Antonio Canova Neoklassieke beeldhouer - Realistiese Kunstenaar - 2021
Antonio Canova, Marchese d'Ischia, (gebore 1 November 1757, Possagno, Republiek van Venesië - oorlede 13 Oktober 1822, Venesië), Italiaanse beeldhouer, een van die grootste eksponente van Neoklassisisme. Onder sy werke is die grafte van pouse Clement XIV (1783-87) en Clement XIII (1787-92) en standbeelde van Napoleon en sy suster Prinses Borghese wat as Venus Victrix leun. Hy is 'n markie geskep vir sy deel om kunswerke uit Parys te bekom ná Napoleon se nederlaag. Canova, die seun van 'n steenblyk wat in 1761 gesterf het, is grootgemaak deur sy oupa, ook 'n steenmaas.
Onder die beskerming van 'n venetiese senator, het Canova, op die ouderdom van 11, saam met die beeldhouer Giuseppe Bernardi (met die beeldhouer)genoem Torretti), wat by Pagnano gewoon het (Asolo). In dieselfde jaar (1768) Bernardi het sy ateljee van provinsiale Pagnano na Venesië verhuis, en Canova het saam met hom gegaan. Die seun het sy meester gehelp, self 'n paar nederige opdragte uitgevoer, en soos gewoonlik die klassieke kuns bestudeer en uit die figuur getrek.
In 1775 het Canova sy eie ateljee in Venesië opgerig. In 1779 het hy Daedalus en Icarus, wat in opdrag van Pisani, procureur van die Venesiese Republiek, opdrag gegee het; Dit was Canova se eerste belangrike werk. Net soos Rococo in styl, is die figure so realisties beskou dat die beeldhouer daarvan beskuldig word dat hy gipsstukke van lewende modelle gemaak het. Canova was in 1779 en 1780 in Rome, waar hy die voorste kunstenaars van die tydperk ontmoet het, insluitende die Skotse skilderhandelaar Gavin Hamilton, wat Canova se studies gerig het op 'n meer diepgaande begrip van die antieke.
Canova het Napels en die antieke argeologiese terreine van Herculaneum, Pompeii en Paestum besoek. Hy het kort na Venesië teruggekeer, maar in 1781 was hy weer in Rome, waar hy die res van sy lewe moes spandeer. Daar word hy aktief en invloedryk geword figuur in die artistieke lewe van die stad en was altyd bereid om jong kunstenaars te help en hulle klante te vind.
In 1783 ontvang Canova 'n belangrike kommissie vir die graf van Pous Clement XIV in die Romeinse kerk van SS. Apostoli. Toe dit in 1787 uitgestal word, het skare gevee om dit te sien. In dieselfde jaar is hy opdrag gegee om 'n graf in St Peter's na Pous Clement XIII uit te voer. In 1792 voltooi dit 'n meer ontwikkelde begrip van die klassieke estetika van die oudheid as sy monument vir Clement XIV. Sekere grafte was toenemend Neoklassieke en gekombineerde selfbeheersing met die sentiment, op 'n manier soortgelyk aan die werk van Canova se Engelse kontemporêre John Flaxman.
Die Franse inval in Rome in 1798 het Canova noordwaarts gestuur. In Wene het hy op 'n begraafplaas aan Maria Christina gewerk (1798-1805) in die Augustinerkirche. In 1802 het hy, na die pous se optrede, Napoleon se uitnodiging aanvaar om na Parys te gaan, waar hy hofbeeldhouer geword het en Franse kuns beïnvloed het. Hy het in 1802 in Parys gewerk om in Napoleon te werk. 1806 Joseph Bonaparte het 'n ruiterstandbeeld van Napoleon aangestel. In 1808 het hy een van sy beroemdste werke voltooi, waarin hy Napoleon se suster, Pauline Borghese, amper naak op 'n rusbank laat sien as Venus Victrix - 'n samesmelting van klassieke godin en kontemporêre portret. In 1811 voltooi hy twee kolossale standbeelde van Napoleon, waarin die keiser as 'n heldhaftige klassieke naak gewys word. In die Napoleontiese tydperk het hy ook begin om sy mees ekspressiewe en ambisieuse stukke, Perseus met Medusa's Head1801) en die pugiliste (1802).
Canova in 1805 is aangestel as inspekteur-generaal van beeldende kunste en oudhede van die pouslike staat. In 1810 is hy president van die Accademia di S. Luca in Rome gemaak ('n posisie wat hy vir die lewe moes hou). Hy het sy bekende Drie Graces van 1812-1816 beplan. Nadat hy Parys besoek het om te reël vir die terugkeer van Italiaanse kunsskatte wat deur die Franse geplunder is, het hy na Londen gegaan (1815) om sy mening oor die Elgin Marbles te gee. Die sukses van sy missie in Parys het tot die beloning van die titel Markies van Ischia deur die Pous gelei. Terwyl in Londen, het die Prins Regent, later George IV, 'n lewensgroottegroep Venus en Mars aangestel. Ander laat kommissies het die Stuart-monument in St Peter's ingesluit (1819), die verandering en voltooiing van die ruiter Napoleon in Charles III of Naples (1819), en 'n monument van George Washington (1820; in 1830 deur vuur vernietig), idealized in Roman costume, opgerig in Raleigh, N.C., in 1821.Canova was ook 'n skilder, maar sy skilderye (meestal in die Gipsoteca Canoviana by Possagno) is 'n klein deel van sy werke. Dit sluit in 'n paar portrette en herhalings van antieke skilderye wat by Herculaneum ontdek is. Cananova is begrawe in Possagno in 'n tempel wat deur homself ontwerp is na die Pantheon in Rome.
Canova was so belangrik in die ontwikkeling van die neoklassieke styl as Jacques-Louis David in die skilderkuns. Canova se oorheersing van die Europese beeldhouwerk aan die begin van die 18de eeu en die begin van die 19de word weerspieël in ontelbare verwydering in memoires, gedigte en koerante. "sublieme", "uitstekende"En"wonderlike"Word byvoeglike naamwoorde gereeld gevind wat Canova se werk in sy leeftyd beskryf, hoewel sy reputasie as beeldhouer aansienlik gedurende die volgende eeu aansienlik gedaal het. | David Irwin © Encyclopædia Britannica, Inc.
Antonio Canova is 'n stato uno scultore Italiano, wat 'n belangrike deel van die Neoclassicismo. Daar is nog 'n paar dinge wat jy kan doen: idees, idees en idees: 'n verhaal wat die voorkoms van die wêreld is, is die feit dat alle drie die Grazie en die Evangelies is. Borghese.La sua arte ed al die genio ebbero una grande e decisiva influenza nella scultura dell'epoca.
Iniziò giovanissimo il proprio apprendistato e la solo esclusivamente nella città di Venezia, ongeveer 80 km dal suo paese natale, Possagno.
Egli subì, specialemente nel primo periodo di produzione artistica, l'influenza ed il fascino dello scultore del Seicento Gian Lorenzo Bernini, indiscusso maestro dello stile barocco. Die Ventiduenne, wat 'n Romeinse duif ebbe modo di incontrare en conoscere het, het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die klassieke wêreld, en het ook 'n belangrike rol gespeel in die klimaat van die hoofstad van die kusgebied van die hoofstad van Settecento. Dopo la sua scomparsa, per keer op die gebied van die uitgawe, per kwantitatieve rugtard, is ek die beste van die wêreld, en ek is van mening dat ek nie die Italiaanse land het nie.