KEESING Number Plate | Regtransfers.co.uk
Results for KEESING
'KEESING' Look-a-likes (2)
Alternative 'KEESING' Registrations (3) “Want ek kan nie anders nie”
JY LEES NOU “Want ek kan nie anders nie”
Sabine Plattner hou in Oktober die 8ste Fancourtliefdadigheidsbal – ’n hoogtepunt op die SA sosiale kalender – waarmee sy al miljoene vir kinderwelsyn ingesamel het. Sy wérk om ’n verskil te maak . . .
Sabine Plattner kon haar oë nie glo toe sy uit die stortreën by ’n bewaarskool buite George inhardloop nie. “Ek hét gevra om bewaarskole met die grootste nood te besoek, maar dié toneeltjie het my steeds oorweldig. “Binne in die créche - ’n tweevertrekhuisie - het 76 kleuters gesit, skouer aan skouer. In die kombuisie was die dagsorgma, Nikiwe Mbi, besig om op ’n tweeplaatstofie vir almal kos te kook. Ek was só ontroer. Ek het net daar besluit: Dié vrou sál ’n ordentlike plek kry om die kinders op te pas.” Vandag is die Nikiwe Educare-sentrum in Thembalethu ’n volwaardige kleuterskool met sowat 160 kleuters, moderne geriewe soos klaskamers, ’n biblioteek, gimnasium, teatertjie, tuin en speelterrein.
Sedert Sabine, eienaar van die Fancourt Hotel & Country Club-landgoed, en haar man, dr. Hasso Plattner, in 1999 die Fancourt-stigting begin het om agtergeblewe gemeenskappe in die George-omgewing op te hef, het hul welsynwerk al ver uitgekring. Met Sabine as beskermvrou gaan George-kinderwelsyn van krag tot krag. Sy het ook ’n trauma-sentrum gevestig vir kinders wat misbruik en erg verwaarloos is, asook vir diegene wat geraak word deur MIV en vigs. Die Plattners is by talle ander liefdadigheidsprojekte betrokke - van gholfontwikkeling saam met Ernie Els tot die 46664-konsert (ten bate van die Nelson Mandela-stigting) wat in 2005 op Fancourt gehou is. (Die Plattners het die koste gedra.) Maar Sabine se grootste fokus is kinders en opvoeding.
Ons is opgewonde oor ons jongste projek - ’n huis van veiligheid vir kinderwelsyn op George. ’n Babaseun van twee maande is in die bosse opgetel en word nou in die huis versorg. Die geld wat ons met ons bal in Oktober vanjaar gaan insamel, is vir dié plek se restourasie en uitbreiding. Vanjaar se tema is ‘Un-Wasted Talent’.
Ons betrek die hele gemeenskap - handwerkers van die omgewing kry ’n kans om hul talente te wys en ‘afval’ op ’n asemrowende manier te omskep. Veral in Afrika is dit ’n baie realistiese tema, met genoeg ruimte vir drome. Sowat 150 jong sangers, dansers en musikante van die omgewing gaan ook wys wat in hulle steek. Ons hoop dit skep ook werkgeleenthede in die toekoms.
Ek en Hasso kom van Duitsland, maar woon sedert 1994 in Suid-Afrika. Mense wil dikwels weet of ek myself as ’n Suid-Afrikaner beskou. Ek kan net sê: Beslis! Ons het die land baie jare besoek vir die natuurskoon en veral vir seilplankry. Ek en Hasso was dikwels op Bloubergstrand. Ons arme dogters, Tina en Steffi, moes in die tierende wind op die strand staan terwyl ma en pa seilplankry. Toe was ons al mal oor die land - as toeriste. Die verskil is nou dat ek my ook kwel oor die mense, ek is betrokke by die daaglikse wel en wee, ek’s bekommerd oor die armoede, ek is besorgd oor die politiek. Bygesê, ek sal seker nooit aanvaar word as ’n Suid-Afrikaner as ek nie die krieketreëls ken nie! My skoonma is in 1971 getroud met ’n Suid-Afrikaner. Daardie jaar het ons Transkei besoek, en ek het van my eerste voorsmakie gehou. Met ons tweede besoek in 1978 het die plek en sy mense my hart gesteel. Ek was so beïndruk met die pragtige Transkei, die mense se waardigheid en hul selfvertroue. Ek was so geesdriftig, ek wou met alle mag ’n onderwyseres word daar, maar Hasso het toe pas ’n nuwe maatskappy in Duitsland begin en hy het dit duidelik gestel: Dan moet jy alleen agterbly!
Om terug te ploeg was maar nog altyd by my 'n ingesteldheid
Ek is bevoorreg dat my werk my passie is. Ek hou min vakansie, omdat ek so baie reis vir my werk. Ons raak ook ál meer betrokke by Afrika. Die armoede en nood daar buite is eindeloos. Ek hou aan, want ek kan nie anders nie. Ek probeer om gebalanseerd te lewe. As ek tyd het, is dit ’n groot vreugde om ’n paar dae saam met vriende in die berge deur te bring. Of ek galop deur die woude op ’n perd se rug. Ek het as tweejarige vir die eerste keer op ’n perd gesit. In Duitsland teel ons Ysland-perde. Aan die weskus van SA is ons stalle waar my resiesperde geleer word, maar ek is nie ’n tipiese wedrenganger nie. Vir my gaan dit alles oor die perd - ’n pragtige, nederige dier. Dis my gróót liefdes: perde en kinders . . .