Impingement – skouer
Die impingement-skouer-sindroom (subakromiaal impingement-sindroom) verwys na 'n samepersing van spiere, senings of senuwees onder die skouerdak in die sub-kromiale ruimte. Die resultaat is disfunksie van die skouergewrig en pyn. Beskerming, pynstillers en fisioterapie kan die simptome van impingement-skouer-sindroom verlig. 'N Operasie kan permanente verbinding verstyf. Lees hier meer oor impingement skouersindroom.
Impingement skouer: beskrywing
Die impingement-skouer-sindroom is 'n pynlike kompressie van spiere, senings of senuwees in die area van die skouergewrig, meer presies in die sub-kromiale ruimte. Dit is die ruimte tussen die skouerdak (acromion) en die humerale kop. Hier loop die supraspinatus-pees, beskerm deur 'n bursa (Bursa subacromialis). Vier geboeide spiere omring die skouergewrig (rotatorkuff). Die senings van die roterende manchetspiere kan nie meer vrylik deur die kompressie in die gewrigspasie gly nie.
Twee vorme van impingement skouer sindroom
Die impingement-skouer sindroom word verdeel in 'n primêre uitlaat impingement sindroom en die sekondêre non-outlet impingement sindroom.
Die primêre Uitlaat Botsing Sindroom Die skouer word veroorsaak deur 'n verandering in die benige strukture. Degeneratiewe strukturele veranderinge of 'n beenspoor kan die oorsaak wees van die vernouing van die gewrigspasie.
Die sekondêre Nie-uitlaat botsing sindroom die skouer, aan die ander kant, is gebaseer op 'n nie-benige verandering. Die ontsteking van die bursa (bursitis) en skade aan spier- of pees kan die gewrigspasie verminder en bewegingsbeperkings en pyn veroorsaak.
Impingement-skouer sindroom: frekwensie
In Duitsland ly ongeveer tien persent van die bevolking gedurende hul leeftyd aan 'n skouer-sindroom. Mans en vroue is ongeveer dieselfde ouderdom rondom die ouderdom van 50 wat geraak word. Die skouergewrig is die mees gewrigte kogelgewrig in die liggaam en het 'n hoë elastisiteit, maar maak terselfdertyd die gewrig kwesbaar vir beserings.
Impingement skouer: simptome
In die vroeë stadiums word die impingement-skouer-sindroom gekenmerk deur 'n akute aanvang van pyn. In rustyd verwoord hy homself slegs diskreet, maar in stresvolle aktiwiteite, veral as dit oor die kop uitgevoer word, versterk hy homself. In baie gevalle kan pasiënte 'n aanloklike gebeurtenis identifiseer. Buitengewone spanning tydens buitensporige aktiwiteite of die invloed van koue word dikwels geassosieer met die aanvang van pyn. Die pyn in impingement-skouer-sindroom word diep in die gewrig gelê. Daarbenewens word die lê aan die aangetaste kant as uiters onaangenaam beskryf, aangesien dit die pyn verhoog.
As die arm los aan die liggaam hang en dan lateraal in 'n verlengde liggaamshouding opgetrek word (ontvoering), moet u pasiënte met 'n impingement-skouer-sindroom van ongeveer 60 grade erge pyn aanmeld. 'N Ontvoering tussen 60 en 120 grade is onmoontlik omdat die supraspinatus-pees geknyp is. Hierdie verskynsel word beskryf as 'n pynlike boog en is 'n belangrike kliniese teken van Impingement Shoulder Syndrome. Diegene wat geraak word, neem gereeld selfbeheersing en voorkom pynlike bewegings. Die ontsteking van die bursa (Bursa acromialis) kan hechtings en hechtings veroorsaak, wat die pynlike beperking van beweging verder vererger. Boonop lei defensiewe liggaamshouding tot spieratrofie weens 'n gebrek aan oefening, wat die stabiliteit van die skouergewrig verder verminder.
Belemmerende skouer: Oorsake en risikofaktore
Die Outlet Impingement Shoulder Syndrome is die gevolg van die vernouing van die subakromiale ruimte as gevolg van benige veranderinge in die skouer, soos in die geval van gewrigsdrag (artrose).
By 'n nie-uitlaatklep skouer sindroom, veroorsaak die omliggende sagte weefsel ongemak, soos bursitis. Dit gaan gewoonlik gepaard met swelling, wat die lasruimte vernou. Die supraspinatus-pees of die biceps-pees kan ook ontbrand. Sulke tendonitis (tendinitis) lei ook tot 'n pynlike inkrimping van die gewrigspasie en gevolglike bewegingsbeperkings. In sommige gevalle kan 'n pees ook heeltemal skeur, waardeur die skouergewrig baie stabiliteit verloor ("onstabiliteit belemmering").
Impingement skouer: ondersoeke en diagnose
Die regte kontak vir vermoedelike impingement-skouer-sindroom is 'n spesialis in ortopedie en trauma-chirurgie. Hy sal eers die mediese geskiedenis (anamnese) begin deur verskillende vrae aan u te stel, byvoorbeeld:
Sedert wanneer is die pyn?
Was daar 'n ernstige spanning of besering aan die begin van die pyn?
Verhoog die pyn tydens oefening, snags of as u aan die aangetaste kant lê?
Ly u aan bewegingsbeperkings in die aangetaste gewrig?
Straal die pyn uit die gewrig en is dit van 'n dowwe kwaliteit?
Doen u sport en indien wel, watter?
Wat doen jy vir 'n bestaan?
Die dokter sal u na die eerste onderhoud fisies ondersoek. Hy sal die beweeglikheid van die skouergewrig toets deur die pasiënt te vra om sy arm op te lig van sy los hangende posisie oor sy kop en in 'n uitgebreide posisie. Die pynlike boog is 'n tipiese kliniese teken van die skouerindringingsindroom (sien hierbo: simptome).
Die sterkte van die bespiering van die skouergewrig word gemeet aan die beweging teen weerstand. Daar is verskeie kliniese toetse wat gebruik kan word om die individuele spiere van die skouergewrig te ondersoek vir skade. Daarbenewens kan die dokter die pasiënt vra om dit te doensenuwee knippie"Oefen deur albei hande te plaas met die duim na die nek toe. By die "voorskoot greep'Die betrokke persoon word gevra om met albei hande agter sy rug te gryp asof hy 'n voorskoot aanbring. In 'n impingement-skouer-sindroom kla pasiënte van pyn en kan hulle nie aan die versoeke voldoen nie.
Die Jobe-toets is 'n ortopediese toets wat gebruik word in die kliniese ondersoek van die impingementsindroom (skouer) om die betrokkenheid van die supraspinatus-spier en die pees daarvan uit te sluit of uit te sluit. Hiervoor word die dokter deur die dokter gevra om die arms op skouerhoogte (90 °) met die elmboog uit te sprei en die hande saam met die onderarms na binne te draai (interne rotasie). Nou moet die pasiënt die druk van die dokter op die bo-arms kan weerstaan. As die pasiënt nie in staat is om sy arms regop te hou teen weerstand of pyn aanmeld nie, is die toets positief en is daar waarskynlik supraspinatus skade. As die Jobe-toets negatief is, kyk dan na ander oorsake van die impingementsindroom (skouer).
Impingementtoets volgens Neer (Neer-toets)
Neer se impingementtoets is nog 'n kliniese proefnemings vir vermoedelike impingement-skouer-sindroom. Sodoende moet die pasiënt sy arm vorentoe uitsteek en die hand en onderarm maksimaal na binne skroef (uitspraakposisie). Die dokter maak met die een hand die skouerblad van die pasiënt vas en lig die arm van die pasiënt met die ander hand op. Die Neer-toets blyk positief te wees as daar pyn voorkom wanneer u die arm bo 120 ° lig.
Die Hawkins-toets is ook 'n kliniese toets wat die skouer-sindroom kan bevestig of uitsluit. Dit is egter veel meer spesifiek as die Jobe- en Neer-toetse. Geen individuele spiere kan as die oorsaak geïdentifiseer word nie. Die eksaminator in die Hawkins-toets word die skouergewrig passief gedraai. As pyn voorkom, word die toets as positief beskou.
Impingement skouersindroom: beeldvorming
Die impingement-skouer-sindroom kan opgespoor word met behulp van verskillende vorme van beeldvorming. Die X-straalondersoek is die eerste keuse om benige veranderinge op te spoor. 'N Ultraklankondersoek (sonografie) word gebruik om die ophoping van vloeistowwe in die gewrigspasie op te spoor. Magnetiese resonansbeelding (MRI) word ook gebruik om die omliggende sagteweefsel- en vloeistofversamelings te visualiseer.
X-straalondersoek by impingement-skouer sindroom
X-straalondersoek is die beelddiagnostiek wat gekies kan word om impingement-skouersindroom te diagnoseer. Benige veranderinge kan opgespoor word en 'n gesamentlike oorsig geskep word.
Ultraklank by impingement-skouer sindroom
As deel van 'n ontsteking van die skouergewrig vind daar gereeld vloeistofophoping in die bursa plaas. Dit kan maklik en goedkoop opgespoor word deur ultraklank (sonografie). Sonografie kan ook ander bursa-veranderinge, die spierstrukture van die skouergewrig en moontlike verdunning van die spiere insluit. Dit alles is 'n bewys van 'n skouer-impingement-sindroom.
Magnetiese resonansbeelding by impingement-skouersindroom
Magnetiese resonansbeelding (MRI) gebruik radiogolwe en magnetiese velde om baie akkurate beelde van spiere, senings en bursae te maak. Dit is beter as die ultraklankondersoek, maar ook baie meer ingewikkeld en koste-intensief. 'N MRI is veral nuttig in die komende rekonstruksieoperasies vir gewrigte om vooraf die werkstoestande beter te beoordeel.
Impingement skouer: behandeling
Die impingement-skouer-sindroom word met verskillende behandelingsbenaderings behandel. Die klagtes word eers konserwatief behandel (liggaamlike beskerming, pynstillers en fisioterapie). Vir volledige genesing moet die impingement-skouer-sindroom egter meestal geopereer word (oorsaaklike terapie).
Konserwatiewe terapie behels eerstens die beskerming van die skouergewrig en die vermyding van stresfaktore soos oefening of strawwe werk oor die kop.
Die dwelmbehandeling bied anti-inflammatoriese pynstillende middels soos ibuprofen of asetielsalisielsuur. In die reël verlig hulle egter net die simptome en herstel hulle nie die oorsaak daarvan nie.
'N Fisioterapeutiese behandeling het ten doel om die omliggende spiere te versterk en die gewrigspasie van die skouergewrig spesifiek te verlig. Fisioterapie leer spesiale impingement sindroom skoueroefeninge, wat die pasiënt vry is om tuis te doen om die simptome te verlig.
Die oefeninge dien veral om die spiergroep van die skouergewrig te versterk, wat nodig is vir eksterne gewrigsrotasie (eksterne rotasie): Geteikende oefening van die sogenaamde eksterne rotators (rotatorkuff) vergroot die gewrigspasie, wat spanning verlig.
Aangesien die spiere agteruitgaan met langdurige selfbeheersing (spieratrofie), kan die inwerking van skoueroefeninge ook help om die sterkte van die spiere te behou. Die aangetaste skouergewrig moet egter nie oorlaai wees nie. Slegs 'n gereelde, gereelde fisioterapie kan lei tot verminderde pyn. Probeer om die aangeleerde oefeninge deeglik in u daaglikse roetine te inkorporeer om die beste moontlike terapeutiese sukses te behaal.
Oorsaaklike terapie is daarop gemik om impingement sindroom (skouer) om die oorsaak van die siekte te behandel en permanent te verwyder. Strukturele veranderinge kan deur chirurgie (artroskopie) verwyder word, wat die meganiese digtheid van die skouergewrig uitskakel.
Artroskopie (gewrigspieëling): Artroskopie is 'n minimaal indringende chirurgiese tegniek in die artikulêre gebied wat veral by jong pasiënte aanbeveel word om die risiko van gewrigstyfheid te verminder. Daar word twee tot drie klein snytjies in die vel gebruik om 'n kamera met 'n geïntegreerde ligbron en spesiale chirurgiese toestelle in die gewrig in te voer. Die dokter kan dus die gewrig van binne ondersoek en 'n presiese oorsig kry van die oorsaaklike veranderinge. Daarna kan hy die gewrigsruimte blootstel, byvoorbeeld deur 'n bestaande beenknop te skuur of moontlike kraakbeenskade uit te skakel. As die impingement-skouer-sindroom reeds in die gevorderde stadium peesbene veroorsaak het, kan dit in die konteks van artroskopie gesut word. Die vel-insnydings benodig net minder hegtings vir sluiting en laat slegs baie subtiele letsels in vergelyking met oop chirurgie.
Impingement skouer: siekte verloop en prognose
Die voorspelling in die impingement-skouer-sindroom kan nie veralgemeen word nie, want dit hang af van die oorsaak daarvan. In baie gevalle moet fisioterapie behandel word oor 'n lang periode voordat bevredigende resultate verkry word. Die simptome kan in die meeste gevalle verlig word deur anti-inflammatoriese pynstillers (anti-inflammatoriese middels). Dit is egter nie 'n permanente oplossing nie.
In baie gevalle lei die impingementsindroom (skouer) tot tekens van slytasie en inflammatoriese reaksies in gevalle van 'n duidelike vernouing van die gewrigspasie. Langdurige digtheid kan lei tot samepersing van senuwees en senings, sowel as weefselbreuk en dood (nekrose). Die risiko van gewrigstyfheid neem toe met toenemende liggaamshouding. Aangesien daar selfs na die operasie dikwels outomaties 'n selfbeheersing plaasvind, volg dit altyd fisioterapeuties botsing SkouerAanbeveel oefeninge.