In die tweede hoofstuk sit Wepener sy leesstrategie uiteen: ‘Oorgangsrituele, “dominees” en die dood: fiktiewe ritueel as leesstrategie’. Hier gaan dit om metodologie, dit wil sê, die bepaalde teorieë waarmee Schoeman se werke benader word. Wepener dui aan dat hy deur die lense van ‘n sosiaal-wetenskaplike bril lees, en dat hy ook gebruik maak van insigte uit die Sosiologie, Sosiale en Kulturele Antropologie, die Sielkunde en die Pastoraat. Hy poog om die verskillende teksture van die teks met mekaar in gesprek te laat tree, maar dis belangrik dat die leser ook hierby betrek word. Die drie romans wat hy gekies het, speel tydens ‘n bepaalde historiese tydperk in Suid Afrika af, en daar is inderdaad heelwat historiese inligting beskikbaar, maar die fiktiewe aard daarvan maak dit anders as geskiedskrywing, en dit is waar die leser aktief by die gebeure betrek word, en sy of haar eie interpretasie daaraan gee.
Wepener sluit sy eie boek af met ‘n paar kort opmerkings oor die waarde van hierdie studie vir Suid Afrika vandag en veral binne die terrein van Praktiese Teologie.