Tagged Afrikaans, era van kommunikasie, humor, leer bestuur, lisensie, lisensiekantoor, rompslomp	Comments (5)
Vertel my asseblief wat jou gedagtes is, jy wat nader aan die vuur sit. Hy verwys natuurlik na dit wat tans by die universiteite en in die land aan die gebeur is.
Tagged Afrikaans, befoeterd, defending the caveman, fokus, Golden retriever, honde, honde rescue, humor, karwas, manlike brein, Spaniel rescue, spanjoel, verskil tussen mans en vrouens, vroulike brein, vroulike logika	Comments (4)
Tagged 18 jaar oud, Afrikaans, huldeblyk, pa, prematuur baba, seënbede vir my seun, toekoms, trots, vroeg gebore	Comments (6)
Tagged Afrikaans, diens, hulpnommer, humor, spookstem, telefoon, Telkom	Comments (4)
Tagged Afrikaans, dokter, linkerhand, operasie, pyn, regterhand, skouer, stort, strop	Comments (2)
Augustus 17, 2014 – 5:02 nm
Posted in Weermagjare
Tagged Afrikaans, Buffel, Galeshewe, kind, kleuter, nagkar, park, patrollie, soldaat, troepe	Comments (1)
Hy lig sy hand meganies en waai vir die kind op die swaai, sonder om notisie te neem. Hy voel hoe die sonskyn oor hom spoel, sien die diepblou lug en hoor die vrolike kindergeluide wat hom omring. Dis tien voor tien op ‘n Dinsdagoggend en die park is besiger as wat hy verwag het.
Afgetrokke beskou hy die toneel voor hom. Jong ma’s met babas in stootwaentjies, kleuters wat mekaar jaag al om die glyplank en ‘n Jack Russell wat uitgelate, saam bokspring. ‘n Vrou op die bankie langs hom voer ‘n ernstige gesprek met iemand op haar foon en is opsigtelik nie gelukkig met wat sy hoor nie.
Sy gedagtes loop wye draaie. Iets aan die toneel wil-wil hom aan ‘n soortgelyke ervaring herrinner. Hy probeer die déjà vu gevoel oproep, maar dit wil net nie duidelik uit sy onderbewussyn na die oppervlak kom nie. Waar was dit …?
‘n Angskreet sny onverwags deur die lug. Iemand skree ‘n kind het geval en is besig om te bloei. Hy is skaars bewus van die geskarrel om hom.
Hy onthou …
Galeshewe, Kimberley,1985. Agt troepe en ‘n drywer op ‘n Buffel. Die korporaal wat wys dat hulle maar sonder hom met die patrollie deur die township moet aangaan. Beduie iets van die kolonel wat hom wil sien. Die drywer wat grinnik en sê nou is hy in bevel. Nou moet julle laaities klou.
Hy onthou die walglike reuk van die nagkar, soos wat die arrogante PF, met ‘n gasmasker op sy gesig, al agter die antieke voertuig aangekruie. Hy onthou die selfvoldane uitdrukking op die soldaat se gesig, sy histeriese gelag vir sy eie briljantheid oor die les wat hy die protesterende civvies geleer het. Hy onthou die kyke van die mense langs die straat. Sommiges vriendelik, ander met ‘n uitdrukking van haat vir die indringers in hulle leefruimte.
Die land is in vlamme. P.W.Botha staan met sy vinger in die lug en sê die onrus sal in die kiem gesmoor word. Pik Botha staan vol bravade voor die VVO en daag hulle uit: “You can do your damnest”. En elke dag in townships deur die land, ry dienspligtiges met drywers in Buffels, sien agtienjariges hoe mense met buitebande oor hulle getrek, aan die brand gesteek word en vertel politici ons op TV, hoe ons reg ons is en hoe verkeerd die hele res van die wêreld is.
Dan onthou hy die park. Of iets wat dalk jare tevore ‘n park was. Die vaal stuk grond, sonder ‘n groenigheid in sig. Die oorblyfsels van ‘n swaai. Die wipplank wat onverklaarbaar heel gebly het. Kinders wat ‘n self geprakseerde sokkerbal rondskop.
Die drywer wat uit die bloute skerp swenk en op die kinders afjaag. Die groter kinders wat, asof hulle dit al voorheen moes doen, die aanstormende voertuig systap en in al die windrigtings laat spaander. Die soldate op die buffel wat lag. ‘n Doodnormale gebeurtenis in ‘n stukkende land.
Met ‘n skok besef die man dat nie al die kinders weggehardloop het nie. In die oop veld staan twee grootoog kleuters, niks ouer as drie of vier jaar nie. Hulle kyk versteen na die reuse, bruin, voertuig. Hy sien hoe die nuuskierigheid oorgaan in paniek, toe die drywer die voertuig in rat sit en vorentoe skiet.
Die man skree vir die drywer om te stop. Hy probeer die drywer se staaldak met sy plathand raakslaan, maar hy is buite bereik. Die Buffel begin in ‘n sirkel om die kinders ry. Eers stadig en toe al vinniger. Al in die rondte. ‘n Grysswart stofwolk styg die lug in. Al die wat die man hoor is die geraas van die enjin en die gelag van die soldate. Hy sien die vrees op die kleuters se gesigte, die bloedstollende angskrete, die stoftrane en vraagtekens in hul oë. Die man sak in sy sitplek neer, sit sy hande oor sy ore en druk onwillekeurig sy kop tussen sy bene in. Die sirkel word al kleiner en kleiner en die enjin geraas onhoudbaar. En toe, so skielik as wat dit begin het, is dit oor.
Hy raak weer van dinge om hom bewus toe iemand vra hoekom hy nie van die Buffel afklim nie. Hy besef hulle is terug in die basis. Hy reageer nie toe iemand anders vra wat met hom aangaan nie. Hy loop toilette toe en gooi al die opgekropte woede en hartseer op. Hy dink nooit weer aan die dag nie.
Hy voel hoe iemand aan sy mou trek. Voor hom staan sy seuntjie. Sy knie is stukkend en ‘n bloedstraal loop teen sy been af. Twee vrouens kyk hom woordeloos aan. Hy vat sy sakdoek en vee die kind se trane van sy gesig af en toe die bloed van sy been af.
Die seuntjie kyk op. “Hoekom lyk pappa so snaaks?” vra hy.
“Dis sommer niks”, sê hy vir die seuntjie.
“Kom ons gaan huis toe. Ma wag seker al vir ons”.
Augustus 14, 2014 – 5:29 nm
Tagged Afrikaans, alleen, alleenheid, comfortably numb, eensaam, introvert, konneksie, kontak, mistroostig, vriende	Comments (7)
Daar is vandag ‘n mistroostigheid wat my omring. Dis moeilik om te beskryf. Ek is tussen mense, maar daar is geen konneksie nie. Ek sit, asof op my eie eiland. Mense groet, vra hoe dit gaan, maak opmerkings soos dat hulle my lanklaas gesien het en ek antwoord op my beurt met die normale reaksie van hoe goed dit is om hulle weer te sien en dat ons moet reël om iewers te gaan koffie drink.
Maar die hele tyd voel dit asof ek ‘n waarnemer van die interaksies is. Asof ek buite staan en kyk hoe dit gebeur.
Vroeër hierdie week het ons verneem dat Robin Williams oorlede is. Komediant, rolprentster en vermaker by uitstek. Nogtans was hy depressief, soos baie ander vrolike mense, wat altyd die aardsoptimis is, wat ander vermaak en altyd die humoristiese kant van dinge kan raaksien.
Ons lewe vandag in ‘n era van kommunikasie. Ons het slimfone, Faceboek, Twitter, Skype, Whatsapp en Mixit. Ons maak kontak met ou skoolvriende en nuwe kennisse op sosiale platforms. Ons het meer “vriende” as ooit tevore. Maar die harde werklikheid is, dat mense nog nooit in die geskiedenis so eensaam was nie.
In die VSA het navorsers onlangs bevind dat ‘n groot persentasie Amerikaners lei aan “Skin Deprivation Syndrome”. Mense raak nie meer aan mekaar nie. In die werkplek kan dit lei tot seksuele teistering klagtes en meer en meer kinders word groot sonder die belangrike fisiese kontak met ouers, broers, susters, neefs, niggies, ooms en tannies. Maar fisiese kontak is ‘n essensiële deel van gesonde ontwikkeling en algemene gesondheid.
Op emosionele vlak, praat ons elke dag met gesinslede, familie, vriende en sosiale netwerk vriende. Ons “like” plasings en in sommige gevalle sal ons selfs opmerkings of kommentaar plaas. Maar hoeveel van ons doen die moeite om iemand te bel? Hoeveel nooi iemand uit vir ‘n koffie of sommer net om te gesels? Is ons enigsins ingestel om agter te kom dat iemand swaarkry, dat hulle moedeloos is, dat hulle stoei met ‘n krisis? Is ons bereid om tyd met iemand te spandeer, sonder om noodwendig iets te sê, sonder om advies te gee en sonder om iets in ruil te verwag? Dalk is die eintlike vraag: Stel ons opreg belang?
Of is ons so afgestomp en besig met ons eie dinge dat dit ongesiens by ons verbygaan?
Ek wonder soms of die fout nie by myself lê nie. My geaardheid val beslis meer aan die introvert kant van die spektrum. Reik ek nie genoeg uit na ander nie? Deel ek nie genoeg van myself met ander nie? Moet ek my Johari venster nie groter oop maak nie?
Ek het nog nooit daaraan geglo om honderde vriende te hê nie, eerder net ‘n paar wat ek goeie vriende kan noem. Maar hoeveel weet ek regtig van my goeie vriende en hulle van my? Hoe naby is ons aan mekaar?
In ‘n vorige leeftyd, voor tegnologie, het mense rondom ‘n tafel gekuier, mekaar uitgevra oor wat die dag gebeur het en met belangstelling geluister na mekaar. Daar was nie TV’s, rekenaars, i-Pads en selfone nie. Maar daar was belangstelling, konneksie en kontak. Dit lyk vandag of ons almal aan aandag afleibaarheid lei. Ons kan nie vir vyf minute stilsit en ‘n diep gesprek voer nie. Ons moet eers ons status opdateer of ‘n foto vir iemand stuur. Ons is meer geïnteresseerd om al die mense wat nie in persoon by ons is nie, op hoogte te bring van waar ons ons bevind, of waarmee ons besig is, as wat ons is in dit wat die persoon wat reg voor ons sit, te sê het.
Ek sien vandag weer die aanhaling: “I used to think the worst thing in life was to end up alone. It’s not. The worst thing in life is ending up with people who make you feel all alone”.
Gaan ons ooit die boodskap kry? Of is ons al by die draaipunt verby?
Vanaand sal ek weer ‘n snaakse prentjie of goeie liedjie op Faceboek plaas en sewe mense van my 130 kontakte sal dit “like” en vier sal kommentaar lewer. Ek sal vir twee van my “vriende” geluk wens met hul verjaarsdag, waaraan die rekenaar my gerieflik herrinner het. Ons sal gaan slaap en môreoggend met die lewe aangaan. Ons sal maak of alles ok is.
Pink Floyd het dalk al in die sewentigs geweet waarvan ek praat.
Ons het almal Comfortably Numb geword.
Die vroue in my lewe
Augustus 12, 2014 – 11:01 nm
Posted in Beroepsjare, Kinderjare, Studentejare
Tagged Afrikaans, familie, gesin, huishulp, liefdes, ma's, meisies, onderwyseresse, oumas, skoonma, susters, tannies, vroue, vrouedag	Comments (11)
‘n Dag of twee gelede was dit weer Vrouedag. Vir die groot gros van die bevolking was dit maar net nog ‘n dag, vir politici ‘n verdere geleentheid vir niksseggende, warm lug retoriek en vir nie-regerings-, welsynsorganisasies en ondersteuningsgroepe om soos elke ander dag in dié stukkende, gewelddadige land van ons, te probeer om mishandelde, geteisterde en uitgelewerde vroue sonder subsidies, geld en middele te ondersteun en versorg.
My gedagtes het die dag koers gekies en ek het begin dink aan al die vroue in my lewe wat, tot ‘n mindere of meerdere mate, ‘n bydrae gemaak het tot wie ek vandag is, my denke en lewensuitkyk help vorm het en waarsonder ek ‘n baie armer mens sou gewees het.
Die een persoon wat uitstaan bo almal en wat sekerlik die heel grootste effek op my lewe gehad het, was beslis my ma. Nie alleen het ek omtrent 90% van haar geaardheid geërf nie, maar was sy vir my meer as net ‘n ma. Sy was ‘n besondere ma. Die sagste mens denkbaar, wat haar gesin met haar hele wese, altyd eerste gestel het. Kan mens ooit die effek van onvoorwaardelike liefde, bederf en aanvaarding op die ontwikkeling van ‘n kind bepaal?
Dis ‘n voorreg om jou kinderdae te beleef, nie alleen in ‘n gelukkige gesin nie, maar ook met ‘n groot, hegte familie waar jy enige tyd kan gaan kuier, speel, oorslaap en nooit daaroor hoef te wonder of jy welkom is nie. Onvergeetlike vakansies saam met neefs en niggies, familie byeenkomste rondom Kersfees en ‘n omgewing waar ons net kinders kon wees, sonder verantwoordelikhede en bekommernisse. En in die agtergrond, ‘n handvol tannies wat altyd reg staan om te help, te troos, aan te moedig, kos te gee (en kon hulle kosmaak!) en af en toe te raas, maar meestal om ons droogmakery weg te praat as kinderpret, wanneer die pa’s aksie wou begin neem.
Ek het my een ouma op ‘n baie jong ouderdom verloor en kan vaagweg ‘n paar dinge van haar onthou. Maar my ander ouma het ‘n baie groter rol gespeel. Die matriarg van die familie, streng maar liefdevol en met baie sterk beginsels van reg en verkeerd. Sy het ons kleinkinders geleer, meer met voorbeeld as woorde, van geloof in God, van gebed en van die belangrikheid van familie. ‘n Formedabele vrou wat nege kinders bykans alleen grootgemaak het en steeds sterk en trots daardeur gekom het.
Daar is min mense wat jou so goed ken, as iemand wat in dieselfde huis as jy groot geword het. Wat ‘n voorreg om ‘n ouer suster te hê. Die oudste kind is gewoonlik die een wat alles eerste doen en wat die verantwoordelike een moet wees. Hulle is prakties gesproke “die eksperiment”. Die tweede kind (soos ek) het dit makliker, omdat die ouers nou meer ervaring het en die kind meer ontspanne grootgemaak word. Op skool was ek die irriterende jonger boetie, maar soos ons ouer geword het, het die ouderdomsverskil van drie jaar niksseggend geword en het ek en my suster al nader aan mekaar beweeg.
Dan was daar die onderwyseresse wat ‘n mens se lewenspad gekruis het. Mense wat selde die erkenning kry, wat hulle toekom. Sommige geliefd en ander vir wie ek ‘n heilige ontsag gehad het. Spesiale vroue soos my graad 1 juffrou, juffrou de Beer (Taljaard), in wie se klas ek beslis ‘n witbroodjie was, juffroue Putter, Stevens, Cloete en Venter, wat ons leer lees, skryf en reken het en tafels in ons ingedril het, sodat ek vandag nog, sonder om te dink, tafels kan doen. Hulle het ons ook geleer spel, iets wat skynbaar nie meer as belangrik geag word in die nuwe skoolstelsel nie.
Op hoërskool was daar onderwyseresse soos Miss Pretorius en juf Bester, wat elkeen op hul eie manier, ons Hugenote manne, help vorm het.
Na weermag en universiteit het my werkslewe begin. Ek is waarskynlik redelik uniek in die sin dat ek deur my loopbaan, bykans eweveel vroulike- as manlike bestuurders gehad het. Daar was my departementshoof in my eerste dae as onderwyser. Sy het my veral deur die eerste jaar van skoolhou gehelp, tot so mate dat die matrieks van die volgende jaar aan my toevertrou is. Dan was daar ‘n vrouedirekteur tydens my jaar in die staat, ‘n vroulike personeelbestuurder by Anglo American en twee agtereenvolgende vrouebestuurders by Impala Platinum. Almal vroue by wie ek baie geleer het oor bestuur, leierskap en organisasie en vir wie ek ewig dankbaar is. Sommiges deur hul eie voorbeeld van goeie bestuur en ander by wie ek geleer het hoe om nie te bestuur nie!
Oor die jare was daar ook kyse, liefdes en komplekse verhoudings. Elkeen van die meisies het op hulle eie unieke manier ook ‘n bydrae gemaak. Van sommiges het mens meer van die realiteite van verhoudings geleer, met ander was dit weer lekker terwyl dit gehou het, maar dan was dit tyd om aan te beweeg. Sommiges was vakansie romanses en ander kortstondige “wat het ek gedink” konneksies. So het ek geleer en foute gemaak, wat my hopelik meer volwasse gemaak en ‘n beter mens gemaak het. Maar elkeen van die tiener- en universiteitsliefdes het ‘n bydrae gemaak tot wie ek vandag is.
In die sielkundeklas op Tukkies het daar een oggend drie beeldskone dames al geselsend in die klas ingestap. My aandag was onmiddelik geprikkel en het ek die res van die klas nie veel opgelet oor wat die dosent te sê gehad het nie. Al my aandag was ingezoem op die mooiste donkerkop, skuins links voor my. Dit het nog ‘n paar weke geneem voordat die geleentheid homself voorgedoen het om haar uit te vra, maar na die tweede date (die fliek “The Shining”), was die koeël deur die kerk en het ek vir my groot koshuispel, Mamba, gesê dat ek my trouvrou ontmoet het. Hy het dit besonder amusant gevind, maar moes drie jaar later sy woorde sluk.
Naas my ma, was dié donkerkop die persoon wat seker die grootste effek op my lewe gehad het. Hulle sê die sterkste gif kom in klein botteltjies. Die stelling is 100% op haar van toepassing, maar op ‘n positiewe manier. Iemand met ‘n sterk wil, wat nie maklik bes gee nie en weet wat sy wil hê en hoe dit moet lyk. Baie van my loopbaankeuses, verdere studies en besluite in my lewe, was as gevolg van haar wat net sekere vrae begin vra of moontlike opsies voorgestel het en dan subtiel in die agtergrond seker gemaak het dat ek die aksies in plek begin sit om dit te laat gebeur. Sy is die persoon wat al vir meer as dertig jaar, deur dik en dun, by my staan.
Vanaf die dag in die sielkunde klas, was daar net een vrou in my lewe, tot een aand in Welkom, toe die ginekoloog ‘n klein bondeltjie vir my aangegee het en ek vir die eerste keer my nuwe dogter kon aanskou. Bykans 24 jaar gelede en steeds ‘n bondel vreugde vir haar pa. Daar is net iets met pa’s en dogters wat besonders is en wat ek vir niks sal verruil nie.
Daar is baie grappies oor skoonma’s en in sommige gevalle steek daar seker waarheid in, soos ma’s wat glo niemand is goed genoeg vir hulle bloedjie nie. Ek was besonder gelukkig om presies die teenoorgestelde te ervaar. Van dag een af het ek en skoonma gekliek en is sy in alle opsigte ‘n tweede ma vir my. Nog ‘n besondere vrou wat my lewe verryk het.
Na my ma se ontydige dood in die middel negentiger jare, was ons besonder dankbaar toe my pa weer iemand in sy lewe raakgeloop het wat hom aanvul en ook ‘n band met ons kinders kon smee. Iemand wat maklik deel van die familie geraak het en vir ons voel of sy nog altyd deel daarvan was.
Dan is daar laastens ook die vroue wat soms glad nie vermeld word nie, wat vir die meeste van ons wat in die apartheidsjare grootgeword het, amper as vanselfsprekend aanvaar is. Die huishulpe. Ons het vir baie jare ‘n Lucy gehad en vir nog langer, vir Hilda. Hulle het help grootmaak, skoonmaak en beskerm en moes ook seker maar op tye net hulle koppe geskud het met al ons kapperjolle. Later was daar Bettie, wat ‘n groot steunpilaar was deur die eerste paar jaar na die geboorte van ons prematuur baba en wat ‘n paar jaar gelede onverwags aan kanker oorlede is.
Daar is waarskynlik nog ‘n paar vroue waaraan ek nie op die oomblik kan dink nie. Al wat ek terdeë van bewus is, is dat elkeen van die vroue hierbo ‘n medalje verdien. Hulle is die gom wat die samelewing aanmekaar hou.
Ek salueer hulle, een en almal.
Die mense by die gim
Maart 28, 2014 – 9:42 nm
Tagged Afrikaans, bloeddruk, BMI, fiks, fiksheid, gesond leef, gewigte, gimnasium, Jane Fonda, Kaapstad, kardio-vaskulêr, kragreuse, mense dophou, spiere, strek oefeninge, sweet, Tygervallei, ysters buig, zumba	Comments (4)
In 1998 het die maatskappy by wie ek werksaam was, besluit om ‘n nuwe hoofkantoor in die Tygervallei omgewing op te rig. Die ritueel om elke oggend en middag in die spitsverkeer na en van die middestad van Kaapstad vasgevang te wees, was uiteindelik iets van die verlede. ‘n Groot gros van my kollegas het plegtig onderneem om die uur of twee per dag wat hulle op die pad deurgebring het, nou produktief aan te wend deur by die gimnasium aan te sluit. Vandag kan ek die uithouers, aanhouers en vasbyters op een hand tel en het die meeste van die voornemende gimgangers hulle lidmaatskap al in die eerste jaar gekanselleer.
Om mense dop te hou is nog altyd vir my ‘n lekker tydverdryf en die gimnasium is een van die beste plekke om die stokperdjie te beoefen. Oor die afgelope sestien jaar het ek meer en meer besef dat jy die mense by die gim in sekere kategorieë kan indeel.
Laat ek by myself begin. Ek, en ‘n groot groep gim lede, is daar om fiks en gesond te bly. Ons hou gewoonlik ‘n lae profiel en doen maar ons kombinasie van kardio-vaskulêre-, spieruithou- en strek oefeninge, met treadmills, fietse, gewigte en ander oefen apparate. Ons is min of meer vier of vyf keer per week daar, oefen vir ongeveer ‘n uur en gaan dan aan met ons normale dagtake.
Ek reken dat seker omtrent die helfte van die lede in dié kategorie val. Op sig, redelik oninteressant en vaal. Gewone mense wat gewone dinge doen.
Die klompie wat my fasineer, val nie in die groep nie. Kom ons kyk bietjie hoe lyk die ander vyftig persent:
Die glamour poppies
Hulle kom gim toe, ten volle gegrimeer, in die nuutste oefenklere en nie ‘n haar uit plek nie. In die tagtigerjare sou hulle die volledige Jane Fonda mondering, van leotards tot legwarmers gedra het. Vandag is dit tweestuk toppies en broekies wat min aan die verbeelding oorlaat en daarop gemik is om die maksimum aandag op hulle te vestig. Eintlik wys dit maar net vir die ander mense in die gim, dat die kombinasie van ‘n slaaiblaar dieet, liposuiging en die vorige nip-n-tuck, ‘n reuse sukses was. Hulle beweeg tussen apparate, druk hier en stel daar, maar ek kon nog nooit een sien wat regtig besig is om te oefen nie. Dit sal sweet veroorsaak, wat direk sal indruis met hulle bedoeling om by die gim te wees.
(Daar is mense wat praat van kragape, maar dis nie ek nie. Onthou dié ouens oefen by dieselfde plek as ek en ek hou nogal daarvan om sonder ernstige beserings te funksioneer. Nice biseps, my bru)
Hierdie is ’n spesie op hulle eie. Jy kan hulle uitken aan die enorme bo-arms, gewoonlik versier met swart Maori tatoeërmerke, World Gym help-my-fris-lyk frokkies en ‘n tipe pajama langbroek. Die broeke is waarskynlik om die wanbalans tussen die reuse bolyf, skouers, rug, bors en arms en die maer beentjies te verdoesel. Die manne werk gewoonlik in pare om te help “spot”, met ander woorde, om te voorkom dat die makker homself ernstig beseer as hy die tweehonderd kilogram benchpress dalk per ongeluk nie kan uitstoot en die gewig hom dan te pletter val nie. Hulle is ook bekend daarvoor dat hulle alles voor ‘n spieël doen, die oefening self, die rol van die spiere voor en na die oefening en dan die noodsaaklike dophou van hoe alles inmekaar steek, terwyl hulle tussen repetisies na die waterkraan beweeg. Daar word ook soms foto’s van mekaar geneem om die voor en na transformasie vir die nageslag te bewaar. Ek sukkel om na dié manne te kyk sonder om te wonder oor die hoeveelheid steroïdes wat saam met die oefening ingeneem word.
Jy sien nie noodwendig die groep nie, jy hoor hulle. Jy sal in jou eie wêreldjie op die treadmill stap en die Proteas se gesukkel teen Australië op die skermpie voor jou volg, wanneer daar die volgende oomblik ‘n onaardse gebrul deur die stilte klief. Klein kindertjies langs die swembad wat daar is vir hulle swemles, storm in paniek na hulle ma’s toe, die kelner by Kauai stort die helfte van ‘n cappuccino in ‘n kliënt se skoot en die agterste twee rye van die Zumba klas skrik so, dat hulle hulle hele ritme verloor. Die kreun word kort daarna gevolg deur ‘n reuse slag en ‘n opvolgkreet, wanneer die karakter die twee handgewigte, wat saam omtrent dieselfde weeg as ‘n kleinerige motor, van ‘n hoogte van omtrent ‘n halwe meter op die vloer laat val en dan bulderend sy asem uitblaas. Die hele gim weet nou hy is daar en dat hy nou net die ekwiwalent van ‘n eenslaapkamer woonstel opgetel het. Die vorige groepie is nogal geneig om deel van die kreuners te wees.
Die alternatiewe persoonlikhede
Die sluiper (in sy eie wêreld is hy ‘n Ninja) kom gim toe en gebruik dan geeneen van die apparate in die gim nie. Hy sal eers seker maak daar is genoeg waarnemers, voordat hy met sy opwarmingsoefeninge begin. Dit sluit gewoonlik onmoontlike gimnastiek bewegings in wat slegs deur 0.005% van die wêreld bevolking bemeester kan word, gevolg deur ‘n kombinasie van Oosterse gevegskuns bewegings. Hulle lyk ook permanent of hulle enige oomblik hulle kalmte kan verloor en ‘n paar mense uithaal net omdat hulle kan. Ek bly maar op ‘n redelike afstand van die groepie af, net vir veiligheid.
Hulle is elke dag, klokslag, sonder uitsondering, in die gim. Hule sal vir so tien minute teen window shopping pas op die treadmill loop en dan interessant genoeg, teen ‘n heelwat vinniger pas na die koffiewinkel beweeg. Daar eet hulle ‘n volle ontbyt en drink ten minste drie Latté’s, saam met die kuier. Ek het al van hulle hoor kla dat, selfs met al die oefening, hulle net nie gewig kan verloor nie. Onverklaarbaar.
Die sweters, bedorwe brokkies en kansvatters
Ek kan nog vrede maak met al die ander groepe. Om die waarheid te sê, hulle kan soms lekker vermaaklik wees en is goeie afleiding. Vir hierdie groepie het ek egter min ooghare. Dis nou die ou wat sweet soos ‘n mynwerker wat drie kilometer onder die grond, in veertig grade se hitte, besig is om gate te boor. Al verskil is dat hy in ‘n lugversorgde area vir ‘n uur aaneen op die treadmill sal hardloop, met sweet wat stroom oor die skerm, verstelknoppies, die band waarop jy hardloop en oor bykans ‘n twee vierkante meter area op die vloer. Die plakker op die treadmill sal duidelik aandui dat die maksimum tyd twintig minute is, maar vir die karakters geld reëls net vir ander mense. Hy sal met groot genoegdoening die laaste kilometer aflê en dan, sonder om ‘n oog te knip, net eenvoudig afklim en na die volgende apparaat verskuif. Dieselfde persone sal ook ‘n gewig gaan haal, op ‘n apparaat oefen en dan die gewig net daar in die pad los. Hulle het van kleins af in ‘n huis grootgeword waar iemand soos ‘n ma of die huishulp mos agter hulle sal optel, skoonmaak en wegpak. Ek noem hulle die bedorwe brokkies. Sou jy hulle aanspreek, is hulle erg verontwaardig en aggressief en klim hulle gemaklik in jou karakter in.
Die kansvatters is soortgelyk aan dié tipe mens. Hulle sal weet wat die reëls van die klub is, maar sal altyd probeer om dit vir hulle eie doeleindes te buig. ‘n Ma sal haar kind by die kinders se speelarea aflaai, ‘n fasiliteit wat geskep is om ouers kans te gee om te oefen terwyl personeel die kinders dophou, met hulle speletjies speel en hulle oppas. Al verskil is, sy sal nie gaan oefen nie, maar oor die pad stap om inkopies te gaan doen. Word sy uitgevang, dreig sy om briewe aan hoofkantoor skryf om oor die “houding van die klub se personeel” te kla. Hulle kinders sal sonder toesig in die gim rondhardloop of op apparate klim en as hulle dan seerkry, wil hulle die gim dagvaar. Mens kry hulle maar oral. Selfsugtig, selfbehep en arrogant.
Hulle behoort net aan die klub om toegang te kry tot die vier muurbalbane. Jy weet oor die algemeen nie eintlik veel van hulle af nie, behalwe wanneer hulle oppad is om te gaan speel en met sakke en rakette deur die gim stap en dan wanneer hulle klaar is, vir die nat sweetstrepe wat hulle agterlaat oppad na die uitgang. Jy hoor ook soms gedempte kragwoorde of uitings van frustrasie as een van hulle ‘n bal mis slaan of die agterste glasmuur soos ‘n ton bakstene tref.
Vir die groepie is rekordhouding, meting en vordering waaroor oefening eintlik gaan. Hulle mik heel eerste vir die stukkie toerusting wat jou hartklop, gewig, BMI en bloeddruk meet. Hulle verwerk dan die inligting verder op hulle slimfone of tablette en trek grafieke, tendense en afwykingsverslae. Hulle het gewoonlik ook ‘n app wat elke enkele oefening wat hy oor die afgelope vyf jaar gedoen het, aanteken en bywerk. Hulle deel elke kilometer wat hulle gehardloop, fietsgery of gestap het, met al hulle kontakte op Facebook en Twitter. Hulle spog met inligting soos die keer toe sy hartklop 38 was en die vyf kilometer wat hy in 15 minute afgelê het. Vir hulle het jy nie geoefen, as dit nie gedokumenteer en ontleed is nie. As dit nie op ‘n stelsel vasgelê is nie, bestaan dit nie.
Ek kan aan nog ‘n paar subgroepe dink, maar ek dink die prentjie is redelik duidelik. Die gim is maar net ‘n mikrokosmos van die samelewing. Mense is fassinerend, uniek, maar tog baie voorspelbaar.
Maar wag, ek dink ek moet gou eers ‘n paar ysters gaan buig.
Onlangse Bydraes	Emile leer bestuur
Argief	Mei 2016
Besoekers	99,612 het hier ingeloer