09 | December | 2017 | BILTONG & POT- ROAST
HORSESHOE EN SEEP WAS TOE NIE GENOEG NIE
December 9, 2017 by Biltong & Pot-roast
Jaco se pa het dikwels die garagedienste Woensdagaande vir inslaap-huiswerkers in die pastorie se garage gelei.
Tydens 'n katkisasieles, een Sondag, het sendingwerk ter sprake gekom. Vir my het dit nogal na avontuur geruik – om die wildernis in te vaar en swart stamme tot bekering te bring. En so sit ek toe eendag die gesprek oor sendingwerk en garagedienste bymekaar toe dit my tref: Hoekom kan ek en Jaco nie sommer nou al daarmee begin nie? So as 'n oefenlopie vir wanneer ons die wildernis aandurf. Dit was tog die idee agter die katkisasieles. Begin vandag in jou omgewing; by jou skool of waar jy nou ook al mag beweeg.
By die skool was die meeste kinders buitendien in die Sondagskool, wat sendingwerk onder hulle dalk effe oorbodig gemaak het. Nee, ek dink nie die skool was ideale terrein vir sendingwerk nie. Die garagedienste word saans vir die inslaapousies gehou, maar daar was baie ousies en tuinmanne wat nie ingeslaap het nie en dus nie die geleentheid gekry het om garagedienste toe te gaan nie. En húlle, besluit ek toe, was ons teikengroep.
Sonder om vreeslik in die praktiese implikasies te delf, het ek die logistieke reëlings met Jaco bespreek.
Pa het twee of drie steierplanke teen die heining langs die garage gehad. En die ou bakstene van die afgebreekte tuinmuurtjie was netjies in die een hoek van die erf opgestapel. Daarmee kon ons sitplekke vir ons gemeente maak. Ma het haar bedenkinge gehad, maar wou nie water op ons vuur gooi nie. Ons het haar omgepraat om koekies en aanmaakkoeldrank te koop en ook plastiese glasies waarin die koeldrank bedien kan word, net soos by die garagedienste. Jaco sou sy pa se bandspelertjie met MEMA-bande leen en sommer ook traktaatjies kry, in Sotho vertaal. Ons het selfs gedink aan 'n manier hoe die mense beloon kon word vir pligsgetroue bywoning. Amper iets soos die sertifikaat en seëls wat ons by die Sondagskool gekry het. Omdat drukwerk om baie redes so 'n bietjie bó ons vuurmaakplek was, besluit ons toe op 'n aantekenregister in 'n ou oefeningboek. Sodra iemand tien keer aangeteken het, kry sy 'n koekie seep. Die mans kon 'n sakkie Horseshoe-tabak kry. Die sakkie was darem redelik bekostigbaar.
Ons was gereed vir die massas wat na ons agterplaaskerk sou stroom. Soort van.
Ons teikengroep, ons "sendingveld" was egter nie gereed nie. Of dalk wás hulle gereed, maar hulle werkgewers was nie. Dit was tog immers werkstyd. En dan was daar nog 'n bus wat lokasie toe gehaal moes word.
Martha en Gabriel en Evelina, Jaco-hulle se ousie, het met nog 'n ousie daardie eerste Woensdagmiddag hulle plekke in ons agterplaas op die steierplanke ingeneem. Ons het ons vier gemeentelede vertel van die aantekenregister, van die Horseshoe en seep en hulle het kort-kort na die koeldrank en koekies geloer. Ek het gevra of daar iemand is wat 'n lied ken wat hulle wou sing en Martha het toe ingeval met die Sotho-weergawe van Prys die Heer met blye galme. Die ander twee ousies het saamgesing, maar Gabriël het nie die woorde geken nie en ongemaklik, met 'n verleë uitdrukking op sy gesig, gewonder of hy hier hoort.
En toe skakel ons die band aan. Krakerig het die prediker sy boodskap gebring. Ek en Jaco het nie 'n idee gehad waaroor die Sotho-boodskap gegaan het nie. Gabriël het so halfpad deur die preek opgestaan met "die werk wag, ek moet klaarmaak, die son hy hardloop". Die ousies het tot die einde gebly en het met twee koekies en 'n glas koeldrank verdaag. Dit was die eerste van ons "agterplaasdienste", soos ons dit gedoop het.
En die laaste een. Niemand het vir die tweede een opgedaag nie.
Sendingwerk? Baie jare later sou dit eers tot my deurdring dat Martha-hulle daardie psalm baie, baie beter as ek gesing het – sonder 'n psalmboek.