Die meeste mense onthou dus net die deel van die geskiedenis wat hulle pas – en dan is daar die VHT-verskynsel. Die probleem met geskiedenis is dat dit in die verlede gebeur het, in ’n tydperk met sy eie ekonomiese, politieke en sosiale traumas en sindrome. Maar geskiedenis word geskryf in die skrywer se huidige tyd, met daardie tyd se eie anderse ekonomiese, politieke en sosiale traumas en sindrome van die dag. Voorts word geskrewe geskiedenis in die toekoms gelees, met die verskillende tendense wat die massas dan weer op daardie tyd aanhang. En dis in orde so, maar beteken eintlik dat dit menslik bykans onmoontlik is om geskiedenis gelyklopend korrek te kan skryf, lees en verál, te interpreteer, vir ’n juiste perspektief.
In die Suid-Afrika van 2010 het baie veterane begin om hulle eie ondervindings en weergawes van die Bosoorlog neer te skryf. Dis hoog tyd, want die grootste gros van die populêre media was vir baie lank reeds oordonder met die weergawes van diegene wat negatief deur die Suid-Afrikaanse Weermag se oorwinnings in dié betrokke oorlogtyd geraak is – en die geskiedenis toe óf verdraai óf blameer het.
Hierdie boek is deur ’n groot aantal individue, vanaf soldatevlak tot by dié van ’n generaal, geskryf. Elkeen vertel sy storie in bekende militêre terminologie of op sy eie besondere trant. Dis nie maar net nog ’n spul ineengerygte Afrika-Bosoorlogverhale in ’n boekomslag nie. Die soldate se vertellings verskil – van die infanterieskutter tot kanonnier, van vlieënier tot mediese ordonnans en logistikus tot die spesialis-spoorsnyer.
Elkeen van die skrywers was ’n werklike rolspeler of iemand wat die verantwoordelikheid moes dra vir dit wat hy of sy in die storie vertel.
Al die bydraes is tot ’n geheel verweef om die werklike verloop van die oorlog weer te gee. Dié boek gaan oor die globale Koue Oorlog-era in Suider-Afrika in die algemeen, maar ook oor die warmer episodes, soos spesifiek in Namibië en Angola, met die fokus op die beslissende operasies vanaf omgeveer 1985 tot op 10 April 1989.
Die resultaat van hierdie manuskrip is uiteindelik ’n amperse chronologiese verloop van ’n menigte stories deur baie skrywers, met geen spesifieke individuele skryfstyl of motief nie. Insgelyks is die redigeerders en vertalers ook stip riglyne gegee om nie aan inhoud van bydraes te torring nie, en met oordeelkundige taalversorging te verseker dat ’n unieke skryfstyl en idiomatiese gebruik, nie ingeboet word nie.
Natuurlik het die meeste van hierdie skrywers nie die vaagste benul gehad van die waaroms en waarvoors, of oorsake en gevolge nie. Wat wel in so ’n proses verlore kan gaan, is kontinuïteit en ’n logiese vloei. Om hiervoor te kompenseer en die teks meer lesersvriendelik te skaaf, is daar plek-plek ’n paar stukkies bindteks tussenin ingewerk, geskryf deur mense in posisies van verantwoordelikheid, hoewel nie altyd fisiese doeners nie en dié voorwoord is ook een so ’n stukkie.
Deel I (1939-45 tot 1986) weerspieël die toepaslike agtergrondsgebeure vanaf die Tweede Wêreldoorlog tot en met die meer opsigtelike begin van die “warm voorvalle” van die Koue Oorlog-era in Suider-Afrika, veral in Angola, en die insurgensie in Suidwes-Afrika.
Ek vertrou dat u ’n gesonde aptyt vir die res van hierdie besondere boek sal gewaar na die voorsmakie van die sensasionele Operasie Coolidge II by: The Bridge on the River Cuito
 Voorheen Suidwes-Afrika: In hierdie teks sal skrwyers die name SWA, SWA/Namibië en Namibië, gebruik volgens die populêre vorm
– Die lading wat benodig is (en die metode van plasing) om die staalkabel wat die veer/vragboot oor die rivier trek, te vernietig.