Indien jou soeke is om meer soos Jesus te leef, kan jy nie Sy bonatuurlike bediening ignoreer nie. Dit staan sentraal tot wie Hy op aarde was. Ons verkies egter altyd die dele van Jesus se lewe waarvan ons hou en wat ons dalk self kan regkry! Ons vermy die onmoontlik-vir-self aspekte! Dit is juis hierdie dele van Sy lewe wat deur die eeue die meeste kontroversie veroorsaak het. Sommige vervals die bonatuurlike en gebruik dit, soos die geldwisselaars, om mense te trek en meer geld te maak. Die verdraaiing, vervalsing en uit verband trek van die bonatuurlike is waarom sommige kerke en gelowiges dit eerder vermy.
Toe dit aand geword het en die son al onder was, het die mense al die siekes en dié wat in die mag van bose geeste was, na Hom toe gebring. Die hele dorp het by die deur van die huis saamgedrom. Hy het baie siekes wat allerhande kwale gehad het, gesond gemaak en baie bose geeste uitgedrywe. Hy het die bose geeste nie toegelaat om te praat nie, omdat hulle geweet het wie Hy is. Die môre vroeg, toe dit nog nag was, het Hy opgestaan en buitentoe gegaan na ‘n eensame plek en daar gebid. Simon en dié wat by hom was, het Hom egter gesoek, en toe hulle Hom kry, sê hulle vir Hom: “Almal soek U.” Maar Hy antwoord hulle: “Laat ons êrens anders heen gaan, na die nabygeleë dorpies toe, sodat Ek daar ook kan preek, want daarvoor het Ek gekom.” Hy het toe gegaan en dwarsdeur Galilea in hulle sinagoges gepreek en bose geeste uitgedrywe(Mark 1:32-39; Matt 8:16-17; 4:23; Luk 4:40-44).
Jesus het al die dorpe en klein plekkies besoek. Hy het die mense in hulle sinagoges geleer, die evangelie van die koninkryk verkondig en elke soort siekte en kwaal gesond gemaak. Toe Hy die menigtes sien, het Hy hulle innig jammer gekry, want hulle was moeg en hulpeloos soos skape wat nie ‘n wagter het nie. Hy sê toe vir sy dissipels: “Die oes is groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here aan wie die oes behoort, om arbeiders uit te stuur vir sy oes”(Matt 9:35-38).
Ek sal dit nie waag om oor iets anders te praat as oor wat Christus deur my tot stand gebring het om heidennasies aan God gehoorsaam te maak nie. Dit het Hy deur my gedoen met woord en daad, deur kragtige tekens en wonders, in die krag van die Gees van God(Rom 15:18-19).
Hierdie saligheid is immers deur die Here verkondig, deur wie dit sy oorsprong het, en is aan ons bevestig deur dié wat dit gehoor het. Daarby het God ook saam getuig deur tekens en wonders en ook deur allerhande kragtige dade en gawes van die Heilige Gees, soos Hy dit toebedeel het volgens sy wil (Heb 2:3-4).
God nie net besorg oor die genesing van ons liggame nie. Hy wil ook hê dat ons ’n sekere lewenswyse aanleer. Jy self is verantwoordelike vir jou gesondheid, en moet in die geloof handel, na noukeurige ondersoek.
“Ook julle wat vroeër vervreemd was en vyandig gesind deur die bose werke, het Hy nou versoen” Kol 1:21
Soms beleef ‘n mens ‘n gebeurtenis intens, en dan sien jy soms ‘n prentjie om beter perspektief te kry. Ek het ‘n prentjie gesien, ‘n dier, soos ‘n Seekat, met baie tentakels. Die ‘seekat’ kom met kettings waarmee hy ons bind! Een vir een sit hy ‘n tentakel om jou (gedagtes) waarmee hy ons bind. ‘n Gedagte waarmee jy saamstem (agree) omdat jy glo dat dit jou eie gedagte is, (kan jou vasbind aan ‘n leuen, wat vervreemding bring), want die gedagte is werklik vd bose is! Dit is belangrik om te verstaan dat hierdie gevoelems satanies van aard is. Soos twyfel, is satan self die agent en oorsprong van hierdie gedagtes en gevoelens.
Sy houvas op jou is om te glo hierdie gedagtes is jou eie, en dat dit die waarheid is, (juis omdat jy al hierdie gevoelens voel)!
Daar is twee primêre maniere hoe God met die mensdom praat – direkte openbaring en algemene openbaring. God was nog nooit stil wat Sy algemene openbaring betref nie. Hy praat deur die skepping (Ps 19:1-4). Van die skepping van die wêreld af kan ’n mens uit die werke van God duidelik aflei dat sy krag ewigdurend is en dat Hy waarlik God is, hoewel dit dinge is wat ’n mens nie met die oog kan sien nie(Rom 1:19-20).
Mens sien hierdie beginsel baie duidelik as jy die Psalms bestudeer. Dawid se versugtings, vrae, gebede en ook pleidooie word alles gereken as God se Woord. Jy kan duidelik in sommige Psalms opmerk hoe Dawid homself in sy gebed beantwoord, en hoe God deur sy gebed met hom praat. Sien Psalm 103. Nadat Dawid God se lof besing en sy siel opdrag gee om die Here te loof, antwoord hy homself vanuit die Skrif: Hy sal ons ons sonde nie bly toereken en nie vir ewig toornig bly nie(Ps 103:9). Hierdie skrif is ’n aanhaling van Moses in Eksodus 34:6. Terwyl Dawid dus met die Here praat, onthou hy die Woord en maak die Heilige Gees die Skrif lewendig in sy hart. Luister na die Heilige Gees in jou hart en in jou gees.
Hoe meer jy tyd maak om op die Here te wag en Sy wil te soek, hoe meer sal jy die stem van die Here hoor. Dis hoe ons ons afhanklikheid van die Here bewys. Jesus, die Seun van die mens, kon niks uit Sy eie doen nie. Alhoewel Hy God was, het Hy die kleed van ’n dienskneg aangetrek en Hom soos ’n dienskneg ondergeskik gestel: eers aan aardse ouers, maar primêr Sy Vader.
Die Seun kan niks uit Homself doen tensy Hy die Vader dit sien doen nie. Want alles wat Hý doen, dit doen die Seun ook net so.v30 Ek kan uit Myself niks doen nie. Soos Ek hoor, oordeel Ek; en my oordeel is regverdig, omdat Ek nie my wil soek nie, maar die wil van die Vader wat My gestuur het (Joh 5:19-20, 30).
Die woorde wat Ek tot julle spreek, spreek Ek nie uit Myself nie; maar die Vader wat in My bly, Hy doen die werke.v24 Die woord wat julle hoor, is nie myne nie, maar is van die Vader wat My gestuur het.v31 Maar dat die wêreld kan weet dat Ek die Vader liefhet en doen net soos die Vader My beveel het(Joh 14:10, 24, 31).
Dis ook belangrik om moeite te doen om dit wat die Here jou sê neer te skryf. Die Woord van God wat in mense se harte geskryf is, sou verlore gegaan het as hulle dit nie neergeskryf het nie. ’n Persoonlike gebedsjoernaal is onontbeerlik vir jou geestelike reis met die Here.
Jy weet dat jy weet dat jy God se stem hoor. Net soos jy iemand bekend se stem onmiskenbaar onderskei op radio of in ’n gehoor. So is God se stem onmiskenbaar, uniek en bepalend tot wie Hy is in karakter, fokus, wêreldbeskouing, teologie en gesindheid.
God se stem eggo die Skrif. Dit wil sê, hoe meer jy God se woord leer ken, hoe beter gaan jy Sy stem onderskei. Die prediking van Jesus was uniek. Sy koninkryk is vir die mens ’n onderstebo, agterstevoor koninkryk! As jy wil eerste wees, moet jy bereid wees om laaste te wees. As jy wil lei, moet jy leer om te dien. As jy meer wil hê, moet jy meer begin gee. As jy waarlik wil lewe, moet jy jou selfgerigte lewe opgee. As jy wil baklei, kom eers in Sy rus en liefde, en bid vir jou vyande. God praat nie boekdele nie. Al Sy gelykenisse kan in minder as vyf minute oorvertel word. Selfs die bergpredikasie is ’n groepering van kort preke.
Jy mag seker maak dat dit wel God is wat praat. Gideon het vir Hom gesê: “As U so vriendelik wil wees, doen tog vir my ’n wonder dat ek seker kan wees dit is U, Here, wat met my praat!” (Rig 6:17). Gideon was nie ongelowig om te vra dat die Here Sy woord bevestig nie. Hy wou bloot net seker wees. Dis wyse raad! ONS baseer ons hele lewe op ’n opdrag van die Here. Ons moet seker wees dit is Hy. Die Skrif praat van twee of drie getuies (2 Kor 13:1; 1 Tim 5:19; Matt 18:16). Geloof is seker, soos iemand wat die titelakte van die nuwe eiendom ontvang het alhoewel hy nog nie op die grond woon nie (Heb 11:1). Daar is geen twyfel nie! Jy weet net! Dit is die Here. Daarom ervaar ons vrede wanneer ons ’n woord van die Here ontvang. Ander volwasse gelowiges sal ook saamstem en die woord bevestig, want die Heilige Gees woon in ons almal. Wat die profete betref, twee of drie kan aan die woord kom, en die ander moet beoordeel wat hulle sê (1 Kor 14:29).
Omdat ons nie uit ons eie die lewe van Christus kan naboots nie, moet ons op die Here wag totdat Hy geloof in ons harte opwek vir die deel van Christus wat Hy vandag in jou wil aktiveer of laat opstaan. Iemand gee vir iemand ’n motor of ’n huis. Iemand anders word deur die Here geroep om alles te verkoop en in ’n ander land sendingwerk te gaan doen. ’n Ander persoon word gelei om ’n nuwe besigheid op te rig, of om in predikers se behoeftes te voorsien. Deur hierdie kollektiewe Christus-dade is God besig om Sy heerlikheid oor die aarde te versprei (Hab 2:14).
Maar toe die tyd wat God daarvoor bepaal het, aangebreek het, het Hy sy Seun gestuur (Gal 4:4). Die geskiedenis wys ons presies hoe God die tafel gedek het vir die openbaarmaking van Sy Seun, en die verder mobilisering van Sy Liggaam, die Kerk.
Soos ons die heilsgeskiedenis van die Bybel bestudeer, is dit merkwaardig om te sien hoe God Sy verbondsvolk Israel reg in die middel van wêreldmoondhede se bedrywighede posisioneer: eers Josef in Egipte, toe Daniël in Babilon, Nehemia en die Persiese koningskap.
In Alexander se optog om die wêreld te verower, kom hy voor Jerusalem te staan. Volgens Josefus het die hoëpriester van die tyd, Jaddua, wat Godvresend en wys was, Alexander buite die stad met ’n groep priesters tegemoet gegaan. Alexander het blykbaar net die vorige nag ’n gesig gesien van priesters in wit geklee wat hom ontmoet. Die hoëpriester het toe vir hom die skrifte uit Daniël voorgehou (Dan 7).
Hier word gepraat van vier diere wat dui op vier koninkryke: die leeu en arend is die Babiloniese Ryk, die beer is die Mediërryk, die luiperd is die Persiese Ryk en die vierde dier is die Griekse Ryk.
Die vier koppe is moontlik die vier Persiese konings. Die klem val egter op die vierde dier. Die aandag word aan die begin van vers 7 spesiaal daarop gevestig met die waarnemingsfrase wat lui: My nagtelike visioen het voortgeduur en toe ek weer sien, was daar ’n vierde dier … Dit is nie ’n gewone dier nie. Dit het buitengewone eienskappe. Dit verteenwoordig die Griekse Ryk, Alexander die Grote (336-323 v.C.). Toe Alexander homself in die antieke skrifte raaksien, het hy Jerusalem in vrede gelaat. Na sy dood word sy ryk tussen sy vier generaals verdeel.
Teen 203 v.C. word Antiogus die Grote Koning oor Sirië, noord van Palestina. Sy broer, Antiogus IV Epifanes, neem oor en word algemeen beskou as die antichris van die OT. Die Jode het geweldig onder hom gely. Hy het die Jode gedwing om hom en sy gode te aanbid. Hy het op ’n keer die stad binnegeval, ’n vark op die altaar geslag en die hele tempel met die bloed besprinkel. Dit was ’n verskriklike ding vir die Jode. Die optrede van Antiogus word in stygende orde van sy verwaandheid herhaal om die klem daarop te plaas: die daaglikse offer in die tempel deur heidene; die skrikwekkende sonde om ’n verbode dier te slag; en die “gruwel van verwoesting” (in 11:31; 12:11), naamlik die beeld van Zeus.
Volgens een van die apokriewe boeke van daardie tyd (1 Makkabeërs 1:54) het die ontheiliging van die tempel op 15 Kislev, dit is in Desember 168 v.C., en die herstel op 25 Kislev of Desember 165 v.C. (1 Makkabeërs 4:52) plaasgevind. Dit was die belangrikste winspunt van die Makkabese opstand wat tot in dié stadium kortliks soos volg verloop het: ’n Siriër het eendag op die dorpie Modin, in die Efraimsberge, ’n Jood gedwing om ’n offer op ’n heidense altaar te bring. Mattatias, ’n priester, het so kwaad geword dat hy die Siriër doodgeslaan het. Daarmee het die Jode se opstand teen die Seleukiede begin. Mattatias, sy vyf seuns en ander wetsgetroue Jode het deur die land getrek en die heidense altare omgegooi. Judas het sy pa, Mattatias, ná dié se dood opgevolg. Judas se bynaam was Makkaab, wat “hamer” beteken. Daarna het hy Jerusalem binnegetrek, die Zeus-kultus uit die tempel verwyder en die tempeldiens in 165 v.C. herstel. (Hierdie gebeurtenis word jaarliks deur die Jode op hulle Ganukkafees herdenk. In Johannes 10:22 word dit die fees van die tempelwyding genoem.)
Alhoewel hulle godsdiensvryheid beleef het, was die Griekse invloed so sterk dat, teen die begin van die 2de eeu v.C., vergriekste Jode in beheer van die priesterdom gekom het. Hulle was ook die rykstes onder die Jode, veral die Onias-familie waaruit die hoëpriesters gekom het. Hulle het die tempeldiens beheer en selfs ’n bank in die tempel bedryf.
Die Romeinse Ryk was een van die grootste ryke in die wêreldgeskiedenis en die bevolking het gegroei tot ’n geskatte 50 tot 90 miljoen. Gebiede wat deel van die ryk was, het gestrek vanaf Brittanje tot Egipte en het vele nasies en kulture ingesluit. Die Romeinse Ryk het ongeag die verskeidenheid van sy volke, tale en godsdienste tot ’n gemeenskaplike staat, lewensvorm en universele staatsidee ontwikkel, wat as ’n imperium sine fine (“’n ryk sonder grense”) gedefinieer is. Handel, kuns en kultuur het in die tydperk van die Romeinse Ryk in baie van sy gebiede ’n eerste bloeitydperk beleef en die lewensgehalte, die vlakke van geletterdheid en die bevolkingsyfers in Europa het eeue lank ongeëwenaar gebly. Die Romeine het veral daarop gefokus om handelsroetes, paaie en hawens te ontwikkel, wat natuurlik beweging in daardie tyd geweldig vergemaklik het. Dit was noodsaaklik vir die uitbreiding van die kerk en Paulus en ander se sendingreise.
Herodes die Grote (omtrent 73 v.C. tot 4 v.C.) was koning van Judea van 73 v.C. tot 4 v.C. In 40 v.C. val die Parthers Palestina aan. Herodes trek terug na die berg Masada en vra Marcus Antonius om hulp. Die Romeine erken hom as die nuwe koning van Judea. Ná ’n magstryd van drie jaar teen Antigonus word hy met Marcus Antonius se hulp koning. Cleopatra vra die Romeine om Judea aan haar te gee, maar hy weier. Na die dood van Marcus Antonius en Cleopatra probeer Herodes – self ’n Romeinse burger – om Octavianus te oortuig dat hy ’n betroubare bondgenoot is. Die nuwe keiser gee hom selfs ’n groter gebied en gee hom die kopermyne van Siprus, ’n ryk bron van inkomste. Hy is ’n ryk man wat ook in die buiteland bekend is vir sy filantropiese geskenke. Die skeepvaartbedryf van Rhodos en die Olimpiese Spele word byvoorbeeld deur hom gesteun.
Herodes die Grote is nogtans nie die enigste koning met hierdie naam wat in die Bybel genoem word nie.
Raad, ook genoem die Joodse Raad, is in die NT ’n weergawe van die Griekse woord sunhedrion,vandaar “sanhedrin”, ’n algemene term vir allerlei rade: administratief, juridies, polities, godsdienstig. Uit die NT is baie min bekend oor die aard en opset van ’n sanhedrin terwyl buite-Bybelse bronne ook nie baie duidelik is nie. Die Misjna, ’n Joodse geskrif oor reëls en regulasies van die Rabbyne, meld in die traktaatSanhedrinwat oor geregshowe gaan (vgl. Matt 10:17; Mark 13:9, *grondteks “sanhedrins”) dat die groot Sanhedrin in Jerusalem 71 lede het, kleineres op die platteland 23, en dat hulle lede uit die invloedrykstes van die betrokke gebied bestaan. In die NT word met verskeie oorvleuelende terme na die lede van die Raad verwys: priesterhoofde, skrifgeleerdes, familiehoofde (Mark 15:1; Luk 22:66). Vgl. “priesterhoofde en die hele Joodse Raad” (Matt 26:59; Mark 14:55; Hand 22:30) wat ook as “priesterhoofde en al die ander” verstaan kan word. Vgl. ook Hand 4:5, “die raadslede, die familiehoofde en die skrifgeleerdes” waar eersgenoemde die laaste twee insluit. Vgl. Hand 5:21 waar “die leiers van Israel vir ’n volle vergadering van die Joodse Raad” ’n weergawe is van “die sanhedrin en al die leiers van die Israeliete” in die grondteks. Hand 5:34; 23:6 meld Fariseërs en Sadduseërs, en Joh 11:47 priesterhoofde en Fariseërs as lede van die Raad.
Fariseërs is die naam van die lede van ’n Joodse godsdienstige party wat in die tyd van die NT en ook daarvóór en daarná ’n belangrike rol gespeel het. Die Fariseërs is gekenmerk deur ’n nougesette gehoorsaamheid aan alle godsdienstige wetsvoorskrifte en navolging van die voorvaderlike tradisies, genoem “die oorgelewerde gebruike van die voorgeslagte” (Matt 15:2; Mark 7:3). In hulle strewe om die wetsvoorskrifte van toepassing te maak op die hele Joodse samelewing, het hulle self ook talle voorskrifte gemaak wat ’n noukeurige uitleg van die wet van Moses moes gee en moes verseker dat die wet nie oortree word nie (vgl. Matt 23:13-28). Hulle lê besondere klem op die onderhouding van die sabbatdag (Matt 12:2) en op kultiese *reinheid (Matt 23:25-28). Anders as die *Sadduseërs het die Fariseërs geglo in die *opstanding uit die dood en in *engele (Matt 22:23; Hand 23:8). Hulle het ook ’n toekomstige tyd op aarde verwag waarin die ryk van Dawid herstel sou word. Die *Christus sou volgens hulle verwagting uit die geslag van Dawid wees en sou koning word van ’n vry en onafhanklike volk Israel (Matt 22:42).
Sadduseërs is die naam van die lede van ’n Joodse party wat in die tyd van die NT ’n belangrike rol gespeel het. Die lede van die party was hoofsaaklik afkomstig uit vooraanstaande priesterfamilies en uit die invloedryke lae van die samelewing. Hulle het hulle baie meer as die *Fariseërs bemoei met politieke sake en waar hulle kon, hulle invloed by die owerheid probeer uitoefen. Hulle het op belangrike punte van die *Fariseërs verskil. Hulle glo nie aan die bestaan van geeste en engele of aan die opstanding nie (vgl. Matt 22:23; Mark 12:18; Luk 20:27; Hand 23:8) omdat die wet van Moses volgens hulle oortuiging niks hieroor sê nie.
Skrifgeleerde is die benaming vir invloedryke godsdienstige leiers van die Joodse volk. Op grond van hulle noukeurige en toegewyde studie van die Skrif, veral van die *wet van Moses, en van die oorgelewerde godsdienstige gebruike van die voorgeslagte, is hulle beskou as gesaghebbende uitleggers van die Skrif wat die voorskrifte vir die godsdienstige lewe van die volk moes bepaal. Esra is die eerste persoon in die Bybel wat ’n skrifgeleerde genoem word (Neh 8:14). In Esra 7:6 word hy genoem “’n geleerde man, kundig in die wet van Moses”. In die Nuwe-Testamentiese tyd was van die skrifgeleerdes ook lede van die party van die *Fariseërs (Mark 2:16; Hand 23:9; maar vgl. Matt 5:20; 12:38; 23:2; Mark 7:1; Luk 5:21).