Wat is jou doopnaam? - Jaco Kruger - Wapadrant
So mens het hierdie behoefte om 'n naam te hê en om 'n naam vir jouself te maak. Party mense is baie talentvol en / of baie gelukkig, en hulle kry dit reg om 'n naam vir hulleself te maak. Dink aan daardie akteur of aktrise wat die Oscar beeldjie so vashou – hulle het dit reg gekry dat die wêreld van hulle kennis neem, en hulle is op 'n manier op die silwerdoek verewig. Waarom gryp die Oscars ons verbeelding so aan? Miskien juis omdat ons ons op 'n manier in hierdie mense se lewens inleef.
Maar ons probeer dit ook in ons eie lewe. Party skryf boeke. Ander probeer 'n erfporsie agterlaat – oupa so-en-so het hierdie plaas opgebou tot wat dit is. Ander onthou een oomblik in hulle lewens toe hulle spesiaal was – die jaar toe ek die onder 21 kampioen van my karate klub was, of so iets. Maar dan kom daar in meeste van ons se lewens die oomblik wanneer jy besef: ek is nie die volgende Einstein nie. Om die waarheid te sê daar is eintlik maar min wat my spesiaal maak. Ek het 'n gewone agt tot vyf werk. En wie gaan my mis as ek weg is? Ek het my klein lewetjie met sy klein ops en afs, maar wat is dit nou eintlik wat my spesiaal maak? Ek is maar net nog 'n mens wat deur al die verskillende seisoene van die lewe gaan...
Is dit dalk hoe Abram gevoel het hier waar ons van hom lees aan die begin van Genesis 17? Hy was nege en negentig jaar oud en kon al terugkyk op sy lewe en dit so bietjie beoordeel? Het hy dit reg gekry om 'n naam vir homself te maak? Wel, hy het, soos elke mens, beslis probeer. Die twee groot goed wat in daardie tyd – eintlik maar soos vandag – vir 'n mens 'n naam kon verseker was eiendom en 'n nageslag. Wat die eiendom betref het Abram baie besittings gehad, maar hy het nog nie regtig grond gehad nie. Grootste deel van sy lewe het hy maar as 'n nomade rondgetrek. En die nageslag – die wat jou naam sal onthou as jy nie meer daar is nie – dit was 'n groot swaar in Abram en Sara se lewe. Hulle was kinderloos. In die vorige hoofstuk van genesis lees ons hoe dat Abram en Sarai 'n plan probeer maak het deurdat Abram sy vrou se slavin, Hagar, as 'n byvrou geneem het. Maar dit het gely tot onmin. En dit was nie verseker dat Ismael, Abram se seun by Hagar regtig sy naam sal eer nie. En hier is hy nou. Op nege en negentig jarige ouderdom. Wie is hy nou regtig? Maar net nog 'n mens wat sy lewe lewe en dan weer in die grys massa verdwyn? Hoe laat hierdie vraag jou voel, liewe broer en suster? Wat is daar van ons wat bly? Wat maak ons spesiaal?
3.	Die Here verskyn aan Abram
En tog is hierdie gedeelte uit die Here se Woord nie bedoel om ons melancholies of sinies oor die lewe te maak nie. Want juis op hierdie punt, waar ons realisties is en besef: my pogings om 'n naam vir myself te maak beteken nie werklik so baie nie, en selfs die bestes onder ons se name bly maar vir 'n rukkie rondhang wanneer hulle nie meer daar is nie – juis op hierdie punt moet ons die stem van die Here hoor wat sê dat Hy die Een is wat vir ons 'n naam maak. God sê dit vir Abram, en ook vir elkeen van ons: Ek gee vir jou 'n naam. Met alles wat 'n naam inhou. Alles word nie maar net weggespoel deur die winde van die tyd nie. Ek maak vir jou 'n deur oop na 'n identiteit wat bly. Die belofte wat die Here hier aan Abram maak is so goed soos die belofte van 'n ewige lewe of 'n ewige naam. Hoor wat sê Hy: "Ek bring 'n verbond tot stand tussen My en jou en jou nageslag en al hulle geslagte. Dit is 'n blywende verbond: Ek sal jou God wees en ook die God van jou nageslag. Ek gee aan jou en jou nageslag die land waar jy as vreemdeling woon, die hele Kanaän, as 'n blywende besitting, en Ek sal hulle God wees."
In Abram se omstandighede, nadat hy al sy eie planne uitgeput het, verskyn God aan hom. Ek is God die Almagtige. Ek is is hier. Ek bly. My Naam omvat alles. En omdat Ek hier is, en uitreik na jou toe, en 'n verhouding met jou oopmaak, daarom het jy ook nou 'n naam. Ek gee vir jou 'n naam, en daardie identiteit is blywend omdat dit deel in My Naam.
Waaroor gaan die verbond, liewe broers en susters? Nadat ons al ons hulpbronne uitgeput het om vir onsself 'n naam te maak, soos wat ons as gevolg van die gebrokenheid en sonde maar probeer om sonder God te doen – wanneer ons by hierdie punt kom wat ons insien dit werk nie – daar word God se Aanwesigheid sigbaar in ons lewe. God kom breek Sy lewe vir ons oop in hierdie lewe van ons. Nou het ons 'n naam, want ons kan deel in God se Naam. Nou het ons 'n uitsig op die lewe.
4.	Jesus Christus
Hierdie is die goeie nuus van ons geloof, broers en susters. Vir jou en vir my wat sukkel om 'n naam vir onsself te maak, wat in baie opsigte dit nie regkry nie, wat sien dat ons besig is om op die nat sand langs die see te teken – dit gaan nou-nou weg wees. Die verbond is so 'n kern samevatting van die goeie nuus: God stig van sy kant af die verhouding met ons. En tog is daar nog 'n helderder en duidelik uitdrukking van hierdie goeie nuus: Jesus Christus. Jesus Christus is die werklikheid van hierdie verbond: God self wat mens word en kom deel in hierdie lewe van ons met sy drome en sy frustrasies en sy hoop en sy wanhoop.
In sy lewe op aarde, en in die besonder in sy dood aan die kruis en in sy opstanding uit die dood kom maak Christus vir ons 'n naam waar binne ons kan lewe. Hy kom gee vir ons 'n lewe wat bly en wat oop is na die ewigheid toe. Die naam wat Hy vir ons gee is sy eie naam. In Jesus Christus kan ons lewe deel in God se lewe, en daarom is my lewe oneindig spesiaal. Hoor jy dit, hoor ek dit, broer en suster, jy hoef nie eendag 'n straat na jouself vernoem te hê om 'n naam te hê nie. Jy is spesiaal omdat jy vir God spesiaal is. Hy ken jou, en daarom is jou lewe oop na die ewigheid toe. Hoe spesiaal is dit nie! As ons net uit hierdie werklikheid kan leef.
5. Om te lewe in die Naam
Hoe leef ek in die naam wat God vir my gee? Wel, onthou die eenvoudige opdrag wat die Here vir Abram gegee het: "Ek is God die Almagtige. Lewe naby My en wees opreg." Lewe naby my en wees opreg. Op 'n manier gaan dit baie meer oor wat 'n mens is as oor wat jy doen en wat jy regkry. Lewe nou net vanuit hierdie werklikheid uit naamlik dat die lewe vir jou oopgebreek word deur God. Lewe vanuit die binnekant van die lewe. Therese van Lisieux was 'n non wat in die negentiende eeu gelewe het. Sy het baie gewonder wat sy nou kon doen in God se koninkryk. Haar susters in die klooster het al klaar baie boeke geskryf, iemand was al klaar die leier daar, baie bedieninge was al klaar gevestig. In haar memoirs skryf Therese van Lisieux toe dat sy besef het: haar bediening is net om lief te wees. Sy hoef niks groots reg te kry nie; sy moet net lief wees. Lewe naby my en wees opreg.
En tog beteken 'n lewe uit die Naam wat God ons gee nie dat 'n mens se lewe nie anders gaan wees nie. As jy nou lewe uit hierdie spasie wat God oopmaak, dan kom dit uit in wat jy met jou liggaam doen. Dit bly nie net 'n kopkennis of 'n verhouding hier aan die binnekant nie. Om naby God te lewe en om opreg te lewe is 'n hele leefwyse. Dit vat grond in ons lewe van elke dag. In die manier waarop jy in jou doodgewone lewe oor die telefoon praat, hoe jy teenoor jy huismense optree, hoe jy met jou geld werk... Die besnydenis was 'n teken van God se aanwesigheid aan die liggaam – juis om uit te druk dat ons lewe in God se aanwesigheid uitkom in ons liggame.
En dit geld des te meer so vir ons wat in die Naam van Jesus Christus gedoop is. Om gedoop te word is om aan te kom in 'n nuwe wêreld. 'n Wêreld waarin daar vir my 'n lewensruimte oopgebreek word anderkant wat ek self kan regkry. Om gedoop te word is om in 'n nuwe Naam ingeplant te word. Ek hoef nie vir my 'n naam te maak nie – ek kry 'n naam. Daardie naam is Jesus Christus. En daarom is ek spesiaal; daarom het ek 'n naam.
Wat is jou doopnaam, broer en suster? Ons is geneig om te dink ons doopnaam is die voorname en van waarmee ons aangespreek word. Jacob Petrus Kruger... Maar onthou hoe klink die formule waarmee ons gedoop word: "Jacob Petrus Kruger, ek doop jou in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees..." Die Naam wat jy kry wanneer jy gedoop word is in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees. Dis jou doopnaam.
Lewe jy in die Gees uit jou doopnaam? Dis die enigste manier waarop daar vir jou 'n naam gemaak word. Daarom is jy oneindig spesiaal.