PressReader - Kuier: 2017-06-14 - Eer­waar­de sê kies ver­gif­nis hier­die Va­ders­dag
Eer­waar­de sê kies ver­gif­nis hier­die Va­ders­dag
Va­ders­dag is ’n dag wat ge­vier moet word, maar vir baie is dit ’n seer dag om­dat hul­le suk­kel om hul pa te ver­ge­we. Kies van­dag ver­gif­nis en be­gin ’n nu­we pad van ge­ne­sing.
Kuier - 2017-06-14 - Inhoud - Deur ka­rien mul­ler * Eerw. Ka­rien Mul­ler is ver­bon­de aan die VGKSA/URCSA Dur­ban­vil­le, Kaap­stad.
Vir som­mi­ge van ons in die be­die­ning kan pre­ke oor Va­ders­dag mak­lik kom, maar ek het ’n moei­li­ke tyd om só ’n preek te maak. Want wat kan ek oor Va­ders­dag sê? Wat wil die He­re hê moet ek sê?
En as ek so mag sê, ti­pies kom geen ant­woord. Ek dink dit is die ver­keer­de vrae wat ek vra. ’n Be­ter vraag sou wees:“He­re, wat­ter les het U my ge­leer oor va­der­skap?” In my ge­val, soos ek hier­die vraag oor­weeg, kom hier­die les voor oë: Ver­ge­we jou va­der.
Baie keer by be­graf­nis­se van ou­er mans of va­ders het ek ge­leer dat een of meer van die kin­ders grie­we teen die oor­le­de­ne dra vir iets wat hy ja­re ge­le­de ge­doen het, of moes ge­doen het en mis­luk het. My eie le­wens­ver­haal ver­skil nie veel van hier­die kin­ders s’n nie, be­hal­we die feit dat ek nooit die voor­reg ge­had het om my va­der te ken of ont­moet het nie. Ek weet nie of hy nog le­we en of hy al ge­sterf het nie.
Dit het so­veel on­be­ant­woor­de vrae ge­laat. Vrae soos: Waar­om het hy my ma ver­laat? Was hy nie lief vir my nie? Hoe­kom was hy nie daar nie? Is dít die re­de waar­om ek so bang is om mans of e­nig­ie­mand wat te na­by my kom toe te laat, of selfs dat ek nie kin­ders van my eie wil hê nie?
Vir ’n lang tyd het ek hier­die grie­we teen my pa ge­dra. Met die hulp van Des­mond en Mp­ho Tu­tu se boek, The Book of For
gi­ving, het ek op ’n plek ty­dens my te­o­lo­gie­se s­tu­dies ge­kom om my pa te ver­ge­we, om hier­die las lig­ter te maak. Ek het hom ver­ge­we om­dat hy mens, feil­baar en ja, vol fou­te, is. Maar wie van ons het nie fou­te nie? En ek self sou my kin­ders wil ver­ge­we. Hy het dalk nie ge­weet wat hy ge­doen het nie. Hy het dalk nie ge­weet wie hy is nie. Want ’n va­der wat weet hy is ’n skep­ping van die Al­mag­ti­ge God en die ver­los­te van ’n lief­de­vol­le Ver­los­ser, sal weet hoe­kom hy op aar­de ge­plaas is. Hy sal sy rol as va­der ver­vul en uit­leef. Hy sal weet hy is hier vir ’n eer­ba­re en ho­ër doel.
Aan die kruis het die He­re Je­sus Sy ver­raai­ers ge­kyk en ge­bid:“Va­der, ver­geef hul­le, want hul­le weet nie wat hul­le doen nie.”(Lu­kas 23:34)
Ver­ge­we die va­der wat jou ver­laat, seer­ge­maak of ver­raai het. Om te ver­ge­we, is nie om voor te gee dat die ver­wer­ping, seer of ver­raad nie ge­beur het nie. Ge­ne­sing en ver­soe­ning ver­eis ’n eer­li­ke af­re­ke­ning. Vir Chris­te­ne stel Je­sus Chris­tus die voor­beeld vir ver­gif­nis en ver­soe­ning. Hy het sy ver­raai­ers ver­gif­nis aan­ge­bied. Je­sus, die Seun van God, kon mak­lik die te­kens van die mar­te­ling en dood wat Hy ver­duur het, uit­wis. Maar Hy het ver­kies om nie daar­die be­wy­se uit te wis nie. Ná Sy op­stan­ding het Hy aan Sy dis­si­pels ver­skyn en in die mees­te ge­val­le het Hy vir hul­le Sy won­de en let­sels ge­wys. Dít is wat ge­ne­sing ver­eis. Ge­drag wat s­ka­de­lik, be­le­di­gend of ver­ne­de­rend is, moet in die lig van die waar­heid ge­bring word. En die waar­heid kan soms bru­taal wees. Trou­ens, die waar­heid kan die pyn ver­er­ger; dit kan din­ge er­ger maak. Maar as ons werk­li­ke ver­gif­nis en werk­li­ke ge­ne­sing wil hê, moet ons die werk­li­ke seer in die ge­sig staar.
Maar uit­ein­de­lik kan nie­mand jou dwing om te ver­ge­we nie. Ek kan jou vra om dit te doen. Ek kan jou op hier­die reis nooi. Al­mal van ons moet ons eie paaie, teen ons eie pas, loop. Al­mal van ons het ons eie ver­ha­le om el­ke dag te ver­ge­we. As ek my le­wen­sto­rie kon af­sluit met een wens vir hier­die Va­ders­dag, sou dit wees dat ek nog een keer my va­der in die ge­sig kon staar, om te sê:“Va­der ek ver­geef jou.”Hoe seer hy my ook al ge­maak het.
Wat sal jou wens wees? Sal dit een wees van hoop en ver­los­sing, of el­len­de, spyt en wraak? Uit­ein­de­lik word die ver­gif­nis wat ons soek, deur ons eie mens­lik­heid be­skryf. Jy moet net bin­ne-in jou hart kyk en dit ont­dek – die krag ont­dek wat dit het om jou le­we te ver­an­der en ons wê­reld te ver­an­der. Elk­een het die ver­moë om te ver­an­der.
Ons kan nie ’n wê­reld s­kep son­der pyn, ver­lies en seer nie, maar ons kan ’n wê­reld van ver­gif­nis s­kep. Ons kan ’n wê­reld van ver­gif­nis s­kep wat ons toe­laat om van die ver­lie­se en pyn te ge­nees en ons ver­hou­dings te her­stel. Jy kan van­dag ’n wê­reld van ver­gif­nis in jou eie huis s­kep.
Want ’n va­der wat weet hy is ’n skep­ping van die Al­mag­ti­ge God en die ver­los­te van ’n lief­de­vol­le Ver­los­ser, sal weet hoe­kom hy op aar­de ge­plaas is.