Gedig: Sonkol op ŉ wingerdstam(Foto: David Köhler/Unsplash.) Sheila Cussons (1922 – 2004) ŉ Handvormige kol sonlig, ŉ ingedagte hand, streel oor die wingerdstam; bloudonker kronkelstam, net waar die kol is ŉ malvakleur. Sag en lewend roer dit – Hoe oud was ek toe ek ophou gryp het na sonkolle, wat uit hul eie gewillig op jou oop handpalm, mak en warm sal sit, totdat jy vinnig vuismaak om ŉ koggel-sensasie van niks. Dinge is daar wat jy net besit solank jy hulle nie probeer hou nie. Hoe dikwels het ek die wrede willekeur wat terg met gee en wegklap, met alles in my woordeskat en kindertrane verwens! Ek het meer woorde nou, en dinge is daar wat kom vanself, onbegeer, en hulle bly: spyt, berou, selfverwyt, sinisme en nugterheid – My blik verswerm tot ŉ binnesien, wat nadat alles in donker ontbind het, met anders as aardse lig nog lank, bestendig en eensaam, op die wingerdstam sal kol.