstelling in die Hooggeregshof, het president James Polk in 1845 Buchanan se minister van buitelandse sake aangestel. Met Polk het hy toesig gehou oor die skouspelagtige uitbreiding van die land na die Mexikaans-Amerikaanse oorlog en die bekragtiging van die Oregon-verdrag. In 1852 het hy verwag dat hy sy party en presidensiële benoeming sou ontvang, net om teleurgesteld te wees toe die party Franklin Pierce verkies.
Toe Pierce verkies word, aanvaar Buchanan die pos van minister van Groot-Brittanje, 'n posisie wat hom van enige direkte assosiasie met die omstrede Kansas-Nebraska-wet van 1854 verwyder het. daardie twee gebiede. Dit was ook die katalisator vir die stigting van die Republikeinse Party, wie se ondersteuners geweier het om die verlenging van slawerny na die gebiede te aanvaar. Vanuit Londen het Buchanan die toenemende vyandigheid tussen noordelike en suidelike bevolking dopgehou oor die rol van slawerny in die gebiede en die kwessie van vlugtende slawe in die grensstate. Teen hierdie tyd het baie Amerikaners Buchanan geken onder sy bynaam & ldquoOld Public Functionary, en 'n man wat uitgebeeld word as 'n ou man (hy was 65 toe hy tot president verkies is) wat byna sy hele professionele lewe geleef het in beide verkose en aangestelde openbare amp. Sy vriende het verkies om hom & ldquoOld Buck. & Rdquo te noem
Toe hy die hoogtepunt van sy ambisies bereik het, was Buchanan van plan om die groeiende wrywing tussen Noord en Suid op te los. Hy was 'n getroue lid van die Demokratiese Party en verteenwoordig een van die min oorblywende nasionale instellings in die Verenigde State in die 1850's. Kerke het reeds in die noordelike en suidelike faksies verdeel, woedende retoriek het die sale van die kongres aangevuur. Buchanan het sy steun vir die Unie en die Grondwet eindeloos herhaal en geglo dat sy Republikeinse teenstanders 'n seksie van yweraars was. Maar toe Buchanan die nasie oorgegee het aan sy Republikeinse opvolger, Abraham Lincoln, het hy in skande vertrek, veroordeel deur Republikeine, verneder deur Noord -Demokrate en selfs ontslaan deur die suidelike mense wat hy probeer beredder het en wie se persoonlike liefde hy as 'n eensame vrygesel gehad het. gesoek. Soos sy tydgenote, plaas moderne historici deurgaans James Buchanan onder die minste suksesvolle presidente. Die sentrale vraag van die administrasie van Buchanan & rsquos is dus waarom so 'n goedbedoelde en ervare openbare figuur so jammerlik misluk het? Was die probleme oor slawerny onoorkombaar? En meer gepas vir 'n evaluering van sy administrasie, het hy bygedra tot die ontwrigting van die Unie en tot die totstandkoming van die Konfederasie?
In sy lang intreerede wat in Maart 1857 gelewer is, het Buchanan oplossings vir die groeiende verdeeldheid in die land aangebied. Eerstens het die Kongres geen wettige rol gespeel in die besluite wat gebiede oor slawerny geneem het nie; slegs die wil van die mense op die oomblik dat hulle staatskaping bereik het, kan die reg van individue verbied om op enige gebied met hul private eiendom in slawe te woon. Sommige Suidlanders, soos Jefferson Davis, het hierdie standpunt uitgebrei om aan te voer dat slawerny die vlag volg en deur die federale regering beskerm moet word. Persoonlik het Buchanan slawerny betreur, maar gegewe sy konserwatisme en uitgesproke simpatie met die Suide, het hy aangevoer dat die regte van elke individu (waarmee hy wit mans bedoel het) behoue ​​moet bly. Party geproduseer en groot kwaad vir die meester, die slaaf en die hele land. & Rdquo 
Die oplossing van Buchanan & rsquos berus op sy verwagting dat die howe hierdie middel-19de-eeuse dilemma tussen Amerikaners sou oplos. Soos die meeste politici, was hy deeglik bewus van die geregtelike saak wat betrekking het op die status van Dred Scott, 'n slaaf van Missouri wat in 'n vrye gebied gewoon het en nou sy vryheid op grond daarvan gesoek het. Vir die nuwe president was die saak 'n geleentheid om die kontroversiële slawekwessie vir ewig te beëindig en te bereik wat hy so opreg gesoek het: nasionale harmonie. As hy dit bereik het, kon hy sy aandag vestig op die inlywing van 'n nuwe gebied in Mexiko en Kuba, wat as 'n vurige ondersteuner en argitek van Manifest Destiny sy presidensiële nalatenskap sou wees. Trouens, selfs as president en ndashelect, het hy by die regbank navraag gedoen oor die status van die saak, en in 'n onvanpaste indringing wat vandag tot beskuldiging kan lei, het hy sy vriend Robert Grier, 'n hooggeregshofregter uit Pennsylvania, aangespoor om 'n omvattende besluit wat verder gegaan het as die besonderhede van die omstandighede van Dred Scott en rsquos.
Die president het inderdaad reeds die ingewikkeldhede van die Dred Scott -besluit, wat twee dae na sy inhuldiging uitgereik is, geweet dat geen swart in die Verenigde State enige regte het wat die witman sou beskerm nie. Daarom kon Dred Scott nie vir sy vryheid dagvaar nie. Behalwe die besonderhede van die Scott & rsquos -saak, as menslike eiendom wat beskerm word deur die klousule oor die behoorlike proses van die vyfde wysiging, kon slawerny nou nie voor staatskaping verbied word nie. Daardeur is slawerny genasionaliseer. Selfs noordelike demokrate was ontsteld oor die toekoms van 'n republiek wat op vryheid en vryheid gegrond was, wat uit hoofde van die hoogste hof en aangemoedig deur sy nuwe president die slawerny van mense so blatant bevorder het.
Hoewel Buchanan anders verwag het, het die besluit van Dred Scott eintlik net die spanning tussen die noorde en die suide verhoog. Maar in Washington vind Buchanan steun vir sy standpunte uit sy kabinet wat elke middag etlike ure lank vergader het, behalwe vir Sondag. In die vroeë maande van sy administrasie het hierdie manne gedien as 'n klankbord vir sy posisies, en hul eie pro-suidelike sienings gebring aan die man wat hulle genoem het, en later met 'n paar nuwe toevoegings in die krisisgevulde laaste dae van sy administrasie, die president soek emosionele ondersteuning van 'n groep wat as gesin by 'n beleërde vrygesel gedien het.
Voor sy inhuldiging het hy uit sewe lede vier offisiere uit die Suide gekies en drie noordelike inwoners wat suidelike belange ondersteun het, laasgenoemde verag as & ldquodoughfaces & rdquo vir hul buigbare, deursnee -vooroordele. Al vier die Suidlanders was een of ander tyd groot slawe-eienaars, en Buchanan & rsquos se gunsteling, sekretaris van die tesourie Howell Cobb van Georgië, het eens meer as duisend slawe besit. Slegs een van die kabinetsbeamptes kom uit die groeiende bevolking wes van die Appalachiërs, en daar was geen noordelike demokrate wat die beginsels van volksoewereiniteit volg wat deur die senator Stephen Douglas in Illinois gewild geword het nie. Hierdie president wou geen span mededingers hê nie, geen alternatiewe stemme nie.
Sy laks toesig oor die kabinet het inderdaad gelei tot 'n kultuur van korrupsie wat geëindig het in 'n verleentheidse kongresondersoek en Buchanan & rsquos naby beskuldiging. Weermagforte is aan private belange verkoop en fondse van die ministerie van binnelandse sake is verduister. Maar nog meer destruktief, in die geval van oorlogssekretaris John Buchanan Floyd, is beduidende wapentransport na die suide gestuur in afwagting van 'n burgeroorlog. Soveel is na die suide herlei dat die konfederate militêre bevelvoerders later erkenning gee aan Floyd & rsquos se bydraes tot hul doeltreffendheid.
Byna onmiddellik het Buchanan die eerste groot krisis van sy administrasie gekonfronteer: wat om te doen met Kansas. Teen die tyd dat hy die presidentskap aanvaar het, was daar reeds twee mededingende territoriale regerings in 'n gebied wat ingevolge die Kansas-Nebraska-wet georganiseer moes word, wat bepaal het dat die mense van die gebied die lot van slawerny sou bepaal. Een territoriale regering met 'n proslaveris wetgewer en regbank was nou geleë in 'n klein dorpie langs die Kaw -rivier genaamd Lecompton. Die ander was die vrystaatregering in Topeka, drie myl na die weste. Beide groepe het aggressief beweeg om regerings te stig, grondwette aan te neem en 'n wetgewer te kies. Tog het baie setlaars, onverskillig vir slawerny, meer omgegee oor hul vooruitsigte om op vrugbare grond te vestig, terwyl ander wou verseker dat hulle nie met slawe -arbeid meeding nie.
Volgens wet het die president die grondgebied en rsquos -goewerneur gekies, maar toe sy keuse goewerneur Robert John Walker die ooglopend opgeblaasde opbrengste uit verskeie provinsies weggooi en die eise van die Lecompton -regering weerstaan, het Buchanan hom verwyder. Die president het ook nie geluister na die versoeke van Kansans wat deur duidelike meerderhede die vrystaatse regering ondersteun het nie. Hy het geweier om na die drie voormalige territoriale goewerneurs te luister, of na die grootste deel van die noordelike vleuel van die Demokratiese Party, veral Stephen Douglas, wat hom aangemoedig het om die Lecompton -grondwet te verwerp. En hy het nooit geluister na die Republikeine wat hy verag het nie.In plaas daarvan het hy die stemming oor die proslavery Lecompton -grondwet tot 'n partystemming gemaak en sodoende die vooruitsigte van 'n verdeelde Demokratiese party vergroot.
Teen 1860, die laaste volle jaar van sy presidentskap, het Buchanan te kampe met 'n steeds aggressiewer Suide wat aangemoedig is deur sy duidelike partydigheid teenoor sy belange. En toe die suidelike mense begin met die proses om kusforte oor te neem, het Buchanan niks gedoen nie. Hy word verder ondermyn toe die Demokrate in Suid -Carolina tydens sy presidensiële benoemingsbyeenkoms in Charleston tydens sy party en rsquos verdeeld was oor hul beleid ten opsigte van slawerny in die gebiede en uiteindelik twee kandidate benoem het. Uiteraard ondersteun Buchanan die suidelike vleuel van die party onder leiding van John Cabell Breckinridge van Kentucky, wat nou geëis het dat die federale regering slawerny in die gebiede beskerm en 'n federale slawekode instel. En toe Lincoln beide die algemene stemme en die stem van die kieskollege in hierdie verkiesing met vier kandidate wen, het Buchanan sy beleid van gelykheid van state, kodewoorde vir die eiendomsreg van suidelike slawe-eienaars, onderskryf.
Onmiddellik na die Lincoln & rsquos -verkiesing het Buchanan te kampe gehad met die mees persoonlikste krisis van sy openbare lewe toe suidelike inwoners wat jare lank met afstigting gedreig het, die proses van vernietiging van die Unie begin het. Generaal-generaal Winfield Scott dring onmiddellik aan op die onmiddellike garnisonering van federale forte met voldoende troepe om 'n verrassingsaanval te voorkom. Maar Buchanan het niks gedoen nie, net soos domino's, sewe suidelike state wat in die winter van 1860-1861 afgeskei is. Buchanan was van mening dat, hoewel afstigting onwettig was, enige dwang deur die federale regering ook onwettig was, en senator William Henry Seward daartoe gelei het dat Buchanan voorstaan ​​dat geen enkele staat die reg het om af te skei nie, tensy dit wil en die regering die Unie moet red tensy iemand daarteen gekant is. Intussen het suidelike lede van sy kabinet die president verlaat en huis toe gegaan na wat in Februarie 1861 'n nuwe regering geword het, die Konfederale State van Amerika.
Die polemiek oor die federale owerheid het spoedig gefokus op die forte in South Carolina en die rsquos Charleston Harbour. Die unie -bevelvoerder daar, majoor Robert Anderson, het sy magte van die onverdedigbare Fort Moultrie op 'n skiereiland verskuif wat slegs deur hoë sandduine beskerm is teen 'n toenemend bedreigende Suid -Carolina -burgermag. Op Kersaand 1860 het Anderson sy sestig soldate na Fort Sumter, 'n baie meer verdedigbare plek in Charleston Harbour, geneem. Maar die president, te midde van onderhandelinge met kommissarisse uit die suide, was aanvanklik van plan om Anderson terug te stuur na Fort Moultrie, 'n effektiewe oorgawe, gegewe die gemak waarmee Suid -Karoliner se magte die installasie kon oorskry. So 'n beleid was ook 'n implisiete erkenning dat die Unie nie die suidelike oorname van nasionale eiendom sou betwis nie. Buchanan het volgehou dat Anderson sy bevele oorskry het, maar toe Anderson & rsquos -bevele later deur die Oorlogsdepartement gemaak is, was die bevelvoerder inderdaad gemagtig om sy mag in die mees verdedigbare van die Charleston -forte op te spoor, indien hy beskikbare bewyse en dreigende vyandighede het. Die meer verdedigbare keuse was duidelik Fort Sumter. Intussen het die president 'n wapenstilstand aangebied wat gebaseer is op die verloop van die kongres van 'n grondwetlike wysiging wat slawerny in die state en gebiede waarborg en die handhawing van die regte van suidelike inwoners om hul ontsnapte slawe in die Noorde terug te eis. In alle Buchanan & rsquos -planne moet die res van die Verenigde State en veral die Republikeine (hoewel hulle die onlangse verkiesing gewen het) aanpassings aan die suidelike eise aanbring.
Teen hierdie tyd het die kabinet van Buchanan en rsquos, sonder die suidelike inwoners wat na die Konfederasie vertrek het, drie noordelike Unioniste ingesluit. Hierdie mans Jeremy Sullivan Black, Edwin McMasters Stanton en Joseph Holt het die president meegedeel dat om Anderson terug te keer na Moultrie, verraad was. Hulle sou bedank as Buchanan nie sy planne verander nie. Die president het in 'n ongewone gebaar sy minister van buitelandse sake, Black-wat geglo het dat geen Amerikaner Buchanan en die oorgawe van federale eiendom en magte sou ondersteun nie-gevra om 'n kragtiger verklaring van die federale gesag oor sy installasies te skryf. Tog was die behoud van die fort 'n minimale gebaar vanuit die oogpunt van die mag van die federale regering. Wat Buchanan nie in die gevaarlike dae van die afskeidingswinter van 1860-1861 gedoen het nie, is opmerklik: hy het nie 16 000 Amerikaanse troepe uit die westelike poste beveel nie. Hy het nie een van die buitelandse forte versterk nie.
Hy het die Suid -Caroliniërs nie uitgedaag soos president Andrew Jackson in sy konfrontasie met die staat in die 1830's gedoen het nie. Gevolglik het die toekomstige Konfederasie, wat bemagtig is deur die afskaffing van enige gesag daaroor, vertroue, organisasie en voorraad verkry. En hoewel die president in Januarie wel ingestem het tot 'n afbrekende poging om mans en voorrade na Anderson te stuur, het hy Anderson nooit gemagtig om met vuurwapens te reageer toe die ekspedisie Charleston Harbour bereik het nie en op hom afgevuur is. Daarom, toe die batterye in Charleston losgebrand het, het die ekspedisie eenvoudig omgedraai en see toe getrek sonder om sy troepe of voorrade te lewer. En so wag die oorgawe van Fort Sumter op Lincoln & rsquos se administrasie toe 'n aanval op die vlag 'n ander reaksie bring.
Uiteindelik in Maart het die 120 dae van Buchanan en rsquos se kreupele eend -presidentskap geëindig, en die nuwe Republikeinse president Abraham Lincoln is ingehuldig. Afwagting op 'n moontlike Konfederasie staatsgreep d & rsquoétat Generaal Winfield Scott het Buchanan gevra om ekstra troepe in Washington te beveel om die vrede te bewaar tydens die inwyding van Lincoln en rsquos. Dit het die uittredende president geweier. Op die rit terug van die inhuldiging wend Buchanan hom beroemd tot sy opvolger en het aangedui dat as Lincoln net so gelukkig in die Withuis was (soos Buchanan vier jaar tevore was) as wat Buchanan na sy geliefde huis Wheatland in Lancaster vertrek, dan Lincoln 'n gelukkige man. Eenmaal in sy aftrede ondersteun Buchanan die Unie, verset teen Lincoln & rsquos Emancipation Proclamation en spandeer hom daaraan om 'n lang vryspraak weergawe van sy administrasie te skryf Mnr Buchanan & rsquos Administrasie op die vooraand van die rebellie. 
Sommige historici het Buchanan as besluiteloos geklassifiseer, ander het aangevoer dat hy deur sy pro-suidelike kabinet beheer word, en ander dat hy te oud was om tydens die afskeidingswinter die bevel oor die regering te neem.
Trouens, Buchanan en rsquos wat tydens die krisis oor die Unie misluk, was nie onaktiwiteit nie, maar eerder sy partydigheid vir die Suide, 'n begunstiging wat grens aan ontrouheid by 'n uitvoerende beampte wat 'n eed afgelê het om die vlag van die Verenigde State te beskerm en te verdedig. In enige mate het Buchanan die Suide bedaar, hy het sy kabinetsbeamptes toegelaat om wapens na die Suide te stuur, en hy het alles moontlik gedoen om te verseker dat Kansas 'n slawestaat word, sodat hy suidelike mense tyd en vertroue kan kry, sodat die Noorde, toe die oorlog begin, 'n magtige vyand.
Oor die algemeen was Buchanan 'n koppige ideoloog wie se beginsels geen ruimte vir kompromie gehad het nie. Hy het die normale partydige antagonisme oortref om die Republikeine, 'n wettige politieke party, as dislojaal te beskou en hy onderskat die gewildheid van hul standpunte. Sy onversetlikheid het sy eie Demokratiese Party verdeel, aangesien hy die Noorde steeds verantwoordelik gehou het vir die seksuele ontwrigting. Toe Suid -Carolina in Desember afskei, het hy niks gedoen nie en so 'n versoening het die Konfederasie net aangemoedig, alhoewel die Amerikaanse geskiedenis presedente toon van bestuurders wat die milisie uitroep om 'n opstand in Washington & rsquos, Jackson & rsquos, Taylor & rsquos en Fillmore & rsquos administrasies te trotseer.
As leier kon Buchanan duidelik nie die veranderende houding van die meeste Amerikaners verstaan ​​nie. Hy het die nasie nie verstaan ​​nie, die gevolg van 'n hardnekkige oorvertroue wat voortspruit uit 'n kombinasie van sy karakter, pro-suidelike simpatie en 'n leeftyd in partydige politieke rolle.
GATTE VAN DIE AMERIKAANSE VOORSITTER
Alhoewel hy volgens die standaarde van die dag uiters aantreklik mooi was (meer as een bron noem hom die enigste ware Hunk-in-Chief), was Pierce vervloek vanaf die oomblik dat hy sy walvis van 'n mededinger, Winfield Scott, in die 1852-verkiesing verslaan het. Op 6 Januarie 1853, 'n paar maande voor die inhuldigingsdag, was Pierce en sy gesin in 'n treinongeluk naby Andover, Massachusetts, betrokke. Die enigste sterfgeval was Pierces se geliefde seun, die 11-jarige Benjamin. Vanaf daardie oomblik bestee Pierce die res van sy dae aan drink, sug en word gereeld deur sy psigotiese vrou, Jane, wat deur die Withuis ronddwaal en skreeuende onwelvoeglikhede rondgeloop. Tussen aanvalle van dronkenskap en blinde woede, ignoreer Pierce summier die dreigende slawerny-krisis en groeiende oorlogswolke en verwerp Bleeding Kansas as 'n kleinigheid wat op die een of ander manier sal uitwerk. Los my net uit, daar word gerugte dat hy gegrom het. Sy nalatenskap word verder belemmer deurdat hy die verraaier Jefferson Davis aangestel het om aan die hoof van die oorlogsdepartement te staan. Sy vise-president, Jimmy Buchanans, 'n wonderlike tippie-geliefde William Rufus King, het die verstand gehad om vyftien minute in die stinkende gemors dood te gaan, maar niemand het, soos gebruiklik, die moeite gedoen om 'n plaasvervanger voor te stel nie.
James Buchanan, 15de president, 1857-1861
Geen wonder dat die gay -lobby probeer beveilig het nie
Lincoln die afgelope paar jaar in sy reënboogkamp, ​​wat met hierdie 'n ramp wat die enigste homoseksueel was wat die nasies se topposisie ooit beklee het. As u vermoed dat gerugte en insinuasies agter die oordeel van die geskiedenis lê, stel ek voor dat die Buchanan/King -briewe kortliks gelees word, waarvan die meeste soos 'n Penthouse -forum gelees word, slegs met 'n groot hoeveelheid opwinding vir goue storte. Tog twyfel min mense aan die werklike betekenis agter die tydperke Lancaster Steamer. Behalwe dat hy die heerlike, wankelrige oogbol knipoog in die rigting van Washingtons mees geskikte bachelors, het Bucky, soos hy bekend was by die K Street -badhuiselite, sy martelende vier jaar deurgebring asof die land voortdurend op die punt was van 'n nuwe geboorte van vryheid, behalwe: natuurlik vir die lastige slawerny -ding. Van die Dred Scott -saak tot die paniek van 1857, Buchanan was aan die verkeerde kant van die geskiedenis in alle opsigte, tot en met sy versuim om die plaag van die mormonisme van die fokken wêreld af te vee toe hy die middele en die regverdiging gehad het om dit te doen so. Soos gesê, het James 'n woeste verhouding gehad met W.R. King, bestuurder van Pierces, wat kort nadat hy die amp oorgeneem het, oorlede is. Volgens die legende was Buchanan ontroosbaar, hoewel hy in later jare van tyd tot tyd in die VP -kas kon sluip om sy topjas te snuif.
Woodrow Wilson, 28ste president, 1913-1921
Ignoreer sy kenmerkende eerste termyn, kompleet met meer progressiewe hervormings as wat selfs die vermeende standaarddraer, Theodore Roosevelt, as sy eie kan beweer. Vanaf 1915 het Woody, in sy hart 'n outydse predikant uit die humorlose, stram lippe, selfregverdige skool van messiaanse ambisie, gebad, geëet en geslaap met allerhande ammunisievervaardigers, bankiers en oorlogsmakers om die land te verseker leierskap in die skepping van Nazi -Duitsland. Behalwe dat hy alleen verantwoordelik was vir nie minder nie as 75 miljoen sterftes gedurende die middel van die 20ste eeu, het Wilson die mandaat van 'n tweede termyn gebruik om burgerregte te ontken, J. Edgar Hoover en die FBI (toe in sy kinderskoene) te ontken , andersdenkendes in die gevangenis, en gee die land 'n ondeugdelike greep oor aan die handelaars van die dood wat tot op hede nog nooit berou gekry het nie. Wilsons-ego, wat miskien net deur LBJ's gekonfronteer is, was so kolossaal en kronkelend dat hy, selfs nadat hy 'n byna dodelike beroerte gehad het, geweier het om te bedank, sy laaste jare in die bed deurgebring het, gordyne toegetrek het, terwyl hy sy pligte aan sy jong, seks- die obsessiewe tweede vrou, Edith, met wie hy getrou het terwyl hy die begrafnis van sy eerste vrou, Ellen, bygewoon het. Behalwe dat hy die wêreld verwoes en daagliks sy gat afvee met 'n afskrif van die Grondwet wat by die Nasionale Argief beveilig is, het Woodyconfused Geboorte van 'n nasie vir 'n dokumentêr en bestel tientalle swart mans as 'n voorsorgmaatreël.
Warren G. Harding, 29ste president, 1921-1923
Sommiges dink miskien dat 'n bietjie meer as twee jaar om poker, toernooie wat 24 uur per dag gedrink, gedrink en gehou word, 'n suksesvolle presidentskap is, maar Harding het alles opgehou deur te gou te sterf om homself regtig in die verleentheid te stel. Alhoewel hy homself met skelms, leuenaars, diewe en barbare omring het, het Warren self bo die geveg gestaan, die eerste werklik bedompige uitvoerende hoof wat met aanneemlike ontkenning verskoon kon word. Wat meer is, hy het dit geweet. Of dit nou 'n cocktail -kelnerin of 'n flappertjie in die ovaalkantoor was, of 'n bietjie geld na 'n rits ou en huidige liefhebbers gestuur het, of dat dit teenwoordig was terwyl prostitute tydens wilde partytjies vermoor is, maar Harding was 'n heerlike gemors van 'n verkorte term, met die ordentlikheid om te sterf 'n hartaanval in
San Francisco net twee jaar later. Die geskiedenis het sy oordeel gemaak, maar ware gelowiges weet nog steeds dat hy deur sy histeriese vrou, Florence, die werklike mag agter die troon, geslaan is. Ten spyte van die skandale en onbevoegdheid, het Harding verdomp van hierdie lys gebly omdat hy een van die min uitverkore was om 'n lid van sy eie kabinet, ene Charles Forbes, te vermoor nadat hy die bastok verstik het omdat hy 'n fortuin van die Veterans Bureau gesteel het. . Harding was ook bekend vir sy mooi voorkoms, optimistiese persoonlikheid en gerugte van die afstammelinge van die negers, die beste gekenmerk deur sy verwronge sintaksis.
Andrew Johnson, 17de president, 1865-1869
Die eerste president Johnson, wat ongeletterd was tot in die volwassenheid, het ook die onderskeid dat hy die enigste man was wat die gewoonlik vriendelike Abraham Lincoln in 'n woeste woede gestuur het nadat hy dronk opgedaag het tydens sy eie inhuldiging as vise-president. Nadat hy die sluipmoord vrygespring het deur die enigste een wat die lafhartigheid van die sameswering getrek het, gebruik Johnson sy enkele term om almal rondom hom te vervreem, insluitend sy eie vrou, bediendes, kabinet en koetsier. Andy was so onverbiddelik rassisties dat hy Nathan Bedford Forrest 'n blaaskans gegee het, en het onvermoeid gewerk om elke poging tot hervorming deur die Republikeine te veto, net om te sien hoe sy werk in die vlamme van die gevreesde oorheersing opgaan. Hy het met 'n enkele stemming ontslae geraak van die amp, en alhoewel die beskuldigings op sy beste verdwyn het, het die geskiedenis bewys dat hy alleen die beskuldiging regverdig omdat hy 'n lafaard was. Hy het sy belofte verbreek om die verraadlike Suid aanspreeklik te hou en, ondanks die feit dat hy progressief in die vroeë dae verskyn het, uiteindelik meer gedoen om die heropbou te vernietig as die skuiflose vrymanne wat die kongres deurmekaar gemaak het met die geroep van verkragte wit meisies en gekletter van gestroopte hoenderbene. Dommer as 'n half leë boks geroeste naels, vereer Johnson die boer bo alle rede, en glo dat die eenvoudige man die toekoms van die nasies is. As sodanig bevoordeel hy state se regte, blanke oppergesag en die vinnige nederlaag van die 14de wysiging. Tot sy eer, het hy probeer om sy beeld te herstel met 'n nasionale toer, maar het vinnig opgegee en sy oorblywende dae weggeslaap, gebroke, verneder en steeds pynlik dom. Hy word begrawe met 'n afskrif van die Grondwet, vermoedelik as 'n ewige herinnering aan wat hy elke wakker sekonde van sy hartseer lewe teëgestaan ​​het.
In "Defense " van James Buchanan
Joernaliste, kenners, die publiek en selfs sommige geleerdes vier James Polk graag as 'n "man van die noodlot", 'n suksesvolle president, "'n politieke skaakmeester" en 'n "ekspansionistiese leier" met 'n 'republikeinse visie' wat, deur ' buitengewone ywer, 'het gewerk om' die seëninge van die Amerikaanse demokrasie te versprei. ' Ontmoet.  Ek dink hierdie uitsprake is misleidend en onakkuraat. Polk was inderdaad suksesvol om die meerderheid van sy doelwitte as uitvoerende hoof te bereik, maar dit was Buchanan ook. Die feit dat afskeiding tydens sy administrasie plaasgevind het, behoort ons beoordeling van sy politieke vaardighede en vermoë om sy doelwitte te bereik nie te verduister nie. As ons hom as 'n mislukking beskou omdat sy optrede direk tot die burgeroorlog gelei het, moet ons ook Polk oordeel, aangesien sy inval in Mexiko waarskynlik die wedstryd was wat die huis aan die brand gesteek het. Beskou hierdie blogpos dus as 'n 'verdediging' van Buchanan se politieke insig en sukses (hoewel beslis nie 'n onderskrywing van sy onsmaaklike beleid nie).
Voordat ons eers by sy administrasie kan kom, moet ons besef dat Buchanan en sy agente die Demokratiese benoeming van 1856 uit die hand van Stephen Douglas, die argitek van die appeasement van 1850, die skrywer van die Kansas-Nebraska Act, en die mees bewonderde Noord-demokraat van die dekade. So 'n prestasie was geen toeval nie. Maande voor die Demokratiese nasionale benoemingskonvensie in Cincinnati, het Buchanan gewerk om die getrouheid van die slawestate te behou, Douglas van partydige leiers te vervreem en operasies op staatsvlak te verseker om te verseker dat belangrike noordelike state, soos Indiana, sterk sou bly vir " Old Buck "ondanks groot pro-Douglas-meerderhede. By die byeenkoms het Buchanan deur sy topadviseurs Jesse Bright van Indiana en John Slidell van Louisiana gewerk om te verseker dat kritieke komitees oorheers word deur "Buchaneers", dat die tradisionele reël van twee derdes (wat ten sterkste ten bate van die slawerny Buchanan bevoordeel is) hernu word. , en dat state met verdeelde afvaardigings, soos New York, traag gebly het. Ondanks sy gewildheid het Douglas nie regtig 'n kans gehad nie. Buchanan was baie dinge, maar polities ongeskik was nie een daarvan nie.
President James Buchanan. Met vergunning van die Library of Congress.
As verkose president het Buchanan vinnig begin om 'n kabinet bymekaar te maak wat pas by sy behoeftes en leierskapstyl. Om die effektiwiteit van sy kabinet te beoordeel, moet ons sy begeertes en ontwerpe in ag neem. Ja, die kabinet van Buchanan was slap, vol pro-slawerny-makkers en middelmatige verstand. Maar dit is presies wat die selfversekerde Buchanan wou hê. Hy het 'n leeftyd in staatsdiens deurgebring, en uit ervaring het hy geweet hoe om 'n administrasie te bestuur en met die kongres om te gaan. Hy het ook presies geweet watter beleid hy wil volg. Hy wou dus nie 'n 'span mededingers' (soos die onervare Lincoln nodig gehad het) of 'n samestelling van groot intelligente mense (soos Monroe verkies het nie). Die keuse van Buchanan van die ongeskikte Lewis Cass vir die staatsdepartement was veral behendig, aangesien die uitverkore president uitgebreide buitelandse beleidservaring en duidelike diplomatieke doelwitte gehad het. In plaas daarvan om bekwame administrateurs en betroubare adviseurs bymekaar te maak, het Old Buck, die harde partydige kryger en gesoute staatsamptenaar, verkies om sy kabinetsafsprake vir beskermingsdoeleindes te gebruik.Hy het probeer om sy aanstellingsbevoegdheid te gebruik om die interne partydivisies wat deur sy voorganger Pierce bewerkstellig is, te genees (wat aanstellings so erg geslaan het dat hy 'n partydige opstand onder hande gehad het voordat hy selfs die amp aangeneem het). Dit was die prioriteite van Buchanan, en ons historici moet dit as sodanig respekteer. 
Terwyl hy sy kabinet gekies het, het president-uitverkore Buchanan ook agter die skerms gewerk om 'n lang en persoonlike doelwit te bereik: 'n Amerikaanse hooggeregshofuitspraak teen swart Amerikaners en teen kongresgesag oor slawerny. Buchanan, ooit die bekwame draadtrekker, het presies dit bereik met die berugte Dred Scott besluit. Oorspronklik was die regters van die Hooggeregshof nie geneig om 'n breë uitspraak te neem oor die regstatus van die verslaafde Missourian Dred Scott nie, maar Buchanan, wat noue persoonlike en professionele verbintenisse met verskeie van die regters gehad het, het druk van twyfelagtige wettigheid uitgeoefen en die hof oortuig om verander die Missouri -saak in 'n nasionale bevel oor slawerny en federale mag. Dit was 'n groot oorwinning vir die Slavemag, en 'n epiese prestasie vir 'n man wat nog nie eers ingehuldig is nie. 
As president het Buchanan voortgegaan om sy doelwitte te bereik: hy verminder die Amerikaanse deelname aan die trans-Atlantiese vloot-eskader teen Nicaragua, wat Nicaragua genoop het om deurgangsregte oor die landengte te verleen, wat Mexiko geboelie het om Amerikaanse besetting te aanvaar tydens tye van burgerlike versteuring wat negentien oorlogskepe met 200 gewere gestuur het na Paraguay om die aanvaarding van Amerikaanse ekonomiese belange af te dwing, het sy Demokratiese Party gesuiwer van enige langdurige anti-slawerny-elemente of matige "Softs" het enige federale optrede tydens die paniek van 1857 verhinder en die uitdagende Mormoonse gemeenskap by die Great Salt Lake gedwing om die VSA te erken en te aanvaar gesag. Meer bekend, Buchanan, in 'n ongekende uitoefening van uitvoerende invloed, kon die bedrieglike, slawerny Lecompton-grondwet van Kansas deur 'n samewerkende kongres propvol Republikeine en anti-Buchanan-ondersteuners van Stephen Douglas stoot. Soos die Dred Scott uitspraak, was dit 'n epiese prestasie, maar anders as Dred Scott, 'n mens het grootliks verkeerd verstaan ​​of onderskat deur geleerdes. Die president het allerhande wortels en stokke gebruik om sy grootste oorwinning te behaal, van kontant omkoopgeld tot beskermingsbeloftes tot politieke sluipmoord om vrouens teen hul eggenote te keer. Die feit dat die grondwet vinnig deur Kansans verwerp is, verminder op geen manier die omvang van Buchanan se prestasie nie. 
Buchanan het die 'afskeidingswinter' van 1860 tot 1861 nie verwag of beplan nie, en sy versuim om op te tree ter verdediging van die Unie word tereg deur die meeste historici veroordeel. Dit moet egter nie verander hoe ons die res van sy administrasie sien nie, 'n enkele termyn waarin hy monumentale politieke oorwinnings behaal het en homself as 'n slim politikus, bekwame strateeg en kragtige uitvoerende gesag bewys het. Hy en sy ondersteuners was baie trots op hul prestasies, en Buchanan het selfs 'n monografie uit 1866 geskryf wat sy optrede kragtig verdedig en vier.  Net soos Polk, het hy die meeste van sy doelwitte bereik, slegs een termyn gedien, 'n dramatiese partysplitsing gelei en gekyk hoe die Demokrate in die volgende presidentswedstryd misluk. As ons die sukses of mislukking van 'n administrasie wil beoordeel wat uitsluitlik gebaseer is op die bereiking van uitvoerende doelwitte, moet Buchanan langs Polk staan. As ons egter 'n president wil oordeel oor die moraliteit van hul beleid en die langtermyn-impak daarvan op die gesondheid van die land, moet beide Polk en Buchanan as verrotte mislukkings beskou word. Ons kan dit nie in beide opsigte hê nie: Polk beoordeel oor sy prestasies, terwyl Buchanan gemeet aan moraliteit. Net so moet ons erken dat die benaming "slegste" president 'n morele, anachronistiese is en nie sy prestasies akkuraat weerspieël nie (ongeag hoe onsmaaklik dit vir ons vandag is).
 Robert W. Merry, 'N Land van groot ontwerpe: James K. Polk, die Mexikaanse oorlog en die verowering van die Amerikaanse vasteland (New York: Simon & amp; Schuster, 2010), 1-2, 224 Paul H. Bergeron, Die presidensie van James K. Polk (Lawrence: University Press of Kansas, 1987), 51 Sam W. Haynes, James K. Polk en die ekspansionistiese impuls (New York: Pearson, 2005), 211 Sean Wilentz, The Rise of American Democracy: Jefferson to Lincoln (New York: W.W. Norton & amp., 2006), 579.
 "James Buchanan: Waarom word hy as Amerika se ergste president beskou?" Grondwet Daagliks, http://blog.constitutioncenter.org/2014/04/james-buchanan-why-is-he-considered-americas-worst-president/ (19 Desember 2016 geraadpleeg) "Worst. President. Ooit. " Politiek. http://www.politico.com/magazine/story/2016/09/donald-trump-hillary-clinton-worst-president-james-buchanan-214252 (19 Desember 2016 geraadpleeg) "Slegste president ooit: die skande van James Buchanan. " CBS Nuus. http://www.cbsnews.com/news/worst-president-ever-the-ignominy-of-james-buchanan/ (19 Desember 2016 geraadpleeg) Robert Strauss, Ergste. President. Ooit: James Buchanan, die POTUS Rating Game en die Legacy of the Least of the Lesser Presidents (Guilford, CT: Lyons Press, 2016) Garry Boulard, Die ergste president - Die verhaal van James Buchanan (iUniverse, 2015) Rick Allen, "Harmony Amidst Division: The Cabinet of James Buchanan," Ontmoet, http://journalofthecivilwarera.org/2016/12/harmony-amidst-division-cabinet-james-buchanan/ (19 Desember 2016 geraadpleeg).
 Vir meer inligting oor die kabinet van Buchanan, sien Michael Landis, Noordelike mans met suidelike lojaliteite: Die Demokratiese Party en die seksuele krisis (Ithaca: Cornell University Press, 2014) Philip S. Klein, President James Buchanan, 'n biografie (Newtown, CT: American Political Biography Press, 1995).
 Vir meer inligting oor Buchanan se rol in die Dred Scott -besluit, sien Landis, Noordelike mans met suidelike lojaliteit Philip S. Klein, President James Buchanan, 'n biografie (Newtown, CT: American Political Biography Press, 1995) Don E. Fehrenbacher, Die Dred Scott -saak: die betekenis daarvan in Amerikaanse reg en politiek (New York: Oxford University Press, 1978).
 Vir meer inligting oor die rol van Buchanan in die verloop van die Lecompton -grondwet, sien Nicole Etcheson, Bleeding Kansas: betwiste vryheid in die tydperk van die burgeroorlog (Lawrence: University Press of Kansas, 2004) Landis, Noordelike mans met suidelike lojaliteit.
 James Buchanan, Buchanan se administrasie op die vooraand van die rebellie (1866).
James Buchanan was die enigste president wat nooit getroud was nie, lank, styf, formeel in die hoë voorraad wat hy om sy kakebeen gedra het.
As voorsitter van 'n vinnig verdelende nasie, het Buchanan die politieke realiteite van die tyd nie heeltemal begryp nie. Deur te vertrou op grondwetlike leerstellings om die groeiende breuk oor slawerny te sluit, het hy nie verstaan ​​dat die Noorde nie grondwetlike argumente sou aanvaar wat die Suide bevoordeel nie. Hy het ook nie besef hoe seksionalisme politieke partye verander het nie: die Demokrate het geskei dat die Whigs vernietig is, wat aanleiding gegee het tot die Republikeine.
Buchanan, 'n gegradueerde van Dickinson College, gebore in 'n welgestelde Pennsylvania-gesin op 23 April 1791, was 'n debatskenner en geleer in die regte. Hy is vyf keer verkies tot die Huis van Verteenwoordigers, en daarna, na 'n onderbreking as minister van Rusland, het hy meer as 'n dekade lank in die Senaat gedien. Hy word die minister van buitelandse sake van James K. Polk en minister van Franklin Pierce vir Groot -Brittanje. Diens in die buiteland het gehelp om hom die Demokratiese benoeming in 1856 te bring, omdat dit hom van binnelandse krisisse verwyder het en sy politieke opinies redelik privaat gehou het.
As verkose president het Buchanan gedink dat die krisis sou verdwyn as hy 'n gedeeltelike balans in sy aanstellings handhaaf en as hy die mense kon oorreed om grondwet te aanvaar soos die Hooggeregshof dit vertolk het. Die hof oorweeg die wettigheid van die beperking van slawerny in die gebiede, en twee regters het aan Buchanan gesinspeel wat die besluit sou wees.
In sy inhuldigingstoespraak het die president dus na die territoriale vraag verwys as "gelukkig, 'n saak van maar weinig praktiese belang", aangesien die Hooggeregshof dit "vinnig en uiteindelik" sou besleg. Twee dae later het hoofregter Roger B. Taney die Dred Scott -besluit gelewer, wat beslis dat Afro -Amerikaners nie burgers is nie en geen vrymoedigheid het om te dagvaar nie. Die hof bevind ook dat die Missouri -kompromie van 1820 ongrondwetlik was en verklaar dat die kongres nie die mag gehad het om slawerny in die gebiede te verbied nie.
Buchanan het besluit om die probleme in Kansas te beëindig deur aan te dring op die toelating van die gebied as 'n slawestaat. Dit het die Republikeine en vervreemde lede van sy eie party verder kwaad gemaak. Kansas het 'n gebied gebly.
Toe die Republikeine in 1858 'n veelvoud in die Huis wen, val elke belangrike wetsontwerp wat hulle aanvaar het voor die suidelike stemme in die Senaat of 'n presidensiële veto. Die federale regering het 'n dooiepunt bereik. 'N Jaar later het die afskaffer John Brown en sy volgelinge beslag gelê op die federale arsenaal by Harpers Ferry. Brown, wat verskeie proslaverij -setlaars in Kansas vermoor het, het gehoop om 'n slaweopstand te inspireer, maar is gevange geneem, skuldig bevind en tereggestel. Abolitioniste het hom as 'n vryheidsvegter beskou, en martelaars uit die suide het hom as 'n moordenaar beskou en 'n bewys dat afskaffers die nodige middele sou gebruik om slawerny te vernietig.
Hierdie gebeurtenisse het die seksiespanning so versterk dat die Demokratiese Party in 1860 in die noordelike en suidelike vleuels verdeel het, wat elkeen sy eie kandidaat vir die presidentskap benoem. Toe die Republikeine Abraham Lincoln genomineer het, was dit dus byna 'n uitgemaakte saak dat hy verkies sou word, alhoewel sy naam nie op die stembriewe van die meeste suidelike state verskyn het nie. In plaas van 'n Republikeinse administrasie te aanvaar, het die suidelike 'vuurvreters' afskeiding bepleit.
Buchanan, ontsteld en huiwerig, ontken die wettige reg van state om af te skei, maar meen dat die federale regering dit wettiglik nie kan verhinder nie. Hy het gehoop op kompromie, maar afskeidingsleiers wou dit nie hê nie.
Toe het Buchanan 'n meer militante aanslag aangegryp. Aangesien verskeie kabinetslede bedank het, het hy noordelinge aangestel en die Ster van die Weste versterkings en voorrade na Fort Sumter te vervoer. Op 9 Januarie 1861 is op die vaartuig afgevuur en weggejaag.
Buchanan het geweier om op te tree. In Maart 1861 tree hy terug na sy huis Wheatland in Pennsylvania. In sy laaste jare het Buchanan die saak van die Unie ondersteun, maar kritici het hom aangevoer omdat hy afskeiding toegelaat het. Na die oorlog het Buchanan 'n boek gepubliseer wat sy siening van die Grondwet en die optrede wat hy in die rigting van die Suide tydens sy presidentskap geneem het, verdedig. Hy is op 1 Junie 1868 oorlede.
Eggenoot en gesin: Buchanan is nooit getroud nie.
Spekulasie is oorvloedig dat Buchanan se hegte vriendskap met 'n manlike senator uit Alabama, William Rufus King, 'n romantiese verhouding was. King en Buchanan het jare saam gewoon, en in die sosiale kring van Washington het hulle die bynaam "die Siamese tweeling" gekry.
Onderwys: Buchanan was 'n gegradueerde van die Dickinson College in die klas van 1809.
Gedurende sy universiteitsjare is Buchanan een keer geskors weens slegte gedrag, waaronder dronkenskap. Hy was kwansuis vasbeslote om sy weë te hervorm en 'n voorbeeldige lewe te lei na die voorval.
Na die universiteit studeer Buchanan in regskantore (destyds 'n standaardpraktyk) en word in 1812 in die Pennsylvania -balie toegelaat.
Vroee loopbaan: Buchanan was suksesvol as prokureur in Pennsylvania en het bekendheid verwerf vir sy regskennis sowel as openbare toespraak.
Hy raak in 1813 betrokke by die politiek van Pennsylvania en word verkies tot die staatswetgewer. Hy het die oorlog van 1812 gekant, maar het hom as vrywilliger vir 'n milisiebedryf aangemeld.
Hy is verkies tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers in 1820 en dien tien jaar in die kongres. Daarna het hy vir twee jaar die Amerikaanse diplomatieke verteenwoordiger in Rusland geword.
Nadat hy na Amerika teruggekeer het, is hy verkies tot die Amerikaanse senaat, waar hy van 1834 tot 1845 gedien het.
Na sy dekade in die senaat word hy president James K. Polk se minister van buitelandse sake, wat in die pos van 1845 tot 1849 dien. Hy neem nog 'n diplomatieke opdrag en dien as die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje van 1853 tot 1856.
Pat Buchanan: Nou, die linkerkant besit alles
Die gepeupel wat van die Donald Trump -byeenkoms van 6 Januarie losgemaak het om die Capitol binne te val, het 'n goeie geskenk aan die linkerkant bewys.
Die dood van 'n polisiebeampte in Capitol het die linker en mdash, wat die somer na George Floyd en rsquos se dood deurgebring het, in staat gestel om die polisie en die polisie te skree en te skree, en die polisie te verdedig!
Liberale wat ons gesmeek het om die griewe van die oproeriges, plunderaars en brandstigters die afgelope somer te begryp, het skielik tot bekering gekom in die kerk van wet en orde.
Elites wat die verbrysel van standbeelde en monumente aan Columbus, Washington, Jefferson en Jackson as 'n noodsaaklike reiniging van ons haatlike geskiedenis goedgekeur het, het hulself siek verklaar dat Trumpiste die tempel van demokrasie sou ontheilig.
As dit die antifa of BLM was wat die inval uitgevoer het, sou daar nie een standbeeld in die Standbeeldsaal bly staan ​​nie, en sou ons die opdrag gekry het dat dit slawe was wat die Capitol -gebou gebou het.
Die media wys eindelose beeldmateriaal van die gepeupel wat in die Capitol oproer. Doel: om die fiksie dat dit die doelbewuste werk van Donald Trump en sy mense was, onuitwisbaar in die openbare gedagtes te plant, en ons elite is die ware teenstanders van gewelddadige protes.
In afwagting op die inhuldiging van vandag en rsquos, is 25 000 nasionale wagte in en om DC ontplooi om te verdedig teen regse skares of moordenaars. Drie of vier keer soveel troepe is hier in DC as wat daar Amerikaanse troepe in Afghanistan, Irak en Sirië saam is.
Nou, 'n greintjie voorkoming is 'n pond genesing werd. En beter te veel sekuriteit as nie genoeg nie. Maar selfs gegewe die woede van 6 Januarie, om ons hoofstad te bewapen asof Stonewall Jackson & rsquos Confederates op Manassasweg sou optrek en Abe Lincoln sou vang nadat die Unie -nederlaag by Bull Run 'n bietjie buitensporig lyk.
Tog is vandag 'n historiese dag. Trump sal weg wees van die Withuis en die nasionale mag en verantwoordelikheid gaan oor na die Demokratiese Party.
Demokrate neem die Huis, Senaat en Wit Huis oor. Feitlik alle groot media sal in hul kamp wees. Hulle sal verwelkom word in 'n stad wat nog nooit 'n Republikeinse burgemeester verkies het nie en geen Republikeine in die stadsraad het nie, 'n stad wat vir Joe Biden met 18-1 oor Trump gestem het.
Die regering se burokrasieë hier is net so diep demokraties as die staat van die staat wat Trump vir vier jaar in die wiele gery het. Die kabinet van Biden & rsquos is die mees ras- en etnies uiteenlopendste ooit, en die meerderheid van die lede is vroue en bruin mense. Obama -administrasie oorheers die nasionale veiligheidspan.
Ander probleme wat Trump nie die pandemie kon oplos nie en nou 3000 tot 4,000 Amerikaners per dag doodmaak, die gebrek aan entstowwe in die arms van miljoene meer Amerikaners en mdash is nou Joe & rsquos -probleme.
Om Trump se name te noem, sal dit nie meer verminder nie.
Nou moet die Demokrate besluit of hulle gaan voortgaan met die beskuldiging teen Trump omdat hy 'n oproer begin het wat op die Capitol -trappe begin het toe hy 'n kilometer ver praat, 'n oproer wat lank voor die byeenkoms in die winkelsentrum beplan is.
Nou kan die Demokrate kies of hulle hul pond vleis as die eerste orde in die senaat sal onttrek en Nancy Pelosi 'n rukkie kan laat sit oor haar beslegtingsbesluit.
Nou, Demokrate het alles. As hulle wil, kan hulle die filibuster afskaf, die Hooggeregshof verpak, DC en Puerto Rico state maak, alle studenteskuld vergewe en stem vir slawerny.
Pat Buchanan is skrywer van "Nixon's White House Wars: The Battles That Made and Broke a President and Divided America Forever."
Wie is die ergste president van almal?
Deur Glenn W. LaFantasie
Gepubliseer 21 Februarie 2011 12:30 (EST)
Voormalige presidente Buchanan en Bush
In 2006, terwyl die Bush -administrasie deur twee oorloë, ontelbare grondwetlike beperkings en 'n brose ekonomie op die gladde helling van belastingverlagings vir die rykes geslaan het, het Sean Wilentz, 'n historikus in Princeton, in Rolling Stone besin of W. word beskou as die ergste president van Amerika. Wilentz het taamlik nooit tereg gekom nie en gesê dat Bush 43 die ergste was, maar sy opstel versamel al die bewyse wat slegs op een uitspraak dui: skuldig soos aangekla.
In sy saak het Wilentz melding gemaak van 'n peiling van historici in 2004, wat voorspel het dat Bush sekerlik onder die vyf ergste presidente sou beland. Terwyl presidente 'n manier het om hul eie geskiedenis te herskryf-getuie van Bush se onlangse boektoer-lyk dit asof hy nie op die regte pad is na verlossing op kort termyn nie. Byvoorbeeld, 'n peiling wat in Julie 2010 deur die Siena Research Institute gedoen is, het aan die lig gebring dat 238 "presidensiële geleerdes" Bush onder die vyf ergste presidente gerangskik het (39 uit 43), en Andrew Johnson was stewig onderaan die lys. Johnson is veral 'n gunsteling onderaan die stapel vanweë sy beskuldiging (hoewel hy in Mei 1868 met een stem vrygespreek is), sy volledige wanhantering van die heropboubeleid, sy ongeskikte omgang met sy kabinet en kongres, sy drinkprobleem (hy was waarskynlik verswelg tydens sy inhuldiging), sy lewendige persoonlikheid en sy enorme gevoel van selfbelang. Hy het eens voorgestel dat God dit goed vind om Lincoln te laat vermoor sodat hy president kan word. 'N Noordelike senator het gesê dat "Andrew Johnson die vreemdste karakter was wat ooit die Withuis beset het."
Queerest? Miskien. Maar die ergste? Johnson het eintlik 'n sterk mededinging om die onderste posisie van die presidensiële ranglys, nie net van W nie, maar ook van een van sy eie tydgenote, James Buchanan, die vyftiende president.
Interessant genoeg staan ​​Johnson en Buchanan, twee van die ergste presidente, as boekhouers vir waarskynlik die beste: Abraham Lincoln. Maar die grootheid van Lincoln sou moontlik nooit tot uiting gekom het as dit nie was vanweë Buchanan se volkome onbevoegdheid nie, en daarom het ek my stem uitgebring ten gunste van die vyftiende president as ons absoluut slegste uitvoerende hoof ooit.
Terwyl ek erken dat Bush 43 beslis die slegste president was wat ek in my leeftyd gesien het (12 presidente het die Withuis beset sedert my geboorte), loop hy nek en nek met Buchanan se gebreke as uitvoerende hoof.Beide het hul eie agendas nagestreef: Buchanan het gehoop om die Suide te versadig namate die kontroversiële seksie in die laat 1850's erger geword het (en toenemend gewelddadiger geword het), terwyl Bush ywerig gewerk het om die federale regering af te breek terwyl hy sy presidentskap in sy vakansie wou inpas. skedule. Buchanan het nie sy doel bereik nie. Bush het bo sy wildste drome geslaag. Beide presidente het 'n gebroke land aan hul opvolgers oorgegee. Maar Bush breek doelbewus die land se rug, en hy wen punte vir wat ons 'n bekwame onbevoegdheid kan noem.
In enige mate was Buchanan 'n vreemde eend. As die laaste president wat in die 18de eeu (1791) gebore is, het hy begin lewe as die seun van 'n winkelier in Pennsylvania, het hy die Dickinson College bygewoon (waaruit hy kortliks weens onrus verdryf is) en 'n bekwame advokaat geword. Behalwe vir wimpers en wenkbroue, het Buchanan geen gesigshare gehad wat hy nooit gedurende sy volwassenheid geskeer het nie. Sy oë was effens gekruis om die gebrek te vergoed, hy het gereeld sy een oog gehou en sy kop na die kant geslaan. Eintlik was Buchanan bysiend in die een oog en versiend in die ander oog.
Tog het Buchanan 'n welvarende regspraktyk opgebou, en vaardige beleggings - veral in vaste eiendom - het van hom 'n welgestelde man gemaak. In 1819 was hy verloof aan Ann Caroline Coleman, die dogter van 'n welvarende vervaardiger, maar hy bestee die meeste van sy tyd aan sy werk as prokureur en politiek. Om watter rede ook al, Ann Coleman verbreek die verlowing en sterf kort daarna, miskien as gevolg van 'n toevallige of self-geïnduseerde oordosis laudanum. Haar dood het Buchanan bedroef van hartseer gelaat. 'Ek voel dat geluk vir ewig van my af weggevlug het,' het hy aan sy pa gesê. Die Coleman -gesin het hom verhinder om die begrafnis by te woon. Hy sou vir die res van sy lewe oor Ann se dood rou. Af en toe het vriende hom aangespoor om te trou, maar Buchanan het belowe om nooit 'n vrou te neem nie. 'My liefde', het hy gesê, 'is in die graf begrawe.'
Die raaisels rondom sy verhouding met Ann Coleman lyk soos die somber en broeiende elemente van 'n Edgar Allen Poe -verhaal, met Buchanan in die rol van 'n beroofde en ontroosbare inamorato. Hy het tot sy dood 'n toegewyde vrygesel gebly. Sommige historici het bespiegel dat Buchanan eintlik 'n homoseksueel was, maar hierdie bewerings is uitsluitlik gebaseer op die feit dat hy etlike jare saam met 'n goeie vriend, William Rufus King, 'n Alabamiër wat in die Amerikaanse senaat gedien het en as vise -president onder Franklin Pierce gedien het, was. . Andrew Jackson het Buchanan eens ''n tante Nancy' genoem. 'N Goewerneur van Tennessee het na hom en sy kamermaat verwys as "Buchanan en sy vrou." Maar sulke 19de -eeuse politieke beledigings moet nie in 'n 21ste -eeuse konteks geïnterpreteer word nie. Soos die meeste van ons, het Buchanan sy seksuele voorkeure - wat dit ook al was - vir homself gehou.
Gedurende die oorlog van 1812 wend Buchanan hom tot die politiek, sluit hy aan by die Federalist Party en dien in die Pennsylvania -wetgewer van 1814 tot 1816 en wen later die verkiesing tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, waar hy van 1821 tot 1831 dien. In Washington draai hy sy rug op die federaliste en het vurig - hoewel dit ietwat onkreukbaar was, gegewe sy rykdom en hoë status - Andrew Jackson en die stygende populisme van die Demokratiese Party ondersteun. Jackson het hom as minister van Rusland aangestel, 'n diplomatieke pos wat Buchanan so ver van Washington geplaas het as wat die buitestelsel kon regkry. Toe hy na die Verenigde State terugkeer, is hy verkies tot die Amerikaanse senaat, waar hy al die kenmerke van 'n staatmaker van die Demokratiese Party, 'n streng konstitusionele konstruksionis (in die Jeffersoniaanse modus), en - weereens, onbetwisbaar - 'n Noordelikes toon wat sterk , selfs soms impulsief, suidelike belange ondersteun, insluitend enige maatreël wat die instelling van slawerny sou beskerm of uitbrei.
In die 1840's het hy gehoop om die nominasie van die Demokratiese Party as president te ontvang, maar hy het nie veel aandag getrek in die kongres of as diplomaat nie, en hy beklee 'n middelmatige rang in sy eie party. Toe James K. Polk die presidentskap in 1844 wen, noem hy Buchanan, minister van buitelandse sake - 'n pruimafspraak - maar die nuwe president het gefrustreerd geraak met die Pennsylvanian, hom besluiteloos genoem en hom ondoeltreffend beskou. "Meneer Buchanan is 'n bekwame man," het Polk in sy dagboek geskryf, "maar in klein sake sonder oordeel en tree soms op soos 'n ou diensmeisie." As staatsekretaris was Buchanan se grootste idee om die anneksasie van Kuba voor te stel, terwyl die Verenigde State groot gebiede in die suidweste en langs die Stille Oseaan-kus sou byvoeg nadat hulle Mexiko in die Amerikaanse-Mexikaanse oorlog van 1846-1847 verslaan het. Die droom om Kuba te bekom, het vir die res van sy lewe in Buchanan se kop gedans, natuurlik tevergeefs, selfs al sou baie Suid -Afrikaners graag 'n eiland in die Karibiese Eilande wou oorneem, net sowat 90 kilometer van die Amerikaanse vasteland af . Amerikaners, het hy geglo, moet gaan waar hulle wil, alhoewel hy dit in 'n potensieel tongbindende sin gesê het: "Laat ons aangaan waarheen ons lot ons ook al mag lei."
Weerklinkings van Buchanan se geloof in Manifest Destiny kan nog steeds in ons eie tyd gehoor word. In sy toespraak in die staat van die unie in 2004 herskryf George W. Bush (maar net effens) die geloof van Buchanan in 'n duidelike lot deur te basuin: "America is a Nation with a mission - and that mission comes from our most basic beliefs. We have no begeerte om te oorheers, geen ambisies van die ryk nie. Ons doel is 'n demokratiese vrede - 'n vrede gebaseer op die waardigheid en regte van elke man en vrou. " Dit was een van sy verduidelikings waarom die Verenigde State Irak sonder provokasie binnegeval het. Buchanan se "whithersoeverever" het ons in die Midde -Ooste laat beland - sonder 'n uitgangstrategie. Vir Bush en Buchanan was daar eenvoudig geen manier om lot en voorsienigheid te vermy nie. As God wou hê dat die VSA Kalifornië en Oregon sou besit, laat dit dan gebeur. Dit is ook Irak en Afghanistan.
Buchanan het gedink dat hy die presidentskap kon begryp deur steun van die Suid -Demokrate te verkry, en hy het standvastig gebly in die verdediging van die regte van state, slawerny en die uitbreiding daarvan na westelike gebiede en aggressiewe ekspansionisme. Tog misluk sy bod vir die Demokratiese benoeming in 1848, toe Lewis Cass van Michigan hardloop en verloor vir Zachary Taylor, die Whig -kandidaat, en weer in 1852, toe Franklin Pierce die Demokratiese benoeming en die verkiesing wen. Buchanan het gehoop dat Pierce hom minister van buitelandse sake sou noem, maar die nuwe president het hom in plaas daarvan as minister van Groot -Brittanje aangestel. Weereens het Buchanan se oënskynlike politieke vriende daarin geslaag om hom uit die land te kry en, neem ons aan, uit hul hare. In Londen kon hy nie ophou dink aan Kuba nie. Hy reis in Oktober 1854 na Oostende, België, waar hy saam met twee ander Amerikaanse ministers 'n "manifes" opstel wat die gebruik van geweld deur die VSA vereis om die eiland in besit te neem. Die Ostende Manifes is onvermydelik aan die pers uitgelek, wat 'n storm van protes by die huis en in die buiteland veroorsaak het. Die kongres het ondersoek ingestel na die diplomatieke korrespondensie rondom die skepping van die dokument, en die magte van die noordelike anti -slawerny het dit as niks anders beskou as 'n suidelike poging om slawerny na die Karibiese Eilande uit te brei. Die Pierce -administrasie het sy ontwerpe op Kuba prysgegee, maar Buchanan het steeds na die eiland verlang in die hoop dat die Verenigde State (en hy) dit eendag in 'n liefdevolle omhelsing sou hou.
Van oorkant die Atlantiese Oseaan het Buchanan ook sy oog gefokus op presidensiële politiek. Hy bedank as minister van Engeland en keer betyds terug na die VSA om sy hoed in die ring te gooi vir die Demokratiese benoeming in 1856. Sy tydsberekening was perfek, aangesien die Demokratiese Party in die wiele gery is deur die aanvaarding van die Kansas-Nebraska Act twee jaar vroeër. Die daad, wat die geesteskind van senator Stephen A. Douglas van Illinois was, het die vorige Missouri -kompromie ongeldig verklaar deur die kiesers van Kansas en Nebraska toe te laat om deur middel van die sogenaamde 'populêre soewereiniteit' te besluit of hulle gebied slawerny in hul grense. Konflik tussen pro-slawerny "border ruffians" en "free-vuil" het gelei tot geweld tussen die twee kante. President Pierce het die element van pro-slawerny in Kansas ondersteun, ondanks die feit dat vry-vuilers eintlik 'n groot deel van die bevolking uitmaak. As gevolg hiervan het Pierce en Douglas, wat ook presidensiële aspirasies gehad het, steun verloor in die Demokratiese Party - 'n politieke ontwikkeling wat tot Buchanan se groot voordeel gewerk het.
Aangesien hy as 'n veilige kandidaat beskou is, aangesien hy tydens die omwentelinge oor Kansas oorsee was, het die Demokrate hom genomineer tydens hul byeenkoms in Cincinnati. In die algemene verkiesing het Buchanan te staan ​​gekom teen twee ander kandidate: John C. Fr émont van die Republikeinse Party en Millard Fillmore, die voormalige president, van die Amerikaanse (of "weet-niks") party. Buchanan het gewen, maar slegs met 'n veelheid, nie met 'n meerderheid nie. Nietemin beskou hy sy oorwinning as 'n mandaat, naamlik dat Amerikaners vir unie gestem het oor onenigheid.
Vanaf die begin van sy presidentskap - inderdaad, op die oomblik van sy intreerede - het Buchanan onthul dat hy alles in sy vermoë gaan doen om slawerny en suidelike belange te behou, ongeag hoeveel sy beleid die Noord -Republikeine sou bewys dat die nuwe president was deel van wat hulle '' Slave Power Conspiracy '' genoem het. Vyf en sestig jaar oud, met sneeuwit hare, het Buchanan die eed afgelê en sy intreerede gelewer. Hy het sy en sy party se oortuiging duidelik gemaak dat die kongres geen gesag het om in te meng met die instelling van slawerny nie.
Wat egter vir hom belangrik was, was die vooruitsig om 'n geregtelike, eerder as 'n kongres- of 'n presidensiële, oplossing vir die seksie van slawerny te vind. Buiten die aanvaarde politieke grense, en die beginsel van skeiding van magte geïgnoreer, het Buchanan sy invloed gebruik om 'n regter van die Noordelike Hooggeregshof aan die kant van die Suidelike meerderheid te sit in 'n hangende saak, Dred Scott teen Sandford. Toe hy sy inhuldiging lewer, het Buchanan reeds die uitslag van die saak geweet, hoewel hy in sy toespraak bedrieglik op die komende besluit gesinspeel het deur die hof te sê: 'Aan hul besluit, in gemeen met alle goeie burgers, sal ek vrolik onderwerp, wat ook al dit kan wees. " Twee dae later het hoofregter Roger B. Taney die berugste beslissing in die geskiedenis van die Amerikaanse hooggeregshof geneem - 'n mening dat Dred Scott, 'n slaaf wat vir sy vryheid gedagvaar het, omdat hy 'n tyd lank by sy meester gewoon het 'n vrystaat, was nie vry dat geen slaaf of swart persoon 'n burger van die VSA kon wees nie, dat die kongres geen mag gehad het om slawerny van 'n gebied uit te sluit nie en dat die slawerny -uitsluitingsklousule van die Missouri -kompromie van 1820 ongrondwetlik was. Die mening het nie die onderlinge geskil opgelos soos Buchanan en die Taney -hof gehoop het nie. In plaas daarvan het dit in die hele Noorde geweldige woede veroorsaak. In die Suide is die besluit natuurlik aangemoedig. Maar Noordelikes het die hof se optrede as 'n partydige truuk beskou.
Omdat hy die kritiek uit die noorde ignoreer, nestel Buchanan hom in die Withuis deur omring te word met adviseurs wat hom vertel wat hy wil hoor, eerder as wat hy moet weet. Die nuwe president het in 'n borrel geleef, ondanks die feit dat die nasie om hom begin krummel het. Gedurende sy eerste ampstermyn het 'n ekonomiese depressie (die paniek van 1857) die land getref en sy hele ampstermyn aangehou. Met opvallende onbevoegdheid kon Buchanan nie op 'n effektiewe wyse die ekonomiese krisis hanteer nie, wat net gehelp het om bitterheid tussen die noordelike handelsbelange en die suidelike landbouers te verhoog. Hy het sy filosofie van beperkte regering uitgelê en aan die publiek gesê dat die regering nie die bevoegdheid het om 'verligting' te gee aan diegene wat die depressie die swaarste getref het nie. Aangesien hy beloof het om die federale skuld en alle staatsuitgawes te verminder, het Buchanan nietemin gedurende sy ampstermyn toesig gehou oor 'n groei in federale uitgawes wat in 1856 15 % van die begroting beloop het. Toe hy sy amp verlaat, het Buchanan 'n tekort van $ 17 miljoen oorhandig aan Lincoln.
In die hitte van toenemende onenigheid in die deeltjie en toe die ekonomie tot 'n einde gekom het, het Buchanan die tradisionele begrip in die Amerikaanse politiek laat vaar om sy politieke vyande eerder as 'n lojale opposisie te beskou, maar Buchanan, soos George W. Bush, 150 jaar later, beskuldig sy politieke teenstanders van ontrouheid , ekstremisme en verraad. 'Die grootste doel van my administrasie', het Buchanan in 1856 geskryf, 'sal wees om, indien moontlik, die opwinding van die slawerny -vraag in die noorde te stop en om seksuele partye te vernietig.' Met ander woorde, Buchanan wou die Republikeine uitskakel, nie net hulle verslaan nie, eerder soos hoe Karl Rove hard gewerk het om 'n 'permanente meerderheid' vir die Republikeinse Party te skep tydens Bush 43 se presidentskap.
Terwyl Buchanan Republikeine en afskaffers veroordeel het as die bron van al die probleme van die land, het die Kansas -probleem steeds aan die kook gekom. Toe die minderheid teen slawerny in Kansas 'n bedrieglike grondwet voorlê wat slawerny op die gebied wettig maak, het Buchanan die dokument as wettig onderskryf. Toe probeer hy sy aartsvyand, Stephen A. Douglas van Illinois, dwing om dieselfde te doen. In 'n Withuis -vergadering het Buchanan Douglas gedreig deur daarop te wys dat sedert Andrew Jackson se tyd geen senator 'n presidensiële maatreël suksesvol gekant het sonder om sy volgende bod vir herverkiesing te verloor nie. Woedend antwoord Douglas: "Meneer die president, ek wens u moet onthou dat generaal Jackson dood is!" Hy storm toe uit die Withuis. (Douglas het herverkiesing na sy stoel gewen en Abraham Lincoln suksesvol in die Senaatskompetisie van Illinois in 1858 verslaan.)
Buchanan het vorentoe gegaan en die Kansas -kwessie aan die kongres voorgelê. Toe, in sy jaarlikse boodskap, geniet hy 'n 'Mission Accomplished' oomblik deur te verklaar dat 'Kansas op hierdie oomblik net so 'n slawestaat is soos Georgia en South Carolina.' Maar die Kongres het nog nie die lot van Kansas besluit nie. Na 'n hewige debat, keur die senaat die wetsontwerp goed dat Kansas as 'n slawestaat toegelaat word, maar die Huis van Verteenwoordigers het dit nie gedoen nie. Uiteindelik het die meerderheid vrye grond in Kansas in 'n regverdige verkiesing teen die konstitusie teen slawerny gestem. (Kansas sou tot 1861 'n gebied bly, toe dit na die vertrek van die Suidlanders uit die kongres as 'n vrystaat in die Unie toegelaat is.) Met 'n selfvoldaanheid wat 'n waan was, het Buchanan die eer geneem dat Kansas 'rustig en welvarend' was. "
Selfs terwyl Buchanan die vlamme van deeltydse twis oor Kansas aanblaas, het 'n ander krisis in die Weste sy aandag as president geëis. In die gebied van Utah kombineer die Mormone 'n openlike patriotisme en bewys van lojaliteit aan die Amerikaanse regering met opstandige retoriek en optrede - soos die praktyk van poligamie, andersins verbied in die VSA - wat baie Amerikaners buite die Groot Basin laat oortuig het dat die lede van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae was daarop ingestel om die regering van Utah te oorheers, federale amptenare en gesag op die gebied te ignoreer en 'n "Theodemokrasie" af te dwing, eerder as 'n ware demokrasie, onder leiding van Brigham Young . Toe berigte in die lente van 1857 na Washington kom dat die Mormone in opstand was teen die federale owerheid, het Buchanan tot die gevolgtrekking gekom - op iets minder as betroubare bewyse - dat die Utah -setlaars 'al 'n paar jaar lank 'n gees van onbehoorlikheid openbaar aan die Grondwet en wette van die Verenigde State, "dat die inwoners van die gebied onder" 'n vreemde stelsel van terrorisme "was, en dat diegene wat die federale regering verset het, dus verraaiers was. Gevolglik beveel hy in sy hoedanigheid as opperbevelhebber 'n militêre ekspedisie na die gebied wat "nie teruggetrek moet word voordat die inwoners van daardie gebied 'n behoorlike gevoel van die plig wat hulle aan hierdie regering verskuldig is, openbaar nie". Die weermag het sy missie misgis, en die Mormone het 'n effektiewe guerrilla -veldtog teen die federale troepe geveg. Uiteindelik voel Buchanan die hitte van politieke druk om die sogenaamde Mormoonse Oorlog te beëindig, en 'n vreedsame einde aan die fiasko. Maar volgens Buchanan het hy krediet geëis vir 'n oorwinning in Utah.
Die president was 'n sabel-ratel. Om 'n geskil tussen die VSA en die Britte oor die grens deur die Straat van Juan de Fuca in die noordweste op te los, stuur Buchanan troepe onder bevel van genl Winfield Scott na Puget Sound. Gelukkig is die argument vreedsaam afgehandel. Hy het ook 2 500 matrose en mariniers na Paraguay gestuur nadat 'n Amerikaanse vlootkaptein daar vermoor is. Die veldtog het maande geduur sonder noemenswaardige resultate. Soos ander presidente wat hom sou volg, insluitend George W. Bush, het Buchanan sonder twyfel na militêre mag gewend, en toe die gebruik van geweld nie heeltemal uitwerk soos hy bedoel het nie, verklaar hy eenvoudig die oorwinning en hoop dat almal sy foute sal vergeet . Hy het darem nie hardop vir die Mormone, die Britte of die Paraguayane gesê nie, soos Bush 43 aan sy vyande gesê het: "Bring hulle aan." Tog aanvaar hy die postuur van 'n aggressiewe opperbevelhebber - een wat die feit dat die kongres, en nie die uitvoerende hoof nie, vergeet het om oorlog te verklaar.
Intussen het Buchanan voortgegaan met wat hy as sy belangrikste onderneming beskou het: die verkryging van Kuba vir die Verenigde State. Na sy benoeming tot die presidentskap herhaal Buchanan sy buitengewone lus vir Kuba. "As ek 'n belangrike rol kan speel in die oplossing van die slawerny -vraag. En dan om Kuba by die Unie te voeg," het hy uitgeroep, "sal ek bereid wees om die spook op te gee." Tog het Spanje sedert die tyd van die Oostende Manifes nie van plan verander nie. Dit het geen belang gehad om Kuba aan enige ander land, insluitend die Verenigde State, af te staan ​​nie. 'N Wetsontwerp op die aankoop van die eiland het verdwyn en sterf toe in die kongres. Onverskrokke het Buchanan telkens gesê: "Ons moet Kuba hê." Omdat sy begeerte na Kuba nie vervul is nie, het hy die spook nie prysgegee nie.
In plaas daarvan het hy die land in sy ergste krisis gelei. Die krisis was ten minste nie uit sy eie besluit nie, hoewel hy sekerlik bygedra het tot die geleidelike toename in strydlustige gevoelens tussen Noord en Suid terwyl hy in die Withuis sit. Hy het ook gehelp om 'n skeuring in die Demokratiese Party teweeg te bring wat gelei het tot 'n vierrigtingwedstryd om die presidentskap in die verkiesing van 1860: in die noorde, Abraham Lincoln (R) teenoor Stephen Douglas (D), en in die suide, John C. Breckinridge (D) teen John Bell (Constitution Union Party). Buchanan het nie vir herverkiesing gekies nie omdat hy die land belowe het dat hy slegs een termyn sou dien. In daardie opsig was hy 'n kreupele president sedert hy in 1856 verkies is, en sy geskille met die kongres het gely omdat almal in Washington geweet het dat hy na vier kort jare sou verdwyn.
Wat die onmiddellike ketting van gebeure wat tot die burgeroorlog gelei het, veroorsaak het, was Abraham Lincoln se verkiesing tot die presidensie op 6 November 1860.Uit 'n groot aantal suidelike ekstremiste, genaamd 'vuurvreters', was bevrees dat Lincoln 'n onwrikbare afskaffer was, eerder as 'n Republikein wat bloot die verspreiding van slawerny na die westelike gebiede wou verbied. Lincoln het president geword. Met sy verkiesing het Suid -Carolina vinnig 'n konvensie opgeroep om die kwessie van afstigting te oorweeg, en op 20 Desember, nadat Lincoln se verkiesing deur die kieskollege bevestig is, het die Palmetto -staat jubelend verklaar dat dit nie meer in die Verenigde State was nie. Ondanks al die rasionalisasies en uitgebreide regverdigings vir afstigting, was die optrede wat Suid -Carolina gedoen het, onwettig en verraad. Buchanan, as hooflanddros van die land, het met 'n slap kakebeen gekyk hoe die Suide die land waarsku dat hy nie die verkiesing van Lincoln sou nakom nie, ondanks die feit dat die Illinoisan wettig verkies is (en nie, byvoorbeeld, deur die VSA aangestel in die presidensie nie) Hooggeregshof soos George W. Bush in 2000 sou wees). In plaas van die dreigemente van die Suide ernstig op te neem, het Buchanan in sy jaarlikse boodskap die dreigende krisis geïgnoreer en 'n laaste keer gevra vir 'n kongresbesit waarmee Kuba gekoop kan word. Hy het ook voorgestel dat dit verstandig kan wees om 'n militêre ekspedisie na Mexiko te stuur met die doel om 'n Amerikaanse protektoraat in Chihuahua en Sonora te vestig om Indiese aanvalle en bandietaanvalle in Texas en New Mexico af te weer. Die kongres het sy versoeke geweier.
Aanvanklik het dit egter gelyk of Buchanan beslissende stappe teen onenigheid sou neem. In sy jaarlikse boodskap aan die kongres, in Desember 1860, ontken hy 'die reg op afskeiding'. Die stigters het 'n ewige unie gestig, het hy gesê, en die federale regering het die plig om dit te verdedig teen alle vyande, buitelandse en binnelandse. Volgens Buchanan was daar geen ruimte vir onenigheid nie: "Sesessie is nie meer of minder as rewolusie nie. Dit is 'n regverdigbare omwenteling al dan nie, maar dit is steeds revolusie." Deur die woord 'regverdigbaar' in hierdie laaste sin in te voeg, kan 'n mens Buchanan sien wankel, sy knieë knak soos 'n bokser wat op die punt staan ​​om in die mat te val. Sekerlik, Buchanan het ook in sy boodskap verklaar dat hy en die kongres nie die gesag het om 'n afgeskeide staat terug te dwing in die Unie nie. 'Die mag om oorlog te voer teen 'n staat,' het hy beweer, 'is in stryd met die hele gees en bedoeling van die Grondwet. . "
Maar hy het dit gesê 17 dae voordat Suid -Carolina of enige ander suidelike staat die Unie verlaat het. Met ander woorde, hy het die Suide 'n handige regverdiging vir afstigting gegee en laat weet dat die federale regering niks sou doen om die verbrokkeling van die land te stop nie. Buchanan rammel nie meer nie, soos hy in Utah gedoen het of gedreig het om Kuba aan te skaf of Mexiko binne te val. Wat die suide en afstigting betref, het die president beweer dat hy magteloos is. In die noorde het sy beweerde onmag onverskoonbaar gelyk, veral onder die demokrate teen slawerny wat onthou het hoe Andrew Jackson die vernietigingskrisis van 1832 effektief hanteer het, toe Suid-Carolina 'n federale tariefwet wou vernietig. Jackson het gereageer deur te dreig om militêre geweld teen Suid -Carolina te gebruik, wat verstandig teruggekeer het. Stephen Douglas was egter reg: Jackson was dood, en Buchanan was niks soos hy nie.
Die gebrek aan vasberadenheid van Buchanan, nadat Suid -Carolina en die ander state van die diep suide die Unie verlaat het, het die deur oopgemaak vir die opstandige state om federale eiendom - forte, wapens, poskantore, doeanehuise - sonder hindernis in besit te neem. Fort Sumter in Suid -Carolina, wat op 'n klein eiland in die middel van die hawe van Charleston geleë was, was een van die min federale militêre installasies wat in die hande was van die Amerikaanse regering. Die lot van Fort Sumter het Buchanan in 'n aanval van besluiteloosheid laat beland. Altyd iets van 'n spons wat die idees en sterkte van ander om hom opgeneem het, soos W onder die betowerende invloed van Dick Cheney en Donald Rumsfeld, het Buchanan steeds geluister na sy suidelike adviseurs wat hom aangesê het om versigtig te trap of glad nie. Gedurende die hele Desember 1860 het Buchanan byna 'n volledige ineenstorting opgedoen: hy vloek hardop, hy huil, sy hande bewe, hy kan nie die opdragte wat hy gegee het of die dokumente wat hy gelees het, onthou nie. Sommige oggende het hy dit moeilik gevind om uit die bed te kom. Waarnemers het opgemerk dat daar 'n konstante ruk in sy wang was, 'n aanduiding dat hy moontlik 'n geringe beroerte gehad het tydens die krisis. Uiteindelik besluit hy om nie die fort op te gee nie, en die suidelike lede van sy kabinet bedank uit protes. Buchanan het hulle vervang met amptenare van die kabinet wat beslis meer unionisties was in hul gevoelens.
Hy wou hê dat iemand - enigiemand behalwe homself - 'n oplossing sou vind vir die land se probleme. Einde Desember het Buchanan egter 'n voorraadskip na Fort Sumter bestel, maar die poging het misluk toe die skip gedwing was om die hawe van Charleston te laat vaar toe dit onder groot vuur van die batterye langs die oewer beland het. Buchanan het besluit om niks anders te doen aan die fort en die troepe wat dit verdedig het nie. Trouens, dit het duidelik geword dat hy van plan was om vir die oorblywende agt weke van sy termyn geen stappe teen die Suide te neem nie. Toe hy 'n koets met Lincoln na die Withuis terugkeer na die inhuldiging van die nuwe president, het Buchanan gesê: 'As u net so gelukkig is om die Withuis binne te gaan as wat ek sal voel as ek na Wheatland [sy privaat landgoed in Pennsylvania] terugkeer, is u 'n gelukkige man. " Lincoln se antwoord, indien enige, word nie opgeteken nie.
Buchanan het die res van sy lewe in Wheatland deurgebring om sy optrede - en, meer duidelik, sy passie - in 'n memoires te regverdig waarin hy in die derde persoon na homself verwys, asof hy 'n figuur was wat hy nog nooit persoonlik ontmoet het nie. Hy het die afskaffing en die Republikeinse Party bly blameer vir die land se probleme, en hy het homself van enige verantwoordelikheid vir die burgeroorlog onthef en verklaar dat hy 'heeltemal tevrede' was met alles wat hy as president gedoen het. Hy is in 1868 deur sy landgenote vergeet toe hy sy laaste jare in Wheatland deurgebring het. Baie Amerikaners het aangeneem dat hy reeds dood was.
Talle historici het gesê dat geen president beter gekwalifiseer is om in die Withuis te dien as James Buchanan nie, gegewe die groot hoeveelheid ervaring wat hy opgedoen het in verkose en aangestelde ampte gedurende 'n lang loopbaan in die staatsdiens. In 1988 het sommige kenners dieselfde gesê oor George Herbert Walker Bush, wat as vise -president, ambassadeur, kongreslid en direkteur van die CIA gedien het voordat hy die presidentskap gewen het. Te min kenners het egter daarop gewys hoe skadelik ongekwalifiseerd George W. Bush vir die presidentskap was. Maar dan het ons dit almal vir ons geleer oor agt lang jare.
Sommige historici het die afgelope tyd probeer om Buchanan te rehabiliteer. 'Dit is onrealisties', skryf 'n onlangse historikus, Russell McClintock, 'om te dink dat die Withuis in 1860 beset kon wees deur 'n uitvoerende hoof wat bereid was om 'n voldoende vrymoedige standpunt in te neem' in die afstigtingskrisis. Regtig? McClintock meen dat 'min van die mans wat die Withuis beset het, die uitdaging van die oomblik kon deurstaan'. Maar dis nonsens. Dit kom neer op die erkenning dat die meeste presidente middelmatig is, en Buchanan moet vergewe word omdat hy net meer middelmatig is as die meeste van hulle. Tog het Lincoln geen ervaring in leierskap gehad toe hy die eed afgelê het nie. En hoewel dit waar is dat hy gedurende die eerste weke in die amp gefrompel het, het hy uiteindelik 'die uitdaging van die oomblik' opgelê. Wat Buchanan onderskei, is dus nie dat sy foute verskoon kan of moet word nie, dit is dat hy totaal nie die vermoë gehad het om op te tree nie, om op te tree wanneer aksie nodig was, om die land te verdedig presies wanneer dit nodig was om te verdedig. Met ander woorde, hy was 'n vreeslike president.
Tog het Buchanan se onbevoegde onbevoegdheid tot ons ergste nasionale ramp gelei, hoewel die burgeroorlog nie heeltemal voor hom neergelê kan word nie. Ander magte, buite sy foute, het tot afskeiding en oorlog gelei, en toe alles gesê en gedoen is, was daar waarskynlik min wat hy kon gedoen het om die kaskade van suidelike state wat die Unie verlaat het nadat Suid -Carolina in Desember uitgetrek het, te voorkom. 1860. Dit is inderdaad net moontlik dat as hy probeer het om Suid -Carolina te dwing om sy afstigting te beëindig, ander suidelike state moontlik in 'n vinniger volgorde sou afskei as wat hulle uiteindelik gedoen het. Dit is nie 'n verskoning vir sy traagheid nie, en my stelling verskil wesenlik van inhoud as McClintock se verskoning vir Buchanan. Buchanan kon moontlik nie die verloop van die geskiedenis verander of die aanslag van die burgeroorlog stop nie. Maar hy het ten minste probeer.
Wat George W. Bush en sy onbevoegde bevoegdheid betref, het hy nie 'n burgeroorlog ingelui nie - nie heeltemal nie. Maar hy het die kantoor van die president van die Verenigde State bespot, buitelandse oorloë sonder provokasie begin, die nasleep van orkaan Katrina wanbestuur, sy konstitusionele gesag as president en opperbevelhebber oortree, mens- en burgerregte skend, die gebruik goedgekeur van marteling, noem sy binnelandse politieke teenstanders vyande van Amerika en verraaiers, vervreem die meeste van die land se bondgenote regoor die wêreld, lieg oor WMD, neem belastingverlagings af vir die rykes wat die nasionale ekonomie op sy knieë gedwing het, onderteken die TARP -wetsontwerp terwyl laat slagoffers van afskerming koek eet, en spandeer baie tyd om sy motorfiets te trap en kwas skoon te maak op vakansie.
Buchanan se sondes was baie. Hulle gevolge is deur Noordelikes en Suidlanders gevoel deur vier jaar van 'n bloedige burgeroorlog. En so voel ons nog steeds die gevolge van sy ongeskiktheid 150 jaar daarna. Maar ons is nog steeds te naby aan Bush 43 se veragtelike optrede in die amp - die rimpeleffek van al die chaos wat hy doelbewus wou skep - sodat ons kan verstaan ​​hoeveel blywende skade hy werklik aangerig het. Tog was Bush se agt jaar in sy amp 'n onverwagte ramp. Trouens, hoe meer ons leer soos die tyd aanstap, hoe erger Bush se presidentskap daar bly, sal ongetwyfeld meer verdoemende onthullings in die komende jare en dekades wees.
Vandaar my uitspraak: Vanaf vandag, Presidentsdag 2011, wen James Buchanan die twyfelagtige onderskeid dat hy ons slegste president was. Dit is nietemin goed binne die gebied van moontlikheid - sodra historici die kans kry om meer volledig te reken op al Bush se buitengewone oortredings as president - dat W Buchanan eendag as die ergste president wat hierdie land ooit gehad het, sou onttrek.
Glenn W. LaFantasie is die Richard Frockt -familieprofessor in burgeroorloggeskiedenis aan die Wes -Kentucky Universiteit. Hy werk aan 'n boek oor Abraham Lincoln en Ulysses S. Grant.