Die kerklike tug | Christelike Media
Die kerklike tug
– ter wille van die heiligheid van die gemeente van God⤒🔗
Voordat ons kortliks daarop ingaan om sekere van die terme by die tug te omskryf, wil ons eers net gou 'n opmerking maak wat met die tug in sy geheel te make het. By die tug gaan dit daaroor dat "die kwaad uit jou midde" (dit is uit die midde van die gemeente) uitgeroei word (Deuteronomium 17:7; 19:19). Die regsgebied van die tug word begrens deur die grense van die gemeente. Vandaar die teenstelling tussen "die wat binne is" en "die wat buite is" in 1 Korintiërs 5:12,13. Die tug gaan slegs oor hulle wat binne die gemeente is.
Holwerda skryf na aanleiding van die uitdrukking ' 'n gruwel in Israel' dat hier nie slegs 'n sonde bedoel word wat in Israel plaasgevind het nie, maar op ongeregtigheid waarmee die band met Jahwè (die Here as God van die genadeverbond) prysgegee word en die teenstelling met Kanaän in beginsel geloën word. Dit is dus, as sodanig, sondes wat die verskil tussen Israel en Kanaän radikaal ophef en wat, omdat Jahwè dit reeds al by die heidene nie verdra nie, by Israel nog des te meer onverdraaglik is en dus ook daar met uitroeiing gestraf word.1
Die kerk het reeds vanaf die vroegste tye aangaande homself bely dat die kerk 'heilig' is 3 en dit klink deur in die Nederlandse Geloofsbelydenis, waar die kerk bely word as ".. 'n heilige vergadering van almal wat waarlik in Christus glo, wat almal hulle volle saligheid in Jesus Christus verwag" (Artikel 27). So ook in die volgende artikel, waar daar weer oor "hierdie heilige vergadering" gepraat word.
Die gemeente is heilig, nie uit sigself nie, maar kragtens die Verbond van God. Dit is "gemeente van die HERE" (Deuteronomium 23:9,14), "gemeente van Christus" (Romeine 16:16) en in Christus "gemeente van God" (Handelinge 20:28; 1 Korintiërs 11:22; Galasiërs 6:16; 2 Tessalonisense 1:4; 1 Timoteüs 3:15).
Die unieke verklaring van die heiligheid van die gemeente en van haar lede (Psalm 74:2; 1 Korintiërs 7:14) word gevind in die groot heilsfeit dat sy die eiendom van die heilige God is (Eksodus 13:2; 1 Petrus 2:9) en dat Hy, as die Heilige, in die midde van Israel en in die midde van die gemeente woon (Eksodus 29:45; Jesaja 12:6; vgl. ook 1 Korintiërs 14:25 en vele ander plekke in die Ou en Nuwe Testament). In en deur die inwoning van die Heilige Gees is dit die lewenswerklikheid van die gemeente van God (Jesaja 63:10; Handelinge 5:3). Dit is 'n werklikheid wat in die bedeling van die Nuwe Testament van elke plaaslike kerk tempel van God maak (1 Korintiërs 3:16; vgl. ook Efesiërs 2:22). So word in die heel persoonlik gerigte vermaning: "Of weet julle nie dat julle liggaam 'n tempel is van die Heilige Gees wat in julle is ..." (1 Korintiërs 6:19), baie duidelik die gemeente as woonplek van die Heilige Gees bedoel. Dit blyk uit die meervoud "julle" wat die apostel saam met "in julle is", gebruik.
Ja, God se heiligheid, so weet ons, staan teenoor die sonde, maar daar is meer daaroor te sê! J. Ridderbos het intertyd in die tweede deel van sy Het Godswoord der profeten 'n breedvoerige bespreking oor God se heiligheid gegee. As ons die resultaat van sy ondersoek kort saamvat, kan ons dit stel dat God se heiligheid in besonder gaan oor sy 'God wees', sy Goddelike verhewenheid en majesteit.4 In sy heiligheid keer Hy Hom teen die sonde (Jesaja 6:3,5). Maar Hy is ook, as die Heilige, die Verlosser van Israel (Jesaja 43:5; 47:4 ens.). Hy staan nie net teen die sonde nie, Hy oorwin dit ook. In sy heiligheid soek Hy die uiteindelike, eskatologiese verlossing en heiligheid van die gemeente (1 Tessalonisense 5:23). Hy soek daarna in die heiliging van sy Naam (Matteüs 6:9). Die sonde wil die pad van God blokkeer. Maar Hy skep sy pad na sy uiteindelike heerlikheid, en neem op dié pad die volk van sy welbehae saam. Hy doen dit deur 'n kritiese skifting in die loop van die geskiedenis van die vergadering van sy kerk: " ... laat die heilige nog heiliger word" en " ... wie vuil is, laat hom nog vuiler word" (Openbaring 22:11). Die inwoning van die heilige God in die gemeente dring die vergadering van die kerk na volkomenheid, terwyl hierdie God self in sy heerlikheid daaroor troon.
Die heiligheid van God is die drangrede vir die heiliging van die gemeente. So word dit nadruklik in die Ou Testament in Levitikus 11:44,45 en 15:31 verkondig. En in die eenheid van die Skrif spreek die Nuwe Testament nie minder daaroor nie. Die apostel Petrus haal die woord van Levitikus tereg vir die gemeente van die Nuwe Testament aan: " ... soos Hy wat julle geroep het, heilig is, moet julle ook in jul hele lewenswandel heilig word, omdat daar geskrywe is: Wees heilig, want Ek is heilig" (1 Petrus 1:15,16). Die eerste woord uit die Skrifaanhaling van Petrus moet veral ons aandag kry! Die woordjie "soos". Dit dui nie 'n willekeurige vergelyking aan nie. Dit is baie sterker. Dit dui 'n maatstaf aan. Dit wil sê (en daarmee is ons in die hárt van die Christelike lewensheiliging en ook in die hart van die kerklike tug!) dat die heilige God self die maatstaf van die heilige wandel van die gemeente is. Greijdanus skryf in sy kommentaar by dié teks: 'kata (die Griekse woord vir 'soos') = na, gee die norm, die maatstaf aan, vgl. ook vv. 2 en 3. Vir die gelowiges mag die wêreld en sy sondige denk- en leefwyse nie meer die norm wees waarna hulle hulself reël nie, maar hulle moet hulleself in alles vorm na die norm van God self. Kata wys hier meer as 'n bepaalde gelykheid aan; dit wil naamlik sê dat die gelowiges hulle as't ware aan God moet meet en aan sy heiligheid moet beantwoord'.5
Die teenstelling met die verloste en aan God gemete lewe vind ons in die refrein "elkeen het gedoen wat reg was in sy oë", waarmee Israel-sonder-koning getipeer word (Rigters 17:6; 18:1; 19:1; 21:25). Hier word die menslike willekeur, die self norm wees, geteken as die beginsel van kerkafbraak en kerkverstrooiing: die hele tweede deel van die boek Rigters teken voor ons oë die geskiedenis van 'n kerk wat weens tugloosheid ondergaan! Maar vir Israel se koning word – ten bate van die volk – regspraak met reg en geregtigheid afgebid (Psalm 72:1,2), waardeur die berge vrede sal dra vir die volk van God. Hierdie oordeel sal, so lui die beloftes van die Ou Verbond, in die groot Seun van Dawid, in die Messias, vervul word (Jesaja 11:3e.v.; 32:1; Jeremia 23:5; Sagaria 9:9).