Vr 27 okt 2017: BoogaLoo Special Friday Met WS Footwork door Latin Boogaloo in Zwolle | LatinWorld.nl
Vr 27 okt 2017: BoogaLoo Special Friday Met WS Footwork in Zwolle
Special Friday met DJ Nokki (Salsa, Bachata, Kizomba, Merengue). Van 21:00 tot 22:00 uur Workshop Footwork for Ladies en Gents. Entree incl. Workshop €11,-. Vanaf 22:00 entree zonder Workshop €5,-. Garderobe €1,-.
BoogaLoo Special Friday Met WS Footwork op de kaart
Routeplanner naar BoogaLoo Special Friday Met WS Footwork bij StadsCafé Blij Zwolle ekonomie | die Moukissie
Archive for the tag “ekonomie”
Posted in Stofpad Langs and tagged aggressief,boer,danger,diamante,ekonomie,Freakonomics,Gevaar,Kaap,Kimberley,pasop,Pretoria,privaat,stofpad,tog | Lewer kommentaar Gen 16 | `PON2006 | STEP | Sarai, en Eipram eh pwoud, sohte neitikihong Eipram. Ahpw mie eh lidu lih emen, mehn Isip, ede Akar. Mar 2017 – NG Gemeente Pinelands
Posted on 26 Mar, 2017 2 Apr, 2017
Posted on 19 Mar, 2017 2 Apr, 2017
Johannes 4:1- 26 (42) (1-30, 39-42) – 2017
19 Maart 2017 Derde Sondag in Lydenstyd Pinelands
Ja, Jode meng nie met Samaritane nie. Die Jode het neergesien op die Samaritane. Hulle het hulle as halfras beskou, want die Samaritane was Jode wat na die Assiriese ballingskap tussen die Assiriërs moes woon, met die gevolg dat ondertrouery plaasgevind het. Die Samaritane was dus nie volbloed Jode nie, en is derhalwe nie meer as volwaardige mense beskou nie. Om met hulle te meng, om ‘n kruik te gebruik waaraan ‘n Samaritaan gevat het en dan daaruit te drink, dit sou noodwendig veroorsaak dat jy onrein word.
Die skokkende in hierdie verhaal is natuurlik nie net dat Jesus as Jood met ‘n Samaritaan praat nie, maar ook, en dalk nog erger!, dat Hy in die openbaar met ‘n vróú praat. Vir ‘n man om met ‘n vreemde vrou in die openbaar te praat, was heeltemal ongehoord. Om die waarheid te sê – die Joodse wette was so streng dat ‘n rabbi nie eens met sy eie vrou, suster of dogter in die openbaar mag gepraat het nie, wat nog te sê ‘n vreemde vrou! (Vrouens was so laag op die sosiale leer dat die Joodse mans soms gebid het: “Ek loof U, o God, dat U my nie ‘n vrou gemaak het nie!”)
Oor die redes waarom hierdie vrou al deur vyf huwelike was en nou met ‘n sesde man saamwoon, daaroor kan ons net spekuleer. En daarom moet ons dalk nie te veel daaroor wonder nie. Miskien het sy nie goed genoeg huisskoongemaak en gekook nie. Miskien was sy onvrugbaar, en ‘n man se rykdom het in sy nageslag gelê. Geen man sou getroud wou wees met ‘n onvrugbare vrou nie. Ons weet eenvoudig nie. Wat ons wel weet is dat die feit dat sy met ‘n man saamgebly het op hierdie stadium verklap aan die een kant dat sy ‘n behoefte gehad het om te “behoort”, selfs al is dit nie (meer) in ‘n permanente verbintenis nie, en aan die ander kant dat sy nie ekonomies op haar eie voete kon staan nie. Sy leef van die genadebrood van ‘n man wat haar wil hê/gebruik, maar nie bereid is om die wet nog verder te strek en met haar te trou nie.
Voordat hierdie vrou by die put aangekom het, was daar al ‘n man. En ons fokus soms so op die vrou, dat die eintlike punt van die verhaal, naamlik die identiteit en karakter van die man by ons verbygaan. Dit was ‘n moeë man wat ver gereis het. Toe die vrou kom water haal, vra Hy haar om vir Hom ‘n bietjie te gee om te drink. Aan sy voorkoms kon sy agterkom dat hierdie man ‘n Jood is wat dus twee reëls oortree – Hy praat met ‘n vreemde vrou en dan is sy nog ‘n Samaritaan ook. Dit is total ongehoord! Hy moet darem sy grense ken. En neem verder in ag – sy het nie gekom om geselsies aan te knoop nie. Sy kom juis op ‘n vreemde tyd water haal by die verste put vanuit die dorp, sodat sy ten alle koste ander mense kan vermy.
Wanneer die vrou verontwaardig die man aan hul onderskeie sosiale statusse herinner, laat Hy Hom nie daardeur afsit nie. Hy praat steeds met haar. En Hy begin praat van dinge waaroor sy niks verstaan nie – die gawe wat God gee en die lewende water wat Hy haar kan gee. Nou tree die vrou in ‘n gesprek met die man. Eers het sy bloot na Hom verwys as ‘n Jood. Nou spreek sy Hom aan as “Meneer, jy het nie eens ‘n skepding nie, en die put is diep. Waar gaan jy die lewende water vandaan kry?” (11).
“Dis reg. Jy het reeds vyf gehad, en die een wat jy nou het, is nie jou man nie.”
En die Jood wat in sy gesprek met die vrou haar respek verdien het en vir wie sy as “Meneer” begin aanspreek het, word nou in haar oë ‘n profeet, want sy besef Hy weet alles van haar af. Hierop trek sy liewer die aandag van haar eie lewe af en vat sy Hom aan op die belangrikste godsdienstige twispunt tussen die Jode en die Samaritane, naamlik waar God nou eintlik aanbid moet word. Die man lig die relatiwiteit (die onbelangrikheid) van hierdie twispunt vir haar uit, en sy woorde herinner haar aan die Messias, die Christus, wat nog moet kom, en wat, wanneer Hy kom, alles aan hulle bekend sal maak. [Ons weet nou dat sy as Samaritaan ‘n ander messias as die Jode verwag het. Die Samaritane wag vir ‘n profeet soos Moses, terwyl die Jode wag vir ‘n verlosser vanuit die nageslag van Dawid.]
Maar toe die vrou melding maak van die Messias, die Christus, wat nog kom, gryp die man die geleentheid aan en sê vir haar: “Dit is Ek, Ek wat met jou praat.” Sy los haar waterkruik net daar, gaan na die dorp en sê vir die mense: “Kom kyk, hier is ‘n man wat my alles vertel het wat ek gedoen het. Is Hy nie miskien die Christus nie?” Deur die loop van sy gesprek met haar, word (vanuit haar perspektief) ‘n vyandige Joodse man met wie sy nie eens mag praat nie, iemand wat sy as Meneer begin aanspreek; hierdie Meneer word ‘n profeet, en die profeet word die Messias, Christus.
Die verstote Samaritaanse vrou, baster wat sy is, word die tweede getuie vir Jesus. Johannes die Doper was die eerste getuie. Sy dissipels kom uit die dorp teruggestap na Hom toe en al wat hulle met hulle saambring is kos om te eet – kos wat Hy nie eens wou eet nie. Maar die Samaritaanse vrou keer terug met ‘n dorp vol mense, Samaritáne op die koop toe, en hulle kom tot geloof in Hom.
Die eerste groot groep mense wat vlgs Johannes se evangelie tot geloof gekom het in Jesus, was ‘n groep Samaritane. En hulle kom tot geloof weens die getuienis van ‘n verstote vrou. Want sy het ‘n man leer ken by ‘n verlate put. ‘n Man wat glad nie eens veronderstel was om selfs na haar te kyk nie, maar Hy het met haar begin praat, Hy het vir haar gevra om vir Hom water te skep met haar “vuil” hande en haar “vuil” skepding en Hy was bereid om uit haar “vuil” kruik te drink. Hierdie vrou is nie gewoond daaraan dat mense met haar praat nie, om nie eens te praat van ‘n rein Jood, die “goeie” ras nie. Sy is tot dusver vir geen man goed genoeg nie – niemand wil haar hê as sy vrou nie. Sy woon tans saam met ‘n man, waarskynlik nie omdat sy wil nie, maar omdat sy nie anders kan nie.
Die ontmoeting tussen die man Jesus en die vrou wat al aan soveel mans “behoort” het, het nie net haar lewe verander nie, maar ‘n hele dorp vol van die “verkeerde” soort mense. Jesus het alle grense kom oorsteek in sy uitreiking na die vrou – geslag, ras, reinheidsgrense, sosiale status, noem maar op. En deur hierdie oorsteek van grense het haar getuienis oor Hom die mure van die dorp vol Samaritane kom afbreek. Omdat Hy vir hulle ruimte gemaak het, kon hulle in hul lewens vir Hom ruimte maak. Kon hulle in Hom glo. Nie meer as net die Verlosser van die Jode nie (soos Johannes so raak getuig in 1:11: “Hy het na sy eiendom toe gekom [dws die Jode], en tog het sy eie mense Hom nie aangeneem nie.”), maar as die Verlosser van die wêreld. So het Jesus mos in Joh 3:16 al vir Nikodemus gesê (dat Hy vir die hele wêreld gekom het), en so getuig die Samaritane, wat in gasvryheid aangedring het daarop dat Jesus nog twee dae by hulle moet bly!), getuig hulle aan die einde teenoor die vrou (kyk – mense praat weer met haar!): “Ons glo nie meer op grond van wat jy vertel het nie, want ons het self na Hom geluister, en ons weet dat Hy waarlik die Verlosser van die wêreld is.”
Dit is die verhaal van die moeë man by die put wat by vreemdelinge en verstotelinge water soek, en op die ou-end nie net haar dors kom les met water van die ewige lewe nie, maar ‘n hele dorp vol van minderwaardige mense.
Drie jaar terug het ek ook oor hierdie teks gepreek, en ek het afgesluit met die vrae:
As gemeente, dink ek, het ons tog ‘n ver pad gekom. Nie net in die 3 jaar nie, maar voor dit al – om ons nekke uit te steek vir mense wat histories benadeel is/word.
Ons aanvaarding van die Belydenis van Belhar (eenheid, versoening en geregtigheid) jare gelede al.
Ons gemeente se openbare verklarings na die 2015 AS en die 2016 BAS en ons praktiese, sigbare verbintenis aan predikante wat in selfdegeslagverhoudinge is of wil wees.
Ons vennootskappe met ‘n gemeente vol haweloses in Maitland en ‘n gemeente in Athlone wat op grond van hul ras uit die wit NGK uitgestoot is. Ons saamwees tydens gemeenskaplike eredienste, nagmaal en rondom etenstafels.
Die oopmaak van ons kerk se deure vir (eks)bendelede wat vir ons te kom vertel van hul lewens of saam met ons aanbid.
Mense van ander gelowe of geloofstradisies, mense wat vir God op ‘n ander berg as ons aanbid, maar tog hier inkom en welkom voel.
‘n Prostituut wat vroeg in die jaar ‘n diens bygewoon het (pas nadat sy uit die tronk gekom het) en verander is deur die liefdevolle aanvaarding wat sy ervaar het tydens die vredesgroet.
Dis nie altyd maklik, ons stem nie altyd saam nie, gaan gepaard met hikke en stote… Maar steeds: Ons hét ‘n ver pad gekom, maar nog lank is dit nie die einde nie. En moet ons daagliks voortgaan om nie net ons gemeente as organisme/groep/liggaam van Christus aan ons leuse van inklusiwiteit te bly toets nie, maar ook die erwe waarop ons woon, die ruimtes waar ons werk, die skole waarin ons kinders is, die hospitale waar ons versorg word, die winkels waar ons ons inkopies doen…
Posted on 5 Mar, 2017 12 Mar, 2017