'N tatoeëermerk in Cuzco
Nog nie bekend gemaak by Neva
Daardie dag in Cuzco Ek wil besluit om 'n tattoo te kry. Ek trek op my swaar stapskoene, gryp my rugsak en het my klein kassie van 'n kamer, nie meer bekommerd oor die twee rotte eet hul daaglikse rantsoen van avokado op my vensterbank. My verhuurder het hulle 'n stukkie elke oggend en hulle was net so' n deel van die hostal as ek wil word. Twee klein kinders gespeel jaag in die binnehof terwyl hulle moeder, geklee in tradisionele drag die helder van die Peruaanse Inca, gewas wasgoed deur te vryf dit terug en vorentoe oor 'n klip, dan slopping dit in' n plastiek trog van reënwater.
Ek trek oop die groot en die ou hout deur en stap uit op die geplaveide strate, gedra gladde verloop van die talle voete oor talle jare. Onder my die rooves van die antieke hoofstad glimmen pienk bo hul adobe mure in die oggend lig. Die katedraal klokke is gelui en 'n afstand van kerk chimed in Die dun Andes lug was helder en skoon, en op' n hoogte van 3400 meter, byna suurstof vry. Ek het 'n diep asem, nog steeds op soek na al hierdie maande, want dit voldoen stormloop van suurstof wat wou nie kom nie.
Ek het gewonder hoeveel dit sou .... die tatoo seermaak. My hart fluttered by die gedagte, maar dit was na my punt van gradeplegtigheid, 'n teken vir myself van hoe ver ek wil kom en hoe ek wil afgeskud' n leeftyd van schichtig word. Plus, ek is so veel gewig wil verloor en was op soek na kinda oulik, so 'n toepaslike versiering in orde was.
Ek het my manier die heuwel af tot Gringo Alley ignoreer die oggend aktiwiteit rondom my en fokus op die opgevolg deur die troueloos yster glad keistenen. My gedagtes dink 'n klein rooi rose, net onder my bikini lyn in' n plek waar net die oë van 'n genooide minnaar dit kon sien, of dalk' n monochromatiese Celtic simbool op my arm. Ek bereik die ingang van die tatoo shop, het weer 'n vrugtelose diep asem, en stoot die swaar doek ter syde stel, ingevoer.
'N lae statiese buzz begroet my ore en sagte daglig gespeel met die blou lazily rook hang in die lug soos dit ingestroom deur die enkele venster stel hoog in die mure van die dowwe kamer. Die reuk van 'n sterk Peruaanse sigarette en man sweet, gemeng met' n chemiese Ek kon nie definieer. 'N grunting kla van pyn het my aandag na' n lang swaar slagter-agtige plaat wat deur die venster se bundel verlig lê.
Jesus was tot daar gesig af, sy gesig strak, sy rug val in die bloed, sy bloedbevlekte lende doek gestoot lae op sy heupe, en sy pragtige blou oë spookhuis met pyn. Die buzz van die naald gestop en die tatoeëerder skuif 'n plaat met' n massiewe lyn van kokaïen onder sy gesig. Air bars uit sy longe as wat hy uitgeasem in angs, waai die helfte van die lyn op die tafel en die vloer, verdien 'n' tut 'van die kunstenaar en en' n "vamos", wat beteken dat ek aanvaar, "laat gaan, doen die lyn en kan gaan met hierdie ". Die Christus sou nie een van hulle het en gewaai hom weg. Gebruik van 'n pragtige stel biceps, het hy gestoot homself tot' n semi regop posisie. Ek was vasgenael, staar blatant op hierdie pragtige man, opspring 'n beeld van my hande op sy bors ongenodigd in my hart. God is nie ... Waar het dit vandaan?
Hy het opgestaan gryp die bebloede lap om sy heupe. My oë reis aan die goue vel van sy arms om sy pragtig omskryf skouer en onderbreek voordat liefkosing die basis van sy nek. Dit was die mooiste manlike menslike ek ooit oë op gelê.
Sy breë bors geklee in 'n klein groep van hare in die sentrum en het die oë tot by sy middellyf en plat tapse gespierde maag. As hy regop, het hy opgestaan om sy volle ses voet drie, en was om bewus te raak van my skaduwee teenwoordigheid net binne die die poort.
'N Klein, lang harige man het saam met' n ligte stap uit die skadu's, 'n bruin glas bottel en doek in sy lang vinger delikate bruin hande. Die klein kunstenaar fussed by die god se rug, gemompel iets oor te neem 'n breek en skynbaar die skoonmaak van die vel met' n oplossing van die bottel. Hy begroet my in Spaans uit agter die ses pak en het my vertel hy was baie besig vandag met ten minste "drie ure om te gaan op hierdie een". Hy lei die perfekte lyf terug oor na die venster se verligting vir 'n beter kyk op sy handewerk tot dusver.
Ek verhuis in van die poort gaan staan, teenoor die Middeleeuse toneel voor my. Ek wou die werk van kuns geskep het in hierdie kamer te sien. Ek het nog nooit 'n groot tattoo, veral op my rug, maar ek het geweet dit was' n spesiale toneel, 'n spesiale oomblik, en hierdie pragtige vel sou die perfekte doek word.
Die klein Inca gedraai sy vak die heerlikheid van sy werk te openbaar, en daar was dit. 'N groot olifant getrek met die vaardigheid van' n kleuter kind was half voltooi op die rooi geswolle vel. 'N groen swart omtrek aangevul met' n blou skadu. Dit was die lelikste, mees belaglike ding wat ek ooit gesien het en dit bedek en besmet die vel van die middel van die skouer lemme, oor die breë uitspansel van die rug, af na die smal heupe en die duik bo sy boude Die stam van die ding is ingesamel en uitgebrei na buite langs die linker skouer aan die bo-arm.
Die man god kyk oor sy skouer trek om te sien, dan na my met 'n vraag in sy oë. My begeerte en bewondering gedreineer weg met die gewone sensasie van 'n kombuis opwasbak plug getrek. Ek het wakker geword uit my feromoon aangevuur dynserigheid en het myself weer onwillekeurig stap. Sy rug was inderdaad mooi, net soos ek wil dink in die paar minute, want ek wil die kamer binnegekom het, maar nou is dit vernietig. Die perfekte vel wat die perfekte lyf was vir ewig verlore om 'n beeld wat uit' n nie te kleurvolle verbeelding, met 'n nie te vaste hand.
Ek kon nie die mooi man wat hy vir homself gedoen wil vertel, kon ek nie sus sy ondervraging oë met valse versekering. Ek ongemaklik mompelde 'n verskoning vir indring en draai by die deur, stoot my weg in die geseënde oggend sonlig, die spel gebreek.
Ek het gedink met die verligting van 'n ontsnapte gevangene van my liggies sproeterig bleek vel en besef hoe mooi dit was, hoe mooi vel is. Ongerepte en onaangeraak deur ink en "kuns". Die menslike liggaam is kuns, en my, soos dit was, sou bly verhewe onversierde.
Ek gehys my oor swaar dag pak op my rug en beweeg uit na die groeiende maal skare van Peruanen, smouse en 'n enkele Indiana Jones wil backpacker, voel lewendig en by die huis en wonder wat die dag het in die winkel.