Unabomber manifes gepubliseer - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 19 September 1995 word 'n manifes deur die Unabomber, 'n anti-tegnologiese terroris, gepubliseer deur Die New York Times en Washington Post in die hoop dat iemand die persoon sal herken wat al 17 jaar lank tuisgemaakte bomme deur die pos gestuur het wat onskuldige mense in die Verenigde State doodgemaak en vermink het. Nadat hy die manifes gelees het, het David Kaczynski die skryfstyl gekoppel aan die van sy ouer broer Ted, wat later skuldig bevind is aan die aanvalle en sonder lewenslange lewenslange gevangenisstraf gevonnis is. Alles gesê, die Unabomber was verantwoordelik vir die moord op drie mense en nog 23 beseer.
LEES MEER: Waarom die Unabomber 17 jaar lank ontduik het
Theodore John Kaczynski is gebore op 22 Mei 1942 in Evergreen Park, Illinois, 'n voorstad in Chicago. As student presteer hy in wiskunde, studeer aan Harvard en ontvang 'n Ph.D. in wiskunde aan die Universiteit van Michigan. In 1967 kry hy 'n onderwyspos aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, maar stop twee jaar later. In 1971 koop Kaczynski 'n eiendom in Lincoln, Montana, saam met sy broer. Daar het die toekomstige Unabomber 'n klein, afgesonderde kajuit gebou waar hy as 'n kluise van die land af gewoon het vanaf die laat sewentigerjare tot met sy arrestasie op 3 April 1996.
In Mei 1978 is 'n pakket sonder pos op 'n parkeerterrein van die Universiteit van Illinois, Chicago, gevind; 'n veiligheidswag is later beseer toe hy die pakkie oopmaak. Die volgende jaar het nog 'n bom by die Northwestern University, in Evanston, Illinois, ontplof en een persoon beseer. In November dieselfde jaar is 12 mense op 'n American Airlines -vlug van Chicago na Washington, DC behandel vir rookinaseming toe 'n bom in 'n posbus aan boord van die vliegtuig aan die brand geslaan het. Ondersoekers het uiteindelik die drie voorvalle verbind, aangesien die bombardemente voortgegaan en oor die land versprei het. In Desember 1985 is die eienaar van 'n rekenaarwinkel in Sacramento, Kalifornië, dood deur 'n bom vol spykers. Na 'n soortgelyke ontploffing in Salt Lake City twee jaar later, het ondersoekers hul eerste ooggetuiebeskrywing van die bomwerper gekry nadat iemand 'n man met vlieënde sonbrille en 'n trui met kappie op die toneel gesien het. In April 1995, Die New York Times 'n brief van die Unabomber ontvang waarin gesê word dat die moorde sou stop as die koerant 'n manifes van 35 000 woorde gedruk het. In September van daardie jaar het die Tye en die Post voldoen, en David Kaczynski het uiteindelik sy broer Ted se skrywe erken as die van die Unabomber en het die FBI gekontak.
In Januarie 1998 het Kaczynski ingestem tot 'n pleitooreenkoms met die regering en is lewenslange gevangenisstraf opgelê.
Kritici tart om die Unabomber 'Manifesto' te publiseer
Dit was miskien nie noodwendig moedig nie, maar die gesamentlike besluit van die Washington Post en New York Times 20 jaar gelede om die Unabomber "Manifesto " te publiseer, is beslis besnoei teen die greintjie mediakritiek wat gewaarsku het dat hy nie toegee aan die eise van 'n terroris nie.
Unabomber 'Manifesto ' in Washington Post
Die "Manifesto " was 'n woord van 35 000 woorde wat geskryf is deur 'n teruggetrokke en anonieme reeksmoordenaar wat van tyd tot tyd oor 'n tydperk van 17 jaar bomme gepos of geplaas het waarin drie mense dood en 23 ander beseer is. Universiteite en lugrederye was sy vroeë doelwitte, en hy het hom genoem "Unabomber. "
Die Unabomber se laaste slagoffer, Gilbert P. Murray, is op 24 April 1995 doodgemaak deur 'n pakkiebom wat na sy kantoor in Sacramento gestuur is, waar hy president van die California Forestry Association was.
Soos ek opgemerk het in my nuutste boek, 1995: Die jaar waarin die toekoms begin het, was die jaar merkwaardig vir die frekwensie waarmee terrorisme binnegedring het. " Vyf dae voor die aanval wat Murray dodelik beseer het, was die federale gebou in Oklahoma City die teiken van 'n massiewe vragmotorbom wat 168 mense dood en meer as beseer het 600 ander. Die maand daarvoor het lede van 'n Japannese kultus die metro -stelsel in Tokio met Sarin -gas aangeval en 12 mense doodgemaak.
Minder as twee maande na Murray se dood, stuur die Unabomber sy "Manifesto " (getiteld "Industrial Society and Its Future ") na die Post en Tyedreig om weer dood te maak, tensy die koerante die getikte geskrif publiseer wat teen die euwels van moderne tegnologie teenstaan. In 'n meegaande brief het hy die koerante 'n sperdatum van drie maande gegee om daaraan te voldoen.
Die eise van die terroriste het 'n sterk debat onder joernaliste en mediakykers veroorsaak, waarvan baie gesê het dat hulle die publikasie van die dokument teenstaan. Om dit te doen, het hulle aangevoer, sou gelykstaande wees aan oorgawe aan afpersing, om nie te praat van die afstaan ​​van nuusoordeel aan die eise van 'n reeksmoordenaar nie.
My instink is dat [publikasie] 'n baie slegte idee is en die pers op die verkeerde spoor neem, " Everette E. Dennis, destyds hoof van 'n mediastudiesentrum in New York, het aan die Post. " 'n Nuusorganisasie behoort regtig nie openbare veiligheid en polisiewerk te beoefen nie. "
Rem Rieder, destyds redakteur en senior vise-president van die nou-teruggestelde American Journalism Review, het gewys op 'n kommerwekkende presedent wat die publikasie van die dekvloer kan veroorsaak.
My instink is dat dit die verkeerde pad is, het Rieder gesê nadat die "Manifesto " gepubliseer is. Dit skep 'n baie gevaarlike presedent, veral omdat daar soveel woede is, en mense gaan in so 'n groot mate hul woede uit.
Dit is soos om 'n koerant met 'n geweer om te draai. "
Die dekvloer is op 19 September 1995 onveranderd gepubliseer as 'n aanvulling van agt bladsye in die Post. Die koerante het die drukkoste gedeel en hul uitgewers het in 'n gesamentlike verklaring gesê dat hulle besluit het om die verhandeling om openbare veiligheidsredes te publiseer. "
Die FBI, wat die Unabomber in 'n brief aan die Tye in April 1995 het hy gepubliseer, net soos die destydse Amerikaanse prokureur -generaal, Janet Reno.
Richard Ault, 'n voormalige FBI -agent wat gereeld aan die Unabomber -saak gewerk het, het na die lees van die "Manifesto " gesê:
Die manuskrip is net so liefdevol voorberei soos sy bomme. Iewers langs die pad het hy al hierdie gesprekke gehad. Iemand wat dit sou lees, kan sê: 'Dit klink so en so. ' "
Dit is min of meer wat gebeur het. David Kaczynski en sy vrou het gedeeltes van die "Manifesto " aanlyn gelees en 'n universiteitsbiblioteek besoek om dit te doen. en voormalige kollege -professor genaamd Theodore J. (Ted) Kaczynski.
Deur middel van tussengangers het David Kaczynski uiteindelik sy vermoedens met die FBI gedeel en in April 1996 is Ted Kaczynski gearresteer by sy primitiewe kajuit in die bos naby Lincoln, Montana.
Tydens die verhoor in 1998 het Kaczynski skuld beken op aanklagte wat verband hou met sy veldtog met bomaanvalle.
In verklarings in die federale hof voordat Kaczynski tronk toe gestuur is, het Susan Mosser, die weduwee van een van sy slagoffers, die regter gesmeek: " Hou hierdie dier vir ewig uit die samelewing. Begrawe hom so ver dat hy nader aan die hel sal wees, want dit is waar die duiwel hoort. "
Kaczynski is tot agt lewenslange vonnisse gevonnis en sit in die gevangenis in Super Max, die kompleks met 'n baie hoë veiligheid in Colorado, wat soms 'Alcatraz of the Rockies' genoem word. 8220 baie erger as die dood. "
HIERDIE GESKIEDENIS - Unabomber manifes gepubliseer - 1995
Op hierdie dag in 1995 word 'n manifes deur die Unabomber, 'n anti-tegnologiese terroris, gepubliseer deur The New York Times en Washington Post in die hoop dat iemand die persoon sal herken wat vir 17 jaar tuisgemaakte bomme deur die pos wat onskuldige mense in die Verenigde State doodgemaak en vermink het. Nadat hy die manifes gelees het, het David Kaczynski die skryfstyl gekoppel aan die van sy ouer broer Ted, wat later skuldig bevind is aan die aanvalle en sonder lewenslange lewenslange gevangenisstraf gevonnis is. Alles gesê, die Unabomber was verantwoordelik vir die moord op drie mense en nog 23 beseer.
Theodore John Kaczynski is gebore op 22 Mei 1942 in Evergreen Park, Illinois, 'n voorstad in Chicago. As student presteer hy in wiskunde, studeer aan Harvard en ontvang 'n Ph.D. in wiskunde aan die Universiteit van Michigan. In 1967 kry hy 'n onderwyspos aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, maar stop twee jaar later. In 1971 koop Kaczynski 'n eiendom in Lincoln, Montana, saam met sy broer. Daar het die toekomstige Unabomber 'n klein, afgesonderde kajuit gebou waar hy van die grond af as 'n kluise van die laat 1970's tot sy inhegtenisneming op 3 April 1996 gebly het.
In Mei 1978 is 'n onbepaalde pakkie gevind in 'n Universiteit van Illinois, Chicago, op 'n parkeerterrein waar 'n veiligheidswag later beseer is toe hy die pakkie oopmaak. Die volgende jaar het nog 'n bom by die Northwestern University, in Evanston, Illinois, ontplof en een persoon beseer. In November dieselfde jaar is 12 mense op 'n American Airlines -vlug van Chicago na Washington, DC behandel vir rookinaseming toe 'n bom in 'n posbus aan boord van die vliegtuig aan die brand geslaan het. Ondersoekers het uiteindelik die drie voorvalle verbind, aangesien die bomaanvalle voortgegaan en oor die land versprei het.
In Desember 1985 is die eienaar van 'n rekenaarwinkel in Sacramento, Kalifornië, dood deur 'n bom vol spykers. Na 'n soortgelyke ontploffing in Salt Lake City twee jaar later, het ondersoekers hul eerste ooggetuiebeskrywing van die bomwerper gekry nadat iemand 'n man met vlieënde sonbrille en 'n trui met kappie op die toneel gesien het.
In April 1995 ontvang die New York Times 'n brief van die Unabomber waarin gesê word dat die moorde sou stop as die koerant 'n manifes van 35 000 woorde sou druk. In September daardie jaar het die Times and the Post gehoor gegee, en David Kaczynski het uiteindelik sy broer Ted se skrywe as die van die Unabomber erken en die FBI gekontak.
Theodore John Kaczynski is op 22 Mei 1942 in Chicago, Illinois, gebore aan werkersklasouers, Wanda Theresa (née Dombek) en Theodore Richard Kaczynski, 'n worsmaker.  Die twee was Pools -Amerikaners en is grootgemaak as Katolieke, maar het later ateïste geword.  Hulle trou op 11 April 1939. 
Van die eerste tot die vierde klas (ses tot nege jaar oud) het Kaczynski die Sherman Elementary School in Chicago bygewoon, waar administrateurs hom as gesond en goed aangepas beskryf het.  In 1952, drie jaar nadat David gebore is, verhuis die gesin na die voorstedelike Evergreen Park, Illinois. Ted word oorgeplaas na die Evergreen Park Central Junior High School. Nadat die toets sy IK op 167 behaal het,  het hy die sesde graad oorgeslaan. Kaczynski beskryf dit later as 'n deurslaggewende gebeurtenis: voorheen het hy gesels met sy maats en was hy selfs 'n leier, maar nadat hy voor hulle gespring het, het hy gevoel dat hy nie pas by die ouer kinders wat hom geboelie het nie. 
In 1962 skryf Kaczynski aan die Universiteit van Michigan in, waar hy in 1964 en 1967 onderskeidelik sy meesters- en doktorsgrade in wiskunde behaal het. Michigan was nie sy eerste keuse vir nagraadse opleiding wat hy by die Universiteit van Kalifornië, Berkeley en die Universiteit van Chicago toegepas het nie, wat albei hom aanvaar het, maar hom geen onderwyspos of finansiële hulp gebied het nie. Michigan het hom 'n jaarlikse toelae van $ 2,310 (gelykstaande aan $ 19,763 in 2020) en 'n onderwyspos aangebied. 
In Michigan spesialiseer Kaczynski in komplekse analise, spesifiek geometriese funksieteorie. Professor Peter Duren het oor Kaczynski gesê: "Hy was 'n ongewone persoon. Hy was nie soos die ander nagraadse studente nie. Hy was baie meer gefokus oor sy werk. Hy het 'n begeerte gehad om wiskundige waarheid te ontdek." George Piranian, nog een van sy wiskundeprofessore in Michigan, het gesê: "Dit is nie genoeg om te sê dat hy slim was nie".  Kaczynski ontvang 1 F, 5 Bs en 12 Soos in sy 18 kursusse aan die universiteit. In 2006 het hy gesê dat hy onaangename herinneringe aan Michigan het en meen dat die universiteit lae standaarde vir sy gradering het, soos blyk uit sy relatief hoë grade. 
Vir 'n paar weke in 1966 het Kaczynski intense seksuele fantasieë van vrouwees beleef en besluit om 'n geslagsoorgang te ondergaan. Hy het gereël om 'n sielkundige te ontmoet, maar het van plan verander in die wagkamer en het nie sy rede vir die afspraak bekend gemaak nie. Daarna het hy woedend dit oorweeg om die sielkundige en ander mense wat hy haat, dood te maak. Kaczynski beskryf hierdie episode as 'n "belangrike keerpunt" in sy lewe:    "Ek het 'n afsku gehad van wat my onbeheerde seksuele drange my amper daartoe gelei het. En ek het verneder gevoel en ek het gewelddadig gehaat. die sielkundige. Net daar kom 'n belangrike keerpunt in my lewe. Soos 'n Phoenix, bars ek uit die as van my wanhoop na 'n glorieryke nuwe hoop. " 
Einde 1967 word die 25-jarige Kaczynski waarnemende assistent-professor aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, waar hy wiskunde doseer. Teen September 1968 is Kaczynski aangestel as assistent -professor, 'n teken dat hy op koers was vir ampstermyn. Sy onderrigevaluerings dui daarop dat hy nie baie geliefd was by sy studente nie: hy het ongemaklik onderrig gelyk, direk uit die handboek geleer en geweier om vrae te beantwoord.  Sonder enige verduideliking bedank Kaczynski op 30 Junie 1969.  Die voorsitter van die wiskunde -afdeling, J. W. Addison, noem dit 'n "skielike en onverwagte" bedanking.  
In 1996 het verslaggewers vir die Los Angeles Times onderhoude met wiskundiges oor Kaczynski se werk en tot die gevolgtrekking gekom dat Kaczynski se subveld effektief ophou bestaan ​​het na die 1960's, aangesien die meeste van die vermoedens daarvan bewys is. Volgens wiskundige Donald Rung sou Kaczynski "waarskynlik na 'n ander gebied gegaan het" as Kaczynski in die wiskunde gewerk het. 
Sy oorspronklike doel was om selfonderhoudend te word sodat hy outonoom kon lewe. Hy het 'n ou fiets gebruik om by die stad uit te kom, en 'n vrywilliger by die plaaslike biblioteek het gesê dat hy gereeld besoek het om klassieke werke in hul oorspronklike tale te lees. Ander inwoners van Lincoln het later gesê dat so 'n leefstyl nie ongewoon in die omgewing was nie.  Kaczynski se kajuit is deur 'n sensusopnemer in die 1990 -sensus beskryf as 'n bed, twee stoele, kattebakke, 'n gasstoof en baie boeke. 
Kaczynski het vals leidrade in die meeste bomme gelaat, wat hy doelbewus moeilik gevind het om dit meer wettig te laat lyk. Leidrade bevat metaalplate met die voorletters "FC" wat iewers (gewoonlik in die pypkop) in bomme versteek is, 'n briefie wat in 'n bom gelê is wat nie ontplof het nie "Wu - dit werk! Ek het jou gesê dat dit sou wees - RV," en die Eugene O'Neill seëls van een dollar wat gereeld gebruik word om sy bokse te stuur.    Hy stuur een bom wat in 'n afskrif van Sloan Wilson se roman ingebed is Ice Brothers.  Die FBI teoretiseer dat Kaczynski se misdade 'n tema van natuur, bome en hout behels. Hy het dikwels stukkies van 'n boomtak en blaf in sy bomme ingesluit. Sy geselekteerde doelwitte was Percy Wood en professor Leroy Wood. Die misdaadskrywer Robert Graysmith het opgemerk dat sy 'obsessie met hout' ''n groot faktor' in die bombardemente was. 
In 1981 is 'n pakket wat in 'n gang aan die Universiteit van Utah ontdek is, na die polisiekantoor gebring en deur 'n bomgroep ontlont.  In Mei van die daaropvolgende jaar is 'n bom na Patrick C. Fischer, 'n professor aan die Vanderbilt Universiteit, gestuur. Fischer was destyds met vakansie in Puerto Rico en sy sekretaresse, Janet Smith, het die bom oopgemaak en beserings aan die gesig en arms opgedoen.  
Kaczynski se volgende twee bomme het mense aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, geteiken. Die eerste, in Julie 1982, het ernstige beserings aan die ingenieursprofessor Diogenes Angelakos veroorsaak.  Byna drie jaar later, in Mei 1985, verloor John Hauser, 'n gegradueerde student en kaptein in die Amerikaanse lugmag, vier vingers en sig in een oog.  Kaczynski het die bom met die hand gemaak van houtonderdele.  'n Bom wat die volgende maand na die Boeing Company in Auburn, Washington, gestuur is, is deur 'n bomgroep ontlont.  In November 1985 is professor James V. McConnell en navorsingsassistent Nicklaus Suino albei ernstig beseer nadat Suino 'n posbom aan McConnell geopen het. 
Aan die einde van 1985 het 'n nael-en-splinter-gelaaide bom op die parkeerterrein van sy winkel in Sacramento, Kalifornië, die 38-jarige eienaar van die rekenaarwinkel, Hugh Scrutton, dood. 'N Soortgelyke aanval op 'n rekenaarwinkel het plaasgevind in Salt Lake City, Utah, op 20 Februarie 1987. Die bom, vermom as 'n stuk hout, het Gary Wright beseer toe hy probeer het om dit van die parkeerterrein van die winkel te verwyder. Die ontploffing het senuwees in Wright se linkerarm gesny en meer as 200 stukke granaat in sy liggaam gedryf. [b] Kaczynski is opgemerk terwyl hy die bom van Salt Lake City geplant het. Dit het gelei tot 'n wyd verspreide skets van die verdagte as 'n kappie met 'n snor en 'n vlieënier sonbril.  
Kalifornië Tiburon Ja Charles Epstein Genetikus Erge skade aan beide trommelvate met gedeeltelike gehoorverlies, verlies van drie vingers
In 1995 stuur Kaczynski verskeie briewe aan media om sy doelwitte uiteen te sit en te eis dat 'n groot koerant sy opstel van 35 000 woorde druk Industriële samelewing en sy toekoms (deur die FBI die 'Unabomber -manifes' genoem) woordeliks.   Hy het verklaar dat hy 'van terrorisme sou ophou' as aan hierdie eis voldoen word.    Daar was twis of die opstel gepubliseer moet word, maar Janet Reno, prokureur -generaal en FBI -direkteur, Louis Freeh, beveel die publikasie aan uit kommer vir openbare veiligheid en in die hoop dat 'n leser die skrywer. Bob Guccione van Penthouse vrywillig om dit te publiseer. Kaczynski antwoord Penthouse was minder "respekvol" as Die New York Times en Die Washington Post, en het gesê dat, "om ons kanse te verhoog om ons goed in 'n 'respekvolle' tydskrif gepubliseer te kry", hy "die reg voorbehou om 'n (en slegs een) bom te plant wat bedoel is om dood te maak, nadat ons manuskrip gepubliseer is" Penthouse die dokument gepubliseer in plaas van Die tye of Die kommentaar.  Die Washington Post publiseer die opstel op 19 September 1995.  
Kaczynski gebruik 'n tikmasjien om sy manuskrip te skryf, met die hoofletters in hoofletters in plaas van kursief. Hy het altyd na homself verwys as 'ons' of 'FC' ('Freedom Club'), alhoewel daar geen bewyse is dat hy saam met ander gewerk het nie. Donald Wayne Foster ontleed die skrywe op versoek van Kaczynski se verdedigingspan in 1996 en merk op dat dit onreëlmatige spelling en koppelteken bevat, tesame met ander taalkundige eienaardighede. Dit het daartoe gelei dat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat Kaczynski die outeur daarvan was. 
Industriële samelewing en sy toekoms begin met Kaczynski se bewering: "Die Industriële Revolusie en die gevolge daarvan was 'n ramp vir die mensdom."   Hy skryf dat tegnologie 'n destabiliserende uitwerking op die samelewing gehad het, die lewe onvervullend gemaak het en wydverspreide sielkundige lyding veroorsaak het.  Kaczynski voer aan dat die meeste mense hul tyd bestee aan nuttelose strewes as gevolg van tegnologiese vooruitgang wat hy hierdie 'surrogaataktiwiteite' noem, waarin mense streef na kunsmatige doelwitte, insluitend wetenskaplike werk, verbruik van vermaak, politieke aktivisme en die volg van sportspanne.  Hy voorspel dat verdere tegnologiese vooruitgang tot uitgebreide menslike genetiese ingenieurswese sal lei en dat mense aangepas sal word om aan die behoeftes van die sosiale stelsels te voldoen, eerder as omgekeerd.  Kaczynski verklaar dat tegnologiese vooruitgang gestuit kan word, in teenstelling met die standpunt van mense wat volgens hom die negatiewe gevolge van tegnologie verstaan, maar dit passief as onvermydelik aanvaar.  Hy vra om terug te keer na primitivistiese lewenstyle. 
Kaczynski voer aan dat die erosie van menslike vryheid 'n natuurlike produk van 'n industriële samelewing is, omdat 'die stelsel menslike gedrag noukeurig moet reguleer om te kan funksioneer', en dat hervorming van die stelsel onmoontlik is, aangesien drastiese veranderinge daaraan nie geïmplementeer kan word nie van hul ontwrigting van die stelsel.  Hy verklaar dat die stelsel nog nie ten volle beheer oor alle menslike gedrag verkry het nie en te midde van 'n stryd is om die beheer te verkry. Kaczynski voorspel dat die stelsel sal onderbreek as dit nie beduidende beheer kan verkry nie, en dat hierdie kwessie waarskynlik binne die volgende 40 tot 100 jaar beslis sal word.  Hy verklaar dat die taak van diegene wat die industriële samelewing teenstaan, is om stres binne en op die samelewing te bevorder en om antitegnologiese ideologie te versprei, een wat die 'teen-ideaal' van die natuur bied. Kaczynski sê verder dat 'n rewolusie slegs moontlik sal wees as die industriële samelewing onstabiel genoeg is. 
David Skrbina, professor in die filosofie aan die Universiteit van Michigan - het gehelp om die werk van Kaczynski in die bloemlesing van 2010 saam te stel Tegnologiese slawerny, insluitend die oorspronklike manifes, briewe tussen Skrbina en Kaczynski en ander essays.  Kaczynski het sy manifes van 1995 opgedateer as Anti-Tech Revolusie: waarom en hoe om vordering met rekenaars en die internet aan te spreek. Hy bepleit die beoefening van ander vorme van protes en maak geen melding van geweld nie. 
Volgens 'n studie van 2021 is Kaczynski se manifes "'n samevatting van idees van drie bekende akademici: die Franse filosoof Jacques Ellul, die Britse dierkundige Desmond Morris en die Amerikaanse sielkundige Martin Seligman." 
Vanweë die materiaal wat gebruik is om die posbomme te maak, het Amerikaanse posinspekteurs, wat aanvanklik verantwoordelik was vir die saak, die verdagte as die "Junkyard Bomber" bestempel.  Terry D. Turchie, FBI -inspekteur, is aangestel om die UNABOM (University and Airline Bomber) ondersoek uit te voer.  In 1979 is 'n taakspan onder leiding van die FBI wat 125 agente van die FBI, die Buro vir Alkohol, Tabak en Vuurwapens (ATF) en die Amerikaanse posinspeksiediens ingesluit het, gevorm.  Die taakspan het gegroei tot meer as 150 voltydse personeel, maar 'n minuut analise van die teruggevonde komponente van die bomme en die ondersoek na die lewens van die slagoffers was min nut om die verdagte te identifiseer, wat die bomme hoofsaaklik uit skroot gebou het. materiaal byna oral beskikbaar. Ondersoekers het later verneem dat die slagoffers sonder onderskeid uit biblioteeknavorsing gekies is. 
In 1980 het die hoofagent John Douglas, wat saam met agente in die FBI se Gedragswetenskappe -eenheid werk, 'n sielkundige profiel van die onbekende bomwerper uitgereik. Dit beskryf die oortreder as 'n man met 'n bogemiddelde intelligensie en verbintenis met die akademie. Hierdie profiel is later verfyn om die oortreder te kenmerk as 'n neo-Luddiet wat 'n akademiese graad in die harde wetenskappe het, maar hierdie sielkundig gebaseerde profiel is in 1983 weggegooi. FBI-ontleders het 'n alternatiewe teorie ontwikkel wat konsentreer op die fisiese bewyse in teruggevonde bomfragmente. In hierdie mededingende profiel is die verdagte gekenmerk as 'n blouboordjie-vliegtuigwerktuigkundige. Die UNABOMB Task Force het 'n gratis telefoniese hotline opgestel om oproepe te neem wat verband hou met die ondersoek, met 'n beloning van $ 1 miljoen vir almal wat inligting kan verskaf wat tot die Unabomber se vang kan lei. 
Voor die publikasie van Industriële samelewing en sy toekoms, Kaczynski se broer, David, is deur sy vrou aangemoedig om die vermoedens dat Ted die Unabomber was, op te volg.  David was aanvanklik afwysend, maar hy neem die waarskynlikheid ernstiger nadat hy die manifes gelees het 'n week nadat dit in September 1995 gepubliseer is. protesteer teen die misbruik van tegnologie deur frases soortgelyk aan dié in die manifes te gebruik. 
Voordat die manifes gepubliseer is, het die FBI baie perskonferensies gehou waarin die publiek gevra is om die Unabomber te identifiseer. Hulle was oortuig dat die bomwerper uit die Chicago -gebied was, waar hy met sy bombardemente begin het, gewerk het of 'n verband met Salt Lake City gehad het, en teen die negentigerjare 'n verband gehad het met die San Francisco Bay Area. Hierdie geografiese inligting en die bewoording in uittreksels uit die manifes wat vrygestel is voordat die hele teks van die manifes gepubliseer is, het David se vrou oorreed om hom aan te spoor om dit te lees.  
Nadat die manifes gepubliseer is, het die FBI duisende leidrade ontvang in reaksie op sy aanbod van 'n beloning vir inligting wat tot die identifisering van die Unabomber gelei het.  Terwyl die FBI nuwe leidrade hersien het, het Kaczynski se broer David die privaat ondersoeker Susan Swanson in Chicago aangestel om Ted se aktiwiteite diskreet te ondersoek.  David het later die prokureur van Washington, DC, Tony Bisceglie aangestel om die bewyse wat Swanson bekom het, te organiseer en die FBI te kontak, gegewe die vermoedelike moeilikheid om die FBI se aandag te trek. Kaczynski se familie wou hom beskerm teen die gevaar van 'n FBI -aanval, soos dié by Ruby Ridge of Waco, omdat hulle bang was vir 'n gewelddadige gevolg van enige poging deur die FBI om Kaczynski te kontak.  
Vroeg in 1996 het 'n ondersoeker wat saam met Bisceglie werk, die voormalige FBI -gyselaaronderhandelaar en kriminele profieler, Clinton R. Van Zandt, gekontak. Bisceglie het hom gevra om die manifes te vergelyk met getikte kopieë van die handgeskrewe briewe wat David van sy broer ontvang het. Van Zandt se aanvanklike ontleding bepaal dat die kans groter is as 'n 60 persent dat dieselfde persoon die manifes, wat 'n halfjaar in die openbaar was, geskryf het. Van Zandt se tweede analitiese span het 'n groter waarskynlikheid bepaal. Hy het aanbeveel dat Bisceglie se kliënt onmiddellik die FBI kontak. 
In Februarie 1996 het Bisceglie 'n afskrif van die opstel van 1971 wat Ted Kaczynski geskryf het, aan Molly Flynn by die FBI gegee.  Sy stuur die opstel aan die taakspan in San Francisco. FBI -profieler James R. Fitzgerald   herken ooreenkomste in die geskrifte met behulp van taalkundige analise en bepaal dat die outeur van die opstelle en die manifes byna seker dieselfde persoon was. Gekombineer met feite uit die bomaanvalle en Kaczynski se lewe, het die analise die basis gelê vir 'n beëdigde verklaring wat Terry Turchie, die hoof van die hele ondersoek, onderteken het ter ondersteuning van die aansoek om 'n soekbevel. 
David Kaczynski het anoniem probeer bly, maar hy is gou geïdentifiseer. Binne 'n paar dae is 'n FBI -agentspan gestuur om David en sy vrou met hul prokureur in Washington, DC te ondervra. Op hierdie en daaropvolgende vergaderings het David briewe verskaf wat sy broer in hul oorspronklike koeverte geskryf het, sodat die FBI -taakspan die posstempel kon gebruik dateer om meer besonderhede by hul tydlyn van Ted se aktiwiteite te voeg. David het 'n respekvolle verhouding met gedragsanalise ontwikkel Spesiale agent Kathleen M. Puckett, wat hy baie keer ontmoet het in Washington, DC, Texas, Chicago en Schenectady, New York, gedurende die byna twee maande voordat die federale soekbevel in die kajuit van Kaczynski gedien is . 
FBI-agente het op 3 April 1996 'n onversorgde Kaczynski in sy kajuit gearresteer. 'N Soektog het 'n kas bomkomponente, 40 000 handgeskrewe joernaalbladsye met bomaanvalle, beskrywings van die Unabomber-misdade en een lewende bom aan die lig gebring wat gereed was om te pos . Hulle het ook gevind wat blykbaar die oorspronklike getikte manuskrip was Industriële samelewing en sy toekoms.  Teen hierdie tyd was die Unabomber destyds die teiken van die duurste ondersoek in die FBI -geskiedenis.   In 'n verslag van die Amerikaanse kommissie oor die bevordering van die federale wetstoepassing van 2000 deur die Amerikaanse kommissie van 2000 word gesê dat die taakspan meer as $ 50 miljoen in die loop van die ondersoek bestee het. 
Na sy gevangenskap het teorieë ontstaan ​​wat Kaczynski noem as die Zodiac Killer, wat vyf mense in Noord -Kalifornië van 1968 tot 1969 vermoor het. tydperk dat die meeste van die Zodiac se bevestigde moorde in Kalifornië plaasgevind het), dat albei individue hoogs intelligent was met 'n belangstelling in bomme en kodes, en dat beide briewe aan koerante geskryf het waarin hulle die publikasie van hul werke eis met die bedreiging van voortgesette geweld ontmoet nie. Tog kon die plek van Kaczynski nie bevestig word vir al die moorde nie. Aangesien die geweer- en mesmoorde wat deur die Zodiac Killer gepleeg is, verskil van Kaczynski se bombardemente, het die owerhede hom nie as 'n verdagte agtervolg nie. Robert Graysmith, skrywer van die boek uit 1986 Zodiac, het gesê dat die ooreenkomste 'fassinerend' is, maar bloot toevallig. 
Die vroeë jag op die Unabomber het 'n oortreder uitgebeeld wat baie anders was as die uiteindelike verdagte. Kaczynski gebruik deurgaans "ons" en "ons" deurgaans Industriële samelewing en sy toekoms. Op 'n stadium in 1993 het ondersoekers na 'n individu gesoek wie se voornaam 'Nathan' was, omdat die naam op die koevert van 'n brief aan die media gestuur was.  Toe die owerheid die saak aan die publiek voorlê, ontken hulle dat daar ooit iemand anders as Kaczynski by die misdade betrokke was. 
'N Federale groot jurie het Kaczynski in Junie 1996 aangekla op tien aanklagte van onwettige vervoer, pos en gebruik van bomme.  Kaczynski se prokureurs, onder leiding van die federale openbare verdedigers van Montana, Michael Donahoe en Judy Clarke, het probeer om 'n kranksinnige verweer in te voer om die doodstraf te vermy, maar Kaczynski het hierdie strategie verwerp. Op 8 Januarie 1998 het hy gevra om sy prokureurs te ontslaan en Tony Serra in diens te neem, aangesien sy advokaat Serra ingestem het om nie 'n kranksinnige verweer te gebruik nie en belowe om 'n verweer te baseer op Kaczynski se antitegnologiese standpunte.    Nadat hierdie versoek onsuksesvol was, het Kaczynski homself op 9 Januarie probeer doodmaak.  Sally Johnson, die psigiater wat Kaczynski ondersoek het, het tot die gevolgtrekking gekom dat hy aan paranoïese skisofrenie gely het.  Forensiese psigiater Park Dietz het gesê Kaczynski was nie psigoties nie, maar het 'n skisoïede of skisotipiese persoonlikheidsversteuring.  In sy 2010 -boek Tegnologiese slawerny, Het Kaczynski gesê dat twee gevangenissielkundiges wat hom vier jaar gereeld besoek het, aan hom gesê het dat hulle geen aanduiding sien dat hy aan paranoïese skisofrenie ly nie en dat die diagnose 'belaglik' en 'politieke' is. 
Op 21 Januarie 1998 is Kaczynski bevoeg verklaar om deur die federale gevangenispsigiater Johnson verhoor te word, "ondanks die psigiatriese diagnoses".  Aangesien hy geskik was om verhoor te word, het aanklaers die doodstraf gevra, maar Kaczynski het dit vermy deur op alle aanklagte op 22 Januarie 1998 skuldig te pleit en lewenslange gevangenisstraf te aanvaar sonder die moontlikheid van parool. Hy het later probeer om hierdie pleidooi terug te trek en aangevoer dat dit onwillekeurig was omdat hy deur die regter gedwing is om skuldig te pleit. Regter Garland Ellis Burrell Jr. het sy versoek van die hand gewys, en die appèlhof van die Verenigde State vir die negende kring bekragtig die besluit.  
Kaczynski dien agt lewenslange vonnisse uit sonder die moontlikheid van parool by ADX Florence, 'n supermax -gevangenis in Florence, Colorado.   Vroeg in sy gevangenisstraf was Kaczynski bevriend met Ramzi Yousef en Timothy McVeigh, die oortreders van die bombardement van die World Trade Center in 1993 en die bomaanval in Oklahoma City in 1995. Die trio het godsdiens en politiek bespreek en 'n vriendskap gevorm wat tot McVeigh se teregstelling in 2001 geduur het.  In 2012 het Kaczynski gereageer op die Harvard Alumni Association se ondersoek na die vyftigste reünie van die klas van 1962. Hy noem sy beroep as 'gevangene' en sy agt lewenslange vonnisse as "toekennings". 
Die Amerikaanse regering het Kaczynski se kajuit, wat hulle in die Newseum in Washington, DC vertoon het, in beslag geneem totdat dit einde 2019 gesluit het.  In Oktober 2005 het Kaczynski aangebied om twee skaars boeke aan die Melville J. Herskovits -biblioteek te skenk van Afrika -studies op die kampus van die Noordwes -Universiteit in Evanston, Illinois, waar die eerste twee aanvalle plaasgevind het. Die biblioteek het die aanbod van die hand gewys omdat dit reeds afskrifte van die werke het.  Die Labadie -versameling, deel van die University of Michigan's Special Collections Library, huisves Kaczynski se korrespondensie met meer as 400 mense sedert sy arrestasie, insluitend antwoorde, regsdokumente, publikasies en uitknipsels.   Sy geskrifte is een van die gewildste keuses in die spesiale versamelings van die Universiteit van Michigan.  Die identiteit van die meeste korrespondente bly tot 2049 verseël.  
In sy boek Die era van geestelike masjiene (1999) haal die futuris Ray Kurzweil 'n gedeelte uit die manifes van Kaczynski aan Industriële samelewing en sy toekoms.  Op sy beurt is daar na Kaczynski verwys deur Bill Joy, medestigter van Sun Microsystems, in die 2000 Bedraad artikel "Waarom die toekoms ons nie nodig het nie". Joy het gesê dat Kaczynski 'duidelik 'n Luddiet is, maar deur eenvoudig te sê dat dit nie sy argument verwerp nie'.   Professor Jean-Marie Apostolidès het vrae laat ontstaan ​​rondom die etiek om Kaczynski se standpunte te versprei.  Verskeie radikale bewegings en ekstremiste is deur Kaczynski beïnvloed.  Mense geïnspireer deur Kaczynski se idees verskyn op onverwagte plekke, van nihilistiese, anargistiese en eko-ekstremistiese bewegings tot konserwatiewe intellektuele.  Anders Behring Breivik, die oortreder van die 2011 Noorweë aanvalle,  publiseer 'n manifes wat groot gedeeltes van Industriële samelewing en sy toekoms, met sekere terme vervang (bv. die vervanging van "linkses" deur "kulturele marxiste" en "multikulturaliste").  
Die geskrifte van Unabomber roep Stanford -geleerde ongemaklike etiese vrae op
Die Franse professor Jean-Marie Apostolid vind 'n verband tussen bloed en ink in Ted Kaczynski se 'Manifesto', maar moet ons na 'n moordenaar luister?
Groot misdade eindig nie netjies met 'n verhoor nie. Onrustige vrae bly staan: moet ons idees diskwalifiseer as dit uit 'n moordenaar se lippe kom? Is dit reg om die idees van die moordenaar te versprei, selfs al word dit aan die kaak gestel as die misdadiger presies vermoor het om gewig en geweld te gee?
Vir die Franse professor Jean-Marie Apostolid, kortliks 'n vriend van die berugte Unabomber en 'n vertaler van sy geskrifte, is hierdie vrae 'n geleerde terroir.
Hy was geïntrigeerd deur die moordenaar se anti-tegnologiese standpunt, en sê dat Theodore Kaczynski op die telling moontlik reg was. 'Tegnologie het die mensdom verander in iets anders as voorheen, in 'n nuwe skepping en vlees en techn è," hy het gesê.
"Ons is nou mutante. Wat daaruit kom, weet niemand nie. Dit is iets ongekend en skrikwekkend," het hy gesê. Wetenskapfiksie is in baie gevalle bloot 'die vrees vir die metamorfose'.
Apostolid's het onlangs in boek verskyn 'n Franse vertaling van die Unabomber se manifes, Industriële samelewing en sy toekoms. Hy werk tans aan 'n filosofiese en sielkundige studie, Van ink en bloed: die geskrifte van Theodore Kaczynski. Die skrywer van 1999's L'Affaire Unabomber het ook die onlangs gepubliseerde geskryf Die metamorfose van Kuifie: Of, Kuifie vir volwassenes.
Die Franse professor Jean-Marie Apostolid se korrespondensie was kortliks met die berugte Unabomber.
Vir Apostolid è's was Kaczynski 'n belangstelling van 15 jaar. Vir die meeste van ons is die Unabomber vasgevang in die beeld wat Amerika op 3 April 1996 aangegryp het: 'n onversorgde, bebaarde kluisenaar uit die woestyn van Montana, 'n man wat in alle opsigte 'n jokel in die agterplaas of 'n kluisenaars kon wees, gearresteer na 'n 17 jaar lange aanval van dodelike bombardemente (baie op universiteite gerig) wat hom die etiket "Unabomber" besorg het.
Apostolid's, wat 'n agtergrond het as sielkundige sowel as dramaturg en geleerde in die Franse klassieke letterkunde en drama, was nie verbaas oor die profiel van die moordenaar nie 'n briljante, Harvard-opgeleide wiskundige wat professor was by die Universiteit van Kalifornië-Berkeley.
Apostolid se mense was geïnteresseerd in die Unabomber's screed, wat kritiek lewer op die deurdringende effek van tegnologie op ons wêreld en die toenemende afhanklikheid van die mensdom. Hy het reeds 'n paar weke voor die arrestasie van die moordenaar Kaczynski se "vermetele" manifes vir die Paryse pers vertaal. (Kaczynski het gesê dat hy die moorde sal stop as syne Industriële samelewing en sy toekoms is gepubliseer die Washington Post en die New York Times verplig in 1995.)
Ten spyte van 'n mate van simpatie vir Kaczynski se siening oor die industriële samelewing, omhels Apostolid se tegnologie, want ek dink daar is geen ander manier nie. Dit bring positiewe en negatiewe dinge. Dit kan nie van mekaar geskei word nie.
"Ons globale geskiedenis as diere is om verder te gaan as ons diere om iets te skep wat ons nie weet nie. Dit was die geval sedert die grotman," het hy gesê.
'Daar is 'n groot sprong wat lei waar God weet waarheen,' het hy gesê.
Die oorname van tegnologie het onvermydelik die slagoffers. Kaczynski het hulle geskep en een van hulle geword en 'n voormalige professor, nou 'n gevangene van 'n maksimum-sekuriteitsgevangenis. Kaczynski was agtervolg deur die idee van die edele woeste, 'n mite wat deur Westerse denke van Rousseau tot vandag se blockbuster weergalm het Avatar. The Unabomber, sê Apostolid ès, is 'n direkte erfgenaam van die anargiste van die laat 19de en vroeë 20ste eeu.
Die pad terug na die wildernis is egter 'n fantasie: "Daar is geen manier waarop ons kan terugkeer nie. Geen manier om terug te gaan na die grensman nie. Ted Kaczynski is honderd jaar te laat," het hy gesê.
'N Geheim wat verval het
Die vertaling van Kaczynski se manifes uit 1995, wat Apostolid ès begin het die dag nadat hy dit in die Washington Post, was die eerste stap op 'n langer reis. Die volgende begin met 'n geheim.
'In die verlede was ek op 'n sekere manier gekoppel aan 'n geheim wat ek dink nie meer waarde het nie,' het hy verduidelik. Kort na die arrestasie is Apostolid ès genader deur die span prokureurs van Kaczynski, wat gesê het dat hulle bekommerd is oor die gesonde verstand van die gevangene en die welstand in die gevangenis.
'Hulle het gedink ek sou 'n perfekte vriend wees,' het hy gesê. Apostolid's is aangesê om die korrespondensie selfs vir sy familie geheim te hou. So begin 'n kort, skewe korrespondensie wat deur Kaczynski se prokureurs en die FBI gekeur is.
Die kort briefwisseling verloop nie vlot nie: "Hy wou nie met my praat nie, hy wou preek. Ek verafsku dit," het hy gesê. "Aan die een kant skel hy my, aan die ander kant komplimenteer hy my."
Terugskouend dink Apostolid dat die prokureurs wou hê dat hy moes help om te bevestig dat Kaczynski kranksinnig was. Tog het hy gesê: "Ek is oortuig dat hy neurotiese probleme het, maar nie meer as enigiemand anders nie. Hy moet beoordeel word op grond van sy idees en sy dade." Ons aandrang op sy waansin kan 'n manier wees om nie daarmee te worstel nie, het hy gesê.
In 'n onderhoud leun Apostolid oor die lessenaar in sy kampuskantoor en sy stem sak: "Dit sal jou skok. Hy is 'n baie gawe ou, lieflik, oopkop. En ek weet dat hy bloed op sy hande het. Jy Dit kan nie sleg wees nie, selfs al vermoor jy, selfs Hitler. "
Ons wil graag hê dat ons booswigte 100 persent boos is, psigotiese Snidely Whiplashes wat geld in die agterkamer tel. (Kyk na die geskreeu oor die uitbeelding van Hitler in die film van 2004 Ondergang.) Ons voel ongemaklik as hulle net 'n bietjie soos ons lyk, maar sulke dubbelsinnigheid is die dinge van die lewe, het Apostolid gesê.
Die duidelikste onduidelikheid is moontlik in Apostolid self gevestig. Hy erken dat hy 'n jarelange belangstelling in avant-garde idees het, maar hy skryf oor radikale gedagtes uit die veilige sitplek van 'n universiteitsprofessoraat en sy gemaklike huis op die Stanford-kampus. Kortom, as 'n deel van die klein bourgeoisie, verag Kaczynski.
Die manifes van Kaczynski voer aan dat die linkse liberale wat hulself as rebelle voorstel, inderdaad gehoorsame dienaars van die dominante samelewing is, en 'n simptoom van 'oor -sosialisering'. Hy noem 'universiteitsintellektuele' as uitstekende voorbeelde.
Apostolid's, wat sê dat hy nie 'n vlieg sou doodmaak nie, vind die kritiek 'absoluut gepas'.
'Ons woorde het geen krag nie'
"Dit is die probleem van geleerdes, selfs kunstenaars: ons woorde het geen krag nie. Ons dink ons ​​is besig om die wêreld te verander, veral links," het hy gesê. "U aanvaar u simboliese kastrasie en dat u tyd sal neem om 'n beskeie invloed op u tydgenote te hê." Met ander woorde, hy aanvaar die kompromieë wat nodig is om 'n normale lewe te lei, met 'n inkomste, kollegiale ondersteuning, huis en gesin.
Tog het Kaczynski se geskrifte en die lewe Apostolid se boei geïntrigeer deur te beklemtoon "die verhouding tussen skryf en doodmaak, ink en bloed."
"Uit 'n siniese perspektief skryf ek boeke sonder om iemand dood te maak, en my skryfwerk het geen invloed nie. Die enigste manier waarop na my geluister kan word, is om my skryfwerk aan iets te koppel." Dit wil sê, "óf jou eie bloed óf iemand anders s'n."
Hy noem byvoorbeeld die Japannese skrywer Yukio Mishima, wie se noukeurig beplande seppuku in 1970 'n stortvloed van belangstelling in sy werke veroorsaak het.
Kaczynski volg in hierdie voetspore en verwerp die klein burgerlike alternatief wat Apostolid ' s bewustelik aangeneem het en in plaas daarvan "bloed en ink" verbind.
As die bewering van Apostolid onduidelik lyk, oorweeg 'n 8 Januarie New York Times artikel oor die Jordaanse dokter wat nege mense, waaronder homself en sewe CIA -beamptes, tydens 'n selfmoordbomaanval in Afghanistan vermoor het: "My woorde sal sterf as ek hulle nie met my bloed red nie," het hy pseudoniem op 'n blog geplaas voor sy dood.
'My artikels is teen my as ek nie bewys dat ek nie 'n huigelaar is nie,' lui die berig. "Die een moet sterf om die ander te laat lewe. Ek wens ek kon die een wees wat sterf."
Dit gesê, is daar nie morele voorbehoude om Kaczynski se geskrifte te bevorder nie? Hy het immers vermoor om 'n gehoor te kry.
'Ek stem nie saam met sy idees nie, laat staan ​​sy middele om dit te versprei,' het Apostolid gesê. Nietemin, "Die rol van 'n geleerde is om verder te gaan as my eie emosies en alles te ontleed.
"Dit beteken nie dat ons onbewus is van die etiese dimensie nie. Maar ons moet verder gaan. Dit is 'n noodsaaklikheid."
Hoe die publikasie van 'n manifes van 35 000 woorde tot die Unabomber gelei het
Regstelling: In 'n vorige weergawe van hierdie artikel is die rol wat die private ondersoeker van Washington, Terry Lenzner, gespeel het, verkeerd beskryf. Ted Kaczynski se broer, David, het nie met Lenzner in verbinding getree toe die manifes sy vermoedens wek nie, en dit was nie Lenzner wat die kriminele profielprofiel Clint Van Zandt aangestel het om ondersoek in te stel nie. David Kaczynski se vrou, Linda Patrik, het Susan Swanson, 'n jeugvriend wat vir Lenzner se firma gewerk het, gewerf nadat die egpaar die manifes gelees het en besorg was oor die ooreenkoms daarvan met Ted Kaczynski se briewe aan familielede. Swanson het die private ondersoek gelei en Van Zandt en advokaat Anthony Bisceglie aangestel. Hierdie storie is opgedateer.
Op 19 September 1995 publiseer The Washington Post meer as 35 000 woorde oor agt bladsye van 'n spesiale afdeling. (Die Washington Post -argief)
Die skrywer van die 'manifes' was 'n geheimsinnige misdadiger, bekend as 'die Unabomber', wat later as Ted Kaczynski geïdentifiseer is. (Die Washington Post -argief)
Twintig jaar gelede tot die dag Saterdag het lesers van The Washington Post wakker geword van een van die vreemdste items wat die koerant - of miskien enige koerant - ooit gepubliseer het.
In meer as 35 000 woorde versprei oor agt bladsye van 'n spesiale afdeling, het 'n anonieme skrywer sy klag teen die 'industriële-tegnologiese stelsel' en sy begeerte om dit te vernietig deur 'n revolusie teweeg te bring, ingedien. Die opstel stamp en blunder deur 'n bos van donker temas en ontevredenheid, van 'n lang rou oor omgewingsvernietiging tot 'n kort kritiek op gholf en bowling.
Die skrywer van die self-omskrewe "manifes" was 'n geheimsinnige misdadiger wat die media 'die Unabomber' genoem het.
Oor 'n tydperk van 17 jaar het die anonieme terroris 16 pakkies vol plofstof gestuur of geplant, drie mense is dood en 23 beseer. en 'n klomp teorieë oor sy identiteit, motiewe en waar hy is.
Twee dekades later lyk die gebeure rondom die publikasie van die Unabomber se manuskrip ver en vreeslik bekend. Sommige elemente dui op 'n vervloë tyd. Die manifes was byvoorbeeld miskien een van die laaste nuuswaardige dokumente wat slegs in druk verskyn het. Alhoewel die internet in die alledaagse lewe begin insypel het, het min Amerikaners daarop staatgemaak vir nuus. Binne 'n paar jaar sou dit onherroeplik verander.
Maar die episode staan ​​ook op as 'n vroeë mylpaal in die huidige tyd van angs. Die manifes van die Unabomber verskyn net toe Washington sy lang tyd besig was met terrorisme en nasionale veiligheid. Terwyl die nuusmedia en die publiek vasbeslote was oor die Unabomber -drama, het 'n baie groter storie stilweg aangebreek. Dieselfde jaar, in 'n geklassifiseerde National Intelligence Estimate, het die CIA gewaarsku dat Islamitiese ekstremiste doelwitte in die Verenigde State wil tref.
Die Unabomber -verhaal het 'n so gelukkige einde as moontlik gehad. In April 1996 het die FBI toegeslaan op 'n slap kajuit in Montana en die inwoner daarvan gearresteer, 'n kluiseuse Theodore Kaczynski. Sy gevangenskap het 'n einde gemaak aan die Unabomber se terreurveldtog.
Maar dit sou nie gebeur het as 'n bisarre koerant 'artikel' nie sewe maande tevore gepubliseer is nie.
'N Fotokopie van die transkripsie is aan The Washington Post gestuur. (FBI)
Die pakkies, in elke opsig gewoon, het in Junie 1995 opeenvolgende dae in die poskamers van die New York Times en The Post verskyn.
Die eerste is gerig aan die adjunk -hoofredakteur Warren Hoge by die Times. Die tweede is aan die adjunk -besturende redakteur, Michael Getler, by The Post gestuur. Getler het 'n retournaam en adres gehad: "Boon Long Hoe, 3609 Reinoso Ct., San Jose, Kalifornië. 95136."
Binne was albei pakkies
56 getikte bladsye met een spasie, plus nog 10 met voetnote en tipografiese regstellings, alles onder die opskrif "Industrial Society and Its Future". Die skrywer het na homself verwys as 'FC' vir Freedom Club.
Die sender het die Times en Post 'n onheilspellende keuse gebied: as hulle sy manuskrip publiseer, sou hy ophou om mense seer te maak. As hulle geweier het, het hy gesê dat hy 'ons volgende bom sou begin bou'.
Binne enkele dae het die FBI vasgestel dat die naam en adres wat op die koeverte verskyn, vals is en dat die pakkette waarskynlik die werk van die Unabomber is. (Die bynaam is afgelei van die FBI se UNABOM -saakdossier, wat 'universiteit' en 'lugdiens' saamgevoeg het, twee van sy vroeë doelwitte.)
Hulle het geen twyfel gehad dat die bedreiging om weer dood te maak werklik was nie.
Die uitgewer Donald E. Graham en sy hoofredakteur, Leonard Downie Jr., het vinnig ingestem om hul reaksie te koördineer met hul eweknieë van Times, uitgewer Arthur Sulzberger jr. En redakteur Joseph Lelyveld. 'Ons het geen groot begeerte gehad dat dit 'n eksklusiewe verhaal sou wees nie,' onthou Graham in 'n onderhoud hierdie week.
Die vier mans, saam met die president van The Post, Boisfeuillet "Bo" Jones Jr., het ooreengekom om met die direkteur van die FBI, Louis J. Freeh, en lede van die agentskap te vergader
UNABOM taakspan. Die groep het daardie somer drie keer vergader, die laaste twee met Janet Reno, die prokureur -generaal.
'Ons het gesê:' Ons wil u aanbeveling ',' sê Graham, wat nou Graham Holdings bestuur na die verkoop van The Post aan Jeffrey P. Bezos, stigter van Amazon.com in 2013. 'Ons het vir hulle gesê:' Ons is absoluut nie kundiges in openbare veiligheid nie, en ons wil graag weet wat u die beste dink. Ons sal besluit wat ons moet doen en sal terugkom. "
Freeh en Reno bepleit die publikasie van die dokument en voer aan dat dit lewens kan red. Hulle het voorgestel dat dit in pamflet of in boekvorm vervaardig word, 'n idee wat die koerantmense verwerp het omdat dit moeilik sou wees om dit wyd te versprei.
Die FBI - en 'n paar ander - het ook gedink dat publikasie die bomwerper kan vasvat. Gene Weingarten, 'n posredakteur, het sy baas, Mary Hadar, voorgestel dat die koerant die manifes publiseer en die FBI die handvol kopieë laat opspoor wat na Noord -Kalifornië gestuur word, waar die Unabomber glo woon, en enigiemand te bevraagteken koop die papier wat by die Unabomber se beskrywing pas. Hadar het die idee na Jones geneem.
Soos dit gebeur het, het die FBI dieselfde idee gehad en dit aan verteenwoordigers van die Times en Post voorgestel. Alhoewel dit nie duidelik is of die FBI ooit kiosk dopgehou het nie, het Weingarten, nou 'n rubriekskrywer van die Washington Post Magazine, gesê dat die idee moontlik bygedra het tot die besluit om die manifes te publiseer. 'Ek wil graag vir altyd bekend staan ​​as die man wat die Unabomber gevang het,' het hy geskerts.
Daar was nog 'n moontlikheid: 'Ek onthou nog dat ek gedink het dat [as dit gepubliseer is] die kans groot is dat iemand dit sou sien en die skrywer sou herken,' het Graham gesê.
Na die derde ontmoeting met Freeh en Reno, het die koerantgroep teruggetrek na 'n koffiewinkel naby die departement van justisie en die opsies oorweeg. Die vyf mans was dit eens dat die publikasie van die manuskrip die beste opsie was - of ten minste die besluit wat hulle die gemaklikste was om te neem, soos Sulzberger dit in 'n onderhoud gestel het.
Graham het vrywillig die Post laat druk en versprei, maar as 'n losstaande afdeling apart van die gewone nuus- en opiniebladsye van die koerant en in 'n spesiale lettertipe.
Sulzberger het ingestem om die helfte van die drukkoste te betaal, ongeveer $ 15 000 (die Times self het nooit die manuskrip gepubliseer nie). Sulzberger het geskerts dat Graham en Jones die tjek van die mededingende koerant sou laat raam. Hulle het dit inbetaal.
Die verskyning van die manifes op 19 September het sommige mediakritici ontstel. Soos die American Journalism Review kort daarna geskryf het, "is mediabestuurders landwyd bekommerd oor die langtermynimplikasies van die besluit en wonder hulle of kopiemakers nou voordeel trek uit moord en chaos om hul 15 minute roem te kry."
Maar Sulzberger het opgemerk dat die Unabomber nie soos ander was wat verbygaande dreigemente gemaak het nie. 'Hier het ons te doen met 'n individu met 'n 17-jarige rekord van gewelddadige optrede,' het hy destyds aan die Times gesê. 'Harde ervaring bewys dat sy dreigement om nog 'n bom te stuur. . . moet absoluut ernstig opgeneem word. "
Die reaksie onder lesers was aansienlik ligter as die perskritici. Mense van buite die Washington -gebied het die koerant oorstroom met telefoonoproepe, onthou Jones, maar die meeste het nie gebel om te kla nie. In plaas daarvan, het hy gesê, 'wou hulle herdrukke en aandenkings. Ons moes vir hulle sê dat ons nie ekstra het nie. "
Terugskouend het die koerante 'die regte oproep gemaak', sê W. Joseph Campbell, 'n mediahistorikus en professor aan die Amerikaanse universiteit wat die Unabomber -episode in 'n nuwe boek, '1995: The Year the Future Began', vertel. Die grootste verskil tussen toe en nou, het hy gesê, is dat 'n terroris nie 'n koerant nodig sou hê om sy uitlating te versprei nie. Soos die Islamitiese Staat getoon het, het die internet aan moordenaars hul eie publikasieplatforms gegee. Vandag sou 'n dokument soos die manifes van Kaczynski 'vinnig sy weg aanlyn vind'.
Die foto van hierdie graafassessor van die vroeë tagtigerjare toon die tuiste van Unabomber -verdagte Theodore J. Kaczynski buite Lincoln, Mont. (Lewis en Clark County, Mont., Assessor via AP)
Ted Kaczynski (53) word gewys tydens sy besprekingskoot op die Lewis en Clark County -gevangenis in Helena, Mont., Op 3 April 1996. (AP)
'N Paar weke nadat die manifes verskyn het, het 'n man in die staat New York onrustig begin voel.
Op aandrang van sy vrou, Linda Patrik, het David Kaczynski gelees wat The Post gepubliseer het.
Ted Kaczynski, 'n briljante wiskundige wat 'n belowende akademiese loopbaan verwerp het, het in 1971 na Montana verhuis om 'n kluisenaarslewe alleen in 'n kajuit te leef.
Die jonger man begin nadink oor die ondenkbare: Kan sy vervreemde broer 'n reeksmoordenaar wees? En kon David Kaczynski homself toelaat om hom in te gee?
Nadat die egpaar dit bespreek het, het Patrik hom tot 'n jeugvriend, Susan Swanson, 'n ondersoeker gewend wat by Terry Lenzner gewerk het, 'n prominente prokureur en privaat ondersoeker in Washington. Swanson het die privaat ondersoek gelei en Clint Van Zandt, 'n kriminele profiler, en Anthony Bisceglie, 'n prokureur wat David Kaczynski en sy vrou verteenwoordig het, aangestel.
Van Zandt het die manifes vergelyk met die briewe van David Kaczynski van sy broer. Sy gevolgtrekking: Daar was 'n sterk kans dat beide deur dieselfde man geskryf is.
David Kaczynski (wat hierdie week nie op telefoonoproepe gereageer het nie) wend hom daarna tot Anthony P. Bisceglie, 'n advokaat in Washington. Bisceglie het die FBI genader om te bespreek wat die Kaczynski -gesin nou weet.
Ted Kaczynski, toe 53, is op 3 April 1996 in sy kajuit gearresteer.
Hy is in 1998 in die federale hof in Sacramento verhoor en skuldig bevind op verskeie misdade. Hy dien agt lewenslange vonnisse uit in 'n "supermax" -gevangenis in Colorado.
Uiteindelik kon die beste speurders in die land nie 'n slim sosiopaat vang nie. Dit verg geluk, 'n misdadiger se ego en 'n deurslaggewende besluit om 'n artikel te publiseer om die Unabomber te vernietig. Soos Downie vandag sê: 'Ons het die saak opgelos. Die FBI het nie. "
BLADSY EEN-Unabomber stuur manifes na 3 publikasies / 56-bladsy-artikel gestuur na N.Y. Times, Washington Post en Penthouse
The Unabomber het die langverwagte manifes aan die New York Times en die Washington Post gestuur waarin hy eis dat die lang artikel in een van die twee koerante gepubliseer moet word as 'n voorwaarde om sy dodelike terreuraanvalle te beëindig, het bestuurders gister gesê.
Die reeksebomaanvaller het gesê die koerante het drie maande om die volledige teks van die manuskrip te publiseer-'n skerp beskuldiging van die industriële samelewing-en moet drie jaarlikse opvolgboodskappe druk. En hy het die reg voorbehou om ten minste weer onder sekere omstandighede te vermoor.
Volgens die bestuurders van Post het die bomwerper ook 'n afskrif van die artikel gestuur aan die tydskrifuitgewer Robert Guccione, wat vroeër vanjaar sy bladsye aan die Unabomber gestuur het. Penthouse het gisteraand gesê dat dit nie ontvang is nie.
In sy jongste brief aan al drie publikasies, wat hierdie week opgedaag het
die hakke van 'n brief aan The Chronicle, het die UNABOM -verdagte aangedui dat hy bekommerd is dat die twee kragtige Ooskus -koerante albei kan weier om die artikel te publiseer - 'n buitengewoon lang stuk wat tot sewe volledige bladsye van 'n koerant kan beslaan.
As hy gedwing word om sy werk in die Penthouse te laat publiseer, het die Unabomber gesê, kan hy weer doodmaak.
MEER KAN STERF
'Om ons kans te verhoog om ons goed in 'n' respekvolle 'tydskrif gepubliseer te kry, moet ons minder aanbied in ruil vir publikasie in Penthouse,' het hy geskryf. "Ons belowe om permanent van terrorisme af te sien, behalwe dat ons die reg voorbehou om een ​​(en slegs een) bom te plant wat bedoel is om dood te maak, nadat ons manuskrip gepubliseer is."
Die Unabomber, wat nog nooit in die openbaar geïdentifiseer is tydens sy 17-jarige skrikbewind nie, het in elk geval nie belowe om die vernietiging van eiendom te beëindig nie.
Arthur O. Sulzberger Jr., uitgewer van Times, het gesê sy koerant oorweeg nog of hy die Unabomber -artikel wil publiseer.
Die posuitgewer, Donald E. Graham, het gesê: "Die Pos neem hierdie mededeling baie ernstig op. Ons oorweeg hoe om te reageer en konsulteer met wetstoepassers."
Die berig van die aankoms van die artikel by die twee koerante het 'n maksimum van 48 uur chaos en onsekerheid wat Dinsdag begin het, bedek met 'n brief wat die Unabomber aan The Chronicle gestuur het en gedreig het om 'n vliegtuig op te blaas wat uit die Los Angeles Internasionale Lughawe vlieg.
Die Unabomber het die volgende dag in 'n brief aan die Times gesê dat hy net 'n grap speel en dat daar geen bomme was nie. Die lang manuskrip het daardie brief vergesel.
Posamptenare het gesê dat hulle Woensdagaand deur die FBI in kennis gestel is dat "ons 'n pakket van die Unabomber kan ontvang. Ons het ons sekuriteit gevra om die gebou te ondersoek, veral die nuuskamer. Ons het 'n pakket gevind wat ooreenstem met die beskrywing wat deur die FBI gegee is. op 'n veilige plek gebêre en gehou totdat die FBI (gister) gekom het. "
Die pos se pakket bevat 'n retouradres in San Jose. Die adres bevat die naam van 'n man wat later die eienaar van die huis is. Die Pos het geen verdere besonderhede bekend gemaak nie, hoewel die eienaar die huis verhuur en nie gisteraand bereik kon word nie.
MAATSKAPPY IN DAVIS
Die afleweringsadres op die pakkie wat aan die Times gestuur is, was Calgene Inc. in Davis (Yolo County), 'n biotegnologiemaatskappy wat veral bekend is vir die ontwikkeling van 'n geneties gemanipuleerde tamatie. In vroeëre briewe het die Unabomber kritiek op biotegnologiemaatskappye en genetiese ingenieurswese gekritiseer.
Die manuskrip wat na die Pos gestuur is, bevat 56 bladsye teks, plus 11 bladsye voetnote en ander materiaal. Dit spreek anargistiese sentimente uit en roep op tot 'n wêreldwye revolusie teen die gevolge van die 'industriële-tegnologiese stelsel' van die moderne samelewing.
Die briewe wat in die pakket aan die Pos ingesluit is - een gerig aan elk van die drie publikasies - gee 'n blik op die denke van 'n moordenaar wat die langste en frustrerendste ondersoek na binnelandse terrorisme in die moderne geskiedenis veroorsaak het.
Tot onlangs ontbreek die ondersoekers nie net verdagtes nie, maar ook 'n werklike aanduiding van die motivering van die bomwerper.'Dit was moeilik om in sy gedagtes te kom', het Peter Smerick, 'n voormalige FBI -agent wat eens aan die saak gewerk het, aan die Pos gesê.
GEEN ONTHOU VIR DOOD nie
In die brief aan die Times, die mees gedetailleerde van die drie, het die Unabomber geen berou uitgespreek oor die feit dat die plofbare verpakking wat 'n lobbyist in die houtbedryf in April in Sacramento doodgemaak het, aan 'n ander man gerig is nie. Gilbert Murray, die derde man wat in die hande van die terroris gesterf het, "het dieselfde doelwitte nagestreef" as die beoogde slagoffer, lui die brief.
Aan die ander kant, het die Unabomber geskryf, is hy bly dat hy nie 'n vlug van American Airlines in 1979 aan die brand gesteek het nie. 'N Aansteeklike toestel wat op die vliegtuig geplant is, het baie passasiers ontplof en beseer, maar die vliegtuig het veilig geland.
'Die idee was om baie sakelui dood te maak,' lui die brief. "Maar natuurlik sou sommige van die passasiers onskuldige mense gewees het - miskien kinders of 'n paar wat hard werk om sy ouma te gaan sien. Ons is bly dat hierdie poging misluk het."
In sy manifes het die Unabomber gevra vir die soort revolusie wat die vernietiging van fabrieke, die verbranding van alle tegniese handleidings en die terugkeer na die "wilde natuur" sou veroorsaak. Hy spartel teen politici en aktiviste van beide strepe - links en regs - en treur oor die 'uiteensetting' van wat hy as tradisionele waardes beskou.
In die brief aan die Times ontken die Unabomber dat die bomaanval in Oklahoma City hom tot groter aktiwiteit geïnspireer het. Op 20 April, 'n dag na die bomaanval in Oklahoma City, het die Unabomber 'n brief van 1300 woorde aan die Times gestuur en 'n bom aan 'n houthuisbedryf in Sacramento.
Kriminoloë en psigiaters het gesê dat hierdie optrede 'n soort desperate afguns toon wat die Unabomber gehad het oor diegene wat die federale gebou van Oklahoma City gebombardeer het. Maar hy sien dit anders, het hy in sy nuutste brief gesê.
'Ons betreur ten sterkste die soort onoordeelkundige slagting wat tydens die Oklahoma City -gebeurtenis plaasgevind het,' het hy geskryf.
Maar "wat mense betref wat opsetlik en doelbewus ekonomiese groei en tegniese vooruitgang bevorder, in ons oë is hulle misdadigers, en as hulle opgeblaas word, verdien hulle dit," het hy geskryf. Hy het gesê dat hy gemotiveer is deur een ding - 'woede'.
BRONNE VAN SOSIALE PROBLEME
'N Groot deel van die manifes handel oor wat die Unabomber die bronne van sosiale probleme in die moderne lewe noem: oorvol stede, die mens se isolasie van die natuur en die afbreek van tradisionele gesins- en gemeenskapswaardes. Hy voer aan dat 'n tegnologiese samelewing hierdie waardes, en veral die menslike vryheid, moet verpletter om homself te handhaaf.
Die definisie van vryheid, het hy geskryf, is "om in beheer te wees van jou eie lewe, vry van die mag van ander," ongeag hoe goedgunstig, verdraagsaam en toelaatbaar die mag uitgeoefen word. " Aan die ander kant is grondwetlike regte nie so belangrik soos dit lyk nie - persoonlike vryheid word meer bepaal deur die ekonomie en tegnologie as die reg.
'Die persvryheid het baie min nut vir die gemiddelde burger,' het hy gesê. "Die massamedia is meestal onder die beheer van groot organisasies wat in die stelsel geïntegreer is." Wat een persoon te sê het, sal "oorweldig word deur die groot hoeveelheid materiaal wat deur die media uitgegee word."
Die man wat daarvan verdink word dat hy ten minste drie mense doodgeskiet het, verwys slegs in sy artikel na sy bombardemente. Hy sê nie dat hulle skote in 'n revolusie begin nie, maar beskou dit meer as 'n poging om aandag te trek.
'Neem ons byvoorbeeld', het hy gesê. "As ons nooit iets gewelddadigs gedoen het nie en die huidige geskrifte aan 'n uitgewer voorgelê het, sou dit waarskynlik nie aanvaar gewees het nie. As dit aanvaar en gepubliseer is, sou dit waarskynlik nie baie lesers gelok het nie. Selfs as hierdie geskrifte baie gehad het lesers, sou die meeste van die lesers gou vergeet het. "
'Om ons boodskap voor die publiek te bring met 'n kans om 'n blywende indruk te maak,' het hy bygevoeg, 'moes ons mense doodmaak.'
Die Unabomber 's Etiek
Abstract : In hierdie artikel lewer ek en kritiseer ek Ted Kaczynski ('The Unabomber') se teorie dat industrialisasie vir die mensdom verskriklik was, en dat ons alle nodige middele moet gebruik, insluitend gewelddadige middele, om terug te keer na pre-industriële lewenswyses. Alhoewel Kaczynski se manifes, 'Industrial Society and its Future', alom bekend geword het, was sy idees nog nooit onderhewig aan deeglike filosofiese kritiek nie. In hierdie artikel wys ek hoe Kaczynski se argumente op 'n aantal hoogs onwaarskynlike filosofiese uitgangspunte staatmaak. Ek voer verder aan dat alhoewel sy teorie in sy geheel verwerp moet word, Kaczynski 'n aantal kommer wek oor tegnologiese ontwikkeling wat ernstige aandag behoort te geniet. Sommige van hierdie bekommernisse word onlangs gedeel deur prominente verdedigers van menslike verbetering, waaronder Nick Bostrom en Julian Savulescu. In die laaste afdeling gee ek aan waarom ek van mening is dat dit belangrik is dat akademiese filosowe idees wat gewelddade motiveer, ondersoek.
My eerste doel in hierdie referaat is om Kaczynski se kernargumente in 'Industrial Society and its Future' (1995) en Anti-Tech Revolusie (2016).  Ek wys dan hoe sy argumente staatmaak op 'n aantal hoogs onwaarskynlike etiese uitgangspunte wat tot dusver nie eksplisiet en gekritiseer is nie. Daarna ondersoek ek waarheen Kaczynski se argumente lei, gegewe meer redelike etiese uitgangspunte.
Daar is duidelike nadele daaraan om idees te bespreek wat deur middel van geweld versprei word. Ons wil tog nie daartoe bydra dat geweld 'n effektiewe manier is om idees oor te dra nie. Ek dink egter dat die huidige bespreking geregverdig is. Een rede is dat Kaczynski se sienings reeds algemeen bekend is. Onlangs die televisiereeks Manhunt: Unabomber het aansienlike aandag geniet.  Alhoewel dit miskien die beste sou gewees het as hulle nie algemeen bekend was nie, is die ergste situasie waarin hulle algemeen bekend is, maar is hulle nooit onderhewig aan noukeurige kritiek nie. Ek hoop dat ek deur sy filosofiese tekortkominge eksplisiet te maak, kan help om Kaczynski te demystifiseer en miskien kan help om sommige van diegene wat andersins tot sy siening aangetrokke sou raak, af te skrik. Ek sal in die gevolgtrekking op hierdie punt terugkeer.
Volgens Kaczynski moet ons dit egter doen voel dat ons iets betekenisvol doen, dat ons in beheer is en dat ons onsself onderhou deur ons optrede. Om hierdie rede, verduidelik hy, neem ons deel aan 'surrogaataktiwiteite'. Surrogaataktiwiteite is aktiwiteite wat nie daarop gemik is om aan die werklike behoeftes te voldoen nie, maar om 'vervulling' te gee. ) is 'n tipiese voorbeeld van 'n surrogaataktiwiteit. Ons het nie regtig 'n oormaat rykdom nodig nie, maar ons sê vir onsself dat ons dit wel doen en skep dus 'n doel waarna ons kan streef. Volgens hom is wetenskaplike navorsing ook grootliks 'n surrogaataktiwiteit:
Kaczynski voer aan dat aksies wat op vervulling gerig is, eerder as op die bevrediging van werklike behoeftes, nooit werklik vervul sal word nie. Slegs ware stryd gee ware vervulling. Deur die werklike stryd ontken te word en hulle aan groot sosiale strukture te onderwerp, ly moderne mense daaronder.
Kaczynski meen tegnologiese vooruitgang is buite beheer. Binnekort, spekuleer hy, sal ons intelligente masjiene hê, waarvan die gevolg is dat mense uitgeroei word, of as ons dit nie is nie, dat ons almal (miskien met die uitsondering van 'n klein elite) soos mak diere in 'n samelewing sal lewe lyk soos dié wat Aldous Huxley beskryf het Dapper nuwe wêreld:
Die enigste manier om uitwissing of Dapper nuwe wêreld, Stel Kaczynski voor, is om die menslike samelewing terug te bring na hul pre-industriële toestand. Ons moet terugkeer na 'naby die natuur' en niks meer gevorderds aanvaar as 'klein tegnologie' wat 'deur klein gemeenskappe gebruik kan word sonder hulp van buite', soos waterwiele en die werke van smede.  Kaczynski voer aan dat om hierdie doel te bereik, 'fabrieke vernietig moet word, tegniese boeke verbrand moet word, ens.' om 'n lang, maar leë en doellose lewe te lewe. '
Kaczynski wil nie hervorming en gematigde strewe nie, maar wil 'n revolusionêre beweging begin wat daarop gemik is om die tegnologiese beskawing te 'doodmaak'. Dit is 'n goeie doel vir 'n revolusionêre beweging, beweer hy, aangesien dit 'n eenvoudige doelwit is wat 'n duidelike maatstaf vir sukses het, en sodra sukses behaal is, sal die rewolusie onomkeerbaar wees. Hy stel voor dat hierdie eienskappe die anti-tegnologiese rewolusie meer suksesvol sal maak as die sosialistiese revolusies van die 20ste eeu. Die sosialistiese revolusionêre het 'n ingewikkelde doelwit en 'n vae sukseskriterium gehad. Die uitroei van tegnologie is duideliker. Aangesien die sosialistiese revolusies slegs die struktuur van die samelewing kan die revolusies ongedaan gemaak word. Die anti-tegnologiese revolusie behels daarteenoor die vernietiging van alle gevorderde tegnologiese instrumente.
Hoe kan die anti-tegnologiese revolusie bereik word? Kaczynski beveel die stigting van 'n klein en toegewyde groep aan wat sal werk om respek vir tegnologie te ondermyn, en wat toekomstige mislukkings en krisisse as 'n venster van geleenthede moet beskou. Tydens krisisse, skryf Kaczynski, 'wanhoop en woede sal binnekort ontaard in wanhoop en apatie - tensy die revolusionêre op daardie stadium kan inspring en hulle kan inspireer met 'n gevoel van doel, hulle kan organiseer en hul vrees, wanhoop en woede kan kanaliseer in praktiese aksie. ' Die lede van die beweging moet egter nie net mense oortuig deur middel van debat en politieke optrede nie: hulle moet bereid wees om te sterf. Om inspirasie te vind, stel Kaczynski voor dat '[ons] net moet dink aan die vroeë Christelike martelare, aan Al -Qaeda, die Taliban, die Islamitiese selfmoordbomaanvallers of aan die moordenaars van die Russiese Revolusie.'  Deur die pogings van die rewolusionêres, 'sal die bestaande magstruktuur in wanorde verkeer, gedisoriënteerd en gekniehalter word deur interne konflik', en dan kan die rewolusionêres die leiding neem, soos revolusionêre eens in Rusland en Kuba gedoen het.  Kaczynski meen dat 'as rewolusionêres die tegnologiese stelsel in die Verenigde State skielik tot stilstand gebring het, die ekonomie van die hele wêreld ernstig ontwrig sal word en die akute krisis wat die resultate veroorsaak, die anti-tegnologiese revolusionêre van alle nasies die geleentheid wat hulle nodig het. 'Die anti-tegnologiese rewolusionêres mag dan geen' besigtiging 'hê nie,' gaan voort 'maak nie saak wat nie, 'En wees vir niks bang nie, nie eens kernoorlog nie.  Die idee is dat, deur 'n gekoördineerde poging, 'n toegewyde minderheid die tegnologiese beskawing sal laat val en die mensdom van voor af in klein gemeenskappe in hul natuurlike omgewing sal laat begin. Daar is, volgens Kaczynski, geen ander manier om die vinnige groei van tegnologie te stop nie, en tensy ons dit stop, sal die mensdom soos ons dit ken óf uitgewis word, óf ons beland in 'n samelewing wat in die vooruitsig gestel word Dapper nuwe wêreld.
3. DIE PROBLEME MET KACZYNSKI SE ARGUMENT
Kaczynski se sienings is radikaal en gevaarlik. Tog is dit moeilik om te ontken dat sommige van sy bekommernisse redelik is. Oor 'n kort tydperk het tegnologie en industrialisasie inderdaad radikale veranderings teweeggebring, waarvan baie negatief is. Daar is ook min rede om te glo dat die tegnologiese vooruitgang vertraag, en ons weet weliswaar baie min oor die gevolge op lang termyn van die tegnologiese innovasies wat ons vandag gebruik.
So, wat is die probleme met Kaczynski se argument? Een opvallende probleem is dat Kaczynski slegs die negatiewe gevolge in ag neem by die beoordeling van die gevolge van tegnologie op die menslike lewe. Dit laat hom 'n aantal baie belangrike feite uit sy ondersoek weglaat, soos die feit dat voor die industriële revolusie alle lande in die wêreld 'n lewenstandaard gehad het wat vergelykbaar is met die huidige standaard in Afrika suid van Sahara, en dit sedert die laat In die 18de eeu het die wêreldwye gemiddelde lewensverwagting by geboorte meer as verdubbel.  Dit is moeilik om te ontken dat dit werklike verbeterings is en dat dit moontlik gemaak is deur tegnologieë, miskien die mees sentrale kunsmis, landboumasjinerie, waterchlorering, rioolstelsels, antibiotika en entstowwe. Dit is ook moeilik om te ontken dat 'n wye verskeidenheid ander tegnologieë - leesbrille, pynstillers, drukperse, gloeilampe, klaviere, musiekopnames, treine - die lewens van miljarde verryk het. 
Waarom sluit Kaczynski hierdie voordele nie by sy beoordeling van tegnologie in nie? Een rede kan wees dat hy dink dat die voordele algemeen bekend is, en dat sy spesifieke taak is om die benadeel. Ek dink egter dat 'n ander rede ook oorweeg moet word, naamlik dat Kaczynski 'n etiese teorie aanneem waarvolgens die voordele van tegnologie min of geen werklike waarde het nie.
As 'n mens 'Industrial Society and its Future' lees en Anti-Tech RevolusieDit is moeilik om nie op te let dat Kaczynski probleme wat deur tegnologie veroorsaak word, baie anders evalueer as hoe hy probleme evalueer wat by die afwesigheid van tegnologie ontstaan ​​nie. Dit is die duidelikste in die middelste paragrawe van 'Industrial Society and its Future', waarin Kaczynski die industriële en pre-industriële lewe vergelyk. Nadat hy 'n uitgebreide uiteensetting gegee het van menslike magteloosheid in industriële samelewings, maak hy 'n toegewing: 'Dit is waar dat die primitiewe mens magteloos is teen sommige van die dinge wat hom byvoorbeeld 'n siekte bedreig.'  Kaczynski doen dit egter nie dit lyk asof dit 'n baie belangrike probleem is. In plaas daarvan skryf hy: 'Maar hy kan die risiko van siekte op stoïese wyse aanvaar.' Hierdie reaksie roep 'n opvolgvraag op: as die slegtheid van die probleme waarmee 'die primitiewe mens' te kampe het, vermy kan word as 'n mens dit stoïsties aanvaar, waarom kan ' Is die erns van die probleme waarmee mense in geïndustrialiseerde samelewings te kampe het, ook vermy deur stoïsme? Die enigste verduideliking wat Kaczynski gegee het, is dat hoewel 'n probleem wat veroorsaak word deur die afwesigheid van tegnologie 'deel uitmaak van die aard van die dinge, dit niemand se skuld is nie,' is 'n probleem wat deur tegnologie veroorsaak word 'opgelê'.  Natuurlik is dit Dit is sinvol om te glo dat terwyl niemand verantwoordelik is vir wat die natuur doen nie, iemand verantwoordelik is vir wat mense doen. Kaczynski lyk egter nie daaroor om verantwoordelikheid toe te ken of te blameer nie, maar hy is gemoeid met die vergelyking van die kwaliteit van menslike lewe in industriële en voor-industriële samelewings. Dit lyk dus asof Kaczynski van mening is dat hoewel 'n probleem wat deur tegnologie veroorsaak word inderdaad baie erg is, 'n probleem wat deur die natuur veroorsaak word, alhoewel dit frustrerend is, nie naastenby so erg is nie, ten minste nie op 'n eties relevante manier nie. Dit blyk dat volgens Kaczynski twee ewe hopelose situasies dramaties kan verskil in hoe erg dit is, afhangende van of die situasie veroorsaak word deur tegnologie of veroorsaak word deur dinge in die natuur wat as nie-tegnologies beskou word.
Hierdie evaluerende asimmetrie kan help om verskeie van Kaczynski se prioriteite en fokusareas te verduidelik. Dit kan verduidelik hoekom hy bekommerd is dat ons lewens nou afhang van die werking van kragsentrales wat moontlik misluk, maar nie bekommerd dat voorindustriële lewens afhang van reënbuie wat moontlik nie sou kom soos verwag nie, bekommerd dat mense vandag onderdruk word deur burokrasieë, maar nie bekommerd dat mense voorheen onderdruk is deur hul stamme nie, maar is bekommerd dat mense nou vervelige kantoorwerk doen, maar nie bekommerd dat werk in voor-industriële samelewings ook vervelig kan wees nie. Die prentjie wat na vore kom, is dat volgens Kaczynski die skade wat deur tegnologie afgeweer is, nie eties relevante nadele was nie, en dat dit wat ons vandag uit tegnologie kry, nie as eties relevante voordele tel nie. Gegewe hierdie prentjie, is dit logies waarom Kaczynski slegs die nadele van tegnologie tel: Daar is min of geen eties relevante voordele om te tel nie.
Op die voorwaardes van Kaczynski kan die industriële samelewing dus eenvoudig nie wen nie: alles waaraan dit raak, en inderdaad alles wat dit weerhou om aan te raak, is besmet.
Hierdie evaluerende standaarde is nie bykomend tot die argument van Kaczynski nie. Hy maak veral staat op hierdie standaarde om van sy empiriese waarnemings na sy normatiewe gevolgtrekkings te kom. Hy maak die standaarde egter nie eksplisiet nie en voer nooit argumente aan om dit te ondersteun nie. As 'n mens die eerste keer 'Industrial Society and its Future' lees en Anti-Tech Revolusie, word 'n mens getref deur hoe empiries georiënteerd die werke is. Alhoewel dit miskien as 'n sterk punt beskou kan word, verberg dit die feit dat Kaczynski sy gevolgtrekkings bereik deur 'n beroep op etiese beginsels wat die spel sterk in die onguns van tegnologie rig.
Om die wêreldbeskouing van Kaczynski te verstaan, sou dit nuttig gewees het om te weet watter spesifieke normatiewe teorie hy aanneem. Te oordeel na sy geskrewe werk, kan hy gelees word as 'n perfeksionis, as iemand wat glo in die uiteindelike waarde van natuurlikheid, of as iemand wat glo in die uiteindelike waarde van stryd of vryheid. Hy kan miskien ook gelees word as die geloof in die uiteindelike waarde van vervulling en dat stryd en vryheid waardevol is as vervulling, of as 'n pluralistiese teorie. Ongelukkig is hy egter nooit duidelik oor sy etiese standaarde nie. Hy is ook nie eksplisiet waarom die dinge wat hy as waardevol beskou, bedreig word deur tegnologie, maar dit kan nie verbeter word nie.
Laat ons nou sê dat ons die skerp asimmetrie van Kaczynski verwerp tussen die beoordeling van die probleme wat deur tegnologie veroorsaak word en die probleme wat ontstaan ​​by gebrek aan tegnologie. Gee dit ons rede om sy argument in sy geheel te verwerp, of kan sommige aspekte van sy teorie oorleef, selfs al gebruik ons ​​evalueringsstandaarde wat die nadele en voordele van tegnologie en nie-tegnologie meer eweredig ag? Alhoewel, soos ek sal aanvoer, die meeste van Kaczynski se praktiese voorstelle verander moet word, bly sommige van sy punte kragtig.
Tegnologie is duidelik 'n kragtige krag wat vinnig ontwikkel, en die tegnologiese ontwikkelings van vandag het waarskynlik gevolge - insluitend negatiewe gevolge - bo wat ons tans kan voorspel. Niemand het vooraf geweet of kon geweet het dat die drukpers die Hervorming sou veroorsaak, dat die industriële revolusie die opkoms van die kommunisme sou veroorsaak of dat die skeuring van die atoom die uitvinding van die atoombom sou veroorsaak nie.In hierdie sin is en is die tegnologiese vooruitgang buite beheer, en was dit nog altyd buite beheer, aangesien beheer volgens Kaczynski tereg voorspel. Selfs al sou ons die gevolge van tegnologie meer akkuraat kon voorspel, is dit steeds nie duidelik dat ons die mag sal hê om die ontwikkeling daarvan te beheer nie. Tegnologiese vooruitgang is inderdaad 'n wapenwedloop waarin individue en groepe aansporings ondervind om tegnologie te ontwikkel en te gebruik voordat hulle behoorlik gereguleer kan word. As een groep nie 'n tegnologie ontwikkel en gebruik nie, sal ander groepe dit doen, en dit sal hulle 'n voordeel gee. Ons ondervind dus 'n epistemiese probleem en 'n koördinasieprobleem wanneer ons tegnologiese vooruitgang wil beheer.
Interessant genoeg, het teoretici wat soortgelyk is aan hierdie, kommer wek wat algemeen aan die teenoorgestelde kant van Kaczynski voorkom in die debat oor die etiek van opkomende tegnologieë. Een vroeë voorbeeld is die rekenaarwetenskaplike, Bill Joy, wat in 'Why the Future Doesn't Us Us Need' (2000) kommer uitspreek oor die risiko's wat genetiese ingenieurswese en nanotegnologie inhou.  Sulke tegnologieë, voer Joy aan, is gereedskap wat ons nog nie kan weet hoe dit gebruik gaan word nie, wat kommerwekkend is, aangesien dit waarskynlik die potensiaal het om die mensdom uit te wis. Meer onlangs het Nick Bostrom, 'n prominente verdediger van menslike verbetering en transhumanisme, aangevoer dat die ontwikkeling van kunsmatige intelligensie die mensdom aan 'n aansienlike risiko van uitwissing blootstel.  Net soos Kaczynski is Bostrom bekommerd dat as gevolg van 'n tegnologiese wapenwedloop meer kragtige vorme van kunsmatige intelligensie ontwikkel en in gebruik geneem sal word, insluitend in die ontwikkeling van outonome wapens, voordat ons weet hoe ons dit moet hanteer. Nog 'n toonaangewende verdediger van verbetering, Julian Savulescu, omskryf sy kommer op 'n manier wat selfs meer ooreenstem met Kaczynski se siening, naamlik dat die menslike natuur onverenigbaar is met vinnige tegnologiese vooruitgang. In Ongeskik vir die toekoms (2012), saam met Ingmar Persson, skryf Savulescu dat tegnologie ons toenemend meer kragte gee as wat ons ontwikkelde morele sielkunde kan hanteer. Menslike kortsigtigheid, aggressie en vreemdelingehaat, hoewel dit aanpasbaar was toe ons in klein stamme op die Afrika -savanne gewoon het en die kragtigste wapens tot ons beskikking spiese en knuppels was, kan tot katastrofale gevolge lei in 'n tegnologies gevorderde samelewing.  Ons is, meen Savulescu, ongeskik vir die toekoms. Kaczynski se siening, kan ons sê, is dat die toekoms vir ons ongeskik is.
Alhoewel dit opmerklik is dat Kaczynski, Bostrom en Savulescu 'n aantal bekommernisse deel, verskil hulle sterk in hul sienings oor watter toekoms moontlik is en in hul siening oor watter aksies ons moet neem. In die geval van moontlike toekoms, meen Bostrom en Savulescu dat tegnologie ook 'n baie goeie toekoms kan meebring: 'n toekoms waarin ons langer, ryker en aangenamer lewe, en beter beskerm word teen geweld, lyding en siektes as ons is vandag.  Kaczynski, aan die ander kant, meen dat die omvang van moontlike toekoms baie beperk is: tensy ons terugkeer na die pre-industriële lewe, dink hy, is daar slegs twee beskikbare uitkomste: uitwissing en Dapper nuwe wêreld. Alhoewel daar miskien aangevoer kan word dat dit die twee mees waarskynlike uitkomste is, bied hy geen argumente aan nie, en dit lyk asof sy voorspelling ongemaklik aansluit by sy breër standpunte oor sosiale verandering en sy oortuiging dat die samelewing akkuraat kan voorspel sy eie gedrag oor 'n aansienlike tydperk. '
Ten opsigte van watter stappe die mensdom moet neem, is die voorstelle van Bostrom en Savulescu dat ons baie moet belê in navorsing oor eksistensiële risiko, poog om sterker instellings te bou en sterker internasionale samewerking te fasiliteer om meer effektiewe regulering van nuwe tegnologieë moontlik te maak.  Boonop verdedig Savulescu groter toesig en 'morele verbetering', die gebruik van sosiale en (indien moontlik) biologiese middele om ons meer samewerkend, onpartydig, rasioneel en empaties te maak.  Interessant genoeg, raak Kaczynski 'n voorstel wat grens aan morele versterking in die manifes, aan as hy beweer dat uitwissing 'n waarskynlike uitkoms vir mense is, tensy hulle biologies of sielkundig ontwerp was om aan te passen aan een dergelijke manier van leven. ' In Kaczynski se siening is egter dat ingrypings soos hierdie nie van die tafel is nie, vermoedelik nie omdat hy glo dat dit tegnologies onmoontlik is nie (in hierdie geval hoef hy hom nie daaroor te bekommer nie), maar omdat hy glo dat 'n lewe wat deur tegnologie verander is, byna per definisie, moenie 'n goeie lewe wees nie.
Dit is moeilik om te skat in watter mate die voorstelle van Bostrom en Savulescu haalbare maniere bied om 'n goeie toekoms te verseker. Die haalbaarheid van die voorstel van Kaczynski is makliker om te skat. Aan die een kant doen Kaczynski niks om die brutaliteit van sy voorstelle weg te steek nie. Hy is gereed om terrorisme te gebruik om sy doel te bereik, en skryf dat 'fabrieke vernietig moet word, tegniese boeke verbrand, ens.'  Dit is 'n verreikende 'ens.' Om dit vir enige deel van in die samelewing om terug te keer na industrialisering, sou sy revolusionêre vermoedelik alle gevorderde biblioteke moes verbrand, alle rekenaars wat Wikipedia of wetenskaplike artikels bevat, vernietig en almal met gevorderde wetenskaplike opleiding gevange hou, breinspoel of teregstel. Onthou dat die rewolusionêres geen 'plooie' moet hê nie en gaan voort 'maak nie saak wat nie. ' Om die anti-tegnologiese rewolusie tot 'n suksesvolle uitkoms te lei, sou dit skynbaar ook deel uitmaak van 'n gekoördineerde afsluit van die industriële beskawing in elke land op aarde. Tensy die afskakeling goed gekoördineer is, sal sommige lande, volgens Kaczynski se eie erkenning, waarskynlik gevorderde tegnologieë gebruik en 'n vergelykende voordeel daardeur behaal. Interessant genoeg beveel Kaczynski aan dat sy eie revolusionêre tegnologie gebruik om die oorhand te kry. Hy stel egter voor dat hulle tegnologie nietemin sal uitfaseer en hul mag sal laat vaar. 
Glo Kaczynski dat dit volgens plan sal werk? Alhoewel dit natuurlik moontlik is, hou so 'n oortuiging ongemaklik by sy skeptisisme oor ons vermoë om die toekoms te voorspel en sy meer algemene uitkyk op die samelewing, wat beslis sinies en pessimisties is. Wat ook al die tekortkominge van Kaczynski is, hy is nie 'n naïewe goed doen nie. As hy egter nie glo dat sy voorgestelde oplossing waarskynlik suksesvol sal wees nie, waarom sou hy dit dan voorstel? My hipotese is dat Kaczynski se gevolgtrekkings weereens nie gedryf word deur sy empiriese uitgangspunte nie, maar deur die teoretiese aannames wat hy tot die bespreking bring. Een hiervan is die reeds vermelde aanname dat as ons nie terugkeer na die pre-industriële lewenswyse nie, ons uitwissing of Dapper nuwe wêreld. Hierdie aanname het weliswaar betrekking op 'n empiriese aangeleentheid, maar dit is een waarvoor Kaczynski geen ondersteuning bied nie. 'N Ander veronderstelling wat evaluerend is, is dat albei hierdie uitkomste so sleg is dat dit die moeite werd is om dit ten alle koste te vermy. Onthou dat die lewe in die pre-industriële samelewing baie min behels wat volgens Kaczynski op eties relevante wyse sleg is (hy dink dat 'n mens altyd stoïs kan bly), en dat die lewe in die industriële samelewing baie min bevat wat goed is in 'n eties relevante manier (hy tel nie die voordele van industrialisasie nie). Gegewe Kaczynski se etiese uitkyk, het ons dus niks om te verloor in die stryd teen die industriële samelewing nie. Die stryd teen die industriële samelewing word struktureel soortgelyk aan die ontsnapping uit 'n konsentrasiekamp: Alhoewel die ontsnapping dalk nie suksesvol is nie, en hoewel dit baie lyding kan inhou, moet ons tog probeer, aangesien alles wat goed is aan die buitekant bestaan. Oor hierdie interpretasie hoef Kaczynski nie te glo dat die anti-tegnologiese revolusionêre suksesvol sal wees nie. Sy regverdiging kan eerder gedryf word-soos ek glo-deur die aanname dat 'n wêreld wat uitgebombardeer is, en enige lyding wat nodig is om daar te kom, eties beter is as enige toekomstige tegnologiese beskawing. Die duiwel, kan ons sê, is in die etiek.
In hierdie artikel wil ek 'n bondige voorstelling gee van Ted Kaczynski se standpunte soos uiteengesit in 'Industrial Society and its Future' (1995) en Anti-Tech Revolusie (2016). Ek het verder aangevoer dat alhoewel hy 'n aantal wettige bekommernisse wek, sy beoordeling as 'n geheel nie oortuigend is nie. Dit is in die eerste plek onoortuigend omdat dit berus op evaluerende standaarde waarvolgens tegnologie byna outomaties as sleg beskou word en nie-tegnologie byna outomaties as goed (of ten minste nie sleg nie) beskou word. Hierdie standaarde, waarop sowel sy skatting van die toestand van die wêreld as sy praktiese aanbevelings berus, is tegelyk hoogs revisionisties en word nie deur argumente ondersteun nie.
My uitdaging aan diegene wat die idees van Kaczynski aantreklik vind, is dat hulle óf sy revisionistiese evalueringsstandaarde (wat 'n filosofiese strewe sou wees) moet verdedig, óf as alternatief toon dat dieselfde gevolgtrekkings gemaak kan word, selfs al pas ons minder revisionistiese standaarde toe. Tot of tensy so 'n saak gemaak is, moet Kaczynski se kenmerkende normatiewe gevolgtrekking - dat ons moet probeer om industrialisering te beëindig, indien nodig deur middel van terrorisme - verwerp word. As ons werklik bekommerd is oor die negatiewe gevolge van tegnologiese ontwikkeling, en ons doel is om 'n goeie toekoms vir die mensdom te verseker, lyk aanbevelings in die rigting van Bostrom en Savulescu baie belowender.
Behalwe dat dit 'n interessante saak op sigself is, kan Kaczynski se geskrifte en optrede 'n meer algemene punt beklemtoon, naamlik dat intelligente mense skerp filosofiese blinde kolle kan hê en dat filosofiese foute ernstige praktiese gevolge kan hê, insluitend terrorisme. Aangesien die voortgesette ontwikkeling van biowapens, nanowapens en AI -wapens die potensiële bedreiging (insluitend eksistensiële bedreiging ) wat terroriste inhou, verhoog, moet ons dringend nuwe maniere vind om mense te ontmoedig om terreurdade te pleeg. Ek glo akademiese filosowe kan bydra om terrorisme te ontmoedig deur die idees wat terroriste motiveer, te ondersoek. Filosowe moet werk om die posisies van gevaarlike ideoloë en godsdienstige ekstremiste te herkonstrueer, hul ondersteunende argumente te identifiseer, hul empiriese uitgangspunte te onderskei van hul normatiewe uitgangspunte en die instrumente te gebruik om filosofiese argumente te verduidelik waar presies hulle fouteer en hoe hulle standpunte gewysig kan word maniere om foute te vermy.
Alhoewel filosowe slegs 'n beskeie rol kan speel in die bestryding van terrorisme, is dit opvallend dat vandag die duidelikste reaksie op die teenstanders is - om aandagtig te luister, om aan te toon dat 'n mens hul standpunt verstaan ​​en te verduidelik waarom 'n mens glo dat hy verkeerd - word amper nie eers probeer as 'n manier om terroriste te ontmoedig nie. In die mate wat ideologiese geweld inderdaad is ideologiesEk glo egter dat filosofiese ondersoek in baie gevalle terrorisme meer effektief kan ontmoedig as veroordeling en dreigemente van vergelding. Hierdie artikel is bedoel as 'n voorbeeld van hoe 'n mens filosofies kan omgaan met idees wat dodelike geweld in die verlede veroorsaak het, en wat dit moontlik weer kan doen - moontlik met nog ernstiger gevolge - as die slordige filosofiese redenasie waarop dit gebaseer is nooit uitgewys.
 T. Kaczynski. Industriële samelewing en sy toekoms. Beskikbaar by: theanarchistlibrary.org [Besoek 30 April, 2018.] Die manifes het genommerde paragrawe. Aangesien hierdie konstant bly in alle uitgawes, terwyl bladsynommers wissel, het ek gekies om na paragraafgetalle te verwys.
 T. Kaczynski. 2016. Anti-Tech Revolusie: waarom en hoe. Scottsdale, AZ: Fitch & amp; Madison Publishers. Beskikbaar by: we.riseup.net [Besoek op 30 April, 2018]
 Kaczynski het ook tot die boek bygedra Tegnologiese slawerny, gepubliseer in 2008. In die voorwoord spreek Kaczynski egter ontevredenheid uit oor die boek en beweer dat hy beperkte beheer oor die maak daarvan gehad het. Deels om hierdie rede, en deels omdat ek geen idees kan vind nie Tegnologiese slawerny wat nie in meer detail bespreek word in Anti-Tech Revolusie, Ignoreer ek Tegnologiese slawerny In hierdie dokument. Sien T. Kaczynski. 2008. Tegnologiese slawerny. Port Townsend, WA: Feral House.
 Sodroski, A., Clemente J. & amp; Gittelson T. (2017). Manhunt: Unabomber. Ontdekkings kanaal.
 Die boek is Tegnologiese slawerny (sien voetnoot 3). Sien D. Skrbina. 'N Revolusionêr vir ons tyd. Beskikbaar op theanarchistlibrary.org (30 April 2018 geraadpleeg.) Skrbina bespreek ook Kaczynski se idees in D. Skrbina. 2014. Die metafisika van tegnologie. New York: Routledge: 168-72.
 J. Q. Wilson. 1998. Op soek na waansin. New York Times. 15 Jan. Beskikbaar by: http://www.nytimes.com/1998/01/15/opinion/in-search-of-madness.html [Besoek op 4 Nov, 2018). Kaczynski was 'n student aan Harvard terwyl Wilson daar klas gegee het. Kaczynski noem ook Wilson in sy manifes: 'Eminent social scientists (e.g. James Q. Wilson) has stressed the belangrik of' socializing 'people more efficient.' (§139) Gegewe die konteks, moet dit gelees word as 'n afkeurende opmerking.
 Kaczynski. Industriële samelewing en sy toekoms: §46-47.
 Ibid: §65. Sigmund Freud het baie soortgelyke bekommernisse laat ontstaan Beskawing en die ontevredenheid daarvan. Let op die strukturele ooreenkomste tussen Freud en Kaczynski se titels. Sien Freud, S. (2002). Beskawing en sy ontevredenheid. Londen: Pikkewyn.
 Ibid: §89. Om die siening te verdedig dat wetenskaplike navorsing grootliks 'n surrogaataktiwiteit is, skryf Kaczynski dat '[s] ome wetenskapswerk geen denkbare verband het met die welsyn van die menslike ras van die meeste argeologie of vergelykende linguistiek nie.' (§88) Dit is 'n interessante keuse van voorbeelde. Vermoedelik is argeologie belangrik om die samelewings wat Kaczynski wil hervestig, te verstaan. Vergelykende taalkunde het boonop gehelp om Kaczynski skuldig te bevind: Linguistiese eienaardighede in sy geskrifte was van kardinale belang om Kaczynski met die manifes te verbind.
 Kaczynski. Anti-Tech Revolusie: 17, 31.
 J. Norberg. Vordering. Oneworld: Londen 2016: 3-4 M. Roser. 'Lewensverwagting.' OurWorldInData.org. Beskikbaar by: https://ourworldindata.org/life-expectancy/ [Besoek 30 April, 2017]
 Sien S. Pinker vir 'n onlangse saak oor die positiewe impak van wetenskap en tegnologie. 2018. Verligting nou. New York: Viking: Deel II.
 Kaczynski. Industriële samelewing en sy toekoms: §69. Kaczynski verwerp Anarcho-Primitivistiese sienings waarvolgens 'primitiewe' lewe idillies was. Sien T. Kaczynski. Die waarheid oor primitiewe lewe: 'n kritiek op anargoprimitisme. Beskikbaar by: https://theanarchistlibrary.org/library/ted-kaczynski-the-truth-about-primitive-life-a-critique-of-anarchoprimitivism.pdf [Besoek 30 April 2018).
 Kaczynski. Industriële samelewing en sy toekoms: §69.
 B. Vreugde. 2000. Waarom die toekoms ons nie nodig het nie. Bedraad. 4 Jan. Beskikbaar by: www.wired.com Joy erken dat hy deur Kaczynski beïnvloed is: 'Kaczynski se optrede was moordend en na my mening krimineel kranksinnig. Hy is duidelik 'n Luddiet, maar bloot deur te sê dat dit sy argument nie so moeilik afmaak as wat ek dit kan erken nie, het ek 'n mate van verdienste in die redenasie [. ] '
 N. Bostrom. 2014. Superintelligensie. Oxford: Oxford University Press.
 I. Persson & amp J. Savulescu. 2012. Ongeskik vir die toekoms. Oxford: Oxford University Press.
 Sien veral N. Bostrom. Brief van Utopia. Stud Ethics Law Technol, 2008: 1: 1-7 J. Savulescu, A. Sandberg & amp G. Kahane. Welstand en verbetering. In J. Savulescu, G. Kahane & R. Meulen, red. 2011. Verbetering van menslike vermoëns. Oxford: Blackwell Publishing: 3-19.
 Kaczynski. Anti-Tech Revolusie: 17.
 Sien N. Bostrom, A. Dafoe & amp; Carrick Flynn. Policy Desiderata in die ontwikkeling van superintelligente AI. Werkpapier. Beskikbaar by: https://nickbostrom.com/papers/aipolicy.pdf (Besoek 30 April, 2017)
 Persson & amp Savulescu. Ongeskik vir die toekoms: Hoofstuk. 10.
 Kaczynski. Industriële samelewing en sy toekoms: §176.
 Kaczynski. Anti-Tech Revolusie: 175.
 Vir 'n onlangse referaat oor hierdie bedreiging, wat Ted Kaczynski kortliks bespreek, sien P. Torres. Morele bioverbetering en groot risiko's: goeie en slegte uitkomste. Bio -etiek 2017 31: 691-696.
VSA HET VEILIGE GETUIENIS VOOR HET VERTREK VIR KACZYNSKI
Selfs voordat federale agente verlede April in die afgeleë Montana-kajuit van Theodore J. Kaczynski bymekaargekom het, het hulle aansienlike omstandigheidsbewyse gehad dat hy moontlik die ontwykende Unabomber is, die reeksmoordenaar wat verantwoordelik was vir 'n tydperk van 18 jaar van dodelike terreur, het hofstukke laat gister laat blyk.
DNA -analise van speeksel op 'n brief wat Kaczynski sy broer, David, gestuur het, was soortgelyk aan DNA wat uit speeksel gevind is op 'n Unabomber -brief wat verlede somer gestuur is. 'N Aantal briewe en 'n 25-jarige opstel geskryf deur Kaczynski wat deur sy broer aan ondersoekers oorhandig is, het ook opvallend gelyk aan geskrifte wat aan 'n aantal nuuspublikasies gestuur is, waaronder The Washington Post en die New York Times, vermoedelik deur die Unabomber.
Byvoorbeeld, in 'n opstel uit 1971 deur Theodore Kaczynski, skryf die verdagte die frase: "Direkte fisiese beheer van die emosies via elektrodes en chemitrodes wat in die brein ingevoeg word." In die sogenaamde Unabomber-manifes wat September verlede jaar saam met The Post en die Times gepubliseer is, het die Unabomber die sin gebruik: "Dit sou waarskynlik onprakties wees vir alle mense om elektrodes in hul koppe te plaas."
Sommige van die dokumente bevat ook identiese spelfoute. Kaczynski en die Unabomber -spelling word byvoorbeeld ontleed as 'analiseer', 'opsetlik' eerder as opsetlik gebruik, en paaiement as 'paaiement' gespel.
Hierdie besonderhede en ander is vervat in 'n beëdigde verklaring van meer as 200 bladsye deur die FBI -assistent -spesiale agent Terry D. Turchie waarin die federale regering aan die Amerikaanse distriksregter Charles C. Lovell in Helena, Mont. kajuit in Lincoln, Mont. Die kajuit is waar die Harvard-opgeleide wiskundige 26 jaar lank 'n afgeslote bergbestaan ​​geleef het totdat hy daar op 3 April gearresteer is.
Die beëdigde verklaring, wat Lovell in reaksie op 'n versoek van nuusorganisasies in April uitgereik het, is die eerste amptelike erkenning dat die regering van mening was dat Theodore John Kaczynski (55) die Unabomber was. Drie mense is dood en 23 ander beseer in kus-tot-kus-bombardemente wat in 1978 begin het en wat met die Unabomber verbind is.
Die dokumente bied 'n blik op 'n saak wat hoofsaaklik gebaseer is op noukeurige ontleding van forensiese bewyse wat herwin is uit ontploffingspakkette van Unabomber en die omvangryke beweerde geskrifte van die reekse bomwerper, insluitend die manifes van 35 000 woorde, meer as 100 briewe aan Kaczynski se familie en verskeie briewe aan verskillende publikasies .
In 'n ongedateerde brief aan sy broer David, volgens die beëdigde verklaring, skryf Theodore: "Soos u weet, het ek geen respek vir wet en sedelikheid nie ... Soos u weet, het ek baie woede in my en daar is baie mense wat ek graag wil seermaak. "
FBI se forensiese deskundiges het ook die indruk van die tikmasjien op briewe wat aan The Post en die Times gestuur is, geëis waarin hulle krediet eis vir sommige van die Unabomber -aanvalle op die tipe pakkette met sewe ploftoestelle wat deur die Unabomber gestuur is, waaronder die een wat die advertensiebestuurder Thomas Mosser in Desember doodgemaak het. 1994 in New Jersey.
Bronne het gesê dat die afdruk van tikmasjiene en briewe wat uit Kaczynski se kajuit beslag gelê het, pas by dié wat vroeër ontleed is. Aanklaers sal aanvoer dat hierdie wedstryde Kaczynski direk verbind aan die reeks bomaanvalle wat gelei het tot die grootste jagtog in die Amerikaanse geskiedenis.
Die beëdigde verklaring sê dat Kaczynski ongeveer ses maande lank in Salt Lake City as 'n ongeskoolde timmerman se helper gewerk het, waar 'n man in Februarie 1987 beseer is deur 'n bom wat met die Unabomber verbind is. Die wyd verspreide FBI -samestelling van die Unabomber met 'n sonbril met 'n kappie, is ontwikkel uit 'n getuie wat 'n verdagte opgemerk het tydens die aanval.
Kaczynski is sedert sy arrestasie in Helena tronk toe gestuur op 'n aanklag van die onwettige besit van bomonderdele. Hy is nie aangekla in die Unabomber -aanvalle nie, maar 'n federale groot jurie in Sacramento, waar een van die pakke van die bomwerper 'n bestuurder van die bosbouvereniging doodgemaak het, sal na verwagting teen die einde van die maand getuienis teen Kaczynski hoor wat hom met die moord verbind. As hy skuldig bevind word, kan Kaczynski die doodstraf opgelê word.
Federale agente is deur sy broer David (46) na Kaczynski as hoofverdagte in die bomaanval gelei. Hy het die owerhede in Februarie gekontak en hulle op sy vermoedens gewaarsku op grond van ooreenkomste wat hy tussen sy broer se geskrifte opgemerk het en Unabomber -dokumente gepubliseer het.
Behalwe dat hy aan die owerhede 86 persoonlike briewe gegee het wat hy oor 30 jaar van sy broer ontvang het, het David aan ondersoekers 'n afskrif van die opstel van 23 bladsye wat Theodore in 1971 geskryf het, gegee. Daarin bespreek Theodore die noodsaaklikheid om 'n organisasie te stig om die einde van federale en korporatiewe finansiering vir wetenskaplike navorsing - temas wat in die manifes voorkom. David het aan die federale agente gesê dat sy broer ongeveer 1971 met hom die moontlikheid bespreek het om so 'n groep aan te gaan, volgens die dokumente.
Daarbenewens het die dokumente onthul dat Kaczynski, wat basies nie 'n vaste werk gehad het nadat hy na Montana verhuis het nie, $ 16,802 van sy ma, Wanda (79), en broer oor 'n tydperk van 10 jaar ontvang het. Die beëdigde verklaring het aangedui dat drie van die tjeks wat aan Kaczynski gestuur is, deur hom ontvang is kort voordat bomme gepos of op aangewese plekke gelos is.
Dit bied 'n moontlike verduideliking van waar Kaczynski moontlik geld gevind het om na stede te reis waar die bomme ontplof of met 'n posstempel was, het die owerhede gesê.