JY LEES NOU Marguerite Wheatley: Terug Weskus toe! (sommer kaalvoet)
Yzerfontein het werklik 'n goue strand. Daar waar die ou deel van die dorp knus buk voor die ligblou see - en die nuwe groot huise verder teen die kus af die fynbos opslurp.
Laerskool was vir haar op Darling - gewoonlik so tien minute se ry van Yzerfontein af.
"Maar my ma het ons nog soggens met die bakkie skool toe gevat en dan het ons so sta-a-a-dig agter die trekkers aan gekruie ... Dit kon ons tot 40 minute neem om by die skool te kom." Sy het daarna Yzerfontein se koue water verruil vir hoërskool aan Paarl Gimnasium, maar naweke en vakansies het sy so gou moontlik na haar speelveld teruggekom. Die baai ...
Sy staan kaalvoet op die strand tussen SARIE se foto-span. Die dag is oop en soel en warm, sweterig. Sy bly koel en geduldig. Marguerite speel die rol van Doreen, die enetjie wat in November verlede jaar in die nuus was nadat sy en Des, 'n mede-karakter in Egoli, mekaar fisiek aangevat het in 'n "katgeveg" en dit sommige kerkmense ontstel het. Gelukkig het die storie vinnig getaan ...
Doreen in Egoli, so lyk dit, is vir haar nog net die begin ... Sy pas reeds gemaklik in haar eie vel, dankie.
Ja, ek was 'n kelnerin in Oostenryk - ek praat gelukkig Duits. En daarna het ek vir 'n tydjie in Amerika au pair-werk gedoen. Ná my studies was ek weer eens 'n kelnerin - in Londen. Maar SA is regtig, egtig vir my die lekkerste plek. Veral hier, op Yzerfontein. Al
het dit nou al so verander. En was drama 'n goeie keuse? Ja! Ek is mal oor act. Toneelspeel is my lewe. Ek is van skool af mal oor dans - ek het ook ballet gedoen. En kuns was my ander sterk vak. Ek hou van op en af spring, en beweeg, en dóén! Ek doen ook kick boxing, dis lekker sterk, en lewendig. Ek het ook begin met 'n aërobiese instrukteurskursus, en sal dit graag wil klaarmaak. Maar die ou soort - step, en so. Dis besig om te verdwyn. Ek hou nog van hoe Jane Fonda en daardie klomp dit gedoen het.
Ek het ook geleer om my woorde agterstevoor om te ken - sodat jy nie hoef te dink aan wat jy moet sê nie en eerder vry kan wees om dinge op stel te probeer wat onmoontlik sou wees as jy nie jou woorde intiem geken het nie.
Ek is mal oor kragtige musiek. Veral rock, en uiteenlopende goed - van Fokofpolisiekar tot Niemand. Joe, die leier van Niemand, skryf die mooiste, diepste songs. Ek kan nie verstaan dat hulle nie meer bekend is nie ...
En dan hou ek van die sterk vrouerockers, soos Janis Joplin, Patti Smith ... Courtney Love. En Duitse en Skandinawiese rock en metal, soos Him - hulle sing love metal, en Guano Apes en Rammstein.
Ek lees verskriklik, tans meestal biografieë. Dit leer 'n mens nogal baie. Ek sien dikwels dinge - veral in die lewe van mense soos Patti en Courtney - wat ooreenstem met goed wat ek nou ervaar, en hoe hul reaksies op situasies die verloop beïnvloed het. Dit laat 'n mens dink oor jou eie keuses. Ek het ook onlangs Jungle Child, deur Sabine Kuegler, gelees - oor 'n vrou wat in 'n baie natuurlike omgewing grootgeword en vreeslik gesukkel het om aan te pas in "die beskawing" toe sy moes teruggaan. Dit het my baie geraak.
Ja! Ek droom verskriklike snaakse goed vandat ek Dean Koontz se boeke begin lees het. Maar ek het opgehou, want dit foeter my op! Ek droom byvoorbeeld altyd ek probeer wegkom van een of ander bose mag en ek ontwyk dit die heeltyd net-net - maar ek bly bang. Ek's nog steeds bang vir die donkerte ...
Boeke is erg realisties, want jy vorm jou eie prentjie ... and that sticks! Baie meer as flieks, byvoorbeeld. Baie meer.
Omdat dit vryheid van spraak is. Net soos vir joernaliste en skrywers. Dit pers sekere emosies uit kykers uit. Soms lag jy, soms huil jy, jy gil, jy sug ... Enige mens wil al daardie emosies voel.
Young ... Wat meer wil 'n mens hê?
So, rugbyspelers en rock-liefhebbers sal gemaklik wees in die geselskap van die Jouberts en die Wheatleys ...