Die evolusie van vrouemode 1880-1920 - Interessant
Die evolusie van vrouemode 1880-1920
Gesinsportret, die kunstenaar en sy gesin.
Portret van die kunstenaar.
Jong vrou solo in die Romanisches Café in Berlyn.
Titel: Gesinsportret, die kunstenaar en sy gesin.
Skrywer: LAURENS Henri (1885 - 1954)
Afmetings: Hoogte 165 - Breedte 184
Prentverwysing: 87-001695 / RF1981-28
Titel: Renbane; karakters.
Tegniek en ander aanduidings: Aristotipe.
Prentverwysing: 00-009611 / Pho1987-20-10
Skrywer: DUFAU Clémentine Hélène (1869 - 1937)
Afmetings: Hoogte 181 - Breedte 70
Kontak kopiereg: © Dufau Hélène-Clémentine © Foto RMN-Grand Palais - H. Lewandowskisite web
Prentverwysing: 92-000590 / RF1978-40
© BPK, Berlyn, Dist RMN-Grand Palais Alle regte voorbehou
Op die drumpel van XXe eeu verander die silhoeët van die vrou radikaal. Die effek van hierdie transformasie kom nie net in die modelle voor nie, maar ook in die praktyke: veral die verdunning, terwyl die liggame minder verborge is. Die couturier Poiret durf die korset omstreeks 1905 af te skaf: hy ontwerp rokke wat vorms aan die lig bring. Op hierdie evolusie begin die skoonheid van XXe eeu begin "metamorfose" tussen die jare 1910 en 1920: gestrekte lyne, groter bewegingsvryheid. Hierdie ontwikkeling is duidelik waarneembaar deur die vier gekose werke.
Die nostalgiese Familie portret geskilder in 1923 deur Paul-Albert Laurens, herinner dat die crinoline voorheen noodsaaklik was, selfs in die midsomer. Sy vrou se uitrusting herinner aan dié wat deur Claude Monet geskilder is Vroue in die tuin (1866) of deur James Tissot in die Piekniek (1875).
Henri Lemoine se foto, geneem uit een van die familie-albums wat burgerlikes en aristokrate in getalle hou, stel 'n ander manier, tipies van die wêreldse lewe in die Belle Époque. Ons kom wys ons op die renbane. Stadstoilette, met 'n klein kantkraag, verberg die liggaam van die ore tot die voete. Daar is dan 'n ware passie vir die baie duur volstruisvere, waarvan ons boas maak soos die een wat die vrou onder die parasol dra, links in die agtergrond. Die hare word op die kop opgetrek en die hoed word vorentoe geplant, asof dit die figuur wat deur die trein teruggetrek word, wil balanseer. Ondanks die voorkoms is die vroulike toilet baie ligter as wat dit lankal was, maar die lywe is almal korset.
Dit was omstreeks 1910 dat die werklike rewolusie plaasgevind het, waarvan die selfportret van Hélène-Clémentine Dufau (1911) onthul. Die kunstenaar verf haarself in 'n oosterse geïnspireerde turkoois aandrok, versier met goue sysakke en bo-op 'n smaragdhoofband. Hierdie feminis kyk dus na ons met 'n lug van trots en bewustheid van hierdie revolusie waaraan sy deelneem en wat veral sy oorsprong het in die golf van Orientalisme wat veroorsaak word deur die sukses van die ballet. Scheherazade.
Van Laurens se skildery tot Dufau, die allure van die vrou gly van die beeld van die blom na die van die stam, van die letter "S" tot die letter "I". In die vroeë twintigerjare het die silhoeët buisvormig geword, maar die rok het nog nie verkort nie. In 1925 ontdek sy die knie vir die eerste keer in die moderne Europa. Dit is 'n ware skandaal. Met hierdie Jong vrou solo by die Romanisches Café in Berlyn, wys die fotograaf die nuwe tipe vrou wat gebore is, en probeer om parallel met hierdie bevryding van die bene haarself te bevry van die tradisionele vrouestatus. Die seunsagtige snit verskyn, waarsonder dit onmoontlik is om die kleedhoed te dra. En die klere vee al die rondings van die vroulike liggaam uit wat vorige eeue betower het.
Wanneer die tekstielvolumes wat die vroulike liggaam laat opvlam het, nie die mode verander nie, dit is 'n kulturele rewolusie wat plaasvind. Sommige beskou dit as 'die ongeluk van skoonheid', as Zola, helderder, skryf: 'Die idee van skoonheid wissel. U sit haar in die steriliteit van die vrou, met lang en skraal vorms, met nou sye. »Die modelle van Vogue of van vroulik, in 1920, hou nie verband met dié van 1900 nie: "Alle vroue gee die indruk dat hulle groot geword het. 'Hierdie grasieuse reëls is nie formeel nie, maar beweer ook dat hulle hul emansipasie openbaar, wat 'n diepgaande transformasie van die samelewing illustreer. Wat die tydskrifte van die Roaring Twenties in alle eenvoud sê: 'Die vrou verlief op beweging en aktiwiteit vra 'n gepaste elegansie, vol gemaklikheid en vryheid. "
Die voorkoms van vroue is nie net 'n spel op foto's of woorde nie. Dit het in die tussenoorlogse periode betekenis gehad: "Wie sal glo dat die vroulike estetika nie een van die opvallendste simptome van die evolusie van die beskawing is nie? », Dring daarop aan Philippe Soupault. Dit brei 'n soeke uit: om mee te ding met die manlike? sy vryheid oorwin? Die vloeibaarheid van die silhoeët sou dus die opkoms van 'n 'nuwe vrou' illustreer: 'Die illusie om regte te wen. Die een wat ten minste die korset weier. Die van lang treë, dié van gemaklike skouers, van die middellyf wat nie meer styf is nie. Die realiteit van emansipasie is klaarblyklik meer kompleks in die alledaagse dae.
Geneviève FRAISSE en Michelle PERROT (reg.), Geskiedenis van vroue in die Weste, volume IV, "Die XIXde eeu", Parys, Plon, 1991. François-Marie GRAU, Kostuumgeskiedenis, Parys, P.U.F., 1999. James LAVER, Geskiedenis van mode en kostuum, Parys, Thames & Hudson, 2003. Georges VIGARELLO, Geskiedenis van skoonheid, Parys, Le Seuil, 2004.