Image deur annca van Pixabay
Ek kom amptelik uit die kas! Hier gaan: Ek, Barry Vissell, benewens 'n berader, skrywer, dokter en werkswinkel leier, is ook 'n musikant!
Daar was dit nie so moeilik nie.
Dus, wat maak my skroom om hierdie pragtige, musikale deel van my aan te kondig? Dit is redelik eenvoudig: Ek voel nie goed genoeg nie. Alhoewel baie mense van my sangstem hou en ek baie geniet van sing, is daar nog 'n deel van my wat my stem vergelyk met wat ek as beter stemme oordeel.
Ek vergesel myself op die harmonium, 'n Oos-Indiese sleutelbordinstrument wat 'n bietjie soos 'n trekklavier klink. Weereens, 'n deel van my vergelyk my spel met meer gevorderde sleutelbordkunstenaars, alhoewel baie mense die eenvoudige manier van speel hou.
En dan is daar die liedjies wat ek skryf. Niks fancy nie. Net wat ek van hartseer boodskappe van liefde en spiritualiteit beskou. En ja, mense is lief vir my liedjies. En die belangrikste persoon wat my grootste fan is, is Joyce. So hoekom is daar nog steeds 'n deel van my wat my liedjies vergelyk met die uitgebreide en gepoleerde liedjies van "professionele" musikante?
Dit gaan alles oor om nie goed genoeg te voel nie. Ek het 'n geskenk om te gee, maar dit is ver van perfek. Ek huiwer om dit te gee.
Moenie dat "wat" jou stop nie
Joyce en ek het agt boeke geskryf en werk nog twee. Is hulle perfek? Absoluut nie! Is ons gepoleerde en professionele skrywers? Nee. Het ons selfs een skryfkursus geneem? Weereens, nee.
Ek sal nooit vergeet om ons eerste boek te publiseer nie, Die Gedeelde Hart. Ons is verwerp deur ongeveer dertig uitgewers. Dit was duidelik dat die boodskap was dat ons boek nie goed genoeg was nie. Ons het gevoel om op te gee. Iemand het self-publisering voorgestel. Ons het Dan Poynter's gekoop Selfuitgewershandleiding.
Afgesien van die groot tegniese advies in die boek, het twee aanhalings ons werklik gehelp. Die eerste vergelykende kommersiële uitgawe om 'n kind te laat gebore en dan iemand anders te verhoog. En die tweede het so iets gegaan: "Daar is drie soorte mense in hierdie wêreld. Daar is diegene wat dinge laat gebeur, die wat dinge sien, en die derde wat wonder wat gebeur het."
Die twee aanhalings het ons gemotiveer om self te publiseer Die Gedeelde Hart in 1984, om ons geskenk te gee en nie gestop te word deur gevoelens van nie goed genoeg nie. Tog het ons 'n oomblik van paniek gehad toe ons die eerste bondel boeke aan beoordelaars gestuur het. Toe 'n paar dae van vrees as ons gewag het vir die reaksies. Uiteindelik het 'n klein gevoude koevert by ons posbus aangekom. Binne was 'n kasset, wat ons huiwerig in 'n speler ingevoeg het. Ons het geen idee gehad wat om te verwag nie.
Na 'n paar oomblikke van gespanne stilte, waartydens ons albei asem gesit het, was daar die geluid van 'n man wat huil. Mystified, ons het aandagtig geluister terwyl die huil vir 'n paar minute voortduur. Toe het die huil opgehou en hy het gesê: "Dit is die mooiste boek wat ek ooit gelees het," en toe begin hy weer huil.
Tot vandag toe is die eerste reaksie op ons eerste boek die belangrikste validering van ons skryfwerk. Ons kon nie beter terugvoer kry nie. Die Gedeelde Hart het 'n beste verkoper geword, wat soveel mense inspireer en help. En om te dink, het ons amper nie hierdie gawe aan die wêreld gegee nie, want ons het gevoel dit was nie goed genoeg nie.
Neem die eerste stap, en dan die volgende, weer en weer
Nog 'n persoonlike voorbeeld. Alhoewel ek na die mediese skool hoofsaaklik psigiatrie en psigoterapie bestudeer het, het ek nog baie jare as mediese dokter gewerk. Ek het pasiënte by die Kaiser Permanente Hospitaal in Santa Clara gesien, toe by die Santa Cruz County Health Center. Ek het innerlike leiding ontvang vir 'n dieper geskenk wat ek wou gee, om met mense se siele te werk in plaas van hul liggame.
Op een van ons geestelike pelgrimstogte na Mount Shasta het my ontevredenheid oor my mediese werk ondraaglik geword en toe ek teruggekom het, het ek my werk opgehou. Ek voel so gelukkig en verlig, alhoewel 'n bietjie bekommerd oor genoeg geld om ons groeiende gesin te ondersteun.
Die dokter in beheer van die Santa Cruz County Health Center het my vertel dat hy 'n dokter benodig om die direkteur van die Watsonville Health Center te wees. Hy het my 'n verhoging in salaris aangebied, en die vryheid om die kliniek te bestuur op enige manier wat ek gekies het. Ek het vir die aas geval. Ek het die werk geneem, opgewonde oor die moontlikheid om sinvolle personeelvergaderings te hê. Watsonville was egter, alhoewel dit deel van Santa Cruz County was, veral in die vroeë 1980's, feitlik soos in Mexiko. Die kliniekpersoneel was meer geïnteresseerd in die voorbereiding van tamales as om hul gevoelens te deel. Ek het twee jaar geduur voordat ek weer uitbrand en toe opgehou het.
Ek was gereed om al my energie te fokus op die regte geskenk wat ek op aarde gekom het om my doel in die lewe te gee, met individue, pare en groepe op 'n siel-tot-siel-vlak, eerder as net hul liggame.
Maar nogmaals, ek het tot verleiding gelei. Uit die blou, Jerry, die mediese direkteur van die Universiteit van Kalifornië in Santa Cruz, het my 'n werk aangebied in die gesondheidsorgsentrum wat die kollege studente versorg. As ek die beste mediese doktorale werk kon gekies het, sou dit die een gewees het. Ek het aanvaar. Ek het daar vir 'n paar jaar gewerk. Maar helaas, dit was nog medisyne, en ek het nog steeds nie my doel geleef nie. Die voordele was wonderlik. Die salaris was groot. Maar ek het al hoe meer ongelukkig geword.
Om jouself lief te hê om jouself te laat gaan
Toe het Goddelike ingryping gekom! Jerry het my na sy kantoor gebel. Ons het 'n goeie verhouding gehad. Hy het gesê, "Barry, ek gaan jou bevry om die werk te doen wat jy regtig wil doen. Ek laat jou gaan." Toe het hy hartseer bygevoeg: "Ek wens daar was iemand wat dieselfde vir my kon doen. Ek sou graag 'n loopbaan in musiek wou volg, eerder as om hierdie gesondheidsentrum te rig. Maar ek het nie die moed om myself te brand nie. "
Jerry en ek het gedra en gedeeltes trane gedeel. Ek het geweet ek sal nooit weer in die mediese veld werk nie. Saam met Joyce het ons ernstig begin om ons dieper geskenke met die wêreld te deel, die werk wat ons vandag nog doen.
Ongeveer 'n maand later het ek in kennis gestel dat Jerry 'n massiewe hartaanval gehad het en in sy kantoor dood aangetref is. Sy dood het altyd gedien as 'n herinnering aan hoe belangrik dit is om jou drome na te streef, om vir jou hoër doel te gaan en jou geskenke aan die lewe te gee, ongeag hoe onvolmaak hulle mag wees, of hoe onvoldoende jy mag voel.
Ek wil graag 'n deel van een van my onlangse liedjies aanhaal:
"Hoekom is ek hier?
Watter geskenk kan ek gee?
Kan my pad duidelik wees,
Lei hoe ek leef?
Is daar meer as twis?
Ek sal buite vrees beweeg,
Vir 'n vervullende lewe. "
Kan ons ooit 'te veel' wees?
Op Perfeksionisme: Sien jy die foute in plaas van die skoonheid van die hele?
Hoekom moet jy nie die gesondheidsregerings van hierdie piek Zen mense volg nie
Waarom Giftige Werkplekke voed die Impostorfenomeen