Grense van my menswees | Slakkelak
Grense van my menswees
Posted on 22 Augustus 2011 by Slakkelak
Gen. 2:7 “Die Here God het toe die mens gevorm uit stof van die aarde en lewensasem in sy neus geblaas, sodat die mens ‘n lewende wese geword het.”
Gen. 3:19 “net deur harde werk sal jy kan eet, totdat jy terugkeer na die aarde toe, want daaruit is jy geneem . Stof is jy, en jy sal weer stof word.”
Die see. Wonderwêreld. Absolute liefde met ‘n oogopslag. Ek het op sestienjarige ouderdom vir die eerste keer die see gesien. Die tweede keer wat ek my geliefde sien was toe ons vir ons wittebrood Mauritius toe was. Avonturier Roelf doen ‘n blitskursus in skubaduik by die hotel. Dis vir my ‘n groot teleurstelling toe die geluid van my eie asemhaling my in wanhoop die snorkel van my gesig laat afruk in die poele, wat staan nog van skubaduik. Maar hy los my en paai saggies die hartseer van my teleurstelling weg. Later sou ek leer dat dit die verkeerde grootte snorkel was wat hierdie reaksie ontketen het.
Gedurende ons jong getroude jare boer ons by Sodwana saam met ons vriende… en wanneer hulle gaan snorkel, stap ek vir ure en ure alleen langs die strand. Toe kón jy nog. Luister na my geliefde… dartel deur die watertjies, tel die skulpies op wat hy vir my gee. Soms voel ek skuldig oor my verraad aan my Bosgeliefde, maar net soms.
Later toe die kinders kom was dit nie meer moontlik om so vry met my geliefde om te gaan nie. ‘n Groot gemis vir my.
Op ‘n dag besluit Roelf en die klomp vriende dis tyd om ‘n behoorlike skubakursus te doen. En ek moet saam. Eina. Op daardie stadium het ek begin besef dat ek moet bybly met my man se avonture, of anders gaan ek alleen agterbly. Eina.
Ek sukkel. Die donker dieptes sluk my in en die ander, insluitend Roelf, verwerp my onvermoeë om teen dieselfde tempo as hulle die kursus te voltooi. Maak lelike opmerkings. Lag agter hulle hande as hulle dink ek sien nie.
Alleen. Geïsoleer met net my eie gedagtes. Te vinnig in en uit en ek hiperventileer amper in ‘n koma in. Onder die water beteken dit moeilikheid. Groot, groot moeilikheid.
Wanneer ek iets aanpak doen ek dit met my hele wese. Dit oorheers my. Eet, leef en slaap. Gedagtes. Drome. Boeke. TV en videos. Soms moet ek keer of dit oorheers almal om my ook. En as ek besluit om iets te doen, dan DOEN ek dit.
My drome raak meer intens en ek ervaar hoe ek lewe onder die water. Soos wat ek lewe in die lug.
Op ‘n dag kyk ek op en sien die borrels silwer teen die lig. Lig. Ek verwonder my aan die borrels gas wat net netnou deel van mý was. Die wetenskaplike in my sê gas los op in water, waar daar mikrodeeltjies DNA uit my longe aan kan kleef en dit beteken ek omring myself met myself. Ek is deel van alles om my. Lig. En toe weet ek daar is hoop.
Maar die volgende keer gaan die asem gaan steeds te vinnig in en uit, weerhou ek myself daarvan om genoegsaam van die koolsuurgas ontslae te raak. En dit trigger maar net weer die brein met die oeroue boodskap… asem in. Een laaste keer kry ek ‘n vuil kyk en word agtergelaat in ‘n wilde deining by Aliwal Shoal. Wie wil tog nou ‘n hiperventilerende sukkelaar probeer kalmeer? Nie eers my eie man nie, hy wil net gaan duik.
My lyf hang soos ‘n lappop in die water terwyl my masker opwasem van my warm trane. My maag wil-wil begin ruk van seesiek. En toe skielik kom daar ‘n kalmte oor my. En ek maak my oë toe en ek sien die silwer borrels teen die lug. Lig. En ek onthou die vrede in my drome.
Met my oë steeds toe maak ek my BC leeg en sak die dieptes in. Equalise. Asem in, asem uit… een… twee… drie… Dan eers asem in… Dan eers maak ek my oë oop. En die wonderlikste vrede omvou my. Ek doen dit. Ek is één met die water. Ek is een met myself.
Ek weet nou dat my menswees nie grense hét nie… dat ek vry is en in my vryheid deel is van ‘n Skepping groots… dat my atome van nou deel gaan wees van oormôre eeu se iemand anders. Maar nie weer ék nie, want my lewensasem gaan by God wees. God het ons gemaak, stof uit stof en tot stof sal ons weer vergaan… met net ons lewensasem veilig terug by Hom, om vir altyd en altyd saam met Hom te wees.
Categories: Slakgedagtes	| 4 Kommentaar
4 thoughts on “Grense van my menswees”
EIntlik glo ons presies dieselfde. Altyd en altyd. Ons kyk net verskillend daarna.
Hier sit ek nou met trane in my oe oor jou pragtige beskrywing. Vrede…. dis wat ek voel…. vrede.