Tegnieke om leer te verbeter: wat werklik effektief is? Deel 2 | Kognitiewe opleiding
Soos die titel van die artikel suggereer, het ons ons reeds toegewy aan hierdie onderwerp, waaroor beide praat effektiewe tegnieke, albei praat van neuromiete en ondoeltreffende tegnieke. Ons het ook ingegaan op aanpassings om leer in die teenwoordigheid van spesifieke afwykings te vergemaklik (bv. disleksie e tekort aan werkgeheue).
Meer in detail, met verwysing na een hersien deur Dunlosky en kollegas, ons het 'n lys van 10 tegnieke bestudeer die wetenskaplike navorsing, sommige baie effektief en ander nie baie nuttig nie, en beskryf hul sterk- en swakpunte.
Vandag wil ons die toespraak wat voorheen begin is, opdateer, en ons sal dit hersien 6 tegnieke; sommige hiervan sal herhaal word in vergelyking met die vorige artikel, ander sal ons vir die eerste keer sien. Al hierdie tegnieke, volgens 'n oorsig van die literatuur waarop Weinstein en kollegas sal staatmaak, hulle het een ding gemeen: hulle is almal effektief.
Wat is hierdie tegnieke?
1) VERDELDE OEFENING
Dit is 'n kwessie om die studiefases uit te stel en veral om dit te hersien eerder as om dit in 'n enkele sessie (of 'n paar afsluitingsessies) te konsentreer. Wat opgemerk is, is dat mense wat hierdie aktiwiteite in sessies wat oor tyd verdeel word, vir dieselfde hoeveelheid tyd aan resensies bestee, relatief vinniger leer, en die inligting bly stabieler in die geheue.
Voorbeelde van hoe om dit toe te pas
Dit kan nuttig wees om geleenthede te skep vir die hersiening van die onderwerpe wat in die vorige weke of maande behandel is. Dit kan egter moeilik lyk as gevolg van die beperkte beskikbare tyd, tesame met die behoefte om die hele studieprogram te dek; Die afstand tussen hersieningsessies kan egter sonder te veel moeite vir onderwysers bereik word as onderwysers 'n paar minute in die klas neem om inligting uit vorige lesse na te gaan.
'N Ander metode kan bestaan ​​uit die delegering van die las van die organisasie vir die resensies wat oor tyd versprei word. Dit sal natuurlik die beste werk met studente op hoër vlak (byvoorbeeld hoërskool). Aangesien spasiëring vooraf beplanning verg, is dit egter noodsaaklik dat die onderwyser studente help om hul studie te beplan. Onderwysers kan byvoorbeeld voorstel dat studente studiesessies skeduleer op dae wat afwisselend is met die waaroor 'n sekere onderwerp in die klaskamer bestudeer word (byvoorbeeld, beplan hersieningsessies op Dinsdae en Donderdae as die vak op skool aangebied word. Op Maandae en Woensdae ).
'N Eerste kritiek is die moontlike verwarring tussen die afstand tussen die resensies en die eenvoudige uitbreiding van die studie; in werklikheid maak die tegniek veral voorsiening daarvoor dat die hersieningsfases mettertyd uitgestel word. Alhoewel die positiewe effekte reeds bekend is vir die spasiëring van die hersieningsfases, is die uitwerking van die uitgestelde studie nie goed bekend nie.
'N Tweede kritiek is dat studente moontlik nie gemaklik voel met verspreide praktyk nie, omdat dit in dieselfde studiefase as moeiliker as gekonsentreerde resensies beskou word. Hierdie persepsie stem in 'n sekere sin ooreen met die werklikheid, aangesien aan die een kant die uitstel van die resensies mettertyd die herwinning van inligting bemoeilik en andersyds die intensiewe studiepraktyk blykbaar werk (dit is vinniger), hierbo alles in omstandighede waar die studie slegs daarop gemik is om 'n eksamen te slaag. Die nut van verspreide praktyk moet egter altyd in ag geneem word waar dit belangrik is om inligting vir 'n lang tyd in die geheue te hou.
Aspekte wat nog uitgeklaar moet word
Daar is 'n gebrek aan navorsing wat die gevolge van die distansieering van die bestudering van verskillende inligting oor tyd bestudeer, en probeer om te verstaan ​​of dit wat gesê is vir die resensies oor tyd, ook in hierdie geval van toepassing is.
Behalwe die ongetwyfeld bruikbaarheid van verspreide praktyk, moet verstaan ​​word of 'n intensiewe oefenfase ook nodig of raadsaam is.
Dit is nog nooit eers verduidelik wat die optimale interval is tussen die fases van hersiening en herwinning van inligting nie, sodat leer maksimeer word.
2) OEFENGeïnterpreteer '
Hierdie tegniek bestaan ​​uit die aanpak van verskillende idees of tipes probleme in volgorde, in teenstelling met die meer algemene metode om weergawes van dieselfde probleem in 'n gegewe studiesessie aan te pak. Dit is al verskeie kere getoets met die aanleer van wiskunde- en fisika -konsepte.
Daar word vermoed dat die voordeel van hierdie tegniek daarin lê dat studente die vermoë kry om die regte metode vir die oplossing van verskillende probleme te kies, eerder as om net die metode self te leer, en nie wanneer hulle dit moet toepas nie.
In werklikheid is die 'interleaved' -praktyk ook suksesvol toegepas op ander soorte leerinhoude, byvoorbeeld, op kunsgebied het dit studente in staat gestel om beter te leer om 'n sekere werk met die regte outeur te assosieer.
Voorbeeld van hoe om dit toe te pas
Dit kan op baie maniere toegepas word. 'N Voorbeeld sou wees om probleme met die berekening van die volume van verskillende vaste stowwe te meng (in plaas daarvan om baie opeenvolgende oefeninge met dieselfde tipe vaste stof te doen).
Die navorsing het gefokus op die afwisseling van onderling gekoppelde oefeninge, daarom is dit nodig om versigtig te wees om nie te veel verskillende inhoud te meng nie (daaroor ontbreek studies). Aangesien dit vir jonger studente maklik is om hierdie soort onnodige (en miskien teenproduktiewe) afwisseling te verwar met die nuttiger afwisseling van onderling verwante inligting, is dit dalk beter vir jonger studente se onderwysers om geleenthede te skep vir 'interleaved practice'. 'In huiswerk en vasvrae.
Hou die leer van nuwe inligting op herhaaldelik terug na vorige onderwerpe gedurende die semester? Hoe kan ou en nuwe inligting wissel? Hoe word die balans tussen ou en nuwe inligting bepaal?
3) OEFENING VAN HERSTEL / VERIFIKASIES
Dit is een van die doeltreffendste en ook die maklikste om toe te pas. Dit is eenvoudig om te onthou wat reeds bestudeer is, deur middel van selfkontrole en formele ondersoeke. Die presiese daad om inligting uit die geheue te herroep, help om inligting te konsolideer. Hierdie praktyk werk selfs al word die inligting herroep sonder om dit te verbaliseer. Die doeltreffendheid is ook getoets deur die resultate te vergelyk met studente wat, in plaas van om inligting uit die geheue te herroep, die inligting wat voorheen bestudeer is, herlees (die praktyk om van geheue te herstel, was beter as die resultate!).
'N Baie eenvoudige manier om aansoek te doen, is om studente uit te nooi om alles wat hulle onthou oor 'n spesifieke onderwerp wat hulle bestudeer het, neer te skryf.
'N Ander eenvoudige manier is om studente van toetsvrae te voorsien om te beantwoord nadat hulle iets bestudeer het (beide aan die gang en aan die einde van die studiefase) of om voorstelle te gee om inligting op te roep of hulle te vra om konsepkaarte oor die onderwerp te maak. inligting wat hulle onthou.
Die doeltreffendheid van die tegniek hang ook tot 'n mate af van sukses in pogings om inligting uit die geheue te haal, en terselfdertyd moet die taak nie te eenvoudig wees om hierdie sukses te verseker nie. As die student byvoorbeeld die inligting onmiddellik nadat hy dit gelees het, dek en dit dan herhaal, is dit nie 'n herroeping uit die langtermyngeheue nie, maar 'n eenvoudige instandhouding in die werkgeheue. Omgekeerd, as die suksesse uiters laag is, word dit onwaarskynlik dat hierdie praktyk nuttig sal wees.
As u ook konsepkaarte het wat gemaak is om herinneringe te stabiliseer, is dit belangrik dat dit uit u kop gedoen word, want dit was minder effektief om inligting te konsolideer deur die kaarte deur na studiemateriaal te kyk.
Ten slotte is dit belangrik om die angs wat die gebruik van toetse kan veroorsaak in ag te neem; dit is in werklikheid beklemtoon dat angs die geheue -voordele van hierdie tegniek kan verminder (as u nie die angsfaktor heeltemal kan uitskakel nie, kan 'n goeie kompromie wees om vrae te stel wat die student waarskynlik kan beantwoord).
Dit moet nog duidelik gemaak word wat die optimale moeilikheidsgraad van die toetsvrae is.
4) VERWERKING (VERWERKINGSVRAE)
Hierdie tegniek bestaan ​​uit die koppeling van nuwe inligting aan vooraf bestaande kennis. Daar is verskeie interpretasies rakende die werking daarvan; soms praat ons van dieper leer, ander tye van herorganisasie van inligting in die geheue.
In kort bestaan ​​dit uit interaksie met die student deur vrae te stel oor die onderwerpe wat bestudeer word, met die doel om hom te laat verduidelik die logiese verbande tussen die geleerde inligting.
Dit alles, benewens die bevordering van die memorisering van konsepte, behels 'n toename in die vermoë om dit wat geleer is na ander kontekste uit te brei.
'N Eerste metode van toepassing kan eenvoudig wees om die student uit te nooi om die kodering van die inligting wat bestudeer word, te verdiep deur hom vrae te stel soos "hoe?" of hoekom? ".
'N Ander moontlikheid is dat studente hierdie tegniek self kan toepas deur byvoorbeeld hardop te sê watter stappe hulle moet neem om 'n vergelyking op te los.
By die gebruik van hierdie tegniek is dit belangrik dat studente hul antwoorde met hul materiaal of met die onderwyser verifieer; As die inhoud wat deur die verwerkingsnavraag gegenereer word, swak is, kan dit die leer eintlik vererger.
Dit sou nuttig wees vir navorsers om die moontlikheid te toets om hierdie tegniek toe te pas in die vroeë stadiums van die lees van die konsepte wat geleer moet word.
Dit moet nog gesien word of studente voordeel trek uit selfgenereerde vrae of dat die opvolgvrae beter is deur 'n ander persoon (byvoorbeeld die onderwyser).
Dit is ook nie duidelik hoeveel 'n student moet volhard om 'n antwoord te soek nie, of wat die regte vaardigheids- en kennisvermoë is om voordeel te trek uit hierdie tegniek.
'N Laaste twyfel het betrekking op doeltreffendheid: die hantering van hierdie tegniek verg 'n toename in studietye; is dit voldoende voordelig of is dit geriefliker om op ander tegnieke staat te maak, byvoorbeeld die praktyk van (self) verifikasies?
5) BETON VOORBEELDE
Hierdie tegniek vereis nie groot inleidings nie. Dit gaan oor die kombinasie van praktiese voorbeelde met teoretiese verduidelikings.
Effektiwiteit word nie bevraagteken nie en is gebaseer op die feit dat abstrakte konsepte moeiliker is om te begryp as konkrete.
Daar is nie veel om oor hierdie tegniek te verstaan ​​nie; nie verrassend nie, die skrywers van die resensie waaruit ons hierdie inligting neem identifiseer hierdie tegniek as die mees aangehaalde in onderwysersopleidingsboeke (dit wil sê in ongeveer 25% van die gevalle).
Dit kan egter nuttig wees om te weet dat leerlinge veralgemeen kan word om studente te laat aktief verduidelik hoe twee voorbeelde lyk, en hulle aan te moedig om die belangrikste onderliggende inligting self te onttrek.
Verder blyk dit dat die gee van meer voorbeelde daarvan die voordeel van hierdie tegniek vergroot.
Daar is getoon dat die verduideliking van 'n konsep en die toon van 'n inkonsekwente voorbeeld die neiging het om meer te leer oor die praktiese (verkeerde!) Voorbeeld. Dit is dus nodig om noukeurig aandag te skenk aan die tipe voorbeelde wat gegee word met betrekking tot die inligting wat ons wil leer; die voorbeelde moet dus goed verband hou met die sleutelinhoud.
Die waarskynlikheid waarmee 'n voorbeeld korrek gebruik sal word, dit wil sê om 'n algemene abstrakte beginsel te ekstrapoleer, hou verband met die mate van bemeestering van die student se onderwerp. Meer ervare studente is geneig om makliker oor te skakel na sleutelbegrippe, minder ervare studente sal meer op die oppervlak bly.
Die optimale hoeveelheid voorbeelde om die veralgemening van die te leer begrippe te bevoordeel, moet nog gedefinieer word.
Dit is ook nie duidelik wat die regte balans is tussen die vlak van abstraksie en die vlak van konkreetheid wat 'n voorbeeld moet hê nie (as dit te abstrak is, is dit miskien te moeilik om te verstaan; as dit te konkreet is, is dit dalk nie voldoende bruikbaar om die konsep wat u wil leer).
6) DUBBELE KODE
Hoeveel keer het ons gehoor dat 'n prentjie duisend woorde werd is? Dit is die aanname waarop hierdie tegniek gebaseer is. Meer spesifiek dui die tweekoderingsteorie aan dat die verskaffing van veelvuldige voorstellings van dieselfde inligting leer en geheue verbeter, en dat inligting wat makliker bykomende voorstellings oproep (deur outomatiese beeldprosesse) 'n soortgelyke voordeel kry.
Die eenvoudigste voorbeeld kan wees om 'n visuele skema te gee van die inligting wat geleer moet word (soos die voorstelling van die sel wat deur 'n teks beskryf word). Hierdie tegniek kan ook toegepas word deur die student te laat teken wat hy studeer.
Aangesien beelde oor die algemeen beter as woorde onthou word, is dit belangrik om te verseker dat sulke beelde wat aan studente verskaf word, bruikbaar en relevant is vir die inhoud wat van hulle verwag word.
Wees versigtig wanneer u beelde langs teks kies, aangesien oormatige visuele besonderhede soms afleiding kan veroorsaak en leer kan belemmer.
Dit is belangrik om duidelik te wees dat hierdie tegniek nie goed pas by die teorie van "leerstyle" (wat eerder verkeerd geblyk het); dit is nie 'n kwessie daarvan om die student die leermodaliteit wat verkies word te laat kies nie (byvoorbeeld visueel o verbaal) maar om die inligting op dieselfde tyd deur verskeie kanale te laat gaan (byvoorbeeld visueel e verbaal, terselfdertyd).
Daar moet nog baie verstaan ​​word oor implementering vir dubbele kodering, en meer navorsing is nodig om te verduidelik hoe onderwysers kan baat by die voordele van veelvuldige voorstellings en beeld superioriteit.
In die skoolomgewing het ons baie geleenthede om die pas beskryfde tegnieke te gebruik en dit met mekaar te kombineer. Byvoorbeeld, verspreide oefening kan veral kragtig wees om te leer wanneer dit gekombineer word met die beoefening van selftoetse (herwin uit die geheue). Die bykomende voordele van verspreide praktyk kan verkry word deur herhaaldelik aan selftoetsing deel te neem, byvoorbeeld deur middel van toetse om die gapings tussen rusplekke te vul.
Interleaved -praktyk behels natuurlik 'n verspreiding van resensies (verspreide praktyk) as studente ou en nuwe materiaal afwissel. Konkrete voorbeelde kan beide verbaal en visueel wees, en kan dus ook dubbele kodering implementeer. Verder werk verwerkingstrategieë, konkrete voorbeelde en dubbele kodering die beste as dit gebruik word as deel van die herwinningspraktyk (selftoetse).
Dit is egter nog nie vasgestel of die voordele van die kombinasie van hierdie leerstrategieë additief, vermenigvuldigend of in sommige gevalle onversoenbaar is nie. Dit is dus noodsaaklik dat toekomstige navorsing elke strategie (veral van kritieke belang vir verwerking en dubbele kodering) beter definieer, beste praktyke vir toepassing by die skool identifiseer, die randvoorwaardes van elke strategie verduidelik en die interaksies tussen die ses strategieë wat ons hier bespreek het, verdiep. .
Dunlosky, J., Rawson, KA, Marsh, EJ, Nathan, MJ, & Willingham, DT (2013). Verbetering van studente se leer met effektiewe leertegnieke: belowende aanwysings uit kognitiewe en opvoedkundige sielkunde. Sielkundige Wetenskap in die Publieke Belang, 14(1), 4-58.
Weinstein, Y., Madan, CR, & Sumeracki, MA (2018). Onderrig in die wetenskap van leer. Kognitiewe navorsing: beginsels en implikasies, 3(1), 1-17.
leer, hoe om leer te verbeter, leertegnieke
Tegnieke om leer te verbeter: wat werklik effektief is? Deel 22021-08-252021-08-25http://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2017/08/nuovologo_87e9aa904327d53301f73f9191e17e49.pngKognitiewe opleidinghttps://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2021/08/tecniche-per-migliorare-lapprendimento.-quali-sono-davvero-efficaci.jpg200px200px
Koue en warm uitvoerende funksies: wat voorspel hulle anders as mekaar?Artikels, uitvoerende funksies, uitvoerende funksies, werkgeheue