Proteinurie: Simptome en Behandeling - Mans se gesondheid - 2020
Sediment in die urine
Proteinurie is 'n toestand waarin die hoeveelheid proteïene wat aansienlik hoër as normaal is, met urine vertoon word. Dit is nie 'n onafhanklike nosologiese eenheid nie - dit is 'n soort simptoom wat in die meeste kliniese situasies dui op die progressie van nierpatologieë. Normaalweg vertoon een dag met urine tot 50 mg proteïen.
Identifiseer proteïenurie alleen is onmoontlik. 'N Verhoogde konsentrasie van hierdie stof in urine kan slegs deur laboratoriumtoetse opgespoor word. Dit is opmerklik dat hierdie toestand ewe veel kan voorkom in beide volwassenes en kinders. Dit is ook moontlik om proteïenurie tydens swangerskap te gebruik.
Die oorsake van die progressie van proteïenurie by pasiënte is redelik divers. Maar dit is die moeite werd om te let op die feit dat hulle dieselfde is in beide volwassenes en kinders. As 'n reël is die hoofoorsaak van proteïenie die patologie van die niere en die urinestelsel as geheel.
Proteinurie vorder teen die agtergrond van sulke kwale:
nier amyloïdose is een van die mees algemene oorsake van proteïenurie,
akute tubulêre nekrose,
Die oorsaak van proteïenurie kan ook hipertensie wees. Dikwels verskyn dit op die agtergrond van hipertensiewe krisis. Die redes vir die toename in urienproteïenkonsentrasie by kinders en volwassenes sluit in uretritis, diabetes mellitus, die teenwoordigheid van 'n kwaadaardige letsel van vitale organe (hart, brein, longe, ens.).
Afhangende van die verband met patologieë:
Afhangende van die bron:
Nier. Dit is onderverdeel in buisvormige en glomerulêre,
prerenal of oorvol.
Afhangende van die samestelling:
Afhangende van die erns:
Funksionele proteïenurie kan voorkom by pasiënte met heeltemal gesonde niere. In die geval van die ontwikkeling styg die proteïenkonsentrasie in die urine bo die norm met 50 mg (in die algemeen word 1 gram proteïene in die urine per dag uitgeskei). In hierdie geval het die toename in proteïen 'n geïsoleerde of oorgangse karakter en word selde gekombineer met silindruria, eritrositisme, leukosieturie.
Tipes funksionele proteïenurie:
ortostatiese proteïenie. Dikwels opgespoor in mense van 13 en 20 jaar. Kinders word selde gediagnoseer. Met ortostatiese proteïenie word 'n toename in die proteïenkonsentrasie in urine tot 1 gram per dag waargeneem. Opmerklik verdwyn hierdie simptome in 'n geneigde posisie,
koorsig. 'N Toename in proteien bo normaal word waargeneem in febriele toestande. Gewoonlik word dit waargeneem by kinders en bejaardes. Sodra die liggaamstemperatuur normaal daal, word die urienproteïenvlak ook normaal terug,
gespanne. By kinders kom selde voor. Dit manifesteer gewoonlik met verhoogde fisiese inspanning en verdwyn dadelik, aangesien die vragte normaalweg teruggestuur sal word,
verhoog proteïen in vetsug,
fisiologiese. Gewoonlik waargeneem in vroue terwyl hulle 'n kind dra,
Proteinurie self is 'n simptoom van sommige patologiese toestande by kinders en volwassenes. Dit is moontlik om sy teenwoordigheid te openbaar deur laboratoriumdiagnostiek uit te voer. Dit is redelik moeilik om onafhanklik te bepaal of jy so 'n toestand het, aangesien die simptome skaars is.
Die volgende simptome kan die ontwikkeling van proteïnurie aandui:
Swelling van die ooglede (veral in die oggend). Hierdie simptoom is meer algemeen by kinders
'n spesifieke witterige "skuim" verskyn op die urine,
In urine kan jy sediment of "flakes" sien, met 'n wit of grys kleur.
As jy sulke tekens in jouself vind, moet jy dadelik na 'n mediese instelling gaan om 'n nefrolog of uroloog vir 'n omvattende diagnose te sien. Dit is belangrik om te onthou dat proteïurie nie 'n siekte is nie, maar 'n teken wat aandui dat sommige patologie in die menslike liggaam ontwikkel.
Tydens diagnose is dit belangrik om nie net 'n verhoogde proteïenkonsentrasie in urine te identifiseer nie, maar ook om die ware oorsaak hiervan te identifiseer. Die dokter sal presies moet verduidelik watter standaard diagnostiese plan:
geskiedenis opname en simptome assessering
urine analise volgens nechyporenko,
Ultraklank van die niere en urineweg,
Behandeling sal eers voorgeskryf word nadat die dokter die ware oorsaak van die toename in urienproteïen konsentrasie geïdentifiseer het. Dit is immers nie die proteïenuur wat behandel moet word nie, maar die kwaal wat dit veroorsaak het. Daarom sluit die behandelingsplan vir die pasiënt sulke farmaseutiese preparate in:
antibiotika. In die behandelingsplan word hulle bygevoeg in geval van opsporing van 'n aansteeklike fokus,
antihipertensiewe middels word gebruik om bloeddruk te verbeter,
voorbereidings wat aktiewe stowwe bevat wat swelling verminder,
Antitumoragente word gebruik om goedaardige en kwaadaardige gewasse te behandel.
Die behandelingsplan sluit ook dieetterapie in. Dit is gebaseer op die volgende beginsels:
In die dieet sluit noodwendig pampoen, gestoomde groente, beet, vrugte,
moet uitgesluit word van die daaglikse dieetkosse wat proteïen bevat,
verminder die hoeveelheid sout wat verbruik word,
verteer meer melk en suiwelprodukte.
Patologie behandeling word uitgevoer in 'n hospitaal, sodat mediese spesialiste die toestand van die pasiënt kan monitor. Indien nodig, kan die behandelingsplan aangepas word. Baie pasiënte verkies tradisionele medisyne, aangesien hulle dit meer natuurlik en veilig beskou. Maar dit is die moeite werd om te onthou dat dit vir die behandeling van enige kwaal slegs na oorleg met u dokter geneem kan word. Selfmedikasie is onaanvaarbaar.
As jy dink jy het proteïenurie en die simptome wat kenmerkend van hierdie siekte is, kan dokters u help: nefrolog, uroloog.
Wat is hipertensie? Dit is 'n siekte wat gekenmerk word deur bloeddrukaanwysers bo 140 mmHg. Art. In hierdie geval word die pasiënt deur hoofpyn, duiseligheid en naarheid besoek. Elimineer alle simptome kan slegs spesiaal gekies word terapie.
Maak nie saak hoe dwaas nie, maar gars op die oog is ontsteking, en purulent, wat versprei na die talgklier in die ooglid en hare bolle van die wimpers. Meer presies, die talgklier is verstop, daarom vind hierdie inflammasie plaas. Soms gebeur dit dat die meibomiese klier ontsteek en in grootte toeneem. Dit is meibomiet of sogenaamde binneste gars op die oog. Soms verskyn daar verskeie foci ontsteking op die oog. Tipies, hierdie inflammasie verloop vinnig - vier dae is genoeg. Maar soms is die behandeling van gars op die oog 'n moet. Wanneer en hoekom moet jy verstaan.
Wat is blefaritis? Dit is 'n patologiese proses, vergesel van inflammasie van die verskillende kante van die ooglede. Die aangebied siekte word beskou as die mees algemene onder al die bestaande patologieë van die oog. Daarbenewens is blefaritis baie moeilik om te behandel.
Virale konjunktivitis is die mees algemene siekte wat veroorsaak word deur infeksie van die konjunktiva van die oog. Hierdie siekte kan voorkom in 'n epidemiese of episodiese vorm. Dikwels ontwikkel hierdie tipe konjunktivitis teen die agtergrond van 'n verswakte immuunstelsel. Dit raak mense van verskillende ouderdomsgroepe, insluitende klein kinders.
Dacryocystitis is 'n gevaarlike inflammatoriese of purulente inflammatoriese siekte wat die lacrimal sac en die nasolacrimal kanaal beïnvloed. Gewoonlik ontwikkel hierdie patologie as gevolg van aangebore of verworwe vernouing (soms voltooide oorvleueling) van die uitskeidingslakkanaal.
In 'n gesonde toestand, die vrystelling van 'n klein hoeveelheid proteïene in die primêre urine. Daarna word dit omgekeerde suiging ondergaan wat in die nierbuisies voorkom. Die normale vlak van proteïen is onder 0,033 g / l, dit wil sê die uitskeiding is 30 tot 60 mg per dag.
As daar van 60 tot 300 mg proteïenmolekules per dag vrygestel word, praat hulle van mikroalbuminurie. Albumin dring maklik deur die urine weens die klein grootte van die molekules. Met 'n verlies van 300 mg tot 1 g proteïen per dag, praat hulle oor minimale proteïenurie.. Matige proteïurie word vasgestel by uitskeiding van 1 g tot 3,5 g proteïen per dag. Massiewe proteïenurie word waargeneem met die verlies van meer as 3,5 g proteïen per dag. Dit veroorsaak die ontwikkeling van nefrotiese sindroom.
Daar is patologiese en fisiologiese proteïenie. Fisiologiese proteïurie word geklassifiseer deur die etiologiese faktor:
proteïenurie as gevolg van hipotermie
spysverteringskanaal - as gevolg van 'n ete ryk aan proteïene,
van sentrale oorsprong - na harsingskudding en stuiptrekkings,
werk, wat voortspruit uit intense fisiese inspanning,
ortostatiese - met 'n lang verblyf in 'n vertikale posisie,
Patologiese proteïenurie is 'n teken van 'n letsel van die uitskeidingstelsel. Daar is renale (renale) en nie-renale proteïenie. Nie-nierpatologie word ook in prerenale en postrenale verdeel. Prerenale patologie veroorsaak deur sistemiese oorsake, postrenale manifesteer as 'n letsel van die urienweg.
Proteinurie word veroorsaak deur 'n kombinasie van fisiologiese en patologiese oorsake.
Om fisiologiese etiologiese faktore sluit in:
wat die toelaatbare fisiese aktiwiteit oorskry,
eet hoë proteïen kosse
verswakte bloedvloei wat veroorsaak word deur 'n lang verblyf in 'n regop posisie
oorskry die toelaatbare tyd spandeer in die son,
Patologiese oorsake van proteïurie sluit in:
stagnasie in die organe van die uitskeidingstelsel,
inflammatoriese siektes van die organe van die uitskeidingstelsel,
kankerpatologie - leukemie, meervoudige myeloom,
Die verskeidenheid etiologiese faktore bepaal die nie-spesifieke aard van die simptoom van proteïenie. Nie altyd die uitskeiding van proteïen in die urine praat van die patologie van die urinêre stelsel nie. Dit is kan veroorsaak word deur ekstrare oorsake en seinstelselprobleme.
Die kliniese manifestasies van proteïurie hang af van die proteïen, wat in meer as die vereiste hoeveelheid in die urine uitgeskei word.
Albumien. Die gebrek daarvan veroorsaak 'n afname in onkotiese druk. Die kliniek word gekenmerk deur oedeem, hipovolemie, hipotensie, hiperlipidemie.
Antitrobin III. Wanneer hierdie proteïen gebrekkig is, word inaktivering van trombien versteur, wat lei tot hipokoagulasie en trombotiese toestande.
Komplementstelsel proteïene. Hul tekort veroorsaak die patologie van opsonisering, wat weerstand teen infeksie oortree.
Hoë digtheid lipoproteïene. As gevolg van hul tekort word cholesterol vervoer versteur, wat versnelde atherogenese veroorsaak.
Immunoglobuliene. Versterking van hul eliminasie verminder die liggaam se weerstand teen verskillende soorte infeksies.
Metalloproteïede (transferrien, ceruloplasmien). Met urine word yster yster, sink en koper uitgeskei. Dit kan anemiese toestande, dysgeusia, verswakte wondgenesing uitlok.
Orosomucoide. Die gebrek aan hierdie proteïen dra by tot die skade aan die ensiem lipoproteïen lipase. As gevolg hiervan ontwikkel hipertriglyceridemie.
Hemostatic. Hul tekort verhoog die neiging om te bloei.
Tyroksien bindende proteïen. Onder die toestande van sy tekort styg die konsentrasie tiroksien, wat funksionele hipotireose veroorsaak.
Transcortin. As gevolg van die uitskakeling daarvan, verhoog die konsentrasie van gratis kortisol. Dit verhoog die waarskynlikheid om eksogene Cushing se sindroom te ontwikkel.
Vitamien D bindende proteïen. Die tekort veroorsaak hipokalemie, hiperparatiroïedisme, osteitis, osteomalasie en spierswakheid.
Verlies van proteïen in die urine veroorsaak swelling, verhoog die liggaam se vatbaarheid vir infeksies. Verminderde spiertonus, daar is 'n swakheid.
Dwelmterapie kan insluit:
Ook, in sommige gevalle, vereis die aanstelling van plasmaferes en hemosorptie. Slegs 'n hoogs gekwalifiseerde spesialis kan 'n behandelingsregime korrek selekteer.
Sluit normalisering van daaglikse ritmes in, korrekte dieet, vermy slegte gewoontes. Beperk die inname van vloeistof en sout. Dit is ook nodig om siektes wat die ontwikkeling van proteïenie veroorsaak, dadelik te behandel.
Die voorspelling van die behandeling van proteïenurie is gewoonlik gunstige met die verpligte voorwaarde van presiese en verantwoordelike nakoming van alle terapeutiese maatreëls.
Uretritis is 'n ontsteking in die uretra (uretra). Genoemde patologie kom dikwels voor. Dit kan opgewonde wees as 'n infeksie.
Patogenese van proteïenie
Alhoewel die glomerulêre keldermembraan 'n hoogs selektiewe versperring vir groot molekules is (byvoorbeeld die meeste plasmaproteïene, insluitend albumien), gaan 'n klein hoeveelheid proteïen deur die keldermembrane van die kapillêre in die primêre urine. Sommige van hierdie gefiltreerde proteïen disintegreer en word herabsorbeer deur proksimale tubules, maar sommige word in die urine uitgeskei. Die boonste limiet van die normale vlak van urinêre proteïenuitskeiding is 150 mg / dag, wat gemeet kan word met daaglikse urinêre versameling of met die verhouding van proteïen / kreatinien in 'n ewekansige gedeelte ('n waarde minder as 0.3 word beskou as patologiese). Vir albumien is hierdie syfer ongeveer 30 mg / dag Albumienuitskeiding van 30-300 mg / dag word beskou as mikroalbuminurie, hoër waardes word as makroalbuminurie beskou. Deur die meganisme van proteïenurie kan verdeel word in:
Glomerulêre proteïenurie word veroorsaak deur glomerulêre patologie, wat gewoonlik gepaard gaan met verhoogde glomerulêre permeabiliteit. Deur hierdie permeabiliteit kan 'n verhoogde hoeveelheid plasmaproteïene (soms 'n baie groot hoeveelheid) die primêre urine binnedring.
Tubulêre proteïurie word veroorsaak deur tubulointerstitiale niersiektes, waarin proteïenherabsorpsie in die proksimale tubules aangetas word, wat proteïenurie veroorsaak (hoofsaaklik klein molekulêre proteïene, soos ligketting-immunoglobuliene, eerder as albumien). Basislynversteurings word dikwels vergesel deur ander afwykings van die kanalikulêre funksie (byvoorbeeld verlies van HC05, glukosurie, aminasydurie) en soms glomerulêre patologie (wat ook bydra tot die ontwikkeling van proteïenurie).
Oorbelasting proteïenurie word waargeneem in gevalle waar 'n oormatige hoeveelheid plasmamole proteïene met klein molekule (byvoorbeeld ligketting-immunoglobuliene wat in meervoudige myeloom afgeskei word) die kapasiteit van proksimale tubules vir herabsorpsie oorskry.
Funksionele proteïenurie word waargeneem wanneer 'n verhoogde hoeveelheid proteïene aan die niere gelewer word met verhoogde bloedvloei (byvoorbeeld as gevolg van fisiese inspanning, koors, hartversaking met hoë emissies), wat lei tot 'n toename in die konsentrasie in die urine. Funksionele proteïenurie verdwyn wanneer die nierbloedvloei na normaal terugkeer.
Ortostatiese proteïenurie is 'n benigne siekte (die mees algemene onder kinders en adolessente), waar proteïenurie hoofsaaklik waargeneem word as die pasiënt regop staan. 'N Groter hoeveelheid proteïen in die urine word gedurende die dag waargeneem (wanneer mense meer in 'n horisontale posisie is) as tydens die slaap. Haar prognose is baie goed en sy benodig geen spesiale behandeling nie.
effekte. Proteinurie weens niersiekte is gewoonlik konstant (dws onderhou met herhaalde studies) en kan in die nefrotiese reeks lei tot 'n beduidende verlies aan proteïen. Die teenwoordigheid van proteïen in die urine is giftig vir die niere en veroorsaak skade aan hulle.
Patofisiologiese klassifikasie van proteïenie
Volgens die bron van urinêre proteïen en die bepaling van die bestaande patologie uit hierdie bron, word die patogenese van proteïenie in drie groepe verdeel.
Sekretoriese proteïenurie ontstaan ​​as gevolg van die filtrasie deur normale glomeruli van 'n abnormaal groot hoeveelheid proteïene met 'n lae molekulêre gewig wat die reabsorberingskapasiteit van die buise oorskry. Dit gebeur met monoklonale gammaglobulinopatie (meervoudige myeloom), intravaskulêre hemolise (hemoglobinurie) en rhabdomyolise (myoglobinurie). Sekretoriese proteïenurie kan deur urine elektroforese opgespoor word deur die teenwoordigheid van abnormale pieke of "uitsteeksels". Byvoorbeeld, "uitsteeksels" wat in die y-streek voorkom (of minder dikwels in α2- of β-streke) dui op monoklonale gammopatie. Verdere navorsing word uitgevoer met behulp van immuno-elektroforese.
Tubulêre proteïenie kom voor in akute en chroniese letsels van die tubulo-interstitiale streek. Proteïenverlies is gewoonlik minder as 2 g per dag en kom uit drie bronne. Eerstens kan beskadigde tubules nie proteïene met lae molekulêre gewig weer herabsorbeer wat deur die glomerulus gefiltreer word nie, soos β2MG en amilase. Die tweede: beskadigde tubules skei borselgrens komponente en sellulêre ensieme in die urine, soos n-asetiglucosamine en lysozym. Laastens, in tubulointerstitiale letsels, skei die tubulasel van die opkomende gedeelte van die lus van Henle en die distale nefron 'n groter hoeveelheid Tamm-Horsfall-proteïen in die urine. Vir die differensiële diagnose van glomerulêre en buisvormige proteïenie kan elektroforese en immuno-elektroforese gebruik word. 'N Beduidende oorheersing van albumien oor globuliene dui op glomerulêre proteïenurie. In hierdie geval kan die kwantitatiewe vergelyking van die vlak van albumien ip2MG in die urine met behulp van immuno-elektroforese of ander immunologiese metodes (immunoprecipitasie, immunodiffusie en radioimmunoassay) ook help. Die verhouding van albumien en β2MG 10: 1 dui op tubulêre proteïenurie, met glomerulêre proteïenurie, hierdie verhouding sal 1000: 1 oorskry. Normale verhouding van albumien en β2MG wissel van 50: 1 tot 200: 1.
Glomerulêre proteïenurie kom voor in die nederlaag van die glomeruli; in ultrafiltraat word die klaring van weiproteïene gedeeltelik verhoog. In sommige vorme van glomerulonefritis lei dit tot 'n verandering in die poriegrootte van die glomerulêre kapillêre mure, wat toelaat dat molekules met hoë molekulêre gewig en selfs selle deur hulle beweeg (soos by vinnig progressiewe glomerulonefritis). In ander vorme, is daar 'n verandering in die selektiewe lading van die mure van die kapillêre van die glomeruli, wat lei tot verhoogde filtrasie van negatief gelaaide albumien (nefropatie met minimale veranderinge). Sommige glomerulêre letsels word gekenmerk deur 'n verandering in die grootte en selektiwiteit van lading (diabetiese nefropatie). Mesangiale letsels lei ook tot proteïenurie, moontlik as gevolg van veranderinge in die funksies van normale mesangiale klaring.
Glomerulêre proteïurie word hoofsaaklik voorgestel deur albumien, en wanneer die verliese daarvan groot is (dws meer as 3,0-3,5 g per dag of meer as 2 g / m 2 per dag), dui nefrotiese sindroom aan. Nefrotiese sindroom bestaan ​​uit vyf komponente: nefrotiese proteïenie, hipoalbuminemie, hiperlipidemie, lipidurie en edeem. Met die uitsondering van glomerulopatie met minimale veranderinge, word die verhoogde risiko van die ontwikkeling van nierversaking geassosieer met ernstige proteïenie in glomerulêre letsels.
Ander tipes proteïenie. Twee vorme van proteïnurie pas nie by die klassifikasie hierbo uiteengesit nie. Dit is 'n goedaardige ortostatiese proteïenie in hoë adolessente in 'n staande posisie. Proteïen word in die urine aangetref na rus en in die oggend nadat dit wakker geword het, maar daar is geen proteïene in die monsters onmiddellik na 'n nag se slaap ingesamel nie en uit die bed uitgegaan. Terselfdertyd in die urine moet sediment nie patologiese veranderinge wees nie en proteïenurie mag nie 1 g per dag oorskry nie. In die helfte van hierdie pasiënte verdwyn proteïurie in die loop van Schlut, maar 'n klein aantal later ontwikkel 'n duidelike niersiekte. Ten slotte kan funksionele oorgang proteïenie geassosieer word met ander oorsake: hartversaking, koors of swaar fisiese werk. Proteinurie in hardlopers na die oorwinning van 'n marathon afstand mag meer as 5 g / l wees.
Sekretoriese proteïenurie word voorgestel wanneer daar 'n wanverhouding tussen klein proteïenurie, vasgestel word met behulp van toetsstrokies, en 'n oneweredelik groot hoeveelheid proteïene in die urine binne 24 uur versamel word. Dit kom meestal voor by verhoogde uitskeiding van monoklonale ligte kettings, wat deur immuno-elektroforese bevestig kan word. As monoklonale immunoglobulien in die urine opgespoor word, moet meervoudige myeloom, amyloïdose of lymfoproliferatiewe siektes ondersoek word. Hemoglobinurie en mioglobinurie kan ook sekretoriese proteïenie veroorsaak. Hierdie toestande is egter maklik om te diagnoseer, aangesien die toets vir bloed in die urine sterk positief is, terwyl mikroskopiese ondersoek van die urine nie rooibloedselle of baie min daarvan openbaar nie. Met sulke navorsingsresultate moet hemolise of rabdomiolise gesoek word.
Tubulo-interstitiële skade kan 'n wye verskeidenheid toestande tot gevolg hê. Eksaminering van kanalikulêre proteïenie moet begin met 'n deeglike versameling geskiedenis van ander familielede (om polisistiese niersiekte uit te sluit), inligting oor medikasie vir die doel of sonder dokter se aanstelling (nefropatie na pynstillers), die frekwensie van UTI (terugvloei), rugpyn, uitgang stene van niere, veluitslag, artralgie, artritis (hipersensitiwiteit van die geneesmiddel, kollageen vaatziektes), droë mond en oë (Sjogren sindroom), professionele of af en toe blootstelling aan potensiaal lyne gifstowwe en manifestasies van sistemiese siektes. Fisiese manifestasies bevestig siektes die differensiële diagnose kan 'n merkbare toename in die nier (polisistiese) ringvormig bandkeratopatie (hiperkalsemie, hiperparatiroïedisme), veluitslag (sistemiese lupus eritematose, hipersensitiwiteit vir dwelms), artritis (jig, lupus), die vorming van lood vellings op die slym sluit skulp van die mond (loodvergiftiging). Laboratorium ondersoek sluit in die uitvoer van 'n gedetailleerde bloedtoets met smeermikroskopie, bepaling van die vlak van kreatinien, BUN, glukose, kalsium, uriensuurfosfor en kalium in die bloed serum. Bakteriologiese ondersoek van urine verskaf addisionele inligting aan die data van anamnese, fisiese ondersoek, algemene urinale analise en kwantitatiewe analise van urine (dit word gebruik vir differensiële diagnose). Positiewe of negatiewe resultate van hierdie eksamens kan die behoefte aan verdere navorsing aandui: ultraklank van die niere (polisistiese, nierstene en obstruksie), elektroforese van urine, serum of hemoglobien (monoklonale gammopatie, sekelselanemie), bakteriologiese ondersoek van urine met die definisie van antibiotiese sensitiwiteit ( piëlonefritis, nier tuberkulose), serum angiotensien-omskakeling ensiemvlak (sarcoïdose), ekskresie urografie (spongierige nier), bepaling van lood serum vlak (o lei 'n sistematiese manier). Sommige tubulointerstitiële versteurings het kenmerkende histologiese eienskappe (spongiere, amyloïdose, niermiëeloom, hipokalemie), maar die histologiese verskille van die meeste tubulointerstitiële afwykings is moeilik om te onderskei. Daarom word biopsie selde gebruik om tubulo-interstitiële niersiekte te diagnoseer. Behandeling hang af van die oorsaak van die siekte.
Wanneer glomerulêre proteïenie verskyn, verskyn 'n buitensporige groot hoeveelheid albumine. Matige verbygaande proteïenurie, veral in akute siektes met volle herstel, het feitlik geen langtermyn-effekte nie. Erge en langdurige proteïenurie dui egter op 'n meer ernstige siekte. Konsultasie met 'n nefrolog is nodig vir die aanvanklike diagnose en voorskrif van behandeling, aangesien die lys van siektes vir differensiële diagnose is uitgebrei en baie van die siektes is skaars.
Pasiënte met aanhoudende ernstige proteïenuur benodig 'n deeglike diagnostiese ondersoek. In hierdie groep persone word glomerulêre proteïurie gedefinieer as nie-nefrotiese (2 liggaamsoppervlaktes) of nefrotiese (> 3.5 g per dag 1,73 m 2 liggaamsoppervlak). Hierdie ietwat arbitrêre verdeling is te danke aan twee hoofwaarnemings. Eerstens, by pasiënte met nie-nefrotiese proteïenie, is die prognose vir nierfunksie beter as by pasiënte met erger proteïenurie. Daarom is dit nie die moeite werd om met aggressiewe behandelings te begin nie. Na die opstel van die hoofredes vir anamnesis, fisiese ondersoek en serologiese studies, sluit die behandeling in instrumente wat nierfunksie beïnvloed, soos ACE-remmers, alleen of in kombinasie met BAR, gevolg deur die bepaling van nierfunksie en graad van proteïenurie, wat aan individuele pasiënte getoon kan word. biopsie van die niere en die gebruik van potensieel gevaarlike immunosuppressiewe terapeutiese regimens. Tweedens word die kursus en prognose van pasiënte met ernstige proteïenie nie net bepaal deur die resultate van die bepaling van nierfunksies nie, maar ook deur die patofisiologiese gevolge van ernstige proteïenie (nefrotiese sindroom).
Die diagnose van nefrotiese sindroom word gevestig met 'n verlies van proteïen van meer as 3,5 g per 1,73 m2 liggaamsoppervlak per dag, hipoalbuminemie, hiperlipidemie, lipidurie en edeem. Swaar proteïenurie veroorsaak verhoogde tubulêre herabsorpsie en metabolisme van proteïene wat die glomerulêre ultrafiltraat binnedring, wat bydra tot hipoproteïemie. Die behoud van natrium en water met die voorkoms van edeem by sommige pasiënte kom tweedens voor as gevolg van hipoproteïnemie, in ander hoofsaaklik as gevolg van die nederlaag van die glomeruli. Hipoproteïenemie en vermindering van onkotiese druk op plasma kan die sintese van apolipoproteïen in die lewer stimuleer, wat lei tot hiperlipidemie en lipidurie. Daar is vasgestel dat met hiperlipidemie met baie jare van nefrotiese afwykings (membraneuse nefropatie) versnelde ontwikkeling van aterosklerose kan lei. Swaar proteïenie veroorsaak ook hiperkoagulasie. In sommige pasiënte word tydelike verliese van antitrombien III, proteïene S en proteïene C beskryf. In sommige pasiënte met nefrotiese sindroom kan die verlies van proteïene met urine tot subtiele anomalieë lei, soos die verlies van immunoglobuliene en komplement (infeksie besmet). skildklierbindende globulien ('n afname in totale tiroksien, normale skildklierstimulerende hormoon) en vitamien D (hipovitaminose, hipokalemie en sekondêre hiperparatiroïedisme). Strate met erge proteïenurie, afhangende van die verlies aan proteïene, voedselinname en genetiese vatbaarheid, is daar verskeie komplikasies van nefrotiese sindroom.
Oorsake van proteïenie
Oorsake kan volgens meganisme geklassifiseer word. Die mees algemene oorsake van proteïurie is glomerulêre patologie, gewoonlik klinies gemanifesteerde nefrotiese sindroom.
Die mees algemene oorsake by volwassenes is:
Fokus segmentale glomerulosklerose.
Die mees algemene oorsake by kinders is:
Minimale verandering siekte (by jong kinders).
Fokus segmentale glomerulosklerose (by ouer kinders).
Oorsake van glomerulêre proteïenurie
Primêre letsel: Minimale veranderinge, mesangiale proliferatiewe (IgA, IgM), fokale en segmentale glomerulosklerose, membraneuse, membrane-proliferatiewe, vinnig progressiewe
Erflike: Alport sindroom, Fabry siekte, oorerflike onychoartrose
Infeksies: Bakterie-, virus-, swam-, protosoë- en helminthinfeksies, insluitend bakteriële endokarditis, post-streptokokse glomerulonefritis, viscerale absesse, sekondêre sifilis, hepatitis B en C, menslike immuniteitsgebreksvirus, malaria
Immunologiese: Sistemiese lupus erythematosus, gemengde kollagenose, Schögren sindroom, Schönlein - Genoch-siekte, Wegener granulomatosis, mikro-nodulêre poliartritis, Goodpasture sindroom, krioglobulinemie
Dwelms: Penisillamien, preparate wat goud of kwik bevat, litium, NSAIDs, ACE-remmers, heroïen
Tumore: Veelvuldige myeloom, karsinoom van die long, dikderm of bors, limfoom, leukemie.
Ander oorsake: Seropoïede-anemie, allergieë, immunisering, sirrose, immunoanafilaktiese glomerulopatie, amyloïdose, refluxnefropatie, aangebore nefrotiese sindroom
Oorsake van Tubulêre Proteinurie
Kongenitale: Polisistiese niersiekte, spontaan
Infeksies: Pyelonefritis, Tuberkulose
Metaboliese: Diabetes mellitus, hiperurikemie, urikosurie, hiperkalemie, hiperkalurieurie, hipokalemie, oksalurie, sistose
Immunologiese: Sjogren sindroom, verwerping van nieroorplanting, geneesmiddelallergie, sarkoïdose
Giftig: Oordosis van pynstillers, stralingsnefritis, dronkenskap met litium, swaarmetale (lood, kadmium, kwik), Balkannefritis, siklosporienvergiftiging, cisplatien, aminoglikosiede
Anatomiese: Obstruksie, vesikoureterale refluks, spongere nier
Gemeng: Veelvuldige miëloma, amyloïdose, sekelsel-anemie, spongere nier
By die ondersoek van organe en stelsels moet daar aandag gegee word aan die simptome wat die oorsaak van proteïenurie aandui, insluitend. rooi of bruin nierkleur (glomerulonefritis) of beenpyn (myeloom).
Pasiënte word gevra oor bestaande siektes wat proteïenurie kan veroorsaak, insluitende onlangse ernstige siektes (veral vergesel van koors), intense fisiese aktiwiteit, bekende niersiekte, diabetes, swangerskap, siftingsanemie, SLE en kwaadaardige gewasse (veral myeloom en soortgelyke siektes) .
Fisiese ondersoek is van beperkte waarde, maar dit is nodig om die hoofaanwysers van die funksionering van die liggaam te evalueer om arteriële hipertensie te identifiseer, wat glomerulonefritis aandui. By ondersoek moet sulke tekens van perifere edeem en ascites geïdentifiseer word, wat vloeibare oorlading en moontlik glomerulêre patologie aandui.
In immersietoetse word albumien hoofsaaklik bepaal. Wanneer neerslagtegnieke, soos verhitting en gebruik van stroke met sulfosalisielzuur, die teenwoordigheid van alle proteïene bepaal. Dus is die insidenteel geïsoleerde proteïenurie gewoonlik albuminurie. Immersietoetse is relatief ongevoelig vir die diagnose van mikroalbuminurie, dus dui 'n positiewe onderdompeling gewoonlik op duidelike proteïenie. Ook, by die gebruik van immersietoetse, is dit onwaarskynlik dat die ekskresie van kleinmolekule proteïene bepaal word, wat kenmerkend is van buis- of proteïenuuroorlas.
By pasiënte met 'n positiewe uitslag van die onderdompelingstoets (vir die teenwoordigheid van 'n proteïen of ander patologiese komponent), moet die normale mikroskopiese ondersoek van die urine uitgevoer word. Patologiese urinale resultate (byvoorbeeld, silinders en veranderde eritrosiete wat glomerulonefritis, glukose en / of ketoonliggame aandui wat diabetes mellitus aandui) of siektes wat vermoed kan word gebaseer op anamnese en fisiese ondersoekresultate (byvoorbeeld perifere edeem wat aandui glomerulêre patologie) vereis verdere ondersoek.
As ander urine toetse normaal is, kan verdere navorsing uitgestel word totdat die urienproteïen weer bepaal word. As proteïenurie nie tydens die herondersoek aangetref word nie, veral by pasiënte wat intense fisiese inspanning gehad het, koors of dekompensasie van hartversaking kort voor die studie, is die funksionele aard daarvan waarskynlik. Aanhoudende proteïurie is 'n teken van glomerulêre patologie en vereis addisionele ondersoek en verwysing van die pasiënt na die nefrolog. Bykomende eksamens sluit in OAK, die meting van serumelektrolytvlakke, ureumstikstof, kreatinien en glukose, bepaling van GFR, skatting van die hoeveelheid proteïene uitgeskei (deur daaglikse insameling of bepaling van die proteïen / kreatinienverhouding in 'n ewekansige gedeelte), die skatting van die grootte van die niere (met ultraklank of CT). In die meeste pasiënte met glomerulêre patologie is die proteïenuurvlak in die nefrotiese reeks.
Om die oorsaak van die glomerulêre letsel te bepaal, word ander studies gewoonlik uitgevoer, insluitende studies van die lipiedprofiel, die vlak van komplementkomponente en kriogluboliene, serologiese studies vir hepatitis B en C, studies van die vlak van anti-kern teenliggaampies en elektroforese van urine en serum proteïene. As hierdie nie-indringende toetse diagnosties nie-insiggewend bly (soos dikwels die geval is), word nierbiopsie vereis. Идиопатическая протеинурия и почечная недостаточность, особенно у пожилых пациентов, могут быть обусловлены миелодиспластическими нарушениями (например, множественной миеломой) или амилоидозом.
У больных моложе 30 лет следует иметь в виду возможную ортостатическую природу протеинурии. Для диагностики требуется сбор двух образцов мочи, один из которых производят с 7 утра до 11 вечера (дневной образец) и другие от 11 вечера до 7 утра (ночной образец). Die diagnose word bevestig indien die vlak van urienproteïen die normale waardes in die dagmonster oorskry (of as die proteïen / kreatinienverhouding meer as 0,3 is) en normaal bly in die nagmonster.
Alhoewel dit nie spesifiek is vir die nederlaag van die glomeruli nie, is abnormale urinêre proteïenuitskeiding 'n kardinale manifestasie van die siekte by feitlik alle pasiënte met glomerulonefritis. Koors, fisiese werk, hiperglisemie en ernstige hipertensie kan proteïenurie vir 'n kort tyd verhoog.
Vir 'n meer akkurate kwalitatiewe en kwantitatiewe analise van proteïenie is dit gewoonlik nodig om 'n studie van daaglikse urine te doen. Dit is so gedoen: die eerste oggend gedeelte van urine word uitgestort, dan word al die urine versigtig versamel gedurende die dag. Die laaste daaglikse rantsoen word ook in die analise ingesluit. Indien die urine tydens die versameling in die yskas gestoor word, is die toevoeging van preserveermiddels nie nodig nie. As dit nie moontlik is nie, moet asynsuur by die urine-insamelingsvat gevoeg word.
In die urine wat binne 24 uur versamel word, moet die daaglikse kreatinieninhoud bepaal word. By vroue met 'n stabiele toestand van die funksies van die niere behoort die daaglikse kreatinien vrystelling ongeveer 15-20 mg per kilogram ideale liggaamsgewig te wees. By mans moet hierdie syfer 18-25 mg / kg wees. Akkurate kwantitatiewe metodes vir die bepaling van proteïen in urine deur neerslag: neerslagreaksie met sulfosalisielzuur, Kjeldahl mikrometode, Esbach-reagens (kombinasie van pikriensuur en sitroensuur) en biuret-toets. Die resultaat word uitgedruk in gram per 24 uur of as die verhouding van die proteïeninhoud tot kreatinienuitskeiding.
In pasiënte met ernstige proteïenie (om die doeltreffendheid van behandeling te assesseer), in plaas van die 24 uur urine-insamelingsmetode te herhaal, is dit beter om die verhouding proteïen konsentrasie tot kreatinien konsentrasie te bepaal. Normale by volwassenes wissel daaglikse proteïenuitskeiding van 30 tot 130 mg. By kinders en adolessente kan uitskeiding 2 keer groter wees. Normale proteïen / kreatinienverhouding in 'n ewekansige monster is onder 0.2. 'N Waarde bo 3 dui op proteïenie van nefrotiese genese.
'N Kwalitatiewe assessering van urineproteïensamestelling is 'n waardevolle toevoeging tot kwantitatiewe navorsing. Met behulp van elektroforese word urienproteïene verdeel deur molekulêre gewig in 5 pieke: albumien, α1, α2, β en γ-globuliene. Normale urine proteïen bestaan ​​uit proteïen wat uit bloedplasma (50%) gefiltreer word, en proteïene wat deur urienweg selle (50%) in urine afgeskei word. Van die gefiltreerde proteïene vorm albumien die meerderheid, ongeveer 15% van die totale urienproteïen. Sowel as immunoglobuliene (5%), ligte kettings (5%), β2-mikroglobulien ((32MG
Watter siektes ontstaan
Proteinurie kan voorkom met die volgende siektes:
vitamien D oordosis,
langtermyn gebruik van antibakteriese middels,
lae kalium inhoud,
Daarbenewens kan proteïenurie voorkom in die afwesigheid van patologiese veranderinge in die niere met:
ernstige fisiese inspanning
Watter dokters moet kontak
Wanneer proteïene in die urine opgespoor word, moet u eers die terapeut kontak. In die daaropvolgende konsultasie van die nefrolog kan nodig wees.
Kies jou simptome van kommer, beantwoord die vrae. Vind uit hoe ernstig jou probleem is en of jy 'n dokter moet sien.
Proteinurie en die progressie van chroniese nefropatie
Die betekenis van proteïurie as nasiener van die progressie van nierskade is hoofsaaklik te wyte aan die meganismes van die toksiese werking van individuele komponente van proteïen ultrafiltraat op die epitheelcellen van die proximale buis en ander strukture van die renale tubulo-interstitium.
Proteïen ultrafiltrate komponente wat 'n nefrotoksiese effek het
Verhoogde uitdrukking van proinflammatoriese chemokiene (monositiese chemoattractant proteïen tipe 1, RANTES *)
Toksiese effek op epiteelselle van proksimale tubules (oorlading en breuk van lysosome met die vrystelling van sitotoksiese ensieme)
Induksie van die sintese van vasokonstrasiemolekules wat hipoksie-tubulo-interstisiële strukture vererger
Aktivering van apoptose van epiteelselle van proksimale tubules
Induksie van die sintese van komplementkomponente deur proksimale tubulêre epiteelselle
Verhoogde uitdrukking van proinflammatoriese chemokiene
Vorming van reaktiewe suurstofradikale
Die vorming van sitotoksiese MAC ** (C5b-C9)
* RANTES (Gereguleer op aktivering, normale T-limfosiet uitgedruk en afgeskei) - geaktiveerde substasie uitgedruk en afgeskei deur normale T-limfosiete.
** MAC - membraan-aanvallende kompleks.
Baie mesangiociete en vaskulêre gladdespierselle ondergaan soortgelyke veranderinge, wat beteken dat die basiese eienskappe van die makrofage verkry word. In die renale tubulointerstitiale migreer monosiete aktief van die bloed en word dit ook in makrofage. Plasmaproteïene veroorsaak die proses van tubulo-interstisiële ontsteking en fibrose, genaamd proteïuriese remodellering van tubulo-interstitium.
Die uitdrukking van proteïuriese remodellering van tubulointerstitium is een van die belangrikste faktore wat die tempo van progressie van nierversaking in chroniese nefropatie bepaal. Die afhanklikheid van die toename in serum kreatinien konsentrasie op die waarde van proteïenurie en die voorkoms van tubulointerstitiale fibrose is herhaaldelik gedemonstreer vir verskillende vorme van chroniese glomerulonefritis en renale amyloïdose.
Proteinurie: wat is 'n versteuring
In die menslike liggaam word urine gesintetiseer in die niere, en meer spesifiek in hul glomeruli en buisstelsel. Daarna kom dit in die ureters in die blaas, waarin dit ophoop en dan deur die uretra uit die liggaam uitgeskakel word.
In 'n gesonde persoon word urine onderskei deur 'n duidelike verhouding van soute, proteïene en ander organiese verbindings. Maar as gevolg van die vloei van 'n aantal patologiese prosesse, kan die kwaliteit van bloedfiltrering versteur word, en stowwe in groot hoeveelhede of elemente wat nie tipies daarvoor is nie, begin dringend in urine.
Urienvorming is 'n ingewikkelde, maar baie vinnige proses waartydens die bloed van die meeste skadelike stowwe skoongemaak word.
Proteinurie is 'n spesiale toestand van die liggaam, vergesel van die uitskeiding van proteïen met urine in hoeveelhede wat die norm tot 'n mindere of meerdere mate oorskry. Dit is meestal 'n teken van nierskade.
In die normale funksionering van die organe van die urinestelsel word nie meer as 0,036 g / l proteïene per dag saam met urine uitgeskei, ongeag die ouderdom van die pasiënt. Slegs in swanger vroue in die tweede en derde trimester, kan hierdie syfer onderskeidelik 0.04 en 0.05 g / l bereik.
Proteinurie kan voorkom by beide kinders en volwassenes onder die invloed van verskeie faktore.
Tipes en kenmerke van proteïenie
Om die oorsaak van die ontwikkeling van proteïenie korrek te bepaal, is dit nodig om sy karakter deur verskeie parameters te bepaal.. Afhangende van wat gelei het tot die opkoms van patologie, is daar:
funksionele proteïenie, gemanifesteer in absoluut gesonde mense. In hierdie geval is daar 'n toename in proteïenkonsentrasie in die urine met 50 mg, maar daar is geen silindruria, eritrositisme, leukosieturie nie, dit wil sê die vrylating van silindriese selle, eritrosiete en leukosiete. So, proteïenurie is geïsoleer en gewoonlik asimptomaties, met ander woorde, daar is geen ander patologiese veranderinge nie. Dit kan ontwikkel as gevolg van verskillende omstandighede, daarom onderskei hulle:
ortostatiese proteïenurie, wat 'n gevolg van langdurige status is. Die siekte word dikwels gediagnoseer by pasiënte tussen die ouderdomme van 13-20 jaar. Die kenmerkende kenmerk is die verdwyning van 'n verhoogde proteïenkonsentrasie in die urine wanneer die toets in die benoudheid geneem word,
koorsig, ontwikkelend op die agtergrond van hitte hoofsaaklik by kinders en bejaardes. Wanneer temperatuur normaliseer, verdwyn proteïenurie,
verbygaande (marsjeer, spanning), wat 'n gevolg van intense fisiese inspanning is en verdwyn ná hulle uitskakeling. Hierdie vorm van oortreding by kinders is skaars,
fisiologiese, gediagnoseer in swanger vroue, na hipotermie, die gebruik van sekere kosse, aanvalle, stuiptrekkings, lang bly in regop posisie, ens.
veroorsaak deur vetsug,
idiopatiese, dit is om onbekende redes gevorm,
patologiese, wat 'n gevolg is van die voorkoms van siektes van die organe van die urinêre stelsel, kardiovaskulêre of ander.
Funksionele proteïenurie benodig nie behandeling nie en slaag onafhanklik na die uitskakeling van die faktore wat die voorkoms daarvan veroorsaak het.
Volgens die bron van die voorkoms van proteïen word patologiese proteïenie verdeel in:
nier, ontwikkel as gevolg van skade aan die organe van die urinêre stelsel. Op sy beurt is dit verdeel in:
buisvormige (buisvormige), as gevolg van 'n afname in die vermoë van die tubules van die niere om plasmaproteïene van lae molekulêre gewig wat deur glomeruli gefiltreer word, te herabsorbeer. Dit is tipies van piëlonefritis, verwerping van 'n oorgeplante nier, aangebore en verworwe tubulopatie,
glomerulêre (glomerulêre) voortspruitend uit die verhoogde filtrasie van plasmaproteïene deur die kapillêre van die glomeruli. Hierdie tipe proteïenie is 'n simptoom van die meeste nierpatologieë,
ekstrarenale (onwaar), gediagnoseer weens die feit dat die bron van proteïene leukosiete, bakterieë en ander organiese stowwe is. Dit is verdeel in:
prerenale, as gevolg van blootstelling aan sistemiese patologieë. Byvoorbeeld, diabetiese proteïenurie wat voorkom op die agtergrond van diabetes mellitus 10-15 jaar nadat die eerste simptome verskyn het,
postrenale, ontwikkelende in siektes van die ureters, blaas, prostaatklier of uretra.
Afhangende van die samestelling van die proteïen wat in urine voorkom, is daar:
selektief - gekenmerk deur die vrystelling van proteïene met 'n lae molekulêre gewig, dit wil sê hoofsaaklik albumien,
nie-selektief - gemanifesteer deur 'n toename in die klaring (suiwering) van hoë- en mediummolekulêre proteïene, met die gevolg dat α2-makroglobulien, β-lipoproteïene, γ-globuliene teenwoordig is in verhoogde hoeveelhede in urine.
Met die hoeveelheid proteïene wat vrygestel word per dag, word proteïenurie verdeel in:
mikroalbuminurie - 60-300 mg,
lig - 300-1000 mg,
matig - 1-3,5 g,
massiewe - meer as 3,5 g
Oorsake van groot hoeveelhede proteïen in die urine
Die hoofoorsaak van die ontwikkeling van proteïenie by mense van enige ouderdom is die patologie van die urinestelsel, veral die niere. Die voorkoms daarvan kan een van die tekens wees:
nier vaskulêre trombose,
diabetiese glomerulosklerose, ens.
Ook proteïenurie kan op die agtergrond ontwikkel:
hipertensie, veral hipertensiewe krisis,
onkologiese siektes van die hart, longe en ander organe.
Wat die fisiologiese vorm van die oortreding betref, kan dit wees as gevolg van:
'n skerp toename in die intensiteit van fisiese aktiwiteit,
Valse positiewe resultate van urine-analise van proteïeninhoud kan verkry word na die gebruik van hoë dosisse penisillien- of kefalosporien-antibiotika, sulfa-middels en jodiumbevattende kontrasagente.
Kenmerke van proteïenurie by kinders - video
Aangesien proteïenurie self 'n simptoom van baie siektes is, word daar gewoonlik ander toestande waargeneem. Om die toename in die hoeveelheid proteïen in die urine te bepaal, is dit nodig om toetse te slaag, of ten minste om by die apteek spesiale toetsstrokies vir tuisdiagnostiek te kry. Verstaan ​​dat dit nodig is, jy kan op die voorkoms van "skuim" op die oppervlak van urine, sowel as sediment of vlokkies van wit of grys.
As 'n urine sediment of flap met die blote oog, is dit die rede vir onmiddellike behandeling aan die dokter
Om proteïenurie te identifiseer, word pasiënte voorgeskrewe standaard urinale behandeling voorgeskryf. Dit laat jou toe om die konsentrasie proteïen in urine in 'n kort tyd te bepaal, maar dit is nie genoeg om die oorsaak van die oortreding te bepaal nie. Daarom, na die identifisering van proteïenie om die aard daarvan te diagnoseer, doen:
bepaling van die daaglikse hoeveelheid proteïen in die urine. Analise word vereis om proteïenurie van spanning uit te sluit. Die essensie daarvan is om elke deel van urine gedurende die dag te versamel en die hoeveelheid proteïene daarin te tel,
analise vir Bens-Jones proteïen, wat normaalweg afwesig is in urine, soos dit deur selle geproduseer word tydens die vorming van kwaadaardige gewasse. Danksy hierdie laboratoriumstudie is dit moontlik om die moontlikheid van die ontwikkeling van myeloom, plasmakitome, primêre amyloïdose, osteosarkoom en ander soortgelyke siektes te bevestig of te uitsluit.
Ultraklank van die niere, blaas en prostaat. Hierdie studie is nodig om die moontlikheid van oortredings in die struktuur van organe uit te skakel.
Reberg se toets ('n studie wat gebaseer is op die bepaling van kreatinien in serum en urine). Die analise is nodig om die uitskeidingsvermoë van die niere te assesseer, wat dit moontlik maak om te onderskei tussen funksionele en organiese letsels,
Nechiporenko urine analise word benodig om die inhoud van verskillende verbindings in die urine akkuraat te bepaal,
Bakteriologiese ondersoek van urine is onontbeerlik wanneer daar vermoed word dat 'n aansteeklike siekte ontwikkel word om sy patogeen te bepaal en die mees effektiewe geneesmiddel te kies.
In die differensiële diagnose van siektes wat die ontwikkeling van proteïenie veroorsaak het, neem hulle in die eerste plek rekening met die aard van die vrygestelde proteïene, dit wil sê hulle voer hul kwalitatiewe analise uit. As in die loop van navorsing gevind word:
proteïene wat voortspruit uit die vernietiging van witbloedselle, eritrosiete of bakteriese selle dui op die teenwoordigheid van nefrolithiasis, tuberkulose of nier- en urienwegtumors,
albumien en globuliene met verskillende molekulêre gewigte dui op 'n nier oorsprong van die siekte, dws die ontwikkeling van glomerulonefritis, amyloïdose, nefropatie, ens.
Watter metodes van behandeling word verskaf
Dit is belangrik om te verstaan ​​dat proteïenurie slegs 'n teken is van 'n ontwikkelende siekte. Daarom is terapie nie daarop gemik om die oortreding uit te skakel nie, maar om die oorsake van die verhoogde uitskeiding van proteïene in die urine uit te skakel.
Behandeling van proteïurie begin slegs nadat die bestaande patologieë akkuraat geïdentifiseer is, en die aard daarvan is direk afhanklik van die tipe siekte.
medisyne wat in 'n spesifieke geval aangetoon word
Behandeling van kinders en adolessente word uitgevoer ooreenkomstig die diagnose en het geen beduidende verskille van die terapie wat deur volwassenes uitgevoer word nie.
Tradisionele medisyne word uitsluitlik gebruik as aanvulling op die hoofbehandeling. Dit is:
Cranberry sap. Deeglik gewas bessies druk om die sap te kry. Die oorblywende koek word 15 minute lank in water gekook. Na afkoeling beteken dit sap daarin, jy kan ook suiker byvoeg. Wanneer proteïenurie aanbeveel word om veenbessap meer dikwels te gebruik.
Infusie van pietersielie sade. 1 teelepel plantaardige grondstowwe word gemaal in 'n koffiemolen, gooi 'n glas kookwater en laat dit vir 2 uur. Klaar infusie drink gedurende die dag in klein porsies.
Infusie van berkjoppies. 2 eetlepels rou materiaal gooi 'n glas kookwater en laat dit vir 'n paar uur. Die gereedskap neem 1 eetlepel. l. vier keer per dag.
Koring afkooksel. 4 eetlepels. l. 200 ml kookwater word oor die sade uitgegiet en gekook totdat dit heeltemal opgelos is. Die finale produk is dwarsdeur die dag dronk.
'N Belangrike rol in die bestryding van siektes van die urinêre stelsel word toegeskryf aan behoorlike voeding. Dit word aanbeveel dat pasiënte, voor die volle herstel, kosse bevat wat groot hoeveelhede proteïen bevat en sommige ander van die dieet:
semolina, hawermout, koring en pêrelgort,
vis, vleis bouillon,
Maak ook seker dat u sout inname aansienlik beperk. Inteendeel, dit word aanbeveel om in die daaglikse spyskaart in te sluit:
vars en gestoomde groente,
laevet beesvleis en beesvleis, pluimvee,
Soms word pasiënte voorgeskryf as deel van behandeling:
plasmaferese - die prosedure om 'n deel bloed in plasma en gevormde elemente te skei, gevolg deur suiwering van die vloeibare komponent op 'n spesiale apparaat en terug te keer na die bloedstroom,
hemosorpsie is 'n metode waarin giftige produkte uit die bloed verwyder word as gevolg van die interaksie met die sorbent buite die pasiënt se liggaam.
Behandeling prognose en komplikasies: is patologie gevaarlik vir die lewe?
Die blote teenwoordigheid in die urine van atipiese proteïene of in konsentrasies wat verskil van die norm is 'n teken van 'n versteurde toestand van die liggaam. Nietemin, nie net verskeie siektes kan gesondheid benadeel en die ontwikkeling van 'n aantal gevaarlike komplikasies veroorsaak nie, maar ook proteïene wat deur die kanalikulêre en pyelokalisale stelsel binnedring, het 'n vernietigende effek op hulle.
As gevolg van die vrystelling bo albumine:
epiteelselle word vernietig,
daar is 'n spasma van die proksimale nierbuisies.
Penfin-oordrag in die urine veroorsaak:
die vorming van vrye radikale wat kan lei tot die ontwikkeling van kankerpatologieë,
versterking van die inflammatoriese proses, ens.
Ander proteïene beïnvloed ook die anatomiese strukture van die niere. En hoe hoër die proteïenurie, hoe skadeliker is dit vir die organe. Daarom vereis hierdie toestand die vroeë identifikasie van die oorsake en die aanvaarding van toepaslike terapeutiese maatreëls.
As dit nie behandel word nie, kan proteïenurie lei tot:
komplikasies van die kardiovaskulêre stelsel,
komplikasies wat veroorsaak word deur bestaande siektes.
Met tydige behandeling vir mediese hulp en behoorlike volwaardige behandeling word die uitskeiding van proteïen in die urine genormaliseer.
Om die risiko van proteïurie te verminder, word dit aanbeveel om die daaglikse behandeling te normaliseer, slegte gewoontes op te gee en oor te skakel na 'n gebalanseerde en gebalanseerde dieet. Nietemin is die belangrikste metode van voorkoming die tydige behandeling van alle opkomende siektes en siektes.
Proteïnururie kan dus die ontwikkeling van die siekte aandui of kan uit die aktiwiteit van die pasiënt voortspruit. Maar in elk geval is dit nodig om die redes vir sy voorkoms akkuraat te bepaal om die risiko van komplikasies en 'n negatiewe uitwerking op die niere te verminder.
Die proteïen in die urine en die diagnose van afwyking
Soos vroeër genoem, is daar 'n sekere daaglikse dosis proteïenurie, enige afwykings waarvan 'n goeie rede vir 'n deeglike mediese ondersoek moet wees. Om akkuraat te bepaal of hierdie of daardie patologie, is dit nodig om 'n uroloog of 'n nefrolog te raadpleeg.
As daar spore van proteïene in die urine by vroue gevind word tydens swangerskap, kan nie net 'n spesialis op die gebied van urologie of nefrologie nie, maar ook 'n ginekoloog of terapeut help om die probleem op te los. Maar hierdie dokters moet geraadpleeg word op voorwaarde dat die pasiënt nie die geleentheid het om 'n spesialis op hierdie gebied te raadpleeg nie.
Watter manipulasies moet deurgaan om te verstaan ​​wat dit beteken as spore van proteïen in die urine gevind word? Dit is verpligtend om te presteer:
MRI van een of albei niere.
Radioisotop diagnose vir die teenwoordigheid van verskeie urologiese patologieë.
Benewens instrumentele metodes van diagnose, sal die pasiënt 'n urinale oorsig moet hê vir spore van proteïen en albumien.
Om akkuraat te verstaan ​​waaroor die proteïen in die urine gepraat word, en presies watter soort gesondheidsprobleme dit aandui, moet eers verstaan ​​word wat aanwysers as normaal beskou kan word.
Dus, in die afwesigheid van enige afwykings in die normale funksionering van die liggaam, is die norm van proteïenurie nie 100 mg meer nie. As die proteïen in urine nie 0,5 g oorskry nie, word hierdie verskynsel mikroproteinurie genoem. Met hierdie afwyking verloor die liggaam baie min proteïene, dus is dit gewoonlik nie moeilik om dit te aanvul nie (verskaf goeie voeding).
Matige proteïurie word genoem as die verlies van proteïen van 0,5 tot 1 g wissel. 'N Uitstekende proteïenuur het aanwysers in die reeks van 1-3 g per 24 uur.
Voorbereiding vir urienproteïenanalise
Nadat 'n proteïen in die urine gevind is nadat 'n algemene kliniese analise uitgevoer is, kan die behandelende geneesheer 'n herhaling van die urine bestel. Dit verskil van die vorige een, met die hulp van die dokter se gedrag sal dit kan verstaan ​​hoe groot die daaglikse verlies aan proteïene is. Op grond van hierdie aanwysers word nie net 'n diagnose gemaak nie, maar 'n skema vir die daaropvolgende behandeling van proteïenurie word ontwikkel.
Om te verseker dat die toetse die beste moontlike resultate lewer, moet elke pasiënt weet hoe om urine in te samel vir die bepaling van daaglikse proteïenurie.
Vir urine is dit nodig om (of in die laboratorium) 'n spesiale steriele houer te koop, waarvan die inhoud minstens 2,5 liter moet wees. As dit nie uitgereik is nie, of jy kan dit nie by die apteek koop nie, sal 'n drie-liter potjie doen, maar eers moet jy dit met soda-oplossing spoel of dit oor 'n paar minute oor die kook ketel hou sodat die stoom direk daarheen gaan (vir sterilisasie).
Om te verstaan ​​waarom die proteïen in die urine verhef is en nie vals positiewe of negatiewe resultate kry nie, is dit 24 uur voor urine-insameling nodig om vetterige, pittige, soute, ryk kosse, sitrusvrugte, groente en vetterige kosse te weier. U moet ook vir 'n rukkie medisyne uitstel. Jong meisies en vroue in voortplanting moet met urine toetse wag tydens menstruasie. Dit geld egter nie vir vroue in kraam wat verplig is om urine toetse vir proteïen en patologiese mikroörganismes op die tweede dag na geboorte te slaag nie.
Die geslagsdele tydens die versameling urine moet skoon wees, anders sal die resultate onbetroubaar wees. Na elke proses van urinering moet die kruik styf bedek wees met 'n deksel en in 'n donker plek geplaas word waar die temperatuur nie 8-9 grade oorskry nie.
Die versamelde urine kan ook met die houer oorhandig word, of dit kan in 'n klein houer gegooi word en dan na die laboratorium geneem word. Hoe moet jy in elke geval vir urienproteïene getoets word, vertel die behandelende dokter.
Behandeling van proteïenurie
Behandeling van proteïenurie behels nie net die gebruik van sekere middels nie, maar ook die streng nakoming van dieet. Watter produkte moet uitgesluit word van die dieet vir die hele periode van terapie, sal uroloog (nefrolog) vertel. Hierdie lys bevat as 'n reël kos wat weggegooi moet word voordat die daaglikse versameling urine uitgevoer word (die lys word hierbo gegee). Dieet met proteïurie is een van die belangrikste waarborge van 'n spoedige herstel.
Om ontslae te raak van oortollige proteïen in urine het die gebruik van:
Homeopatiese medisyne (byvoorbeeld, terapie met die Hina-middel gee uitstekende resultate).
Anti-inflammatoriese middels niesteroidale groep.
Dit is nodig om sulke medisyne slegs op aanbeveling van 'n dokter te gebruik, aangesien selfmedikasie nie net die toestand van die pasiënt kan verbeter nie, maar ook vererger.
Die voorspelling van terapie is slegs gunstig as die konsentrasie van proteïene in die urine vinnig na die aanvang van medikasie verminder word. Dit beteken dat na 1-2 dae behandeling die eerste uitslae moet gee. As dit nie gebeur nie, kan die gevolge onvoorspelbaar wees, of selfs lewensbedreigend wees.
Proteïen in die urine by swanger vroue
Dikwels word hierdie stof bespeur in 'n laboratoriumstudie van urine toekomstige mammas. Wat maak proteïen in die urine van vroue in 'n interessante posisie? Daar is baie redes.
Een van die mees algemene patologieë wat tot die voorkoms van hierdie anomalie kan lei, is laat toksisiteit van swanger vroue, of preeklampsie.
Ander faktore wat proteïenurie tydens swangerskap kan veroorsaak, kan verskillende niersiektes, virale en aansteeklike siektes, fisiese arbeid, ens. Wees.
As 'n proteïen in die urine van 'n swanger vrou tydens haar tuisstudie gevind is, is dit nodig om 'n uroloog te raadpleeg en toetse te slaag. Om 'n volledige prent op te stel, kan 'n dokter gelyktydig verskeie OAM's voorskryf, met gereelde tussenposes uitgevoer word (byvoorbeeld 1 keer per week).
Benewens die gereelde aflewering van urine vir haar laboratoriumnavorsing, moet die verwagte moeder haar gewig noukeurig monitor. Sy skerp toename kan die eerste teken wees van die ontwikkeling van 'n gevaarlike siekte (preeklampsie, diabetes, ens.).
Ook moet die toekomstige moeder die hoeveelheid vloeistof wat deur haar verbruik word beheer. Dit sal help om puffiness te voorkom, sowel as om waterretensie in die liggaam te voorkom, wat 'n beginhendel kan wees vir die ontwikkeling van preeklampsie.
Kyk na die video: La Proteinurie sur Creatininurie en Obstetrique: Pourquoi c'est Mieux? (November 2020).