Carthaginian Naval Warfare Tydlyn - Inligting
35 belangrikste vlootgevegte
Grieke versus Perse.
Uitkoms: beslissende Griekse oorwinning
Sterkte: Grieke: 371-378 skepe, Perse:
Slagoffers: Grieke: 40 skepe Perse: 200-300
Oorwinning by Salamis beëindig die inval van Xerxes ' en behou die Griekse vryheid.
Slag van Aegospotami
Athene teenoor Sparta
Uitkoms: Totale Spartaanse oorwinning
Sterkte: Sparta: 180 skepe Athene: 170 skepe
Slagoffers: Sparta: minimale Athene: 161 skepe gevange geneem, 3000 matrose tereggestel.
Sparta se verrassingsaanval op die Atheners het Sparta toegelaat om die Atheense vloot te vang en sodoende die beleërde toevoerlyne van Athene afgesny en die Peloponnesiese oorlog beëindig.
Slag van Aegates -eilande
Rome teenoor Kartago
Uitkoms: Romeinse oorwinning in die Eerste Puniese Oorlog
Ongevalle: Rome: 30 skepe Kartago: 50 skepe, 70 gevange geneem.
Die Romeinse oorwinning op die eilande dwing Kartago om 'n vredesverdrag te onderteken om die Eerste Puniese Oorlog te beëindig, wat Sicilië aan die Romeine afstaan.
Octavianus teenoor Mark Antony
Uitkoms: Octavian se oorwinning, Octavianus word keiser.
Sterkte: Octavian: 250 skepe, Antony: 290 skepe
75 skepe, Antony: 200 skepe het gesink of gevang.
Octavian se oorwinning oor sy mededinger Antony, dui op die einde van die Romeinse Republiek en die begin van die Ryk. Octavianus word keiser Augustus, die eerste Romeinse keiser.
Slag van Sluys
Engeland teenoor Frankryk
Uitkoms: beslissende Engelse oorwinning
Sterkte: Engeland: 120-150 skepe, Frankryk 190-213 skepe
Ongevalle: Engeland: Onbekend (minimaal) Frankryk: 16,000-18,000
Hierdie stryd is die begin van die 100 jaar oorlog tussen Brittanje en Frankryk. Die oorwinning het groter Engelse teenwoordigheid in Frankryk moontlik gemaak.
Holy League teenoor die Ottomaanse Ryk
Uitkoms: beslissende oorwinning van die Holy League
Sterkte: Holy League: 212 skepe, Ottomane: 251 skepe.
Verloor: Holy League: 17 skepe, Ottomane: 187 skepe
Ottomaanse nederlaag laat die Christendom in beheer van die Middellandse See.
Engels versus Spaans
Uitkoms: verpletterende Engelse oorwinning
Sterkte: onbekend weens onreëlmatigheid van skepe
Verloor Engels: 8 vuurskepe Spaans: 66 skepe
Die Spaanse Armada word verstrooi en vernietig deur die Engelse vuurskepe, wat hulle kwesbaar laat vir die volgende storms en sodoende die Engelse onafhanklikheid behou.
Slag van die Downs
Uitkoms: Nederlandse oorwinning
Sterkte: Nederlands: 95 skepe, Spaans: 38 skepe
Verloor: Nederlands: 1? Spaans: 16?
Nederlandse nederlaag van die Spaanse dui op die agteruitgang van die Spaanse goue era en die begin van die Nederlandse opkoms.
Slag van Goodwin Sands
Sterkte: Engels: 27 skepe Nederlands: 44 skepe
Verloor: Engels: Geen, Nederlands: 1 skip gevang.
'N Toevallige uitlokking van Nederlandse skepe wanneer 'n Britse waarskuwingskoot per ongeluk 'n Nederlandse skip raak, begin hierdie geringe verlowing met die Anglo-Nederlandse oorloë.
Inval op die Medway
9 Junie 1667 - 14 Junie 1667
Uitkoms: beslissende Nederlandse oorwinning
Sterkte: Nederlands: 60 skepe, Engels: Hoofsaaklik forte
Verloor: Nederlands: 8 brandskepe, Engels: 13 skepe
Die Nederlandse nederigheid van die Royal Navy het 'n vinnige einde aan die Tweede Engels-Hollandse oorlog moontlik gemaak.
Slag van Bantrybaai
Engels teenoor Frans
Sterkte: Engels: 19 skepe, Frans: 24 skepe
Die trekking in Bantrybaai het 'n einde gemaak aan die Franse inval in Ierland wat beplan was, al was die Engelse eskader erg geteister.
Eerste Slag van Kaap Finisterre
Uitkoms: Engelse oorwinning
Sterkte: Engels: 17 skepe, Frans: 16 gevegskepe.
Verloor: Engels: Geen Frans: 18 skepe
Die vernietiging van die Franse konvooi was 'n groot slag vir die Franse belange in Amerika.
Tweede Slag van Kaap Finisterre
Sterkte: 14 skepe Frans: 8 gevegskepe
Verloor: Engels: Geen Frans: 13
Slag van Quiberonbaai
Sterkte: Engels: 29 skepe Frans: 27
Verloor: Engels: 2 skepe Frans: 7 skepe
Die Franse is nie in staat om hul leërs in Amerika en Kanada effektief te hervoorsien nie, wat die Britte byna vrye bewind gee. Die gebrek aan beskerming vir Franse handelsvlote dwing Frankryk ook tot 'n ekonomiese depressie, wat hom tot sy wanbetaling dwing.
Slag van Kaap St. Vincent
Sterkte: Engels: 24 skepe Spaans: 11 skepe
Verloor: Engels: Geen Spaans: 5 skepe
Met die nederlaag van die Spaanse vloot kon Gibraltar weer deur die Britse admiraal voorsien word, wat die Spaanse belegingspogings verydel het.
Slag van Vyborgbaai
Swede teenoor Rusland
Uitkoms: Sweedse strategiese oorwinning
400 skepe (baie baie klein) Rusland: 192 skepe
Verloor: Swede: 14 gevegskepe Rusland: 6 gevegskepe
Het die Sweedse vloot toegelaat om die blokkade van Vyborg te ontsnap, wat die slag van Svensksund begin het. Die geveg het meer ingrypende gevolge op vlootaktieke gehad.
Slag van Svensksund
9 Julie 1790 - 10 Julie 1790
Uitkoms: beslissende Sweedse oorwinning
Sterkte: Swede: 176 skepe Rusland: 145 skepe
Verloor: Swede: 6 skepe Rusland: 73 skepe
Swede wat die oorwinning oor die Russiese Vloot verpletter het, het Swede in staat laat stel om grondgebied wat deur die Verdrag van Nystad daarvan ontneem is, terug te wen in die volgende verdrag van Verdrag van Värälä.
Heerlike Eerste Junie
Brittanje teenoor Frankryk
Sterkte: Brits: 25 skepe Frans: 26 skepe
Verloor: Brits: Geen Frans: 7 skepe
Die ernstige taktiese nederlaag van die Franse wat deur die Britte toegedien is, word vergoed deur die verloop van die Franse graankonvooi wat die Franse vloot probeer beskerm.
Tweede Kaap St. Vincent
Brits versus Spaans
Uitkoms: Britse oorwinning
Sterkte: Brits: 15 skepe Spaans: 24 skepe
Die nederlaag van die veel langer Spaanse vloot deur Lor Jervis het hom in staat gestel om sy blokkade van Cadiz te hervat en 'n eskader terug te stuur na die Middellandse See.
Slag van Camperdown
Brits versus Nederlands
Uitkoms: Beslote Britse oorwinning
Sterkte: Brits: 16 skepe Nederlands: 15 skepe
Verloor: Brits: Geen Nederlands: 9 skepe gevang
Die vernietiging van die Nederlandse vloot by Camperdown het die Franse marionetstaat effektief lamgelê. Dit het ook die bonus gehad om mykerende Britse bemannings te kalmeer wat aan die Nore en Spithead muiterye deelgeneem het.
Slag van Kopenhagen
Britte versus Danes
Sterkte: Brits: 12 skepe Deens: 18 skepe
Verloor: Brits: Geen Deens: 15 skepe
Die vernietiging van die Deense vloot in Kopenhagen het daartoe gelei dat Denemarke vrede gesluit het met Brittanje en dit uit die League of Armed Neutrality gehaal het.
Slag van Trafalgar
Brits versus Frans-Spaans
Uitkoms: beslissende Britse oorwinning
Sterkte: Britte: 27 skepe Geallieerdes: 33 skepe
Verloor: Brits: Geen Geallieerdes: 21 skepe
Die nederlaag van die gekombineerde vloot deur Nelson het alle Franse hoop op 'n inval in Brittanje beëindig en die Britse vloot se heerskappy vir die volgende eeu verseker.
VK teenoor Duitsland
Sterkte: Brits: 71 skepe Duits: 38
Verloor Britte: 6 skepe Duits: 6 skepe
Die enigste groot vlootaksie van die Eerste Wêreldoorlog, Jutland, was baie besluiteloos. Die Duitse hoogseevloot het die Britte meer skadelike ongevalle toegedien, maar het teruggevlug na Kiel om nooit weer te sorteer nie.
Slag van die Atlantiese Oseaan
3 September 1939 - 8 Mei 1945
Geallieerdes teenoor Duitsland
Uitkoms: Geallieerde oorwinning
10000 verskillende skepe Duitsland: 1104 duikbote
Verloor: Geallieerdes: 3675 skepe Duitsland: 783 duikbote
Die Duitse U-Boat was 'n uiters doeltreffende handelstogter, en met die Britse afsny van die vasteland van Europa, moes voorraad uit Amerika deur die Noord-Atlantiese Oseaan kom. Duitsland het probeer om hierdie voorrade op te spoor om met hul duikbootvlote na die VK te kom. Aanvanklik was hulle baie suksesvol in hul interdikspogings, maar met die vordering in subjagtegnologie en taktiek kon geallieerde konvooie baie meer deurgaan.
Sink aan die Bismark
Brittanje teenoor Duitsland
Sterkte: Brittanje: 17 skepe Duitsland: 2 skepe
Verloor: Brittanje: 1 skip Duitsland: 1 skip
Na die vernietiging van HMS Hood deur die Bismark en Prinz Eugen, het die twee skepe geskei. Die Bismark is uiteindelik gejag en vernietig, wat die Duitse oppervlakte -invalle in die Atlantiese Oseaan beëindig het.
Slag van Kaapse Eknomus, 256 v.C.
Die Romeinse vloot het gevorm in 'n ongewone formasie wat baie effektief geblyk het. Die vloot is in vier eskaders verdeel. Die eerste twee, onder leiding van die konsuls, vorm twee kante van 'n driehoek, met die konsulskepe aan die voorkant en hul eskaders agter hulle aan. Die derde eskader vorm die agterlyn van die driehoek, en die laaste eskader vorm 'n ander lyn agter. Dit het die Romeinse vloot 'n baie buigsame struktuur gegee. Daarteenoor is die Kartago -vloot in 'n eenvoudige lyn gevorm. Hulle plan was blykbaar om die kompakte Romeinse vloot op te breek en 'n reeks kleiner verbintenisse aan te gaan. Om dit te doen, het die Kartagoanse bevelvoerder sy sentrum beveel om terug te trek en die eerste en tweede Romeinse eskaders vorentoe te trek. Intussen val sy linkervleuel die Romeinse derde eskader aan, en sy regterkant die laaste, vierde Romeinse mag. Die Kartagoërs het egter nog steeds nie 'n reaksie op die corvus uitgewerk nie, en dit lyk asof hulle in individuele gevegte baie slegter gevaar het as die Romeine.
Die Kartago -plan het gelei tot drie afsonderlike gevegte. Die Romeinse derde eskader was hard gedruk totdat dit teen die kus opgedwing is, waar die Kartagers nie bereid was om aan te val uit vrees vir die korvus nie. Die vierde eskader was ook swaar. Die doelbewus verswakte Kartago -sentrum is egter deur die konsul se eskaders verslaan. Regulus het elke gratis skip teruggeneem om die res van die Romeinse vloot te help en die Puniese vloot 'n verpletterende neerlaag toegedien. Hulle verloor byna honderd skepe, meestal gevang, en veroorsaak baie min skade aan die Romeinse vloot. Die Romeinse oorwinning het hulle vrygemaak om Afrika aan te val en was naby aan die beëindiging van die oorlog.
Die Puniese oorloë, Adrian Goldsworthy. 'N Uitstekende werk wat al drie Puniese oorloë dek. Sterk op beide die land- en vlootelemente van die oorloë.
Intussen het Afrika -stamme wat naburig Kartago was, geweet dat volgens die vredesverdrag tussen Kartago en Rome wat die Tweede Puniese Oorlog gesluit het, Rome die stap as 'n daad van aggressie sou interpreteer. Dit het gewaagde Afrikaanse bure straffeloos aangebied. Hierdie bure het hierdie rede gebruik om veilig te voel en het haastige aanvalle op die Carthaagse gebied uitgevoer, wetende dat hul slagoffers dit nie kan agtervolg nie.
Uiteindelik het Carthago keelvol geword. In 149 vC het Kartago weer in die wapenrusting gekom en agter die Numidiërs aan geloop.
Rome het oorlog verklaar op grond daarvan dat Kartago die verdrag verbreek het.
Alhoewel Kartago nie 'n kans gehad het nie, was die oorlog vir drie jaar uitgerek. Uiteindelik het 'n afstammeling van Scipio Africanus, Scipio Aemilianus, die verhongerde burgers van die beleërde stad Kartago verslaan. Nadat hulle al die inwoners doodgemaak of verslaaf het deur hulle te verkoop, het die Romeine die grond platgemaak (moontlik gesout) en die stad verbrand. Niemand mag daar woon nie. Kartago is vernietig: Cato se gesang is uitgevoer.
Die evolusie van oorlogvoering, die 3 -element -benadering
Dit is duidelik dat die ingeboude aggressie van ons spesies 'n geweldige dryfveer in ons ontwikkeling was en 'n vinnige toename in die oorheersende spesies op die planeet was, alhoewel talle miljoene in oorlogvoering gesterf het sedert die geskiedenis begin het, is dit ook duidelik dat baie van ons tegnologiese en sosiologiese ontwikkeling het uit oorlog gekom. Toe ons die 21ste eeu binnegaan, is dit ook duidelik dat oorlog ten spyte van wat moreel en etiese ontwikkeling sou wees, steeds 'n belangrike menslike interaksie is. Ondanks die groot tegnologiese vooruitgang in oorlogvoering, het alle leërs gewoonlik drie elemente: infanterie, skok en vuurondersteuning. Infanterie, soos die naam aandui, is normaalweg grondtroepe wat te voet veg, selfs al mag hulle in die geveg ry, maar hulle rol was nog altyd om die grootste deel van die gevegte te doen en om grond vas te hou. Skokelemente het as strydwaens begin en ontwikkel tot kavallerie waarvan die toppunt die berede ridder was en tot moderne oorlogvoering met pantservoertuie en nou in die 21ste eeu die lugmobiele en lugkavalleriemagte. Die Fire Support -element het geleidelik toegeneem en die tegnologie het dit moontlik gemaak om meer akkuraat, mobieler en langer te word, insluitend katapulte en ballistee tot kanonne en begeleide wapenslanseringsstelsels soos die moderne MLRS.
Die eerste fase van oorlogvoering kan as die ouderdom van strydwaens geklassifiseer word, hier het groot koninkryke ontwikkel en oorlog gevoer vir aansien en om grond en hulpbronne te verkry, insluitend soms slawe. 'N Goeie voorbeeld van hierdie tydperk is die van antieke Egipte en die antieke koninkryke van die Midde -Ooste, soos die Hetiete. Gedurende hierdie tydperk het leërs begin ontwikkel en die koning van die geveg was die strydwa. Die wa verteenwoordig die skokelement in die leërs van die dag en is deur 2 tot 4 perde getrek en bevat gewoonlik 'n bestuurder en een of meer krygers gewapen met spiese en dikwels 'n vorm van projektielwapens soos pyle, boë of spies. Gedurende hierdie tydperk was die vuursteunelement baie beperk en die skokelement die belangrikste op die slagveld, soos geïllustreer deur die slag van Kades 1275 vC.
Die volgende fase in die evolusie van oorlogvoering (ongeveer 400BC-900AD) het die opkoms van infanterie gesien as die dominante mag op die slagveld, goed opgeleide en gedissiplineerde infanterie kan strydwaens hanteer deur standvastig te bly tydens 'n aanklag of hul geledere te open om die waens deur te laat en hulle dan aan te val. Hierdie tydperk kan die legioenêre ouderdom genoem word omdat dit die swaar infanterie van Rome op die slagveld sien oorheers het. Infanterie het beter georganiseer en met 'n swaarder wapenrusting geboor, die Grieke het die ontwikkeling van die lang spies en snoekagtige Sarissa en die verwoestende falanksformasies gesien wat meer as 'n 1000 jaar later met groot snoekvormings moes weergalm. Die Shock -element het ook gevorder met die groter gebruik van kavalerie, maar die stiebeuel en lans moes nog nie heeltemal ontwikkel nie, sodat kavallerie nog nie sy volle potensiaal kon verwesenlik nie. Strydwaens bly in gebruik in China en in Keltiese Brittanje, maar daar was tyd. Olifante het ook in Noord -Afrika gebruik gemaak in die leërs van Rome en Kartago en in die Midde -Ooste en Indië, maar na 'n paar aanvanklike suksesse het infanterie gou geleer hoe om dit te hanteer en olifante het dikwels 'n gevaar vir hul eie kant geword as die vyand. In Indiese oorlogvoering het die olifant langer in gebruik gebly, aangesien 'n meer geskikte klimaat en maklike beskikbaarheid dit 'n meer nuttige slagveldbate gemaak het as 'n nuwigheid.
Die volgende tydperk kan die ouderdom van die ridder genoem word, aangesien die berede swaar gepantserde kryger op die slagveld geheers het tot die bekendstelling van vuurwapens en beter infanterietaktieke. Gedurende hierdie tydperk was die Shock -element die sleutel en baie leërs het hul infanterie -element verwaarloos of onder gebruik, terwyl die edeles van die tydperk die berede ridder as die enigste waarde op die slagveld beskou het. Die stadige lading van swaar kavallerie was die voorloper van latere tenkgevegte, en hoewel daar 'n vreemde ontsteltenis was, sou hulle die slagvelde van Europa eeue lank oorheers. Weg van Europa het die Mongole hul eie maneuveroorlogvoering na Oos -Europa, China, Japan en die Midde -Ooste gebring. In die Mongoolse leërs het die skokelement die botoon gevoer met infanterie en vuursteun wat slegs gebruik word as versterkings teëgekom het; die skokelement van die Mongole was 'n goed gewapende ligte ruiters met boog en lans wat sy vyande uitgevee het totdat dit deur pylvuur verswak is en dit dan met swaarder gepantserde kavallerie, in baie opsigte die ou voorloper van Blitzkrieg, wat weereens illustreer dat slegs die toerusting, nie die beginsels van oorlogvoering nie, deur die geskiedenis verander het. Die vuurondersteuningselement het in hierdie tydperk ontwikkel met die groter gebruik van geweerpoeier en die behoefte om wapens te verbeter namate versterkings verbeter het, infanterie het ook 'n groter slagafstand bereik met die ontwikkeling van die kruisboog en langboog en uiteindelik vuurwapens wat uiteindelik die doodskoot sou wees die ouderdom van die ridder.
Die volgende ontwikkelingsperiode was die ouderdom van die muskiet, 'n tydperk waarin die infanterie -element weereens oorheers het danksy tegnologiese vooruitgang. Die begindatum van hierdie tydperk is moeilik om te definieer, soos baie van hierdie periodes, dit is stadiums van 'n evolusionêre proses, nie 'n skielike sprong nie, maar dit kan gesê word dat dit tot die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog sou duur. Die tydperk sluit sosiologiese veranderinge in, soos ons tydens die Napoleontiese oorloë sien, die idee van die nasie in wapens, meer formele uniforms en opleiding van dienspligtiges, en nasionalisme en oorlog versterk hul verhouding. Die tydperk word gekenmerk deur groot infanteriegevegte met groot vuurkrag aan beide kante, soos Waterloo en gevegte in die Krimoorlog. Camouflage begin ontwikkel in die Napoleontiese oorloë met gewere, vuurpyle word ook vir die eerste keer op groot skaal met die Congreve Rockets in die Weste gebruik. Die skokelement was in die vorm van kavallerie wat op groot skaal gebruik is, waarvan sommige gepantser is, maar die vuursteunelement was die gebied wat die meeste ontwikkel het. Napoleontiese artillerie ontwikkel van taamlik statiese beleggeweer tot mobiele vuursteun wat perde oor die slagveld beweeg. Die belangrikheid daarvan het gegroei namate die buigsaamheid daarvan toegeneem het en die vuurondersteuningselement 'n deurslaggewende faktor geword het in baie Napoleontiese gevegte, soos Waterloo. Gedurende hierdie tydperk het die vuurondersteuningselement aan die toeneem gegroei met stutte laai wapens en nuwer kragtiger plofstof. 'N Nuwe wapen het ook begin lyk as die masjiengeweer; dit sou die grootskaalse gebruik van hierdie wapen wees wat die gevegte van die volgende era sou oorheers.
Die masjiengeweer -ouderdom het die vuurondersteuningselement oorheers, hoewel groot hoeveelhede infanterie gesterf het in die gevegte van die Amerikaanse burgeroorlog en in die Eerste Wêreldoorlog. Tegnologiese ontwikkeling gedurende hierdie tydperk was baie vinnig, en dit is die vuurondersteuningselement wat nog altyd die meeste baat gevind het by tegnologiese vooruitgang, gevolg deur die Shock -element, terwyl die infanterie -element die minste baat by tegnologiese ontwikkeling. Met die toename in krag van die vuurondersteuningselement, het verdedigende oorlogvoering oorheers, soos gesien in die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog, het artillerie in reikwydte en krag ontwikkel en die infanteriemoordmasjiengeweer word draagbaarder en buigbaarder.Nuwe vorme van oorlogvoering het ook ontwikkel, soos lugmag, wat in baie opsigte deel uitmaak van die vuursteunelement, aangesien die oorsprong daarvan was in artillerie wat ballonne opspoor en later met bomwerpers as lugartillerie. Vlootoorlogvoering het grootskaalse gebruik van duikbote en die begin van lugvaartoperasies met die vroeë vragmotors veroorsaak. Die verdedigende aard van oorlogvoering met loopgrawe en doringdraad het die dood van Kavalerie as 'n skokelement beskou, en in die groot oorlogsteaters het die skokelement feitlik verdwyn. Dit sou nie duur nie, want uit die as van die kavallerie het die saad van die toekoms van die skokelement begin, die begin van gepantserde oorlogvoering, die eerste tenks.
Die Tweede Wêreldoorlog was die begin van die Mechanized Warfare -era, hier het 'n vinnige vooruitgang in tegnologie die drie elemente aan bewind ontwikkel. Vir infanterie, meer draagbare ondersteuningswapens en groter individuele vuurkrag, soos in die Thompson Sub -masjiengeweer, tesame met die gebruik van voertuie om infanterie te vervoer, het 'n kleiner aantal infanterie baie wyer gebiede beslaan, kan 'n peloton nou 'n gebied beslaan wat die grootte van die slagveld by Waterloo. Russiese troepe wat op die rug van tenks sou veg, sou ontwikkel tot die idee van gemeganiseerde infanterie en gepantserde personeeldraers soos gesien in Viëtnam en later oorloë. Ten spyte van hierdie tegnologiese vooruitgang vir die infanterie-element, bly dit stadig, maar die Amerikaanse M-16 is 'n goeie voorbeeld hiervan in die 21ste eeu nog baie dekades nadat dit die eerste keer uitgereik is. Die infanterie -element word beperk deur die feit dat die hoofkomponent daarvan 'n mens is wat baie stadiger ontwikkel as enige tegnologie; die hedendaagse soldaat sou baie gemeen hê met 'n soldaat van die leër van Alexander die Grote of 'n Britse Redcoat in Waterloo.
Die Shock -element het die slagveld in hierdie tydperk oorheers, vasbeslote om die doodloopstraat van die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog te vermy, is baie moeite gedoen om vuurondersteuning en skokelemente te ontwikkel. Die Main Battle Tank of MBT word gedurende hierdie tydperk die koning van die slagveld, met 'n moderne MBT soos die Challenger 2 wat byna 70 ton weeg. Takties ontwikkel die skokelement ook met die idee van 'n Blitzkrieg of 'n verligte oorlog, soos gebruik deur die Duitsers in die vroeë Tweede Wêreldoorlog, wat die skokelement kombineer met lugkrag en ander dele van die vuursteunelement en vinnig bewegende infanterie wat op gemeganiseerde vervoer gemonteer is. Namate hierdie ouderdom die volgende fase van die skokelement tot 'n einde bereik het, het die van lugkavallerie en gewerskepe op die slagvelde van Viëtnam begin verskyn.
Die Fire Support -element het ook vinnig ontwikkel en het die opkoms van lugkrag as 'n belangrike komponent van hierdie element beskou. Bomladings en akkuraatheid het vinnig toegeneem van die basiese bomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog soos die Lancaster en B-17 tot die massiewe B-52 en die ontwikkeling van lasergeleide bomme en ander PGM's tydens die Viëtnam-oorlog. Ondersteuning vir nabye lug is ontwikkel tydens die Tweede Wêreldoorlog, veral tydens die Stille Oseaan -veldtog, en het sy volle potensiaal bereik tydens Viëtnam. Viëtnam het ook gebruik gemaak van langafstand -artillerie om grondaanvalle wat deur veilige 'vuurbasisse' afgevuur word, te ondersteun en die ontwikkeling van submunisie en spesifieke tenkwapens om die skokelement teen te werk. Uiteindelik het die B.B.C. Oorlogvoering het die ontwikkeling van biologiese, chemiese en kernwapens as die uiteindelike vuursteunwapens beskou, maar as oorlogswapens het dit misluk, aangesien die risiko van eskalasie dit onbruikbaar gemaak het deur almal behalwe die dwaasste van die militêre bevelvoerders.
Die huidige tydperk van oorlogvoering is die post -kerntydperk. Hier is die tyd van groot gevegte verby en Westerse oorlogvoering word oorheers deur krag op probleme op te spoor oor die hele wêreld en veg teen opstandelinge. Polities lewensverlies is feitlik onaanvaarbaar, sodat die infanterie -element, hoewel belangrik, sterk ondersteun word en dat B.B.C. om ongevalle te verminder. Die aantal infanterie wat ontplooi is, het verder gekrimp en die ontwikkeling van hoë -tegnologie infanterietoerusting is aan die gang. Mobiliteit is die sleutel, en 'n groot deel van die infanterie -element is in helikopters of gepantserde voertuie gemonteer, maar die rol daarvan om veral op die stedelike slagvelde van die Derde Wêreld in te neem en terrein te hou, is noodsaaklik. Die skokelement is onder druk om kleiner, ligter en buigbaarder te word; die dae van die 70 ton MBT is getel, met helikoptergeweerskepe en lugkavaleries wat 'n groot deel van hierdie element uitmaak. Vuurondersteuning is nou lank en baie akkuraat, nie net artilleriegewere nie, maar ook onbemande vliegtuie en kruisraketten met die fokus op hoogs akkurate aanvalle en interdik eerder as 'n blote massa wapens wat op die teiken gelewer word. Lugkrag self word steeds onbemande met 'n duidelike aanduiding dat die meeste lugondersteuning binne die volgende 50 jaar onbeman sal wees. Selfs Naval -oorlogvoering fokus daarop om vuursteun te bied teen teikens in die binneland.
Wat in die toekoms lê, is onbekend, maar dit is duidelik dat tegnologie vir die Westerse moondhede hulle 'n groter en groter voorsprong bo hul vyande sal gee en sal lei tot kleiner magte wat teen 'n groter snelheid ontplooi word, met 'n groter vuurkrag as ooit tevore, die vuur ondersteuningselement het tans oorheersing, maar as oorlogvoering tot terroristejag in stedelike doolhowe van die Derde Wêreld ontwikkel, hoe nuttig sal dit bly? Sommige militêre ontleders het gepraat van 'n inligtingsoorlog met gevegte op die internet en kommunikasie -snelweg; sulke idees is 'n gevaarlike fantasie, aangesien die geïllustreerde oorlog van 11 September altyd neergekom het op 'n doodslag, en ongelukkig altyd 'n rekenaarvirus, hoewel vernietigend nie oorlog is nie en ten spyte daarvan ons vertroue op rekenaars sal geen land ooit deur die internet op sy knieë gedwing word nie.
1960's: Die Vietnam -era
Teen die sestigerjare, met die vooruitgang in wapentegnologie en die toenemende tempo van die Viëtnam -oorlog wat 'n dramatiese styging in die verdedigingskoste veroorsaak het, het minister van verdediging, Robert McNamara, 'n nuwe filosofie van verdedigingsbestuur ingelui waarin geïntegreerde stelselontledings in die hele verdedigingsinstelling gevra is om te balanseer koste met effektiwiteit.
OEG & rsquos -aktiwiteite het in die vroeë 1960's aansienlik toegeneem. Om op hoogte te bly van die vooruitgang in die wetenskap, is die afdeling Toegepaste Wetenskap (ASD) gestig. Aangesien die koste van wapensisteme 'n oorheersende faktor in militêre besluitneming word, is 'n Afdeling Ekonomie gestig. Met 'n toename in die vereistes van die Marine Corps vir operasionele navorsing, is die Marine Corps -afdeling van OEG ook gevorm.
Omdat militêre besluitneming meer ingewikkeld raak, het die vloot in 1959 los van OEG en die Navy Long-Range Studies Project gestig. Namate hierdie groep betrokke geraak het by die studie van toekomstige vlootkwessies, het die vereistes vir analitiese ondersteuning van burgerlike spesialiste duideliker geword het. 'N Kontrak is met die Institute for Defense Analyzes (IDA) beding om sulke hulp te verleen. Die naam van die langafstandstudieprojek is verander na die Institute of Naval Studies (INS), geleë in Cambridge, Massachusetts.
In 1962 het die sekretaris van die vloot oorgegaan om die werk van OEG en die Navy & rsquos Institute for Naval Studies (INS) te konsolideer, en die Franklin Institute is gekies om die kontrak vir die nuwe organisasie te administreer: die Center for Naval Analyzes (bestaande uit OEG en INS -afdelings). In die komende jare het die OEG & rsquos NavWAG -groep ook 'n duidelike bedryfsentiteit geword in die Sentrum vir Navalanalises, en twee ander afdelings is gestig: die Systems Evaluation Group en Marine Corps Operations Analysis Group.
Kort nadat die Center for Naval Analises gestig is, het sy ontleders die kantoor van die Chief of Naval Operations (OPNAV) gehelp om planne op te stel vir die vlootkwarantyn van Kuba en die doeltreffendheid van toesighoudings beoordeel.
Teen die middel van die dekade, toe die Viëtnam-oorlog eskaleer, het die Sentrum vir Navalanalises die afdeling Suid-Asië-bestrydingsanalise (SEACAD) gestig, wat die aantal veldverteenwoordigers wat oorlogsverwante ontledings uitgevoer het, verhoog en die direkte steun aan die operasionele magte van die vloot vergroot. Ontleders het operasies bestudeer soos interdik in Noord -Viëtnam en infiltrasietempo's in Suid -Viëtnam, sowel as die bestryding van vliegtuigverliese, stakingoorlogvoering en vragmotorverdediging, toesig en ondersteuning van die skut. 'N Groot databasis oor oorlogsverwante aktiwiteite is ook ontwikkel en onderhou in die sentrum van Washington.
'N Nuwe Kartagoense tydperk: Handel, politiek, oorlog en verraad in die post-Romeinse wêreld
Wel, jy het my mislei; dit wat jy gedoen het, werk beslis. Die stryd was lekker om oor te lees, dankie vir die verwysing.
Ek het die laaste paar plasings baie geniet, ek is mal daaroor dat dit byna onmoontlik is om te voorspel hoe dinge op die baan gaan verloop. Rome wat in die wieg versmoor is, het 'n skoenlapper met buitengewone groot vlerke opgelewer, sodat ons 'n koel stilte kry soos hierdie Massalia -oplewing, dit is absoluut pragtig.
Ek het die laaste paar plasings baie geniet, ek is mal daaroor dat dit byna onmoontlik is om te voorspel hoe dinge op die baan gaan verloop. Rome wat in die wieg versmoor word, het 'n skoenlapper met buitengewone groot vlerke opgelewer, sodat ons 'n koel stilte kry soos hierdie Massalia -oplewing, dit is absoluut pragtig.
Ek bedoel, ek het die troep ietwat probeer naboots soos Cassius gesê het, maar ek is eintlik glad nie 'n militêre historikus nie. Ek dryf my tydlyn altyd uit persoonlike belangstelling, daarom woon dit soms 'n bietjie op sekere gebiede, en ek vind die ekonomiese, sosiale en kulturele geskiedenis absoluut fassinerend.
Ek probeer ook om die tydlyn 'n bietjie onverwags te hou, solank ek 'n gebeurtenis vir myself kan regverdig, en gewoonlik vind ek 'n presedent vir wat ek skryf. Dankie vir die ondersteuning soos altyd!
Hoofstuk XLVIII: Jason en die 'siel' van Massalia
In die laaste paar jaar van sy lewe het Eugenius hom toenemend teenoor tone gekry met 'n besonder gevaarlike teëstander, die beroemde (of berugte) Xanthippus van Massalia. Xanthippus, gebore in 150, was baie opvallend vanweë sy nederige afkoms en sy vinnige styging in mag. Xanthippus, die seun van 'n plaaslike werksman, was deel van die stedelike meerderheid wat toenemend pleit teen die Raad van 100 en diep geïnspireer is deur die demokratiese bewegings wat oor die Middellandse See plaasvind. Net soos sy pa, het Xanthppus 'n handwerk verrig en is hy relatief jonk getroud tussen 130 en 125 vC. Met die val van Deinomenes in 128, het Xanthippus toenemend belanggestel in die Demokratiese idees wat in die buitewêreld in Massalia gefiltreer het en 'n toegewyde voorstander van demokratiese hervorming geword.
Gedurende die beginjare van Eugenius se bewind was Xanthippus taamlik geïsoleerd van die politiek. Hy het by geleentheid die vergadering bygewoon, maar was nog lank nie ryk genoeg om groot tyd aan politieke verandering af te staan ​​nie. Gedurende die 120's het Xanthippus egter 'n klein fortuin verdien uit Eugenius se bouprojekte regoor die stad, wat 'n groep arbeiders gelei het wat aan baie van Eugenius se grootste projekte gewerk het. Met hierdie geld. Xanthippus kon homself vestig as 'n middelgrote grondeienaar. Dit is weereens die gegewe besonderhede, maar of ons dit presies kan vertrou of nie, kan bespreek word. Wat wel seker is, is dat Xanthippus teen die 110's opgestaan ​​het om 'n middelgrote grondeienaar te word en genoeg rykdom bymekaargemaak het om meer aktief aan die vergadering deel te neem terwyl hy sy bande met bouers regoor die stad behou. Teen die vroeë negentigerjare het die 50-jarige Xanthippus buitengewoon ryk geword uit bouprojekte, nadat hy 'n belangrike figuur geword het in die stedelike uitbreidings- en 'vernuwings'-projekte van Massalia.
Tussen ongeveer 116 en 114 het Xanthippus egter eers begin verskyn as 'n politieke figuur wat ernstig opgeneem moes word. Hy het vinnig 'n reputasie ontwikkel as 'n ietwat gebrekkige redenaar en word dikwels bespot oor sy laer klas (en soms nogal Kelties-geïnspireerde) maniere en spraakvorme, maar een wie se passie dit moontlik gemaak het om baie daarvan in die vergadering te misken. Boonop was Xanthippus nie bang om swaarde te kruis met selfs die magtigste in die samelewing nie, waaronder Eugenius en Jason. In 115, die bekendste, het Xanthippus voor die vergadering gegaan en 'On Tyrannicides' gelewer. In 'n lang en kronkelende toespraak vestig Xanthippus die aandag van die gehoor terug op die geskiedenis van 'Tyrannicides' en vra 'n ongelooflike wye reeks voorbeelde om die omverwerping van tiranne te vier voordat hy eindig met die omverwerping van Cleomenes en 'n algemene waarskuwing oor 'die die risiko dat diktators vermom word as demokrate en tirannie vermom as vryheid '. Die doelwit van so 'n toespraak was beslis redelik duidelik.
Maar as Xanthippus nie van Eugenius hou nie, verag hy Jason, wat hy as die grootste bedreiging vir die stad as geheel beskou het. Eugenius het ten minste 'n paar bewegings gemaak om demokratiese kenmerke in die stad te vestig, maar sy seun is basies van posisie tot posisie verskuif sonder om een ​​daarvan te verdien en slegs as 'n manier om beheer oor die bevolking te behou. In 'n toespraak in 114 val Xanthippus nepotisme en die risiko van 'n grondwet aan
Xanthippus se grootste vrees was dat Eugenius sou sterf en Jason sonder opposisie bloot na sy posisie sou styg en as 'Beskermer van die stad' sou oorneem, en sodoende 'n oorerflike diktatuur oor Massalia sou bevestig. Vroeg in 114, in reaksie op die verslegtende siekte van Eugenius, het Jason twee hoofrede gehou voor die Vergadering (in Januarie) en die Raad (in Januarie of Februarie, voor Eugenius se dood in Maart). In albei herbevestig hy 'n toewyding aan die vryheid van die mense en die stad, terwyl hy ook die glorie en prestasies van sy vader vier. In Maart, twee dae na Eugenius se dood, het Jason nogmaals voor die Raad gegaan om 'n doodsberig van Eugenius te gee en sy testament te open. In die testament verklaar Eugenius Jason as sy erfgenaam van sy eiendom, rykdom en enige oorerflike posisies wat hy beklee het en 'aanbeveel' hy as sy opvolger van die posisie van beskermer van die stad, maar dit het dit taktvol amptelik in die hande van die raad gelaat en die vergadering van die stad.
In werklikheid het Jason se jare in die burokrasie hom genoeg van 'n politieke basis gegee, ondersteun deur sy oorlede vader en die groot toestroming van rykdom wat hy nou opgedoen het. Binne 'n maand na Eugenius se dood is Jason in sy nuwe pos bevestig. Voordat Eugenius in 125 aan bewind gekom het, was Jason die administrateur van sy vader se landgoedere in die noorde, maar tussen 125 en 114 het hy byna al sy tyd in die stad deurgebring, met slegs 'n paar tydperke saam met sy pa. Hy het na vore getree as 'n taamlik bekwame politikus en administrateur, maar sonder belangstelling in die platteland, nog minder oorlogvoering. Uiteraard was dit die rol van 'n politikus wat hy gedurende hierdie belangrike tydperk moes speel. Aanvanklik was Jason se heerskappy redelik glad. Eugenius het genoeg nadoodse respek afgedwing en Jason self was kragtig genoeg om Xanthippus in die vergadering (en Xanthippus se eweknie in die vergadering, Cleon) 'n relatief klein bedreiging te hou.
Die politieke omgewing buite die stad het egter ietwat meer onstuimig geword. In 114 vind Jason's Massalia toenemend druk uit die Noordooste, veral van die Helvetii, Raetians en Insubres. Kleinskaalse migrasies en strooptogte het begin plaasvind, en die Massaliese weermag was effens meer gestamp om sy grense veilig te hou. Dieselfde jaar was Jason se seun, Eugenius, getroud met die dogter van die koning van die Allobroges om vrede in die noorde te behou en 'n verdrag wat met die Volcae onderteken is, bevestig hul verbintenis tot 'n blywende vrede tussen die twee. In 113 het die situasie egter steeds meer onder druk geraak. In dieselfde jaar het die Cimbri en Teutones die Alpe oorgesteek en met hul migrasie na Italië begin, 'n migrasie wat eers in 107 vC sou eindig.
Gedurende die volgende 6 jaar is Jason se bewind geskud deur golwe van grootskaalse migrasies, strooptogte en pogings tot verowering, toe toevlugte uit die Galliese en Etruskiese Italië oorstroom het en die toenemend moeilike ekonomiese toestande gelei het tot konflikte binne die Po-vallei en daarsonder. Nie almal was op sigself sleg nie. Tussen 111 en 107 (dit wil sê tussen die nederlaag van die Etruske in die Po -vallei en die val van Pisae), het soveel as 30 000 Etruske moontlik na Massalia gevlug. Almal van hulle het natuurlik nie gebly nie, en baie van hulle het nuwe nedersettings in Suid -Gallië en in die suide van Spanje gestig, maar sommige van hulle het dit wel gedoen en sou daartoe lei dat die ekonomie en kultuur in die laat 100's en 90's floreer. Etruskers (en Galliërs) sou ook 'n sleutelrol speel in die 'kolonisering' van Suid -Gallië in Massalië in dieselfde tydperk.
Gedurende hierdie tydperk het baie van die vloede van mense egter gedreig om Massalia redelik dramaties te destabiliseer. Jason en sy generaals was wanhopig om te keer dat 'n groot aantal Galliese plunderaars sy grense oorsteek en Massalia bedreig, en het byna konstante oorloë tussen 113 en 107 gevoer. van die konflik, maar dit het 'n groot deel van die westelike dele van Massalia verwoes. 'N Belangrike oomblik kom egter in 109 toe 'n groep Galliërs (moontlik Insubres of Liguriërs) onder leiding van koning Boiorix toegelaat is om deur Massaliese gebied te gaan in ruil vir die stryd teen die Volcae, wat weer vyande geword het met die toetreding van 'n nuwe koning in 110. Op hul beurt sou hulle 'n nuwe koninkryk in die streek stig, informeel bekend as die Volcaeligurian Kingdom.
By die huis is Jason se mag toenemend bedreig. In die besonder was die aanvalle van Xanthippus meedoënloos en het sy steun in die Vergadering stadig verswak. Dit was natuurlik nie die enigste faktor in die spel nie. In 112 laat Jason die Iberiese huursoldate vir die eerste keer sedert die 120's terug in die stad, en steun hulle vir sy voortgesette Galliese oorloë, 'n stap wat baie ongewild was. Terselfdertyd het Jason bewys dat hy geen spesiale vriend van die stedelike armes was nie en die persepsie van Jason as 'n oligargiese prins het vinnig ontstaan. Terselfdertyd het ontwikkelings in Kartago met die totstandkoming van demokrasie daartoe gelei dat 'n nuwe golf van demokratiese literatuur en propaganda die stad binnekom en die steun vir 'n gemengde grondwet in die stad ondermyn het.
Teen ongeveer 109 het Xanthippus die spreker geword van die demokratiese faksie in die Vergadering en 'n groot doring in die sy van Jason. Dinge het in 108 moeiliker geword toe die vergadering, in stryd met Jason se verwagtinge, die aanbeveling van die stadbeskermer verbreek en Xanthippus as die meester van voet verkies het. Vanuit hierdie nuwe posisie het Xanthippus sy politieke beleid en hervormingsvereistes uitgebrei en ontwikkel en dieselfde jaar die 'Xanthippan Laws' geskryf. Vir die antieke Middellandse See was dit 'n ietwat revolusionêre dokument en 'n vroeë grondwet. Soos met die meeste demokratiese bewegings, was die Xanthippaanse wette gebaseer op die verslag van Athene wat deur Aristoteles gegee is, maar het aspekte van die Galliese en Kartago -praktyk aangeneem.Die presiese dokument is verlore, maar dit beskryf Xanthippus se ideaal vir 'n demokratiese Massalia en die omverwerping van tirannie en oligargie ten gunste van die demos.
In die volgende paar dekades sou die Xanthippan -wette 'n sleuteldokument in Massaliese demokrasie wees en uiteindelik 'n punt van politieke twis en debat elders in die Middellandse See word. Vir eers het dit hom twee belangrike vyande gemaak: Jason natuurlik en Cleon. Nie hulle of die Raad van 50 in sy geheel was veral verheug oor die aard van die omstrede dokument van Xanthippus en wou dit en die lastige demokraat eens en vir altyd vernietig. Hulle slagveld van keuse was om die verraadwette te gebruik. As deel van die uitwissing van die bewind van Cleomenes en die vestiging van 'n nuwe magsbasis, het die wetgewing hervormings onder Eugenius en Jason beleef (meestal deur Jason tussen 120 en 112 vC). In die besonder is Cleomenes se verraadwette wat verraad as 'n aanval op die diktator self beskryf, uitgewis en vervang deur 'n nuwe definisie van verraad as 'n aanval op die mense, die Raad of die Vergadering van Massalia (afsonderlike wette is gebruik om beskerm die persoon van die Beskermer van die Stad). Hieronder, het hulle aangevoer, was Xanthippus se omstrede dokument 'n duidelike aanval op die Raad en die mense wat baat gevind het by die huidige regering van die stad.
Xanthippus is voor die hof gebring, skuldig bevind en in 107 verban aan die einde van sy ampstermyn. Die staat het sy eiendom in beslag geneem en verkoop en 'n ekstra straf opgelê vir die onterflikheid van sy erfgename. Onder die Raad was dit oor die algemeen goed, maar baie in die demos het die behandeling van Xanthippus onaanvaarbaar gevind en die demokratiese faksie het verskeie politieke aanvalle op Jason en die Raad geloods, wat gelei het tot meer as 'n dosyn meer demokrate tussen 107 en 106. Die ballingskap van Xanthippus, tussen 107 en 103 v.G.J. tydperk in sy lewe. Gedurende hierdie tyd reis hy na Kartago en Athene om 'die groot sentrums van demokrasie in die Middellandse See' te bestudeer. Hy ontwikkel ook sy literêre werke in hierdie tydperk, en kondig 'n verhandeling oor demokrasie uit Athene aan in 105, gevolg deur 'n geskiedenis van verskillende grondwette (gefokus op die mislukkings van oligargie, monargie en tirannie, en die sukses van demokrasie). Beide werke is nou verlore.
Terug in Massalia het Jason se reputasie by die vergadering verder verskerp. Die ballingskap van toonaangewende demokrate, waaronder Xanthippus, oor wat as beskuldigde beskou word, het daartoe gelei dat meer van die demos en die voortgesette teenwoordigheid van Iberiese huursoldate het slegte herinneringe aan Cleomenes teruggebring. Boonop was dit onmoontlik om demokratiese literatuur uit die weg te ruim, veral weens die gebrek aan regsgrondslag daarvoor. Kartagoense en Romeinse handelaars het 'n groot deel van die politieke gesprek van buite Massalia na die stad gebring, en ons bronne bevat groot byeenkomste rondom prominente demokratiese leiers terwyl hulle die politieke verhandelinge en filosofiese tekste uit die demokratiese sentrums van die Middellandse See hardop voorlees. Terselfdertyd, toe Xanthippus weg was, was Cleon ook 'n doring in Jason se kant.
Cleon was ambisieus en beskou Jason waarskynlik as 'n belemmering vir sy groei tot mag buite die rang van Master of Horse. Net toe Eugenius aan bewind gekom het, was die roetes om die beskermer van die stad te word nog steeds so oop vir ambisieuse lede van die aristokrasie, en Jason se beleërde regime was 'n ideale geleentheid om aan bewind te kom. As gevolg hiervan het Cleon probeer om die rol van gematigde demokraat te speel, en so ver moontlik 'n beroep op die steeds magtiger radikale in die Vergadering gedoen en 'n demokratisering en die eenwording van die Raad en Vergadering versoek, maar nie 'n totale omverwerping van die regime. Alhoewel hy dit nie reggekry het om die radikale op te tel nie, het hy nogal gewild geword as 'n alternatief onder die gematigde lede van die Vergadering, terwyl hy 'n tradisionele magsbasis onder die elite behou het. Tussen hierdie en gereelde vorme van euergetisme en aristokratiese vertoon, was Cleon vinnig 'n groot bedreiging. Met die heropkoms van die dinastie Cleomenes in 104 het dinge weer tot 'n val gekom.
Deinomenes is in die laat 110's of 100's dood en sy 30-jarige seun, Phrasikleos, het ontstaan ​​as die nuwe hoop dat die dinastie weer aan bewind sou kom. Phrasikleos was slim genoeg om so ver weg te leun as om die kaart van sy verhouding as Cleomenes as moontlik te speel, en het vanuit sy ballingskap in Qart Hadasht ondersteuning in die stad begin soek. Teen die kanse het Phrasikleos miskien genoeg ontevredenheid in die stad gevind om die hoop op 'n moontlike staatsgreep te begin kweek, en in Qart kon Hadasht beslis genoeg kragtige vriende maak om hom die rykdom te gee en, veral, soldate om dit te begin. In 103 vaar Phrasikleos van Qart Hadahst af met soveel as 8000 huursoldate wat Massalia wil oorneem en homself as diktator wil installeer. Binne -in die stad het Phrasikleos gehoop om genoeg haat teenoor Jason se regime te vind om hom te voorsien van verdere binnelandse bondgenote om die stad terug te neem.
Miskien is dit om hierdie rede dat die ballingskap van Xanthippus dieselfde jaar herroep is. Toe Phrasikleos nader kom en Cleon sy steun vir 'n staatsgreep teen Jason versamel het, het hy al die ondersteuning nodig gehad wat hy kon kry en die terugroeping van Xanthippus sou 'n manier help om die demos terug aan die kant. Tot sy eer, dit het gewerk. Xanthippus hou baie van Jason, maar Phrasikleos en Cleon sou nie beter wees nie en met sy terugkeer het Xanthippus vinnig as die magtigste figuur in die vergadering verskyn. Sy ballingskap deur Jason het hom net meer gewild gemaak onder die demokratiese faksie, en hy het ongelooflik invloedryk geword. In 'n krisistyd het hierdie invloed vinnig oorgegaan tot werklike mag en kon Xanthippus 'n rits hervormings van Jason afpers. Weer is huursoldate uit die stad geskors en 'n hele nuwe stel bevoegdhede aan die Vergadering in 103 toegestaan, waaronder die verkiesing van verskeie sleutelposisies in die regering, bevoegdhede wat van die Raad verwyder moet word.
Met Xanthippus nou in beheer van die politieke verhaal, het die demos is vinnig verenig teen Phrasikleos wie se staatsgreep in 'n geveg verslaan is toe hy in die hawe van Massalia wou land, gevolg deur 'n tweede geveg aan die kus buite die stad. Die belangrikste hierin was dat dit 'n leër was wat uit hoofde van die Vergadering opgewek is, nie 'n leër deur die Raad nie, soos dit tradisioneel was. Dit was natuurlik steeds grondeienaars wat veg, maar nie die baie welgestelde, hoë-status-grondeienaars van die Raad nie en die generaals wat verkies is, was byna uitsluitlik uit die Vergadering. Omdat sy tradisionele mag ondermyn is, was die Raad ontstoke. Die laaste spyker in die kis kom binne maande na Phrasikleos se poging om weer aan bewind te kom. Op grond van die lede van die Raad wat Phrasikleos gesteun het en die eise van Xanthippus in ruil daarvoor dat die politieke gewig van die Vergadering teen Cleon gebruik sou word, is die Raad amptelik ontbind in September 103 en is die bevoegdhede gegee eerder na die Vergadering. Woedend het Cleon in November probeer om die mag oor te neem, maar sy staatsgreep is in sy krip gewurg toe dit deur 'n informant aan Jason verraai word en Cleon en sy ondersteuners tereggestel weens verraad. Die vergadering het hulle skuldig bevind en Cleon is in Januarie 102 verban.
Teen alle kanse het Jason as beskermer van die stad gebly, maar sy posisie is nou ernstig ondermyn. Sonder die Raad was baie van die konstitusionele reëling van Eugenius wat die basis van sy mag geskep het, weg en die voorheen verdeelde bevoegdhede van die Raad en Vergadering is nou verenig onder 'n enkele liggaam met 'n charismatiese en gevaarlike leier. Jason sou die volgende twee jaar aan bewind bly en na sy dood is sy seun Eugenius II verkies tot die beskermer van die stad. Onder Eugenius II en sy opvolger, Cleon I, word die posisie toenemend verwerp en teen die middel van die 70's het dit as 'n suiwer seremoniële maar oorerflike posisie verskyn deur die afstammelinge van Eugenius I. Die beskermers van die stad sou egter steeds invloedryk bly in ander gebiede, en, soos ons sal sien, sal nie altyd tevrede wees met 'n bloot seremoniële rol in die politiek nie.
Die tydperk vanaf Jason se dood in 100 tot 94 vC staan ​​informeel bekend as die 'Protektoraat van Xanthippus'. Gedurende hierdie tydperk was die belangrikste fokus op heropbou en herstrukturering en eers in die volgende generasie kon enige van die politieke idees van Xanthippus, wat meer as 'n dekade vroeër uiteengesit is, in die praktyk gebring word. In 94 sterf Xanthippus op 56 -jarige ouderdom en word begrawe in die begraafplaas aan die rand van die stad, glad nie ver van Eugenius en Jason nie.
Hoofstuk XLIX: Jason en die 'siel' van Massalia
Teen ongeveer 109 het Xanthippus die spreker geword van die demokratiese faksie in die Vergadering en 'n groot doring in die sy van Jason. Dinge het in 108 moeiliker geword toe die vergadering, in stryd met Jason se verwagtinge, die aanbeveling van die stadbeskermer verbreek en Xanthippus as die meester van voet verkies het. Vanuit hierdie nuwe posisie het Xanthippus sy politieke beleid en hervormingsvereistes uitgebrei en ontwikkel en dieselfde jaar die 'Xanthippan Laws' geskryf. Vir die antieke Middellandse See was dit 'n ietwat revolusionêre dokument en 'n vroeë grondwet. Soos met die meeste demokratiese bewegings, was die Xanthippaanse wette gebaseer op die verslag van Athene wat deur Aristoteles gegee is, maar het aspekte van die Galliese en Kartago -praktyk aangeneem. Die presiese dokument is verlore, maar dit beskryf Xanthippus se ideaal vir 'n demokratiese Massalia en die omverwerping van tirannie en oligargie ten gunste van die demos.
In die volgende paar dekades sou die Xanthippaanse wette 'n sleuteldokument in Massaliese demokrasie wees en uiteindelik 'n punt van politieke twis en debat elders in die Middellandse See word. Vir eers het dit hom twee belangrike vyande gemaak: Jason natuurlik en Cleon. Nie hulle of die Raad van 50 in sy geheel was veral verheug oor die aard van die omstrede dokument van Xanthippus en wou dit en die lastige demokraat eens en vir altyd vernietig. Hulle slagveld van keuse was om die verraadwette te gebruik. As deel van die uitwissing van die bewind van Cleomenes en die vestiging van 'n nuwe magsbasis, het die wetgewing hervormings onder Eugenius en Jason beleef (meestal deur Jason tussen 120 en 112 vC). In die besonder is Cleomenes se verraadwette wat verraad as 'n aanval op die diktator self beskryf, uitgewis en vervang deur 'n nuwe definisie van verraad as 'n aanval op die mense, die Raad of die Vergadering van Massalia (afsonderlike wette is gebruik om beskerm die persoon van die Beskermer van die Stad). Hieronder, het hulle aangevoer, was Xanthippus se omstrede dokument 'n duidelike aanval op die Raad en die mense wat baat gevind het by die huidige regering van die stad.
Hoofstuk XLIX: Die wyer prentjie
Voordat ons verder gaan, is dit miskien 'n goeie idee om terug te gaan en na die Middellandse See te kyk, soos dit bestaan ​​het in die middel tot einde van die 1ste eeu vC. In die middel van die Middellandse See het die Italiaanse hartlande effektief 'n lappie geword van verskillende state, alliansies, konglomerasies en ligas wat met mekaar om mag sou veg. Rome, altyd 'n aanspraakmaker, sien 'n herlewing onder sy nuwe Republiek, sy spiere buig en in die noorde strek teen die Germaanse koninkryke en suidwaarts na Campania. Dit moet nie verwar word as 'n lewelose, oorloggeteisterde landmassa met min karakter buite die verowerings van die betrokkenes nie. In plaas daarvan is hierdie tydperk van die Italiaanse geskiedenis net so onderskei in sy kulturele en ekonomiese innovasies as enige ander. Veral politieke literatuur en filosofie was op baie gebiede gewild, veral deur kontak met die demokratiese bewegings in Massalia, Kartago en Iberia. Die herstel van sterker kontakte met die oostelike Middellandse See het tot 'n mate ook invloede van die Seleukiede, Egipte en Masedonië meegebring. In die dertigerjare, byvoorbeeld, het Callimachan -poësie (met die fokus op kort, geestige poësie wat nogtans diepgaande studie vereis het) gewild geword in sommige stede in Suid -Italië. In Latium en Etruria het die gewildheid van epos 'n herlewing beleef deur die toenemende interaksie tussen die Germaanse konings en ouer Homeriese poësie. In 46 vC is die Ilias vir die eerste keer in Etruskies vertaal en wyd gelees deur Germaanse aristokrate (waarvan baie ten minste ietwat tweetalig geword het deur hulle woon in Etrurië).
In sommige gebiede was die fokus altyd op Aeneas as 'n held, lank gesien as 'n moontlike skakel tussen verskillende Italiaanse mense en Griekeland. Rome is 'n voor die hand liggende voorbeeld, maar ver van die enigste een wat baie ander Latynse en oorblywende Etruskiese state Aeneas as 'n moontlike stigter van hul eie stede beskou het. Die ander besonder gewilde epos was eintlik die Argonautica, veral vanweë sy direkte verwysings na die Westerse Middellandse See in 'n tyd toe baie van die oorsese kontakte van diegene in Italië nogal prominent in die westelike Middellandse See was.
In die noorde het die lotgevalle van Massalia steeds gestyg met 'n paar probleme. Veral die voortgesette interne kwessies tussen die demokratiese drange aan die een kant en die oligargiese of diktatoriale magte aan die ander kant het Massalia op belangrike punte afgelei en dikwels verswak. Tog het die handel met Italië in die vroeë dekades van die 1ste eeu werklik begin toeneem, sodat die Massaliërs redelik uitgebreid met die Germaanse konings kon kommunikeer en hulle op een of ander manier kon verbind tot die aristokratiese kultuur van hierdie koninkryke. Verder suid het die demokratiese figure in Massalia 'n algemene saak gevind met stede in Suid -Italië en idees oor politiek, regering en die toekoms van Massalia by die huis gebring. Dit was nie net van toepassing op die demokrate nie, ook nie onder die opvolgers van Eugenius en Jason nie; verskeie 'Beskermers van die stad' sou monargistiese of diktatoriale werke bevorder. 'N Kommentaar oor die Odyssee en die Ilias, veral oor die koningskap, wat in die eerste deel van die 1ste eeu in Griekeland verskyn het, is in die 80's na Massalia gebring en het 'n belangrike teks geword van die pro-Eugeniaanse lede van die samelewing.
In Iberia het die Barcids ietwat gedaal namate die Iberiese koninkryk Rerkertis aanhou styg het. Dit was nie die einde vir die Feniciërs in Iberia nie, maar die opkoms van Rerkertis het 'n baie ware mag ingebring in die vorm van 'n inheemse Iberiese koninkryk. Die werklike verhoudings tussen Rerkertis en Qart Hadasht was inderdaad kompleks en veelsydig. Die rykdom en aansien en kultuur van Qart Hadasht was iets wat baie Iberiese aristokrate probeer verkry het, en natuurlik word die silwer en goud wat deur die hawe gevloei het, altyd baie waardeer. Dit, die meer suksesvolle Kings of Qart Hadasht, kan tot 'n mate gebruik maak. In die suide was die belangrikste stad om in die oog te hou, Gadir, nog steeds in die greep van 'n gemengde Iberies-Fenisiese aristokrasie en vinnig ontwikkelende as 'n ernstige handelsmededinger vir Qart Hadasht. Nie net dit nie, maar Gadir sou 'n belangrike plek word vir die produksie van periploi, effektief ou handelshandleidings wat die hawens en markte wat op 'n gegewe reis gevind is, weergee. In hierdie geval het Gadir nie net die tuiste van geword nie periploi vir markte in die Middellandse See, maar vir diegene langs die Atlantiese Oseaan, wat deur Gadir nouer ingespan is as vroeëre state.
In hierdie geval het die bevolkingsbewegings wat deur die Barcids veroorsaak is, die groter seevaart van hul ryk en die nou groter kennis van Iberia as 'n landmassa hierdie handelsroetes duideliker vir potensiële handelaars oopgemaak. Gadir, goed geleë aan die Atlantiese kant van die pilare van Herakles, was in 'n ideale posisie om beide markte te oorbrug. Gadir -handelaars het langs die westelike kuslyn na Gallië en Brittanje, verder as langs die weskus van Afrika, gewerk. Tussen Gadir en Qart Hadasht het Iberia nou saamgebind in 'n groter sirkel van politieke en ekonomiese interaksies, die rol van Iberiërs in die Barcid -ryk het invloede na die skiereiland teruggebring en die opkoms van Rerkertis het daartoe gelei dat die Iberiërs as 'n politieke mag na vore gekom het. van betekenis in die Mediterreense gemeenskap. Rerkertis het verder as 'n nuttige oorbruggingspunt vir Gadir self opgetree, wat gelei het tot beter kennis en invloed op die markte aan die westelike kus en sodoende ekstra aansporing en vermoë gebied het om die waters te bewerkstellig.
Nadat hy verder suidwaarts teruggekeer het, het Kartago ook 'n herlewing onder sy demokrasie beleef. Ondanks politieke probleme aan die einde van die 2de eeu, het Kartago 'n bietjie grond teruggekry en 'n alliansie met verskillende stadstate in die streek gesluit. Die stad was in elk geval nie net 'n beduidende politieke mag en 'n plek van kulturele invloed nie, maar was ook steeds 'n belangrike handelsentrum en ontvang goedere uit Italië, Iberia, Gallië en selfs die oostelike Middellandse See. Dit was daar dat die eerste eeu die bloei sien van periodes van verdeelde state Macedonië se hegemonie het grotendeels afgebreek, die Seleukiede Ryk was 'n onstuimige en ontsteld staat en Egipte was verdeeld na die einde van die kortstondige Ahmosiese dinastie. Tog het hierdie state steeds waardevolle handelsroetes aangewend, hul eie kulturele produkte vervaardig en die wêreld om hulle beïnvloed.
Bo -Egipte het voortgegaan om handel te dryf en interaksie te hê met die Rooi See, Nubië, die Sahara en verskeie ander streke, terwyl Laer -Egipte ryk geword het uit die handel na die Atlantiese Oseaan en sy eie kulturele geloofsbriewe as erfgename van die erfenis van beide Ptolemaïese Egipte en die Ahmosiese Dinastie . Vir sommige kan die Biblioteek van Alexandrië dien as 'n poort vir sowel die Griekse as die Egiptiese literêre kultuur. , die voorstelling van Egiptiese idees in Griekse kontekste en omgekeerd. In die 60's en 50's het Masedoniese aristokrate gereeld na Alexandrië gereis om toegang te kry tot Griekse tekste wat nog in die biblioteek uit die Ptolemaïese tydperk gebêre was. Die stad het 'n duidelike Griekse styl en baie in Neder -Egipte het nog steeds Grieks gepraat. Trouens, gedurende die grootste deel van die 1ste eeu vC was die administrasie van Neder -Egipte nog steeds tweetalig en het dit baie van die Ahmosiese dinastie beleef.
Die groot kulturele mededinger was die Biblioteek van Antiochië wat homself eerder gesekwestreer het, maar as sy eie literêre en kulturele krag ontstaan ​​het. Hier het die Seleucidiese konings Griekse tekste beskerm (hoewel hulle temas gereeld gemeng het) en dit as deel van die Griekse geloofsbriewe van die dinastie voorgehou het. Dit het gelei tot 'n meer beperkte versameling, maar nie minder belangrik nie, wat dien as die plek vir 'n wye basis van laat -hellenistiese literatuur. Soms is aangevoer dat die ineenstorting van die Barcids die Middellandse See effektief in twee tussen die Ooste en die Weste laat sny het. Selfs hierdie verslag het hulle eerder afsonderlik hanteer, maar dit was geensins die geval nie. Die handel oor lang afstande het afgeneem, maar nooit verdwyn nie en teen die eerste eeu het dit op baie maniere begin toeneem. In 'n grawe naby Qart Hadasht in 2017, word die aardewerk van die Ahmosian Era onthul, en aan die ander kant is Germaanse items naby Antiochië gevind. In die besonder het 'n paar belangrike hawens waarskynlik dikwels as tussengangers opgetree. Syracuse, Kroton, Carthago is veral opvallend. Sommige direkte handel het egter waarskynlik plaasgevind. Massaliese handelaars het beslis tot by Egipte gekom en daar is bekend dat verskeie Iberiese handelaars tot by Seleukeia op die Tigris teenwoordig was. Politieke idees, letterkunde, kultuur en geld is oor die hele Mediterreense wêreld en selfs verder uitgeruil.
Hoofstuk L: Gods of the People: Massalia na Xanthippus
Ons keer terug, ten minste tydelik na Massalia. Die belangrikste punt van die verhaal van Massalia is dat dit die ontwikkelinge in die Middellandse See nogal netjies verbind met Wes -Europa en verder. Die opkoms van Gadir as handelshawe in Iberia, grootliks deur die invloed van Rerkertis en die agteruitgang van Qart Hadasht, het, soos genoem, gelei tot verhoogde interaksie met die westelike kus van Iberia en Gallië. Net so het die groeiende krag van Massalia die suidelike binneland van Gallië op sy eie maniere nader aan die Middellandse See gelok. Die derde voor die hand liggende mag wat hierby aangesluit het, was die Germaanse koninkryke wat, veral in die eerste dekades na hul aankoms in Italië, hul eie bande met Duitsland in die Noorde behou het, veral met 'n paar latere bevolkingsbewegings en ander handelsbande tuis. Die gevolg was dat Gallië en Duitsland in die 1ste eeu v.G.
Die politieke onrus van die einde van die 2de eeu het tussen 100 en 94 v.C. tot 'n hoogtepunt gekom in die 'Protektoraat van Xanthippus', 'n kompromiedemokrasie waaronder die Vergadering werklike mag gehad het en die gekastreerde beskermers van die stad tot 'n grootliks simboliese rol onder Eugenius II (94-83) en Cleon I (83-76). As die Beskermers van die Stad die aristokrasie van die land grootliks verteenwoordig, ondanks 'n mate van vyandigheid tussen oligargiese en diktatoriale groepe, 'n fokuspunt vir opposisie teen die demokrasie word, word die demokrate byna die standaardverteenwoordiger van die ryk handelaarsklas. Diegene wat betrokke was by die produksie van die stad, handel, internasionale uitruilings, ensovoorts, was die belangrikste ondersteuners en begunstigdes van die demokrasie wat onder Xanthippus en sy opvolgers geslaag het. Dit moet nie misverstaan ​​word as 'n heeltemal konsekwente of swart -en -wit verdeling tussen die twee groepe wat Eugenius I nie u tipiese aristokraat was nie, en sommige van die ouer gesinne het sy opvolgers nog steeds as buitestaanders beskou. So ook het sommige grondeienaars baie goed gevaar onder die demokrasie.
'N Belangrike deel van hierdie algemene verbintenis was egter die toenemend gevestigde belang in die beskerming van kommersiële belange. Veral in die eerste dekades van die 1ste eeu het die Massaliese demokrasie begin om sy weermag en sy vloot te hervorm om 'n paar van die meer gewilde en moderne taktieke van die dag aan te neem. Dieselfde leër en vloot sou in die 80's en 70's baie daadwerklik optree terwyl Massalia baklei het om sy belange met 'n mate van doeltreffendheid te beskerm en uit te brei. Onder leiding van Xanthippus kon Massalia 'n deel van die gebied wat in Ligurië verlore geraak het, terugkry en help om sy eie handelsroetes langs die kus te beskerm. Van 86-84 het veldtogte die Massaliërs teruggestoot na die Cevennesberge, die inheemse Volcae teruggedryf en die Massaliese hegemonie herstel.Daar is verskeie klein kolonies gestig om te verseker dat toegang tot nuwe landerye, ekstra soldate en maklike administratiewe sentrums verseker is. Die belangrikste fokuspunt in hierdie tydperk was egter die Rhône -riviervallei en veral die pogings van Massalia om die beskerming van hul eie belange teen inmenging deur Galliese stamme te verseker.
Die belangrikste stad in hierdie stryd was die van Lugudunon, 'n moontlike bron van bedreiging deur die Galliese stamme en 'n moontlike verstopping van die beweging van Massaliese goedere. Massalia het moontlik nie direk op die Rhône gesit nie, maar die rivier vorm een ​​van die belangrikste moontlike snelweë van Massaliese goedere na die binnekant van Gallië en argeologiese bewyse toon 'n florerende ruilroete in die 1ste eeu vC. As sodanig was die beskerming van die vrye reis van Massaliese goedere 'n deurslaggewende punt vir die demokrasie. Vir hierdie doel was die tydperk tussen ongeveer 100 en 60 vC 'n relatief komplekse verhouding met die Galliërs in die noorde. Soms het hierdie interaksies tot die gewelddadige einde neig, en verskeie veldtogte is gevoer met verskillende mate van sukses in 93-92, 87-86, 82-80, 75-4 en 60. Dit is egter afgewissel met periodes waarin 'n algemeen meer vreedsame status quo bestaan. Die Allobroges, Helvii, Vocontii langs die Rhône kan moontlike bedreigings wees, maar ook nuttige bondgenote teen ander moontlike mededingers. In 86 het die Ambarri van Lugudunon byvoorbeeld bondgenote van Massalia geword en die twee sou saamwerk om die Allobroges, Helvii en Vocontii vir bykans 30 jaar in lyn te hou.
Aan die einde van meer suksesvolle veldtogte sal hulde gebring word en skadeloosstellings aan Massalia betaal word, wat Galliese aristokrate en handelaars terugbring na die stad, waar hulle die uitruil nog meer kon vergemaklik. Huldeblyk -missies, die algemeenste tussen 86 en 75, het bedekte handelsmissies geword terwyl aristokrate gereis het, vergesel van retinues en handelaars wat transaksies in die stad wou maak. Op die hoogtepunt van hul mag kon Massalia op 'n ordentlike hoeveelheid landbougrond langs die Rhône beslag lê en die kolonies Rhodanos (letterlik die Griekse naam vir die Rhône) en Vocontion (natuurlik in die grond wat van die Vocontii gestroop is) geplaas word) . Hierdie kolonies is tot ondergeskikte bondgenote van die Massaliaanse demokrasie gemaak en met hul eie instellings opgerig en gevul met voorheen Massaliese burgers. Die gevolg was 'n steeds groter greep op die Rhone -rivier en die vermoë om te beskerm en belasting te ruil wat daardeur verbygegaan het.
Net soos Gadir vir die westelike kuslyne, het Massalia die uitgangspunt geword vir almal wat met die binneland van Gallië handel wil dryf. In Massalia was die kennis van die binneland van Gallië op sy sterkste, aangesien gereelde veldtogte en voortdurende uitruil noodwendig tot groter interaksie met die mense in die streek gelei het. In ruil daarvoor het idees en goedere uit die Middellandse See diep die platteland bereik. Al in 60 vC kan Griekse goedere aan die noordkus van Gallië gevind word. Een van die grootste begunstigdes aan die Galliese kant hiervan, behalwe Lugudunon, was eintlik die stad Burdigala aan die monding van die rivier Garonne. Burdigala was in 'n baie bevoorregte posisie om toegang te verkry tot die toenemende handel vanaf Gadir aan die kus en handel in Garonne vanaf Massalia in die Ooste. Alhoewel die handel in Gadiran minder seker kon wees, meer in die lig van die dikwels gevaarlike Atlantiese Oseaan, kon Burdigala as 'n entrepot optree vir Galliese, Gadiran- en Massaliese goedere, sowel as 'n belangrike handelspos vir Galliese stamme verder aan die weskus of in die westelike binneland.
Ander, soos die Aedui of die Arverni, wat reeds taamlik belangrike stamme was, het steeds baat gevind. Gergovia was waarskynlik op die landroete wat die Rhône en die Garonne verbind, en Alesia was beslis op die roete wat die Saone ('n sytak van die Rhône) en die Loire -riviere verbind. Hierdie stede het as belangrike uitruilpunte opgetree, waardeur goedere in groot hoeveelhede verder noordwaarts kon versprei. Moenie twyfel nie, die beweging van goedere was op groot skaal. Amfora's is gedurende hierdie tydperk in die honderdduisende in Gallië aangetref, nie almal Massalian nie. In die tydperk van ongeveer 150-0 vC is die hoeveelheid amfora wat meestal aangetref word, Carthagian, Massalian of Iberian in die vroeëre Barcid-periodes en dan Massalian of Gadiran in die latere periodes, met 'n paar opvallende verskynings van Qart Hadasht en Iberian. Soos verwag, is Massaliese goedere die algemeenste in die suide en langs die roete van die Rhône, alhoewel groot trosse aan die westelike kus en in spore oor die grootste deel van Gallië gevind is. Daarteenoor is die vervaardiging van Gadiran meer beperk tot die kuslyn, alhoewel daar 'n mate van penetrasie langs die Garonne sigbaar is.
Die vroeë periode van demokrasie tydens Eugenius II en Cleon I is sonder twyfel die mees welvarende tydperk. Gedurende hierdie tyd het Massalia se reikwydte die grootste omvang bereik, en sy ekonomiese krag het toegepas. Soos gewoonlik vervul Massalia sy rol as 'n verbinding tussen Gallië en die Middellandse See en het dit die Galliese volk nader aan die ekonomiese en kulturele gemeenskappe in die suide gebring. Natuurlik was hulle ook nooit heeltemal verdeeld nie. Galliese mense het eeue lank op baie verskillende maniere met die Middellandse See omgegaan, dikwels baie nou. Wat in hierdie tydperk plaasgevind het, is egter 'n groot kennis van Gallië. Massalia se handel met die binneland en sy eie toenemende rol in die Middellandse See in die algemeen, sowel as ander kommunikasiepunte, het Gallië weer laat verstaan ​​en bestudeer deur die Middellandse See.
Hoofstuk LI: Into a New Century, Rerkertis and the Subjugation of Iberia
Tydlyn van Rerkertis 'Kings
'Arbiskarian' dinastie (82? -30 vC) (Carissa)
'Turiban'-dinastie (30 BCE-27 CE) (Ibolca)
Turibas I (30-6 v.C.)
Turibas II (6-3 v.C.)
Ildutas II (3 vC-7 nC)
Ildutas III (16-27 nC)
Carissan-dinastie (27-82 nC)
Korribilo V (79-81) en Turibas IV (79-82)
Onder die sogenaamde 'Turiban'-dinastie het Rerkertis selfs buite die grense van die aanvanklike verowerings van Korribilo uitgebrei. Terwyl dit gedoen is, het die administrasiestelsel ter sprake gekom. Sien, in teorie is die staat bestuur deur sy stamraad, 'n konglomeraat van verskillende stamme wat elkeen hulde bring aan die skatkis van die koninkryk en wat elkeen voordeel trek uit sy rykdom en mag. Op hul beurt het hulle ook elke nuwe koning verkies. Intussen is die Fenisiese stede as afsonderlik behandel: hulle het hulde aan die koninkryk gebring, maar 'n meer direkte skakel na die heersende stam en koning, wat elkeen sy diplomatieke assosiasies met Rerkertis direk met die stam georganiseer het. Gadir was byvoorbeeld nie net deel van Rerkertis nie, maar het as 'n substaat van die heersende stam opgetree, aanvanklik die Turdetani, maar later die Turduli. Dit het beteken dat hierdie bande met elke nuwe dinastie herbevestig en aangepas moes word. Die voordeel was natuurlik 'n baie nuttige bron van hulpbronne en alliansies wat die regerende stam gehelp het om die ander in lyn te hou. Tydens die veldtogte van Turibas I, byvoorbeeld, het Fenisiese soldate tot 20% van sy leër gevorm.
Tydens die aanvanklike verowerings van die Arbiskarian -dinastie was nuwe Iberiese stamme egter eenvoudig in hierdie stelsel van die stamraad ingevou. Die gevolg was dat dit aanhou groei het tot die risiko dat dit te groot word en dat sommige van die stamme wat aanvanklik aan die bewind was, nie bereid was om nuwe mededingers in te stel nie. Dit was die kwessie wat onder Ildutas II en Turibas III ter sprake gekom het, wat albei probeer het om die koninkryk verder uit te brei na die binneland van Iberia. Gedurende sy tien jaar lange regering het Ildutas die grense van Rerkertis tot by die Weskus uitgebrei en verder as ooit tevore die binneland binnegedring. Tydens nog 'n oorlog met Qart Hadasht, het hy meer landbougrond uit die stad vir sy eie geworstel, Iberiërs in die vrugbare lande gevestig en baie van die Feniciërs die stede ingedryf. Hy dring ook toenemend aan op die verstedeliking van die sentrale dele van Rerkertis.
Infrastruktuurlik het Ildutas begin om sommige van die ou paaie toenemend te baan en Ibolca verder met die Fenisiese stede aan die suidelike kus te verbind. Sy grootste bydrae tot die administrasie van die koninkryk was egter 'n aanvanklike poging om streke of provinsies te stig. In die middel was die streke Turdetani en Turduli (hoewel hul aanvanklike Iberiese name verlore gegaan het), wat elk ooreenstem met die persoonlike grond van die twee stamme wat as die twee magtigste na vore gekom het. Dit het gestrek vanaf die Baetis -rivier in die noorde tot net noord van Gadir. Daaronder het die streek 'Klein Kartago' oorgeneem. Die streke wat ooreenstem met die Fenisiese gebiede, was meestal klein en verdeeld gehou, gewoonlik slegs met een of twee stede en op 'n platteland. Die kommer was dat enigiets wat die Feniciese stede kan verenig 'n opstand in gevaar stel.
Elders is baie van die ander stamme saam met mekaar in streke gevou, baie min het 'n streek heeltemal vir hulleself gehad. In hierdie stadium was hierdie streke slegs basiese administratiewe en geografiese afdelings, wat ontwerp is om die koninkryk te kategoriseer en in hanteerbare stukke op te deel. Die volgende innovasie hieroor het eers gekom tydens die 9-jarige bewind van Turibas III. Sy toevoeging tot die administrasie was om die stamraad in twee stelle op te deel. Bo was die belangrikste stamraad, nou beperk tot 'n dosyn stamme wat Rerkertis gevorm het onder Korribilo I. Hierin het hy 'n paar van die belangrikste funksies gevou. Nuwe verkiesings vir koningskap, enige groot debatte oor die buitelandse beleid van Rerkertis. 'N Paar minder noodsaaklike funksies is toe toegestaan ​​aan die breër' Raad van Ouderlinge ', bestaande uit die hoofde van al die onderskeie stamme. Wat die organisasie van sy voorganger in streke betref, het Turibas ook die ou sytakstelsel wat op individuele stamme gewerk het, weggesteek en met die hulp van die Stamraad 'n wyer streeksbetoon ingebring. In werklikheid het die stamme in elke streek bygedra tot 'n groter belasting wat op 'n sentrale plek ingevorder is en dan teruggebring is.
Die hoop was 'n meer vaartbelynde huldeblyk en administratiewe stelsel wat in werklikheid die dosyn of so stamme in die middel (almal verdeel in 'n maksimum van 4 of 5 streke) toegelaat het om die ander heeltemal te oorheers. Die aanvanklike gevolg was rebellie. Baie van die stamme wat onlangs ingelyf is, het hulle vererg om hul groter seggenskap oor die koninkryk en die dikwels strenger belastingvereistes te verloor. Skielik word ook hul werklike outonomie in die wiele gery, aangesien besluite dikwels wyer in die sentrum geneem is en dan opgelê is. Die uitsondering hier bly egter die Feniciërs wat, meer plaaslik verdeeld, steeds op 'n grootliks individuele basis hanteer is. As gevolg hiervan was hul eise dikwels ligter en was hulle oor die algemeen minder geneig tot opstand en baie makliker om te gebruik tot voordeel van die sentrale regering.
Nietemin sou die volgende drie konings baie van hul tyd daaraan bestee om die posisie van die staat te bevestig en te veg om die nuwe administratiewe bevel op te lê. Onder Turibas en Idultas III het veldtogte in die noordelike gordel van die koninkryk bykans elke jaar plaasgevind, terwyl stamme telkens in opstand opgestaan ​​het. Toe Idultas in 27 sterf sonder 'n erfgenaam, het die mag teruggekeer na Carissa onder 'n nuwe dinastie wat gepas die 'Carissan' -dinastie genoem word. Gedurende die 13 jaar van sy bewind was Korribilo III byna konstant aan die gang. Vanuit die Carissa het hy toegeslaan om die weerstand eens en vir altyd neer te sit, stam na stam te verpletter en hulle toestemming te dwing. Aan die ander kant ondersteun hy die stok met die wortel. In 32 nC het Korribilo III die belastingdruk op verskeie streke verlig en sekere funksies van die Stamraad verwyder, wat 'n groter mate van interne outonomie vir baie van die stamme moontlik gemaak het en sommige van hul griewe aangespreek het.
Die gevolg was dat daar met ongeveer 38 jaar 'n algemene ooreenkoms bereik is oor die aard van die organisasie van Rerkertis. Die geografiese streke het in toenemende mate as breër administratiewe streke na vore getree. Die lojaliteit van die stam was steeds ongelooflik sterk, dit het geensins verander nie. Hierdie streke, verdeel deur die stamraad, was egter nuttig vir baie van die stamme binne hulle, wat natuurlike handelsvennote bevorder en groter samewerking met infrastruktuur moontlik maak. Handelsnetwerke het sterker geword en die einde van die interne oorloë in 38 het 'n algemene vrede moontlik gemaak wat gelei het tot ekonomiese groei en meer inkomste uit die land. Op sy beurt het dit beter infrastruktuur, nuwe paaie en groter stede moontlik gemaak. Hiervoor het sommige van die stamme eenvoudig die ouer Barcid -paaie wat nog bestaan ​​het, maar dikwels verval het, gebruik en bygewerk. Dit is nou opgeknap en verbindings vernuwe.
In baie opsigte was die Carissan -dinastie iets van 'n goue era vir Rerkertis. Onder sy eerste drie konings het Rerkertis dramaties uitgebrei. Onder Tarkunbiur het dit uiteindelik die doel bereik om Qart Hadasht in die vou te bring, en 'n groot toevoer van silwer na die koninkryk en nog 'n belangrike handelshaven te bring. Unibelos het die koninkryk nog verder geneem en sy grense byna tot by die noordelike kus van Iberië gebring.
Hoofstuk LII: Die Carissan -dinastie Iberia in die Goue Eeu van Rerkertis
Soos reeds genoem, het die eerste koning van die nuwe Carissan -dinastie, Korribilo III, sy regering begin om die stukke van die ongewilde administratiewe hervormings van sy voorgangers op te tel. Wat beskou word as 'n gevaarlike inperking op die plaaslike outonomie en die stamidentiteite wat die meeste bygestaan ​​het, het 'n ernstige gevoel van verset en afkeer van die konings van Rerkertis en hul binnekring geskep. Die voordeel was natuurlik dat die verdeeldheid tussen die twee rade effektief daartoe bygedra het om die sentrale groep stamme wat die naaste aan die mag was, te isoleer en nou min aansporing gehad het om die hervormings terug te keer. As sodanig, toe Korribilo in 27 nC tot koning gekies is, het hy 'n gereedgemaakte steunbasis. Sy eerste doel was egter om sy stabiliteit as koning en die beskerming van die nuwe dinastie te verseker. In 27 en 28 nC, as sodanig, het Korribilo met baie van die lede van die stamraad vergader en ook omvattend deur die Suide getoer en verdragte met die Fenisiese stadstate van die Suide bevestig.
Terloops, dit was een van die eerste kere dat 'n koning van Rerkertis 'n verdrag met die Feniciërs gesluit het om die koning van Rerkertis te wees. Dit het amptelik ten minste die nuwe alliansieverdrae aan die koninkryk gekoppel eerder as bloot die dinastie. Terwyl hy hier was, het hy ook 'n paar aanpassings aan die plaaslike streke aangebring en die grense effens verander om 'n paar grondgeskille wat intussen opgeduik het, effens op te los. In die besonder het Korribilo sy verhouding met Gadir so nou as moontlik gekweek in die hoop om die veiligheid van die stad te verseker en die belangrikste handelsroetes van Carissa te beskerm. As sodanig het Korribilo in 28 nC met die agtervoet van Gadir en het ingestem om 'n stap verder te gaan met 'n amptelike vriendskapsverdrag wat Gadir erken as 'n besondere en unieke bevoorregte stad in Rerkertis. Dit was ook nie net 'n geval van semantiek nie; Korribilo het ingestem om geld te voorsien vir die bou van 'n nuwe teaterkompleks en die uitbreiding van die hawe by Gadir.
In ruil daarvoor het Korribilo egter baie duidelik gemaak wat van die stad en sy leiers verwag word as deel van Rerkertis. In werklikheid het Gadir as die hoofstad van sy plaaslike streek opgetree en 'n sekere outonomie in die genoemde streek gekry. Dit verloor egter die verantwoordelikheid om sy eie belasting te bepaal en Korribilo het 'n sensus in 30 of 31 in die Gadir -streek ingestel, gevolg deur die volgende tellings in ander plaaslike gebiede oor die volgende paar jaar. Hierop is die belasting wat deur Gadir ingesamel is, en dus die huldeblyk wat Carissa afgedwing het, bepaal. Boonop het Rerkertis 'n bybelasting op hawebelasting ingevorder (waarskynlik net in die vorm van 'n bietjie van die top van alles wat die stad self ingesamel het) afgehaal en verwag dat die stad soldate vir oorlog kan voorsien. Dit beklemtoon hoe onimmeties die verhouding tussen die twee was: Gadir het outonomie behou, maar het ook baie van sy onafhanklikheid prysgegee in ruil vir die noemenswaardige voordele van beskerming, toegang tot die markte van Iberia en af ​​en toe toewyding in Hellenistiese styl in hul stad.
In 29 keer Korribilo na die noorde om die mees opstandige stamme te hanteer, gewoonlik in die binneland van Iberia en aan die noordelike en westelike grense. Veldtogte tussen 29 en 33 het baie van die rebelle neergelê en gelei tot belangrike heraanpassings van die administratiewe stelsel. In die besonder het hy in 32 die huldeblyk wat uit elke streek ingesamel is, verminder en amptelike onderafdelings van elke streek per stam geskep. Terwyl voorheen verskillende stamme met hul eie identiteite net in streke ingeloop is, het hulle nou hul eie kleiner afdelings gekry wat ooreenstem met hul eie in die genoemde streek. Daar was min administratiewe impak van hierdie keuse; besluite wat op 'n gebied opgelê is, was nog steeds per streek georganiseer, en so ook die huldeblyk, maar die gevolg was om die plaaslike identiteite te beklemtoon. Dit was in werklikheid 'n erkenning van die feit dat die stamme afsonderlike en individuele groepe was, selfs al was daar weinig fundamentele verandering.
Om die aanvaarding van die nuwe streke aan te moedig, het Korribilo ook die ontwikkeling van interne infrastruktuur aangemoedig. Tussen 32 en sy dood in 40 het Korribilo die padnetwerke van Rerkertis uitgebrei, ou Barcid-paaie opgeknap en goed getrapte paaie geplavei. Carissa het nie net groter verbindings met die Noorde gekry nie, maar ook 'n uitbreiding van die werke van die vroegste konings van Rerkertis, maar geld is gegee om die infrastruktuur van ander stamhoofde te verbeter en om die netwerke van paaie tussen hulle te ontwikkel, wat groter handel binne elke streek. Boonop is die sogenaamde 'Raad van Ouderlinge' in 35 verander om die onderskeie verteenwoordigers volgens streke te organiseer. Die hoop was in werklikheid dat dit die gevoel sou ontwikkel dat elke stam deel uitmaak van 'n groter geheel wat saam kan werk vir 'n verenigde politieke doel. Vir hierdie doel sou Korribilo nooit werklik leef om te sien dat die hervormings 'n noemenswaardige uitwerking het nie. Teen sy dood in 40 was die weerstand teen die nuwe administrasie nog baie aan die gang.
By sy dood het die mag oorgegaan na sy oudste seun, Tarkunbiur, wat die volgende 12 jaar sou regeer. Sy toetreding in 40 het gelei tot 'n hernude reeks rebellies op plaaslike vlak en 'n reeks veldtogte tussen 40 en 42 om dit te onderdruk. Net soos sy vader, het Tarkunbiur hom gewy aan 'n sentralisering van die koninkryk.Die hoop van hierdie konings was blykbaar om 'n koninkryk te vestig wat sou volg op die presedente wat deur Rome of die Barcids gestel is, 'n koninkryk wat op burokrasie en administrasie gebaseer was eerder as verdeelde en outonome stamme. Vandaar natuurlik die pogings om streke te skep wat hierdie plaaslike lojaliteit oortref en verbreek het. Die probleem was dat die hele koninkryk op dieselfde stelsel van stamlojaliteite gebou is, dat die stamraad deur stamme verdeel is, nie deur streke nie, en selfs nou is die sentrale aristokrasie van die koninkryk oorheers deur stamleiers. Tog was die hervormings noodwendig ver van mislukkings. Terwyl hulle moes neig na die noodsaaklikhede van politieke kompromie, het hulle baie voordelige gevolge gehad.
Teen die tyd van Unibelos het die politieke alliansies wat deur streke gevorm is, gelei tot 'n groter identifisering met die groter groepe. Stamlojaliteit bly bestaan, maar daar was 'n werklike gevoel dat daardie stamme natuurlike politieke bondgenote en verenigings in daardie streke het en 'n bereidheid om besluite op 'n groter vlak te neem wanneer dit hulle pas. Een so 'n voorbeeld was in interne infrastruktuur. Net soos Korribilo het Tarkunbiur aangedring op die ontwikkeling van die interne infrastruktuur van die koninkryk, in die hoop dat hy deur die gebruik van paaie en dorpe die onderwerping van sentrale Iberia kan verseker. Teen 41 nC was sommige van die streke wat onlangs verower is, nog steeds redelik bestand en byna heeltemal onafhanklik van enige poging tot administratiewe organisasie. Deur sy infrastruktuurprogram het Tarkunbiur gehoop om die verre streke nader te trek. Die ander kant hiervan was egter dat plaaslike gebiede gereeld hul eie infrastruktuur ontwikkel het. Namate stamleiers by die administratiewe organisasie van Rerkertis geïntegreer geraak het, wou hulle hul eie posisie en aansien en beeld in die koninkryk vergroot. As sodanig is geld ingegooi om hul eie hoofstede te ontwikkel om hul eie verbindings te versterk.
In baie gevalle het die nuwe streeksafdelings dit gehelp. Vir stamme wat saamgevoeg is tot 'n enkele streek en hul rykdom, toegang tot handelsnetwerke wil vergroot of selfs hul kulturele of politieke aansien wil ontwikkel, kan dit soms redelik nuttig wees om hul hulpbronne saam te voeg. Streke het 'n deurslaggewende raakpunt geword tussen die outonomie van die stamme en die imposisies van die staat. Op hierdie vlak kan hulpbronne saamgevoeg word om die gevraagde hulde te bring. Op sy beurt kan dit ook ontwikkel tot hulpbronne wat saamgevoeg word om vir onderlinge verdediging te betaal, vir die bou van paaie of om besluite te neem. Dit is nie 'n utopiese beeld van 'n koninkryk wat geheel en al op vertroue en vriendskap gebou is nie, maar om te demonstreer hoe die toenemende ontwikkeling van hierdie streke dit moontlik gemaak het dat stamme polities bo hul eie gewig kon uitstyg. Dit was inderdaad een van die grootste redes vir die aanvaarding daarvan as 'n stelsel. Grondgeskille, stamkonflikte, wantroue kan nou met groter steun gespeel word. Op die grense van hierdie streke kon stamme nou 'n beroep doen op groter ekonomiese en militêre hulp om hul vyande teë te staan.
Op die hoogtepunt van die Rerkertis -koninkryk vereis dit die aandag van koning Tarkunbiur wat ten minste iets sou doen om hierdie verdeeldheid te versag en as arbiter op te tree. So ontwikkel daar 'n soort balans vir Tarkunbiur en Unibelos, wat dikwels die wintermaande deurbring met die behandeling van regsake, met verdeeldheid en om te verseker dat die staat vloeiend loop en daarna die veldtogmaande in oorlog. Dit was natuurlik in die oorlog dat die ander suksesse van die koninkryk getoon is. Tussen 40 en 45 het Tarkunbiur se prioriteite grootliks by interne aangeleenthede gelê, hoewel daar twee belangrike veldtogte was: een na die noorde na die kuslyn en 'n ander in die weste. Op hierdie stadium het die veldtogte gewoonlik meer gelei tot die skepping van nuwe sytakke eerder as in direkte administratiewe inlywing. In 46 het Tarkunbiur egter die geleentheid gebruik om een ​​van Rerkertis se oudste vyande te hanteer.
Kyk, tydens die bewind van Korribilo, het Qart Hadasht 'n bietjie verby hom gekom. Deur voordeel te trek uit die besorgdheid van die koning in die Noorde, het Qart Hadasht die huldeblyk wat aan Carissa gestuur is, afgebreek en in 'n paar veldtogte 'n paar van die verlore landbougrond wat onder die Turiban -dinastie geneem is, teruggeskakel. Maar in 46 nC het Tarkunbiur uiteindelik Rerkertis se reaksie gegee. Hy het 'n leër van 35 000 soldate by Carissa opgerig en op Qart Hadasht opgeruk en 'n brief gestuur waarin hy eis dat hulle die landbougrond aan hom moet oorgee, 'n groot huldeblyk moet betaal en hul mure as vergoeding sal afbreek. Hierdie eise was grotendeels onaanvaarbaar. Een ding is om oor te gee wat geneem is, selfs om 'n groot eerbetoon te betaal, maar die afbreek van die mure was heeltemal anders. Qart Hadasht se mure was nog nooit deur iemand oortree nie en hulle wou nie nou begin nie. Binne die stad het baie nog steeds die idee vasgehou dat Qart Hadasht die juweel van Iberia is, 'n glorieryke hoofstad vir die skiereiland wat in die middel van 'n wye netwerk van mag moet sit. Die afkeer van baie van die Fenisiese aristokrate teenoor die Iberiërs het nooit werklik verdwyn nie, en die idee om eenvoudig aan hierdie opgedaagde Rerkertiaanse koning voor te lê en hom toe te laat om mure te vernietig wat teruggekeer het voor die Tweede Latynse Oorlog, was iets onaanvaarbaar.
Toe die verdedigers weier, gebruik Tarkunbiur die geleentheid en gaan oorlog toe. Wat gevolg het, was 'n beleg van twee en 'n half jaar. Op land het Tarkunbiur die weermag wat gestuur is om hom te beveg, eenkant toe gevee en kon die verdedigers in die stad vasgeknyp word, maar nie heeltemal om voort te gaan en die mure te neem nie. Sy aanvanklike onvermoë om die hawe werklik te blokkeer, het Tarkunbiur egter nie veel anders gedoen as om te sit en wag nie. In Gadir, in Malaka en in ander Feniciese stede het Tarkunbiur vir die eerste keer na die bou van 'n vloot gedraai. 50 skepe is in gebruik geneem en beman met 'n grootliks Fenisiese bemanning. Terselfdertyd is minstens 30 handelskepe geneem om die troepe te vervoer. Die gevolg was 'n harde vlootoorlog waarin Qart Hadasht aanvanklik die oorhand gehad het. Twee groot nederlae in 46 en 47 het die hele vloot genoop om van die grond af herbou te word.
Die beleg van Qart Hadasht het egter steeds sy tol geëis. In die middel van 47 het die plaag deur die oorvol stad gevlieg en duisende gesterf voordat dit uiteindelik in 48 begin sterf het. Terselfdertyd het die spanning in die stad toegeneem. Baie van die Fenisiese boere is nou binnekant gedwing om te kyk hoe hul huise en grond deur die indringende Iberiese leër gebuit word. Die ander kant hiervan was natuurlik die vyandigheid wat begin toeneem het teenoor die groot Iberiese bevolking van Qart Hadasht. Soos reeds genoem, was daar alreeds spanning wat al dekades teruggaan en nou was die teenwoordigheid van 'n vyandige Iberiese leër wat die hart van Fenisiese Iberia bedreig, moontlik 'n stap te ver vir sommige mense. Tussen 46 en die oorgawe van die stad in 49 was daar verskeie onluste teen die Iberiese bevolking en selfs 'n paar moorde en voorbeelde van geregtigheid. Natuurlik was dit dikwels die armstes in die samelewing wat die swaarste gely het. Voedselpryse het dramaties gestyg weens die noodsaaklikheid om dit in te voer en armes was dikwels die ergste saamgedrom toe die plaag gekom het.
Tarkunbiur het op sy beurt beheer geneem oor die silwer myne wat buite die stad was, groot hoeveelhede reeds gemynde silwer afgetrek en dit na Carissa terugbesorg. Volgens hom was hy self nie in elke stadium van die beleg teenwoordig nie, maar het hy soms vertrek om huis toe te gaan en administratiewe kwessies in die hoofstad te hanteer. Uiteindelik het dit vir beide kante duur begin word. Voedsel en hulpbronne moes na die weermag en na die vervolg van stamleiers oorgedra word wat na die stad kon reis vir vergaderings met Tarkunbiur of vir hul eie deelname. Dit is nie eens die koste van die bou van skepe nie, waarvan baie uit die eie kas van Tarkunbiur gekom het, asook 'n bydrae van die Feniciese stede self. Uiteindelik vloei baie van die silwer wat uit Qart Hadasht geneem is, vinnig na die skeepsboupoging. Die gevolg hiervan was 'n vloot wat aan die einde van 48 die vloot van Qart Hadasht uiteindelik kon oorkom en die hawe kon versper. Ten spyte hiervan sou die stad nog 'n paar maande duur voordat die interne wanorde en toenemende gebrek aan voedsel tot oorgawe gelei het.
In die middel van 49 nC het Tarkunbiur Qart Hadasht binnegekom en uiteindelik die laaste oorblyfsels van die Barcids in Iberia beëindig. Net soos die ander Feniciese stede, het Qart Hadasht voortgegaan as 'n semi-outonome stad onder bevel van a agtervoet maar die Barcids self het nooit werklik op 'n sinvolle manier aan die bewind gekom nie. 'N Paar groot veranderinge het egter gedurende die Rerkertis -tydperk aangebring. Qart Hadasht het voortgegaan om te floreer, maar in die stad het 'n veel meer gemengde aristokrasie ontstaan, die agteruitgang van 'pure' Feniciese aristokrasie 'ten gunste van Iberico-Feniciërs of selfs bloot Iberiese aristokrate in die stad. Hierdie interaksies was op hierdie punt natuurlik al eeue lank aan die gang en ten spyte van wat sommige beweer het, was daar nooit werklik 'n 'suiwer Feniciese' aristokraat teen die veertigerjare nie. Wat ons sien, is eerder 'n soort van hermerk, 'n toenemende betrokkenheid by die Iberiese kultuur van Rerkertis. Dit was natuurlik stadig, maar met die aanmoediging van toegang tot die Rerkertiaanse markte, was die vermoë om te slaag baie ten gunste van diegene wat die doeltreffendste kon skakel met die dominante kultuur van die koninkryk en sy markte.
In sommige opsigte was die tydperk na 49 die tweede herlewing van Qart Hadasht in teenstelling met Barcino in die noorde of Gadir in die Weste. Qart Hadasht, nou vasgebind aan die markte van die skiereiland, kon weer die twee markte oorbrug en as 'n belangrike kontakpunt met die Middellandse See optree. Om nie eers te praat nie, die stad het ook sy eie aansien en glans in Rerkertis. As sodanig sou Tarkunbiur en Unibelos albei die stad oordoen met nuwe toewydings, kunswerke ensovoorts. Soos verwag, is die mure egter afgebreek en afgebreek. Terselfdertyd lyk dit asof die 50's en 60's 'n beweging van Iberiërs uit die stad na Ibolca of Carissa gesien het. Aanvanklik is die stad toegang geweier tot sy eie silwermyne wat tussen 49 en 60 direk deur Rerkertis self bestuur is, met die meerderheid van die fondse wat na Carissa geneem is en tussen 10-20% aan Qart Hadasht gegee is. In 60 het Unibelos egter beheer oor die myne aan die stad teruggegee en 'n belasting van ongeveer 10-20% op die silwer wat daaruit gemyn is, ingestel. Net soos Gadir, was Qart Hadasht onderhewig aan heffings op hul hawebelasting, huldeblyk en enkele wette wat by die sentrum opgelê is.
Van ten minste 51 weet ons dat Qart Hadasht ook die tuiste was van 'n gesant wat as verteenwoordiger vir Carissa in Qart Hadasht optree. In Fenisiese bronne van die tyd word hierdie syfers dikwels bespot omdat pseudo-goewerneurs dit in lyn wou hou, maar dit is waarskynlik dat hul rol baie ingewikkelder was as dit. Hulle het inderdaad opgetree as 'n gemengde diplomaat, kulturele verteenwoordiger en woordvoerder. In 53 het die eerste van hierdie gesante verskeie openbare werke in Qart Hadasht gewy.
Met die dood van Tarkunbiur in 52, het die mag oorgegaan aan sy seun Unibelos. Onder Unibelos sou Rerkertis tot nuwe hoogtes van rykdom en mag groei. Op militêre gebied was sy bewind op sy eie manier taamlik gewoon. Na die val van Qart Hadasht het Unibelos 'n groot deel van die oostelike kuslyn opgevee en in streke georganiseer, met nuwe belasting en huldeblyk van die Fenisiese en Griekse stede in die streek. In 54-56 het Unibelos die verhoudings tussen die stadstate en die koninkryk geformaliseer, die aantal soldate wat deur elke stad verwag word, bepaal en die belastingvereistes aangepas. In dieselfde jare het hy verskeie plaaslike tellings ingestel, grootliks in nuut verowerde gebiede, maar ook met bygewerkte tellings in Gadir en Malaka. In 59 het hy 'n stap verder gegaan en die Stamraad het gestem om 'n interne sensus van elke streek binne die raad uit te voer, gevolg deur 'n groter stemming in die Raad van Oudstes waarin elke stam en streek dieselfde sou doen. Met hierdie inligting het Unibelos hulde gebring oor die hele koninkryk.
Die veldtogte gedurende die 50's en 60's was daarop gemik om nie net die grense van die koninkryk uit te brei nie, maar om die administratiewe stabiliteit van wat reeds bestaan ​​te verseker. Sytakke is geformaliseer en in die staat opgeneem, huldeblyk na belasting en grensgeskille is opgelos en gerasionaliseer. Daar is nie minder nie as 600 tablette uit die bewind van Unibelos gevind wat handel oor regsgeskille, wetswysigings, oplossing van grondkonflikte en so meer. Teen ongeveer 65 het Unibelos Rerkertis gevestig as 'n koninkryk wat van Iberië van die westelike na die oostelike kus strek. Om die omvang en begrip van die koninkryk te formaliseer, stuur hy in 59 skepe om die westelike kuslyn van Iberia te verken en in kaart te bring, kaarte wat dan na Carissa teruggebring sal word en uiteindelik gekopieer en na stede langs die kuslyn gestuur word. Teen die tyd van Unibelos se dood in 76, het die koninkryk Rerkertis ver in die noorde gestoot, hoewel baie van die nuwe streke wat amptelik verower is, nog nie volledig geïntegreer is nie.
Die voor die hand liggende probleem was om dit alles bymekaar te hou. Namate streke meer polities aktief, ekonomies meer verenig en oor die algemeen sterker geword het, loop die risiko dat as Carissa of die sentrale streke swakker word, die hele saak kan uitmekaar val. Die resultaat was uiteindelik baie ingewikkelder. Toe Unibelos sterf en dit blyk dat die volgende drie of vier konings nie in staat was om die hoogs gesentraliseerde koninkryk bymekaar te hou nie, het dit nie bloot ineenstort nie. In plaas daarvan sou die stamraad en raad van ouderlinge 'n merkwaardige sterk politieke organisasie bewys wat Rerkertis sou voortbring, selfs al sou die politieke situasie moeiliker word.
Die probleem was nie streng 'swak' konings nie, soos dikwels beweer is. Die grootste probleem was dat baie min van hulle regtig lank genoeg geduur het om baie goed te doen. Unibelos sterf op 68 -jarige ouderdom in 76 nC en verlaat die troon aan Korribilo IV, wat slegs 16 maande was voordat hy ook vroeg in 78 dood was. Ildutas IV was baie ongewild en is deur 'n slaaf in 79 en die troon gesteek. het na sy twee seuns gegaan, wat nie langer as 82 nC geduur het nie. In werklikheid het die Carissan -dinastie net uitgebars. Intussen het die stamraad en raad van ouderlinge geleidelik belangriker geword namate die sentraliseringsproses in 'n omgekeerde rigting gegaan het. Teen die tyd dat die laaste van die Carissan -konings in 82 gesterf het, het die Stamraad toenemend alle staatsaangeleenthede bestuur. Met elke opvolging en elke kortstondige koning het meer en meer mag in hulle hande geval totdat die 12 van hulle alles oorheers het.
Een sleutelfiguur hierin was 'n man met die naam Aibekeres, waarskynlik van die Oretani wat in die middel van die 70's na die leierskap van sy eie stam opgevaar het. Aibekeres, 'n charismatiese jong man, het spoedig sy rol in die stamraad aangeneem met 'n baie groot entoesiasme. In die loop van die volgende paar konings het Aibekeres verskeie posisies beklee, en teen die laaste keer dat hy die emmer geskop het, het hy amper as 'n kanselier vir die koning van Rerkertis opgetree. In hierdie rol het hy onvermoeid gewerk om die hof te versterk om beheer oor die land te behou. Dit het so ver gegaan as om in 81 die hele uitleg van die hof en die onderskeie bevoegdhede daarvan aan te pas. In hierdie hervorming het Aibekeres die hof aangepas om 12 sentrale posisies onder leiding van die koning te hê. Binne hierdie 12 posisies was die beheer oor die grootste deel van die koning se huishouding en die belangrikste regeringsaangeleenthede, wat die koning effektief heeltemal laat kantel het. Terwyl hulle in 83 nC 'n nuwe koning verkies het, het hierdie posisie egter baie min mag oor die stamraad gehad.
In hierdie geval is die posisie van koning gegee aan 'n uitloper van die ou Turiban -dinastie wat die naam Turibas V. aangeneem het. In plaas daarvan is hy na die paleis in Carissa geroep en is hy effektief daar om te bly. In plaas daarvan verhuis die Stamraad terug na Ibolca (waarskynlik vanweë die groter sentraliteit en die nabyheid aan Qart Hadasht sowel as Aibekeres se eie vaderland). Die koning is dus heeltemal van die kantlyn gelaat en die stamraad is geskei. Hierdie vinnige verandering is ondervind deur die veel stadiger aanpassing in die provinsies. In die loop van die 80's en 90's het die streke toenemend insulêr geraak in hul administrasie. Namate hul interne regeringsvorme versterk het, het hul bande met die hoofstad verswak. Wat hulle bymekaar gehou het, was die volgehoue ​​pogings van baie om aan die Raad van Oudstes deel te neem. Dit, steeds onder leiding van die Stamraad, het die belangrikste interaksie tussen die sentrale en plaaslike regeringsvorme geword toe die res van die bande begin ontrafel het.
Derde Puniese oorlog
Derde Puniese oorlog, ook genoem Derde Kartago -oorlog, (149–146 v.C.), derde van drie oorloë tussen die Romeinse Republiek en die Kartago (Puniese) Ryk wat gelei het tot die uiteindelike vernietiging van Kartago, die verslawing van die bevolking en die Romeinse hegemonie oor die westelike Middellandse See.
Die eerste en tweede Puniese oorloë (264–241 v.C. en 218–201 v.C.) het Kartago effektief sy politieke mag ontneem. Die kommersiële ondernemings het nietemin vinnig uitgebrei in die 2de eeu v.C., wat die afguns van die groeiende handelsgemeenskap van Rome opwek. Toe die Kartagers in 150 Masinissa se aggressie met geweld weerstaan, en sodoende die verdrag met Rome formeel verbreek het, is 'n Romeinse leër na Afrika gestuur. Alhoewel die Kartagoërs ingestem het om herstel te doen deur 300 gyselaars te gee en hul wapens af te staan, is hulle in opstand gebring deur die verdere bepaling dat hulle na 'n binneland, ten minste 16 km van die see, moet emigreer, wat die handel onmoontlik maak deur see wat die stad se ekonomie gedryf het. Kartago weerstaan ​​die Romeinse beleg vir twee jaar. In 147 is die bevel egter gegee aan Scipio Aemilianus, die aangenome kleinseun van die voormalige veroweraar van Kartago. Scipio het die blokkade streng gemaak deur die landmantel waarop die stad gelê het, af te sluit en sy voorraadbronne uit die buiteland af te sny. Sy hoofaanval is aan die hawekant gelewer, waar hy 'n ingang bewerkstellig het teen 'n vasberade en vernuftige verset. Huis vir huis het hy die strate vasgevang wat na die vesting gelei het.
Van 'n stadsbevolking wat moontlik 'n kwartmiljoen oorskry het, het slegs 50 000 by die finale oorgawe oorgebly. Die oorlewendes is as slawerny verkoop, die stad is platgeslaan en die gebied is 'n Romeinse provinsie onder die naam Afrika.
Carthaginian Naval Warfare Tydlyn - Geskiedenis
7 Desember 1941 - Japannese bom Pearl Harbor, Hawaii val ook die Filippyne, Wake Island, Guam, Malaya, Thailand, Sjanghai en Midway aan.
8 Desember 1941 - VSA en Brittanje verklaar oorlog teen Japan. Japannese land naby Singapoer en gaan Thailand binne.
9 Desember 1941 - China verklaar oorlog teen Japan.
10 Desember 1941 - Japannese val die Filippyne binne en neem ook Guam in beslag.
11 Desember 1941 - Japannese val Birma binne.
15 Desember 1941 - Eerste Japanse handelskip wat deur 'n Amerikaanse duikboot gesink is.
16 Desember 1941 - Japannese val die Britse Borneo binne.
18 Desember 1941 - Japannese val Hongkong binne.
22 Desember 1941 - Japannese val Luzon in die Filippyne binne.
23 Desember 1941 - Generaal Douglas MacArthur begin met 'n terugtrekking van Manila na die Japannese Bataan om Wake Island te neem.
25 Desember 1941 - Britse oorgawe in Hong Kong.
26 Desember 1941 - Manila verklaar 'n oop stad.
27 Desember 1941 - Japannese bom Manila.
Kaart van die Japanse Ryk op sy hoogtepunt in 1942.
2 Januarie 1942 - Manila en Amerikaanse vlootbasis by Cavite gevang deur die Japannese.
7 Januarie 1942 - Japannese val Bataan in die Filippyne aan.
11 Januarie 1942 - Japannese val Nederlands -Oos -Indië en Nederlandse Borneo binne.
16 Januarie 1942 - Japannese begin 'n opmars na Birma.
18 Januarie 1942-Duits-Japannees-Italiaanse militêre ooreenkoms onderteken in Berlyn.
19 Januarie 1942 - Japannese neem Noord -Borneo in.
23 Januarie 1942 - Japannese neem Rabaul op New Britain op die Salomonseilande en val ook Bougainville, die grootste eiland, binne.
27 Januarie 1942 - Eerste Japannese oorlogskip wat deur 'n Amerikaanse duikboot gesink is.
30/31 Januarie - Die Britte trek terug na Singapoer. Die beleg van Singapoer begin dan.
1 Februarie 1942 - Eerste Amerikaanse vliegdekskipoffensief van die oorlog toe YORKTOWN en ENTERPRISE lugaanvalle op Japannese basisse op die Gilbert- en Marshall -eilande uitvoer.
2 Februarie 1942 - Japannese val Java in in Nederlands -Indië binne.
8/9 Februarie - Japannese val Singapoer binne.
14 Februarie 1942 - Japannese val Sumatra binne in Nederlands -Indië.
15 Februarie 1942 - Britse oorgawe in Singapoer.
19 Februarie 1942 - Die grootste Japannese lugaanval sedert Pearl Harbor teen Darwin plaasgevind het, val Japan in.
20 Februarie 1942 - Eerste Amerikaanse vegter van die oorlog, luitenant Edward O'Hare van die LEXINGTON in aksie by Rabaul.
22 Februarie 1942 - President Franklin D. Roosevelt beveel generaal MacArthur uit die Filippyne.
23 Februarie 1942 - Eerste Japannese aanval op die Amerikaanse vasteland as 'n duikboot wat 'n olieraffinadery naby Santa Barbara, Kalifornië, beskiet.
24 Februarie 1942 - ENTERPRISE val Japannese op Wake Island aan.
26 Februarie 1942 - Die eerste Amerikaanse vervoerder, die LANGLEY, word deur Japannese bomwerpers laat sink.
27 Februarie - 1 Maart - Japannese vlootoorwinning in die Slag van die Java -see as die grootste Amerikaanse oorlogskip in die Verre Ooste, die HOUSTON, is gesink.
4 Maart 1942 - Twee Japannese vlieënde bote bombardeer Pearl Harbor ENTERPRISE val Marcus Island aan, net 1000 kilometer van Japan af.
7 Maart 1942 - Britte ontruim Rangoon in Birma, Japannese val Salamaua en Lae op Nieu -Guinee binne.
8 Maart 1942 - Die Nederlanders op Java gee hulle oor aan Japannese.
11 Maart 1942 - Genl MacArthur verlaat Corregidor en word na Australië gevlieg. Genl Jonathan Wainwright word die nuwe Amerikaanse bevelvoerder.
18 Maart 1942 - Genl MacArthur word deur president Roosevelt aangestel as bevelvoerder van die Southwest Pacific Theatre.
18 Maart 1942-Oorlogsverhuisingsowerheid in die VSA gevestig, wat uiteindelik 120 000 Japannese Amerikaners sal bymekaarbring en na hervestigingsentrums met draad kan dra. Ondanks die internering teken meer as 17.000 Japannese Amerikaners aan en veg vir die VSA in die Tweede Wêreldoorlog in Europa, waaronder die 442ste Regimentele Gevegspan, die mees versierde eenheid in die Amerikaanse geskiedenis.
23 Maart 1942 - Japannese val die Andaman -eilande in die Baai van Bengale binne.
24 Maart 1942 - Admiraal Chester Nimitz aangestel as opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan -teater.
3 April 1942 - Japannese val Amerikaanse en Filippynse troepe by Bataan aan.
6 April 1942 - Eerste Amerikaanse troepe arriveer in Australië.
9 April 1942 - Amerikaanse magte op Bataan gee onvoorwaardelik oor aan die Japannese.
10 April 1942 - Bataan Death March begin toe 76 000 geallieerde krygsgevangenes, waaronder 12 000 Amerikaners, noodgedwonge 60 myl onder 'n brandende son sonder kos of water na 'n nuwe krygsgevangenekamp moet loop, wat meer as 5000 Amerikaanse sterftes tot gevolg kan hê.
18 April 1942 - Verrassing die Amerikaanse 'Doolittle' B -25 lugaanval van die HORNET teen Tokio verhoog die geallieerde moreel.
29 April 1942 - Japannese neem Sentraal -Birma in.
1 Mei 1942 - Japannese beset Mandalay in Birma.
3 Mei 1942 - Japannese neem Tulagi in op die Salomonseilande.
5 Mei 1942 - Japannese berei hul voor om Midway en die Aleoetiese eilande binne te val.
6 Mei 1942 - Japannese neem Corregidor aan as genl Wainwright gee alle Amerikaanse en Filippynse magte in die Filippyne onvoorwaardelik oor.
7-8 Mei 1942 - Japan ly sy eerste nederlaag van die oorlog tydens die Slag van die Koraalsee by Nieu -Guinee - die eerste keer in die geskiedenis dat twee opponerende vragmagte slegs met vliegtuie geveg het sonder dat die opponerende skepe mekaar ooit gesien het.
12 Mei 1942 - Die laaste Amerikaanse troepe wat in die Filippyne aangehou het, gee op Mindanao oor.
20 Mei 1942 - Japannese voltooi die verowering van Birma en bereik Indië.
4-5 Junie 1942 - 'n Keerpunt in die oorlog vind plaas met 'n besliste oorwinning vir die VSA teen Japan in die Slag van Midway, toe eskaders van Amerikaanse torpedovliegtuie en duikbomwerpers van ENTERPRISE, HORNET en YORKTOWN aanval en vernietig vier Japannese draers, 'n kruiser en beskadig nog 'n kruiser en twee vernietigers. VSA verloor YORKTOWN.
7 Junie 1942 - Japannese val die Aleoetiese eilande binne.
9 Junie 1942 - Japannese stel verdere planne uit om Midway te neem.
21 Julie 1942 - Japannese landtroepe naby Gona op Nieu -Guinee.
7 Augustus 1942 - Die eerste Amerikaanse amfibiese landing van die Stille Oseaan -oorlog vind plaas terwyl die eerste mariene afdeling Tulagi en Guadalcanal op die Salomonseilande binnedring.
8 Augustus 1942 - Amerikaanse mariniers neem die onvoltooide vliegveld op Guadalcanal en noem dit Henderson Field na majoor Lofton Henderson, 'n held van Midway.
8/9 Augustus - 'n Groot Amerikaanse vlootramp voor die eiland Savo, noord van Guadalcanal, terwyl agt Japannese oorlogskepe 'n nagaanval ondergaan en drie Amerikaanse swaar kruisers, 'n Australiese kruiser en een Amerikaanse vernietiger laat sink, alles in minder as 'n uur. Nog 'n Amerikaanse kruiser en twee vernietigers word beskadig. Meer as 1500 geallieerde bemanningslede gaan verlore.
17 Augustus 1942 - 122 Amerikaanse seevallers, per duikboot vervoer, val die Makin -atol op die Gilbert -eilande aan.
21 Augustus 1942 - Amerikaanse mariniers stoot die eerste groot Japanse grondaanval op Guadalcanal af.
24 Augustus 1942 - Amerikaanse en Japannese draers ontmoet mekaar in die Slag van die Oos -Solomons wat 'n Japannese nederlaag tot gevolg het.
29 Augustus 1942 - Die Rooi Kruis kondig aan Japan weier om veilige deurgang van skepe met voorraad vir Amerikaanse krygsgevangenes toe te laat.
30 Augustus 1942 - Amerikaanse troepe val Adak -eiland op die Aleoetiese eilande binne.
9/10/10 - 'n Japannese vlotvliegtuig vlieg twee missies en gooi brandbomme op Amerikaanse woude in die staat Oregon - die enigste bombardement van die kontinentale VSA tydens die oorlog. Koerante in die VSA weerhou hierdie inligting vrywillig.
12-14 September - Slag van Bloody Ridge op Guadalcanal.
15 September 1942 - 'n Japannese duikboot -torpedo -aanval naby die Salomonseilande lei tot die sink van die Carrier WASP, Destroyer O'BRIEN en skade aan die Battleship NORTH CAROLINA.
27 September 1942 - Britse offensief in Birma.
11/12 Oktober - Amerikaanse kruisers en vernietigers verslaan 'n Japannese taakspan in die Slag van Cape Esperance langs Guadalcanal.
13 Oktober 1942 - Die eerste Amerikaanse troepe, die 164ste Infanterieregiment, land op Guadalcanal.
14/15 Oktober - Japannese bombardeer Henderson Field in die nag van oorlogskepe en stuur troepe soggens aan wal na Guadalcanal toe Amerikaanse vliegtuie aanval.
15/17 Oktober - Japannese bombardeer Henderson Field in die nag weer van oorlogskepe af.
18 Oktober 1942 - Viseadmiraal William F. Halsey word aangewys as die nuwe bevelvoerder van die Suid -Stille Oseaan -gebied, in beheer van die veldtog Solomons -Nieu -Guinee.
26 Oktober 1942 - Slag van Santa Cruz by Guadalcanal tussen Amerikaanse en Japannese oorlogskepe lei tot die verlies van die Carrier HORNET.
14/15 November - Amerikaanse en Japannese oorlogskepe bots weer langs Guadalcanal, wat lei tot die ondergang van die Amerikaanse cruiser JUNEAU en die dood van die vyf Sullivan -broers.
23/24 November - Japannese lugaanval op Darwin, Australië.
30 November - Slag van Tasafaronga by Guadalcanal.
2 Desember 1942 - Enrico Fermi doen die wêreld se eerste kernkettingreaksie -toets aan die Universiteit van Chicago.
20-24 Desember - Japannese lugaanvalle op Calcutta, Indië.
31 Desember 1942 - Keiser Hirohito van Japan verleen toestemming aan sy troepe om uit Guadalcanal terug te trek na vyf maande van bloedige gevegte teen Amerikaanse magte
2 Januarie 1943 - Geallieerdes neem Buna in Nieu -Guinee.
22 Januarie 1943 - Geallieerdes verslaan Japannese in Sanananda op Nieu -Guinee.
1 Februarie 1943 - Japannese begin met die ontruiming van Guadalcanal.
8 Februarie 1943 - Brits -Indiese magte begin guerrilla -operasies teen Japannese in Birma.
9 Februarie 1943 - Japanse weerstand teen Guadalcanal eindig.
2-4 Maart - Amerikaanse oorwinning oor Japannese in die Slag van Bismarcksee.
18 April 1943 - Amerikaanse kodebrekers bepaal die ligging van die Japannese admiraal Yamamoto wat in 'n Japannese bomwerper naby Bougainville op die Salomonseilande vlieg. Agtien P-38-vegters vind dan Yamamoto op en skiet dit af.
21 April 1943 - President Roosevelt kondig aan dat die Japannese verskeie vlieëniers uit die Doolittle Raid tereggestel het.
22 April 1943 - Japan kondig aan dat gevange geallieerde vlieëniers 'n enkele kaartjie na die hel kry. & Quot
10 Mei 1943 - Amerikaanse troepe val Attu binne op die Aleoetiese eilande.
14 Mei 1943 - 'n Japannese duikboot sink die Australiese hospitaalskip CENTAUR en lei tot 299 dood.
31 Mei 1943 - Japannese beëindig hul besetting van die Aleoetiese eilande terwyl die VSA die vang van Attu voltooi.
1 Junie 1943 - VSA begin duikbootoorlogvoering teen Japannese skeepsvaart.
21 Junie 1943 - Geallieerdes vorder na New Georgia, Salomonseilande.
8 Julie 1943 - B -24 Bevryders wat van Midway -bom Japanners op Wake Island vlieg.
1/2 Augustus - 'n Groep van 15 Amerikaanse PT -bote probeer Japannese konvooie suid van Kolombangra -eiland in die Salomonseilande blokkeer. PT-109, onder bevel van Lt. John F. Kennedy, word deur die Japannese Cruiser AMAGIRI gestamp en gesink, en twee word dood en ander ernstig beseer. Die bemanning oorleef terwyl Kennedy 'n ernstig beseerde man help deur hom na 'n nabygeleë atol te sleep.
6/7/79, 1943 - Slag van die Golf van Vella in die Salomonseilande.
25 Augustus 1943 - Geallieerdes voltooi die besetting van New Georgia.
4 September 1943 - Geallieerdes herower Lae -Salamaua, Nieu -Guinee.
7 Oktober 1943 - Japannese voer ongeveer 100 Amerikaanse krygsgevangenes tereg op Wake Island.
26 Oktober 1943 - Keiser Hirohito verklaar dat die situasie in sy land nou heeltemal ernstig is. & Quot
1 November 1943 - Amerikaanse mariniers val Bougainville op die Salomonseilande binne.
2 November 1943 - Slag van keiserin Augustabaai.
20 November 1943 - Amerikaanse troepe val Makin en Tarawa op die Gilbert -eilande binne.
23 November 1943 - Japannese beëindig weerstand op Makin en Tarawa.
15 Desember 1943 - Amerikaanse troepe land op die Arawe -skiereiland van Nieu -Brittanje op die Salomonseilande.
26 Desember 1943 - Volle Geallieerde aanval op Nieu -Brittanje toe 1ste Divisie Marines Cape Gloucester binneval.
9 Januarie 1944 - Britse en Indiese troepe herower Maungdaw in Birma.
31 Januarie 1944 - Amerikaanse troepe val Kwajalein op die Marshall -eilande binne.
1-7 Februarie 1944 - Amerikaanse troepe vang Kwajalein en Majura Atolls op die Marshall -eilande vas.
17/18 Februarie - Vliegtuie wat gebaseer is op Amerikaanse vliegtuie vernietig die Japannese vlootbasis by Truk in die Caroline -eilande.
20 Februarie 1944-Amerikaanse vliegtuie wat gebaseer is op vervoer en land, vernietig die Japannese basis by Rabaul.
23 Februarie 1944 - Vliegtuie in die VSA val die Mariana -eilande aan.
24 Februarie 1944 - Merrill's Marauders begin 'n veldtog in die noorde van Birma.
5 Maart 1944 - Die groepe van genl Wingate begin agter Japanse linies in Birma.
15 Maart 1944 - Japannese begin offensief teen Imphal en Kohima.
17 April 1944 - Japannese begin hul laaste offensief in China en val Amerikaanse lugbase in die ooste van China aan.
22 April 1944 - Geallieerdes val Aitape en Hollandia in Nieu -Guinee binne.
27 Mei 1944 - Geallieerdes val Biak -eiland, Nieu -Guinee binne.
5 Junie 1944 - Die eerste missie deur B -29 Superfortress -bomwerpers vind plaas terwyl 77 vliegtuie Japannese spoorweggeriewe in Bangkok, Thailand, bombardeer.
15 Junie 1944 - Amerikaanse mariniers val Saipan binne op die Mariana -eilande.
15/16 Junie - Die eerste bomaanval op Japan sedert die Doolittle -aanval van April 1942, terwyl 47 B -29's in Bengel, Indië, op die staalwerke in Yawata geteiken het.
19 Junie 1944 - Die & quotMarianas Turkey Shoot & quot vind plaas terwyl Amerikaanse vegvliegtuie 220 Japannese vliegtuie afskiet, terwyl slegs 20 Amerikaanse vliegtuie verlore gaan.
8 Julie 1944 - Japannese onttrek hulle aan Imphal.
19 Julie 1944 - Amerikaanse mariniers val Guam in die Marianas binne.
24 Julie 1944 - Amerikaanse mariniers val Tinian binne.
27 Julie 1944 - Amerikaanse troepe voltooi die bevryding van Guam.
3 Augustus 1944 - Amerikaanse en Chinese troepe neem Myitkyina na 'n beleg van twee maande.
8 Augustus 1944 - Amerikaanse troepe voltooi die verowering van die Mariana -eilande.
15 September 1944 - Amerikaanse troepe val Morotai en die Paulaus binne.
11 Oktober 1944 - Amerikaanse lugaanvalle op Okinawa.
18 Oktober 1944 - Veertien B -29's gebaseer op die Marianas val die Japannese basis by Truk aan.
20 Oktober 1944 - Die Amerikaanse sesde leër val Leyte in die Filippyne binne.
23-26 Oktober - Slag om die Leyte -golf lei tot 'n beslissende oorwinning in die Amerikaanse vloot.
25 Oktober 1944 - Die eerste selfmoord -lugaanvalle (Kamikaze) vind plaas op Amerikaanse oorlogskepe in die Leyte -golf. Teen die einde van die oorlog sal Japan na raming 2 257 vliegtuie gestuur het. "Die enigste wapen waarvoor ek in die oorlog gevrees het," het adm. Halsey later gesê.
11 November 1944 - Iwo Jima gebombardeer deur die Amerikaanse vloot.
24 November 1944 - Vier -en -twintig B -29's bombardeer die Nakajima -vliegtuigfabriek naby Tokio.
15 Desember 1944 - Amerikaanse troepe val Mindoro in die Filippyne binne.
17 Desember 1944 - Die Amerikaanse weermag se lugmag begin met die voorbereidings om die atoombom te laat val deur die 509ste saamgestelde groep te stig om die B -29's te bestuur wat die bom sal aflewer.
3 Januarie 1945 - genl. MacArthur is in bevel van alle Amerikaanse grondmagte en adm. Nimitz in bevel van alle vlootmagte ter voorbereiding op beplande aanvalle op Iwo Jima, Okinawa en Japan self.
4 Januarie 1945 - Britte beset Akyab in Birma.
9 Januarie 1945 - Die Amerikaanse sesde leër val die Lingayen -golf binne op Luzon in die Filippyne binne.
11 Januarie 1945 - Lugaanvalle op Japannese basisse in Indochina deur Amerikaanse vliegtuie wat gebaseer is op die Amerikaanse vervoerder.
28 Januarie 1945 - Die Birma -pad word heropen.
3 Februarie 1945 - Amerikaanse sesde leër val Japannese in Manila aan.
16 Februarie 1945 - Amerikaanse troepe herower Bataan in die Filippyne.
19 Februarie 1945 - Amerikaanse mariniers val Iwo Jima binne.
1 Maart 1945 - 'n Amerikaanse duikboot sink 'n Japannese handelsskip vol voorraad vir geallieerde krygsgevangenes, wat lei tot 'n krygsraad vir die kaptein van die duikboot, aangesien die Amerikaanse regering 'n veilige deurgang gekry het.
2 Maart 1945 - Amerikaanse troepe in die lug herower Corregidor in die Filippyne.
3 Maart 1945 - Amerikaanse en Filippynse troepe neem Manila in.
9/10/10 - Vyftien vierkante myl van Tokio bars in vlamme uit nadat dit deur 279 B -29's gebombardeer is.
10 Maart 1945 - Die Amerikaanse agtste leër val die Zamboanga -skiereiland op Mindanao in die Filippyne binne.
20 Maart 1945 - Britse troepe bevry Mandalay, Birma.
27 Maart 1945 - B -29's lê myne in die Shimonoseki -straat in Japan om die skeepvaart te onderbreek.
1 April 1945 - Die laaste amfibiese landing van die oorlog vind plaas terwyl die Amerikaanse tiende leër Okinawa binneval.
7 April 1945-B-29's vlieg hul eerste vegvliegtuig-begeleide missie teen Japan met P-51 Mustangs gebaseer op Iwo Jima Amerikaanse vegvliegtuie, sink die supergevegskip YAMATO en verskeie begeleide vaartuie wat van plan was om die Amerikaanse magte in Okinawa aan te val.
12 April 1945 - President Roosevelt sterf, opgevolg deur Harry S. Truman.
8 Mei 1945 - Dag van oorwinning in Europa.
20 Mei 1945 - Japannese begin onttrek uit China.
25 Mei 1945 - Amerikaanse gesamentlike stafhoofde keur Operasie Olympic goed, die inval in Japan, wat op 1 November geskeduleer is.
9 Junie 1945 - Die Japanse premier, Suzuki, kondig aan dat Japan tot die einde sal veg eerder as om onvoorwaardelike oorgawe te aanvaar.
18 Junie 1945 - Japanse verset eindig op Mindanao in die Filippyne.
22 Junie 1945 - Japanse verset eindig op Okinawa terwyl die Amerikaanse tiende leër sy gevangenskap voltooi.
28 Junie 1945 - MacArthur se hoofkwartier kondig die einde aan van alle Japannese verset in die Filippyne.
5 Julie 1945 - Bevryding van die Filippyne verklaar.
10 Julie 1945 - 1 000 bomaanvalle teen Japan begin.
14 Julie 1945 - Die eerste Amerikaanse vlootbombardement op Japanse tuiseilande.
16 Julie 1945 - Eerste atoombom word suksesvol getoets in die VSA
26 Julie 1945 - Components of the Atomic Bomb & quotLittle Boy & quot word op Tinian Island in die Suidelike Stille Oseaan afgelaai.
29 Julie 1945 - 'n Japannese duikboot sink die Cruiser INDIANAPOLIS wat lei tot die verlies van 881 bemanningslede. Die skip sink voordat 'n radioboodskap gestuur kan word, wat die oorlewendes twee dae aan die gang laat bly.
6 Augustus 1945 - Eerste atoombom val op Hiroshima uit 'n B -29 wat deur kolonel Paul Tibbets gevlieg word.
8 Augustus 1945 - VSR verklaar oorlog teen Japan en val Mantsjoerije binne.
9 Augustus 1945 - Tweede atoombom word op Nagasaki neergegooi uit 'n B -29 wat deur majoor Charles Sweeney gevlieg word - keiser Hirohito en Japanse premier Suzuki besluit dan om onmiddellike vrede met die Geallieerdes te soek.
14 Augustus 1945 - Japanese aanvaar onvoorwaardelike oorgawe Genl MacArthur word aangestel om aan die hoof van die besettingsmagte in Japan te staan.
16 Augustus 1945 - genl Wainwright, 'n krygsgevangene sedert 6 Mei 1942, word uit 'n krygsgevangenekamp in Mantsjoerije vrygelaat.
27 Augustus 1945 - B -29's gooi voorraad aan geallieerde krygsgevangenes in China af.
29 Augustus 1945 - Die Sowjette skiet 'n B -29 neer om voorraad aan krygsgevangenes in Korea te laat val. Amerikaanse troepe land naby Tokio om die besetting van Japan te begin.
30 Augustus 1945 - Die Britte beset Hongkong weer.
2 September 1945 - Formele Japanse oorgawe -seremonie aan boord van die MISSOURI in Tokiobaai terwyl 1.000 vliegtuie gebaseer op vliegtuie oorhoofse president Truman verklaar VJ Day.
3 September 1945 - Die Japannese bevelvoerder in die Filippyne, genl. Yamashita, gee hom oor aan genl Wainwright in Baguio.
4 September 1945 - Japannese troepe op Wake Island gee hulle oor.
5 September 1945 - Britse land in Singapoer.
8 September 1945 - MacArthur gaan Tokio binne.
9 September 1945 - Japannese in Korea gee oor.
13 September 1945 - Japannese in Birma oorgee.
24 Oktober 1945 - Verenigde Nasies word gebore.
The History Place - Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan - Geselekteerde Slagfoto's
Kopiereg en kopie 1999 The History Place ™ Alle regte voorbehou
Gebruiksvoorwaardes: Alleen teks, grafika, foto's, klankgrepe, ander elektroniese lêers of materiaal van The History Place word toegelaat vir privaat huis/skool, nie-kommersieel, nie-hergebruik.
Die vlootoorlog van die Eerste Wêreldoorlog was grootliks 'n teleurstelling vir amptenare aan beide kante, aangesien dit nie die beslissende vlootaksies in die vooroorlogse jare opgelewer het nie. Tog was die oorlog op see 'n belangrike deel van die Eerste Wêreldoorlog. Die Duitse gebruik van die duikboot teen handel bedreig nie net die Geallieerde oorlogspoging nie, maar lok ook die Verenigde State in die konflik. Boonop het die Britse ekonomiese blokkade van Duitsland wat deur die Royal Navy se bevel oor die see gebied is, groot skade berokken aan die oorlogspoging van Duitsland. Uiteindelik het die vlootoorlog groot gevolge vir die toekoms inhou, aangesien baie praktyke wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik is, dié was wat in die Tweede Wêreldoorlog gevolg is.