Die begrip menswaardigheid word algemeen in internasionale menseregte-instrumente gebruik, maar word nooit gedefinieer nie en is ook nie 'n term wat maklik is om te omskryf nie (Andorno 2009a; Gushee 2011). Hierdie gebrek aan 'n definisie het sommige bio-etici tot die oortuiging laat kom dat menswaardigheid bloot 'n slagspreuk is sonder enige relevansie. Die begrip is bloot 'n sinoniem vir 'respek vir outonomiteit' vir pasiënte en navorsingsobjekte. Die begrip kan maar laat vaar word en geen verlies sal ondervind word nie (Macklin 2003). Tog sou dit foutief wees om uit die afwesigheid van 'n amptelike definisie af te lei dat die begrip menswaardigheid sonder betekenis is. Al afleiding wat gemaak kan word, is dat dit vir die wêreldgemeenskap moeilik is om binne 'n plurale omgewing 'n gemeenskaplike definisie te vind. Dit is waar dat die begrip misbruik en soms verkeerd geïnterpreteer word. Dieselfde is ook waar van alle morele en juridiese beginsels (geregtigheid, vryheid, outonomie), wat ook gewoonlik nie deur die wet gedefinieer word nie, juis omdat dit 'n onmoontlike taak is om hierdie begrippe in 'n transkulturele situasie so te definieer dat almal daarmee gemaklik sal wees. Daarom is die uitgangspunt van die opstellers van menseregtedeklarasies die ou Romeinse stelling van omnis definitio in iure periculosa est [elke definisie in die reg is gevaarlik] (Andorno 2009b).