Parmenides - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Parmenides van Elea (c. 515 - 450 v.C.E.) was 'n Griekse pre-sokratiese filosoof, gebore in Elea, 'n Griekse stad aan die suidkus van Italië. Volgens hom was hy 'n student van Xenophanes, 'n onderwyser van Zeno van Elea, en 'n groot denker van die Eleatiese skool.
Vroeër het die pre-Sokratiese filosowe die uiteindelike beginsel van die wêreld met sy elemente geïdentifiseer ('water' in Thales; 'lug' in Anaximenes; 'getal' in Pythagoras) of 'n ongespesifiseerde element 'onbepaald' in Anaximander). Parmenides het sowel eksistensiële as logiese kenmerke van die beginsel begryp en dit as 'n filosofiese leerstelling geformuleer. Vroeër het die pre-Sokratici aanvaar dat die beginsel logies identies met homself was (die beginsel van selfidentiteit) en dat dit op sigself (selfonderhoud) bestaan ​​as 'n onveranderlike, onbeweeglike, ewige wese. Alhoewel vroeëre denkers hierdie ontologiese en logiese kenmerke van die beginsel implisiet veronderstel, het hulle dit nooit gekonseptualiseer en in eksplisiete vorm aangebied nie.
Parmenides het die selfbestaan ​​en logiese selfidentiteit gekonseptualiseer as die eerste beginsel van die filosofie. Met ander woorde, Parmenides het selfrefleksiwiteit en selfvoldoendeheid van waarheid gevestig. Dit is die waarheid bestaan ​​op sigself sonder verandering vir ewig. Hy het perfeksie en permanensie as die kwalifikasies toegeskryf aan die ware wese of bestaan. Na aanleiding van hierdie kriteria het Parmenides alle wesens wat aan verandering en afwisseling onderhewig is, gediskwalifiseer as nie-wese of blote voorkoms, nie as 'n ware bestaan ​​nie.
Hy het die uiteindelike werklikheid gekenmerk as 'een' en 'geheel'. Individue en diversiteit wat ons in die fenomenale wêreld ervaar, is volgens Parmenides die illusie van sterflinge. Sy insig in die selfbestaan ​​van die ewige wese as die uiteindelike werklikheid kan ook vergelyk word met die idee van God as 'n selfonderhoudende wese in monoteïstiese tradisies.
Parmenides het filosofiese ondersoeke op twee maniere verdeel: 'die weg van die waarheid' en 'die manier van sien of mening'. Eersgenoemde is die sfeer van ontologie en logika, permanent en onveranderlik, toeganklik deur die rede alleen. Laasgenoemde is die sfeer van verskynsels, verandering en verandering, toeganklik deur sintuie en gewone waarneming. Slegs die 'Weg van Waarheid' is 'n weg na die waarheid en die 'Weg van Seën' lei tot vals oortuigings, illusie en misleiding. Parmenides vertolk
Die skerp onderskeid tussen die wêreld van onveranderlike ware werklikheid en dié van veranderende verskynsels is opgevolg deur filosowe soos Plato en Democritus. Plato identifiseer onveranderlike, permanente werklike werklikheid met idees, en Democritus met atome. Parmenides se konsep van bestaan ​​as permanensie is 'n skerp kontras met die van Heraclitus wat die bestaan ​​as 'n vloed of 'n proses bedink het. Sy gedagtes is redelik eensydig en radikaal, maar is ook uitdagend en uitdagend. Aristoteles het later probeer om verskillende sintuie van wese te verhelder, wat hom gelei het tot die vorming van metafisika, waarvan die sentrale tema die vraag is om te wees.
Parmenides is bekend as die eerste filosoof wat die vraag na ontologie en logika op die voorgrond van filosofiese ondersoeke gebring het.
Baie van Parmenides se lewe is onbekend. in Parmenides, Platon het Parmenides uitgebeeld wat Athene besoek het en 'n gesprek met die jong Sokrates gehad het. Die historiese akkuraatheid van die rekening is onseker. in Theaetetus, Plato het Parmenides as edel en eerbiedig beskryf. Diogenes Laertius en Plutarch het ook berig dat Parmenides wetgewing vir die stad Elea gemaak het (Diels en Kranz 28A1). Plutarch het geskryf:
Parmenides het sy eie staat opgestel met sulke bewonderenswaardige wette dat die regering sy burgers jaarliks ​​moet nakom by die wette van Parmenides.
Parmenides geskryf Op die natuur, en sy filosofie aangebied in 'n epiese gedig geskryf in die heksameter-vers, dieselfde poëtiese vorm as die werke van Homerus en Hesiod. Die gedig bestaan ​​uit drie dele: die proloog, die Manier van Waarheid, en die Manier van sien of mening. Al 155 reëls oorleef in Simplicius se kommentaar op die fisika van Aristoteles. Diels en Kranz het 90 persent van die land geraam Weg van die waarheid en 10 persent van die Manier van lyk oorleef. Die gedig beskryf 'n mitiese verhaal van Parmenides se reis na die ligwêreld en die boodskap wat 'n godin aan hom onthul het. Kommentators stem saam oor die probleme om Parmenides se gedig te interpreteer en te vertaal.
Werklikheid en voorkoms
Die onderskeid tussen die Weg van die waarheid en die Manier van lyk is die eerste poging in die Griekse filosofie om te onderskei tussen werklikheid en voorkoms, of wese en verskynsels, wat blywende gevolge gehad het vir die daaropvolgende geskiedenis van die Westerse filosofie.
In die Manier van Waarheid, Parmenides het sy ontologie voorgehou: 'n werklike wese is tydloos, onbeweeglik, onveranderlik, permanent, ongebore, onverganklik, een en geheel. Parmenides het nie bespreek nie wat dit was, wat permanent bestaan, maar die feit van die bestaan ​​as die waarheid beklemtoon.
Daar is slegs een ander beskrywing van die oorblywende manier, naamlik dit Wat is. Op hierdie manier is daar baie aanmeldposte: dat die wese geen ontstaan ​​en geen vernietiging het nie, want dit is 'n hele ledemaat, sonder beweging en sonder einde. En dit was ook nooit, en ook nie, want dit is nou 'n hele een, een, deurlopend; vir watter skepping daarvan sal u soek?
'N Mens moet beide sê en dink dat Being Is; want om te wees is moontlik, en niks is nie moontlik nie.
Parmenides het die werklike wese as 'n sfeer voorgestel, 'n simbool van volmaaktheid vir die Grieke.
Maar aangesien daar 'n (ruimtelike) limiet is, is dit van alle kante af volledig, soos die massa van 'n goed afgeronde sfeer, eweredig gebalanseer vanaf sy middelpunt in elke rigting; want dit is glad nie groter of minder in hierdie of ander rigting nie.
In die Manier van lyk, Parmenides het veranderinge en beweging as illusie van die hand gewys, wat ons ervaar werklike in die alledaagse lewe. In die alledaagse gesindheid praat ons van afwesigheid, leemte en nie-bestaan ​​of nie-bestaan ​​asof dit so is werklike. Om tot stand te kom word gesien as 'n proses van nie-wees tot wees, en verdwyning van wees tot nie-wese. Vir Parmenides is nie-wees in 'n werklike sin 'n totale afwesigheid of 'n blote niks wat in beginsel nie 'n objek van denke kan wees nie. Dit waaraan ons kan dink bestaan ​​deur die feit dat ons gedink word. Die oomblik as 'n mens iets dink, word 'n gedagte-objek as 'n wese geposisioneer. Om inherent te dink behels die posisionering van 'n objek van denke.
Om te dink is dieselfde as die gedagte dat dit is; want u sal nie dink sonder om te wees in die verband waarin daar 'n uitdrukking is nie.
Wese en kennis: 'n korrespondensieteorie van waarheid:
Parmenides het 'n siening van die waarheid aangebied, wat bekend staan ​​as 'n korrespondensieteorie van waarheid. In hierdie siening word waarheid gedefinieer as die ooreenstemming van die idee met die werklikheid. Aangesien Parmenides die ewige en onveranderlike wese as die enigste werklikheid bedink het, is ware kennis 'n besef van hierdie wese en is hierdie kennis nie bereikbaar deur sintuie nie, maar alleen deur die rede.
Hiervoor kan (siening) nooit die oorheersing wees van dit wat ek nie het nie. U moet u gedagtes van hierdie manier van soek afneem, en ook nie dat gewone ervaring in sy verskeidenheid u op hierdie manier dwing nie (naamlik om dit toe te laat) die oë, sigloos soos dit is, en die oor, vol klank en die tong , te regeer; maar (u moet) oordeel aan die hand van die Rede (Logos) die betwiste bewys wat deur my uiteengesit word.
In ons alledaagse diskoers onderskei ons wesens na gelang van hul soort, manier en gevoel van bestaan. Diversiteit van wesens word bepaal op grond van verskille in hierdie eksistensiële eienskappe. Wat vir alle wesens gemeenskaplik is, is die feit dat dit bestaan. Parmenides het die bestaan ​​van die bestaan ​​as 'n gemene deler vir alle wesens bedink en dit as die Een gekonseptualiseer. Ware kennis is die besef van die feit dat dit moet word as die eerste beginsel van wees. Ons persepsie van diversiteit onder wesens is vir Parmenides bloot 'n siening van sterflinge in die land World of Seeming.
Op die natuur (geskryf tussen 480 en 470 B.C.E.)
Voorkeurteks (gelys in verwysing):
Diels, H., en W. Kranz, eds. Die Fragmente der Vorsocratiker
Freeman, K., ed. Ancilla aan die pre-Sokratiese filosowe
Antieke Griekse filosofie deur Alan D. Smith, Atlantic Baptist University
Uittreksels uit Op die natuur
Diels, H., en W. Kranz, eds. Die Fragmente der Vorsocratiker Berlyn: Weidmannsche Verlagsbuchhandlung, 1960.
Hicks, R.D., Diogenes Laertius, lewens van vooraanstaande filosowe, 2 vol. Loeb Klassieke Biblioteek, 1925.
Emlyn-Jones, C. Die Ioniërs en Hellenisme. Londen: Routledge, 1980.
Furley, David, en R.E. Allen, eds. Studies in Presokratiese Filosofie, vol. 1. New York: Humanities Press, 1970.