A Girl in Game Design - Die onkommissie
'n Meisie in spelontwerp
Storieverteller: Daijya (sy/haar/haar), 18, Missouri
Transkripsie van die storie:
"Ek het my eerste kennismaking met STEM gekry toe ek in die sewende graad was. In die sewende graad het ek by robotika aangesluit net omdat ek gedink het dit sou pret wees. My vriendin het my oortuig om by robotika aan te sluit omdat sy iemand nodig gehad het om saam met haar te gaan. So ek het gegaan, en ek, nadat ek gekyk het...die hoërskoolkinders kompeteer, was ek geïntrigeerd oor hoe mense net sulke robotte kan skep en dinge met hulle kan doen deur net hulself. So ek het besluit, ek wil regtig betrokke wees by die maak van die robot.
In Lego League First Robotics gebruik ons ​​nie eintlik metaal nie, ons gebruik soos bakstene en goed, soos Lego. En ek wou nie eintlik 'n bouer wees nie. Ek wou regtig die robot kodeer, want kodering was altyd vir my interessant toe ek in die middelskool aangekom het, want ek was altyd by hoërskoolleerders by die hoërskool, [en] ons het oor kodering gepraat, [en] ek het gedink dit was cool. So ek wil regtig 'n kodeerder wees. Ek kon nie 'n kodeerder wees nie, want ek was 'n meisie en meisies het nie gekodeer nie, dis wat die ouens gesê het, die ouens wat kodering bedryf het. So ek is in die projek gedruk, en ek moes aan 'n projek werk. Ek het natuurlik nie daarvan gehou nie, want ek wou kodeer en ek kon nie kodeer nie, want ek was 'n meisie [en] ek het destyds probeer verstaan, maar al wat ek geweet het was dat ek 'n kodeerder. Toe het ek hoërskool toe gegaan en hoërskool was 'n ander liga. En ek was in staat om die robot te kodeer, nie net het ek eintlik geleer hoe om dinge te bou, en dinge te kodeer, en net soveel daarmee te doen nie. Ek het ook rekenaarwetenskapkursusse geneem, waarin ek ook baie goed gevaar het.
So soos ek ouer geword het, moes ek uitvind wat ek met kodering wou doen. Maar wat presies wou ek doen? So ek, nog steeds, ek is regtig, ek is baie groot in videospeletjies. Ek het altyd grootgeword en gekyk hoe my pa videospeletjies speel, en net my ouers was rondom videospeletjies. En nadat ek navorsing gedoen het, het ek uitgevind dat kodering nie oor videospeletjies gaan nie, want ek het eers gedink dis net kuns. En ek was soos, ek is nie 'n kunstenaar nie. Ek is 'n kodeerder. Ek het dus besluit om na die spelontwerppad te gaan. My familie het natuurlik nie regtig daarvan gehou nie, want hulle het gedink ek kan nie 'n loopbaan daarvan maak nie. En hulle was net bekommerd dat ek dit nie sou kon doen nie. En as ek ek was, het ek gedink, ek sal jou wys dat ek dit kan doen. En so het ek koderingsklasse en alles geneem.
En hier is ek. Ek is 'n eerstejaarstudent in die universiteit wat spelontwerp en -ontwikkeling in New York studeer. En dit was 'n moeilike pad om hier te kom. Ja, dit was nie regtig die klasse nie, dit was beursgewys. Speletjieontwerp is 'n moeilike onderwerp wanneer dit by STEM kom, want spelontwerp het beide kuns en rekenaars. Soos, ek leer hoe om kuns te doen sowel as om dinge te kodeer. So wanneer ek probeer om beurse te doen, of probeer om erken te word, kan ek nie in die STEM-veld nie, want te veel [dink] spelontwerp is nie 'n STEM-taktiek nie. Maar ek glo dit is net omdat dit kodering en alles is. So ek het regtig gesukkel om dinge te vind om my te verteenwoordig, aangesien ek nie kuns genoeg was vir die kunskinders nie. Maar ek was ook nie soos aanhaling asof ek 'n meer wetenskap was wat jy ken vir die kode nie. So daar is geleenthede daar buite. Ek weet ek moet net meer daarna kyk, maar dit sal lekker wees as daar meer is, want ek is 'n kleurling, 'n vroulike meisie. Ek is 'n gekleurde vrou wat in 'n veld gaan waarin baie nie verwelkom word of selfs nie erken word nie. So om daardie tipe voorstelling te wys en 'n manier te hê om jouself uit te druk en daar buite bekend te raak, sal my op die lang termyn help."