Tuis » Nuutste nuus » Breaking Travel News » Vrede deur toerisme nou – alhoewel nie net nie
Breaking Travel News • Kultuur • Nuus • verantwoordelik • toerisme • Reisdraadnuus • Neigings Nou
Vrede deur toerisme
Geskryf deur Max Haberstroh
Vrede is meer as die afwesigheid van oorlog – geen vrede, geen toerisme nie. Dit is waar, oorlogstyd het sy gevierde helde, terwyl vrede sy 'stille helde' het. In COVID-tye is dit die verpleegsters, dokters, frontlinie en diensmense. Dit is die eienaar van die KMO-hotel, -restaurant en -kroeg, en die personeellede wat kuur- en welstanddienste so goed moontlik verskaf met maskers en distansie – en met die wete dat nog 'n inperking besigheid sou uitroei.
Toe die vloede gekom het, wat landerye, huise, openbare infrastruktuur en menslike lewensbestaan ​​vernietig het, het vrywilligers van naby en ver gehaas om te help ter wille van liefdadigheid.
Mense het heelhartig geskenk.
In gebiede wat deur veldbrande geteister is, het dapper brandbestryders, dikwels hopeloos minderwaardig aan die krag van vuurstorms, dag en nag desperaat geveg, tot hul algehele uitputting.
Skielik het egoïsme, hedonisme en gemaksonering, wat andersins as tekens van wangedrag betreur is, gevoel asof hulle uitgesit is, wat plek gemaak het vir niks minder nie as die begeerte om jou naaste lief te hê. Kataklysmes skep hul eie wette. Vredestyd het sy helde gekry, en in oomblikke van gevaar en rampe wys mense dalk hul ander kant – dit is dalk hul beste.
Die taak is moeilik, terugslae is werklik, optimisme is egter noodsaaklik. Onmiddellike noodgevalle is geneig om eerste – en vinnige – hulp te ontketen, terwyl ontwikkelings wat net geleidelik fataal word, mense se volle bewustheid ontbreek om vinnige optrede aan te wakker. Bates, stap-vir-stap verkry, sal hul tyd neem om vrugte te dra, terwyl individuele geleenthede vir kampioene om te 'skitter' wag.
Oor die algemeen kan heldhaftigheid in vredestyd en minder noodgevalle minder skouspelagtig wees, maar nie minder waardevol nie ("heldhaftige pasifisme is ongetwyfeld denkbaar," sê Albert Einstein). Vrede is nie 'n selfakteur nie; vrede is die resultaat van ons dade. Nodeloos om te sê dat dit 'n ware uitdaging bied aan reis- en toerismebestuurders as kommunikasiekundiges om op te tree!
As reisigers betaal ons geld vir ons vakansies. Dit beteken ons waardeer dit om ons vakansies hoër te geniet as die geld wat ons daarvoor betaal het. Ons behoort te weet van die voorreg om ons gashere se gaste te wees. Sosiale gedrag is die sleutel tot naasbestaan. Aan die ander kant, as ons – as gashere – voel dat die gasvryheid wat ons aan ons besoekers bied dreig om as 'n soort vyandige oorname deur vreemdelinge te eindig, dan word ons sosiale selfvertroue ernstig geskend. Die skep van skending en disharmonie is nog 'n manier om omgewingsbesoedeling te veroorsaak.
Ons 'oog' vir omgewingsbewustheid en menslike empatie moet verskerp word, om te weet wat goed is vir beide ons fisiese (eksterne) en psigiese (interne) 'omgewings'. Daar is slegs vrede, as dit diep in onsself as individue gewortel is, wat die gevoel van waardigheid met mekaar deel. Reis en Toerisme bied die globale verhoog vir die goeie – of slegte – praktyk. Iemand het eenkeer gesê, dit is soos die oog wat homself nie kan sien nie. Dit kan leer om sy siening vir sy omgewing sensitief te maak, soortgelyk aan 'n fotograaf se ontwikkelende talente.
As ons kyk na Toerisme se hoogvliegende aanspraak om internasionale begrip te bevorder, kan ons uitvind: Op sy ergste is dit 'n vals (bv. alles-insluitende reis!), op sy beste is dit wensdenkery. Dit voed die mite wat deur belanghebbendes gedeel word dat vooroordeel sou verdwyn, en wek die stille hoop wat deur onsself, die reisigers gedeel word, op dat presies dit nie sou gebeur nie, en ons kan bekostig om by ons gestandaardiseerde menings te staan. Eerder as plaaslike inwoners ontmoet ons landgenote. Die beoogde onder-na-bo-effek na internasionale begrip is minimaal: Ten spyte van deelname aan besigtigingstoere, geniet die gasheer se kookkuns of blaai deur kleurvolle winkelsentrums, is die meeste vakansiekontakte slegs sporadies en toevallig. Hulle verdwyn mettertyd, net soos reisstereotipes soms doen.
Die uiterlike voorkoms van 'Toerisme Onbeperk' het na vore gekom as gevolg van die feit dat voorheen redelik kenmerkende sosiale merke vervaag of heeltemal uitgewis het. Vakansiebestemmings wat voorheen as eksklusief beskou is, word nou in enige katalogus of webwerf aangebied.
Sommige plekke het 'n besonder treffende transformasie deurgemaak, byvoorbeeld Baden-Baden: Voorheen bekend as 'Europa se somerhoofstad', waar die rykes en beeldskones hul eie 'Vanity Fair' opgevoer het, is die spa-stad vandag 'n terrein van herstel en welstand selfs vir kliënte op welsyn. – Of kies Madeira, waar by vooraanstaande sanatoriums in 'n matige klimaat die wêreld se hoërklasse eens herstel het: Vandag is die eilandstaat 'n vaart- en pakketreisbestemming.
Nog belangriker is die geval van Venesië: Venesië, wat onderskei word as 'n VN-wêrelderfenis, is tot onlangs deur korttermyn-toeriste van magtige vaartuie binnegeval wat die strandmeerstad se strukturele wese en plaaslike mense se rustige kalmte bedreig. Plaaslike inwoners het hierdie soort inval as 'n aanval beskou - op hul stad en hul sosiale lewe.
Die situasie elders lyk soortgelyk: Angkor, eens die glorieryke Hindoe-Boeddhistiese tempelstad van die Khmer-konings, het van die 15de eeu af begin verval en in die vergetelheid verval. Daar word geglo dat klimaatsverandering (!) en menslike hubris Angkor se ondergang meegebring het.
Eers in die 19de eeu het Franse ontdekkingsreisigers die ruïnes ontdek en Angkor na daglig gebring. In die nasleep van die Viëtnam-oorlog het kommunistiese Khmer Rouges hulle verower. Vandag is die Khmer Rouges weg, en "hordes ape en toeriste" (Christopher Clark, Australiese historikus) het die indrukwekkende tempelruïnes van Angkor Vat en Angkor Thom herower.
In 'Expansion du tourisme' som me. Anita Pleumaon van die Toerisme-ondersoek- en -moniteringspan (tim-span) op: "Moderne waardes, wat in vinnige ontwikkeling op Asiatiese samelewings afgedwing word, het blykbaar veral verwoestende gevolge en 'n gevoel van wanorde veroorsaak, vervreemding, omwenteling en onsekerheid. Die proses van kommersialisering en homogenisering en die massiewe sirkulasie van nuwe idees, prente en inligting het min ruimte gelaat vir tradisies, kulturele uitdrukking, waardes van familie en gemeenskap." Is ons benadering tot die bou van bestemmings 'n tweesnydende swaard aangesien die logika en metodologie daarvan Westerse stylpatrone volg? Is daar raakpunte tussen ons dwingende pogings van 'bestemmingsbou' en die na-Koue Oorlog-konsep van 'nasiebou'?
Die wreedste bewyse van die ongerymdheid van demokrasie en nasiebou in Westerse styl kon in Afghanistan gesien word. Afghanistan, in die 1960's en 70's 'n opwindende reisbestemming en 'n hemel vir uitvalle uit Europa, het die grond suksesvol voorberei vir die nederlae van twee wêreldmoondhede: die Sowjet-leër in 1989 en die VSA-geleide NAVO-troepe in Augustus 2021. Vir die Sowjets, Afghanistan was net 'n magspel, vir die VSA en NAVO was dit die geïdentifiseerde sentrum van internasionale terrorisme en die skuilplek van Osama Bin Laden, die 9/11 top-terroris.
Die doel van die VSA-NAVO militêre ingryping was om die destydse Taliban-regering omver te werp en Bin Laden te vang. Beide missies is bereik, maar 'n meer glorieryke uitdaging het die Westerse alliansie gelok om ''n rukkie te bly' om Afghanistan as 'n Westerse-styl demokrasie te konsolideer. Hierdie doelwit het skandelik misluk, die Taliban-boeremilisie het teruggekeer en die VSA en NAVO gedwing om Afghanistan harum scarum te verlaat – met baie dooies, beseerdes of getraumatiseerdes, miljarde dollars spandeer en ernstige twyfel oor. Hulle kulmineer in die ewige maar steeds onbeantwoorde vraag: Waarvoor?
Somber herinneringe aan die Viëtnam-oorlog het weer opgekom. Foto's van die skouspelagtige ontsnapping in helikopters vanaf Saigon-dakke in 1975 is in 2021 naas foto's van die lugligging vanaf Kaboel-lughawe, oorvol met desperate mense, van hulle wat aan die onderstel van die vliegtuig vasklou en val ...
Wie is skuldig? Wie aanvaar verantwoordelikheid? Wat van lesse geleer?
Verantwoordelik is almal wat nie kon verstaan ​​of geweier het om lesse te aanvaar wat hulle reeds vroeër moes geleer het nie: eerstens kan sosiale patrone en sosiale lewenswyses nie met geweld op ander oorgedra word nie – nêrens en glad nie in Afghanistan nie; tweedens is die werk van die weermag om oorlog te voer, en nie om skole, hospitale op te bou en putte te sloot nie; derdens, beide militêre en siviele projekte benodig 'n streng en tydige vaste visie, of doelwit wat almal se saak gemaak sal moet word - en nie net goedbedoelde prosedures met 'n oop einde en baie verhewe illusies nie; voorts het verweefde verhoudings tussen plaaslike elite en buitelandse vennote 'n sterk neiging tot verdere nepotisme en korrupsie. Hierdie soort 'skakelingsgevaarlike gebruike' sal onvermydelik tot konflik of selfs oorlog lei en uiteindelik naakte chaos veroorsaak.
Te dikwels, na 'n halfhartige dog langtermyn militêre verbintenis, lyk dit of buitelandse vennote se beste keuse die scenario verlaat - met die herhaalde ervaring van 'n skandelike vlug, eerder as 'n ordelike vertrek, maar nou hopelik met die hoofles wat geleer is: om te hou uit ander lande se interne kwessies, veral wanneer sosio-kulturele verskille te moeilik is om te vermy. Die Engels-Nederlandse skrywer Ian Buruma verwys na 'die koloniale strik' waar groot moondhede geneig is om in te trap, toe en nou.
Is dit te vergesog om ook die 'koloniale lokval'-tesis vir ontwikkelingshulp-NRO's toe te pas? Die besware wat ontwikkelingshulp in die gesig staar, mik grootliks op die standhoudende karakter van baie tegniese projekte, met hoogdrawende bedoelings, maar slegs min tasbare resultate. Dit is waar dat buitelandse kundiges voordelig kan optree, nie net as praktiese ondersteuning en opleiers nie, maar ook as betroubare bemiddelaars tussen mededingende plaaslike belangegroepe. Toerisme-ontwikkeling in sy uiteenlopende inhoud en parameters is allesbehalwe vrygestel. Helaas, die versoeking is werklik dat 'n mens te veel by 'n gasheerland se binnelandse sake betrokke raak, en 'n deskundige se vertrek kan dalk net die feit visualiseer dat hy of sy deel van die probleem geword het, eerder as die oplossing daarvan.
Gewoonlik word dit hoog op prys gestel om woorde duidelik uit te spreek, maar gegewe die ironiese persepsie van etimologiese gemeenskaplikheid van 'Toerisme' en 'terrorisme', kan slenter dodelik wees: Toerisme is lief vir vryheid, terrorisme het haat nodig. Toerisme, in sy mees negatiewe uitdrukking, kan plaaslike kultuur saggies doodmaak, terwyl terrorisme onmiddellik doodmaak, beide geteiken en lukraak, sonder genade, maar met Toerisme as een van sy eerste slagoffers.
Toerisme kan nie blom nie, waar terrorisme woed, het Toerisme vrede nodig. Hoe kan ons sê dat Reis en Toerisme effektief bydra om vrede te skep en te handhaaf? Het iemand al ooit gehoor van 'n aansienlike rol wat 'n Toerisme-organisasie, saam met ander, gespeel het, in 'n poging om byvoorbeeld Afghanistan 'n vreedsame en selfs verdraagsame land en Toerisme-bestemming te hou, soos dit in die sestigerjare was?
Sowat twee dekades na die oorlog het Viëtnam 'n aantreklike reisbestemming geword, selfs met 'n kommunistiese regime in 'n kapitalistiese omgewing (!), en vriendelike betrekkinge met die VSA en die wêreld. Politieke onderhandelinge, besigheidsmaatskappye se netwerkvorming en president Clinton se geskiedkundige besoek in 2000 het normalisering van regering- en sakesektorverhoudinge hul mantra gemaak. Reis en toerisme het die voorbeeld gevolg, maar die voorafgaande stappe wat moontlik die verbintenis van UNWTO of WTTC getoon het, is moeilik om te onthou.
Kan ons Viëtnam as 'n gewaagde bloudruk vir 'normalisering' van betrekkinge met die Afghanistan Emiraat neem? Mag ons weer rondom die 2040's avontuurlike bergtoerisme in die Hindu Kush verwag – met Islamitiese Talibane as vriendelike toergidse?
Gek genoeg, sou 'n mens kon dink, kopskuddend – vir twintig jaar na die Viëtnam-oorlog het Samuel P. Huntington sy politieke lokprent 'The Clash of Civilizations' gepubliseer. Huntington se teorie dat toekomstige oorloë nie tussen lande, maar kulture gevoer sal word nie, lei tot kontroversiële besprekings – en die herlewing van die 'Dialogue Among Civilizations', 'n teenproefskrif wat die Oostenrykse filosoof Hans Köchler in 1972 verdedig het, in 'n brief gerig aan UNESCO en in die vergetelheid gelaat.
Sou die huidige situasie nie die toegewyde inmenging van Reis en Toerisme, met sy toporganisasies UNWTO en WTTC, regverdig om die dialoog tussen 'beskawings' te help hernu, via analoog en digitale media, sigbaar en kragtig, namens die idee om " Vrede deur Toerisme – maar nie net nie"?
Die boodskap vereis die insluiting van eendersdenkende vennote binne en buite Reis en Toerisme, om saam te kom op denke en aksie. Dit kan geïnspireer word deur die idees wat Louis D'Amore idealisties en entoesiasties gepromulgeer en verdedig het as die stigter en jarelange president van die 'Internasionale Instituut vir Vrede deur Toerisme.
Wel, laat droom 'n voorreg van die optimiste wees en ironie die wapen van die magteloses - die magtiges sal hul eie probleme hê: Terwyl die Russiese Beer herstel het van sy eie 'Afghanistan'-ervaring en homself weer aangepas het, het die Amerikaanse Arend en sy transatlantiese kolibries is steeds besig om hul wonde van hul mislukte missie te lek. Die Chinese draak kan nie anders as om te geniet in 'n bose glimlag oor sy wêreldwye teenstanders se skande nie. Dit blyk dat die wêreld dadelik van Koue Oorlog na Koue Vrede gly. Dit beteken weinig meer as bloot wapenstilstand, maar tog genoeg om 'n 'warm' politieke klimaatsverandering te waag, moontlik nie langs Huntington se kulturele 'foutlyne' nie, maar rofweg langs die ou, bekende Wes-Oos-skeiding. Dit is moeilik om die idee te omseil dat politieke blindheid "patrone kan veroorsaak wat ontstaan ​​uit die terugkeer van gebeure – maar net vir die grootste deel," soos die filosoof Leibniz gesê het. Wat 'n bankrotskap van politieke kreatiwiteit sedert die Ystergordyn verdwyn het!
Daar is nog 'n ironiese tesis oor hierdie patrone: "Wanneer die mens as 'n bandiet die wêreld binnedring, sal die wêreld hom afdwing om as 'n bandiet te bly lewe. Dit is die wêreld se reaksie, kan ons sê, sy wraak," sê Ludwig Fusshoeller in 'Die Dämonen kehren wieder' ('The Return of the Daemons'). Besoekers wat as indringers beskou word, sal as sodanig behandel word, hetsy eenvoudige toeriste, uitreikende sakelui – of buitelandse leërs! – Wat kan ons sê? 'Totsiens aan welkome kultuur' sal nie genoeg wees nie.
In Goethe se berugte drama word Faust se ware doel bepaal deur sy persoonlike oorwinning oor die natuur. Maar net soos hy oorweldigend gelukkig voel om sy ego-sentriese projek te bereik, verloor hy sy verbintenis met Mephisto en pleit: "Toe, tot die oomblik sou ek dit waag om te sê: 'Bly 'n rukkie! Jy is so lieflik!'"
As ons vandag na ons planeet kyk, word ons bewus van die 'Faustiaanse wêreld' wat blatant teruggekeer het, terwyl prag weer die glansryke lugspieëling van weleer en die gasheer en besoekers se tydlose begeerte opnuut aangetrek het, aangevul deur die pandemie se spookagtige vloek – "om 'n rukkie te bly ..."