276VB in Venetian Bronze by Atlas Homewares in Vancouver, BC - Olde World Pull 5 1/16 Inch (c-c) - Venetian Bronze
Atlas Homewares 276VB Apr | 2017 | MaanKind
Ek eer jou gedagtenis! Regtig?
14 Fri Apr 2017
Daar is iets in ons kultuur rondom die afsterwe van mense wat net nie vir my sin maak nie. Waarom tog het mense skielik meer respek vir iemand as hy dood is as wanneer hy lewe? Mens sien dit so baie dat mense oor oseane heen vlieg om iemand se begrafnis by te woon, of iemand se begrafnis bywoon wat hulle in geen jare gesien het nie. Niemand waag om lelik te praat van iemand wat pas dood is nie, dit is asof daar ‘n heiligheid so mens omgewe, veral as dit nog ‘n bekende is. (Dan RIP almal op Facebook en party RIP eers en vind dan skelm agteraf uit wie die persoon was.) Lyke word respekteer en dit reg so, maar as ek begin dink daaroor maak dit nie juis sin nie. As jy glo aan die Christelike ewige lewe, beteken die aardse dop mos nou niks meer noudat die liggaam en siel geskei is nie. Glo jy dat die lewe tot niks kom, is die lewe mos nou weg.
‘n Afgestorwene word verhef tot iets meer as lewe. Die mens se identiteit word hom met afsterwe ontneem, hy word nou die liggaam, die stoflike oorskot, die lyk, die oorledene en so. Mense noem nie meer die persoon by die naam as hy in ‘n kis lê nie. So, identiteitloos en al, kry daardie mens weer ‘n ereplek met ‘n duur grafsteen, kruik of gedenkmuur, ‘n bankie langs die see of blomme langs die pad. Dan kry hy mettertyd weer ‘n naam as die grafsteen opkom, die plaatjie op die bankie vasgesit word. Selfs in begrafplase is daar sekere areas wat duurder is as ander. Soos elke eiendomsagent jou sal sê, Location, Location and Location is die drie grootste woorde.
Die groot ding is daardie stukkie tussen Lewe en Dood, waar die persoon dan ‘weg’ is. Ons eie Pase. Ek verstaan dit as ‘n afskeid, daardie stukkie waar jy eintlik rou oor jouself, jou verhouding met die persoon wat nou tot niet is deur iets wat julle nie gekies het nie. Nou het ons mos nooit geleer om regtig sag en goed te wees vir onsself nie, nou verbeel ons ons, ons rou oor die persoon wat weg is. Dit is tyd dat ons leer om ons eie weerloosheid te erken, dat ons weet dat die finaliteit van alleen oorbly, die verskrikking van self sukkel sonder dit wat die oorlede geliefde vir jou was en die verskriklike gemis oor onsself gaan.
Wanneer ons aanpassingsperiode verby is, het ons gegroei in ‘n fase waar ons verantwoordelikheid neem vir self, waar ons nie meer daardie persoon ‘nodig’ het nie, net die gemis is dalk steeds daar waar ons meer volledig gevoel het met die persoon as emosionele kruk wat ons heel laat voel het.
Dalk is dit net so met mitiese figure, voorgeslagte en historiese figure.
Posted by MaanKind in Boekdinge, Spirituele goed
Drome, karakters in stories, skryfproses, storiepoel
“A writer is a world trapped in a person” het Victor Hugo gesê. Mens lees dikwels dat skrywers sê die karakters het ‘n wil van hulle eie, of die storie wou geskryf wees. Die prentjie in my kop is dat daar ‘n storie vebykom in ‘n soort kollektiewe poel van stories en die skrywer steek sy hand uit en pluk die storie soos ‘n vrug wat ryp geword het in die storiepoel. Wanneer die skrywer reg is vir die storie en storie ryp is vir die skrywer, is daar ‘n magiese proses wat allerhande aardse lastighede behels soos laatnagligte, kos wat brand, gesinne se geduld wat opraak. Lesers stroom na boekbekendstellings en boekwinkels, huiwer eers maar kliek dan ferm by Amazon op Buy now with 1-click, gaan Boek-en-koek by Leonie se Graffiti, spring in die bed met Bibi of stry op Lekkerlees Boekrak.
Self sukkel ek met wederstrewige karakters op die oomblik. Gisteraand was ek ontsteld oor die wending wat die storie neem en die karakters se optrede, dit is glad nie wat ek wou skryf nie. Nou vra ek myself af, waar kom daardie wederstrewigheid en eiesinnigheid van die karakters vandaan? Is dit deel van daardie storiepoel? Is dit mense wat iewers sou kon leef?
Dikwels is dit ook daardie gedagtes wat spontaan opkom wanneer ek besig met mindless take, wat mense tref. Die strykplankgedagtes. Meestal maak ek dadelik notas daarvan (dankie tog vir Google Keep) en is soms verwonderd as ek agterna my notas lees, asof dit nie ek self is wat dit geskryf het nie.
Dieselfde gebeur met my drome. Ek droom deesdae vreemde vivid drome, wat heeltemal anders voel, asof dit werklik afspeel, op vreemde plekke met vreemde mense. Sulke drome is duidelik anders as my gewone drome, dit voel of dit uit ‘n baie dieper deel van my bewussyn kom. Daar uit die plek waar mens net onder baie diep hipnose bykom. Ek kry die gevoel dat dit my eie lewe is wat op ‘n dimensie uitspeel, dele van my lewe wat sou kon wees, gegewe klein keuses wat ek iewers langs die pad sou maak wat my lewe heeltemal in ‘n ander rigting op vreemde paaie sou stuur.
Is hierdie dalk die storiepoel waaruit skrywers tap? Ons lewens wat sou kon wees, die karakters die mense wat deel vorm daarvan?
Daar word deesdae baie navorsing gedoen oor kunsmatige intelligensie en mense soos Daniel Dennett doen navorsing oor die evolusie van bewustheid. “Dennett’s cross-disciplinary approach – encompassing neuroscience, evolutionary biology and artificial intelligence – has been widely acclaimed and helped redefine the role of the philosopher for our age.”
Sou daar ‘n skakel kon wees tussen hierdie storiepoel, die karakters wat skrywers manipuleer en die wêreld waarin ons in ons drome leef? Ek hoop so. Ek hoop ek leef lank genoeg dat mense soos Dennett se navorsing vir ons antwoorde bring oor hierdie vrae.