Wat sê die Bybel werklik oor homoseksualiteit?
Oor eeufeeste en saam met wie mens dit nie vier nie
Hervorming 500 - Protestantse en Roomse eenheid?
Dwarswinde op die kerkwerf
Kom ons bid saam?
Kom ons red die huwelik
Oorsake van Homoseksualiteit
Daar is 'n legio moontlike redes waarom mense homoseksueel gebore kan word of later homoseksueel kan word. Die invloed van "die pil" (geboorte beperking), ander medikasie, hormonale manipulasie van voedsel, die emosionele blootstelling van die ongebore baba aan die moeder se gemoedstoestand, die moontlike bestaan van 'n "homoseksuele gene", is alles sake wat reeds wêreldwyd intens nagevors word as moontlike redes waarom homoseksuele persone "só gebore word".
Die eerste vier eeue van die Christenkerk was gekenmerk deur 'n oorlewingstryd. Christene is vervolg op grond van hulle geloof. Die keuse ten opsigte van gesagvolle dokumente was nie-amptelik en gegrond op inhoudelike gesag. Die eerste Christene het die outeurs geken, het die kern van die boodskap verstaan, dit aangegryp en verkondig. Hierdie aangrypende boodskap het al hoe meer mense tot geloof gebring, tot op die dag dat 'n heerser tot geloof gekom het. Enige verdagmakery wat wil beweer dat die Evangelie die resultaat is van menslike arbeid, is van alle waarheid ontbloot. Die basiese boeke en leerstukke was reeds gevestig voor die vervolging van die kerk einde gekry het. 'n Nuwe politieke situasie het daartoe gelei dat gelowiges openlik en amptelik byeen kon kom en amptelike besluit kon neem. Die eerste konsilies het byeen gekom en moes op amptelike manier besluite neem om sodoende kettery uit te wys en aan te spreek. Teen die einde van die vyfde eeu na Christus was die basiese beginsels van die Christelike leer uitgepluis, net soos alle kettery daarna eintlik maar herhalings is van ketterye van die eerste vyf eeue van die Christelike geloof....
Om ons Here te aanbid is die kern van die Christenlewe. Die Christen is verheug om deur Jesus Christus aan God die Vader 'n lofoffer te bring, die bring van "vrug van die lippe wat sy Naam bely" (Heb. 13:15). Ons sien regdeur die Skrif dat God die mens geskep het tot Sy eer en dat ons ten doel het om Hom te verheerlik (Jes. 60:21, Fil. 2:9-11; 1 Kor. 6:20, 10:31; Opb. 4:11). Die skepping self verklaar die heerlikheid van God (Psm. 19:2), en getuig aan beide gelowiges en ongelowiges dat God die Skepper is en dat alle eer en heerlikheid Hom toekom. As ons aanbidding wil verstaan, moet daar geen twyfel wees dat die onderwerp van ons aanbidding God en God alleen moet wees nie.
Wat beteken aanbidding vir jou? Dit wat in die kerk moet gebeur op 'n Sondagoggend? Is dit 'n "gevoelservaring", of dalk die volg van sekere gebruike? Die waarheid is dat ware aanbidding nie bepaal word deur 'n plek, 'n "gevoel" of 'n ritueel nie. God stel die standaard van aanbidding in Sy Woord. Ons is dikwels so besig, of staan selfs so onverskillig teenoor die ware karakter van aanbidding, dat ons nie God aanbid soos dit hoort nie.
Die betekenis van die Griekse woord wat mees algemeen in die Nuwe Testament tot aanbidding (proskuneo) vertaal word, is "om neer te val" of "neer te buig." Om aanbidding werklik te definieer is egter meer ingewikkeld, aangesien aanbidding beide 'n aksie en 'n houding omvat. Ware aanbidding van God is die waardestelling van God bo alle dinge. Jesus Christus ons Here is die begin en einde van ons verlossing, maar ook van ons aanbidding. Jesus is die rede in die eerste plek waarom ons die lewende, drie-enige God waarlik kan aanbid. Jesus is die enigste Middelaar tussen God en die mens (1 Tim. 2:5) en dus die enigste weg na die ware aanbidding van God (Joh. 14:6). Hebreërs 10:22 rig aan gelowiges die uitnodiging: "laat ons tot God nader met 'n opregte hart en met volle geloofsekerheid. Ons harte is immers gereinig van 'n skuldige gewete, en ons liggame is gewas met skoon water." Gelowiges kom na God op die terme wat in die Nuwe Testament openbaar word in die nuwe verbond: deur die reddende geloof in Jesus Christus. Ons kan nie vertrou op eie werke, enige eiewaarde, of enige self-regverdiging nie. 'n Christen aanbid God met die nederige wete dat aanbidding nie my "reg" is nie, maar dat ek tot God nader slegs omdat ek skoon gewas is deur die bloed van Jesus Christus. Aansluitend by laasgenoemde, is dat ek meedoënloos met onbelyde sonde in my lewe moet handel. Dinge soos onbelyde sonde, bitterheid en apatie sal my van ware aanbidding weghou....
Weerhou my van 'n nuttelose lewe, laat my leef op die weg wat U aanwys.
Oppervlakkigheid, onsin, bogtery…hierdie kenmerke het eie aan ons samelewing geraak. Ook Christene spring hierdie invloed nie vry nie. Die altyd-teenwoordige afleidings in die vorm van oppervlakkige insette verander ons denkwyse en onsself. Die prys wat ons betaal is diepte. As ons as Christene afleibare persone is, kwyn ons vermoë om dieper te dink en doelgerig te fokus op God en ons roeping.
Hoe ons dink is deurslaggewend. Ons denke rig ons buie, ons houdings, ons woorde, ons aksies. Vlak denke lei tot 'n vlak lewe. Gefokusde denke kan nie aangejaag word nie. Maar die kulturele tendens is om vlugtige aandag aan baie dinge te gee eerder as om te fokus op dit wat werklik belangrik is. Redes vir groeiende oppervlakkigheid sluit die volgende in:
Ons leef besige, gejaagde lewens met baie verwagtinge, waarvan die resultate dikwels onmiddelik moet wees. Dit maak dit moeilik om dieper te dink. Ons voel ons het nie tyd om dieper te leef nie.
Tegnologie maak die lewe vinniger, maar juis hierdie feit hou nadele in. Ons gebruik tegnologie om "tyd te spaar," maar raak dan net nog besiger, dikwels met dinge waarmee ons net meer ons tyd vermors - tot die nadeel van ons geestelike lewens.
Die Internet bevorder vinnige, afleidende monstering van klein dele inligting vanaf verskeie bronne. Dit is gefokus op spoed, optimale produksie en verbruik. Die gevolg is dat ons gesout raak in vlugtigheid, maar ons aandagspan neem af sowel as ons vermoë om te absorbeer en te reflekteer. Inligting is nie dieselfde as begrip nie. Inligting kan opsigself 'n afleiding raak indien ons nie daaroor dink, dit evalueer en dit analiseer nie.
Sosiale media het grootliks 'n kulturele afleier van die werklikheid geraak, self 'n obsessie. Dit is 'n seën om so maklik in verbinding te wees, maar die vraag is of ons verhoudings enigsins dieper of betekenisvol hierdeur gemaak word. Om ure op sosiale media te spandeer is 'n sekere teken dat 'n nuttige gereedskap 'n meesterlike afleier geraak het.
Ligsinnige vermaak soos verskaf deur televisie en Internet, asook die virtuele realiteit van rekenaarspeletjies, dien maklik as 'n ontsnaproete van die harde werklikheid van om in 'n gevalle wêreld te leef. Hierdie tipe dinge is maar onvriendelik teenoor enige iets wat naby diep denke kom.
Die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria vier vanjaar sy eeufees en het op 31 Oktober ook die Kerkhervorming herdenk. Ek is daarheen genooi (synde 'n alumnus van die Fakulteit) maar het laat weet dat hulle my nie moet verwag nie, want die Fakulteit waar ek studeer het en die huidige (wat van volgende jaar af die Fakulteit Teologie en Godsdienste sal heet), is nie dieselfde instelling nie. Dit blyk byvoorbeeld uit 'n "geloofsbelydenis" wat deel was van die akademiese wydingsdiens gehou op 6 Maart in die Musaion.
Tydens die drietalige diens was dr Tanya van Wyk (dosent vanweë die NHKA) die prediker. Die nuwe geloofsbelydenis wat voorgehou is, lees soos volg:
Na een eeu ('n Ekodomie* geloofsbelydenis) :
Ons glo in God, die almagtige Ouer, die God van Rebekka en Jakob,en van elke Leviet, elke vreemdeling, elke pelgrim en swerwer op aarde.
Ons glo in Jesus Christus die eniggebore Seun, ons Here;
Hy is die weg en die waarheid en sy eerste volgelinge het sy nalatenskap "Die weg" genoem.
Ons glo in die Gees, die Gees van God en die Gees van Christus.
Dit is die Gees wat ons in die volle waarheid lei; 'n soepel waarheid wat hekke oopsluit en wat innooi.
Ons glo in God Drie-enig, ons Reisgenoot wat ons help om te onthou dat ons kinders van swerwende Arameërs is;
dat ons self ook vreemdelinge en bywoners is op hierdie aarde,
besoekers op pad na die eendag waarheen ons hoop reik;
en dat alle oop hekke, soos ook die aarde, aan God behoort. Amen
'n Geloofsbelydenis is so 'n gewigtige saak dat kerke mekaar daaroor raadpleeg. Dit druk immers die gemeenskaplike geloof uit waarop ná ernstige bestudering van die Bybel ooreengekom is. Soos prof Pont altyd vir ons gesê het: "'n geloofsbelydenis word nie sommer op 'n blou Maandagmôre geskryf nie." Die Fakulteit staan egter lankal nie meer naby die kerk nie. In bostaande "geloofsbelydenis" kan die invloed van die feminisme, die gasvryheidsteologie, die gevolg van die historiese Jesusnavorsing en die postmodernisme onder andere, raakgelees word. Om dan nie te praat van die totale gebrek aan sondebesef nie...
In vandag se gees van ekumenisme word eenheid met die Rooms-Katolieke Kerk gereeld deur sommige Prostestantse denominasies bepleit. Is dit moontlik? Is Katolisisme net nog 'n Christelike denominasie? Daar is vele foute in die leringe van die Rooms-Katolieke Kerk, maar die volgende kom sterk na vore: die ontkenning van die doktrine van "Sola Scriptura" en die ontkenning van die Bybelse lering van regverdigmaking. Hiermee is dit veral duidelik dat die Roomse kerk haarself distansieer van die ware liggaam van Christus. Rooms-Katolieke doktrine en liturgie verdoesel die wesenlike waarheid dat gelowiges gered word uit genade deur geloof en nie deur eie werke nie (Efesiërs 2:8-9).
Die teologiese en ekklesiastiese sisteem van die Rooms-Katolieke Kerk lei daartoe dat mense op die kerk en heiliges vertrou vir hulle saligheid. Dit plaas die dogmas van die kerk gelyk met die Bybel en verkondig valse sieninge oor God, die mens, sonde en verlossing. Gelowiges kan nie toelaat dat die evangelie verduister word nie en gelowiges kan nie 'n vals geloof bevriend nie (2 Johannes 1:9-11).
Tydens 'n afgelope konferensie deur die "Master's Academy International" in Wittenberg (17 - 21 Maart 2017) ter viering van die 500 jaar van Reformasie, lig James R. White (Calvinistiese evangelis) die feit uit dat Katolisisme die doktrine van "Solus Christus" verwerp:
"Die doktrine van "Solus Christus" (redding in Christus alleen) is en word steeds deur vele bevraagteken, met een van die vernaamste teenstanders daarvan die Rooms-Katolieke Kerk. Terwyl dit waar is dat die hervormers 'n beter begrip van die Rooms-Katolieke teologie van hulle tyd gehad het, het gelowiges ook nou met 'n meer subtiele stel van argumente te doen. Rome rus nooit en gelowiges kan ook nie....
Dwarswinde op die Kerkwerf – QUO VADIS?
Junie tot September 2017 sal verseker in die kerkgeskiedenisboeke aangeteken word as die maande van ernstige dwarswinde op die kerkwerf.
Daar is twee gebeure waarvoor ek alle gelowige broers en susters se dringende aandag vra. Hierdie twee gebeure is die volgende:
1. Die eerste, die vergadering van die Wêreldgemeenskap van Gerefomeerde Kerke (WGGK; Engels WCRC – World Council of Reformed Churches), wat vanaf 29 Junie tot 7 Julie 2017 in Leipzig, Duitsland, in sitting was. Een van die sogenaamde hoogtepunt van die vergadering, was in die woorde van Prof Jerry Pillay, President van die WGGK en ook Prof (Leerstoel Kerkgeskiedenis en Kerkreg) aan die Teologiese Fakulteit van die Universiteit van Pretoria: "This is a historic day." Die gebeure waarna hy verwys as van so groot historiese belang, is die dokument wat die WGGK tydens genoemde vergadering onderteken het. Hy verklaar: "The documents we are signing today are significant and symbolic of the road we are to travel." Hierdie dokument se naam is: "Joint Declaration on the Doctrine of Justification". Op 31 Oktober 1999 is dit reeds deur die Roomse Kerk en die Lutherse Wêreld Federasie (LWF) onderteken. Die WGGR het dit egter eers op 5 Julie 2017 onderteken. ...
Ons moet weet dat 'n gebed tot Goddelike ingryping nie 'n speletjie met getalle is nie. God hoef nie te wag tot 10 of 1000 mense oor 'n saak bid voordat Hy ingryp nie. Gebed is nie 'n petisie wat sê dat God moet reageer indien genoeg mense dit "teken" nie. En ons gebede kan nie vir God dwing om iets te doen nie; Hy tree op wanneer dit Sy wil is, op Sy tyd. Verder, die Christengeloof is eksklusief, soos opgesom deur Jesus in Joh. 14:6. Wanneer Christene met nie-Christene saambid, selfs in Jesus se naam, bid hulle saam met diegene wie se afgode die weg na ewige verdoemenis is. Wat moet ons geloofsstandpnut dan wees wat betref gesamentlike biddae, soos byvoorbeeld die biddag vir vrede gereël deur Angus Buchan vir Saterdag 22 April 2017? Die volgende artikel gee 'n kortlikse uiteensetting.
MISBRUIK VAN GESAMENTLIKE AANBIDDING
Gesamentlike aanbidding is een manier waarop ons die openbare erediens kan beskryf. (dit is natuurlik véél meer vir die ware gelowige)
Verder is daar niks mee verkeerd indien ´n ongelowige by wyse van erediens of ander openbare byeenkoms van gelowiges onder geklank van die Evangelie kom nie.
(Daar is ´n grondliggende verskil tussen ´n ongelowige wat in teenwoordigheid van ´n gelowige gemeente -dalk aanvanklik verkeerdelik - aanbid, waar dit geskied binne ´n opregte en God-vererende liturgie, teenoor blote gesamentlike aanbidding waar heidense invloede en motiewe meermale bepalend is.)...
Die toestemming tot "gay huwelike" in die NG kerk het met 'n aanloop gekom. Die reformatoriese gemeenskap was dus nie uitermate verbaas oor hierdie besluit nie. Dit is egter nou tyd vir nabetragting en die vraag is: het die feit dat die tradisionele, Bybelse konsep van die huwelik al vir lank gesaboteer word dit makliker gemaak vir 'n kerkeenheid om uiteindelik so 'n besluit te neem? Die Algemene Sinode van die NG Kerk het in 2011 met die erkenning van "sleg-goed-beter-beste" saamwoonopsies reeds die konsep van die huwelik gereduseer tot 'n "beste saamwoonverhouding" (Besluit 31 oor die huwelik en saamwoon). Voorsiening word hier gemaak vir konsepte soos "proefhuwelike", "etiese saamwoonverhoudings" en "onbevestigde huwelike". Het hierdie besluit die pad makliker gemaak vir die toestemming tot voltrekking van "gay huwelike"? Het die kerke in Suid-Afrika, skuld aan die ondermyning en uiteindelik herdefinïering van die huwelik? Hoekom word ons so gereeld deur die wêreld van dubbele standaarde en skynheiligheid beskuldig? Het ons nagelaat om die huwelik te koester en aan dit die nodige agting te toon wat dit verdien? Ons sal moet erken dat ons nie heeltemal onskuldig staan aan hierdie aanklagte nie. Indien ons behoudende kerke wil hê die wêreld moet ons waarskuwing ernstig opneem dat "gay huwelike" die fondasies van die samelewing sal verbrokkel, sal ons eers ernstig moet gaan kyk na die faktore wat bygedra het dat die samelewing en kerk nou op hierdie plek is. Ons sal weer die betekenis van die huwelik moet ontdek en eerbiedig, die faktore in ons midde wat die huwelik verswak moet aanspreek en onsself opreg verbind tot 'n wil om die huwelik as instelling van God te beskerm en te bevorder....
Hierdie is nie amptelike GHG dokumente of verklarings nie en verteenwoordig die sienings van die individuele skrywers.