Julie | 2018 | Tannie Frannie
Twee redes waarom Ilse se inskrywing herblog is: eerstens, haar heerlike Afrikaans en tweedens – Towerinne, kyk net wat beteken "tiramisu"! Vanpas, nie waar nie?
First published in Die Burger, February 2014
Om die ware Italiaanse manier van dinge doen (en van kosmaak natuurlik) te beleef, is nie te moeilik as jy by 'n paar ingeburgerde Italianers begin uitvis nie. Hulle ken die kuns van la dolce vita, die goeie lewe.
'n Vlieërskieër wat kan pizza's maak
Dis een ding om van Noord-Italië na die Kaap te verhuis omdat die vlieërski hier so goed is; dis 'n ander ding om jou eie pizzeria oop te maak en dan nie tyd vir vlieërski te hê nie.
Giuseppe Donini glimlag van oor tot oor. Dis nog steeds héérlik om in Somerset-Wes te woon en sy eie restaurantjie te bedryf; al kom hy nie op die water uit nie. In die Kaap is die lewe goed. Soms beter as in sy geboorteland, glimlag hy ondeund.
By Giuseppe's word dunkorspizza's a la Italia bedien. Sonder tierlantyntjies. Selfs sonder 'n…
Blog-uitdaging: Kaleidoskoop, hoofstuk 5 – bieg, of padgee?
27 Vrydag Jul 2018
Hierdie is 'n vervolgverhaal deur verskillende bloggers. Om die eerste 4 hoofstukke te lees, klik op die InLinkz skakel hieronder.
Volgens hoofstuk 1 is Oom Esra Nellie se ma se enigste broer. Hoofstuk 4 verwys egter na hom as Nellie se pa se broer, wat interessante nuwe moontlikhede skep. Met behulp van die spoor wat daar gelê word, sou mens bv. so verder kon skryf:
"Nee," besluit Esra Viljee, "Ek sien nie kans vir die hospitaal nie! Hier dood ek vandag – of dalk nie. Solank ek net die waarheid oor Nellie neergeskryf kry, gee ek nie juis om wat met my gebeur nie."
Hy klem die pen vas en begin skryf:
Nellie, my kind, jy was nog altyd verstandig, daarom glo ek jy sal weet wat om te doen.
Jy is regtig my eie kind, ek en jou ma was lief vir mekaar. Jare lank al pers jou oudste broer my af, want hy ken ons storie. Ek het maar altyd betaal, want ek was bang vir die gevolge as die waarheid sou uitkom. Ek kan nie meer betaal nie, my geld is op, dis nog net die plaas wat oorgebly het. Jy moet een derde van die plaas erf, my kind, sorg tog dat Chris en Klara dit so vir Oom Dewald Prokureur sê.
Vergewe my dat ek
Esra syg vooroor en die pen glip uit sy kragtelose hand.
"Pa? Pa, Pa!" Klara skud aan Oom Esra se skouer. Hy haal nog floutjies asem, sien sy. "Help, help – Ma, bel die ambulans!"
Wanneer die ambulans in die verte verdwyn, met Klara en Tannie Krissie in haar nuwe Mercedes en 'n stofwolk agterna, kom Lettie die chaos in die studeerkamer opruim soos wat sy aangesê is. Sy sien die handgeskrewe nota op die lessenaar lê en haar oog vang Nellie se naam. Die huis is so leeg sonder daardie meisie, wat altyd so gaaf en vriendelik teenoor almal was! Nuuskierig lees sy verder, terwyl sy met dankbaarheid aan die geletterdheidsklasse op die bure se plaas terugdink. As sy klaar gelees het, gaan staan sy by die venster oor die veld en uitkyk. Hierdie nota gaan 'n hele familie uitmekaarskeur. Hoe nou gemaak? Moet sy dit eenvoudig opskeur en weggooi, of moet sy dit net daar op die tafel los?
Tot tyd en wyl ons uitsluitsel oor die verwantskap tussen Nellie en Oom Esra kry, bepaal ek my liefs by Nellie se storie.
@ Hester van Dis Ekke: Dis nie jou kommentaar iewers op een van die ander hoofstukke wat hierdie wending veroorsaak het nie, belowe! Ons dink seker maar eenders.
Die laaste deel van hoofstuk 3 het so gelui:
Hoofstuk 5: Bieg, of padgee?
Nellie se oë skiet weer vol trane. "Eintlik weet ek nie regtig waarheen nou nie… Kan julle dalk 'n gastehuis aanbeveel?"
Jakkie se mamma kyk haar ondersoekend aan. Sy merk op dat die verwese meisie, nadat sy vir Renier handgegee het, weer haar arm koesterend om Jakkie se skouertjies slaan. Net daar besluit sy: "Nou maar dan beveel ek my eie huis aan, dis nie 'n amptelike gastehuis nie, maar jy kan so lank as wat jy wil verniet daar bly, totdat jy weet waarheen nou!" Nellie probeer teëstribbel, maar haar verligting is duidelik sigbaar. Sy het weliswaar vroeg-vroeg geleer om haar gesigspiere te bedwing, maar haar uitdrukkingsvolle blou oë kon sy nooit so onder beheer kry nie. Miskien was dit haar pragtige oë, saam met die koringkleurige bos krulhare, wat jare vantevore Tannie Krissie se onmiddellike argwaan teenoor die arme ou dogtertjie ontketen het.
"My naam is Marlie van den Berg," gaan die ouer vrou voort, "en ek gaan nie 'nee' aanvaar nie! Kom, Renier, vat ons almal huis toe, asseblief?" Nellie moet nou vinnig dink: hoe gaan sy haarself voorstel? As Oom Esra en Chris op Kimberley na haar kom soek, gaan hulle haar sommer gou opspoor as sy haar regte naam gebruik! "Ek is Suné Davel," antwoord sy, "Baie dankie vir jou gasvryheid, Marlie!"
Renier wil die toksak by haar vat om dit in die kattebak te sit, maar Nellie klou verbete. Hy sien die benoudheid in haar oë en laat los: "Ag toemaar wat, daar's genoeg plek op die agterste sitplek vir jou en Jakkie én jou yslike sak," maak hy 'n flou grappie om haar te laat ontspan.
Die middag vlieg verby, met Jakkie wat vir haar al sy gunstelingplekke in die welige tuin gaan wys. (Die toksak het Nellie diep in die hangkas in haar kamer gebêre.) Sy en Jakkie klim die groot boom en sit op Jakkie se gunstelingtak hulle bene en swaai. Renier lag te lekker toe hy daar op hulle afkom. "Moet jy nie gaan werk nie?" vra Nellie ewe parmantig. "Ek het skofte geruil om my sus-hulle op die lughawe te kan gaan haal, ek werk vanaand weer." "Nou het jy dan nie 'n huis nie?" "Dit ís my huis hierdie – toe Jakkie se pa verongeluk het, het ek hier by Marlie-hulle kom intrek." Nellie trek haar asem in, kyk vinnig na Jakkie en stamel: "O, ek…ek is só jammer…" Jakkie beduie vir haar dat Oom Renier nou al twee jaar by hulle bly. Met gebare vertel hy verder dat sy mamma graag weer wil gaan werk, maar dat sy vir Jakkie nie sommer by enigeen kan los nie. Maar hy het vandag 'n baie goeie plan gekry: Nellie kan hom mos oppas! Sy verstaan wat hy vir haar vertel en sy praat ook gebaretaal en hy wat Jakkie is, hou baie van haar. Renier los die twee daar in die boom; stap stadig en nadenkend terug huis toe.
Vroegaand eet hulle gesellig saam en ten spyte van al haar kommer, slaap Nellie heerlik rustig.
Die volgende oggend stap sy by die eetkamer in en sien die Volksblad op die tafel lê. Groot swart letters basuin dit uit: "Vervalser slaan weer toe". Sy gryp die koerant en lees:
"Vervalste R200-note is gisteroggend gebruik om vir verblyf by die Road Lodge in Bloemfontein te betaal. Volgens die hotelbestuurder word R200-note altyd goed bekyk en kon hulle dus gou agterkom dat dit vervalsings is. 'n Saak is aanhangig gemaak en die polisie sal die note nou vir vingerafdrukke toets.
"Die bevelvoerder van Bloemfontein se sentrale polisiestasie in Parkweg het by navraag bevestig dat dit die vierde geval vanjaar is waar vervalste R200-note in die stad opgeduik het. Die vorige gevalle was by die Landbouskou, die Koöperasie en die diesel-depot, wat die vermoede laat ontstaan het dat die vervalser moontlik in landboukringe kan beweeg. 'Hierdie nuwe geval pas egter nie in by ons teorie nie. Die polisie sal nou met hernude ywer ondersoek instel en ek wil hierdie skelms waarsku dat hulle met die volle mag van die wet te doene gaan kry!' – aldus brigadier Mpho Sekonyane."
Dit voel vir Nellie asof sy oormekaarkyk van die skrik. Vervals?! Haar wonderlike meevaller is niks werd nie – trouens, dit het haar nou onwetend in die vreeslikste moeilikheid laat beland! Hmm, ja, onskuldig is sy sekerlik nie – sy het immers die geld vasgelê – maar nou het sy met een felle slag in die visier van die hele Bloemfonteinse polisiemag beland! Sy ruk soos sy skrik toe Renier by die eetkamer ingewaai kom, maar kry dit darem reg om redelik normaal op sy vrolike groet te antwoord.
"Wat staan jy so rond? O, jy het die hoofberig gelees. Bloem se polisie het ons ook al gevra om te help met hulle vervalsingstameletjie! Suné? Wat's fout? Iets hinder jou vreeslik, ek het dit gister al opgemerk. Wil jy my nie maar vertel wat jou so pla nie? Dalk kan ek op die een of ander manier help?"
Nellie sien die opregte besorgdheid op Renier se deernisvolle gesig. Jare lank het sy alleen al haar laste gedra; dit sal so 'n verligting wees om net hierdie hele petalje uit te stort, sodat sy uiteindelik op iemand anders kan steun…
Sal sy bieg, of so gou moontlik plan maak om pad te gee − en indien sy sou besluit om te vlug, waarheen dan?
Vanjaar blog ek reeds sewe jaar lank – ek het in 2011 op Litnet daarmee begin. Die Litnetbloggers was 'n ietwat gevaarliker groep as die Afrikaanse gemeenskap hier op WP, waarin ek my so geborge voel. Daar was 'n trol of twee doenig en diegene wat kommentaar gelewer het, was soms maar erg geniepsig teenoor spesifieke bloggers. Tog was daar, net soos hier, mense by wie ek heerlik kon kuier en wie se reaksies op my inskrywings my verras en verbly het. Een so iemand was Maryna van die Peanut Gallery: skugter, haar inskrywings skaars en altyd met 'n onderliggende, goed weggesteekte hartseer, asof daar iewers 'n pynlike leemte in haar lewe was. Toe ek eenkeer skryf dat Psalm 23 my gunstelingpsalm is, het Maryna iets besonders gedoen: sy het spesiaal na 'n strandjie naby haar gery om vir my 'n rots teen 'n stormsee te gaan afneem, 'n rots waarop in groot letters geverf is: "Die Here is my herder". Dié pragtige foto het sy as kommentaar op my inskrywing geplaas. Hoe het daardie gebaar my tog gelukkig gemaak! Toe, skielik, is Maryna se blog net weg – en daarmee saam ook al haar kommentare, waaronder die foto. Wat sou tog gebeur het dat sy haar blog geskrap het? Waar is sy en hoe gaan dit met haar?
Wat maak hulle nou: Berwick, wat so onderhoudend oor sy ervarings as nuwe pa kon vertel; Henry, wat so lekker oor die kat kon skryf wat in sy kantoor 'n heenkome gevind het; Celeste, wat net 'n paar maande lank sulke woordvaardige beskrywings van haar lewe in Kaapstad gepos het… Party is nog op fb aan't skrywe; daar is 'n blad vir oud-Litnetters, genaamd "ou Litte", met die spitsvondige slagspreuk "Net uit Lit uit, nie uit lit uit nie". Maar ek weet nie wie's wie nie, want nou skryf hulle onder hulle regte name en ek ken meestal net die blogname… Dankietog vir die bloggers wat saam na WP getrek het, want hulle was 'n kerngroep waar rondom ek nuwe blogvriende kon bykry.
Ek het begin blog omdat skryf altyd vir my terapeuties is – die blogvriendskappe wat in die proses gesmee is, was 'n wonderlike, onverwagte bonus. So het ek maar hier op WP voortgetjommel (dankie, Tina, vir hierdie beskrywende werkwoord!) oor my lewe en nooit gedink dat dit vir enigiemand behalwe myself enigiets sou beteken nie. Seker die verrassendste meelewing wat ek ooit hier ervaar het, was Una van Bali Drome se reaksie op my vertelling oor die dooie kwêvoëltjie. Haar mooi woorde het my hartseer gesalf en weer die lewensbeginsel onderstreep dat daar veel goeds uit pyn kan voortspruit. Dit het sommer vir my die moed gegee om 'n geleentheid te bedel en saam te ry na die Bloggachino by die dam!
Nog 'n groot vreugde was die opwindende eskapades van die Toweropstal, wat danksy Hester se verstommende energie en harde werk twee e-boeke opgelewer het. Omdat ek baie sleg met sperdatums is, het ek nie kans gesien om deel te neem nie, maar het heerlik in die kommentare baljaar. Die vinnige walsie wat ons vandeesweek uitgevoer het om Una uit aanhouding te gaan red, was net so prettig!
Dankie aan almal wat die afgelope week kom vertel het hoekom julle blog. Dankie aan al die bloggers wat sorg dat hierdie tannie nog steeds avontuurlik kan leef.
≈ 39 Kommentaar
Goed: Una sit in aanhouding, Toortsie en Seegogga ry in die donker Harties toe (ag moe-nou-nie weer gaan staan en verdwaal nie!), Lekkervurig sal seker ook netnou in die pad val, BondelsGedagtes en Positief belowe steun en Perdebytjie staan gereed met haar befaamde Boomaway-wa. Scrapydo is gestrand in Nieu-Seeland, haar vuurpyl is tans omtrent so betroubaar soos my Micra. Al wat nou kortkom, is Kameel en Camilla…Sonder daardie twee gaan ons veel minder uitgerig kry!
Liewe Kameel, ek verstaan dat jy huiwerig is om weer meegesleur te word, maar onthou: Die waarheid is iewers in die middel tussen jou waarheid (Una hallusineer) en Una se waarheid (in aanhouding, wanhopig wagtend op uitkoms wat slegs deur die bloggers bewerk kan word – ag sjym, die arme vrou, my gemoed skiet sommer vol, en my gewete…)
Nou maar goed dan! Ek erken dit! Ek het sopas daai uitgeholde brood agter uit my hangkas gaan grawe: hier is genoeg diamante om enige prinses se losprys te betaal. Al is dit laat en al maak die Micra krr-brr-grr, Una, hier kom ek! 'Bytjie, staan vas, ons sal met jou wa Petooria toe moet ry, die Micra gaan dit nooit weer terugmaak nie.
Kameel, as Camilla nou verseg om terug te kom SA toe, moet jy maar self die stiletto's en pruik gebruik wat Perdebytjie gereed hou. Kom draai groot 'samblief die manne om Camilla die Tweede se pinkie? Dalk is daar 'n ou diamantjie of twee net vir jou…