Die kerk (en die kerk is ons) moet altyd ‘n kerk van die Woord wees. Die kerk kan nooit sonder die Woord wees nie. Want ons sê tog dat die Woord (Bybel) die enigste rigsnoer van ons lewens is. Wie in God glo, is God se kind, behoort aan die liggaam van Christus, sy kerk, en daarom is die Woord van God sy of haar se enigste rigsnoer in die lewe.
Omdat die kerk ‘n kerk van die Woord is, broers en susters, moet die kerk in die tweede plek egter ook ‘n kerk van woorde wees. Want geloof in God impliseer altyd ‘n belydenis. ‘n Belydenis oor die groot dade van God. ‘n Belydenis oor God se liefde wat ons ervaar, oor alles wat Hy elke dag vir ons gee. Oor wat Hy vir ons gedoen het en nog doen. Soos ons vanoggend byvoorbeeld reeds bely het.
Want dan, broers en susters, brand daar mos eintlik geen liefde van dankbaarheid in ons harte teenoor God nie. Dan doen ons mos nie al hierdie dinge in die eerste en laaste plek vir God nie. Dan leef ons eintlik asof God nie bestaan nie. Want ons doen dan al hierdie dinge vir onsself. Ja, dan is ons soos die eerste seun in die gelykenis wat wel tog iets doen, maar tog sê: nee pa!.
Wanneer jy reg voor die kunswerk staan, sien jy ‘n kartondoos met ‘n baie vriendelike en helder gesig voorop geverf. Wanneer jy egter langs die kunswerk gaan staan, en by die kante van die kartondoos inkyk, sien jy die gesig van die persoon soos hy werklik is: somber, onvriendelik, geslote, eintlik onherkenbaar ten opsigte van die gesig wat jy van vooraf kan sien, geskilder op ‘n doodse grysblou.
Kyk jy eers van voor en dan van die kant na die kunswerk, sê die kunswerk ja en dan nee. En kyk jy eers van die kant af en dan van vooraf, sê die kunswerk eers nee en dan ja. En bo die kunswerk staan die opskrif geskryf: wie is jy?
Ander kere weer doen ons so pragtig. Maar eintlik is dit ‘n las, dit is so swaar. Kyk maar net van die kant af in die kartondoos in en jy sal presies sien hoe ek eintlik voel wanneer ek al hierdie goed doen. Want dit is soveel moei­te. God vra so aanhoudend, Hy vra so baie. Jy kry nooit rus nie. Maar ons doen maar, al wil ons eintlik nee sê.
Voor God, broers en susters, kan die mens egter nie sy kartondoos speletjie volhou nie. Want voor God is ons totaal deursigtig. Ja, ons kan óf na die beeld van voor af, óf na die beeld van die kant af kyk, maar God sien alles gelyktydig. Daarom maak kamma-kamma geloof nie op God ‘n indruk nie. Ek weet alles wat julle doen, sê Jesus Christus in daardie sewe briewe aan die begin van Openbaring. Ek weet hoe julle leef. Halwe godsdiens maak nie vir my sin nie. Inteendeel: dit is vir my totale onsin.
Hoe, broers en susters, word ‘n mens van hierdie somtydse ‘dubbelslagtigheid’ voor God verlos? Wanneer ons die ‘derde Seun’ in hierdie gelykenis raaksien. Hy word nie genoem nie. Hy word ook nie beskryf nie. Maar Hy is daar. En sy naam is Jesus Christus.
Op Golgota het die mense gesê: nee, ons wil Hom nie hê nie, maar God het gesê: ja, julle het Hom nodig. In sy gesig, broers en susters, sien ons God se ja vir ons, sy liefde vir ons. En wanneer Jesus Christus sterf, word hierdie liefdesverklaring van God ‘n daad. Sy woord word daad. Sy belofte, waarvan ons al in die Ou Testament kan lees, word ‘n daad, word waar. Sy belofte aan Abraham — dat Hy altyd ons God sal wees, word ‘n daad. Dit word waar. God se woord word daad.
Dit, my broer en suster, is die gesindheid waarmee u vanoggend u kind moet kom doop. Ek wil amper sê, anders moet u nie kom nie. Laat ons ja hier, ons belydenis, ‘n daad word. God se gawe aan u was hierdie kind, dit was God se ja, vir u, hier by die doopvont kom God weer en sê Hy weer ja vir u en u kind. Soveel genade, soveel liefde , ons verstaan dit nie. Maar ons kan daarop reageer: ons ja kan ook ‘n ja in daad word. Ons belydenis kan deur doen opgevolg word.
Ek sluit af: in die gelykenis ontbreek daar by elkeen van die twee seuns iets. By die ja-seêr ontbreek die ja-doen, en by die nee-seêr, die ja-sê. Maar daar is ruimte om dit te verander. Albei het nog die kans om ja te sê en te gaan doen.