Sir John D. Kelly, 1871-1936 - Inligting
Sir John D. Kelly, 1871-1936, Britse admiraal
Sir John Kelly was 'n vlootkaptein van die Eerste Wêreldoorlog wat na die oorlog na die top van die vloot gestyg het as opperbevelhebber van die Huisvloot. Sy pa, Henry Kelly, het in die Royal Marine Artillery gedien en beide John en sy ouer broer W.A. Howard Kelly het die vloot binnegegaan. John Kelly het die vloot in 1884 binnegegaan en was aanvanklik slegs matig in staat. Hy word aanvanklik slegs deur 'twyfelagtige' bruikbaarheid beskou, en 'n tweedeklas sertifikaat verwerf toe hy in 1893 tot luitenant bevorder word.
Desondanks het sy werklike loopbaan goed gevorder. Hy was ses jaar op die Australiese stasie en dien drie jaar lank op die Koninklike Arthur. Hy kwalifiseer as 'n skutoffisier en dien op die kruiser Forte op die Kaapse stasie, waar hy in 1904 tot bevelvoerder bevorder is. Met dié rang dien hy op die stasie in China, voordat hy in 1911 tot kaptein bevorder word.
Van 1913-1914 het hy as superintendent van fisiese opleiding gedien, voordat hy bevel gekry het oor die ligte kruiser van die Chatham-klas Dublin, op die Mediterreense vloot, in Julie 1914. In die vroeë dae van die oorlog Dublin en Gloucester was die enigste skepe wat in staat was om kontak te hou met die Duitse gevegskruiser Goeben toe sy na Konstantinopel gaan. Op hierdie oomblik Gloucester onder bevel van sy broer.
Na die Dublin Kelly was bevelvoerder oor die veel groter gepantserde kruiser Devonshire en dan die ligkruiser Weymouth, voordat hy in 1917 die bevel oor die gevegsruiser gekry het Prinses Royal, die sustersskip van HMS Leeu en een van die drie beste gevegkruisers in die Britse vloot. Aan die einde van die oorlog is hy aangestel as 'n metgesel van die bad (CB).
Na die oorlog styg Kelly geleidelik deur die geledere, dien as direkteur van die Operations Division of the Naval Staff (1919), en promoveer tot agter-admiraal (1921), dien by die Home Fleet van 1922-1923 en beveel die 4de Slag eskader en spandeer 'n groot deel van die tydperk in die Dardanelle en Bosporus. Van 1924-1927 was hy die Vierde Sea Lord, wat hy in 1926 bevorder het tot vise-admiraal. In 1927 neem hy die bevel oor die Eerste Slag-eskader en dien as tweede in bevel van die Mediterreense Vloot. In 1929-1931 dien hy as admiraal bevelvoerende reserwes, met 'n bevordering tot volle admiraal in 1930. In 1929 word hy 'n ridderbevelvoerder van die bad (KCB).
In 1931 was hy op die punt om af te tree, toe die nuus van 'n salarisverlaging van 10% tot 25% bereik word na die eenhede van die Atlantiese Vloot in Invergordon. Op 15 September het die bemannings van 'n aantal groot skepe geweier om opdragte op te volg om aan die see deel te neem om aan die oefeninge deel te neem. Die "muitery" was in wese 'n staking oor salarisse en voorwaardes, en duur slegs een dag, met al die betrokke skepe wat op 16 September na hul tuisbasis seil.
Kelly is gekies as die regte man om die nadraai van die muitery te hanteer, en is bevorder tot opperbevelhebber van die Atlantiese Vloot (spoedig hernoem tot die tuisvloot). Daar word erken dat hy uitstekende personeelbestuursvaardighede het. Hy beklee die pos twee jaar lank en toon spoedig hierdie vaardighede. Die ergste dele van die loonverlaging is gekanselleer, 121 graderings is uit die diens ontslaan en die vloot is besig. In sy verslag oor die aangeleentheid blameer Kelly die Admiraliteit vir hul swak hantering van die betalingskwessie, sodat die bemanning van die Atlantiese vloot dit deur middel van koerante kon leer. Hy was ook nie onder die indruk van hul algemene gebrek aan belangstelling in personeelkwessies nie. Die vloot se skoolmeester -tak het ook kritiek ontvang vir sy 'sosialistiese' personeel.
Kelly is in 1932 aangestel as die Ridder Grootkruis van die Royal Victorian Order (GVCO), 'n ridderorde wat geskep is om mense wat 'n persoonlike diens aan die monarg verrig het, te beloon. Twee jaar later is hy aangestel om te soek as die koning se eerste en belangrikste vloot-assistent (1934-1936). Sy laaste aanstelling was as opperbevelhebber in Portsmouth. Een dag voordat hy die verpligte aftree -ouderdom bereik het, is hy bevorder tot admiraal van die vloot. Na 'n dag as die mees senior offisier van die Royal Navy, tree hy af. Vier maande later, op 4 November 1936, sterf hy by 'n ouetehuis in Londen. Hy is op 7 November op see begrawe.
Twee jaar na die dood van admiraal Kelly, die vernietiger HMS Kelly, bekend as die skip wat deur Lord Louis Mountbatten tydens die Tweede Wêreldoorlog beveel is, is na hom vernoem. Ondanks sy vroeë gebrek aan belofte, was Kelly 'n bevelvoerder wat die respek van alle geledere in die vloot kon verdien,
Kelly het ingegaan Britannia in Januarie 1886 nadat hulle agt-en-twintig in rangorde van verdienstelikheid van die veertig kandidate vir vlootkadetskap geplaas is wat na 'n eksamenronde einde November 1885 aanvaar is vir aanvaarding. 
Hy was 'n tolk in Frans, aangestel om Hebe vir twee jaar, begin in 1894. 
Op 21 Maart 1914 is hy aangestel as bevelvoerder van die ligte kruiser Gloucester. 
Kelly is aangestel as bevelvoerder van die ligte kruiser Lowestoft op 25 September 1917 word Commodore, Tweede Klas, op 31 Januarie 1918 na Commodore, Eerste Klas gevorder en in haar diens dien tot die einde van die oorlog.  
Kelly het vermoedelik tydens 'n bespreking gesê: 'Ek stem in op die standpunte van Lord St. Vincent, Lord Nelson, Lord Jellicoe en Lord Beatty. Kry moed by jongmense en voordat u die Britse vloot beveel, wat nie doelbewus blootgestel moet word aan die risiko's en kanse op nagaksie. " 
As agter-admiraal is hy op 15 Mei 1925 aangestel as bevelvoerder van die Tweede Cruiser-eskader, wat hy daar gebly het vir 'n dag die afgelope twee jaar. 
Skip gevind in die Arktiese gebied 168 jaar na 'n verdoemde Noordwes -poging
Die verlore skip van die Britse pool ontdekkingsreisiger sir John Franklin, HMS Terror, is gevind in 'n ongerepte toestand aan die onderkant van 'n Arktiese baai, het navorsers gesê, in 'n ontdekking wat die aanvaarde geskiedenis agter een van die diepste raaisels van die pool verken.
HMS Terror en Franklin se vlagskip, HMS Erebus, is in 1848 in swaar see -ys ver noord van die uiteindelike wrakplek verlaat tydens die gedoemde poging van die Royal Navy -ontdekkingsreisiger om die noordwestelike gang te voltooi.
Al 129 mans op die Franklin -ekspedisie is dood in die ergste ramp wat die Britse koninklike vloot in sy lang geskiedenis van poolverkenning getref het. Soekpartye het 11 jaar lank na die skepe gesoek nadat hulle verdwyn het, maar geen spoor gevind nie, en die lot van die vermiste mans bly 'n raaisel wat geslagte historici, argeoloë en avonturiers geprikkel het.
Dit lyk asof die raaisel opgelos is deur 'n kombinasie van onverskrokke verkenning - en 'n onwaarskynlike wenk van 'n bemanningslid van Inuk.
Sondag het 'n span van die liefdadigheidsorganisasie Arctic Research Foundation 'n klein, op afstand bestuurde voertuig deur 'n oop luik en in die skip bestuur om pragtige beelde te neem wat insig gee in die lewe aan boord van die vaartuig naby 170 jaar gelede.
'Ons het suksesvol die gemorsaal binnegegaan, in 'n paar hutte ingekom en die voedselberging met borde en 'n blikkie op die rakke gevind,' het Adrian Schimnowski, bedryfsdirekteur van die stigting, per e -pos aan die Guardian gesê van die navorsingsvaartuig Martin Bergmann.
'Ons het twee wynbottels, tafels en leë rakke opgemerk. Het 'n lessenaar gekry met oop laaie met iets in die agterste hoek van die laai. "
Die goed bewaarde wrak pas in verskeie belangrike aspekte by die Terror, maar dit lê 96 myl suid van waar kenners al lank geglo het dat die skip deur ys vergruis is, en die ontdekking kan historici dwing om 'n hoofstuk in die geskiedenis van eksplorasie te herskryf .
Die 10-man Bergmann-bemanning het op 3 September die massiewe skipbreuk gevind, met haar drie maste gebreek, maar steeds staande, byna alle luike gesluit en alles gestoor, in die onbekende Terrorbaai van King William Island.
Die klok van HMS Terror op die dek van die gesinkte vaartuig. Foto: Arctic Research Foundation
Nadat hy in 'n vroeë oggend -soektog niks gevind het nie, het die navorsingsvaartuig die baai verlaat toe 'n korrelige digitale silhoeët uit die dieptes op die klankvenster op die brug van die Bergmann verskyn.
'Almal was op daardie stadium in verwondering in die stuurhuis,' sê Daniel McIsaac (23) wat aan die stuur was toe die navorsingsvaartuig reguit oor die gesinkte wrak stoom.
Sedertdien het die ontdekkingspan meer as 'n week lank rustig beelde versamel van die vaartuig en dit vergelyk met die planne van die bouer uit die 19de eeu, wat pas by die belangrikste elemente van die gesinkte vaartuig.
Aanvanklik lyk dit asof die Terror op ongeveer 45 grade aan stuurboord op die seebodem verskyn. Maar tydens die derde duik met 'n voertuig wat op afstand bestuur is, "het ons opgemerk dat die wrak vlak op die seebodemvloer is, nie op 'n lys nie - wat beteken dat die boot saggies na onder sak," het Schimnowski Maandag gesê.
Ongeveer 24 meter onder is die wrak in 'n perfekte toestand, met metaalplate wat die romp versterk het teen see -ys wat duidelik sigbaar is te midde van wiegende kelp.
'N Lang, swaar toulyn wat deur 'n gat in die skeepsdek loop, dui daarop dat 'n ankerlyn moontlik ontplooi is voordat die terreur afgegaan het.
Bemanning van die HMS Terror, vasgesteek in die ys en onder bevel van die Britse admiraal George Back (1796-1878), wat reddingsbote en voorraad oos van die Frozen Straat berg, tydens die Frozen Strait Expedition, 1836-1837. Yellowknife, Prince Of Wales Northern Heritage Centre. Foto: De Agostini/Getty Images
As dit waar is, stel dit die verleidelike moontlikheid in die vooruitsig dat Britse matrose die vaartuig weer beman nadat sy aan die bokant van die Victoria-straat verlate was in 'n desperate poging om suid te ontsnap.
'N Belangrike detail by die identifisering van die skip is 'n breë uitlaatpyp wat bo die buitedeek uitstyg.
Dit is op die presiese plek waar 'n rookstok uit die lokomotor, wat in die terreur se buik geïnstalleer is, opgestaan ​​het om die skroef van die skip deur die sluiting van see -ys te dryf, het Schimnowski in 'n telefoniese onderhoud gesê.
Die skeepsklok lê op sy sy op die dek, naby waar die matroos op die horlosie die klep sou geswaai het om tyd te merk.
'N Beeld van die dek van die wrak van HMS Terror terwyl dit op die seebodem lê. Foto: Arctic Research Foundation
En die majestueuse boogspriet, ses meter lank, wys nog steeds reguit uit die boog soos toe die bemanning probeer het om deur verraderlike ys te vaar wat Erebus en Terror uiteindelik op 12 September 1846 vasgekeer het.
Die wrak is in so 'n goeie toestand dat glasruite steeds in drie van vier hoë vensters in die agterste kajuit is waar die bevelvoerder van die skip, kaptein Francis Crozier, geslaap en gewerk het, het Schimnowski bygevoeg.
'Hierdie vaartuig lyk asof dit vir die winter vasgeknoop is en dat dit gesink het,' het hy gesê. 'Alles was gesluit. Selfs die vensters is nog ongeskonde. As u hierdie boot uit die water kon lig en die water uitpomp, sou dit waarskynlik dryf. "
Die Arctic Research Foundation is gestig deur Jim Balsillie, 'n Kanadese tegnologie-magnaat en filantroop, wat mede-stigter was van Research in Motion, die skepper van die Blackberry.
Balsillie, wat ook 'n sleutelrol gespeel het in die beplanning van die ekspedisie, het 'n teorie voorgestel om te verduidelik hoekom dit lyk asof Terreur en Erebus ver suid gesink het van waar hulle eers verlate was.
'Hierdie ontdekking verander die geskiedenis,' het hy aan die Guardian gesê. "Gegewe die ligging van die vonds [in Terror Bay] en die toestand van die wrak, is dit byna seker dat HMS Terror operasioneel gesluit is deur die oorblywende bemanning wat daarna weer aan boord van HMS Erebus gegaan het en suidwaarts gevaar het waar hulle hul uiteindelike tragiese lot teëgekom het. . "
Die 21ste-eeuse soeke na Franklin se ekspedisie is deur die Kanadese voormalige premier Stephen Harper geloods as deel van 'n breër plan om Kanadese soewereiniteit in die Arktiese gebied te bewerkstellig en die ontwikkeling van sy hulpbronne te bevorder-insluitend groot reserwes olie en aardgas, wat makliker sal wees om te ontgin terwyl die Arktiese warm word en see -ys verdwyn.
Onderwaterargeoloë van Parks Canada het die missie gelei sedert dit in 2008 begin het. Nou moet hulle bevestig dat die wrak Terror is, hetsy deur die beelde van die stigting te ondersoek of self die webwerf te besoek. Met die eerste wintersneeu wat alreeds in die Hoë Arktiese gebied val, sal Terrorbaai binnekort omhul word deur dik see -ys.
Die jongste ontdekking is twee jaar en 'n dag nadat Kanadese mariene argeoloë die wrak van Erebus gevind het in dieselfde gebied van die oostelike koningin Maud -kloof waar Inuit se mondelinge geskiedenis al lankal gesê het dat 'n groot houtskip gesink het.
Dieselfde verhale beskryf het Inuit met 'n groot glimlag op 'n groot dooie man gestrompel in 'n donker kamer op die vaartuig. Kenners het voorgestel dat dit moontlik 'n rictus -glimlag was, of 'n bewys dat die man aan skeurbuik gely het.
Parke Kanada se argeoloë het Erebus in slegs 11 meter se oseaan gevind. See-ys het 'n groot hap uit haar agterstewe gebyt, en meer as 'n eeu se stormgedrewe golwe het 'n magdom artefakte oor die terrein versprei.
Tot dusver het argeoloë die klok van Franklin se vlagskip, 'n kanon, 'n keramiekplaat en ander voorwerpe gebring.
Inuit -kennis was ook sentraal in die vind van die Terror Bay -wrak, maar op 'n meer geheimsinnige manier. Bemanning Sammy Kogvik (49) van Gjoa Haven was slegs 'n dag op die Bergmann toe hy met Schimnowski op die brug gesels het, 'n bisarre verhaal vertel.
Die dubbelwiel stuur van HMS Terror. Foto: Arctic Research Foundation
Ongeveer ses jaar gelede, het Kogvik gesê, was hy en 'n jagmaat op pad met sneeuwscooters om in 'n meer te hengel toe hulle 'n groot stuk hout, wat soos 'n mas gelyk het, uit die see -ys steek wat Terrorbaai uitsteek.
In 'n telefoniese onderhoud het Kogvik gesê dat hy die dag gestop het om 'n paar kiekies te kry van homself wat die houtvoorwerp omhels, net om te ontdek toe hy by die huis kom dat die kamera uit sy sak val.
Kogvik besluit om die ontmoeting geheim te hou, uit vrees dat die ontbrekende kamera 'n teken was van slegte geeste, wat volgens generasies Inuïte na King William Island begin dwaal het nadat Franklin en sy manne omgekom het.
Toe Schimnowski die verhaal van Kogvik hoor, het hy dit nie van die hand gewys nie, soos die Inuit -getuienis so gereeld was tydens die lang soektog na Franklin se skepe.
In plaas daarvan het die Bergmann -bemanning ingestem om 'n ompad te maak vir Terror Bay op pad om by die hoofsoekgroep aan boord van die Kanadese kuswag -ysbreker CCGS Sir Wilfrid Laurier en die Royal Canadian Navy se HMCS Shawinigan, aan die noordelike punt van Victoria Straat, aan te sluit.
Dit is waar die enigste bekende rekord van die Franklin -ekspedisie koördinate verskaf het vir wat kenners nou die punt van verlating noem.
'N Geskraapte nota van 25 April 1848, en weggesteek in 'n kliphok by Victory Point op die noorde van King William Island, sê dat Erebus en Terror drie dae tevore in see -ys vasgelê is.
Crozier was in bevel van "die offisiere en bemanningslede, bestaande uit 105 siele", omdat Franklin op 11 Junie 1847 gesterf het, het die brief voortgegaan, "en die totale verlies van sterftes tydens die ekspedisie was tot op hede 9 offisiere en 15 man ".
Crozier en kaptein James Fitzjames onderteken die nota, wat 'n haastige naskrif lyk, onderstebo in die regter boonste hoek geskraap: "en begin môre 26ste vir Back's Fish River".
Oorlewendes het blykbaar gehoop om die rivier - nou bekend as Back River - suidwaarts te volg na veiligheid by 'n buitepos van 'n pelshandel by Hudson's Bay Company.
Niemand het dit reggekry nie, en vir geslagte lank het die aanvaarde historiese verhaal 'n wrede doodsmars beskryf terwyl die seevaarders van die Royal Navy probeer het om uit die Arktiese gebied te gaan en langs die pad sterf.
Nou sal Franklin -kenners moet debatteer of ten minste sommige van die sterwende matrose in plaas daarvan ongelooflike krag bymekaargemaak het om honger, siektes en bevriesing te beveg, in 'n desperate poging om huis toe te vaar.
Aelfsige van Landwade het in die laat 10de eeu grond in die gemeente gehou. (vn. 1) Na die Normandiese verowering het die heerskappy van die herehuis behoort aan die graafskap van Richmond waarvan LANDWADE is gehou in 1166. (vn. 2) Die Vere mesne-heerskappy het met die graafskap van Oxford neergedaal, laas opgeteken in 1360. (vn. 3) In 1457-8 en in 1500 is die herehuis as deel van die eer gehou, maar die diens is nie opgeneem nie. (vn. 4) In 1637 neem Sir John Cotton die eer van Richmond direk toe vir die diens van 1/40ste van 'n ridderprys. (vn. 5)
Die herehuis is vermoedelik tussen die laat 11de eeu en die laat 12de deur die familie Vere in demesne aangehou, maar is deur Earl Aubrey († 1194) toegestaan ​​aan sy konstabel, Robert seun van William, vir die diens van 1 ridderfooi. (vn. 6) Robert was moontlik verwant aan Ralph van Hastings, wat 'n koninklike landgoed in Fordham gehou het c. 1155-60. (vn. 7) Die Hastings -familie het tot in die laat 14de eeu deur die Hastings -gesin die landwade -herehuis van die Veres gehou. In 1236 het sir Robert van Hastings, wat moontlik afstam van die konstabel, 2 huide gehou vir 1 ridderprys. (vn. 8) In 1259 het sir Robert, wat vir hom 'n groot inkomste in koring en voortgesette besetting van die herehuis behou het, die herehuis gevestig op sy dogter Agnes, wat toe met sir Philip van Pitsford (Northants.) getroud is. (vn. 9) Philip en Agnes het daar eiendom teruggekoop, insluitend die twee meulens van die herehuis, wat Robert aan sy waarskynlik buite -egtelike seun Ellis en ander verhoudings gegee het. (vn. 10) Sir Philip (fl. tot 1271) (vn. 11) sterf voor Agnes, wat Landwade -landgoed gehou het c. 1279-85 vir 'n ridderfooi. (vn. 12) By haar dood gaan dit oor na haar seun sir Robert, wat haar van Hastings geneem het en Landwade aangehou het c. 1302-6. Teen 1316 het dit neergedaal na sy seun John de Hastings, (vn. 13), wat in 1339 twee derdes daarvan behels het tydens die eerste huwelik van sy seun en erfgenaam John. (vn. 14) Johannes die vader het in 1349 gelewe. Sy seun was moontlik heer in 1353. (vn. 15) Die seun John Hastings, wat nog in 1367 geleef het, het geen seuns agtergelaat nie. In 1360-1 het hy die herehuis gevestig op sy tweede huwelik met Elizabeth Sibill. (vn. 16)
In 1376 verkoop die weduwee Elizabeth haar lewensbelang in Landwade vir 'n 20-mark annuïteit aan haar broer Walter Sibill, visverkoper, van Londen, wat daarna die terugskrywingsregte van die waarskynlike Hastings-erfgenaam Alice, vrou van Thomas Neketon, gekoop het. (vn. 17) Sibill vestig die landhuis op sy vrou Margaret in 1386, toe hy ook 'n groot deel van die gebied daarvan toewys, waaronder 90 a. van bewerkbare, om sy skulde te verseker. (vn. 18) Hy sterf tussen 1395 en 1398. (vn. 19) Teen 1403 het Margaret, wat nog in 1421 woon, haar lewensbelangstelling in Landwade na haar volgende eggenoot John Grace, 'n Londense handelaar, gebring. (fn.20) In 1419-21 het Sibill se seun en erfgenaam Nicholas sy regte in die herehuis aan sy ma en stiefpa vrygestel. (vn. 21) In 1423-4 is dit waarskynlik vir die Londense handelaar Walter Cotton saam met sy broer Thomas Cotton verkry deur 'n opeenvolging van ooreenkomste met die Sibill en Grace feoffees. (vn. 22) Walter Cotton is in 1428 as enigste eienaar aangewys en het die landgoed vir 1 ridderprys gehou, maar het moontlik in 1431 saam met sy broer gehou. (vn. 23)
Vir die volgende vier eeue bly die herehuis in besit van die Cotton -gesin wat 'n aansienlike landgoed opgebou het, insluitend grond in Exning en Fordham. Teen 1436 is Thomas Cotton oorlede, en in 1437 vestig Walter († 1445) dit by sy seun en erfgenaam William. (vn. 24) William het die landgoed gehou, en by sy dood in 1455 het dit oorgegaan aan sy seun Thomas († 1499). (vn. 25) Sy seun en erfgenaam sir Robert († 1517) het daarin geslaag. (vn. 26) Hy word gevolg deur sy seun, John (later tot ridder), 'n minderjarige in 1519, wie se halfbroer Thomas Griffith toesig oor die herehuis gehad het. (vn. 27) In die 1520's, nadat sir Robert se seun John Landwade en Exning in besit geneem het, het sy oom en naamgenoot John die herehuise geëis. (vn. 28) Sir John Cotton het in die besit van die landgoed gebly vanaf die 1520's tot sy dood in 1593 op 83 -jarige ouderdom, toe hy opgevolg is deur sy seun sir John († 1620). (vn. 29) By sy dood was sy erfgenaam, ook Johannes genoem, 'n minderjarige, vyf jaar oud. Sy ma Anne en haar tweede eggenoot Sir John Carleton het die herehuis gehou tot Carleton se dood in 1637, toe John Cotton in besit geneem is. (vn. 30) Hy is in 1641 'n baronet geskep, en was die balju van Cambridgeshire tydens die uitbreek van die burgeroorlog. (vn. 31) In 1655, toe Cotton in ballingskap was, het hy 'n skikking van sy boedels, waaronder Landwade, bewerkstellig. (vn. 32) In 1661 keer hy terug na Engeland en hervat die besit. (vn. 33) By sy dood in 1689 word hy opgevolg deur sy seun, sir John, wat as 'n Tory M.P. tussen 1708 en 1741 beide vir Cambridge en Cambridgeshire. (vn. 34) Hy word in 1752 opgevolg deur sy seun, sir John, ook drie keer M.P. vir Cambridgeshire tussen 1764 en 1780. (vn. 35) In 1795 word hy opgevolg deur sy tweede seun, die vlootbevelvoerder admiraal sir Charles Cotton († 1812). Die herehuis het oorgegaan na sy seun sir St. Vincent Cotton wat in 1822 volwasse geword het. (Vn. 36) In 1850 verkoop hy Landwade aan Alexander Cotton, waarskynlik sy jonger broer (geb. 1804). (vn. 37) Landwade -herehuis is in 1854 verkoop, en die verbintenis van die Cotton -gesin met die gemeente is beëindig. (vn 38)
Tussen 1861 en 1883 het die herenhuis, die saal en c. 200 a. was in besit van William Death, maar tussen 1871 en 1881 is die noordwestelike deel van die plaas verkoop om deel uit te maak van die Landwade -plaas. (vn. 39) Neville Newton het Landwade Hall en sy plaas teen 1891 gekoop. (vn. 40) Ten spyte van 'n paar finansiële probleme in 1894 het hy in die saal bly woon, (vn. 41), maar in 1912 was Landwade Hall en die plaas was gekoop deur Lord St. Davids. (vn. 42) Na die Tweede Wêreldoorlog is dit gekoop deur die oom van die heer Simon Gibson. Die kleiner eiendom op die plaas Landwade bly in die hande van opeenvolgende lede van die Westley -familie, c. 1883-1916, en is deur 'n ander eienaar gehou c. 1916-22 voordat dit gekoop en herenig is met die landgoed en Landwade Hall-plaas. (vn. 43) Vanaf 1934 was al die landbougrond in Landwade die eienaar van die hoofgrondeienaar. Dit het in 1999 deel uitgemaak van die Exning Estate Company, wat deur mnr. Simon Gibson besit is.
Robert seun van William het moontlik die oorspronklike herehuis gebou, wat nog in die laat 13de eeu gestaan ​​het. (vlg. 44) Dit was moontlik op 'n relatief vroeë datum omring deur 'n grag. In 1407 was die groot hek van die herehuis 16 voet breed. (vn. 45) In 1448 het William Cotton 'n vrye stryd in sy demesne by Landwade gehou. (vn. 46) Die saal was waarskynlik deurlopend besig gedurende die latere Middeleeue en is waarskynlik by verskeie geleenthede herbou. Dit is in die vroeë 16de eeu herbou binne die opgetrapte terrein, in baksteen met vensters met vensters en vensters en verskillende ornamente en toestelle in klip. (vn. 47) In 1642 het Simon Folkes van Cheveley £ 500 aan sir John Cotton nagelaat vir die verbetering van die herehuis. (vn. 48) In 1664 is nog vyf kamers by die huis gevoeg, met 15 kaggels c. 1664-74. (vn. 49) Die huis het gedurende die 18de eeu wesenlik onveranderd gebly. (vn. 50) Teen 1808 het dit in verval geraak; 'n deel dien as 'n plaashuis vir die huurder. In 1820 het dit blykbaar 'n oppervlakte van twee en 'n half verdiepings gehad van ongeveer vier baaie met 'n skuins dak, en met uitstaande baksteenpaaie wat na die graaf kyk. In 1832 word Landwade Hall beskryf as 'in 'n ellendige toestand', en in 1999 is alles wat oorleef het vanaf die vroeë 16de eeu die brug oor die westekant van die grag, van dieselfde baksteen as die muur van die kerkhof. (vn. 51)
Daar word gesê dat 'n deel van die ou huis opgeneem is in die nuwe saal wat ontwerp is deur John Chessel Buckler, wat saam met sy seun Charles Aubin Buckler in Maart 1847 'n presentasie -waterverf onderteken het. in April en Mei 1848. Die ontwerp was in die vroeë Tudor-styl van Buckler, van twee-en-'n-half verdiepings en van rooi baksteen met 'n teëldak, maar dit was minstens twee keer so groot as die oorblyfsels wat dit vervang het en onreëlmatig skilderagtig binne 'n algehele reghoekige plan. Die benadering was vanuit die weste via die ou brug, terwyl die oostelike of tuinfront effens en laer was. In 1849 het bouwerk tydelik gestaak, maar dit is voltooi toe die huis oop was vir die publiek. Dit word beskryf as so goed gebou dat dit die stene werd is om dit af te trek ', aangesien die materiaal reeds te koop geadverteer is: (vl. 52) dit is kort daarna afgebreek. (vn. 53)
'N Plaashuis het 200 m bestaan. suid van die Landwade -saal teen die 17de eeu. Toe dit in 1885 deur die rentmeester beset was, het dit bekend gestaan ​​as die saal, toe daar geboue rondom twee meter op 'n noord-suid-as was. Lord St. Davids het die saal net voor die Eerste Wêreldoorlog verkry en dit opgeknap. Dit was waarskynlik op hierdie tydstip dat dit byna almal gesloop is, behalwe die westelike gebiede, wat vandag se huis vorm, en die klipskuur wat die werwe geskei het. Die huidige huis bevat 'n 17de-eeuse kliphuis aan die noordekant, nog steeds met vensters met vensters, wat blykbaar in die 18de eeu bygevoeg is. In die 19de eeu lê 'n groot skuur uit die 18de eeu reghoekig in die suidooste. In die 19de eeu lyk dit asof die plaashuis in baksteen langs die oostelike front en in die noordooste vergroot is, sodat dit in 1900 'n ingangsportaal, vier onthaalkamers, 'n kombuis en 'n stoorkamer op die grondvloer gehad het , en sewe slaapkamers op die eerste verdieping. (vn. 54) Die opknapping van die 20ste eeu, sommige van c. Volgens 'n reënwaterkop in 1926 het dit die oostelike voorkant gemaak en opgeknap, die westelike deel van die huis verbeter of herbou as huisvesting en die bou van 'n baksteen noordwestelike toevoeging.
In die 1840's lê 'n klipskuur, ondersteun en met 'n tweevlak-duifbed, oos van die kerk en suid van die grag, en 'n vlakte met 'n grasdak met 'n grasdak oos van die skuur. (vn. 55) Albei is in 1885 gesloop. In 1885 het die meule 'n drie-rathuis met 'n grasdakhuis met ingang van een en 'n half verdiepings in die ooste.
KLEIN LANDWADE, waarskynlik in die middel van die 12de eeu deur Ascelin in besit geneem, het oorgegaan aan sy seun Godard the Red, wat 1176 × 1185 sy grond in Fordham en Isleham toegeken het aan sy neef William le Brun, 'n Londoner. (vn. 56) Godard was teen 1195 dood toe sy weduwee Christine en sy twee dogters, die getroude Irilda, en Agnes, Little Landwade aan William vrygelaat het. (vn. 57) Die boedel is nie later aangeteken nie. (vn. 58)
Friern Barnet, huis (Col. (vn. 2) Die maksimum lengte langs die hoof-noord-noord-west-as is 3 myl en nêrens meer as 1½ myl breed nie. Die omvang van die burgerlike gemeente was 1,304 a. in 1871. In 1891 is 'n klein losstaande gedeelte van Hornsey by Colney Hatch opgeneem in Friern Barnet. Die oppervlakte het toegeneem tot 1,340 a. tussen 1931 en 1937, deur aanpassings aan die grense op die inlywing van Finchley en Southgate, en tot 1,342 a. in 1951. (vn. 3) Die gemeente het in 1884 'n plaaslike raad verkry, 'n U.D. in 1895, en is vanaf 1965 opgeneem in die Londense stadsdeel Barnet. (vn. 4)
Daar is geen natuurlike grense nie; die ligging van boedels het waarskynlik die grens met Hertfordshire in die noorde en noordooste bepaal. Edmonton en Tottenham lê in die suidooste, Clerkenwell losstaande (later deel van Hornsey), en Hornsey in die suide, Hornsey en Finchley in die suidweste, en Finchley in die weste. Grense met Clerkenwell losgemaak is gemerk deur 1339 en met Finchley en Hertfordshire teen 1515. (vn. 5) Waar bosse tot in Tottenham, Edmonton en Finchley, (vn. 6) strek, is die grens moontlik later vasgestel. Die grense is jaarliks ​​met 1781 geslaan (vn. 7) en gemerk deur poste van 1855. (vn. 8)
Die grootste deel van die grond lê op London Clay. 'N Smal neerslag van baksteenlyne Beperk Groen spruit. Boulderklei van Finchley strek tot in die noordelike deel van die gemeente tot by All Saints Avenue en langs die hele westelike grens word die klei omring deur ysgrind, wat ooswaarts strek tot by Russell Lane in die noorde en deur Colney Hatch tot by New Southgate in Die Suid. The Friary, Manor House Farm en St. James's Church staan ​​op 'n gruisgrond langs Friern Barnet Lane. (vn. 9) Die hoogste punt is Whetstone High Road in die noorde, op 'n rand van meer as 300 voet wat geleidelik suidwaarts terugtrek langs die Great North Road in Finchley. Die hele Friern Barnet suid en oos van die lyn val skerp weg tot by Bounds Green spruit. Die 250 voet. kontoerkurwes van Oakleigh Park -stasie na die parochiekerk. Die enigste gebiede onder 125 voet is verder oos, insluitend 'n deel van die ontspanningsgrond van Bethune, en suidwaarts aan weerskante van die Bounds Green -spruit, suid waarvan die land steil tot 250 voet in die rigting van Muswell Hill styg. (vn. 10)
Die strome is almal sytakke van Pymme se spruit. Blackett se spruit, genoem c. 1513, (vn. 11) loop suidwaarts van 'n herbetreder in die Noord-Middlesex-gholfbaan, ooswaarts oor Friern Barnet Lane, en onder die spoorweg na Hertfordshire. Strome vloei ook ooswaarts onder Friern Barnet Lane vanaf Friary park by die sogenaamde Queen Elizabeth's put in 1826 en deur 'n leeu naby die aalmoese. Verder suid Grense Groen spruit vloei langs die lyn van die North Circular Road na Southgate. (vn. 12) brûe genaamd Ruffins bridge en Stone bridge is in 1519 verval (vn. 13) en Queen's bridge by 'Mr. Graham's Bottom 'sou in 1765 herstel word (vn. 14), maar in 1783 en 1846 steek Blackett's en Bounds Green se spruite die waterpad oor. (vn. 15) Albei spruite is teen 1865 oorbrug en die twee mees noordelike strome is later hoofsaaklik omloop. (vn. 16)
Ongeveer 1197 lê die kerk, gronde en bos in 'Barnet' (vn. 17), wat nie van die naburige Barnets in Hertfordshire onderskei is nie. Die naam dui die 'plek aan wat deur brand' skoongemaak word, wat moontlik eers onlangs begin is en vermoedelik relatief onbelangrik was in 1237, toe Barnet in Middlesex Little Barnet genoem is. Eers in 1274 word dit Frerenbarnet genoem, (vn. 18) wat die heerskappy van die broederskap of ridders van die hospitaal van St. John opneem en later in Friern Barnet uitkristalliseer. Die naam is nie net toegepas op die gemeente nie, maar ook op die herehuis, wat vanaf die 15de eeu egter gewoonlik Whetstone genoem is. (vn 19)
Daar was vroeë nedersettings by Whetstone in die noordwestelike deel van die gemeente, by Friern Barnet in die middel en by Colney Hatch in die suidooste. Die naam Whetstone kom voor in 1398 (vn. 20) en kan dus nie afgelei word van 'n klip wat gebruik is om swaarde te slyp voor die slag van Barnet nie. (vn. 21) Colney Hatch is die eerste keer genoem in 1409, (vn. 22) die 'luik' is miskien 'n hek van Hollick -hout. (vn. 23)
Die gemeente Friern Barnet het grootliks landelik gebly tot na die Eerste Wêreldoorlog. Die gebou van Colney Hatch -asiel in 1851 het gehelp om die gebied in die suide af te sny, en die ligging van spoorweë het veroorsaak dat die rande van die gemeente eers opgebou is. In 1883 was die gewildste en welvarendste distrik die deel van All Saints, Whetstone. Een-en-sestig persent van die totale bevolking het egter in die distrikte Freehold, Avenue en Holly Park gewoon (vn. 24) wat rondom Colney Hatch grootgeword het. Die werkersklas Freehold, so genoem in die laat 19de eeu toe die oorspronklike eienaarskap van die grond vergeet is, lê suid van die Bounds Green-beek en oos van Colney Hatch Lane. Die Laan was 'n soortgelyke gebied noordoos van Colney Hatch, in die hoek tussen Oakleighweg Suid en Friern Barnetweg en geskei deur die spoorlyn van Holly Park, in die weste. (Vn. 25) Die relatiewe bevolkingsdigtheid is verander deur na 1920 in die sentrale en noordelike dele van die gemeente te bou. (vn. 26) Meer as tien persent van die grond was in 1975 nog oop, die grootste deel in die suidelike deel deel. Vanaf die middel van die 19de eeu het nuwelinge hoofsaaklik buite die gemeente gewerk, wat teen 1933 grotendeels woonagtig was. (vlg. 27)
John Walker († 1807), akteur en leksikograaf, is gebore te Friern Barnet in 1732. (vn. 28) Die filantroop dr. Samuel Wilson Warneford († 1855) is getroud te Colney Hatch in 1796. Charles Macfarlane (d. 1858), 'n diverse skrywer, het in 1846 in 'n kothuis op Friern Barnet gewoon. (Vn. 29) Onder die wat in die gemeente begrawe is, was sir William Oldes, heer van die Black Rod, in 1718 (vn. 30) admiraal sir Thomas Pasley , Bt. († 1808), wie se uitbroei in die St. James-kerk hang (vn. 31) die liedjieskrywer Helen Selina Sheridan († 1867), later Lady Dufferin en gravin van Gifford en Herbert Kynaston († 1878), himnoloog en hoë meester van die St. Paul's -skool. Ander noemenswaardige inwoners word hieronder genoem.
Die padstelsel van Friern Barnet is teen die laat 15de eeu ingestel. Die belangrikste noord-suid-roete van daardie datum het bekend gestaan ​​as Whetstone High Road in die noorde, as Friern Barnet Lane tussen Whetstone en Colney Hatch, en as Colney Hatch Lane van daar na Muswell Hill. Volgens Norden was dit die belangrikste snelweg van Londen na Barnet en die noorde van Engeland, maar teen die vroeë 14de eeu het die hoofweg deur die Hornsey -park na Finchley geloop en vandaar weer by Friern Barnet Lane by Whetstone aangesluit, langs die roete van die moderne Groot Noordweg. (vn. 32) Dus was slegs Whetstone High Road, in die uiterste noordwestelike deel van die gemeente, 'n belangrike kommunikasiemaatskappy.
Friern Barnet Lane, ook bekend as Friern Lane, wat oorgedra is c. 1790, (vn. 33) was Wolkstreet c. 1518. (vn. 34) Colney Hatch Lane, so genoem vanaf 1846, (vn. 35) was Halliwickstraat (Halwykstrete) in 1398 (vn. 36) en Muswell Hill Lane of Aspen Lane in 1801. (vn. 37) Nee roete weswaarts gelei, behalwe via Whetstone. In die ooste het 'n pad van Colney Hatch na Betstile gelei, waar dit paaie na Enfield, Tottenham en Wood Green, East Barnet en die moderne Oakleigh Road ontmoet het. Dit was op sy beurt bekend as Betstile Lane tussen 1549 en 1785, (vn. 38) Southgate Lane in 1801, (vn. 39) High Road in 1879, (vn. 40) en Friern Barnetweg vanaf 1889. (vn. 41)
Oakleighweg loop noordwes van New Southgate parallel met Friern Barnet Lane tot by Whetstone High Road. Die noordelike deel of miskien die geheel was Avernstreet in 1499, (vn. 42) Hungerdown Lane van minstens 1823 tot 1881, (vn. 43) Blackhorse Lane in 1851, (vn. 44) Stationweg van 1863 tot 1871, en Oakleigh Pad teen 1873. (vn. 45) Die stuk noord van die Brunswick -spoorbrug het Oakleighweg Noord geword, die res Oakleighweg Suid. Mare Lane, so genoem in 1522 en 1825 (vn. 46), maar ook bekend as Beldams Lane voor 1820, toe dit beskryf is as Blackhorse Lane, lei noordoos van die sentrum van Oakleighweg na East Barnet (vgl. 47) en as East Barnet Lane teen 1863. (vn. 48) In 1975 was dit Russell Lane. Teen 1754 loop die moderne Coppettsweg van Crouch End langs die suid-westelike gemeentegrens noord na Colney Hatch, (vn. 49), wat teen 1846 deur 'n spoor suid van Bounds Green beek verbind is tot Colney Hatch Lane. (vn. 50) Aan die noordelike punt het Coppettsweg 'n roete ontmoet wat weswaarts van Colney Hatch geloop het, kort voordat dit in twee spore gekruis het wat Finchley Common, later Woodhouse Road en Summers Lane, oorsteek. (vn. 51) In die laat 15de en vroeë 16de eeu het baie kopieregbane blykbaar tot individuele besittings gelei. (vn. 52)
Suid van Whetstone, benewens Woodhouse Road en Summers Lane, is paaie op die lyne van die latere Torrington Park- en Friary -paaie in die 1820's beplan (vn. 53) en is teen 1863 (vn. 54) aangelê as Friern Park Noord en Suid. (vn. 55) Friern Barnet Lane en Oakleigh Road is eers na 1903 deur Myddelton Park verbind. (vn. 56) Oakleigh Park Noord en Suid, na vroeëre voetpaadjies, is teen 1888 aangelê. (vn. 57) Die belangrikste paaie van die Freehold in die suidelike deel van die gemeente bestaan ​​teen 1863, maar toegang tot Colney Hatch -stasie was bemoeilik deur die asiel in die noorde en die spoorweg na die ooste, wat blykbaar groei in 1895 belemmer het. (vn. 58) 'n Roete oor die spoorlyn is eers voorsien nadat die North Circular Road (Pinkham Way) na 1929 gebou is . (vn. 59) In 1975 is 'n ommekeer daaroor gebou om Colney Hatch Lane te vervoer.
FRIERN BARNET IN 1783
In 1754 het Whetstone High Road 'n draai gemaak ten spyte van plaaslike opposisie, en na 1810, toe dit deur die Whetstone en Highgate turnpike trust bestuur is, word dit gesê dat dit een van die beste paaie in die land is. (vn. 60) In 1856 gebruik die Compagnie Générale des Omnibus de Londres twee omnibusse op die London-Barnet-roete via Whetstone (vn. 61) en c. In 1870 het die reis van Whetstone na die stad 1 took uur geneem. (vn. 62) In 1901 het Middlesex C.C. en die Metropolitan Tramways en Omnibus Co. verkry ligte spoorwegkragte vir roetes van Highgate na Whetstone en van Tottenham via Southgate na Friern Barnet. (vn. 63) Die eerste roete is in 1905 voltooi en in 1906 vertrek trams gereeld vanaf 05:00 (vn. 64) Die tweede bereik Oakleighweg in 1906, (vn. 65) sodat u na Wood Green en dan na Enfield of Finsbury, (vn.66), maar is eers langs die Woodhouse- en Friern Barnet-paaie verleng tot in 1909. (vn. 67) In 1914 is daar gekombineerde metro- en motorbuskaartjies vanaf Londen via Highgate na Colney Hatch Lane. (vn. 68) In 1933 het 'n motorbus vanaf Friern Barnet dwarsoor Londen gery (vn. 69) en in 1936 is Oakleighweg bedien deur soveel busse van Palmers Green na Whetstone dat Friern Barnet U.D.C. oorweeg om die dienste te snoei. (vn. 70) Daar was goeie kommunikasie met alle naburige gemeentes c. 1948: trolliebusse ry van Finchley via Colney Hatch na Holborn en gewone motorbusse vanaf Potters Bar via Friern Barnet Lane na Victoria-stasie. Motorbusse in die oostelike deel van die gemeente en trolliebusse in die middel bedien stasies op die Piccadilly-lyn (vlg. 71) waarskynlik Bounds Green en Arnos Grove soos in 1958, toe daar ook motorbusse na die stad en westelike punt van Londen. (vn. 72) 'n Omnibusmotorhuis op nr. 165 Sydney Road is oopgemaak c. 1931 deur die London Passenger Transport Board, later London Transport. (vn. 73)
In 1845 is die lyn van die Great Northern Railway na York beplan om die oostelike rand van Friern Barnet te omseil. (vn. 74) Dit is effens verder weswaarts gebou, deur die oostelike punt van Hollick -hout, (vl. 75) en het gehelp om die keuse van 'n aangrensende terrein vir die kranksinnige asiel te bepaal. In 1850 het die G.N.R. het in beginsel ingestem om 'n stasie, na versoeke van die Middlesex -regters, wat daarop aangedring het om daagliks 'n trein te stop. (vn. 76) Die stasie is langs die asiel gebou, met 'n sylyn wat met 'n trem verbind is na die winkelsentrum op die terrein. (vlg. 77) Daar was een trein per uur na Hatfield in die noorde en na Hornsey en King's Cross in die suide in 1860, toe die reis na King's Cross 18 minute geneem het. (vn. 78) Treine het steeds in 1975 per uur gery. Toegang tot die stad is vergemaklik deur die opening van die Metropolitan Railway in 1863. (vn. 79) Colney Hatch -stasie het aanvanklik in die Edmonton -gemeente gestaan ​​(vn. 80), maar is ingetrek 1889-90 verder noord na 'n posisie oor die spore. (vn. 81) Dit is in 1855 herdoop tot Southgate en Colney Hatch, New Southgate en Colney Hatch in 1876, en New Southgate en Friern Barnet in 1923. (vn. 82) Die lyn is oorbrug vir Friern Barnet- en Oakleigh -paaie en 'n tonnel tussen Oakleigh Park en Brunswick Park. Oakleigh Park -stasie, geopen in 1873 (vn. 83) tussen Colney Hatch- en New Barnet -stasies, was in Hertfordshire.
Inwoners in die westelike en noordwestelike dele van die gemeente kon stasies buite die grens by Woodside Park en by Totteridge en Whetstone gebruik, op die taklyn na High Barnet wat deur die G.N.R. in 1872. Die tak het van Finchley Central op die lyn na Edgware vanaf Finsbury Park geloop, waarvandaan treine na King's Cross gehardloop het (vn. 84) en vanaf 1904 langs die Great Northern en City Railway na Moorgate. (vn. 85) In 1940 word die lyn na High Barnet deel van die noordelike lyn, met ondergrondse treine na die stad en die westelike punt van Londen. (vn. 86)
Die Freehold is bedien deur Muswell Hill -stasie op die GNR se taklyn van Highgate na die Alexandra Palace. Die lyn, wat in 1873 geopen is, is uiteindelik in 1954 gesluit. (Vn. 87)
Die oorspronklike nedersetting grens moontlik aan Friern Barnet Lane naby die kerk, maar die herehuis wat kort na 1551 gebou is en twee plaashuise wat teen die middel van die 17de eeu bestaan ​​het, was die enigste koshuise in 1754 wat naby geleë was. (Vn. 88) Die omliggende gebied , in die middel van die gemeente, het laat in die 15de eeu geheel en al bestaan ​​uit demesne en was nog steeds hoofsaaklik in 1544 uit hout. (vn. 89) Teen 1488 was daar twee gebiede met kopiereg, een by Colney Hatch en die ander noordoos en suidoos van Whetstone. (vn. 90) Daar was twee hoofbeloftes vir Whetstone en een vir Colney Hatch, (vn. 91) en huurkontrakte soos Sayers, Newmans, Cuckolds en Tromers (vn. 92) is vernoem na voormalige houers, wat impliseer dat die die nedersettingspatroon was etlike geslagte oud.
Die Whetstone -dorpie het moontlik in die 14de eeu gegroei toe die afleiding van die Great North Road dit 'n belangrike kruispunt gemaak het. (vn. 93) Die klok in die Bell -huis het mense van Whetstone na die kerk van Friern Barnet ontbied, (vn. 94) wat in 1650 gerieflik geleë was. (vn. 95) Teen 1677 was die nedersetting op die Finchley- en Friern Barnet gekonsentreer. sye van die Great North Road, (vn. 96) en in 1754 grens dit aan die ingange na Oakleighweg en Friern Barnet Lane. (vn. 97) Waarskynlik het die meeste van die vyf oortreders in 1492 teen die bende van ale in Whetstone gewoon (vn. 98), waar herberge altyd talle was. Die Leeu, een van die twee wat in 1636 genoem is, (vn. 99) bestaan ​​teen 1521 (vn. 100) en was moontlik dieselfde as die Rooi Leeu, (vn. 101) wat later die Groenman geword het. (vn. 102) Die Groen Draak bestaan ​​teen 1662, (vn. 103) die Bell -huis kort daarna, (vn. 104) en die Griffin in 1697. (vn. 105) Daar was moontlik sewe openbare huise op die Friern Barnet langs die pad in 1716 (vn. 106) en teen 1800 was vyf van die gemeente se ses herberge by Whetstone: die Griffin, Green Man, King's Head, Blue Anchor en Black Bull. (vn. 107) In 1876 en 1882 het die herberge voorsiening gemaak vir waens en verhoogkoetse, net soos smede en koetshuise. Reisigers het gereeld gestop waar die pad voor die Griffin verbreed word, 'n rooi baksteen Georgiese gebou van twee verdiepings, herbou c. 1929 en aangrensend aan 'n gewone huis in die laat 18de eeu met twee verdiepings. (imp. 109) Die indrukwekkende Groenman, wat in 1830 herbou is, is van rooi baksteen in drie smal verdiepings en is omskep in 'n motorhuis. In 1851 was 68 huise, met 367 inwoners, aan die Friern Barnet -kant van die pad (vlg. 110), waar geboue in 1876 'n aansienlike afstand deurmekaar geraak het. (vn. 111) Afgesien van openbare huise, het die dorp in 1882 bestaan ​​uit winkels en onbeskryflike terrasse, (vgl. 112), baie van hulle outyds en arm. (vn. 113)
Colney Hatch was 'n gehuggie in 1409. (vn. 114) Alhoewel dit aan die rand van die herehuise van Whetstone en Halliwick en by die kruising van Friern Barnet en Colney Hatch -bane met Friern Barnetweg was, het dit nie kommersiële belang gehad nie. In 1795 het dit na raming slegs twaalf van die 78 huise in die gemeente (vn. 115), en die woonstelle het meestal aan die here behoort. Halliwick-herehuis het noord van sommige huisies en op die suidwestelike hoek van die breë aansluiting gestaan. Die Withuis en die Orange Tree-herberg het in die noordweste gestaan, 'n entjie onder Brook House, die Priory in die noordooste, met die Woodlands, Greenbank en Springfield verder noord (vn. 116) en die Hermitage en verskeie huisies in die suidweste teen 1783. (vn. 117) Tot herbou c. 1923 (vn. 118) het die Oranjeboom bestaan ​​uit twee rooi baksteengeboue: wat in die suide beknop en later deur hoardings ontsier is, maar die noordelike bly 'n elegante 18de-eeuse gebou van drie verdiepings en twee baaie. Elkeen het 'n groot tuin gehad. Daar was baie min veranderinge in die 19de eeu voor die bou van 'n grapskap, en in 1882 word Colney Hatch beskryf as 'n dorpie wat ontstaan ​​het om die personeel te bedien. (vn. 119)
Suid van Bounds Green Brook was daar slegs Coppetts Farm tussen 1783 en 1846. (vn. 120) Aan die oostelike punt van Friern Barnetweg was die gehuggie Betstile. Voor 1815 lê die meeste huise in Hertfordshire of Edmonton, afgesien van Betstile House op die hoek van Friern Barnet- en Oakleigh -paaie, (vn. 121), maar teen 1846 staan ​​ander noord van die pad, op die terrein van die voormalige Friern Great Park , en die voormalige Friern -klein parkie in Oakleighweg is verdeel in erwe met kothuise. (vn. 122) Sedert die middel van die 19de eeu is Betstile beter bekend as New Southgate.
Die groei was ongelyk vanaf die middel van die 19de eeu. In 1801 was daar 56 bewoonde huise in Whetstone, 55 in Friern Barnet en 33 in Colney Hatch, en teen 1841 het die bevolking oor veertig jaar verdubbel. (vn. 123) Na 1852 is verskeie skemas vir die sentrale gebied laat vaar of slegs gedeeltelik uitgevoer: 35 nuwe huise is daar in 1883 bewoon, (vn. 124) toe dit in teenstelling was met die beboude periferie van die gemeente, (vn 125) en geen landgoed is voltooi voor 1914. Tot op daardie datum is die meeste huise vir arbeiders en klerke in die distrikte Avenue, Freehold en Holly Park gebou, hoewel alle dele 'n mate van groei ondervind het. In 1909 was daar 971 wonings in die suide, 722 in die sentrale en 403 in die noordelike wyke, toe voorgestel is dat die suidelike wyk 5, die sentrale wyk 4 en die noordwyk slegs 3 lede in die U.D.C. (vn. 126) Na 1920 was daar min gebou in die suidelike wyk, maar die middel en noord was bedek. Die U.D.C. was 'n toonaangewende bouer vanaf 1919, totdat daar in 1953 674 raadshuise in 'n totaal van 8 162 was. (vn. 127)
In 1828 word nuwe paaie voorgestel vir die sentrale Friern Barnet, (vn. 128), waar vroeë planne gemaak is vir toegang tot die Great North Road eerder as Friern Barnet Lane. In 1852 is Finsburyweg (later Finchley Park), 'n doodloopstraat van die Great Northweg na Friern Barnet met twee suidelike spore, aangewys as die landgoed Finsbury in ten minste 36 erwe. (vn. 129) Daar was 'n paar huise in 1865 (vn. 130), maar die landgoed is eers na 1900 voltooi. (vn. 131) Dit word in die noorde begrens deur Goslings en Dovescroft van 13½ a., wat in 1853 is verkry deur Morgan Godbold en Co, (vn. 132) wat die Finchley -erfgrond van 114 lotte aangelê het. Oorkant die swaan met twee nekke in die Great North Road, strek Britannia Road tot aan die rand van John Miles se landgoedere en vorm 'n plein met ander strate. Daar was vermoedelik min vraag na behuising, want teen 1857 het Miles bykans die hele gekoop en sekere lotte van ander kopers aflos. (vn. 133) Slegs die westelike punt van Britanniaweg is gebou. 'N Ent suidwaarts is Torrington Park en Friaryweg op die voormalige landgoed van Thomas Bensley tussen Friern Barnet Lane en die Great North Road teen 1865 aangelê (vn. 134), waar die grond tussen 1866 en 1868 deur H. D. Holden verkoop is. Sommige lotte is opgeneem in die landgoed van John Miles, later die North Middlesex-gholfbaan, (vn. 135), maar die meeste is verkoop aan die Planet Building Society, wat 'n pad suid-weswaarts van Friern Barnet Lane oor Torrington Park na die Great beplan het Noordweg. (vn. 136) Die westelike stuk, wat bedoel is om by Friern Park aan te sluit, is aangelê as Torringtonweg in die Finchley -landgoed van die Middlesex Freehold Land Association op grond wat nie aan Bensley behoort het nie. (vn. 137) Dit is teen 1865 skaars gebou en is eers na 1897 voltooi (vn. 138), terwyl die oostelike punt nooit ontwikkel is nie. Edmund William Richardson, sekretaris van die bouvereniging, het die meeste erwe tussen Friaryweg en Torringtonpark as sy tuin gekoop (vn. 139) in 1975 Friarypark, en ander is deur George Knights Smith vir die landbou aangehou. (189) Daar was 'n paar huise tussen die paaie teen 1897, maar die hele gebied is slegs tussen die Wêreldoorloë gebou. (vn. 141) Dit bevat die Friern Watch -landgoed Newcombe Estates, wat bestaan ​​uit die paaie tussen High Road, Finchley Park en Friary en Torrington. (vn. 142) Central Friern Barnet het stadig gegroei namate vervoer verbeter het en was hoofsaaklik plaasgrond tot ná die Eerste Wêreldoorlog. In 1883 bevat dit slegs 90 huise. (vn. 143)
Die opening van Colney Hatch -asiel en stasie het nuwe inwoners na die gebied oos van die spoorlyn gebring. In 1854 verhuur G. K. Smith kothuise in Carlisle Place en in 1864 is Cornwall Terrace, Ely Place en Railway Cottages in Oakleigh Road South en Southgate Cottages in Friern Barnet Road gebou. (vn. 144) Betstile House is voor 1888 deur kothuise vervang, (vn. 145) toe Smith 8 a verkoop het. tussen die twee paaie vir verdere bou. (vn. 146) Die grond, beter bekend as die laan, is in 1890 verkoop aan die United Estates & amp Investment Co. naby aan mekaar, is uitgelê. (vn. 148) Daar was 185 huise met 925 inwoners in 1883, toe slegs die Freehold 'n laer belastingwaarde gehad het, (vn. 149) en in 1891 word die distrik as een van die rofste in die noordelike voorstede beskou. (vn. 150) Huise van soortgelyke tipe, soos Rathbone Cottages, is opgerig c. 1865 noord van die Brunswick -spoorbrug. (vn. 151)
Die paaie van die Freehold is in 1863 gedefinieer, (vn. 152) waarskynlik deur die Westminster Freehold Land Society, (vn. 153) en teen 1867 het hulle c. 130 huise, met c. 1 000 inwoners. (vn. 154) Die toestroming was van arbeiders in die Alexandra -paleis in Wood Green, wat die gemeente nie onmiddellik kon opneem nie. In 1866 word die paaie, dreine en watertoevoer net so sleg beskou as die morele toestand van die nuwelinge, (vn. 155), waarvan baie die distrik verlaat het (vn. 156) toe die eerste paleis afgebrand is. (vn. 157) Sewe bewoners per huis word in 1867 as 'n beskeie skatting beskou, (vn. 158) slegs twee gesinne het in 1877 bediendes gehou, (vn. 159) en daar was 870 inwoners in 174 huise in 1883. (vn. 160 ) Die huurhuise, wat in 1893 verwaarloos en moeilik was om sanitêr te bly, (vn. 161) het in 1904 baie jong, arm en abnormaal groot gesinne huisves. (Vn. 162) Teen 1920 was die inwoners hoofsaaklik vakmanne en toevallige arbeiders. (vn. 163) Ten spyte van so 'n uitbreiding, word daar in 1902 nog met grond oos van Colney Hatch Lane geboer en eers in die 1930's is daar voortgebou. (vn. 164) Die Albion Estates Co. het die helfte van sy landgoed Halliwick Manor wes van Colney Hatch Lane vir 800 huise aangelê c. 1899 (vn. 165) en daar was grond vir 500-700 huise, met vier myl padfront, in 1901. (vn. 166) Die huise was bedoel vir verkoop. (vn. 167) In 1909 het 4,537 mense in 971 huise in die suidelike wyk gewoon. (vn. 168)
Holly Park, die distrik noord van Friern Barnetweg en die sogenaamde na 1871, lok die eerste pendelaars na die opening van die Colney Hatch -stasie. (vn. 169) In 1904 was dit hoofsaaklik Londense amptenare wat hul voorkoms op klein inkomste volgehou het. (vn. 170) Hulle het in klein, halfvrystaande huise gewoon, beskryf in 1876 as slim villa's, (vn. 171) of in voortreflike huisies met ervensters, soos Edith, Glen en Thorne-villas en Ciprus- en Clydesdale-terrasse in Glenthorne Road. (vn. 172) Die Holly Park -landgoed van 33 a. aangrensend aan die spoorlyn, met 'n voorkant op Friern Barnetweg. Dit is in 1879 in 424 erwe aangelê toe Beaconsfield, Glenthorne en tussenliggende paaie riool gelê is, hoewel slegs 47 erwe op die hoofweg verkoop is (vn. 173) en die paaie in 1910 slegs spore was. . (vn. 174) Teen 1883 was daar 198 huise met 900 insittendes (vgl. 175) en in 1889 het Glenthorneweg 66 huise en Holly Parkweg 74 huise. (vn. 176) Die landgoed was feitlik voltooi teen 1897. (vn. 177)
Ontwikkeling vanaf die middel van die 19de eeu
Southgate Park, 'n landgoed van 24 a. wat Holly Park in die weste begrens het, (vn. 178) het die Priory ingesluit en aan die voorkant van Friern Barnet Lane and Road. In 1889, (vn. 179), was die veld nog verdeel in 314 erwe rondom Stanford, Ramsden, Hartland en twee naamlose paaie voor die bankrotskap van die London Land Co. in 1887 (vn. 180) toe 200 erwe geplaas is. te koop. (vn. 181) Daar was slegs 12 huise in Macdonaldweg en 15 in Stanfordweg in 1896, (vn. 182) en sommige van die landgoed was onvolledig in 1920, (vn. 183) alhoewel die hele noordelike kant van Friern Barnet Road was teen 1900 voltooi. (Vn. 184) Die bou was hoofsaaklik deur plaaslike ondernemings, veral Brown & Sweetland. (vn. 185)
Noord van Southgate en Holly -parke Fransman se plaas, wat strek van Friern Barnet Lane tot by die spoorlyn, is voor 1879 te koop aangebied. (Vn. 186) As die Bethune Park Garden -landgoed van 110 a., Was dit bedoel om die 'mooiste tuin' te wees voorstad na Londen ', met 'n netwerk paaie van Friern Barnet Lane tot Oakleigh Road en met toegang tot Friern Barnet Road via Holly Park. Die erwe het 'n wye voorkant en die boukwaliteit moes op die hele landgoed beheer word, wat Friern Barnet Garden Village op die Ridgeway sou insluit. Die Crescent was beklee met duur huise in 1910, toe die gebied tussen dit en Holly Parkweg oorgebou is en die Ridgeway en Bethune Avenue gebou is, (vn. 187), maar daar is weinig meer gedoen voor 1920. (vn. 188 )
Die landgoed Hollyfield, in die suidelike hoek van Friern Barnetweg en Colney Hatch Lane en voorheen 'n deel van die plaas Hillside, is in 1903 deur E. C. Day aangelê om te bou. John's- en Hollyfield -paaie sou huise hê en die voorkant van die hoofpaaie sou winkels hê (vn. 189) waarvan die meeste teen 1912 gebou is. (Vn. 190)
Wes van Friern Barnet Lane en noord van Woodhouse Road die Withuis -landgoed van c. 55 a. van Frederick Crisp is in 1908 deur die British Land Co. verkry (vn. 191) Teen 1911 is Ashurst, Petworth, Bramber, Warnham en Buxted paaie tussen Woodhouse Road en Friern Park aangelê en die eerste twee is opgebou. (vn. 192) Lewesweg is later ingevoeg en Horshamweg is op die terrein van Brook House gebou, maar het in 1920 min behuising bevat. (vn. 193)
Die noordelike deel van die gemeente het in 1866 geen huise gehad nie, behalwe in Whetstone High Street. (vn. 194) Oos daarvan en noord van Oakleighweg lê die distrik wat as Oakleigh Park bekend geword het. Die Whetstone Freehold Estate Co het teen 1869 grond, wat voorheen van die Haughton Clarke -familie bekend was as Matthews -plaas, bekom toe dit voetpaadjies omlei na die Oakleigh Park -stasie. (vn. 195) In 1871 het die hele gebied, behalwe die kothuise in Beldhams Place, slegs ses groot huise bevat. (bo. 196) Die landgoed het lang voorhoeke in Oakleighweg ingesluit, wat kopers in 1875 gelok het toe 25 groot huise beset was en ander erwe te koop was. (Vn. 197) Die vraag het in 1888 voortgeduur, toe 40 sulke huise beset is, sommige met tennisbane en stalletjies en baie beskryf as deftige villa's. Ten spyte van die bou van die gebied in 1882 was dit vermoedelik mooi hout en golwend, met uitgebreide plattelandse uitsigte. (vn. 199) In 1883 bevat die hele distrik All Saints, wat Whetstone High Road insluit, 271 huise met 1 255 inwoners en die hoogste waarde in die gemeente. (vn. 200) In 1889 het slegs 33 huise in Oakleigh Park -Noord gestaan, 13 in Oakleigh Park -Suid en 10 in Athenaeumweg, wat met sportgronde bedek was. (vn. 201) Teen 1920 is Oakleigh Gardens gedeeltelik opgebou, maar Oakleighlaan, (vn. 202) wat in 1905 as All Saints 'Road aangelê is, (vn. 203) was nog steeds 'n leë baan. (vn. 204) Die voormalige landgoed van die hertog van Buckingham en Chandos is in 1892 verkoop (vn. 205), maar Chandoslaan alleen is teen 1920 gebou toe die oostelike punt met huise bedek was. (vn. 206)
Myddelton Park, 'n kort doodloopstraat van Oakleighweg oorkant die ingang van Oakleigh Park South, is gebou deur John Miles voor 1882, toe hy die kerk van All Saints en Vicarage daar naby oprig. (vn. 207) In 1903 word sy hele landgoed tussen Friern Barnet Lane en Oakleighweg verkry deur die National Land Corporation wat vaste huise vir welvarende pendelaars beplan het en Myddelton Park uitgebrei het na Friern Barnet Lane langs 'n bestaande pad, Loring- en Pollard -paaie. , en Queen's Avenue. (vn. 208) Aanvanklik is 86 erwe, aan die voorkant van Oakleighweg en in die deel van Myddelton Park, waar daar 'n pad was, te koop aangebied. (vn. 209) Opeenvolgende verkope het gevolg, insluitend dié van 58 erwe in 1905, toe Loring- en Pollard -paaie nog geprojekteer is, (vn. 210), maar daar was slegs c. 50 huise teen 1920: die voorkant na Friern Barnet Lane is opgebou, maar nie tot by Oakleighweg nie, en huise het geïsoleerde groepe elders in die landgoed gevorm. (vn. 211)
In 1921 was die bevolking buite die kranksinnige asiel 14,821, van wie 2,419 in die distrik All Saints woon, waaronder Whetstone, 4,598 in die Freehold en 5,512 in die gemeente St. James, wat Holly Park en Colney Hatch insluit. (vn. 212) Teen 1920 was die grootste deel van die Freehold oos van Colney Hatch Lane en suid van Albionlaan verder wes bedek met geboue, net soos Avenue, Holly Park en die Hollyfield -landgoed.Behuising was minder gekonsentreerd in die noordwestelike deel van die gemeente, in Myddelton Park en Oakleigh Park, en groot gebiede was byna landelik. (vn. 213) In 1920 was die bevolkingsdigtheid in die noordelike wyk 5,26 per hektaar, vergeleke met 19,1 in die sentrale en 26 in die suidelike wyke, (vn. 214), maar slegs 448 a. of 'n derde van die totale grond is bebou. (vn. 215) Die grootste deel van die res is tussen die Wêreldoorloë gebou. (vn. 216)
Na die Eerste Wêreldoorlog was die raad 'n groot bouer, volgens 'n skema van 1919 deur twee projekte vir 100 huise elk in 1925 en 1926. Daar was twee hoofpersele, die westelike deel van die Freehold en 36 a. noord van Oakleighweg, (vn. 217), waarvan die tweede gebou is langs Russell Lane, Road en Gardens, Simmons Close and Way, Miles Way en Barfieldlaan. Onder die aanvanklike plan is Russell Road in 1921 voltooi (vn. 218) en teen die einde van 1926 is 73 huise op die noordelike terrein en 38 aan die suidelike gebied gebou. Tog was die raad in daardie jaar, toe die raad besonder bedrywig was, verantwoordelik vir slegs 78 van 266 huise wat in aanbou was. (vn. 219) Die skemas is in 1928 voltooi. (vn. 220)
Die suidelike en westelike dele van die Bethune -landgoed is soos beplan gebou, hoewel daar baie ruimte langs die halfmaan oor was. Die grootste deel van die noordelike deel is verkry deur die raad vir toewysings en 'n ontspanningsgrond, wat Holly Park afgesny het van die plaasplaas van die kerk, wat na voltooiing van Myddelton Park na die suide gelê is deur Church Farm Estates Ltd. tussen Friern Barnet Lane en Oakleighweg Noord. (vn. 221) Die eerste paaie was Oakleigh Crescent, Church Way en Crescent, St. James's Avenue en Friary Avenue, en daar is nog in 1935 aan die bou van die York Way (fn. 222) Die landgoed het eenvormige losstaande behuising en woonstelblokke, gebou volgens voorgeskrewe digthede. (vn. 223) Die gebou het ook wes van Friern Barnet Lane plaasgevind, waar 'n netwerk paaie die bestaande doodloopstraat verbind het. Die persele van groot ouer huise is ook gebruik: by die dood van Sydney Simmons se weduwee in 1935 is haar huis Okehampton afgebreek en 'n privaat pad (Okehampton Close) tussen Torrington- en Friern-parke en woonstelle met twee en drie verdiepings is goedgekeur vir die perseel . (vn. 224) Soortgelyke gebou is in Oakleigh Park uitgevoer, waar slegs sportgronde oorgebly het. Selfs die Freehold het ruimte gebied vir blokke met hoë digtheid (fn. 225) en nuwe paaie, soos Bedford Close van Colney Hatch Lane in 1936. (vn. 226) Die Orange Tree en White House in Colney Hatch is herbou c. 1923, (vn. 227) en die perseel van die herehuis van Halliwick is in 1932 verkry deur Oldham Estates, wat oorspronklik vyf nuwe paaie, 218 huise en 57 winkels beplan het. (vn. 228) In 1931 word 27,7 persent van die bevolking beskou as deel van die twee hoogste sosiale klasse en slegs 14,5 persent van die twee laagste. (vn. 229)
Na die Tweede Wêreldoorlog was die raad die enigste grootskaalse bouer. Dit het min nuwe terreine gebruik, aangesien daar min grond was wat nie gereserveer is nie, hoewel 215 a. beskikbaar was vir nuwe skole. (vn. 230) Die Freehold -landgoed is voor 1969 weswaarts uitgebrei deur die bou van Halliwickweg, George Crescent, en die westelike voorkant van Colney Hatch Lane, (vn. 231) soos beplan in 1949. (vn. 232) Tuine in Oakleigh Park is tussen 1951 en 1957 bewillig. (Vn. 233) Wellington House, die Hollies, 'n groot baksteen- en betonreeks woonstelle met plat dak en balkonne op die hoek van Oakleighweg Noord en Oakleigh Park -Suid, het in 1953 'n ontwerpstoekenning gewen . (vn. 234) Sedert 1969 het Sweet's Way die voormalige kwekery in Whetstone vervang: dit bestaan ​​uit klein huise wat in doodloopstrate rondom grasperke gegroepeer is. Teen 1969 (vn. 235) is Friern Lodge noord van die gholfbaan vervang deur Friern Court, 'n woonstelblok. Die perseel van Derwent Lodge wes van die skakels is in die 1950's gebou (vn. 236) en Haldane Close is teen 1975 op die voormalige ontspanningsgrond van Cromwell gebou. Huise wat voor 1900 gebou is, is in 1930 as verslete beskou (vn. 237), maar eers in 1958 is die eerste krotbuurte op nr. Oosweg 16-22, nrs. 1-10 Lilly Villas, en nrs. 1-21 Ada Villas. (vn. 238) Die aangrensende Link Road het die noordoostelike hoek van die ontspanningsgrond van Bethune gekruis teen 1969. Die distrik naby Avenue is teen 1969 skoongemaak (vn. 239) teen 1975, toe daar nog leë kolle was, die laan self , Stewards Holte Walk, Coppies Grove, en woonstelle genaamd Holmesdale en Stanhope is gebou. Reeds in 1933 is 'n krotbuurt vir die Freehold voorgestel (vn. 240) en in 1975 word woonstelle op die noordelike voorkant van Hampdenweg aangebring. Vier nuwe skole het twee in Bethune Park tussen die Crescent en Hemingtonlaan ingesluit.
Die privaat gebou is sedert 1945 ook hoofsaaklik op ou persele vir woonstelle. By Oxford Gardens, buite Athenaeumweg, was 'n doodloopstraat van stadshuise gedeeltelik teen 1968 voltooi. (Vn. 241) In Stanfordweg op die terrein van St. John's school (gesluit in 1968) is 'n woonstelblok het Gilmore Court na die rektor gebel. Ander staan ​​in Whetstone High Road aan weerskante van Friern Mount Drive, en Torrington Court, in die meenthuisstyl, beslaan 'n enkele erf in Torrington Park. Breë voorhoeke in Oakleigh Park het die bou van nuwe huise in stukke moontlik gemaak. Geen deel van die gemeente is sonder invulling nie.
In 1975 is Friern Barnet nog steeds verdeel deur die asiel en 'n groot leë kanaal aan weerskante van die North Circular Road. In die suide was die Freehold gerig op Muswell Hill, met geboue langs Colney Hatch Lane wat in die noorde van Hornsey uitloop. Aan die oostekant was daar klein hoekwinkels, klein veranderings sedert 1909 en fabrieke verberg, sommige groot werkgewers. Baie krotbuurte is vervang en die westelike Freehold is opgebou, behalwe die uiterste suidelike deel en die speelvelde en ontspanningsgrond in die noorde.
In die noordelike helfte van die gemeente is slegs die oostelike deel van die laan tot by Russell Lane, wat oorheers word deur raadslande, soos die Freehold. Alhoewel dele afval bly, is die Laan herbou en word die terrasse in die Oos- en Oakleigh -paaie skoongemaak. Soos in 1882, is Whetstone High Road die grootste winkelgebied, met verskeie blokke winkels, waaronder verskeie winkels, openbare huise en kantore, waarvan die meeste modern is. Dit is nie teenstrydig met Colney Hatch, New Southgate of Oakleigh Road North nie, waar klein winkels 'n plaaslike kliënte bedien. Die res van die gemeente word hoofsaaklik gedek deur pendelaars se halfvrystaande huise. Sommige van die Victoriaanse en Edwardiaanse terrasse in Holly Park is besig om te verval en ander is in woonstelle verdeel, maar die meeste is struktureel gesond. Friern Barnet Lane, omring deur Friarypark en die gholfbaan, is die minste bevolkte deel met grasperke, dit lyk nog steeds landelik, ondanks die afkap van bome op die kerkhof en voor die aalmoese. Na die invoegings en die heropbou van Oakleigh Park, met sy kronkelende paaie omring met volwasse bome, behou dit 'n duidelike karakter. Afgesien van die aalmoese-huise en 'n 18de-eeuse gebou langs die Griffin, is daar geen geboue vroeër as 1850 nie.
Sluit asseblief saam met ons aan HAMILTON -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Die gemeente, met 'n oppervlakte van 2,240 hektaar, is ongeveer 6 myl lank en strek suid van die grens van Hampshire, met 'n gemiddelde breedte van minder as 'n half kilometer. Die dorpie Iping lê meer as 'n kilometer van die suidpunt van die gemeente by 'n kruising van die rivier Rother, 1 myl oos van Chithurst en 2 myl noord-wes van Midhurst. Die brug oor die Rother is deels van die 17de-eeuse datum. Dit het vier ronde boë, waarvan die twee suidelike elk drie vierkantige ribbes het. Die piere het V-vormige afwaterings in die weste, nou in hoogte verminder. 'N Halfmyl na die weste kom 'n sytak, wat nou Hammer Stream genoem word, uit die noorde die Rother binne. Dit vorm die westelike grens van die gemeente ongeveer 'n kilometer, tot by New Bridge, 'n entjie daaronder wat dit opgedam is tot by die Hammer Pond vir voormalige ysterwerke. Dit wil voorkom asof die grens oorspronklik nog 'n half kilometer verder langs die stroom gestroom het, soos in 1544 Kingsham en Kingsham Wood, aan die oostekant van die stroom, wat nou in Chithurst ingesluit is, beskryf is soos in Iping. (vn. 1) Iping Marsh was ingesluit ingevolge 'n wet van 1854. (vn. 2)
Van die dorp af, wat op 100 m lê. kontoerlyn, styg die grond 1 kilometer lank noordwaarts en bereik 360 voet op Stub Hill, naby die punt waar 'n huisie van vroeë 17de-eeuse houtraamwerk met vrysteenvulling en 'n sentrale skoorsteenstapel dun bakstene is. Verder daal die grond weer tot ongeveer 200 voet by Iping Marsh en die gehucht Wardley, waar dit skerp styg tot meer as 460 voet by Wardley Hanger. Suid van die kerkhof is 'n plaashuis met 'n sentrale skoorsteenstapel uit die 17de eeu, 'n deel van die oostelike voorkant van rommel met bakstene en vensters van daardie datum. Naby die suidelike rand van die gemeente is Fitzhall, oorspronklik gebou deur Christopher Bettesworth in die tyd van Elizabeth, (vn. 3), maar volledig herbou in die 19de eeu, van die vroeë huis het niks oorgebly nie, behalwe 'n afgeronde sokkel op wat die belangrikste oostelike was voor 'n L-vormige huis, maar is nou deel van 'n agtervleuel.
Net wes van die Iping -brug is meulgeboue, vermoedelik op die perseel, ter waarde van 3s. 4d. in Domesday Book. (vn. 4) Teen 1665 was daar 'n watermeul met 'n koringmeul en 'n moutmeul onder een dak en 'n voormalige vulmeul. (vn. 5) Aan die begin van die 18de eeu het dit 'n papierfabriek geword en dit is tot 1930 gebruik om dit te gebruik, omtrent die tyd wat dit afgebrand is. (vn. 6)
IPING, wat deur Oualet van die Belyder gehou is, is nie opgeneem in die lande wat aan Earl Roger gegee is nie, maar in 1086 direk deur King William deur Eldred (van Winchester) gehou. Dit was gegradeer op 4 huide, daar was 'n meule, 'n steengroef ter waarde van 9s. 4d., en uitgebreide bosveld een haw in Chichester het aan die herehuis behoort, en 40d. is ontvang van sirkel, of kerk-scot. (vn. 7) Teen die einde van die 12de eeu was die herehuis in die hande van Richard Musard, wat aan Lewes Priory 'die skuilplek van Trepeham met toring en weide' in Iping gegee het. (vn. 8) In 1212 is hierdie geskenk bevestig deur Richard se seun en erfgenaam William Musard, (vn. 9), wat daarna 'die land wat Hooe genoem word' bygevoeg het in 'n handves waarop sy vrou Joan en sy erfgenaam William hul toestemming gegee het . (vn. 10) Die herehuis het blykbaar in die familie afgestam, want in 1330 sterf William Musard in besit van die herehuis van Iping, waarna dit gesê word dat dit gehou word deur Herbert de St. Quintin, (vn. 11) wie se verband daarmee andersins onbekend is William se seun en naamgenoot was in 1339 'van Iping', in watter jaar het sir Henry Husee van Hastings 'n skuld van 100 punte erken. (vn. 12) Dit lyk waarskynlik dat dit was vir die aankoop van die herehuis, wat vervolgens in 1370 gevind word in die hande van sir Henry Husee, (vn. 13) en in 1390 in dié van Ankarette, sy weduwee by die tyd van haar dood. (vn. 14) In 1412 hou Henry Husee 2 /3 van die herehuis, (vn. 15) die ander ⅓ die bruidspaar van sy moeder Margaret, en hy en die Prior van Lewes het in 1428 gesamentlik ½ riddergeld in Iping gehou. (vn. 16) Henry Lovell, wat met Constance getroud was, een van die twee dogters en mede -erfgename van Nicholas Husee († 1472), (vn. 17), het in 1499 in die landgoed goedgekeur dat sy alles in die landgoed en advonson van John Goring, (vn. 18), wie se vader John († 1495) waarskynlik gekoop het, geëis het. hulle 'n paar jaar tevore, aangesien hy beskermheer van die kerk was in 1483. (vn. 19) John se agterkleinseun George Goring verkoop in 1576 aan John Selwyn van Friston, (vn. 20), wat in 1588 die herehuis aan Richard May verpand het, (vn. 21) en dit volgende jaar aan Thomas Bettesworth verkoop. (vn. 22) Thomas sterf in beslag van die herehuis in 1594, (vn. 23) en sy seun sir Peter het dit in 1623 aan sir Robert Seymour en Henry Ades, (vn. 24) en daarna aan Henry Hooke, (vn. 25) wat dit blykbaar bekom het na die dood van sir Peter Bettesworth in 1635. In 1668 verkoop John Hooke die herehuis en advonson van Iping aan Mary Box, weduwee, (vn. 26) en in 1694 maak Henry Box, haar kleinseun, 'n skikking. van die boedel. (vn. 27) Hy sterf in 1718, en in 1734 bring Martha Box, weduwee, aan die lewendes voor. (vn. 28) Charles Peyton, wat met Henry Box se dogter Ruth getroud is, (vn. 29) was in 1747 in besit (vn. 30) en word in 1758 aan die lewendes voorgehou as sir Charles Peyton, bart., Na sy dood. , sonder probleem, kom die boedel in 1760 aan William Fawkener (wie se pa, sir Everard, getroud is met Mary, dogter van Ralph Box, (vn. 31) en suster van Henry Box) en Georgiana Anne, sy vrou, wat in 1784 die herehuis en advowson verkoop het aan George, graaf van Egremont. (vn. 32) In 1798 verkoop hy 'n deel van die landgoed noord van die rivier aan lord Robert Spencer, wat dit omstreeks 1800 aan admiraal sir Charles Hamilton, bart., verkoop het. (vn. 33) Sir Charles sterf te Iping in 1849, 82 jaar oud is sy seun, sir Charles John James, in Januarie 1892 oorlede, 81 jaar oud, toe die boedel oorgegaan het na sy neef sir Edward Archibald Hamilton, (vn. 34) wat in 1915 oorlede is en opgevolg is deur sy seun sir Archibald Hamilton, van wie dit oorgegee aan sy broer sir Sydney Hamilton.
Hamilton. Gules drie deurboorde cinque foils hermien.
Die herehuis van DEAN in Iping en Stedham kan ten minste gedeeltelik die lande van Lewes Priory verteenwoordig, want 'Trepeham' is deur Richard Musard aan Lewes gegee (vn. 35) en grond genaamd Traphams was in 1665 deel van Dean Manor. (vn. 36) Die Lewes -eiendom in Iping, soos elders, is in 1538 aan Thomas Cromwell toegestaan ​​(vn. 37) en op sy rower teruggekeer na die Kroon, maar die daaropvolgende geskiedenis is duister. Dean word die eerste keer genoem as 'n herehuis in 1571, toe George Goring dit aan Thomas Bettesworth verkoop het. (vn. 38) Thomas het by sy dood in 1594 die herehuis met dié van Iping vasgehou, (vn. 39) en sir Peter Bettesworth het deur sy testament van 1634 sy vrou Elizabeth en sy seun Charles opdrag gegee om albei die herehuise te verkoop om sy skuld te betaal. (vn. 40) Gevolglik het Elizabeth, destyds die vrou van John Harris, en Charles Bettesworth in 1638 die herehuis van Dean aan William Stewart en sir John Meade verkoop, (vgl. 41) wat blykbaar optree vir Humphrey Stewart, wat Pleystowe Hill in Iping gevestig het en Stedham, en Mill Meade onder Legett Mill, wat lewenslank deel was van die herenhuis van Dean, op sy jonger seun William. (vn. 42) Die kleinseun van Humphrey Stewart, Thomas, het die herehuis in 1706 aan Henry Box en Henry Aylwey oorgedra. (vn. 43) In 1732 verkoop John Reeves en Mary Reeves, spinster, in 1732. 2 /3 van die herehuis na Humphrey Ridge, aan wie die ander ⅓ in 1738 deur John Reeves oorgedra is. (vn. 44) Die herehuis word vervolgens in 1776 gevind, toe William Richardson en sy vrou Mary dit na Hester Gray oorgedra het, (vn. 45 ) vermoedelik op 'n verband, aangesien Richardson bankrot was en sy bewaarders die herehuis verkoop het aan John Utterson, (vn. 46), wat in 1784 die heer van die herehuis was. (vn. 47) Sy kinders verkoop dit in 1814 aan Samuel Garland. (vn 48)
Boxgrove Priory in 1535 het eiendom in Iping met £ 1 6s. 4d., (vn. 49) en in 1544 word Kingsham en Kingsham Wood, wat vroeër deur Boxgrove besit is, aan Henry Henry Audley en John Cordell toegestaan. (vn. 50) In 1548 word boedels genaamd Wykewood, Reynoldes en Noreland in Iping, laat in Durford Abbey, aan Robert Curson gegee. (vn. 51)
Die kerk van ST. MARY (vn. 52) suid van die rivier die Rother staan, is dit van klip gebou en met teëls bedek.
In 1782 het dit bestaan ​​uit 'n klein kap en koor (vn. 53) wat in 1840 volledig herbou is (vn. 54) en 'n toring bygevoeg, met die uitsondering van laasgenoemde, is dit weer in 1885 herbou, die datum is in die suide gesny gesig van die stoep. Dit bestaan ​​nou uit 'n koor met 'n noordelike vesting, 'n skip met 'n suidelike stoep en 'n westelike toring, alles in die styl van die 13de eeu. Die toebehore is modern.
In die oostelike muur van die stoep is 'n klein grafte, miskien 13de eeu, met 'n stingel wat op trappe rus, maar in plaas van die gewone kruis 'n kop in die vorm van 'n fleur-de-lis.
Daar is een klok, gedateer 1616, deur Roger Tapsil. (vn. 55)
Die nagmaalbord bevat 'n fyn Elizabethaanse kelk van 1568, met twee bande gegraveerde versiering, 'n patingsomslag van dieselfde datum en 'n gewone kelk- en patroonomslag van 1635, laasgenoemde ingeskryf - 'The gift of Arthur Bettesworth, citisen and stationer, of Londen 'ook 'n vierkantige silwerbeker van 1724. (vn. 56)
Die registers begin vir begrafnisse en huwelike in 1653 en vir doop in 1664.
Iping was aanvanklik kerklik deel van Stedham, waarvan die kerk aan die Lewes Priory behoort het, en dit was waarskynlik aan die kerk dat die kerk (sirkel) van 40d., genoem in die Domesday Survey, (vn. 57) is betaal, maar in ongeveer 1190 het Richard Musard, in ruil vir sy geskenk grond (sien hierbo), verkry uit die vorige en kloosterverlof om 'n kapel by Iping en 'n begraafplaas in te wy vir die begrafnis van sy manne. Hiervoor sou die rektor 2 betaals. by Michaelmas aan die monnike van Lewes, en die rektor van Stedham moet die begraafplase hê, asook die tiendes van Trepeham, wat hy aan die priory gegee het. (vn. 58) Richard het die beskerming behou, (vn. 59), en dit het voortdurend met die landgoed neergedaal (vn. 60) en word nou deur Lord Leconfield beklee.
Bekroonde stromingsdiens van volledige dokumente vir liefhebbers van geskiedenis, koninklike kykers, bioskoopliefhebbers en entoesiaste oor die trein. Besoek britishpathe.tv British Path & eacute verteenwoordig nou die historiese versameling van Reuters, wat meer as 136 000 items bevat van 1910 tot 1984. Begin verken!
Here se sitplekke.
Naam van die sitplek. Gemeente. Eienaars of besetters.
Ambrook Ipplepen William Neyle.
Wes -Anstey Willoughby Bryant Stawell, Esq.
As Iddesleigh Hugh Malet, Esq.
Ashprington Generaal-majoor Adams.
Beukhout Plympton Richard Rosdew, Esq.
Bellvue Plymstock Mevrou Bulteel.
Bickham Kenne Mevrou Kort.
Blackhall Noord Huish Hubert Cornish, Esq.
Bluehayes Breë klis Luitenant-kolonel Lang
Stad Northam Viseadmiraal Barton.
Bowden Ashprington Mevrou Adams.
Bowringslee Wes -Allington Ds Roope Ilbert.
Bradford Koue Eerwaarde W. P. Thomas.
Bradley Hoogweek Ds Thomas Lane.
Brookhill Breë klis Luitenant-generaal Thomas.
Buckland in die Moor Mevrou Bastard.
Buckland Toussaints William Clarke, Esq.
Burrington Tiende van Weston Peverell John Were Clarke, Esq.
Canonleigh Burlescombe Thomas Browne, Esq., (Onbeset).
Kasteelpark Lifton William Arundell Harris, Esq.
Churston Ferrers In die beroep van eerw. George Vernon.
Kleef St Thomas Thomas Northmore, Esq.
Cockington Ds Roger Mallock.
Haanhout Dawlish Ds. Drury.
Koffie Yealmton Ds Thomas Lane.
Coham Swart Torrington Ds William Holland Coham.
Coleridge Stokenham Michael Allen, Esq., (Onbeset).
Collipriest Tiverton James Hay, Esq., (Onbeset).
Combe Gittisham Ds Thomas Putt.
Combe Royal Wes -Allington John Luscombe Luscombe, Esq.
Combe Sacheville Silverton Mevrou Brown.
Cowley Brampford Speke Mev Wells.
Kwaad Klein Torrington Thomas Stevens, Esq.
Dallamore Mieliehout Treby Hele Hayes, Esq.
Dartington Mevrou Champernowne.
Deerpark Buckerell A. L. Shuldham, Esq.
Derriford Eier Buckland J. C. Langmead, Esq.
Doniton Swimbridge Viseadmiraal Bury.
Dowrish Sandford Mevrou Arabella Morgan.
Dunsland Bradford Soms bewoon deur eerwaarde W. Holland Coham.
Eastleigh Westleigh Ds John Torr.
Edgecumbe Milton Abt Richard Edgecumbe, Esq.
Edginswell St Mary -kerk Eerwaarde A. Nek.
Klein Efford Eier Buckland Beset deur John Williams, Esq.
Eggesford Agbare Newton Fellowes.
Fallopit Oos -Allington E. N. W. Fortescue, Esq.
Foleton Totnes Wyle Edward Cary, Esq.
Ford Woolborough Behoort aan Lord Courtenay in die besetting van Ayshford Wise, Esq.
Ford Abbey Doringkom John Fraunceis Gwyn, Esq.
Franklyn St Thomas Wyle John Jones, Esq.
Fuge Blackauton Wyle Charles Hayne, Esq.
Fulford House Dunsford Baldwin Fulford, Esq.
Fulford Park Shobrooke en Crediton R. H. Tuckfield, Esq.
Gatcombe Klein Hempston Mev Cornish.
Grange Breë Hembury William Drewe, Esq.
Greenway Brixham John Marwood Elton, Esq.
Hall Bishop's Tawton Charles Chichester, Esq.
Halsdon Dolton Eerwaarde P. W. Furse.
Ham Weston Peverell Tiende George Collins, Esq.
Hampton St Mary -kerk T. W. Frankryk, Esq.
Hartland Abdij Hartland Mevrou Boord.
Hayne Plymtree Ds Charles Harward.
Hembury Fort Buckerell Admiraal R. Graves, (onbeset).
Holwell Suid Milton Eerwaarde H. A. Gilbert.
Horsewell Suid Milton Peter Ilbert, Esq.
Huntsham Ds Dr Troyte.
Langdon Wembury Mev Calmady.
Langley Hoog Bickington George Smith, Esq.
Larkbear Tallaton Ds Thomas Clack.
Leigham Eier Buckland Addis Archer, Esq.
Lindridge Bishop's Teignton Ds John Templer.
Loventor Berry Pomeroy Mevrou - Baker.
Ludbrook Ermington Eerwaarde N. A. Bartlett.
Manadon Tiende van Weston Peverell Mevrou Waldron, tans Lady Elford, is tans onbewoon.
Marpool Saam met Raleigh William Hull, Esq.
Marridge Ugborough Onbeset.
Marwood C. Cutcliffe, Esq., Beset deur eerwaarde William Mules.
Montrath Huis Breë Hembury Mev Walrond.
Cruwys Morchard Mev Sharland.
Mothecombe Holbeton Behoort aan Henry Legassick, Esq., Beset deur mev Harris.
Moult Malborough William Jackson, Esq.
Mount Boone Stadskern John Seale, Esq.
Berg Tavy Tavistock John Carpenter, Esq.
Nuwe plek King's Nympton John Buller, Esq.
Newton-huis Newton St. Cyres John Quicke, Esq.
Wes Ogwell P. J. Taylor, Esq.
Orleigh Buckland Brewer John Hanning, Esq.
Park Bovey Tracey George Hunt Clapp, Esq.
Pickwell Georgeham Ongetwyfeld.
Petticombe Monkleigh Juffrou Saltren.
Porthill Northam Sir R. G. Keats, beset deur Thomas Smith, Esq.
Portefeulje Alwington Richard Pine Coffin, Esq.
Postlinch, of Puslinch Newton Ferrers John Yonge, Esq.
Pond Buckland Monachorum Sir Herbert Sawyer, K. C. B.
Primley Paignton Eerwaarde Finney Belfield.
Priory Pilton John Whyte, Esq.
Terugtog Topsham Alexander Hamilton Hamilton, Esq.
Rhode Uplim Sir John Talbot, K. B.
Sadborough Doringkom J. Bragg, Esq.
Sandridge Stoke Gabriel (Lord Ashburton,) beset deur R. W. Newman, Esq.
Scobell Suid -swembad Thomas Cornish, Esq.
Shaugh Luppit Ds James Bernard.
Sheephay St Mary -kerk Ds William Kitson.
Sidbury huis Sidbury Robert Hunt, Esq.
Slade Mieliehout John Spurrell Pode, Esq.
Sorteridge Whitechurch Ds Henry Pengelly.
Speechwick Widdecomb-in-the-Moor Lord Ashburton, te huur aan George Leach, Esq.
Spreydon Breë klis Aaron Moore, Esq.
Stedcombe, of Stutcombe Axmouth John Hallet, Esq.
Tapelegh Westleigh A. Saltren Willett, Esq., (Onbeset).
Tidwell Oos Budleigh Mevrou Edye, nou of onlangs bewoon deur - Fisher, Esq.
West Timewell Morebath Mevrou Bere.
Tor Abdij Tor Mohun George Cary, Esq., Beset deur R. Peel, Esq.
Tot dusver Charles, Plymouth Mev Culme.
Trowbridge Crediton John Yarde, Esq., Die eiendom van sy niggie.
Hoogland Tamerton Foliot Jonathan Elford, Esq.
Warleigh Tamerton Foliot Ds Walter Radcliffe.
Watermond Berry Narbor Joseph Davie Basset, Esq.
Weg Chagford John Coniam, Esq.
Westcott Rockbear Eerwaarde John Elliot.
Whitleigh St Budock Edward Henry Gennys, Esq.
Widey Eier Buckland Henry Anderson Morshead, Esq.
Winslade St Mary Clist - Portier, Esq.
Wiscombe Park Southleigh Charles Gordon, Esq.
Wolford Lodge Dunkeswell Mev Simcoe.
Hout Woodleigh John Luscombe Luscombe, Esq.
Yeo Vale Alwington Ds Thomas Hooper Morrison.
Onder die sitplekke van die ou heerskappy, waarvan daar maar min spore oorbly, is Afton Castle, die setel van die Aftons, en daarna die Stucleys Bradstone, die Cloberrys Gidley Castle, die Prous -familie Mohuns Ottery, Carews en Pinhoe, van die Cheyneys. Onder die wat in 'n vervalle toestand, of die afgelope tyd, in 'n vervalle toestand gebly het, of meestal gebly het, kan die volgende gereken word:
Name van die sitplekke. Gemeentes. Gesinne, aan wie hulle behoort het.
Rashleigh Wemworthy Rashleigh, en daarna Clotworthy.
Sand Sidbury Huyshe.
Totley Swart Torrington Davels, daarna Harris.
Ons was Gifford Fortescue.
Yarty Lede Frye.
Bosse en takbokke.
Die ou en uitgebreide woud van Dartmoor is in hierdie graafskap (vgl. N1), en die van Exmoor word algemeen beskryf as gedeeltelik in Devonshire, maar ek is verseker van goeie gesag, dat hoewel dit baie uitgebreide gemeenskappe aangrensend is aan die bos, en skaars van dit is volgens enige sigbare grense in hierdie graafskap, maar die hele bos is in Somersetshire.
Die enigste park wat beskryf word as bestaande in Devonshire, ten tyde van die Domesday -opname, is die van Winkleigh, wat later nie opgemerk is nie. Die peregrination van dr. Boorde, in die bewind van Henry VIII. (fn. n2), noem parke in Umberley, Testock, (waarskynlik Tavistock,) Mownsatro, (Mohun's Ottery) Colriche Chymley, (Chulmleigh) Chilitilton, (Chittlehampton) Whitchurch, Colcombe, Coliton, Shute, Wiscan, (Wiscombe) Kirklake , Kirton, (Crediton) Glyst, (Clist) Tyverton, alias Goodbere, Ashley, Afton, Okington, (Oakhampton) en Caadley, (Calwodley).
Westcote merk op dat daar in sy tyd ''n paar parke oor was van die groot winkel waarvan ons vaders kon praat', noem hy ou parke in Annery, Inwardleigh, Brightleigh, Filleigh en twee by Tiverton. Dr Boorde praat van maar een en dié by Annery, & ampc., Word deur hom weggelaat. Ek vind ook 'n paar ou parke wat in geen van die lys voorkom nie. Die graaf van Cornwall het 'n park in Braneys gehad, (Bradninch) die abt van Hartland het twee gehad, die Bottreaux -gesin het een by Molland, die Cogans een by Uffculme, die Crockers een in Lyneham, die Pollards een by King's Nympton en sir Thomas Brown een in die gemeente Langtree het sersant Hele 'n park by Wembury gemaak tydens die bewind van koningin Elizabeth. Daar was 'n park by Ashton, die setel van die Chudleighs. Die huidige takbokke in die provinsie is:
Werrington behoort aan die Hertog van Northumberland.
Castlehill Earl Fortescue.
Mount Edgecumbe Graaf van Mount Edgecumbe.
Heanton Here Clinton.
Ugbrook Here Clifford.
Bicton en Stevenstone Here Rolle.
Groot Fulford Baldwin Fulford, Esq.
Fulford Park R. H. Tuckfield, Esq.
Rooi takbokke, ferœ naturœ, die oorblyfsels van die inwoners van die koninklike woud van Exmoor, is nog steeds volop in die bos van Devonshire, suid van die woud, sowel as in Somersetshire, om sport aan die naburige adel en heidene te gee. 'N Hertjag word al baie jare in hierdie omgewing aangehou. Die honde is voorheen gehou deur mnr. Dyke, van Somersetshire, wie se erfgenaam met sir Thomas Acland se oupa getroud is, en daarna deur die Aclands. Na die dood van wyle sir Thomas Acland, word hulle 'n rukkie deur mnr Basset bewaar. Hierna is hulle 'n paar jaar lank deur Lord Fortescue in Castlehill aangehou, wat hulle ongeveer drie jaar gelede na R. Lucas, Esq., Van Baronshill, in Somersetshire, oorgeplaas het. Die gemiddelde aantal hertjies wat in 'n seisoen doodgemaak is, was ongeveer 10 takbokke, en ongeveer dubbel die aantal bokke. (vgl. n3) Marshall, in sy 'Rural Œconomy of the Western Counties', merk op dat wilde hert in die weste van Devon welig was, maar dat die land toe deur die goeie kantore van die hertog van Bedford (ongeveer 1795) byna vry van hulle.
Sir John D. Kelly, 1871-1936, Britse admiraal - Geskiedenis
Plaasname ­ 'n Venster na die geskiedenis en karakter van Jamaika
Wat is in 'n naam ?
Deur dr. Rebecca Tortello
Van Above Rocks in St. Catherine, tot Zuassure Hill, Manchester, Jamaika het 'n interessante mengsel van plekname wat sy geskiedenis en karakter weerspieël. Daar word geglo dat die naam van die eiland hulde bring aan 'n bepaalde historiese tydperk, en#173 die Taino -tydperk. Daar word gesê dat Jamaika 'land van hout en water' beteken in Arawakan, die taal van die Tainos.
Jamaikaanse plekname kan eenvoudig wees, wat uitstekende kenmerke van die natuurlike landskap weerspieël (bv. Above Rocks, St, Catherine). Of dit kan geskiedkundig wees, dikwels herinner aan gebeurtenisse wat plaasgevind het, of beroemde mense wat in 'n gebied gewoon het (bv. Cudjoe Town). Baie plekke is vernoem na oorspronklike grondeienaars (bv. Nashville, Manchester, wat eers deur George Nash besit is). Ander weerspieël 'n gevoel van godsdiens (bv. Zion, St. Thomas) of nostalgie oor die oorsprong van die baie verskillende immigrante (gewillig en onwillig) na Jamaika. Kingston (van King's Town) is byvoorbeeld 'n gewilde naam in die voormalige Britse ryk, Ocho Rios, St. Ann (agt riviere) weerspieël die Spaanse invloed, Guanaboa Vale, St. Catherine word gesê dat dit afkomstig is van die Arawak -woord vir soursop , guanaba. Denbigh, Clarendon is vernoem na 'n plek in Noord -Wallis en Whydad, St. Catherine word genoem na 'n Wes -Afrikaanse dorp. Nog ander plekname weerspieël 'n gevoel van feitlikheid, bv. Shake-Hand Market, Portland, 'n plein wat genoem word as 'n vergaderplek. Sommige weerspieël ook 'n gevoel van grillerigheid, soos Try See, St. Ann, 'n na-emansipasie naam wat geïnspireer is deur die idee om voormalige slawe wat grond ontvang het, te "probeer en kyk" wat gedoen kan word.
* Annotto Bay, St. Mary: Aanwesigheid van annotto bome.
* Bamboo Town, St. Elizabeth: Teenwoordigheid van bamboesbome.
* Cedar Valley, Trelawny: Sederbome het vroeër gesê daar het gegroei.
* Cinnamon Hill, naby Rose Hall, St. James: daar word vroeër gesê dat kaneelbome daar gegroei het. In die 1800's was Cinnamon Hill die eiendom van die Barretts, familielede van die beroemde Engelse digter, Elizabeth Barrett Browning.
* Bad, St. Thomas: vernoem na sy mineraalbad.
* Black Hill, Portland: die plek van 'n uitgestorwe vulkaan.
* Bull Head, Clarendon: Die stierkopvorm van die berg van 3600 voet wat die hoogste punt van die gemeente is.
* Canoe Valley, St. Elizabeth: Baie jare is kano's gemaak van die bome daar.
* Cockpit Country, St. Elizabeth: Groot kalksteen kraters of kuile ​​wat in die omgewing gevind word.
* Dolphin's Head, Hanover: As daar van oos na wes na die berg gekyk word, lyk die berg van 1789 voet soos 'n dolfyn se neus, gesig en vinne.
* Fat Hog Quarter, Hanover: 'n Groot aantal varke wat die gebied vroeër bevolk het.
* Fern Gully, St. Ann: 'n Groot aantal varings wat daar gevind word en 'n bedrag wat na bewering meer is as op enige ander plek ter wêreld.
* Goudmyn, Clarendon: Daar word gesê dat die Spanjaarde daar goud gewas het.
* Half-Way-Tree, St. Andrew: Na bewering is dit vernoem na 'n groot katoenboom wat daar gestaan ​​het voor die Engelse verowering in 1655. Die boom was die halfpad tussen Greenwich, St. Andrew, 'n soldaatbasis, na 'n fort in Spanish Town.
* Wag 'n bietjie, Trelawny: die teenwoordigheid van die wag-'n-bietjie doring, wat vermoedelik deur Afrika-slawe na Jamaika gebring is. As gevolg van sy gehardheid, is dit in Afrika dikwels gebruik as 'n heining teen wilde diere.
Historiese gebeure en mense
* Arawak, St. Ann: Aangewys as gevolg van Arawak (Taino) oorblyfsels wat daar gevind word.
* August Town, St. Andrew: Die tydsberekening van volle vryheid vir slawe, Augustus 1838.
* Bloody Bay, St. James: Die moord op walvisse daar.
* Bullbaai, St. Thomas: eens bekend as Cow Bay, is 'n bewys van die verband tussen die eiland en die tyd toe buccaneers op die eiland rondgedwaal het op soek na wilde beeste.
* Catherine's Peak, Portland: vernoem na Catherine Long, die vrou van die beroemde seerower-goewerneur, sir Henry Morgan en die suster van die bekende Jamaikaanse historikus, Edward Long. Daar word vermoed dat sy die eerste vrou was wat die hoogte van 5050 voet bereik het.
* Independence City, St. Catherine: Jamaika se onafhanklikheid van 1962 van Brittanje.
* Irish Town, St. Andrew: Oorspronklik gevestig deur die Iere.
* Mandeville, Manchester ,: vernoem na die titel van die hertog van Manchester se oudste seun, William, terwyl die gemeente self vernoem is na die hertog wat van 1813-21 as goewerneur van Jamaika gedien het.
* Miranda Hill, St. James: Voormalige Spaanse goewerneur Alonzo de Miranda.
* Montego Bay, St. James: Het twee moontlike oorsprong. Die een het dit genoem omdat die Spaanse baie varke daar geslag en varkvet in flesse gelaai het om na Columbia te stuur. Die Spaanse woord vir varkvet is "mantega". Die ander het dit vernoem na Montego de Salamanca, 'n vroeë Spaanse koloniseerder.
* Nun's Pen, St. Andrew: Eerstens in besit van Haïtiaans Henri D'Aquin wie se dogters besluit het om nonne te word en daartoe gelei het dat D'Aquin sy grond aan die Katolieke Kerk wou gee.
* Victoria Town, Manchester: vernoem na koningin Victoria.
* Yallahs, St. Thomas: Kapt. Yhallahs, 'n privaat persoon wat die gebied in die 1670's besoek het. Of dit kan bloot afkomstig wees van die woord 'yalos' wat ryp beteken, omdat die kranse in daardie gebied vermoedelik ryp lyk.
* Admiral Mountain, naby Newcastle: Is deur die Britse admiraal Lord Nelson gebruik as sy landhuis terwyl hy in 1777-79 in Jamaika gestasioneer was by wat nou bekend staan ​​as Fort Charles.
* Appleton Estate in St. Elizabeth is vernoem na die oorspronklike eienaar, James Appleton.
* Bannisterbaai, St. Thomas: Kol.Bannister, goewerneur van Surinam, wat Engelse en Joodse koloniste in 1667 uit Surinam gebring het.
* Bowden, St. Thomas: William Bowden, een van die eerste 500 setlaars van Lord Chancellor Oliver Cromwell in 1656.
* Carlisle Bay, Clarendon: die graaf van Carlisle, 'n goewerneur van Jamaika van 1678-1680. Dit is bekend daarvoor dat dit die plek was van die eerste groot geveg na die Britse besetting van Jamaika toe kaptein Du Casse van Santo Domingo die eiland in 1694 aanval en verslaan word.
* Duncans, Trelawny: Oorspronklik 'n eiendom wat in 1784 deur Peter Duncans besit is.
* Falmouth, Trelawny: Sir William Trelawny, goewerneur van Jamaika van 1767-71 na die plek in Engeland waarvandaan hy gekom het.
* Grants Pen, St, Andrew: Sir John Peter Grant was van 1866-1874 een van die bekwaamste goewerneurs van Jamaika.
* Guys Hill, St. Catherine: Eerste eienaar, Richard Guy, het gesê dat hy aan die Penn and Venables -ekspedisie van 1655 deelgeneem het wat Jamaika vir die Engelse verower het.
* Heron's Hill, Manchester: Alexander George Heron wat die landgoed Williamsfield, Chudleigh, Shooters Hill, Spitzbergen en Wigton besit het. Sy wens was om op die top van Heron's Hill begrawe te word, sodat hy in die oë van sy landgoed sou bly.
* Joe's Hut, Trelawny: 'n man genaamd Joe wat vernoem is na die eerste setlaar wat 'n hut gebou het.
* Longville, Clarendon: Samuel Long, wat aangekom het met die ekspedisie Penn and Venables 1655, die oorspronklike eienaar. Long is aangestel as speaker van die volksraad en later as hoofregter.
* May Pen, Clarendon: Ooit deel van 'n grondgebied van ds William May, wat in die 18de eeu as rektor van die Kingston Parish Church na Jamaika gekom het en daarna na Clarendon oorgeplaas is.
* Rose Hall, St. James: Rose Kelly, die eerste minnares van die berugte landgoed.
* Sanguinetti, Clarendon: Eerste eienaar, Jacob Sanguinetti, 'n Italiaanse Jood.
* Temple Hall, St. Andrew: Eerste eienaar, Thomas Temple. Temple Hall is waar Sir Nicholas Lawes, goewerneur van Jamaika van 1718-22, wat in 1698 met Temple se dogter getroud is, die koffie in die 1700's op die eiland bekend gestel het.
* Aberdeen, St. Elizabeth: Gebied in Skotland waar eienaar Alexander Forbes vandaan kom.
* Ballyholly, Mandeville: vernoem na 'n plek in Ierland.
* Bangor Ridge, Portland: vernoem na Bangor, Wallis.
* Bengale, op die grens van St. Ann en Trelawny, na 'n streek in Indië.
* Berlyn, naby Munro College in St. Elizabeth: vernoem na die Duitse hoofstad, tuisstad van sy eerste eienaar, Henry Bleinheim.
* Calabar, St. Ann: Die naam van 'n plek in die suidooste van Nigerië waaruit baie slawe gekom het.
* Goshen, St Elizabeth: vernoem na 'n plek in Egipte, wat in die Bybel gelys word as die 'beste van die land'. In Jamaika is dit die eerste keer gebruik as 'n kerkplek.
* Lititz, St. Elizabeth: Naam wat ook in Morawië gevind is, moontlik in 1754 deur Morawiese sendelinge gebruik om 'n kerk daar te noem.
* Llandovery, St. Ann en Llanrumney, St. Mary (eens in besit van Sir Henry Morgan): Llan beteken heilige plek in Wallies, Morgan was Wallies en albei is plekname wat in Wallis voorkom.
* Madras, St. Ann: Streek in Indië, 'n herinnering aan die aantal Oos-Indiërs wat in die middel van die 19de eeu na Jamaika gekom het om aan die suikerlandgoed te werk.
* Newmarket, St. Elizabeth: Newmarket in Engeland, net soos Newcastle in die Blue Mountain Range, vernoem na die Engelse, Newcastle-on-Tyne.
* Roxborough, Manchester: die geboorteplek van National Hero, die Rt. Hon. Norman Manley, is Skots.
* Sangster's Heights, St. Elizabeth: Sir Donald Sangster, Jamaika se tweede premier.
* Stoney Hill, St. Andrew: Naam van ou huis in Skotland.
* Vauxhall, St. Elizabeth: 'n gewilde taverne in Londen.
* Wai Rua, St. Andrew: kom uit Nieu -Seeland en beteken 'plek by die rivier'.
* Ythanside, Portland: 'n Plek in Wallis. Die eerste eienaar daarvan, William Espeut, was ook die eienaar van Spring Garden Estate in Portland, waar hy vermoedelik mangoeste (uit Indië ingevoer) begin teel om dood te maak
rotte op suikerplantasies.
Grillerige en nie-so grillige name
* Corn Puss Gap, St. Thomas: Vir die optrede van stappers, wat in die heuwels verlore geraak het, 'n kat gevang het, dit 'gesny' en geëet het.
* Ver genoeg, Clarendon: kom uit die frase "ver genoeg van howe en konings", toegeskryf aan 'n Skot.
* Flog Man, Manchester: Slag as 'n strafmetode is daar uitgevoer.
* Vriendskap, Westmoreland: die plek van 'n konferensie van die Scottish Missionary Society in 1837.
* Grateful Hill, St. Catherine: Baptiste -sendelinge in dankbaarheid dat hulle grond deur 'n Engelse goewerneur toegestaan ​​is om 'n kerk te stig.
* I-No-Call-You-No-Come, St. Elizabeth: Kom uit die Maroon-beleid om 'n gemaklike afstand te hou van diegene buite Cockpit Country.
* Judgement Cliff, St. Thomas: Begrafnis van die huis van 'n bose Nederlander na die aardbewing van 1692.
* Labour-in-Vain Savannah, St Elizabeth: Die jaarlikse droogte het gesê dat hierdie gebied geteister moet word.
* Lawrence Tavern, St. Andrew: Naam van 'n taverne wat vroeër daar geleë was.
* Oracabessa, St Mary: kom uit die Spaans van 'aura' wat 'lug of bries' beteken en 'cabeza' wat kop beteken, wat lei tot 'n frase wat as 'fantasieus' gelees kan word.
* Savanna-la-Mar, Westmoreland: Spaans beteken 'vlakte by die see'.
* Tan an 'See, Trelawny: beteken letterlik' staan ​​en sien ''n pragtige uitsig op oop grond.
* Unity, St. James: het sy naam ontleen aan die verhaal van twee broers. Die jongste van die twee het die ouderling gevra om te leen om grond te koop en die ouderling weier en hul verhouding versleg. Sondag het gekom en die twee het kerk toe gegaan en 'n preek ondervind oor die belangrikheid van eenheid. Die ouer broer het gevoel dat dit 'n teken is en 'n lening aangegaan om sy jonger broer te help om die grond te koop. Hulle het dit Unity genoem.
Bronne: I. Sibley (1978). Woordeboek van plekname in Jamaika. Kingston: Instituut van Jamaika.
Dit is 'n absoluut fantastiese reeks. Dit is van kritieke belang dat ons dit vir die lang termyn bewaar, sowel as om aan te hou deel met komende geslagte, sodat hulle kan verstaan ​​en verbonde kan voel aan die verlede en dat dit steeds relevant is vir hul toekoms. & Quot - Peter, VSA.
& quot Hierdie artikel was opreg. Ek het as klein dogtertjie uit my geboorteland, Jamaika, verhuis en 'n deel van die geskiedenis wat ek geleer het, misgeloop - Cadiehead, Jamaika .
My seun leer nou baie oor die geskiedenis van sy vaderland. Gaan voort met hierdie fantastiese opvoedkundige webwerf. & Quot - Sonia, Engeland.
Hou aan met die goeie werke. Dit is belangrik dat hierdie gebeure en mense opgeteken word, sodat die geskiedenis nie sterf of verkeerd geïnterpreteer word nie. Onthou geen geskiedenis, geen toekoms nie. & Quot - Fabian, Kanada .
& quotTouching, touch Ek juig nogmaals toe oor hoeveel Jamaika blootgestel is. Hou aan om hierdie artikels te skryf, dit is die belangrikste rede waarom ek die nuusbriewe (Go-jamaica) gelees het. & Quot - Georgia, VSA
& quotDie Spreuke is wonderlik. Ek onthou hoe ek in Jamaika gegroei het en toe ek my ouma 'n paar daarvan gehoor het. & Quot - Richard, Puerto Rico .