Foto-opstel: Die swaelmynwerkers van Ijen, Indonesië - Interessant
Foto-opstel: Die swaelmynwerkers van Ijen, Indonesië
Fotojoernalis en Matador-bydraer Andrés Vanegas Canosa berig van 'n onafhanklike reis na die Ijen-vulkaanswavelmyn in Oos-Java, Indonesië.
Ek het gehoor oor die swaelmynwerkers van Ijen voordat ek in Banyuwangi, 'n stad aan die oostelike rand van die eiland Java, aangekom het. Nie baie toeriste besoek die stad nie, en dit was moeilik om inligting in Engels te vind. Sommige mense het gesê dat die toegang tot die berg gesluit is. Ander het niks geweet wat daar aangaan nie, al het die vulkaan reg agter hul huise opgestyg. Busse het nie daarheen gery nie, en taxi's was duur.
Die volgende oggend het ek gaan stap. 'N Meisie op 'n motorfiets het my by 'n kruising naby die vulkaan gelos:' Wag hier, 'n vragmotor sal saam met al die mynwerkers kom, 'het sy gesê. Na 15 minute het die voertuig opgedaag. Ek het met die mynwerkers op die vragmotor geklim en ons het die oostekant van die vulkaan deurkruis.
My verwagting was dat die plek glad nie toeristies sou wees nie. Ek was verkeerd. Nadat ons by die spoorpunt aangekom het, het toeriste oral gelyk. Hulle het op die westekant gekom en 'n aansienlike bedrag geld vir die geleentheid betaal.
Hier is iets wat ek gesien het.
Die swaelmynwerkers is die hoofrolle in 'n onmenslike teater. Hulle word nie net as mynwerkers uitgebuit nie, maar ook as 'n toeristeaantreklikheid. Hulle dag begin om 06:00, 15 km van die basis van die 2800m Ijen, waar 'n vragmotor wag om hulle op te laai. Na 7 km eindig die pad. Vir elke mynwerker word 2000 Indonesiese roepia (ongeveer 0,20 Amerikaanse dollar) gehef, en die fooi word aan die vragmotorbestuurder oorhandig.
Die pad teen die berg is in puin, wat die kort rit van die stad na die spoorkop van die vulkaan tot 'n nagmerrie maak. Die mynwerkers moet gereeld uitspring en help om die vragmotor uit gate en skeure te stoot. Nadat hulle vertrek het, begin almal praat en die pad deur die oerwoud uitwys om die minder ervare deelnemers oor 1 km se harde stap te lei. Aan die einde van hierdie been wag 'n ander vragmotor om die mynwerkers verder teen die berg op te vervoer, wat vereis dat hulle nog 2 000 roepia moet betaal.
'N Mynwerker organiseer die mandjies op een van die vragmotors voordat die optog teen die berg verder gaan.
'N Mynwerker maak gereed om aan boord van die vragmotor te gaan. 20 minute tot by bestemming.
Bo die krater
Dit is reeds 7:30 teen die spoorpunt, vanwaar dit nog vier km is om die top van Ijen se krater te bereik. Die mynwerkers bedek hierdie afstand so vinnig as moontlik en dra hul leë bamboesmandjies saam.
Sommige mynwerkers slaap op die vulkaan sodat hulle vroeg kan wakker word en drie swaailopies in die vulkaan en terug kan maak. Hier is dit nog nie 8 uur in die oggend nie en mynwerkers kom al uit die hart van Ijen na vore.
Uitsig van bo
As hulle eenkant bo is, word hulle met 'n asemrowende uitsig ontmoet, wat troos vir die lang reis. Swaelrook vul die lug. Afhangend van die wind se rigting, kan 'n mens 'n wonderlike Ceruleanmeer sien rus in die hartjie van die krater.
Mynwerkers skarrel van die bodem van die krater af tot by sy rand, 'n 1 km-trek. Asemhaling is moeilik, en elke mandjie het 'n gemiddelde gewig van 80 kg (175 pond).
Op pad af in die krater waarsku 'n bord wannabe-avonturiers met die woorde: "Gevaarlik: om af te gaan is verbode." Naby die plek waar die mynwerkers die swael oes, word die rook baie intens. Dit laat jou nie toe om te sien waarheen jy loop nie, wat nogal gevaarlik kan wees. Die enigste ding wat hulle kan doen, is om te stop en wag dat die wind in 'n ander rigting waai.
'N Mynwerker klim op. Hulle dra leë waterbottels in die hoop dat een of ander toeris dit sal vul. Die paadjie is steil, rotsagtig en ryp met giftige gasse wat reuk na die lug - die mynwerkers verdwyn en verskyn weer daarin. Sommige is meer voorbereid as ander. Sommige het maskers, ander het stewels, maar die meeste lyk ongelukkig sleg toegerus.
Die gesmelte swael kom dieprooi uit die pype en word geleidelik 'n onheilspellende geel soos dit afkoel en verhard. Die eggo binne die krater, aangesien die mynwerkers werk, is tien keer groter as wat hulle aan die bokant is. Die akoestiek is soos in 'n konsertsaal - elke geluid binne versterk en kan duidelik gehoor word.
N ander wêreld
Groot swaaibrokkies word uit die swembad verwyder sodat dit in hanteerbare groottes gebreek kan word - dit word gewoonlik gedoen deur hulle met klippe te slaan, aangesien die mynwerkers nie voldoende gereedskap het nie. As jy afklim, kan jy hoes en gekerm van die mynwerkers hoor - dit is 'n cliché om die toneel te vergelyk met Dante's Circles of Hell, maar die ooreenkoms is daar. Daar is nie genoeg suurstof nie, en die rook is baie giftig.
Die hart van die vulkaan
Die kratermeer is gevul met 'n oplossing van swawelsuur en waterstofchloried by 'n temperatuur van ongeveer 33C (91F). Sodra dit by die water is, wag die vlasgeel swael op die mynwerkers. Dit neem normaalweg minstens 'n uur om die swael te sny en in emmers te laai. Dan word die dag waarlik onmenslik. Mynwerkers moet vragte van 75 tot 90 kg die hele 5 km terug na die 4WD-baan dra.
Die mynwerkers ontsnap die rook so vinnig as wat hulle kan. Om binne-in asem te haal is amper onmoontlik. Dit is een van die giftigste plekke op die planeet. Onder hierdie desperate groep is mans van alle ouderdomme besig met hul daaglikse loon. Dit wil voorkom asof Solidariteit nie bestaan ​​nie, en elkeen moet sy eie vrag versorg en dra.
Flip flops en 'n serp
Die meeste mynwerkers het geen maskers, handskoene of stewels nie. As 'n blote minimum, plaas hulle 'n stuk nat lap oor hul monde om dit ten minste 'n bietjie makliker asem te haal. Sommige mynwerkers kan die kring twee keer per dag voltooi, en 'n handvol vir drie. Daar is nie genoeg water om te drink nie, en teen die einde van die dag vra hulle toeriste gereeld vir water eerder as geld.
Die trek met vol mandjies is ongelooflik uitdagend - die mynwerkers stop verskeie kere om te rus. Dit neem lank om uiteindelik van die vulkaan se gasse vry te spring. As gevolg van die gewig, ly baie werkers vreeslike beserings aan hul rug en skouers - die kenmerkende teken van 'n swaelmyner. Dit is 'n bewys van hoe onregverdig 'n gebrek aan voldoende arbeidsregte en voorsorgmaatreëls kan wees.
Vir elke kilogram geharde geel swael ontvang 'n mynwerker 900 roepia (ongeveer 9 sent van 'n Amerikaanse dollar); 65 kg werk tot 54.900 roepia (5.70 Amerikaanse dollar). Terselfdertyd betaal toeriste 15 000 roepia (1,55 Amerikaanse dollar) per persoon om na die kruin van Ijen te reis, en 30 000 (3,11 Amerikaanse dollar) vir elke kamera wat hulle saambring. Toeriste ontvang geen kaartjie wat betaling bewys nie; dit is 'n informele transaksie. Nie een van hierdie geld gaan na die mynwerkers nie.
Die owerhede ('Polisie') op die Ijen-spoorpunt lê vir toeriste en sê vir hulle dat elke mynwerker 600,000 roepia per dag verdien (62 Amerikaanse dollars) en dat hul werklas en die dra daarvan op geen manier te veel of lastig is nie.
Onderweg stop die mynwerkers sodat toeriste foto's van hulle kan neem. Hulle vra 'n klein fooi per foto wat geneem word. Sommige toeriste weier. Dit is die moeite werd om te probeer - so 'n maklike kans vir geld in vergelyking met die harde dag se werk.
'N Ou mynwerker rook 'n sigaret en steek sy skouer uit. Hy kla oor die betaling. Hy kan net een reis per dag onderneem. Toe hy jonger was, kon hy dit twee of drie keer doen. Hierdie voortgesette oefening in Oos-Java is 'n bose meganisme en 'n sieklike vertoning. Dit blyk dat dieselfde hand agter twee misdade is: arbeidsuitbuiting sonder veilige regulasies, en die afpersing van 'n fooi van toeriste om toegang tot 'n natuurlike gebied te kry waar 'n winsgewende en onwettige mynbedryf onaangeraak verloop.