Thomas Telford - Inligting
Thomas Telford, die seun van 'n herder, is gebore in Westerkirk, Skotland in 1757. Op 14 -jarige ouderdom het hy as vakleerling by 'n klipkapper gestudeer. Hy werk 'n tyd lank in Edinburgh en in 1792 verhuis hy na Londen waar hy betrokke was by die bou van aanbouings aan Somerset House. Twee jaar later kry hy werk by die werf in Portsmouth.
In 1787 word hy landmeter van openbare werke vir Shropshire. Teen hierdie tyd het Telford 'n goeie reputasie as ingenieur gevestig en in 1790 die taak gekry om 'n brug oor die rivier Severn by Montford te bou. Dit is gevolg deur 'n kanaal wat die ysterwerke en kolwerye van Wrexham met Chester en Shrewsbury verbind het. Dit behels die bou van 'n akwaduk oor die rivier Dee. Op die Pontcysyllte-akwaduk het Telford 'n nuwe konstruksiemetode gebruik wat bestaan ​​uit bakke van gietijzerplate en in messelwerk vasgemaak.
Na die voltooiing van die Ellesmere -kanaal verhuis Telford terug na Skotland waar hy beheer neem oor die bou van die Caledoniese kanaal. Ander werke van Telford sluit in die Menai Suspension Bridge (1819-1826) en die Katherine's Docks (1824-1828) in Londen.
Telford was ook 'n belangrike padbouer. Hy was verantwoordelik vir die heropbou van die Shrewsbury- tot Holyhead -pad en die kusweg tussen Noord -Wallis tussen Chester en Bangor. Gedurende sy lewe het Telford meer as 1 000 myl pad gebou, insluitend die hoofweg tussen Londen en Holyhead.
Thomas Telford sterf in 1834.
Thomas Telford - Geskiedenis
Vallei van "die onberispelike herder", Eskdale
Thomas Telford is gebore in een van die mees eensame hoekies van die smal vallei van die Esk, in die oostelike deel van die graafskap Dumfries, in Skotland. Eskdale loop noord en suid, die onderkant daarvan was vroeër die westelike opmars van die Skotse grens. Naby die ingang van die dal is 'n hoë kolom wat op Langholm-heuwel opgerig is, twaalf kilometer noord van die Gretna Green-stasie van die Caledoniese spoorweg-wat baie reisigers van en na Skotland waargeneem het-'n monument vir die wyle sir John Malcolm, goewerneur van Bombay, een van die vooraanstaande inboorlinge van die distrik. Dit kyk ver oor die Engelse grenslande, wat na die suide strek, en dui die ingang aan van die bergagtige dele van die dal, wat in die noorde lê. Vanaf daardie punt na bo trek die vallei geleidelik saam, die pad kronkel langs die oewers van die rivier, op sommige plekke hoog bo die stroom, wat vinnig oor die rotsbedding daaronder jaag.
'N Paar kilometer van die onderkant van Eskdale af lê die klein hoofstad van die distrik, die stad Langholm, en daar, op die mark, staan ​​nog 'n monument vir die deugde van die Malcolm-familie in die standbeeld wat opgerig is ter nagedagtenis aan Admiraal Sir Pulteney Malcolm, 'n vooraanstaande vlootoffisier. Bo Langholm word die land heuwelagtige en heideveld. Op baie plekke is slegs 'n smal stuk grond langs die rivier beskikbaar vir bewerking totdat die vallei so lank saamtrek dat die heuwels tot by die pad daal, en daar is slegs die steil heide sye wat teen die kant af sien. lug aan weerskante, en 'n smal stroom wat langs die onderkant van die vallei tussen die rotse aan hul voete neerspring en kronkel.
Inheemse distrik van Telford
Uit hierdie kort beskrywing van die karakter van die Eskdale -natuurskoon, kan maklik aanvaar word dat die distrik baie dun is en dat dit nooit 'n groot aantal inwoners kon ondersteun nie. Voor die vereniging van die krone van Engeland en Skotland, was die belangrikste nywerheidstak in die Dale inderdaad wetteloos. Die mense wat aan die twee kante van die grens woon, het mekaar se vee as hul eie beskou, op voorwaarde dat net hulle die krag het om dit te "hef". Hulle was in werklikheid, selfs gedurende die tyd van vrede, 'n soort uitgeworpenes, teen wie die verenigde magte van Engeland en Skotland dikwels in diens was. Aan die Skotse kant van die Esk was die Johnstones en Armstrongs, en aan die Engelse was die Graemes of Netherby beide wild en wetteloos. Dit was 'n gewilde grens wat sê dat "Elliots en Armstrongs diewe ry" en 'n ou historikus sê van die Graemes dat hulle almal sterk mos-troepe was en aankomende diewe na Engeland sowel as Skotland verbied is. & Quot Die naburige hoofmanne was nie beter nie: Scott van Buccleugh, van wie die moderne hertog afstam, en Scott van Harden, die voorouer van die romanskrywer, albei bekende freebooters.
Daar staan ​​op hierdie dag aan die oewer van die Esk, net 'n paar kilometer van die Engelse grens, die ruïne van 'n ou fortalice, genaamd Gilnockie Tower, in 'n situasie wat selfs in Skotland amper nie gelyk is nie. Dit was die vesting van 'n opperhoof wat destyds in die volksmond bekend gestaan ​​het as Johnnie Armstrong.* Hy was 'n magtige vryloper in die tyd van James V., en die skrik van sy naam sou tot in Newcastle-upon gestrek het -Tyne, tussen watter stad en sy kasteel op die Esk was hy gewoond om swartpos, of & quotbeskermings- en verdraagsaamheid, te hef, & quot soos dit genoem is. Die koning het egter besluit om met die sterk hand die verdorwenheid van die optogmanne neer te sit, het 'n skielike ekspedisie langs die grense gemaak en Johnnie Armstrong was so sleg om sy verskyning by sy volgelinge te maak op 'n plek genaamd Carlenrig, in Etterick Forest, tussen Hawick en Langholm, het James hom beveel om onmiddellik tereggestel te word. As Johnnie Armstrong vooraf, soos die Skotte en Kers en Johnstones van roeping, in die gevangenis was, sou hy moontlik geleef het om 'n Britse eweknie te stig, maar soos dit was, was die genie van die Armstrong -dinastie vir 'n tyd lank uitgedoof, maar om na die verloop van 'n paar eeue weer te verskyn in die persoon van die vooraanstaande ingenieur van Newcastle-upon-Tyne, die uitvinder van die Armstrong-geweer.
Die twee eeue en 'n half wat sedertdien verstryk het, het inderdaad buitengewone veranderings beleef. bemes en verryk die land wat hulle verkwistende vurigheid voorheen soveel gedoen het om te versteur en te verarm. Die hoofde van die Buccleugh en Elliot -gesin sit nou in die British House of Lords. Die afstammeling van Scott van Harden het 'n wêreldwye reputasie as digter en romanskrywer verwerf en wyle sir James Graham, die verteenwoordiger van die Graemes of Netherby, aan die Engelse kant van die grens, was een van die eerbiedwaardigste en mees gerespekteerde van Britse staatsmanne. Die grensmanne, wat vroeër sulke woedende aanvalle en uitstappies gemaak het, het mekaar nou, oor die denkbeeldige grens wat hulle verdeel, as vriende en bure beskou, en hulle ontmoet mekaar as mededingers vir oorwinning slegs op landbouvergaderings, waar hulle daarna streef om pryse te wen vir die grootste raap of die doeltreffendste maaimasjiene, terwyl die manne wat hul Johnstone- of Armstrong-kapteins as prikkers of hobbelaars na die stryd gevolg het, net soos Telford die grens oorgesteek het met die magte om pad te bou en brug te bou was 'n bron van toenemende beskawing en welstand vir die bevolking van die hele Verenigde Koninkryk.
Die gehucht Westerkirk, met sy parochiekerk en skool, lê in 'n smal deel van die vallei, 'n paar kilometer bo Langholm. Die gemeente Westerkirk is lank en smal, en sy grense is die heuweltoppe weerskante van die dal. Dit is ongeveer sewe myl lank en twee breed, met 'n bevolking van ongeveer 600 mense van alle ouderdomme. Tog is hierdie getal net soveel as wat die distrik kan ondersteun, soos blyk uit die feit dat dit so min as moontlik stil bly van die een geslag na die ander.* Maar wat word van die natuurlike toename van gesinne? "Hulle wemel!" was die verduideliking wat 'n inwoner van die vallei aan ons gegee het. "As hulle tuis gebly het," het hy gesê, "moet ons almal in armoede versink word en met mekaar tussen hierdie heuwels skarrel om bloot te lewe. Maar ons boerdery het 'n gees daarbo: hulle sal nie toestem om te sink nie; hulle kyk op en ons gemeenteskole gee hulle die mag om in die wêreld te gaan, elkeen vir homself. So werm hulle weg-sommige na Amerika, sommige na Australië, sommige na Indië, en sommige, soos Telford, werk oor die grens en na Londen. & Quot
'N Mens sou skaars verwag het om die geboorteplek van die bouer van die Menai -brug en ander groot nasionale werke in so 'n onduidelike hoek van die koninkryk te vind. Miskien het dit die leser al met verbasing getref, dat nie net al die vroeë ingenieurs selfonderrig in hul beroep was nie, maar dat hulle meestal grootgemaak is op afgeleë plattelandse plekke, ver van die aktiewe lewe van groot dorpe en stede. Maar die genie is van geen plek nie, en kom ook uit die plaashuis, die boer se hut of die kudde se opstal. Vreemd, dit is inderdaad dat die manne wat ons brûe, dokke, vuurtorings, kanale en spoorweë gebou het, byna almal seuns moes wees: Edwards en Brindley, die seuns van kleinboere Smeaton, grootgemaak in sy pa landhuis in Austhorpe Rennie, die seun van 'n boer en vryhouer en Stephenson, grootgemaak in 'n kolwerdorp, 'n motor-tenter se seun. Maar Telford, selfs meer as enige van hierdie, was 'n suiwer landgetroude seuntjie en is gebore en grootgemaak in 'n vallei wat so afgesonder was dat dit nie eens kon spog met 'n groep huise van die grootte van 'n dorp nie.
Telford se pa was 'n kudde op die skaapplaas van Glendinning. Die plaas bestaan ​​uit groen heuwels wat langs die Meggatvallei lê, 'n klein brandwond wat uit die heide in die ooste daal en in die Esk val naby die gehucht Westerkirk. Die huisie van John Telford was weinig beter as 'n afdak, bestaande uit vier moddermure, omring deur 'n grasdak. Dit staan ​​op 'n draai naby die onderkant van 'n kloof wat deur die strome van baie winters op die heuwel gedra word.
Die grond strek daarvan weg in 'n lang swewende helling tot by die lug, en is groen tot bo, behalwe waar die kaal grys rotse op sommige plekke tot op die dag opduik. Van die knol af kan myle op myl van heuwels op en af ​​in die vallei gesien word, wat in en uit kronkel, soms vertakking in kleiner glans, elk met sy gorrelende turfbruin water wat uit die mosse hierbo afloop. Slegs 'n smal strook bewerkbare grond is hier en daar sigbaar langs die onderkant van die vallei, almal bo is skaapweiding, heide en rotse. By Glendinning lyk dit asof jy amper die wêreld se einde bereik het. Daar hou die pad op, en daarbo strek spoorlose heide, waarvan die eensaamheid slegs verbreek word deur die gekreun van die brandwonde op pad na die vallei daaronder, die gedruis van bye wat heuning bymekaarmaak onder die heide, die gedreun van 'n swart haan op die vleuel, die klaende kreet van die ooie tydens lamtyd, of die skerp bas van die herdershond wat die kudde bymekaarmaak vir die dam.
In hierdie huisie op die knol is Thomas Telford gebore op 9 Augustus 1757, en voor die jaar uit was hy reeds 'n weeskind. Die herder, sy vader, is in November oorlede en is begrawe op die kerkhof van Westerkirk, wat sy weduwee en haar enigste kind heeltemal agtergelaat het. Ons kan hier noem dat een van die eerste dinge wat daardie kind gedoen het, toe hy grootgeword het en 'n grafsteen kon afsny, was om een ​​met die volgende inskripsie op te rig, deur homself uitgekap en met letters oor sy vader se graf:
& quotIN GEDENK VAN
WIE NA 33 JAAR LEWE
'N ONLAMBAARE HERDER,
STERF OP GLENDINNING,
NOVEMBER, 1757, & quot
'n eenvoudige maar poëtiese grafskrif, wat Wordsworth self moontlik sou geskryf het.
Die weduwee het 'n lang en harde stryd met die wêreld voor haar gehad, maar sy het dit dapper teëgekom. Sy het haar seuntjie gehad om voor te werk, en al was sy arm, moes sy hom opvoed. Sy is, soos die armes so gereeld, gehelp deur dié van haar eie toestand, en daar is geen gevoel van agteruitgang om sulke hulp te ontvang nie. Een van die risiko's van welwillendheid is die neiging om die ontvanger in die toestand van 'n aalmoeder te verlaag. Dolle uit armbakke het hierdie verstommende effek, maar 'n arme buurvrou wat 'n behoeftige weduwee in haar nood help, word as 'n vriendelike daad beskou, en is gelyk aan die karakter van beide. Alhoewel ellende soos in groot dorpe gesien word, nogal onbekend was in die vallei, was daar armoede, maar dit was eerlik sowel as hoopvol, en niemand was skaam daaroor nie. Die boere van die dale was baie primitief* in hul maniere en gewoontes, en omdat hulle 'n warmhartige, maar beslis nie 'n demonstratiewe ras was nie, was hulle vriendelik teenoor die weduwee en haar vaderlose seuntjie. Hulle het hom beurte gemaak om by hulle by hulle huise te woon, en sy ma het af en toe werk gekry. In die somer het sy die ooie gemelk en hooi gemaak, en tydens die oes het sy gekuier, nie net om te lewe nie, maar ook om vrolik te wees.
Die huis waarna die weduwee en haar seun op die pinksterdag verwyder het na die dood van haar man, was op 'n plek genaamd The Crooks, ongeveer halfpad tussen Glendinning en Westerkirk. Dit was 'n grasdakbed, met twee ente waarvan die een Janet Telford (meer algemeen bekend onder haar eie naam, Janet Jackson) en haar seun Tom, en in die ander haar buurvrou Elliot, een deur was wat vir beide gemeenskaplik was.
Young Telford het 'n gesonde seuntjie grootgeword, en hy was so vol pret en humor dat hy in die vallei bekend geword het met die naam "Lag Tam." Toe hy oud genoeg was om skape op te vang, het hy by 'n familielid, 'n herder gaan woon. soos sy pa, en hy het die meeste van sy tyd saam met hom deurgebring in die somer te midde van die stilte van die natuur. In die winter het hy by die een of ander buurboer gewoon. Hy het hulle koeie opgepas of boodskappe gedoen en sy vleis, 'n paar kouse en vyf sjielings per jaar vir klompe ontvang. Dit was sy eerste loon, en namate hy ouer word, word dit geleidelik verhoog.
Maar Tom moet nou skool toe gaan, en gelukkig, al was die gemeente Westerkirk, het dit die voordeel van die bewonderenswaardige instelling, die gemeenteskool, gehad. Die wetlike voorsiening wat vroeër gemaak is vir die opvoeding van die mense in Skotland, was een van hul grootste seëninge. Deur die basiese kennis aan almal oor te dra, het die gemeenteskole in die land die kinders van die boerdery op 'n meer gelyke voet met die kinders van die rykes geplaas en in so 'n mate die ongelykhede van geluk herstel. Om 'n arm seuntjie op die lewenspad sonder onderrig te begin, is soos om 'n wedloop te begin met sy oë vasgebind of sy been vasgemaak. In vergelyking met die opgevoede seun van die ryk man, het eersgenoemde maar min kans om die wenpaal te sien.
Vir ons weeskindseun was die bloot elementêre onderrig wat by die gemeenteskool van Westerkirk aangebied is, 'n groot seën. Om dit te bemeester, was die eerste stap van die leer wat hy later moes oprig: sy eie bedryf, energie en vermoë moet die res doen. Hy het gevolglik skool toe gegaan, terwyl hy steeds in die somermaande besig was om vee te beoefen of beeste op te pas. Miskien het sy eie "fooi" gehelp om die onderwyser se huurgeld te betaal, maar dit word vermoed dat sy neef Jackson die hoofdeel van die koste van sy onderrig gedek het. Hy het nie veel geleer nie, maar in die verwerwing van die kuns van lees, skryf en figure, het hy die begin van baie geleer. Afgesien van die kwessie van leer, was daar nog 'n duidelike voordeel vir die arme seun om vrylik in die gemeenteskool met die seuns van die naburige boere en eienaars te meng. Sulke omgang het 'n invloed op die jeug se humeur, maniere en smaak, wat net so belangrik is in die opvoeding van karakter as die lesse van die meester self en Telford, dikwels in die lewe daarna met plesier verwys na die voordele wat hy behaal het uit sy vroeë skool vriendskappe. Onder die wie hy gewoond was om met die grootste trots terug te kyk, was die twee ouer broers van die Malcolm -familie, wat albei tot hoë rang gestyg het in diens van hul land William Telford, 'n jeug van groot belofte, 'n vlootchirurg, wat jonk gesterf het en die broers William en Andrew Little, waarvan die voormalige as 'n boer in Eskdale gevestig het, en die laasgenoemde, 'n chirurg, het sy sig verloor toe hy diens aan die kus van Afrika gemaak het. Andrew Little vestig hom daarna as 'n onderwyser in Langholm, waar hy onder meer generaal Sir Charles Pasley, dr. Irving, die bewaarder van die advokaatbiblioteek in Edinburgh en ander bekendes bekend maak wat bekend is buite die grense van hul geboortevallei. Telford kan sê, toe 'n ou, vol jare en eerbewyse, aan die sit was om sy outobiografie te skryf, & quot; ek onthou nog steeds met trots en plesier my geboortekerk van Westerkirk, aan die oewer van die Esk, waar ek gebore is. & Quot
Westerkirk Kerk en Skool.
* Sir Waiter Scott, in sy aantekeninge by die 'Minstrelsy of the Scottish Border', sê dat die gewone mense van die hoë dele van Liddlesdale en die land wat aan hierdie dag aangrensend is, die herinnering aan Johnnie Armstrong baie hoog ag.
* Dit was lank voordat die Hervorming in die afgesonderde Esk -vallei ingevloei het, maar toe dit gebeur, het die energie van die Grensers in die uiterste vorm van hul teenkanting teen die ou godsdiens verskyn. Die Eskdale-mense het net so vasberade geword in hul verbond as wat hulle voorheen in hul vrye bagasie was, en die heidene van die mos-troepe het die spook van die vervolgde predikante geword tydens die bewind van die tweede Jakobus. 'N Entjie bokant Langholm is 'n heuwel wat bekend staan ​​as' Peden's View ', en die put in die groen hol aan die voet word nog steeds' Peden's Well 'genoem-die plek waar Alexander Peden, die' profeet 'was, se toevlugsoord. die elwebosse in die holte, terwyl hy vanaf die heuweltop die vallei kon opkyk en sien of die Johnstones van Wester Hall kom. Heel aan die hoof van dieselfde vallei, op 'n plek genaamd Craighaugh, op Eskdale Muir, is een Hislop, 'n jong verbond, deur die manne van Johnstone geskiet en begrawe waar hy 'n grys plaatsteen neerslaan wat nog die plek van sy rusplek aandui. Sedertdien het daar egter stilte in Eskdale geheers, en die klein bevolking het in sy daaglikse bedryf van die een geslag na die ander in vrede gegaan. Alhoewel dit afgesonder en blykbaar deur die omliggende heuwels van die buitewêreld afgesluit is, is daar nie 'n klop uit die hart van die land nie, maar dit pulseer langs die vallei en toe die skrywer dit 'n paar jaar gelede besoek het, het hy gevind dat 'n golf van die groot vrywilligersbeweging het in Eskdale ingestroom en die & quotlads van Langholm & boor en marsjeer onder hul hoof, jong meneer Malcolm van die Burnfoot, met nog meer ywer as in die bevolkte dorpe en stede in die suide.
* Die name van die families in die vallei bly byna dieselfde as driehonderd jaar gelede-die Johnstones, Littles, Scotts en Beatties wat heers bo Langholm en die Armstrongs, Bells, Irwins en Graemes laer af na Canobie en Netherby. Dit is interessant om te vind dat Sir David Lindesay in sy nuuskierige drama gepubliseer in 'Pinkerton's Scottish Poems', vol. ii., bl. 156, gee dit ongeveer driehonderd jaar gelede onder die name van die grenspersone. One Common Thift, toe hy tot straf veroordeel is, onthou dus sy grensvriende in sy sterwende toespraak:
& quotDauw! my brutere diewe van Annan,
Dit hol my in my mischeivis
Dowe! Grosaws, Niksonis en Bells,
Dikwels het ons die valse erken:
Dowe! Robsons, Howis en Pylis,
Dit in ons ambag is mony wilis:
Littlis, Trumbells en Armestranges
Baileowes, Erewynis en Elwandis,
Vinnig en vinnig handjies
Die Skotte van Eisdale, en die Gramis,
Ek het tyd om jou naam te vertel. & Quot
Telford, of Telfer, is 'n ou naam in dieselfde omgewing, herdenk in die bekende grensballade van 'Jamie Telfer van die skone Dodhead'. Sir W. Scott sê in die 'Minstrelsy' dat daar nog steeds 'n familie van Telfers is. in die omgewing van Langholm, wat voorgee dat hulle hul afkoms van die Telfers of the Dodhead afkomstig is.
Die Dunstable Northern Bypass is op 10 Mei 2017 geopen.
Die oorspronklike belyning van die A5 deur Milton Keynes is nou die V4 en maklik herkenbaar as die ou pad. Dit vorm steeds 'n beduidende plaaslike skakel in die stad, en word steeds deur die plaaslike inwoners na verwys as die A5, met die huidige omseil bekend as die "A5D" (dws: A5 -afleiding).
Die A5 het nog nooit langs Watlingstraat noord van Watford Gap geloop nie, aangesien dryfsand in die omgewing die pad onprakties vir 'n busroete gemaak het. 'N Klein gedeelte van die Romeinse pad is in 1959 herwin toe die eerste deel van die M1 gebou is. Die A5 -hooflyn was oorspronklik 'n TOTSO vir hierdie aansporing, maar is in 1997 omskep in die huidige rotonde toe die International Freight Terminal in Daventry gebou is.
Hier is 10 van die mense en plekke wat met blou plate in Shropshire gevier word:
Wilfred Owen, een van die groot digters van die Eerste Wêreldoorlog, is gebore op Plas Wilmot aan die buitewyke van Oswestry, en het later saam met sy gesin na Monkmoorweg 69 in Shrewsbury verhuis.
Blou plate op albei huise dui op sy verbintenis met die geboue.
Owen is op 25 November 1918 op 25 -jarige ouderdom vermoor, net 'n paar dae voor die einde van die konflik. Die nuus oor sy dood het sy familie op Wapenstilstandsdag bereik. Daar word gesê dat sy ma die telegram gelees het toe kerkklokke ter viering oor Shrewsbury lui.
Sommige van Owen se bekendste werke sluit in 'Anthem for Doomed Youth' en 'Dulce Et Decorum Est', hoewel slegs vyf van sy gedigte voor sy dood gepubliseer is.
Kaptein Matthew Webb
'N Jong Matthew Webb, wat in 1848 in Dawley gebore is, het leer swem in die River Severn by Coalbrookdale. Hy word die eerste persoon wat die Engelse Kanaal geswem het tydens sy tweede poging in Augustus 1875.
Op 15-jarige ouderdom het hy sy 12-jarige broer van verdrinking gered, en hy word later as 'n held geprys nadat hy die Atlantiese Oseaan ingespring het om 'n man oorboord te probeer red tydens sy tyd in die vloot.
Webb sterf op 35 -jarige ouderdom tydens 'n poging om deur die Whirlpool Rapids onder die Niagara -waterval te swem.
Hy word herdenk deur 'n blou gedenkplaat wat deur die Great Dawley Town Council aangebring is met die woorde 'Nothing Great is Easy', terwyl 'n monument vir hom ook in die middestad staan.
Die eerste sokkerspeler ter wêreld wat 100 internasionale pette gekry het, het grootgeword in Ironbridge, waar 'n blou gedenkplaat verlede jaar by sy kinderhuis in New Road onthul is.
Dit was die tweede gedenkplaat wat ter ere van Wright in die stad aangebring is, 20 jaar nadat die eerste op Belmontweg 33 geïnstalleer is, waar hy gebore is.
Wright het sy hele loopbaan tussen 1939 en 1959 by Wolverhampton Wanderers deurgebring, en word ook herdenk met 'n standbeeld buite Molineux, asook 'n standplaas wat na hom vernoem is.
Hy het 105 wedstryde vir Engeland gespeel, waaronder 'n rekord van 90 as kaptein, en het die jeugspan van Engeland en later Arsenal bestuur nadat hy teruggetrek het. Hy sterf in 1994, 70 jaar oud.
Mary Edwards was die eerste vroulike 'rekenaar' wat deur die Board of Longitude gewerk het om aan die British Nautical Almanac te werk.
Sy werk vanuit haar huis op Brand Lane 4, Ludlow, waar 'n blou gedenkplaat van Ludlow Civic Society in 2016 geïnstalleer is.
Edwards se man, John, het van 1773 tot sy dood in 1784 aan die almanak gewerk, toe dit aan die lig gekom het dat sy eintlik die meeste berekeninge gedoen het.
Sy is aangestel om voort te gaan met die berekening van die posisie van die son op verskillende tye van die dag, en het voortgegaan tot haar dood in 1815, 65 jaar oud.
Die klein planeet 12627 Maryedwards is ter ere van haar genoem.
Die Skotse burgerlike ingenieur en argitek Thomas Telford het so 'n prominente figuur geword in die vorming van die graafskap dat die nuwe stad Telford na hom vernoem is.
Telford word in 1787 landmeter van openbare werke in Shropshire en het toesig gehou oor die opknapping van Shrewsbury Castle, die stad se gevangenis en verskeie kerke.
Hy het ongeveer 40 brûe in die graafskap ontwerp, en in 1793 is hy aangestel om toesig te hou oor die bou van die Ellesmere -kanaal, insluitend die ontwerp van die akwadukte Chirk en Pontcysyllte.
Telford sterf in 1834. 'n Blou gedenkplaat van Bridgnorth Civic Society is by sy voormalige huis in East Castle Street aangebring, terwyl 'n tweede gedenkplaat op die Corbet Arms in Market Drayton opmerk dat Telford in 1832 daar gebly het.
'N Ander blou gedenkplaat met verwysing na Thomas Telford kan gevind word in die St Michael's Church in Madeley, wat hy ontwerp het.
Die gedenkplaat, wat deur die stadsraad geïnstalleer is as deel van Madeley Town Trail, bring ook hulde aan eerw. John Fletcher, wat op die kerkhof begrawe is.
In die 18de eeu word Fletcher een van die leidende figure van die Metodisme -beweging as 'n tydgenoot van die stigter daarvan, John Wesley.
Ander noemenswaardige grafte op die kerkhof sluit in die van die 'Nine Men of Madeley', wat in 1864 in 'n mynongeluk dood is.
Percy Thrower verhuis in 1946 na Shrewsbury om die pos van parke -superintendent vir die stadsraad van Shrewsbury aan te neem.
Sy passie vir tuinmaak het gelei tot 'n lang en suksesvolle uitsaai -loopbaan by die BBC, en hy het 'n algemene naam geword en Gardener's World aangebied en in meer as 100 episodes van Blue Peter verskyn.
Hy het ook sy eie tuinsentrum geopen en verskeie boeke geskryf.
Thrower het in sy Parks Superintendent -pos gebly in Quarry Lodge tot met sy aftrede in 1974. Hy is in 1988 oorlede.
'N Blou gedenkplaat is in 2013 ter ere van hom op Quarry Lodge aangebring deur die Shrewsbury Horticultural Society ter herdenking van die 125ste Shrewsbury Flower Show.
Dit is moeilik om te glo dat die moderne Olimpiese Spele geïnspireer is deur 'n jaarlikse sportkompetisie in Much Wenlock, georganiseer deur dokter GP William Penny Brookes.
Gebore en getoë in Wilmore Street 4, is 'n blou gedenkplaat ter ere van Dr Brookes op die gebou aangebring deur die Wenlock Olympian Society.
Die jaarlikse spele wat hy in Much Wenlock in 1850 begin het, word tot vandag toe gehou. Die gebeurtenis van 1890 het die spesiale gas, baron Pierre de Coubertin, verwelkom, wat die Internasionale Olimpiese Komitee sou stig en die eerste moderne Olimpiese Spele in 1896 in Athene sou organiseer.
Maar Dr Brookes het nooit die resultaat van sy pogings gesien nie, en het gesterf net maande voor die 85 -jarige Spele in Athene.
Die Longmynd Hotel is in 1940 omskep in die hoofkwartier van liefdadigheid St Dunstan's - nou Blind Veterans UK - wat tydens die Tweede Wêreldoorlog van sy basis in Brighton verhuis het en tot 1946 gebly het.
Byna alle Britse dienspligtiges en vroue wat in die konflik verblind is, ongeveer 700, het tyd in Church Stretton deurgebring, waar hulle opgelei is in nuwe vervaardigingsvaardighede en geleer het om sonder hul oë te lewe.
Die liefdadigheidsorganisasie het ander geboue oorgeneem om 'n ooghospitaal, akkommodasie en opleidingswerkswinkels te word. Leidrade is tussen die Longmynd -hotel en die middestad geplaas, sodat die veterane sonder begeleiding hul weg kan vind.
'N Blou gedenkplaat ter herdenking van hierdie tyd is in 2015 by die ingang van die hotel aangebring as deel van die liefdadigheidsorganisasie se 100 -jarige bestaan.
Dit is onthul deur Joan Osborne, wie se pa in die Eerste Wêreldoorlog verblind was en die gesin na Church Stretton verhuis het om braille aan die nuwelinge te leer. Dit is hier waar Joan haar oorlede man ontmoet het, die verblinde veteraan van die Tweede Wêreldoorlog, Bob Osborne.
'N Houttafel is in 1987 aan die mense van Church Stretton uit die liefdadigheidsorganisasie voorgehou en kan in die St Laurence's Church gevind word.
Die boek-genomineerde skrywer Barbara Pym word herdenk met 'n blou gedenkplaat op die terrein van Willowstraat 72 in Oswestry, waar sy in 1913 gebore is. Die huis is in die 1960's gesloop.
Pym het romans geskryf, insluitend 'Some Tame Gazelle', 'Excellent Women' en 'A Glass of Blessings' in die 1950's en 60's, maar haar loopbaan is in 1977 heraangestel toe sy twee keer aangewys is as die mees onderskatte Britse skrywer van die eeu in die Times Literary Supplement.
Met 'n hernieude belangstelling in Pym se werk verskyn die voorheen verwerpte roman Quartet in Autumn, wat daardie jaar op die kortlys vir die Booker -prys was.
Sy sterf in 1980, 66 jaar oud. 'N Tweede blou gedenkplaat kan gevind word op Barn Cottage in Finstock, Oxfordshire, waar Pym van 1972 tot haar dood saam met haar suster gewoon het.
Maar wat van…
Verskeie ander opvallende figure wat uit Shropshire afkomstig is, word elders in die land herdenk met blou gedenkplate, hoewel nie in hul eie land nie.
Eglantyne Jebb, stigter van die liefdadigheidsorganisasie Save the Children, is in 1876 in Ellesmere gebore. 'N Blou gedenkplaat op die voormalige St Peter's School in Marlborough dui haar tyd aan om daar te leer. Dit is verlede jaar vervang nadat hy 23 jaar per ongeluk 'Eglantyne Mary Jebb', 'n jonger familielid, herdenk het.
Mary Webb is gebore en getoë in die dorpie Leighton, en het na haar dood in 1927 bekend geword as romantiese romanskrywer en digter. Die meeste van haar werke speel in die suide van Shropshire. 'N Blou gedenkplaat is by haar voormalige huis in Weston-super-Mare te sien.
Len Murray, baron Murray van Epping Forest, was 'n Arbeidspolitikus en vakbondleier, gebore in Hadley in 1922. Hy het die TUC gelei deur die Winter van Ontevredenheid en botsings met die Thatcher -regering. Hy is in 1985 tot 'n lewensmaat geskep en sterf in 2004. 'n Blou gedenkplaat is verlede jaar by sy voormalige huis in Loughton, Essex, onthul.
Die Thomas Telford-sentrum, die tuiste van die Menai Heritage-kantore en -uitstalling, is 'n voormalige skoolhuis wat in 2007 opgeknap is. In die vroeë 1850's het die gemeente Porthaethwy/Menai-brug die klein kerkie op Church Island, die bekende Bangor, uitgegroei. argitek Henry Kennedy het planne opgestel vir 'n nuwe kerk saam met 'n bybehorende skool-, werf- en skoolmeesterhuis, met die kerk in 'n bevelhebbende posisie met uitsig oor die ingang van die Menai -brug. Grond is geskenk deur die Marquess of Anglesey, net soos befondsing, en die skool het in 1854 geopen.
Aanvanklik was die skool 'n eenvoudige reghoekige gebou met 'n klein stoepie aan die voorkant. In 1878 is 'n uitbreiding loodreg op die agtermuur aangebring om 'n babaskool te huisves. 'N Nuwe garderobe is in 1896 bygevoeg en die voorstoep is in 1909 verleng.
Die skool was deel van die National School Movement, wat in samewerking met die gevestigde kerk probeer het om basiese onderwys te bied, in teenstelling met die Britse skole wat deur nie-konformiste gestig is. Aanvanklik fokus die leerplan hoofsaaklik op die Bybel en die kategismus, maar in die 20ste eeu is die studie van wiskunde, letterkunde en aardrykskunde bygevoeg.
Die skool kon 200 leerlinge huisves, maar was selde vol, veral nadat 'n nuwe Britse skool in 1865 in Dale Street gebou is. 'N Nuwe Raadsskool wat in 1913 op die hoek van die Holyhead- en Pentraethweg gebou is, het die studentegetalle verder uitgeput. An inspection report in 1921 cast doubt on the suitability of the building for a modern school, although the teaching was considered very good. In 1923, when the headmastership of the Council School was vacant, it was decided to merge the two schools, with the National School's headmaster George Senogles becoming head of the Council School. On 29 March 1923 the students and teachers parcelled up all their belongings, marched down the road to the new school, then gave three cheers for the old school and three more for the new one.