Swart See - Inligting
Crithmum maritimum (Rock Samphire) is 'n eetbare, meerjarige, sappige plant tot 30 sentimeter lank. Dit is glad en ryk vertak ...
Ontwerp: Foster + Vennote
Meesterplan vir koolstofneutrale oord aan die Swartsee-kus in Foster + Partners se eerste projek in Bulgarye.
'N Reeks motorvrye heuweldorpe in 'n ongerepte omgewing van eikebome, weide en rivierklowe, sal die ontwikkeling 'n gemeenskap vir die hele jaar vir 15.400 inwoners skep. Die residensiële trosse is styf verpak en in die kontoere van die landskap geïntegreer, wat die meerderheid van die terrein as maagdelike terrein bewaar. Veranker deur 'n 220-kajuit-jachthaven en met 'n spa, 'n aktiwiteitsentrum, sportpark, restaurante en winkels, sal Black Sea Gardens 'n belangrike ontspanningsbestemming word.
Kunstenaarsindrukke deur Narinder Sagoo, Foster + Partners:
Meer besonderhede oor hierdie Bulgaarse oord sal binnekort aanlyn beskikbaar wees
Plek: Obzor, Bulgarye, Suid-Oos Europa
Nuwe Bulgaarse argitektuur
Ook deur Foster + Partners in Bulgarye:
Multifunksionele kompleks, Sofia-kompetisie
beeld © Foster + Vennote
Multifunksionele kompleks Sofia
foto van argiteksfirma
Sofia multifunksionele kompleks
Bulgaarse argitektuurontwerpe - argitektoniese keuse hieronder:
beeld © Georgi Pasev
Die pad na kennis en verligting is taai, kronkelend en vol hindernisse. Die doel van die projek is om 'n metafoor te skep van hierdie proses met sy sigsagvloerplanke, sowel as die skuins dak, wat lyk soos die probleme wat 'n mens ervaar tydens die loop van hierdie pad.
A3 - Gevorderde argitektuurwoonstelle, Sofia
A3 - Gevorderde argitektuurwoonstelle in Sofia
Hierdie woonstelle is harmonieus opgeneem in die omgewing. Twee beginpunte - die berg en die stad - vorm die algemene argitektoniese konsep.
foto van argitek
Kommentaar / beelde vir die Black Sea Gardens Masterplan-ontwerp deur Foster + Partners bladsy welkom:
Is die ligging van die tuin van Eden gevind? [VIDEO]
Dit lyk asof die hele aardbol volledig ondersoek is en geen geheime oorbly nie, maar daar is nog nooit tekens van Eden, sy tuin of die vlammende swaard gevind om die ingang te beskerm nie. Een ongewone teorie, wat deur 'n jong vrou, wat 'n merkwaardige verskynsel was, gesien is wat volgens haar die begin van 'n profetiese vervulling is, word ondersteun deur die Bybelse vers.
Samantha Siegel, 'n jong Amerikaanse immigrant wat in Jerusalem woon, het twee maande gelede vir die eerste keer bekendheid verwerf toe haar video vir die vis wat in die sinkgate rondom die Dooie See swem, viral geword het en meer as 280 000 keer gekyk het. Die video het die publiek opgewonde gemaak, wat die vervulling van die profesie in Esegiël wat hieronder aangehaal word, gesien het.
In haar onlangse video stel Siegel voor dat hierdie verskynsel die begin is van 'n drastiese verandering in die Dooie See wat dit in 'n welige en vrugbare streek sal verander. Sy begin deur op te let dat daar in die Bybel na die tuin van Eden verwys word as 'n tuin van God. In 'n sprong van rede gebaseer op Bybelse bronne, merk sy op dat die vlaktes van Jordanië waar die Dooie See vandag staan, ook in die Bybel 'n tuin van God genoem word.
En Hashem God het 'n tuin ooswaarts geplant ... Genesis 2: 8
Toe slaan Lot sy oë op en aanskou die hele Jordaanvlakte, dat dit oral voorheen goed natgemaak is Hashem het Sdom en Gomorra vernietig soos die tuin van Hashem ... Genesis 13:10
Net so het die tuin van Eden elke soort vrugteboom gehad, en daar word voorspel dat die Dooie See dit ook in die Messiaanse era sou wees.
En uit die grond gemaak Hashem God om elke boom te laat groei wat aangenaam is om te sien en wat goed is om te eet ... Genesis 2: 9
En langs die rivier aan die oewer daarvan, aan hierdie kant en aan die ander kant, sal elke boom groei om te eet ... Esegiël 47:12
Vanuit hierdie Bybelse parallelle stel Siegel voor dat Eden en die Dooie See dieselfde is. Alhoewel dit vir die gemiddelde persoon moeilik kan wees om die Dooie See, 'n soutmeer sonder lewe, as die fabelagtige tuin, vir Siegel voor te stel, kom dit vanself. Nadat Siegel die onwaarskynlike bestaan ​​van die lewe in die waters rondom die Dooie See persoonlik aanskou het, kan Siegel die eerste tekens van die wedergeboorte van die tuin van Eden maklik hier voorstel.
As bewys van haar teorie noem sy die vier riviere van Eden, wat in die Bybel as die Pishon, Gihon, Tigris en Eufraat genoem word. Volgens haar teorie kan die Pishon en Gihon die twee bronne van die Nyl, suidwes van Israel, wees.
Die Tigris en die Eufraat is geleë in wat vandag Irak is, noordoos van die hedendaagse Israel. Sy beskryf hierdie vier riviere as omringende Israel, met die middelpunt die Dooie See en Jerusalem.
Rabbi Natan Greenberg, die hoof van Bat Ayin Yeshiva, was geïntrigeerd deur Siegel se interpretasie, maar het opgemerk dat daar geen Joodse bron is wat haar teorie ondersteun nie. "Vir ons doel vandag was Eden eens 'n plek, maar dit het dit oortref en 'n geestelike begrip geword van geula (verlossing) en tikkun (regstelling) sonder spesifieke geografiese verwysing, "het Rabbi Greenberg gesê Breaking Israel News .
'Eens was dit in die fisiese wêreld, maar nou is dit weg, en daar is geen terugkeer nie. Daardie verband tussen die fisiese en geestelike is vandag onbereikbaar. "
Rabbi Greenberg vergelyk Eden met 'n mitiese elfland in die reeks "Lord of the Rings" wat deur J.R.R. Tolkien. 'Dit is soos Valinor, waar die elwe die eerste keer vandaan kom. Dit het 'n mite geword, 'n plek van hoë geestelike transformasie en iets om na te streef, maar daar is geen terugkeer nie. "
Rabbi Avraham Arieh Trugman, direkteur van Ohr Chadash Torah Institute, het ook opgemerk dat daar geen bron was wat 'n geografiese ligging vir die Tuin van Eden voorstel nie, maar dit doen geen afbreuk aan die relevansie daarvan nie.
"Die Joodse geskiedenis volg 'n kringloop van konstante state van ballingskap en verlossing," het Trugman verduidelik. 'Die eerste ballingskap was van Gan Eden (die Tuin van Eden) en dit vorm die paradigma vir ballingskap vir die hele geskiedenis. Geula is wat na verwys word as terugkeer na die tuin - die volle tikkun van die oersonde en die ballingskap uit die tuin. "
Volgens die rabbi het die Garden wel huidige gevolge, selfs politieke toon.
"Volgens die Joodse tradisie word die tuin van Eden geassosieer met die land Israel, volgens die groot grense - van die rivier van Egipte tot die Eufraat," het Rabbi Trugman gesê Breaking Israel News .
Die grense van Israel word verskeie kere in die Bybel beskryf. Toe God die land aan Abraham beloof het, is spesifieke grense beskryf wat aan sy nageslag 'n stuk land gegee het wat aansienlik groter was as wat uiteindelik in die dae van Joshua Ben Nun verower is. Hierdie meer uitgebreide grense was gebaseer op die beskrywing van die tuin van Eden.
In daardie dag Hashem het 'n verbond met Avram gesluit en gesê: 'Aan u nageslag het Ek hierdie land gegee, van die rivier van Egipte af tot by die groot rivier, die Eufraatrivier. Genesis 15:18
"In die toekoms geula is rondom Israel gesentreer, "het die rabbi verduidelik. 'Maar geula beteken 'n openbaring van die oer-utopiese toestand van die tuin van Eden. '
2.4 Bulgaarse verowering
2.6 Slag van Varna
2.7 Laat-Ottomaanse heerskappy
4.1 Plaaslike regering
4.2 Boroughs en stedelike beplanning
4.3 Polisiëring en misdaad
4.5 Tweelingdorpe - susterstede
5.1 Etniese, taalkundige en godsdienstige samestelling
9.1 Hoër onderwys
9.2 Instellings en kolleges
9.3 Sekondêre onderwys
10.3 Professionele ondernemings vir uitvoerende kunste
10.5 Ander groepe vir uitvoerende kunste
10.6 Opvallende bands en kunstenaars
10.8 Internasionale kunstefeeste
10.9 Nasionale geleenthede
10.10 Plaaslike geleenthede
10.11 Varna in fiksie
13.3 Ander sportsoorte
13.4 Erfenis: ander plekke met die naam Varna
14 Bekende mense
15 Kyk ook
Theophanes the Confessor het die eerste keer die naam genoem Varna, soos die stad bekend geword het, met die Slawiese verowering van die Balkan in die 6de tot 7de eeu. Die naam kan van Varangiese oorsprong wees, aangesien Varangians al baie jare die Swart See oorsteek en in die vroeë Middeleeue Konstantinopel bereik het. In Sweeds, värn beteken "skild, verdediging" - vandaar kan Varna "verdedigde, versterkte plek" beteken. Wikings het die nedersetting gedurende die Middeleeue binnegeval.  Die naam kan ouer wees as wat dit miskien afkomstig is van die Proto-Indo-Europese wortel * u̯er- "vloei, nat, water, rivier"   (vgl. Varuna), of vanaf die Proto-Slawiese wortel varn "swart", of van Iraans kroeg of var "kamp, ​​vesting" (sien ook Etimologiese lys van provinsies Bulgarye).
Volgens Theophanes het Asparukh, die stigter van die Eerste Bulgaarse Ryk, in 680 'n leër van Konstantyn IV naby die Donau-rivierdelta gelei. Met die agtervolging van hierdie magte bereik hy 'die sogenaamde Varna naby Odyssos [sic] en die middellande daarvan "(τὴν λεγομένην Βάρναν, πλησίον Ὀδυσσοῦ). Miskien is die nuwe naam aanvanklik van toepassing op 'n aangrensende rivier of meer, 'n Romeinse militêre kamp of 'n binnelandse gebied en eers later op die stad self.
Teen die laat 10de eeu het die naam Varna was so vas gevestig dat toe die Bisantyne omstreeks 975 die beheer van die gebied van die Bulgare teruggestoei het, hulle dit behou eerder as om die antieke naam te herstel Odessos. Daar word dikwels gesê dat laasgenoemde van Carian-oorsprong is, hoewel geen moderne beurs dit ondersteun nie.
Prehistoriese nedersettings is veral bekend vir die Chalcolithic nekropolis (middel 5de millennium vC radiokoolstof datering), 'n belangrike argeologiese terrein in die wêreld prehistorie, gelyknamige Varna kultuur en internasionaal beskou as die wêreld se oudste groot vonds van goue artefakte, bestaan ​​binne moderne stadsgrense. In die breër streek van die Varna-mere (voor die 1900's, varswater) en die aangrensende karstbronne en -grotte, is meer as 30 prehistoriese nedersettings opgegrawe met die vroegste artefakte wat dateer uit die Midde-Paleolitikum of 100 000 jaar gelede.
Sedert die laat Bronstydperk (13–12de v.C.) was die gebied rondom Odessos bevolk met Thrakiërs. Gedurende die 8ste tot 9de eeu. Plaaslike Thrakiërs v.C. het aktiewe kommersiële en kulturele kontakte gehad met mense van Anatolië, Thessalië, die Kaukasus en die Middellandse See. Hierdie skakels word weerspieël in sommige plaaslike produksies, byvoorbeeld in bronsfibula van die ouderdom, ingevoer of plaaslik vervaardig. Daar is geen twyfel dat interaksies meestal per see plaasgevind het nie, en die baai van Odessos is een van die plekke waar die uitruil plaasgevind het. Sommige geleerdes meen dat die streek gedurende die 1ste millennium vC ook deur die halfmitiese Kimmeriërs gevestig is. 'N Voorbeeld van hul, waarskynlik toevallige, teenwoordigheid, is die tumulus van 8–7 c. BC gevind naby Belogradets, Varna-provinsie.
Die streek rondom Odessos was dig bevolk met Thrakiërs lank voor die Grieke aan die westelike strand van die Swart See gekom het. Pseudo-Scymnus skryf: ". Rondom die stad [Odessos] woon die Thraciese stam met die naam Crobises." Dit word ook getoon deur verskillende keramiek-aardewerk, met die hand gemaak of deur 'n pottebakkerswiel, brons ornamente vir perdestukke en ysterwapens, alles gevind in Trakiese nekropole van 6 tot 4 c. VC naby die dorpies Dobrina, Kipra, Brestak en ander, almal in die provinsie Varna. Die Thrakiërs in die streek is regeer deur konings, wat met die Odryse koninkryk, Getae of Sapaërs verbonde is — groot Thraciese state wat tussen 5 en 1 bestaan ​​het. VC. Tussen 336–280 vC is hierdie Trakiese state saam met Odessos deur Alexander die Grote verower.
Argeologiese bevindings het aangedui dat die bevolking van Noordoos-Thrakië baie uiteenlopend was, insluitend die streek rondom Odessos. Gedurende die 6de tot 4de eeu. VC was die streek bevolk met Skithiërs wat normaalweg die sentrale Eurasiese Steppe (Suid-Rusland en Oekraïne) en gedeeltelik die gebied suid van die rivier Istros (die Trakiese naam van die onderste Donau) bewoon het. Kenmerkend vir hul kultuurwapens en bronsvoorwerpe kom regoor die streek voor. Sithiese perdornamente word in 'dierestyl' geproduseer, wat baie naby aan die Trakiese styl is, 'n moontlike verklaring vir die gereelde mengsel van albei mense in die noordooste van Thracië. Baie bronsvoorwerpe getuig van sulke prosesse, byvoorbeeld toepassings en voorplate vir perdekoppe, sowel as vorms vir sulke produkte in nabygeleë en meer verafgeleë nedersettings. Sedert die 4de eeu. VC was die gebied bevolk deur meer Getae, wat 'n stam van die Trasië is wat beide oewers rondom die Donau-delta bevolk het.
Kelte het die streek begin bevolk na hul inval in die Balkan-skiereiland in 280 vC. In die hele noordooste van Bulgarye en selfs naby Odessos is 'n aansienlike aantal bronsartikels met Keltiese ornamente en tipiese wapens gevind, wat vinnig deur Thrakiërs aangeneem is. Arkovna, 80 km naby Odessos, was waarskynlik die permanente hoofstad van Kelte se laaste koning Kavar (270 / 260–216 / 210 vC). Waarskynlik na die ondergang van sy koninkryk, het Kelte saamgesmelt met die baie getelde Thraciërs in die land. Tussen die 2de en 1ste eeu. VC in die huidige Dobrudja-land tussen Dyonissopolis (Balchik) en Odessos is baie klein Skithiese state geskep. Hul 'konings' het hul muntstukke in muntstukke geslaan in stede aan die weste van die Swartkus, insluitend Odessos.
Dit lyk asof die Thrakiërs in die noordooste van Thrakië onderontwikkeld is in vergelyking met hul eweknieë in Suid-Thrakië. Die mense het in twee soorte nedersettings gewoon: nie-versterkte, geleë in vrugbare lande naby waterbronne en vestings in klip geboue in 'n moeilik bereikbare bergomgewing, waar die koninklike wonings gewoonlik geleë was. Thrakiërs is besig met boerdery, houtverwerking, jag en visvang. Onder die kunswerk is metaalverwerking - veral wapens, uitstekende bronsverwerking, armbande, ringe, trasiese fibulas, perdversierings, pylpunte. Plaaslike goudsmede het goud en silwer gebruik om tipiese Trakiese plaatwapens, seremoniële ornamente vir die perde van die konings en die aristokrasie, asook waardevolle pateras en ritone te vervaardig.
Ondanks etniese diversiteit, talle interne en eksterne konflikte en kulturele verskille, het die bevolking van Noordoos-Bulgarye en die stede langs die strand stabiele verdraagsaamheid teenoor mekaar getoon. Konserwatisme word maklik opgemerk in keramiekartikels en in godsdiens. Die hoogste god van almal was die Trasiese perderuiter, wat verskillende name en funksies op verskillende plekke gehad het. Waterverwante gode is ook vereer, soos The Three Graces of the water Nymphs and Zalmoxis by the Getae. Gedurende die eeue, veral aan die einde van die Hellenistiese periode (2de-1de vC), het Thrakiërs die meer uitgebreide Hellenistiese kultuur aangeneem en sodoende 'n tussenganger vir die kontinentale Thrakiërs opgetree. 
Odessos of Odessus (Oudgrieks: Ὀδησσός)        is een van die oudste nedersettings in Bulgarye. Die naam daarvan verskyn as Odesopolis (Ὀδησόπολις) in die Periplus van Pseudo-Scylax en soos Odyssos of Odyssus (Ὀδυσσός) in die Synecdemus en in Procopius.  Dit is in die tweede kwart van die sesde eeu vC (585–550 vC) deur Miletiese Grieke gestig teen 'n destydse Thrakiese nedersetting.  Die Miletian het 'n apoikia (handelspos) van Odessos teen die einde van die 7de eeu. VC (die vroegste Griekse argeologiese materiaal dateer uit 600–575 vC), of volgens Pseudo-Scymnus, in die tyd van Astyages (hier word gewoonlik 572–570 vC voorgestel), binne 'n vroeëre Thrakiese nedersetting. Die naam Odessos kon voor-Grieks gewees het, waarskynlik van Carian-oorsprong. Dit was die voorsittende lid van die Pontiese Pentapolis, bestaande uit Odessos, Tomi, Callatis, Mesembria en Apollonia.  Odessos was 'n gemengde gemeenskap — kontakgebied tussen die Ioniese Grieke en die Trakiese stamme (Getae, Krobyzoi, Terizi) van die binneland. Opgrawings op nabygeleë Thrakiese terreine toon ononderbroke besetting van die 7de tot die 4de eeu vC en hegte handelsbetrekkinge met die kolonie. Die Griekse alfabet word sedert ten minste die 5de eeu vC vir inskripsies in Thracian gebruik.
Odessos is opgeneem in die beoordeling van die Delian-liga van 425 vC. In 339 vC is dit suksesvol deur Filippus II beleër (priesters van die Getae het hom oorreed om 'n verdrag te sluit), maar het hom in 335 vC aan Alexander die Grote oorgegee en is later deur sy diadochus Lysimachus regeer, teen wie dit in 313 vC in opstand gekom het as deel van 'n koalisie met ander Pontiese stede en die Getae. Nietemin, aan die einde van die 4de v. VC het die stad een van die vestings van Lysimachus geword. Die stad het vanaf hierdie tyd baie welvarend geword as gevolg van 'n sterk seehandel met baie van die Middellandse See-state en -stede, ondersteun deur 'n wye verskeidenheid plaaslike produkte. Kort na 108 vC het Odessos die soewereiniteit van Mithridates VI van Pontus erken.
Die Romeinse stad, Odessus, eers opgeneem in die Praefectura orae maritimae en daarna in 15 nC aan die provinsie Moesia (later Moesia Minderwaardig), beslaan 47 hektaar in die huidige sentrale Varna en het prominente openbare baddens gehad, Thermae, wat in die laat 2de eeu nC opgerig is (sogenaamde Large (North) Ancient Roman Thermae), nou die grootste Romeinse oorskot in Bulgarye (die gebou was 100 m (328,08 voet) breed, 70 m (229,66 voet) lank en 25 m (82,02 voet) hoog en vierde grootste Romeinse baddens in Europa wat getuig van die belangrikheid van die stad. Daar is ook die Klein (Suid) Antieke Romeinse Thermae uit die 5de tot 6de eeu nC.  Daarbenewens het argeoloë in 2019 ruïnes ontdek van 'n gebou van Romeinse thermae uit die 5de eeu nC. 
Elke vyf jaar is groot atletiekwedstryde gehou, wat moontlik in 238 deur Gordian III bygewoon is.
Die belangrikste akwaduk van Odessos is onlangs ontdek tydens reddingsopgrawings  noord van die verdedigingsmuur. Die akwadukt is in drie konstruksietydperke tussen die 4de en die 6de eeu gebou. In die 4de eeu is die akwaduk saam met die stadsmuur gebou, en toe aan die einde van die 4de tot vroeë 5de eeu toe 'n pypleiding binne die aanvanklike messelwaterakwaduk gelê is. . Derdens, in die 6de eeu, is 'n ekstra pypleiding parallel met die oorspronklike weste daarvan aangebring en die stad binnegekom deur 'n heropbou van die vestingsmuur. Die stad het muntstukke geslaan, beide as 'n outonome polis en onder die Romeinse Ryk van Trajanus tot Salonina, die vrou van Gallienus, waarvan sommige oorleef. 
Odessos was 'n vroeë Christelike sentrum, soos getuig deur ruïnes van twaalf vroeë basilieke,  'n monofisitiese klooster, en aanduidings dat een van die Sewentig dissipels, Ampliatus, volgeling van Sint Andrew (wat volgens die legende van die Bulgaarse Ortodokse Kerk gepreek het) in die stad in 56 CE), het daar as biskop gedien. In die 6de-eeuse keiserlike dokumente word dit 'heiligste stad' genoem. sacratissima civitas. In 442 is 'n vredesverdrag tussen Theodosius II en Attila in Odessos gesluit. In 513 het dit 'n fokuspunt van die Vitaliaanse opstand geword. In 536 het Justinianus I dit die setel van die Quaestura-oefening gemaak wat deur a prefek van Skithia of quaestor Justinianus en laer Moesia, Skytië, Caria, die Egeïese eilande en Ciprus later ingesluit, was die militêre kamp buite Odessos die setel van 'n ander senior Romeinse bevelvoerder, magister militum per Thracias.
Bulgaarse verowering Edit
Daar is voorgestel dat die vredesverdrag van 681 nC met die Bisantynse Ryk wat die nuwe Bulgaarse staat tot stand gebring het, in Varna gesluit is en dat die eerste Bulgaarse hoofstad suid van die Donau voorlopig in sy omgewing geleë was - moontlik in 'n antieke stad naby die Varna-meer. noordelike oewer met die naam Theodorias (Θεοδωριάς) deur Justinianus I — voordat dit 70 kilometer (43 myl) na die weste na Pliska verhuis het.  Asparukh versterk die laagland van die Varna-rivier deur 'n skans teen 'n moontlike Bisantynse land Asparuhov val (Asparukh's Wall) staan ​​nog steeds. Talle 7de-eeuse Bulgaarse nedersettings is oor die stad opgegrawe en verder wes was die Varna-mere noordelike oewers, van alle streke, waarskynlik die digste bevolk deur Bulgare. Daar is voorgestel dat Asparukh bewus was van die belangrikheid van die Romeinse militêre kamp (kampustribunalis) wat deur Justinianus I buite Odessos gestig is en dit (of sy oorblyfsels) beskou het as die wettige setel van die mag vir beide Neder-Moesië en Skithië.
Beheer het gedurende die Middeleeue verskeie kere van Bisantynse na Bulgaarse hande verander. Aan die einde van die 9de en die eerste helfte van die 10de eeu was Varna die tuiste van 'n hoofskriptorium van die Preslav Literêre Skool in 'n klooster wat deur Boris I toegerus is, en wat dit moontlik ook as sy klooster-toevlug gebruik het. Die scriptorium het moontlik 'n sleutelrol gespeel in die ontwikkeling van Cyrilliese skrif deur Bulgaarse geleerdes onder leiding van een van die dissipels Saints Cyril en Methodius. Karel Škorpil het voorgestel dat Boris I moontlik daar begrawe is. Die sintetiese kultuur met Hellenistiese Trasiese, Romeinse sowel as oosterse - Armeense, Siriese, Persiese eienskappe wat in die 6de eeu onder Justinianus I rondom Odessos ontwikkel het, het moontlik die Pliska-Preslav-kultuur van die Eerste Bulgaarse ryk beïnvloed, oënskynlik in die argitektuur. en plastiese dekoratiewe kunste, maar moontlik ook in die letterkunde, insluitend Cyrilliese wetenskap. In 1201 het Kaloyan die vesting Varna, wat toe in Bisantynse hande was, op Heilige Saterdag oorgeneem met behulp van 'n beleggingstoring, en dit beveilig vir die Tweede Bulgaarse Ryk.
Teen die laat 13de eeu, met die Verdrag van Nymphaeum van 1261, die aanstootlike-verdedigende alliansie tussen Michael VIII Palaeologus en Genua wat die Swart See oopgemaak het vir die Genoese handel, het Varna verander in 'n vooruitstrewende kommersiële hawestad wat gereeld deur Genoese besoek is en later ook deur Venesiaanse en Ragusan-handelsskepe. Die eerste twee maritieme republieke het konsulate gehad en het buitelandse kolonies daar gehad (Ragusan-handelaars het in die 17de eeu in die hawe bedrywig gebly vanaf hul kolonie in die nabygeleë Provadiya). Die stad is geflankeer deur twee vestings met kleiner kommersiële hawens, Kastritsi en Galata, binne sig van mekaar, en is beskerm deur twee ander vestings wat oor die mere, Maglizh en Petrich, uitkyk. Koring, velle van diere, heuning en was, wyn, hout en ander plaaslike landbouprodukte vir die Italiaanse en Konstantinopelmark was die belangrikste uitvoer, en Mediterreense voedsel en luukse artikels is ingevoer. Die stad het sy eie geldstandaard, die Varna perperteen die middel van die 14de eeu is die Bulgaarse en Venesiese wisselkoers deur 'n verdrag vasgestel. Fyn juweliersware, huishoudelike keramiek, fyn leer- en voedselverwerking, en ander kunsvlyt, het in die riviermonding van Kamchiya gefloreer.
In die veertiende-eeuse Italiaanse portolese kaarte is Varna waarskynlik die belangrikste seehawe tussen Konstantinopel en die Donau-delta, wat gewoonlik die streek Zagora aangedui het. Die stad is onsuksesvol beleër deur Amadeus VI van Savoye, wat in 1366 alle Bulgaarse vestings suid daarvan, insluitende Galata, verower het. In 1386 word Varna kortliks die hoofstad van die spin-off Prinsdom Karvuna, en word daarna oorgeneem deur die Ottomane in 1389 (en weer in 1444), het in 1413 (miskien tot 1444) tydelik aan Manuel II Palaeologus afgestaan ​​en in 1414 deur die Tatare ontslaan.
Slag van Varna Edit
Op 10 November 1444 is een van die laaste groot gevegte van die kruistogte in die Europese geskiedenis buite die stadsmure gevoer. Moslems het 'n leër van 20.000–30.000 kruisvaarders  gelei wat gelei is deur Ladislaus III van Pole (ook Ulászló I van Hongarye), wat in die hawe vergader het om na Konstantinopel te vaar. Die Christelike leër is aangeval deur 'n superieure mag van 55.000 of 60.000 Ottomane gelei deur sultan Murad II. Ladislaus III is vermoor in 'n gewaagde poging om die sultan vas te vang en sodoende die sobriquet te verdien Warneńczyk (van Varna in Pools staan ​​hy ook bekend as Várnai Ulászló in Hongaars of Ladislaus Varnensis in Latyn). Die mislukking van die kruistog van Varna het die val van Konstantinopel onder die Ottomane in 1453 allesbehalwe onvermydelik gemaak, en Varna (met die hele Bulgarye) sou meer as vier eeue onder die Ottomaanse oorheersing bly. Vandag is daar 'n senotaaf van Ladislaus III in Varna.
Laat-Ottomaanse bewind Redigeer
'N Belangrike hawe-, landbou-, handels- en skeepsbou-sentrum vir die Ottomaanse Ryk in die 16de en 17de eeu, wat 'n beduidende en ekonomies aktiewe Bulgaarse bevolking bewaar, is Varna later een van die Vierhoekige vestings (saam met Rousse, Shumen en Silistra) wat Dobruja van die res van Bulgarye skei en Rusland in die Russies-Turkse oorloë bevat. Die Russe het in 1773 tydelik oorgeneem en weer in 1828, na die langdurige beleg van Varna, en dit twee jaar later aan die Ottomane teruggegee nadat die middeleeuse vesting gelykgemaak is.
In die vroeë 19de eeu het baie plaaslike Grieke by die patriotiese organisasie Filiki Eteria aangesluit. Met die uitbreek van die Griekse Vryheidsoorlog (1821) is revolusionêre aktiwiteite in Varna opgeteken. As gevolg hiervan is plaaslike bekendes wat aan die Griekse nasionale beweging deelgeneem het, deur die Ottomaanse owerhede tereggestel, terwyl ander daarin kon slaag om na Griekeland te ontsnap en hul stryd voort te sit. 
Die Britse en Franse veldtog teen Rusland in die Krimoorlog (1854–1856) het Varna as hoofkwartier en hoofvlootbasis gebruik. Baie soldate het aan cholera gesterf en die stad is deur 'n brand verwoes. 'N Britse en 'n Franse monument is die begraafplase waar kolera-slagoffers begrawe is. In 1866 het die eerste spoorweg in Bulgarye Varna met die Rousse aan die Donau verbind, wat die Ottomaanse hoofstad Konstantinopel vir 'n paar jaar met Sentraal-Europa verbind het, het die Orient Express deur daardie roete geloop. Die hawe van Varna het ontwikkel as 'n belangrike verskaffer van voedsel - veral koring van die aangrensende broodmandjie Suid-Dobruja - aan Konstantinopel en 'n besige middelpunt vir Europese invoer na die hoofstad, 12 buitelandse konsulate wat in die stad geopen is. Plaaslike Bulgare het deelgeneem aan die National Revival Vasil Levski het 'n geheime revolusionêre komitee ingestel.
Derde Bulgaarse staat wysig
In 1878 is die stad met 26 000 inwoners aan Bulgarye gegee deur Russiese troepe wat op 27 Julie binnegekom het. Varna het 'n voorstad geword in die Eerste Balkanoorlog en in die Eerste Wêreldoorlog is sy ekonomie erg geraak deur die tydelike verlies van sy akkerbouland suidelike Dobruja aan Roemenië (1913–16 en 1919–40). In die Tweede Wêreldoorlog het die Rooi Leër die stad in September 1944 beset en sodoende die kommunistiese regering in Bulgarye gehelp.
Een van die vroeë sentrums van industriële ontwikkeling en die Bulgaarse arbeidersbeweging, het Varna hom gevestig as die belangrikste uitvoerhawe van die land, 'n belangrike sentrum vir graanproduksie en wingerdbou, die setel van die land se oudste hoëronderwysinstelling buite Sofia, 'n gewilde plek vir internasionale feeste en geleenthede, asook die land se de facto somerhoofstad met die oprigting van die Euxinograd-koninklike somerpaleis (tans vergader die Bulgaarse regering somersessies daar). Massatoerisme het sedert die laat 1950's ontstaan. Die swaar nywerheid en handel met die Sowjetunie het in die 1950's tot die 1970's gestyg.
Van 20 Desember 1949 tot 20 Oktober 1956 is die stad na die Sowjet-diktator Joseph Stalin deur die kommunistiese regering herdoop tot Stalin. 
In 1962 was die 15de skaakolimpiade, ook bekend as die Wêreldkampioenskap vir spanne, hier. In 1969 en 1987 was Varna die gasheer van die Wêreldkampioenskap vir ritmiese gimnastiek. Van 30 September tot 4 Oktober 1973 het die 10de Olimpiese Kongres in die Paleis vir Kultuur en Sport plaasgevind.
Varna het 'n gewilde oord vir Oos-Europeërs geword, wat tot 1989 nie na die weste kon reis nie. Een van hulle, die veteraan-Duitse kommunis Otto Braun, is dood in 'n vakansie in Varna in 1974.
Die stad beslaan 238 km2 [92 vierkante myl]  op groen terrasse (Varna-monokline van die Moesiaanse platform) wat afkom van die kalkagtige Franga-plato (hoogte 356 m of 1168 voet) in die noorde en Avren-plato in die suide, langs die hoefystervormige Varna-baai van die Swart See, die langwerpige Varna-meer en twee kunsmatige waterweë wat die baai en die meer verbind en deur die Asparuhov die meeste oorbrug word. Dit is die middelpunt van 'n groeiende woonbuurt wat 20 km (12 myl) noord en 10 km suid (meestal residensiële en ontspanning) en langs die meer 25 km (meestal vervoer en nywerheid) langs die kus strek. fasiliteite). Sedert die oudheid is die stad omring deur wingerde, boorde en woude. Kommersiële skeepvaartfasiliteite word in die binneland in die mere en kanale verskuif, terwyl die baai 'n ontspanningsgebied is, byna al die waterfront is parkland.
Die stedelike gebied het meer as 20 km sandstrande en is oorvloedig in termiese mineraalwaterbronne (temperatuur 35–55 ° C of 95–131 ° F). Dit het 'n sagte klimaat wat deur die see beïnvloed is, lank, sag, soortgelyk aan die Middellandse See, herfs en sonnig en warm, maar tog aansienlik koeler as die somers van die Middellandse See wat gematig word deur winde en gereelde reënval. Alhoewel Varna ongeveer twee derdes van die gemiddelde reënval vir Bulgarye ontvang, hou oorvloedige grondwater sy beboste heuwels regdeur die somer. Die stad is afgesny van noord- en noordoostewind deur heuwels langs die noordelike arm van die baai, maar tog kan Januarie en Februarie soms bitter koud wees, met sneeustorms. Swart See-water het na 1989 skoner geword as gevolg van verminderde chemiese kunsmis in die boerdery, dit het 'n lae soutgehalte, het nie groot roofdiere of giftige spesies nie, en die getye is feitlik onmerkbaar.
Die stad lê 470 km (292 myl) noord-oos van Sofia, die naaste groot stede is Dobrich (45 km of 28 mi na die noorde), Shumen (80 km of 50 mi na die weste) en Burgas (125 km of 78 my suid-wes).
Varna het 'n vogtige subtropiese klimaat (Köppen-klimaatklassifikasie) Cfa), met mediterreense invloede in die somer, maar veral kontinentale invloede in die herfs-winter. Die spesifieke Swartsee-klimaat is milder as die binnelandse dele van die land, en die invloed van die see verlaag die effek van die koue lugmassas wat nou en dan uit Noord-Ooste voorkom. Gemiddelde neerslag is die laagste vir die land en sonskyn is volop.  Die somer begin vroeg in Mei en duur tot vroeg in Oktober. Temperature in die somer wissel gewoonlik gedurende die dag tussen 27–30 ° C (81–86 ° F) en snags tussen 17–18 ° C (63–64 ° F). Seewatertemperatuur gedurende die somermaande is gewoonlik tussen 24–27 ° C (75–81 ° F).  In die winter is die temperatuur gedurende die dag ongeveer 6–7 ° C (43–45 ° F) en snags 0 ° C (32 ° F). Sneeu is moontlik in die koudste maande, maar kan vinnig smelt. The highest temperature ever recorded was 41.4 °C (106.5 °F) in July 1927 and the lowest −24.3 °C (−11.7 °F) in February 1929.
Black Sea Coral Bells features dainty spikes of white bell-shaped flowers rising above the foliage from early to mid summer. Its attractive glossy lobed leaves emerge burgundy in spring, turning black in color with curious burgundy undersides and tinges of deep purple the rest of the year. Die vrugte is nie ornamenteel belangrik nie.
Dit is 'n betreklik lae instandhoudingsaanleg en moet in die laat herfs verminder word as voorbereiding vir die winter. It is a good choice for attracting butterflies and hummingbirds to your yard. Dit het geen noemenswaardige negatiewe eienskappe nie.
Black Sea Coral Bells will grow to be about 14 inches tall at maturity, with a spread of 15 inches. When grown in masses or used as a bedding plant, individual plants should be spaced approximately 12 inches apart. Die blare is geneig om dig tot op die grond dig te bly, sonder dat gesigplante vooraan benodig word. It grows at a medium rate, and under ideal conditions can be expected to live for approximately 10 years.