Die lewe en kuns van Mark Rothko
Visuele kunste Art
Mark Rothko (1903-1970) was een van die bekendste lede van die Abstract Expressionistiese beweging, veral bekend vir sy kleurveldskilderye . Sy beroemde handtekening grootskaalse kleurveldskilderye, wat uitsluitlik bestaan ​​uit groot reghoekige blokke van swaaiende, pulserende kleur, verswelg, verbind met en vervoer die kyker na 'n ander koninkryk, 'n ander dimensie, wat die gees vry van die perke van alledaagse stres bevry.
Hierdie skilderye gloei dikwels van binne en lyk amper lewendig, asemhaal, in wisselwerking met die kyker in stille dialoog, wat 'n gevoel van die heilige in die interaksie skep, wat herinner aan die I-Jou-verhouding wat deur bekende teoloog Martin Buber beskryf word.
Oor die verhouding van sy werk aan die kyker Rothko het gesê: 'n Foto lewe deur kameraadskap, uitbreiding en lewering in die oë van die sensitiewe waarnemer. Dit sterf op dieselfde manier. Dit is dus riskant om dit in die wêreld uit te stuur. Hoe dikwels moet dit benadeel word deur die oë van die ongemak en die wreedheid van die impotente. "Hy het ook gesê: 'Ek stel nie belang in die verhouding tussen vorm en kleur nie. Die enigste waaroor ek omgee, is die uitdrukking van die mens se basiese emosies: tragedie, ekstase, bestemming.
Rothko is op 25 September 1903 in Marcus Rothkowitz gebore in Dvinsk, Rusland. Hy het in 1913 na die Verenigde State gekom met sy familie en vestig hom in Portland, Oregon.
Sy pa het gesterf kort nadat Marcus in Portland aangekom het en die gesin het vir 'n niggie se kleremaatskappy gewerk om eindes te ontmoet. Marcus was 'n uitstekende student, en was gedurende die jare aan die kuns en musiek blootgestel en het geleer om te teken en te verf, en om die mandolien en klavier te speel. Toe hy ouer geword het, het hy belangstel in sosiaal liberale oorsake en linkse politiek.
In September 1921 het hy die Yale Universiteit bygewoon, waar hy vir twee jaar gebly het. Hy studeer liberale kunste en wetenskap, het 'n liberale daaglikse koerant gesluit en het hom met vreemde werk gesteun voordat hy Yale in 1923 verlaat het sonder om hom te gradueer om homself tot die lewe as kunstenaar te verbind. Hy het in 1925 in New York City gevestig en ingeskryf by die Arts Students League waar hy deur die kunstenaar, Max Webe r, en Parsons School of Design, onderrig is, waar hy onder Arshile Gorky gestudeer het. Hy het gereeld na Portland teruggekeer om sy gesin te besoek en by 'n waarnemende geselskap aangesluit. Sy liefde vir teater en drama het steeds 'n belangrike rol in sy lewe en kuns gespeel. Hy het toneelstukke geverf en oor sy skilderye gesê: "Ek dink aan my foto's as drama, die vorms in my foto's is die kunstenaars."
Van 1929-1952 het Rothko kinders kuns geleer by die Sentrum Akademie, Brooklyn Joodse Sentrum. Hy het daarvan gehou om kinders te leer en te voel dat hul suiwer ongefilterde antwoorde op hul kuns hom gehelp het om die essensie van emosie en vorm in sy eie werk vas te lê.
Sy eerste eenpersoonskou was in 1933 by die Contemporary Arts Gallery in New York. Destyds het sy skilderye bestaan ​​uit landskappe, portrette en naakpunte.
In 1935 het Rothko saam met agt ander kunstenaars, waaronder Adolph Gottlieb, saamgegaan om 'n groep met die naam The Ten (hoewel daar net nege was), wat deur Impressionisme beïnvloed is, in protes teen die kuns gevorm wat tipies uitgestal is. Die Tien het die meeste bekend geword vir hul uitstalling, The Ten: Whitney Dissenters, wat drie dae na die opening van die Whitney Annual by die Mercury Galleries geopen is. Die doel van hul protes is in die inleiding tot die katalogus aangedui, wat hulle as "eksperimenteerders" en "sterk individualisties" beskryf het en verduidelik dat die doel van hul vereniging was om aandag te skenk aan Amerikaanse kuns wat nie letterlik was nie, nie verteenwoordigend en besig was nie met plaaslike kleur, en nie "kontemporêre slegs in die streng chronologiese sin nie." Hul missie was "om te protesteer teen die beweerde ekwivalensie van Amerikaanse skilderkuns en letterlike skildery."
In 1945 het Rothko vir die tweede keer getrou. Met sy tweede vrou, Mary Alice Beistle, het hy twee kinders, Kathy Lynn in 1950, en Christopher in 1963.
Na jare lank as kunstenaar, het die 1950's uiteindelik Rothko-toekenning gebring. In 1959 het Rothko 'n groot eenmansvertoning in New York by die Museum vir Moderne Kuns gehad. Hy was ook in die jare 1958 tot 1969 aan drie groot kommissies gewerk: muurskilderye vir die Holyoke-sentrum aan die Harvard Universiteit; monumentale skilderye vir die Four Seasons Restaurant en Seagrams-gebou, beide in New York; en skilderye vir die Rothko-kapel.
Rothko het op 70-jarige ouderdom in 1970 selfmoord gepleeg. Sommige dink dat die donker en somber skilderye wat hy laat in sy loopbaan gedoen het, soos dié van die Rothko-kapel, sy selfmoord voorspel, terwyl ander die werke beskou as 'n openbaring van die gees en 'n uitnodiging na groter geestelike bewustheid.
Die Rothko Kapel
Rothko is in 1964 deur John en Dominique de Menial in gebruik gestel om 'n meditatiewe ruimte te skep met sy skilderye wat spesifiek vir die ruimte geskep is. Die Rothko-kapel, wat in samewerking met argitekte Philip Johnson, Howard Barnstone en Eugene Aubry ontwerp is, is in 1971 voltooi. Alhoewel Rothko in 1970 dood is, het die finale gebou nie gesien nie. Dit is 'n onreëlmatige agtkantige baksteen gebou wat veertien van Rothko se muurskilderye bevat. Die skilderye is Rothko se swaaiende reghoeke, alhoewel hulle donkerder is - sewe doeke met harde rande swart reghoeke op maroengrond en sewe pers tonale skilderye.
Dit is 'n intergeloofskapel wat mense van regoor die wêreld besoek. Volgens The Rothko Chapel se webwerf, "The Rothko Chapel is 'n geestelike ruimte, 'n forum vir wêreldleiers, 'n plek vir eensaamheid en byeenkoms. Dit is 'n episentrum vir burgerregte-aktiviste, 'n rustige ontwrigting, 'n stilte wat beweeg. die 90,000 mense van alle gelowe wat elke jaar van alle dele van die wêreld besoek. Dit is die tuiste van die Oscar Romero-toekenning. " Die Rothko Kapel is op die Nasionale Register van Historiese Plekke.
Invloede op Rothko se kuns
Daar was 'n aantal invloede op Rothko se kuns en gedagtes. As student in die middel van die laat 1920's is Rothko beïnvloed deur Max Weber, Arshile Gorky en Milton Avery, van wie hy baie verskillende maniere om skildery te leer, geleer het. Weber het hom geleer oor Kubisme en nie-verteenwoordigende skilderkuns; Gorky het hom geleer oor surrealisme, die verbeelding en mythiese beelde; en Milton Avery, met wie hy jare lank goeie vriende was, het hom geleer om dun lae plat kleur te gebruik om diepte deur kleurverhoudings te skep.
Soos baie kunstenaars het Rothko ook die Renaissance skilderye bewonder en hul rykheid van tint en skynbare innerlike gloed behaal deur die toepassing van verskeie lae dun glase van kleur.
As 'n leerling het ander invloede Goya, Turner, die Impressioniste, Matisse, Caspar Friedrich en ander ingesluit.
Rothko het ook Friedrich Nietzsche , die Duitse filosoof van die 19de eeu, bestudeer en sy boek, The Birth of Tragedy , gelees.
Hy het in sy skilderye Nietzsche se filosofie van die stryd tussen die Dionysian en Apollonian opgeneem.
Rothko was ook 'n invloed deur Michelangelo, Rembrandt, Goya, Turner, die Impressioniste, Caspar Friedrich, en Matisse, Manet, Cezanne, om maar 'n paar te noem.
Die 1940's was 'n belangrike dekade vir Rothko, een waarin hy deur talle transformasies in styl gegaan het, met die klassieke kleurveldskilderye wat hoofsaaklik met hom geassosieer word. Volgens sy seun, Christopher Rothko in MARK ROTHKO, die beslissende dekade 1940-1950 , het Rothko vyf of ses verskillende style in hierdie dekade gehad, elkeen 'n uitgroei van die vorige een. Hulle is: 1) Figuratief (c.1923-40); 2. Surrealisties - Mite-gebaseerde (1940-43); 3. Surrealisties - Abstrak (1943-46); 4. Multiform (1946-48); 5. Oorgangs (1948-49); 6. Classic / Color Field (1949-70). "
Eers in 1940 maak Rothko sy laaste figuurlike skildery, dan eksperimenteer met Surrealisme, en eindig uiteindelik heeltemal met enige figuurlike voorstel in sy skilderye, trek hulle verder uit en deel hulle af tot onbepaalde vorms wat in kleurvelde swaai - Multiforms soos hulle genoem word deur ander - wat sterk beïnvloed is deur Milton Avery se skildery. Die Multiforms is Rothko se eerste ware abstrakies, terwyl hul palet die palet van die kleurveldskilderye voorskadu voorspel. Hy verduidelik sy voorneme verder, elimineer vorms en begin sy kleurveldskilderye in 1949, gebruik kleur selfs meer ekspressief om monumentale drywende reghoeke te skep en die verskeidenheid menslike emosies binne hulle te kommunikeer.
Rothko is veral bekend vir sy kleurveldskilderye, wat hy in die laat 1940's begin skilder het. Hierdie skilderye was baie groter skilderye, en het amper 'n hele muur van vloer tot plafon gevul. In hierdie skilderye gebruik hy die soak-vlek tegniek , wat aanvanklik deur Helen Frankenthaler ontwikkel is. Hy sal lae verdun verf op die doek aanwend om twee of drie ligte abstrakte sagtekantige reghoeke te skep.
Rothko het gesê dat sy skilderye groot was om die kyker deel van die ervaring te maak eerder as om van die skildery af te skei. Om die waarheid te sê, het hy verkies om sy skilderye saam in 'n uitstalling te laat sien, om 'n groter impak te hê van omhulsel of omhulsel deur die skilderye, eerder as opgebreek deur ander kunswerke. Hy het gesê dat die skilderye monumentaal was om "grandiose" te wees, maar om meer "intiem en menslik" te wees. Volgens die Phillips-galery in Washington, DC, het sy groot doeke, tipies van sy volwasse styl, 'n een-tot-een-korrespondensie met die kyker geskep, menslike skaal aan die ervaring van die skildery gegee en die effekte van kleur versterk. 'n resultaat, die skilderye produseer in die reageer kyker 'n gevoel van die eteriese en 'n toestand van geestelike oorweging. Deur kleur alleen toegepas op geskorsde reghoeke binne abstrakte komposisies, roep Rothko se werk sterk emosies wat wissel van uitbundigheid en ontsag tot wanhoop en angs. deur die swaai en onbepaalde aard van sy vorme. "
In 1960 het die Phillips Gallery 'n spesiale kamer opgebou wat toegewys is om Mark Rothko se skildery te wys, bekend as The Rothko Room. Dit bevat vier skilderye deur die kunstenaar, een skildery op elke muur van 'n klein kamer, wat die ruimte 'n meditatiewe kwaliteit gee.
Rothko het opgehou om sy werke konvensionele titels te gee in die laat 1940's, verkies om hulle eerder te onderskei volgens kleur of nommer. Soveel as wat hy gedurende sy leeftyd oor kuns geskryf het, soos in sy boek, The Artist's Reality: Philosophies on Art, geskryf oor 1940-41, het hy begin om die betekenis van sy werk met sy kleurveldskilderye te verduidelik, en beweer dat "Silence is so akkuraat. "
Dit is die kern van die verhouding tussen die kyker en die skildery wat belangrik is, nie die woorde wat dit beskryf nie. Mark Rothko se skilderye moet persoonlik ervaar word om werklik waardeer te word.
> Kennicot Philip, Two Rooms, 14 Rothkos en 'n wêreld van verskil , Washington Post, 20 Januarie 2017
> Mark Rothko, Nasionale Galery van Kuns, skyfievertoning
> Mark Rothko (1903-1970), Biografie, Die Phillips-versameling
> Mark Rothko: Die Kunstenaar se Reality , http://www.radford.edu/rbarris/art428/mark%20rothko.html
> Meditasie en moderne kuns Ontmoet in Rothko Kapel , NPR.org, 1 Maart 2011
> O'Neil, Lorena, die Spiritualiteit van Mark Rothko, die Daily Dose, 23 Desember 2013http: //www.ozy.com/flashback/the-spirituality-of-mark-rothko/4463