Van Islam tot Christendom: die geval van Sisilië - Artikels - 2021
Van Islam tot Christendom: die geval van Sisilië
Inleiding: Die geskiedenis van die hoë Middeleeuse Sisilië dra al die kenmerke van 'n streekkruispunt wat tussen die 9de en die 11de eeu hande uitruil tussen drie groot beskawings. Die eiland se politieke omwentelinge, militêre konfrontasies, sosiale verandering en kulturele transformasies lees soos 'n indeksblad vir die sentrale Mediterreense geskiedenis. Die val van Moslem Palermo onder die Normandiese veroweraars in 1072 was 'n baken in die hoë Middeleeuse golf van Latyns-Christelike uitbreiding oor die Mediterreense wêreld. Die nederlaag van die eiland se Moslemheersers is binne twintig jaar na die val van die hoofstad voltooi, maar die laaste Moslems van Sisilië het die eiland honderd-en-tagtig jaar later verlaat, teen die einde van Frederik II se regering. Afgesien van die formele politieke chronologie, is drie, min of meer gelyke, maar tog duidelike tydperke, die oorgang van Moslem na Latyns-Christelike Sisilië: 1072 tot 1130, gedurende welke tydperk die Normandiese verowering van die eiland, wat in 1060 van stapel gestuur is, eers 'n uitvoerbare werklikheid geword het. , toe 'n politieke feit wat gekonsolideer is met die totstandkoming van die Regno; 1130 tot 1190, toe die verhouding tussen die Christelike heersers en inwoners van die eiland en die onderdane Moslembevolkings geleidelik verskans is in terme van feodale slawerny; en 1190 tot 1250, wat gekenmerk is deur Moslem-gewapende verset, die instelling van 'n rebelle-regering onder die laaste Moslem-leier van Sisilië, en Frederik II se 'uitwissing' van Islam.
Sisilië se 'onbetrokkenheid' van die wêreld van Islam is uitgeleef deur 'n bevolking wat vasgevang is in 'n onstuimige historiese transformasie wat die skrywer self gehelp het. Dit was 'n oorgang gekenmerk deur kontrasterende, eerder as komplementêre, identiteite, wat slegs gerekonstrueer kan word in die growwe kwashale wat toegelaat word deur 'n fragmentariese en dikwels gedeeltelike dokumentasie. In die vroeë dekades van die verowering van Normandië het die Latynse heer saam met pas geïnstalleerde Westerse Christelike biskoppe sy plek ingeneem in mag en gesag oor 'n nuwe gemeenskap van setlaars. Geleidelik het hierdie setlaars uit die rand van die Sisiliaanse samelewing na vore getree om die hoofstroomgemeenskap te word, wat onderdanige Moslembevolking tot die rand van die sosiale raamwerk gedryf het. Vir inheemse Christelike bevolkings, waarvan die meeste Grieks was, het sosiale en kulturele integrasie in die nuwe dominante Latynse omgewing gewink. In onlangse historiografie word die Arabiese Christen en die Arabies-sprekende Jood van Sisilië 'herontdek' deur die taalkundige grense. En in teenstelling met die onverbiddelike verval van die inheemse Moslem-bevolking in slawerny, ballingskap of deportasie op land, neem die almagtige, in die buiteland gebore kaste van 'paleis saracens' hul uitsluitlike plek in die hart van die Normandiese bewind van die eiland en verdwyn net met sy ondergang. Hulle kunsmatig-geïdentifiseerde identiteit simboliseer die penarie van nie-Christelike onderdane wat voor die keuse van assimilasie of relegasie gekonfronteer word, waarop hulle met verspreiding of rebellie geantwoord het.
Die huidige opname bied 'n oorsig, eerder as 'n omvattende bespreking, van die historiografie van Sicilië se transformasie van 'n provinsie Dar al-Islam in 'n Latynse Christelike samelewing. Of 'n mens saamstem met die bynaam van terra senza crociati ['n land sonder kruisvaarders], was die ervaring van die eiland 'n belangrike hoofstuk in die geskiedenis van militêre konfrontasies tussen Christen- en Moslemmagte wat strek vanaf die Latyns-Ooste tot die Spaanse skiereiland en verder. Desondanks was dit ook deel van 'n wyer verskynsel van Latyns-Christelike uitbreiding oor die Middellandse See-wêreld wat nie tot 'n chronologie van militêre oorwinnings gereduseer moes word nie, en ook nie die gevolge daarvan beperk tot pas verowerde gebiede vir Christelike nedersetting en kolonisering ten koste van Islam. Volgens sommige beramings het Frederik II ongeveer twintig-en-twintigduisend Moslems na Lucera gedeporteer in die 1220 tot 1240's; hierdie gedeporteerdes het slegs 'n tiende van die kwartmiljoen Moslems uitgemaak wat aan die Christelike heerskappy onderwerp is in 1091. 'Deislamicization', die ander kant van 'Latinization', was nie net 'n soldaat se prestasie nie. "Verowering, kolonisasie, kerstening: die tegnieke om in 'n nuwe land te vestig, die vermoë om kulturele identiteit te handhaaf deur wettige vorms en gekoesterde houdings, die instellings en uitkyk wat nodig is om die vreemde of afskuwelike te konfronteer, te onderdruk en daarmee saam te leef, die wet en godsdiens sowel as die gewere en skepe ".