Sou dit nie in ons huidige tydsgewrig nog ‘n verdere en ander soort kulturele verarming kon veroorsaak nie? – bo-op die eeuelange en gewelddadige verarming van inheemse kulture onder kolonialisme en bo-op die verpotting (ook potboundness) van die so lank deur Apartheid geïsoleerde wit kulturele uitsette? ‘n Bewuste keuse vir toevoeging (addition) en hibridisering in die kader van die kunste hoef nie uit te sluit dat die publiek krities bewus gemaak kan word van die effek van dominante kultuurvorme en van die kommodifikasie van kunswerke in ‘n konteks van verbruik nie. Dit is moontlik ironies, maar eerder verbluffend dat Leroux hier sy vinger lê op ’n kernaspek van wat haper in die moderne kondisie, maar dit byna verhul binne die kompleksiteit van sy eie werk aan ons voorhou: die neurose van afwagting, die afhanklik raak van prikkels, die onvermoë om in die oomblik te leef en die opvul van die leegte met voortdurende maar kunsmatige events. Klimakse moet voortdurend geskep word as ’n soort ontladingsproses.