Hiermee is die tradisionele Rooms-Katolieke standpunt van die Skrif én die tradisie as kenbron teenoor die Protestante se sola scriptura in 'n nuwe raam geplaas. Tydens hierdie byeenkoms het Ernst Käsemann (1963) ook sy bekende voordrag gehou oor die diversiteit van ekklesiologieë in die Nuwe Testament. Van toe af was dit net nie meer in die teologie moontlik om die bepaalde lidwoord, "die", te gebruik by sake soos Bybelse boodskap, tradisie, verstaan ensovoorts nie. Die outoriteit van die Bybel is gevolglik toe ook by 'n latere byeenkoms van hierdie Kommissie in Leuven (1971) dinamies as 'n relasionele aangeleentheid in terme van 'n transendente ervaring geïnterpreteer (World Council of Churches 1980:6) - 'n spoor wat die GKN-Rapport (1981) toe later gevolg het. Dit het van inspirasie - en kanonisering - nie 'n uitgangspunt gemaak nie, maar wel 'n konklusie. 'n Geloofsuitspraak word dus terugskouend oor die Skrif gemaak wat die meervoud van woorde in die enkelvoud van die Woord laat opgaan en die Skrif dus 'n "eksentriese" middelpunt laat kry. Juis daarom is ook die geloofsgemeenskap nou "ektopies", haar plek is in die kreatiewe en kommunikatiewe God van die Evangelie (Webster 2003:47). Soos die Skrif, is die tradisie dan in diens van hierdie Woord, sowel wat die bewaring as die deurgee daarvan betref. En daarom praat ons van die Heilige Skrif.
Torrance (2001:87-95) stel herhaaldelik in sy boeke dat die byltjie wat Barth met 'n natuurlike teologie te slyp gehad het, inderwaarheid teen 'n deïsme gemik was wat die natuur 'n selfstandige rol, los van die openbaring van God, toegesê het. Natuurlike teologie behoort as die kleiner sirkel binne die groter sirkel van die openbaring van God verstaan te word. Vir Torrance is dit derhalwe belangrik om die skeppingsleer en die inkarnasie op so 'n manier bymekaar uit te bring dat die onderliggende dualisme oorkom kan word. Hiervoor laat hy hom bedien met die insigte van veral Polanyi om by 'n gestratifiseerde verstaan van die werklikheid uit te kom: die eerste vlak van toevallige kennis; die tweede vlak van wetenskaplike teorie; en laastens die verfynde vlak van abstraksie met 'n maksimum moontlike onafhanklikheid (Torrance 1996:84). Toegepas op die Christelike geloof, is die drie vlakke dan basiese geloofservaring, die tweede vlak die van teologie en die derde die van ontiese besinning. In terme van God se Selfopenbaring, kom hy dan (binne die openbaring) tot die volgende resultaat van toenemende begrip:10 ervaring van God → ekonomiese Triniteit → immanente Triniteit (Torrance 1996:107).
Alhoewel bogenoemde eksposisie seer sekerlik ontoereikend is en heelwat vrae oproep, is dit ter wille van die skopus van hierdie artikel nodig om hiermee te volstaan. Die punt wat oorgebring moet word, is dat omdat natuur binne die groter raam van openbaring verstaan word, ons inderdaad in dialoog met nie-teologiese wetenskappe, aposteriories in ons verstaan van die werklikheid kan baat. Die klassieke debat oor die "twee boeke van God" (vgl Artikel 2 van die NGB) blyk tegelyk uitgediend en aktueel te wees. Dit gaan nie om twee "bronne" nie, maar om 'n koherente geheel, 'n Gestalt waarin die gelowige tot verhaal kom. En hiervoor is ook die rede noodsaaklik, al vra Tom Wright (2005:119) ewe tong-in-die-kies, "whose rationality?" Dit vorm 'n noodsaaklike middel om juis God se stem te hoor soos deur die Skrif en tradisie geresoneer word en nie deur die weerklank van ons eie stemme nie.
 Dogmenhistories is dit duidelik dat die Protestantse skolastiek die sola scriptura oorspan het. Dit is losgemaak van die regverdigingsleer wat alleen deur Christus kan geskied en deur die ander sola-uitsprake gekwalifiseer moet word. Inderdaad word die indruk dan geskep dat die Bybel by die Protestante, die plek van die kerk by die Rooms-Katolieke Kerk ingeneem het. Dit voer ook tot die futiele vraag wat eerste is, die kerk of die Bybel? Ons moet fundamenteel tussen die Skrif, die Woord en die openbaring onderskei. Dit is prinsipieel korrek om by die openbaring te begin as synde die gratia praeveniens van God, maar is noëties gewoon nie moontlik nie. Openbaring kan ook nie as die loodregte inbreuk van bo gesien word wat in die Skrif gestol het nie. Die Bybel is nie 'n stuk sediment van die openbaring waarop greep uitgeoefen kan word nie. Openbaring kan nooit verobjektiveer word nie. Openbaring is immers nie iets van God nie, maar God sélf wat genadiglik na sy skepping toe uitreik. Dit is inderdaad ook 'n vraag of die woord openbaring enigsins nog die debat dien. Die verskillende modelle van openbaring dui daarop dat die teologie in elk geval eerder met 'n hibriede verstaan van openbaring sal moet klaarkom. Waarskynlik is die coram Deo of "God met ons", gunstige alternatiewe om in hierdie opsig te oorweeg; nie net die geskiedenis nie, maar ook die natuur word sodoende verreken.
 Maar dis nie net 'n saak tussen my en God nie. Die ek-U relasie kort ook die derde term van hy/dit (Ricoeur 1980:89-90). Die mens is altyd ingebed binne 'n kultuur-linguistiese nis wat alle verstaan bepaal of minstens beïnvloed. Gister se openbaring is vandag se tradisie en dit weer vorm die basis vir môre se insigte. Openbaring moet vasgelê word, maar tegelyk ook "deurvertaal" (Berkhof) of "weitergesagt" (Gadamer) word. Sonder vertolking verstar die geloof in proposisies en sonder vaslegging vervloei dit in persoonlike opinies. Die Heilige Skrif is dus die vaslegging van die getuienis van God se betrokkenheid in die geskiedenis. Dit is daarom altyd ook geïnterpreteerde Skrif. Dit is nie die openbaring self nie - net die getuienis daarvan. Karl Barth het waarskynlik te ver gegaan om die Woord drievoudig te verstaan: slegs die geïnkarneerde Woord is die openbaring van God - die ander is getuienis (kyk ook Barr 1994:195-196). In hierdie opsig is tradisie ook van dieselfde aard as die Skrif. Die Skrif interpreteer egter alle ervaring en moet derhalwe ook die tradisie yk. Dit is dus die ooreengekome maatstaf wat deur die geloofsgemeenskap erken word. Erken ja, want daar kan nie werklik uit die sirkelredenasie ontsnap word dat die kerk die kanon bepaal en die kanon weer op sy beurt die kerk konstitueer nie. Tog wil die geloof ook hê dat die Skrif as norm herken word, dat die Skrif die resultaat van 'n lang teologiese - én ander12 - oorwegings was. Daarom is die Skrifprinsipe eerder 'n kerkprinsipe (Barr 1994:197). Dit word vandag wyd aanvaar dat die narratief ("storie") sowel wat die Skrif as die geïnkorporeerde geskiedenis betref, die mees toepaslike genre is om die boodskap in Jesus by ons te laat tuiskom (Frei 1974). Dit skep 'n interaktiewe Gestalt met die geloofsgemeenskap wat die individu tot 'n eksistensiële beslissing bring ("closure") en doen daarom reg aan die sogenaamde resepsie van die boodskap.
 Openbaring is 'n abduktiewe aangeleentheid. Die wisselwerking tussen God, mens en skepping vind in Jesus Christus 'n konkreet-historiese gestalte. Dialoog is daarom ewe belangrik met die wêreld as met die verskillende wetenskappe wat eweneens trag om die werklikheid te begryp. Dit is die teologie se beskeie oortuiging dat hy nie net by hierdie dialoog kan baat nie, maar selfs ook 'n bydrae kan maak. Vergelyk byvoorbeeld die aanbod wat Van Huyssteen (2006) tot die paleoantropologie maak. Waar die Skrif verstaan word in terme van Jesus Christus as die spreke van God se taal in die geskiedenis (oftewel skepping), raak hierdie gesprek soveel te meer onontbeerlik. Dit gee ons ook insig op sake veral soos die natuur, die tyd, die kwaad, die goeie en die mens. Omdat die Skrif nie ontologies as bron verstaan kan word nie, maar as getuienis daarvan, is die felle debat met die RKK oor die tradisie ook grootliks gerelativeer. Die kerk kan ook nie deur ander getuienis onaangeraak wees nie. Die verskil tussen voorlopig en volkome (kyk weer Art 7 van die NGB) is weliswaar gradueel, dog nie prinsipieel nie. Maar hiermee word die terrein van die eskatologie betree.