Die vier V’s om Afrikaner-armoede te takelDr Wikus Buys Deur dr. Wikus Buys “Die Here is my Herder, ek kom niks kort nie.” Dit is dikwels vir ons troosvolle woorde by ŉ sterfbed. Maar kan ons hierdie woorde ook hoor as hoop vir die armoede in ons gemeenskap? Wie se skuld is die armoede in ons land? Is dit dalk die sosialiste en die kommuniste wat met lekkende emmers bly aandra? Is dit die kapitaliste wat inskep en inskep, maar byna nooit opskep nie? Wie ís die skuldiges? Is dit ŉ keuse êrens tussen die Malemas en die Ruperts? In die Skrif is daar talle woorde vir armoede wat alle aspekte van armoede uitlig. Die twee pole van armoede, volgens die Skrif, het aan die een kant te make met onteiening, ŉ weghou van of uithaal uit ŉ erfdeel. Daarteenoor word die “verdwyning” van armoede altyd geskets teen die geseënde toekoms “om in vrede te rus”. Die profeet Jesaja sê: “En die eersgeborene van die armes sal wei, en die behoeftige sal veilig lê en rus.” (Jes. 14:30) Wie se skuld is Afrikaner-armoede? Elkeen van ons, ook die Afrikaner-kerke moet hand in eie boesem steek en vra of hulle nie dalk aandadig is aan die “instandhouding” van dié armoede nie. Aan die hand van die vier V’s – naamlik verbind, vet, verbod en vol – kan ons en die Afrikaner-kerke ons eie aandadigheid aan die armoede in ons land “meet”. Verbind Die kern van God se oproep is nie ŉ opdrag nie. God roep Afrikaner-kerke en mense om met Hom te ontmoet. In Jesus Christus deur die Heilige Gees se werking roep God ons tot hierdie heilige, blywende en groeiende ontmoeting. God se oproep gaan oor die ontmoeting van God met ŉ volksgemeenskap en na my mening doen die Afrikaner-kerke dit nie tans nie. Jesus Christus as die lig van die nasies word nie sterk genoeg beklemtoon nie en die Evangelie-roepstem, asof God net enkeles wil ontmoet en nie ook volke nie, word verskraal. God se roepstem is egter glashelder hieroor. “En die nasies van dié wat gered word, sal in die lig daarvan wandel, en die konings van die aarde bring hulle heerlikheid en eer daarin.” (Open. 21:24) Selfs God se oordeel word verbind daaraan dat Hy erfbesit het van die nasies. “Staan op, o God, oordeel die aarde! Want U het erfbesit van al die nasies.” (Ps. 82:8.) God is by uitstek die God van verbondskap. Hy verbind hom met sy Verbond tot dié wat Hy red. In die Skrif staan drie dinge uit as dit oor die Verbond gaan: volheid, goedheid en getrouheid. God verbind hom volledig aan almal met sy goedheid en is volhoubaar getrou. Wanneer Johannes van die Here Jesus sê dat Hy vol van genade en waarheid is, getuig dit van hierdie verbond tussen hom en God. Dit is juis oor hierdie volledige verbondenheid waar die Afrikaner-kerke dikwels mistas. God het nie met enkelinge oor armoede gepraat nie. Armoede het ook nie ŉ kleur nie. God het wel ’n plan om mense wat in armoede verkeer te help. ’n Verbondsplan wat nie net met ’n Afrikaner-gemeente te make het nie, maar ook met die gemeenskap. Hy vra dat daar gegee word omdat Hý gee. Vet Die ou offerande-wet in Eksodus 15:4 lui: “Ook mag die vet van my feesoffer nie tot môre oorbly nie.” Dus mag die beste deel van wat jý het, nie weggelaat word nie. As jy gee, gee alles, want God gee volledig in Jesus Christus. Die woord “vet” beteken dat die beste deel van die offer omgeskakel kan word in voeding. Om die vet van die offer dus vir jouself te hou, is as’t ware om te verhinder dat God se liefde aan ander wat dit net so nodig het as jy (indien nie meer nie) uitgedeel word. God wil álles deel en nie slegs gee as Skepper en as Redder nie. Nee, deur die werking van die Heilige Gees gee God ook as Versorger álles en aan almal. Deur die werking van die Heilige Gees kry jy jou aandeel. Jou deel het die “vet” in wat God wil deel en verder uitdeel – selfs aan volke. Verbod God plaas as’t ware ’n verbod op armoede in die verbondsgemeenskap as hy sê: “Maar daar moet geen arme by jou wees nie, want die Here sal jou ryklik seën in die land wat die Here jou God jou as erfenis sal gee om dit in besit te neem. As jy net luister na die stem van die Here jou God.” (Deut. 15:4.) Baie keer herhaal God hierdie oproep: “As julle gewillig is en luister, sal julle die goeie van die land eet.” (Jes. 1:19.) Armoede is ŉ gemeenskaplike probleem, dit is meer as wat een gemeente kan of hoef te hanteer. Die eenheid van God se kerk, as die liggaam van Christus, is hier op die spel. Ons voorgeslag was meer gehoorsaam en gewillig teenoor die Heilige Gees. Die eerste Helpmekaar-kongres en alles wat daaruit voortgevloei het, is deur die Afrikaner-kerk gereël en gelei. Hulle was eerste daar. Hulle het die roeping verstaan. Vandag blyk dit ongelukkig anders te wees. Vol God vervul sy beloftes volledig. God gee wat nodig is. As Hy van ons vra om die arm mense te help, gee Hy in Christus deur die Heilige Gees dít wat nodig is om dit te doen. Ons behoort dus nie die vet vir onsself te hou nie, want só verhinder ons dat alles wat ons het, nie by almal wat behoeftig is, uitkom nie. Om slegs aan enkelinge of enkele gemeentes te gee, is selfsugtig. Jesus Christus, as lig van die nasies het na ons gekom, vol van genade en waarheid. Waarom tree ons op asof God nie genoeg gee nie, asof die woorde “Die Here is my Herder, ek kom niks kort nie” net trooswoorde vir ’n sterwende moet wees? Ons Afrikaner-gemeentes en gemeenskappe moet werklik poog om so te leef dat die woorde “ek kom niks kort nie” bewaarheid word. Eers dán kan ons voluit getuig, die verbond ag, die vet nie terughou nie en geesvervuld aan almal sê: “… en uit sy volheid het ons almal ontvang, ja genade op genade.” (Joh. 1:16)