Daar is min gebiede waar daar meer bystand is as die behoefte om voldoende gesondheidsorg vir die land se veterane te voorsien. Terwyl baie van ons die oorlog in Irak en ander onlangse militêre avonture gekant het, erken ons steeds die behoefte om mediese dienste te verskaf vir die mense wat hul lewens in gevaar stel.
Daarom is dit veral irriterend dat regse groepe skandale uitvind rondom die Veteraanadministrasie se (VA) hospitale om 'n agenda van die privatisering van die stelsel te bevorder. As daar 'n werklike rede was om te glo dat die huidige stelsel ons veterane seergemaak het en dat hulle beter onder 'n geprivatiseerde stelsel versorg sou word, sou dit redelik wees om die oorgang te ondersteun.
Maar dit is die teenoorgestelde van die werklikheid. Al die getuienis dui daarop dat 'n geprivatiseerde stelsel enige probleme wat veterane nou in die gesig staar, sal erger maak - en dit sal waarskynlik meer geld kos.
Om 'n stap te maak, het ons eintlik baie bewyse oor die gehalte van sorg wat deur die VA-stelsel verskaf word. In 'n uitstaande boek, Die beste sorg waar dan ook, Washington Maandelikse redakteur Phillip Longman dokumenteer hoe die VA se stelsel van integrerende sorg beter is as die modelle wat deur private versekeraars gebruik word. Die belangrikste punt was dat die VA-stelsel pasiënte pasiënte deur middel van hul verskillende kontakte met dokters en ander gesondheidswerkers pas.
Dit verminder die waarskynlikheid dat hulle onnodige behandeling sal kry, maar belangriker, verseker dat die dokters van die pasiënt bewus is van die ander behandelings wat hul pasiënt ontvang. 'N Groot probleem vir pasiënte om meer dokters te sien, is dat geen van hulle volle kennis kan hê van die stel toestande wat die pasiënt of die dwelms wat hulle mag ondervind, benadeel nie. Deur die sentrale stelsel in stand te hou en 'n algemene praktisyn op te stel om toesig te hou oor die pasiënt se sorg, verminder die VA-stelsel hierdie bron van foute. Trouens, hierdie model is so suksesvol dat die meeste verskaffers die afgelope jare in dieselfde rigting probeer beweeg het.
Longman skryf oor die VA-stelsel van die 1990s, wat onder die leiding van Kenneth Kizer 'n merkwaardige ommekeer ondergaan het, wat president Clinton aangestel het om die gesondheidsorgstelsel as sekretaris van veterane-aangeleenthede aan te stel. Die gehalte van sorg wat Kizer ingestel het, het ietwat onder president Bush versleg. Dit was deels 'n gevolg van die groot invloei van nuwe veterane wat verband hou met die administrasie se oorloë. Dit was ook deels te wyte aan die feit dat Bush se politieke aanstellings dieselfde toewyding aan die veterane se gesondheid toon, aangesien sy aanstellings aan die Federale Noodbestuursagentskap gedoen het om rampe soos die orkaan Katrina voor te berei.
Nietemin, soos Alicia Mundy wys in 'n onlangse Washington Monthly stukkie, die VA-stelsel het steeds baie goed gedoen deur die meeste maatreëls. 'n analise wat vir die VA in 2010 gedoen is, het bevind dat byna al die studies wat die gehalte van VA-sorg vergelyk met sy eweknieë in die private en openbare sektor, bevind het dat die VA sorg verskaf het wat so goed of beter was as wat beskikbaar was in sy mededingers.
Gegewe hierdie realiteit moes die voorstanders van privatisering 'n skandaal uitvind om hul saak te stoot, en hulle het een. Hulle het bewyse gevind van aansienlike waglyste by die VA-hospitaal in Phoenix. Volgens rekenings wat in die media bevorder word, het 40-pasiënte gesterf terwyl hulle wag om 'n dokter te sien. Dit klink natuurlik verskriklik.
In werklikheid, a verslag deur die VA se inspekteur-generaal bevind dat ses nie-40-pasiënte gesterf het terwyl hulle op afsprake gewag het. En dit was nie duidelik dat die dood in enige van hierdie gevalle verband hou met die gebrek aan behandeling nie. Maar die werklikheid het nie saak gemaak nie, die reg het hul storie gehad en hulle was vasbeslote om dit te stoot waar hulle ook al kon.
Die Koch-broers het 'n nuwe veterane-organisasie, Bekommerd Veterane van Amerika, befonds, wat die VA-gesondheidsorgstelsel die hoof doel van sy werk aangeval het. Alhoewel volwaardige privatisering op hierdie stadium 'n stap te ver is (die meeste veterane waardeer werklik die gesondheidsorg wat hulle deur die VA-stelsel kry), hul doel is om privatisering teleur te stel deur 'n proses om geleidelik meer en meer dienste uit te kontrakteer.
Aangesien hierdie proses momentum kry, kan volskaalse privatisering soos 'n hysbak lyk. Die uitkontraktering sal waarskynlik die gehalte van sorg benadeel, veral deur die VA-stelsel se geïntegreerde sorgsorg moeiliker te maak. Dit sal ook waarskynlik die koste verhoog, aangesien die geprivatiseerde dienste byna altyd meer kos as die dienste wat deur die VA voorsien word.
Kortom, die praktyk om meer dienste uit die VA uit te kontrakteer en uiteindelik te privatiseer, is waarskynlik 'n baie slegte ooreenkoms uit die oogpunt van die land se veterane. Dit is ook waarskynlik 'n slegte ooreenkoms uit die oogpunt van belastingbetalers, wat 'n groter rekening vir laer gehalte sorg sal kry. Maar dit is waarskynlik 'n baie goeie ooreenkoms vir die kontrakteurs wat wins op VA-besigheid maak, en daarom is privatisering van die VA 'n baie werklike bedreiging.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Hoekom Pogings om die VA Gesondheidstelsel te privatiseer, is 'n bedrogspul