November | 2020 | penpunt | Page 2
Pragboekies vir kleuters
Die uitdagings van die grendeltyd ten spyt, het uitgewers ons vanjaar verras met uitmuntende boeke vir kleuters en kinders. Human & Rousseau sluit hulle uitgewersjaar wat betref hierdie segment van die boekemark, op 'n hoë noot af met die uitgee van twee uitstaande kartonboekies vir kinders van 1+jaar.
Die boekies is van baie stewige karton, selfs die lig-en loerflappies is stewig genoeg om gretige vingertjies te weerstaan. Die glansafwerking gaan help om dit skoon te hou. Die oorspronklike Engels is deur Elsa Silke in Afrikaans oorgesit, en die illustrasies deur Fiona Powers is besonder kleurvol terwyl aandag gegee is aan detail. Alle voorwerpe en diere is duidelik herkenbaar en gaan die leerervaring vir klein mensies aanskoulik en lekker maak.
Daar is regtig 'n magdom van inligting in die twee boekies vervat. Die plaasboekie het byvoorbeeld selfs die dieregeluide geïnkorporeer. Die boekie oor die see, verken alles vanaf die strand, die branders, seewier en koraal, selfs die seebodem. Om die twee boekies van hoek tot kant deur te werk en onder al die flappies te loer, gaan ure se pret wees.
Hierdie is ideale items om in gedagte te hou vir kersgeskenke wat lank gaan genot verskaf.
'n Gaatjie-kind se storie
Daar is boeke wat jy kies om te lees, maar soms is daar 'n boek wat jóú kies… Ek het 'n resensiekopie van Ivor Swartz se boek van die hand gewys. 'n Maand of wat later word 'n kopie by my afgelewer vanuit 'n ander oord! Die verlore seun vannie Gaatjie het my beslis gekies om sy storie te lees.
Die skrywer kwoteer in die inleiding vir Glaskas: "Ek wens ek kon vir jou wys hoe my werklikheid lyk. Maar ek wonder of jy dit sal verstaan." Noudat ek die boek deurgewerk het, kan ek geensins aanspraak maak daarop dat ek die lewe, die geweld, die hartseer, die woede, die afwesige pa's, die moederliefde van die mense van die Gaatjie ten diepste verstaan nie, maar die skrywer het homself sonder skroom of selfregverdiging aan sy lesers blootgelê.
Hoe voel ek nadat ek Ivor se reis vanaf Gaatjie-kind, deur die tronk, en uiteindelik in sy rol as jeugpastoor en motiveringspreker, meegemaak het? Ek is ontnugter deur die harde werklikheid waarvan hy vertel, soos wanneer hy sê dat hy uitgevind het dat "water dikker as bloed kan wees, veral as die bloed met haat verdun word" (bl. 100). Ek is dankbaar om opnuut te besef dat geen kwaad ons kan skei van die Vader se liefde nie. Die skrywer beskryf homself tewens as 'n wandelende wonderwerk, bruikbaar gemaak en herstel deur God self. Hierdie verlore-seun storie is een van wanhoop wat verander in hoop wanneer jy, sê die skrywer, jou perspektief skuif.
Die skryfstyl is baie toeganklik en gemaklik, in teenstelling met die onderwerpe wat hanteer word. Dit maak die inhoud verteerbaar. Ek gee gemaklik vier sterre.
'n Tema wat kort-kort opduik in romanses, is dié van 'n karakter (dikwels die heldin) wat terugkeer na haar grootwordplek en aldaar weer skouers skuur met mense uit haar verlede. Dit is dan ook wat gebeur in Dina Botha se nuutste Romanza, Liefde van haar lewe.
Haar ouers se eens weelderige dubbelverdiepinghuis, is nou verwaarloos, maar Esti de Beer is vol moed en planne om dit te omskep in 'n kunsgalery. Groot is haar verbasing om te vind dat die moderne huis oorkant die straat behoort aan die Omar, 'n aantreklike prokureur met wie sy 'n geskiedenis het wat sy verkies om te vergeet – maar sonder sukses!
Wat hierdie romanse onderskei van baie ander wat hierdie tema as uitgangspunt het, is die manier waarop die skrywer die voorgeskiedenis oopskryf. Sy maak nie staat, soos dikwels die geval is, op die mymeringe, gewroeg en onthou van die betrokke persoon nie. Eerder ontvou die destydse krisis uit die gesprekke tussen Esti en Omar. Die interaksie tussen held en heldin hou die leser betrokke, want beide is onafhanklik en suksesvol in eie reg.
Hierdie is Dina Botha se 70ste Romanza. Voorwaar 'n uitsonderlike prestasie, en beslis werd om gelees te word.
Nostalgies met Dina Botha
Dit is vanselfsprekend dat die veelbekroonde romanseskrywer, Dina Botha, een van die keuses sou wees vir die reeks Romanza Nostalgiebundels. Dit word uitgegee deur Lapa, ter viering van Romanza se vyftiende verjaarsdag.
Die term "uitgestelde begeerte" is baie bekend in die anale van romantiese fiksie. Woon 'n skryfkursus by, en jy sal leer dat dit een van die riglyne is waarlangs 'n suksesvolle romanse ontwikkel word. Maar nog nooit het ek persoonlik 'n karakter teëgekom wat dit gebruik nie. In Dina Botha se Duiwel in 'n snyerspak, onderhandel Brandt Faber met Leana oor 'n voorwaarde waaronder hy haar aartsvyande se aktiwiteite aan die kaak sal stel. Naweke moet sy by hom deurbring. Sy presiese woorde: "Dink net aan die geheimhouding, die uitgestelde begeerte en die ademlose afwagting tot elke Vrydagmiddag." (bl. 76) Ek is bly om te kan sê dat die storie glad nie vervlak tot bloot 'n seksuele magspel nie, en glad nie verloop volgens die skuld-afbetalingsooreenkoms wat hy met Leana beding nie. Beide held en heldin is sterk karakters wat mekaar konstant troef en die leser gretig laat blaai.
Mooiste man is die tweede romanse in die bundel. Nadat Zenlee 'n bittere ondervinding gehad het met 'n mooi man, haar eks, is sy vasbeslote dat Bismarck Nel met die perfekte gesig, nie onder haar vel moet kom nie. Ook hier het ons te make met sterk karakters wat goed ontwikkel word, soos ons gewoond is in Dina Botha se boeke. 'n Stewige kring van randkarakters en 'n paar onverwagte wendings in die storielyn, verseker toe dat ek tot ná middernag gelees het om by die ontknoping uit te kom.
Soos die ander twee Nostalgiebundels wat ek tot dusver gelees het, is hierdie 'n versamelaarsitem wat tuis sal wees in enige romanseleser se boekrak.
Ook as E-Boek hier beskikbaar
Toe vanjaar se Koop-'n-Afrikaanse-boekdag aanbreek, het die titel en voorblad van Hannes Barnard se tweede boek, tesame met kommentare wat begin opgaan het, my genoegsaam geïnteresseer dat ek my begrote geldjie daarop spandeer het. Wat 'n puik besluit! Ek gaan geensins voorgee dat ek danig in voeling is met tieners en jong volwassenes nie, maar ek het wel heelwat boeke in daardie genre gelees om te weet dat Wolk tel onder die bestes.
Die karakters, Xandr en Rufus, klink vir my soos die tieners wat ek hoop om daar buite te vind. "Ek en Xandr kan oor alles en oor niks praat. Ons praat aanhoudend, altyd. Maar in dié motor in die nanag, net voor die nuwe dag sy bene rek, is ons stil. Beide vasgevang in die vrae wat ons nie kan beantwoord nie, die vrees wat ons nie wil verwoord nie." (bl.44) Soos hulle avontuur gevorder het, het hulle vrese verander, hulle emosies en hulle planne ook. Beurtelings vertel uit die oogpunt van Xandr en Rufus, vorder die storielyn flink en bou die spanningslyn deeglik op, sonder enige grusame detail, buiten nou die afstootlike antagonis. Volpunte aan die skrywer wat nie toegelaat het dat die "grillerige outoppie" die storie kaap nie. Die vreemde bedreiging en die wisselwerking tussen die hoofkarakters bly einduit die spil waarom die storie draai.
Die skrywer bied geen verklarings nie, geen uitsluitsel oor wat gebeur het nie. Aan die einde van 208 boeiende bladsye, laat hy dit in totaal oor aan die verbeelding van die leser. Laat jou ook wonder oor wat gaan word van Xandr en Rufus. En glo my, die storie bly jou by …