Die opstel van grense is nie altyd maklik nie. Die proses self - laat mense weet waar jou behoeftes en grense is - kan dikwels stresvol wees, veral vir diegene wat nie daaraan gewoond is nie. Wanneer mense gewoond raak aan verhoudingsgrense wat op 'n sekere punt is, kan hulle 'n stryd voer as jy jou grense met hulle probeer verander, en mense (soos kinders) probeer dikwels grense tussen mekaar toets.
Dit kan almal stresvol wees, veral as jy die tol van konflik oor stresvlakke in ag neem. Die eindresultaat kan egter die moeite werd wees: verhoudings wat groter vlakke van wedersydse respek behels, wat voldoen aan die behoeftes van alle betrokkenes, en dit skep baie minder spanning vir almal.
Die eerste stap in die stel van grense is om 'n begrip te kry van waar jou eie persoonlike grense lê. Hoe gemaklik is jy met mense om naby jou te wees en sekere vryhede met jou te neem? Dikwels is jou eerste idee die gevoel wat jy kry as jou grense geskend word. Omdat verskillende mense verskillende grense het , kan iets wat ander pla, nie jou pla nie, en omgekeerd. Daarom is dit belangrik om met ander te kommunikeer, waar u gemakstoestande (en ongemaklike vlakke) lê sodat mense met verskillende grense kan in staat wees om jou te oortree. Die volgende is algemene riglyne om u te help om meer bewus te wees van u eie persoonlike grense.
Tekens wat jy nodig het om op grense te werk
Jy voel kwaadwillig dat mense te veel van jou vra, en dit blyk dikwels te gebeur.
Julle vind jouself van dinge wat jy liewer nie wil doen nie, net om ander te vermy of teleurstellend te maak.
Jy voel jouself voel kwaad omdat jy meer doen vir ander as wat hulle vir jou doen.
Jy is geneig om die meeste mense op 'n armlengte te hou, want jy is bang om mense te laat kry en jou oorweldig.
Jy voel jouself voel dat die meeste van wat jy doen is vir ander mense - en hulle mag dit nie eens soveel waardeer nie!
Die spanning wat jy voel om ander te teleurstel, is groter as die stres om dinge te doen wat jou ongemak of dreineer om hulle te behaag.
Daar is addisionele vrae wat jy self moet vra wanneer jy kyk na spesifieke keuses wat jy kan maak, eerder as jou gevoelens in die algemeen, wat jou kan help om te besluit of 'n grens moet vasgestel word of nie. Die volgende vrae kan u help om u grense in spesifieke situasies te verduidelik en navigeer deur toekomstige eenhede:
As niemand teleurgesteld sou wees nie, sou ek verkies om ja of nee te sê?
As jy na al die voordele en koste van hierdie situasie (tasbaar en ontasbaar) kyk, is dit die moeite werd om ja te sê?
Sal jy gemaklik voel om dieselfde versoek aan iemand anders te stel?
As mense met jou sou wees ontsteld as jy nee nee sê , voel jy werklik dat hulle van 'n respekvolle, redelike plek kom? (En, indien nie, kan dit tyd wees om begin om sekere perke te stel?)
Is dit 'n presedent wat jy wil stel? (En, indien nie, waar sou 'n redelike plek wees om die lyn te teken?)
Dink aan iemand wat jy voel, het baie gesonde grense - die soort wat jy graag wil navolg. Hoe dink jy sal hulle in hierdie situasie reageer?
Sodra jy bepaal het hoe jy voel, kan jy besluit of jy wel 'n grens wil stel. In 'n perfekte wêreld, sodra ons bewus is van waar ons persoonlike geriefsones lê, moet ons hierdie inligting net aan ander kommunikeer, en 'n verhoudingsgrens word gestel. In die eintlike wêreld hou die grensoorsetting egter baie onderhandeling, en dit gaan nie altyd glad nie. Mense het eie grense wat nie ooreenstem nie, en hulle kan vir hul eie redes vir groter afstand of nabyheid stoot.
Die verandering van grense van die status quo kan ook veroorsaak dat mense reageer deur die vorige of bestaande grense te versterk, soms op maniere wat ons ongemaklik maak. Op hierdie manier kan die opstel van grense 'n stryd wees.
Aangesien ons moet dink aan ons eie behoeftes sowel as die behoeftes en reaksies van ander, is dit belangrik om versigtig te wees om grense op te stel. Die vrae om jouself te vra wanneer jy ontdek waar jou persoonlike grense lê, verskil van die vrae, kan jouself afvra wanneer jy besluit waar om jou grense eintlik in spesifieke situasies te stel, omdat hulle rekening hou met praktiese faktore soos die koste van die opstel van grense. Hulle laat jou ook duidelik wees oor kwessies soos skuld (moet jy skuldig voel?) En motivering (is dit die moeite werd?), Sodat jy vorentoe kan beweeg met die minste spanning. Hier is 'n paar vrae om jouself te vra:
Wat is regverdig hier?
As ek in die posisie van die ander persoon was, sou my oplossing regverdig blyk te wees?
Het ek daartoe verbind of is dit 'n verwagting wat die ander persoon op my plaas?
Is daar nog 'n oplossing wat meer wen-wen kan wees?
Skep die daad van verandering of grensbepaling meer stres as wat dit op die lange duur kan verlig?
As ek die uitslae vanjaar 'n jaar voorstel, sou ek 'n gevoel kry dat dit 'n beter oplossing sou wees as wat ons nou het?
As jy 'n grens stel en jy voel die ander persoon is onredelik om die grens te bestry, en jy is bereid om die verhouding te laat gaan eerder as om te voel deur die grensmismatch?
Dit is belangrik om daarop te let dat jy waarskynlik jou eie gevoelens swaarder sal weeg as die gevoelens van ander omdat jy moet lewe met die gevolge van jou besluite. Jy is ook die een wat sal moet leef met die gevolge van jou keuses. Uiteindelik het ons almal ons eie troosvlakke vir grense, maar hierdie vrae bied kos vir gedagte. Sodra jy besluit het waar jy jou grens moet stel, kan werk aan grensbepalende strategieë en selfstandige kommunikasietegnieke goeie resultate in jou lewe bring.