Rooster – skryf.co.za
As die oggend jou dubbelsinnig in die oë staar en jy voel of jy nie deur die dag gaan kom sonder om alles in tamatiesous te verdrink nie, dan kry ek soms die gevoel dat ek 'n hoender moet rooster. Daar is op enige gegewe oomblik vyf gevriesde hoenders in my vrieskas wat Ma so saam met die voorskrifmedisyne en power tools by my voordeur insleep wanneer sy kom kuier.
Graag sit ek nie self die oond aan nie. Dit is nog splinter nuut en ruik na Sjina. Sommige Sondae, wanneer die onheil in my brein begin versamel, gee ek uiting met te veel speserye, te veel vindingrykheid en te veel emosies vir een bevrore hoender. Ek moet die kak uitbak.
My vriendin reken my emosionele wanbalans is uiters nadelig vir die hoender bevolking van die Limpopo Provinsie. Gewoonlik is een hoender genoeg. 'n Spesifieke onheilspellende Sondag, na 'n dramatiese liefdesteleurstelling, 'n onderonsie met Veet Hair Removal en 'n dramatiese episode Ally McBeal, druk ek sonder nadenke twee in die oond. Dit voel of die kak net nie wou uitbak nie, en ek pluk Ina, Marina en Robert se bestes uit die boonste rak en verkrag 'n tweeling pluimvee met oorvloed emosionele smaak.
Geen mens is veronderstel om soveel probleme in 'n oond te druk nie. Maar rooster rooster ek my vandag emosioneel sinvol. Geen bykosse, net twee hoenders. Onthou ek, ek het niemand langs my in die bed om die hoenders meer te deel nie. Ironies, siende dit die rede is hoekom ek die pluimvee so te na kom in die eerste plek. Staan ek met 'n halwe bottel wyn en 'n benadeelde, dog smaakvolle hoender en 'n Men's Health tydskrif voor my vriendin se deur. Sy maak oop, kyk op en af "ja-nee, die fokker het dit verdien, het Ina gehelp?" "Ja" sê ek, "Robert en Marina was ook daar".