FDR wen ongekende vierde termyn - GESKIEDENIS - Inligting
FDR wen ongekende vierde termyn
Op 7 November 1944 word president Franklin Delano Roosevelt verkies tot 'n ongekende vierde ampstermyn. FDR bly die enigste president wat meer as twee termyne gedien het.
Roosevelt styg bo persoonlike en politieke uitdagings uit om na vore te kom as een van die land se mees gerespekteerde en invloedrykste presidente. In 1921, op 39 -jarige ouderdom, het hy polio opgedoen en is daarna met beenstutte belas; uiteindelik was hy beperk tot 'n rolstoel. Sedert hy vir die eerste keer verkies is tot die presidentskap in 1932 tot middel-1945, toe hy in sy amp sterf, het Roosevelt twee van die grootste krisisse in die Amerikaanse geskiedenis gelei: die Groot Depressie van die 1930's en die Tweede Wêreldoorlog.
FDR het drastiese en dikwels gekritiseerde wetgewing geïmplementeer om Amerika te help om die Groot Depressie uit die weg te ruim. Alhoewel hy aanvanklik probeer het om direkte Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog, wat in 1939 begin het, te vermy, het die bombardement op Pearl Harbor in Desember 1941 die Amerikaners hard in die konflik gedryf.
Teen die tyd dat Roosevelt tot sy vierde termyn verkies is, het die oorlog 'n wending geneem ten gunste van die Geallieerdes, maar die gesondheid van FDR was reeds aan die afneem. Sy arteriosklerose (verharding van die are) is vererger deur die spanning om as president van die oorlog te dien. In April 1945, net meer as vier maande voordat die oorlog uiteindelik in 'n geallieerde oorwinning geëindig het, sterf FDR aan 'n beroerte by sy vakansiehuis in Warm Springs, Georgia.
In 1947, met president Harry Truman, Roosevelt se visepresident, in die amp, stel die kongres 'n wet voor wat presidente tot twee opeenvolgende terme beperk. Tot op daardie tydstip het presidente óf vrywilliglik George Washington se voorbeeld gevolg om 'n maksimum van twee termyne uit te dien, óf onsuksesvol was om 'n derde te wen. (In 1912 het Theodore Roosevelt vir 'n derde nie-opeenvolgende termyn aangehou, maar verloor.) In 1951 is die 22ste wysiging van die Grondwet aanvaar, wat 'n president se ampstermyn amptelik beperk het tot twee termyne van vier jaar elk.
LEES MEER: 7 eerstes in die Amerikaanse presidensiële verkiesingsgeskiedenis
FDR wen ongekende vierde termyn - GESKIEDENIS
Dankie vir die interessante plasing. Ek waardeer altyd die geskiedenisverversings.
WI: FDR leef in die 1960's
Daar is geen bewyse dat Truman in 'n beter posisie as FDR was nie. Trouens, 'n groot deel van Truman se wedloop teen Dewey is bestee onder die indruk dat hy in 'n grondverskuiwing sou verloor. Dit is waar dat Truman uiteindelik daarin geslaag het om te wen, en 'n veldtog gevoer het om daar te kom, maar gaan lees sy toesprake - hulle was besaai met ondergang en somberheid oor die terugkeer van die Withuis na 'n Hoover -Republikein. Daarbenewens is daar geen bewyse dat FDR verlam sou wees (geen woordspeling bedoel) om die verkiesing werklik te verloor nie.
Ek is jammer, maar dit is liberale revisionisme.
Ja, die 'ek is net saggies' oor die gevoel van Harry binne die partykoalisie (uitgesluit Dixiecrat -vleuel) handel oor die hele politiek van naoorlogse angs/moegheid, spesifiek om Truman se nek gehang. (En natuurlik het die mees entoesiastiese liberale intelligentsia-mense so ver gegaan as om na Wallace te skei. Hulle sal dit nie doen as Roosevelt lewe nie. Maar dit is nie asof hulle HST se herverkiesingskans kon stuit deur hul ondersteuning te weerhou nie in OTL. Soveel vir hul kieskrag op een of ander manier.)
Is absoluut nie 'n revisionistiese geskiedenis nie. Die hele veldtog van Truman was daarop gemik om die ideale van FDR in stand te hou, en dit het resoneer by baie Amerikaners - veral diegene wat in state gewoon het wat die swaarste getref is deur die Groot Depressie.
Kortom: FDR het steeds 'n groot mag, veral in suidelike state wat beslis vir hom in die verkiesing sou stem (state wat weg was van Truman) en, met die New Deal -koalisie, net so lewensvatbaar sou wees - indien nie meer nog - as Harry Truman.
Maar in die hoofstroom kiesers? Daar is 'n massiewe politieke krisis vir enige Demokratiese POTUS lei so 'n moeë party, deur die naoorlogse politieke terugslae van die 1946 midterms wat in die POTUS -wedloop aangaan. Die inkrimping van die industriële geskille is struktureel.
En ons ASB Fit`n'Gesonde Roosevelt is uniek kwesbaar op 'n manier wat Truman nie was nie, d.w.s. ook lank aan bewind.
Dit gaan nie daaroor of FDR in sommige gebiede kwesbaar was nie - dit gaan daaroor of hy kan wen. U het 'n oortuigende saak voorgestel dat Roosevelt feitlik onmoontlik sou wees om te wen as hy sou verkies om vir 'n vyfde termyn te hardloop. Ek stem nie saam nie - ek dink teen daardie tyd het hy die politieke invloed gehad met die gemiddelde Amerikaners om 'n kandidaat soos Dewey te wen, wat hy vier jaar tevore behoorlik geklop het en nie heeltemal opgewonde was nie.
'N Duik wat natuurlik tydelik geblyk het en nog steeds nie beduidend genoeg was om hom 'n kans op herverkiesing te kos nie. Sy laagste goedkeuring op rekord kom in 1938, gedurende die vroeë deel van sy tweede termyn, soos u genoem het, en dit was nog steeds slegs 46%. Selfs al daal sy goedkeuring gedurende sy vierde termyn weer tot daardie vlak - dit sal beslis goed genoeg wees om hom tot herverkiesing te sluit (sy goedkeuring is steeds 50%of meer).
Alles wat u genoem het, is gebou op die idee dat FDR dieselfde politieke invloed het met die Amerikaanse volk as Truman. Dit is net nie waar nie. Hel, hy het herverkiesing gewen in een van die grootste grondverskuiwings in die Amerikaanse geskiedenis, ondanks die feit dat die Groot Depressie steeds 'n groot deel van die land verwoes het en werkloosheid, terwyl dit gedaal het, nog steeds 'n verbysterende 17% was ten tyde van die presidentsverkiesing van 1936. Hy het dit oorkom omdat sy persoonlike gewildheid daartoe gelei het dat baie mense eintlik geglo het in wat hy doen. FDR is moontlik die enigste president wat ons ooit gehad het wat 'n persoonlikheidskultus suksesvol opgebou het wat sterk genoeg was om bykans elke storm die hoof te bied.
Hel, kom ons kyk net na sy tweede termyn, wat, laat ons eerlik wees, 'n stryd was. Nie net het die VSA teruggesak in die resessie nie, maar Roosevelt moes die opvatting dat hy 'n tiran was, teister met sy hofverpakkingskema en toe 'n deel van die New Deal ongrondwetlik beslis is. Selfs toe het sy goedkeuring nie tot ontsaglike getalle gedaal nie. Eintlik sou ek die huidige president wed, en die laaste president (saam met sy pa) sou graag 'n goedkeuring van slegs 46%wou beleef.
U kan dit nie heeltemal aan Hitler blameer nie. Baie daarvan was bloot blinde geloof wat die Amerikaanse volk in Roosevelt gehad het. Met reg of nie, dit was die opvatting vir 'n groot deel van die land, en dit het hom in staat gestel om deur politieke mislukkings te gaan sonder om 'n groot afname in steun te sien.
Ja, en dit het Truman gehelp, maar dit was eers op die verkiesingsdag duidelik dat dit die geval was. Daarom was die Jim Rowe & quotgive `em hell Harry & -strategie 'n aanstootlike politieke strategie, nie 'n verdedigende strategie nie.
Wat die vraag laat ontstaan: waarom sou hy dit selfs oorweeg om weer te hardloop as hy, sover hy redelikerwys kan weet, aandui dat sy geluk in 1948 werklik sal opraak? (En in hierdie era is daar geen voorbeelde van POTUS's wat 'n middeltermynramp beleef en 'n veilige herverkiesing wen nie, wat in ag geneem moet word in die lig van die middeltermyn-peiling-korrelasie grafiek waarna ek hierbo skakel.)
Ek het al gesê dat FDR wat in '48 hardloop, waarskynlik nie waarskynlik is nie - en ek stem saam met jou. Ek dink egter nie hy sou nie nie hardloop omdat hy bang was om te verloor - ek dink dat hy nie sou hardloop omdat hy die werk voltooi het wat hy wou doen toe hy as president verkies is. Dit het niks met geluk te doen gehad nie, IMO.
Eerlik gesê, ek weet nie hoe FDR daardie beleid sou hanteer het nie. Bo alles was FDR 'n politikus en het hy spesifiek gelei op 'n manier wat polities voordelig vir hom kon wees. Kyk net hoe lank het dit hom geneem om die verbod op lynch ten volle te beëindig, alhoewel hy hom tydens sy eerste verkiesing beywer het. Dit is slegs as 'n politieke stap gedoen omdat hy geweet het dat hy die suidelike demokrate nodig gehad het om 'n groot deel van sy wetgewing uit te voer.
Selfs nog steeds, selfs al het FDR 'n geringe steun aan burgerregte bevorder (en Eleanor druk dit nog meer uit), was Roosevelt se sterkste gebied in al vier sy verkiesings die suide. In sy laaste verkiesing wen hy Mississippi met 94% van die stemme. Dit sal waarskynlik nie naastenby so hoog wees nie, maar ek sou wed dat baie suidelike konserwatiewes steeds FDR sou ondersteun, selfs oor Strom Thurmond, want soos ek baie daarop gewys het, was hy oneindig gewilder as president as Truman - veral in die suide.
Oorspeel in hierdie era. FDR het bewys dat hy in staat was om die suide te oorheers, al was hy 'n Noord-geteelde hoë samelewing, snotterige Yankee Roosevelt.
Dit gaan nie daaroor om onsself te mislei nie - dit gaan oor die wysheid van die realiteite. FDR, selfs voor sy dood, was baie gewild. Soveel so, dat ja, ek dink hy kan moegheid oorkom om 'n vyfde kwartaal te wen. Ek sien geen rede om in te dink dat sy goedkeuring skielik genoeg sou wees vir die Amerikaners om sy presidentskap te versuur nie. Ek vermoed dat dit natuurlik moontlik is, maar baie daarvan is op aannames gebou en die getalle bewys dat FDR suksesvol was, meer as enige president sedert (sans Eisenhower en Kennedy) om tydens sy presidentskap hoë goedkeuring te behaal - 'n prestasie wat is baie meer indrukwekkend as jy besef dat hy so lank president was.
Man, dit is nie aanbidding nie - dit is 'n argument. Ek het nooit eens voorgegee dat Roosevelt 'n goddelike figuur was nie. Ek sê net dat hy 'n uiters kragtige administrasie en 'n persoonlikheidskultus gehad het wat hom heel moontlik 'n vyfde termyn sou kon lewer as hy weer sou hardloop. Alles wat u gesê het, is heeltemal spekulasie gebaseer op die idee dat FDR se vierde termyn in stryd is met sy eerste drie. U saak is nie sterk genoeg vir my om te glo dat hy in 48 'DOA sou wees nie. Dit aanbid hom nie om te sê dat hy baie moeilik sal wees om in daardie verkiesing te klop nie, en ek twyfel of ek die enigste persoon is wat dit glo.
En ek kan geen argument ernstig opneem wat die idee ondersteun van 'n onsekere verskuiwing wat groot genoeg is om al die welwillendheid van FDR in sy eerste drie terme te onderbreek nie - die punt waar sy gewildheid so dramaties verdamp dat hy 'n sekere verloorder is 1948. As daar gedurende sy eerste drie termyne 'n geskiedenis was van FDR se goedkeuring, wat ons eerlik genoeg genoeg het om u punt werklik te bewys, sou ek meer geneig wees om u te glo. Maar kyk na die goedkeuring van FDR in vergelyking met elke president buite Eisenhower en Kennedy, en u sien dramatiese verskuiwings, groot pieke en dale en baie teenstrydighede: https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_presidential_approval_rating
Roosevelt se goedkeuring het eintlik gestyg gedurende die duur van sy presidentskap, wat byna elke moderne president trotseer - wat gewoonlik met groot steun begin en dit in die loop van sy een of twee termyne stadig verdwyn. Die enigste uitsonderings blyk Eisenhower (weer) en Bill Clinton te wees - twee presidente wat hul presidentskap beëindig het op 'n stabiele baan wat 'n tyd lank nie in hul tweede termyn (of hul eerste, vir die eentermyn) 'n massiewe afname beleef het nie.
As u bewyse wil hê, kyk dan na die peiling wat Gallup gedoen het oor die stemvoornemens vir die bevolking tydens die verkiesings van 1940 en 1944. In die meningspeilings met die oorlog aan die gang was dit baie goed met Roosevelt, maar toe daar gevra is wat die bedoeling van die kiesers was as die oorlog sou eindig voor die verkiesingsdag, word die marges dikwels omgekeer. As hierdie peilings 'n sweempie akkuraatheid gehad het, sou Roosevelt herverkiesing verloor het teen die tyd dat die verkiesings in 48 'aangebreek het, en aangesien dit 'n era was waar baie mense nog steeds die regte kaartjie gestem het, sou daar elke oproep van elke faksie wees binne die Demokratiese party sodat hy opsy kan gaan vir 'n frisser gesig.
Die verkiesing van 48 is op sigself 'n swak voorbeeld van hoe gewild Roosevelt se ideale was. Nou, dit is nie te sê hulle nie was nie gewild, die man was geliefd onder die meerderheid Amerikaners sowel as die program wat hy verteenwoordig het, maar dit het neergekom op die kwessie dat hy te lank in die amp sou wees, 'n probleem wat Truman nie ondervind het nie. U moet Truman ook alles in sy vermoë doen om die verkiesing te wen, en Dewey stap rustig en verwag dat die uitslae hom sal bevoordeel, solank hy nie te strydlustig lyk nie.
In wese sou die dek teen Roosevelt gestapel word, hy sou dit sien, en hy sou weier om vir 'n vyfde termyn tot sy verligting van sy party te staan. ​
Die verkiesing van 48 is op sigself 'n swak voorbeeld van hoe gewild Roosevelt se ideale was. Nou, dit is nie te sê hulle nie was nie gewild, die man was geliefd by die meerderheid Amerikaners sowel as die program wat hy verteenwoordig het, maar dit het neergekom op die probleem dat hy te lank in die amp was, 'n probleem waarmee Truman nie te kampe gehad het nie. U moet Truman ook alles in sy vermoë doen om die verkiesing te wen, en Dewey stap rustig en verwag dat die uitslae hom sal bevoordeel, solank hy nie te strydlustig lyk nie.
Wat 1936 betref, was Literary Digest die laaste snik van die outydse strooipeiling. Gallup met sy nuwe en kwotenskaplike & quot -peiling voorspel 'n beslissende FDR -oorwinning, selfs al onderskat hy sy marge:
Die peilings van 1940 en 1944 was eintlik redelik akkuraat, met slegs 'n geringe Republikeinse vooroordeel (in 1944 met slegs twee punte, in 1940 met drie).
Wat 1948 betref, herhaal ek 'n ou pos van my:
'N Merkwaardige ding oor die peilings in 1948: Almal weet dat hulle 'n Dewey -oorwinning voorspel het en dat hulle verkeerd was. Wat vreemd is, is dat amper niemand destyds opgemerk het-of daarna onthou het-dat die Gallup-peiling ten minste 'n geleidelik vernouende wedloop toon:
Selfs selfs 'n kort lees van Gallup se resultate het 'n beduidende glip van Dewey aan die lig gebring. Van 'n formidabele voordeel van 17 persent aan die einde van September, het hy in die middel van Oktober tot 9 persent gedaal, en van 15 tot 25 Oktober tot slegs 5 persent. Met Dewey wat vervaag en 'n foutmarge van 3,9 persent, as iemand wou kyk , 'n weghol het in 'n perderesies verander. & quot David Pietrusza, *1948: Harry Truman se onwaarskynlike oorwinning en die jaar wat Amerika verander het *, p. 363.
Wat as Gallup die afgelope week van die veldtog ondervra het en die laaste peiling, laat ons sê, slegs 'n voorsprong van Dewey met een of twee punte getoon het? Gestel daar was opskrifte op die Sondag voor die verkiesingsdag wat sê & quotGallup sê die presidensiële wedloop is nou te naby om te bel. & Quot Wat egter sou verander, sou wees (1) ons hele opvatting van 1948 as 'n ongelooflike ontsteltenis wat niemand kon voorspel het nie, en (2) die slegte naam wat stemmeesters jare na 1948 gehad het. (Baie koerante het hul subskripsies tot stembusse gekanselleer in 1952 was die meningspeilers so getugtig deur wat in 1948 gebeur het dat hulle huiwer om 'n Eisenhower-oorwinning te voorspel wat eintlik duidelik moes gewees het en eintlik eers na 1960, toe die meningspeilers 'n uiters noue JFK-Nixon-wedloop korrek voorspel het, het hulle hul verlore herwin prestige.)
(Om eerlik te wees met George Gallup, het hy 'n bietjie later gestem as Archibald M. Crossley, wat na 18 Oktober opgehou het om te stem, en 'n voorsprong van 49,9 tot 44,8 persent in die laaste peiling of, die ergste van alles, Elmo Roper wat aangekondig het sy peiling van 29 September was so afdoende-Dewey was 44 tot 31, met 16 persent onbeslis-dat hy die stembus oor die wedloop sou opskort, met 'n mate van onvoorsiene ontwikkeling-wat nie plaasgevind het nie.) https: //www.alternatehistory. com/forum/threads/wi-gallup-had-on-polling-in-1948.400955/
Die oorwinning van die Tweede Wêreldoorlog het Churchill nie van 'n groot nederlaag in 1945 gered nie. En Woodrow Wilson, selfs al was hy in volmaakte gesondheid, sou heel waarskynlik nie in 1920 herkies gewees het nie.
In elk geval, & quot; Toe hy gevra is of hulle 'n wysiging van die Grondwet voorstaan ​​wat toekomstige ampsdraers uit meer as twee termyne belet, het 57 persent van 'n opname die idee onderskryf. & Quot-Robert Dallek, Franklin D. Roosevelt: 'n Politieke lewe, bl. 547 (op die 1944, & quot As die oorlog nog aan die gang was, het 55 persent van die kiesers gesê dat hulle Roosevelt verkies, maar as dit eindig, was slegs 42 persent van die kiesers gereed om hom 'n vierde termyn te gee. " vierde termyn na die voortslepende oorlog. Kiesers het hul teenstand teen 'n vierde termyn taamlik oorwin onder daardie omstandighede. Tog was die oorwinning van FDR in 1944 die smalste sedert 1916.
IMO FDR kon nie net in 1948 nie 'n vyfde termyn wen nie, maar dit sou onwaarskynlik wees dat hy dit sou sien. (Afgesien van die betrokke politieke probleme, is dit onrealisties om aan te neem dat hy onbepaald gesond gaan wees. Ek kan 'n aanneemlike POD sien waar hy woon tot 1948. Maar as hy regtig gesond genoeg was om weer in 1948 en 1952 te hardloop en tot die middel van die 1960's gelewe het, sou hierdie wonderlike gesondheid waarskynlik al voor 1945 verander het. sal nog 'n derde draad wees oor wat as hy onsterflik was.)
U moet onthou dat die verkiesingsuitslae van 1946 nie net 'n terugslag teen Truman was nie, dit was 'n terugslag teen die New Deal en veral sy vriendskap teenoor georganiseerde arbeid. Ek twyfel baie daaraan dat FDR alle naoorlogse heropbouprobleme of die stakingsgolf wat die Demokrate in OTL so seergemaak het, kon vermy het.
Sommige mense dink skynbaar dat as Truman in 1948 kon wen, FDR beslis sou kon. Maar dit ignoreer twee dinge. Eerstens het Truman slegs drie jaar in die Withuis gedien en was hy kwalik kwesbaar vir aanklagte dat hy homself lewenslank president wou maak.Tweedens, selfs afgesien van die kwessie van die vyfde termyn, het Truman 'n paar voordele bo FDR gehad-veral die feit dat Truman, soos Samuel Lubell opgemerk het, 'n aansienlike aantal katolieke kiesers kon wen wat in 1940 en veral 1944 van die Demokrate afvallig was. . (Lubell voer aan dat Truman selfs goed gevaar het onder Coughliniete wat in 1936 vir Lemke gestem het!) Ons moet onthou dat die ou isolationisme nooit regtig verdwyn het nie (veral onder etniese kiesers wat agterdogtig is oor die USSR) en nou die vorm van militant aangeneem het anti-kommunisme. Truman se eie anti-kommunisme en die feit dat die kommuniste Wallace in plaas van hom ondersteun het, het daartoe bygedra-FDR is baie meer kwesbaar daarvoor, veral as sommige mense hier dink (ek dink nie) hy sou gewees het & quotsofter & quot op Stalin as Truman was.
Hoe FDR 's Presidensie die termynbeperkings geïnspireer het
Die Founding Fathers het terme oorweeg, maar het uiteindelik die idee verwerp. Dit was nie totdat FDR se ongekende vier terme wat wetgewers heroorweeg het nie.
President Donald J. Trump het onlangs kommentaar gelewer dat die VSA die leiding van China moet neem en die presidentskap vir meer as twee termyne moet open. Sy politieke teenstanders reageer verskrik en beskou dit as 'n ander in 'n reeks magspel deur die huidige Amerikaanse Amerikaanse tradisie. Die Withuis het geantwoord dat Trump 'n grap maak. Tog lag baie nie.
Die Tweede-en-twintigste wysiging van die Grondwet, wat in 1947 deur die Kongres voorgestel is en deur die state in 1951 bekragtig is, beperk enige president tot twee verkose termyne. Voorstanders het aangevoer dat die wysiging nodig is om 'n heilige Amerikaanse tradisie, wat deur George Washington begin is, te bekragtig dat 'n president na agt jaar sy amp moet verlaat. Die enigste verlenging wat toegelaat word, is vir 'n vise -president wat 'n presidensiële termyn vervul en dan twee verkiesingsoorwinnings behaal.
Teenstanders het destyds aangevoer dat die wysiging 'n Republikeinse reaksie was op Franklin D. Roosevelt, die enigste president wat ooit meer as twee keer verkies is. Roosevelt, wat op 12 April 1945 oorlede is, is ses maande tevore verkies tot 'n ongekende vierde termyn. Republikeine is bekommerd dat nog 'n New Deal -demokraat dekades lank die presidensiële mag sou monopoliseer. Hulle bekommernis was dat presidente wat onbeperkte terme soek, 'n groot voordeel sou wees vir hul pos. Vir baie Amerikaners, veral diegene wat in die Tweede Wêreldoorlog gedien het en die Groot Depressie beleef het, was Roosevelt, wat die eerste keer in 1932 verkies is, die enigste president wat hulle geken het. Kritici van Roosevelt het aangevoer dat hy 'n lang en heilige Amerikaanse tradisie oortree het deur presidente tot twee termyne te beperk deur in 1940 vir 'n derde termyn te hardloop. Historici voer egter aan dat dit nie die geval was nie.
Geleerde Harry A. Bailey jr. Merk op dat die stigters die terme oorweeg het en die idee verwerp het. Hy bevraagteken of die twee-termyn tradisie, selfs 'n vrywillige, ooit werklik bestaan ​​het. Die meeste Amerikaanse presidente het slegs een termyn gedien, sommige verwerp deur kiesers en ander stap vrywillig opsy. Voordat Roosevelt - wat in die verkiesing van 1940 suksesvol aangevoer het dat dreigemente in Europa en die Stille Oseaan ervare leierskap in 'n moeilike wêreld vereis - was die onsuksesvolle Ulysses S. Grant die enigste president wat ooit 'n derde termyn gesoek het.
Ander geleerdes wys daarop dat Washington self nooit van plan was om 'n presedent van twee termyn te vestig nie. Washington het grootliks van 'n derde termyn afgestap omdat hy in die eerste plek 'n huiwerige president was. Hy aanvaar slegs 'n tweede termyn as gevolg van politieke pleidooie en druk van bondgenote soos Alexander Hamilton. Aan die einde van sy tweede termyn in 1796 was Washington moeg vir toenemende politieke partydigheid en die groei van partye. Volgens Bruce G. Peabody het Washington nooit 'n derde termyn gesoek nie as gevolg van hierdie faktore en sy begeerte om sy onwilligheid om sy eie politieke mag uit te brei, te kenne te gee, en sodoende homself onder sy mede -Amerikaners te vestig en sy reputasie te versterk.
Hoewel historici beweer dat die geval van beperkte twee termyne vir presidente swak is, is die konsep nou in die Grondwet ingebed. Om dit te verander, verg 'n wydverspreide geskreeu vir 'n derde presidensiële termyn wat tans nie 'n nasionale krisis is nie en 'n leier met 'n sterk tweeledige gewildheid, wat moeilik is om voor te stel.
Franklin D. Roosevelt: veldtogte en verkiesings
Politieke waarnemers in die vroeë 1930's was beslis gemeng oor die moontlike presidensiële kandidatuur van Franklin D. Roosevelt. Baie leiers van die Demokratiese Party het in Roosevelt 'n aantreklike mengsel van ervaring (as goewerneur van New York en as voormalige vise -presidentskandidaat) en aantrekkingskrag gesien (die naam van Roosevelt self, wat FDR onmiddellik verbind het met sy afgeleë neef, voormalige president Theodore Roosevelt. ) Die rekord van FDR as goewerneur van New York - en spesifiek sy lofwaardige, indien aanvanklik konserwatiewe, pogings om die gevolge van die depressie in sy eie staat te bekamp, ​​versterk slegs sy plek as die leidende Demokratiese aanspraakmaker op die presidensiële nominasie van 1932. Onder die wakende oë van sy politieke adviseurs Louis Howe en James Farley het FDR geduldig steun van die Demokrate in die hele land, maar veral in die Suide en die Weste, gekry. Ter voorbereiding op sy presidensiële bod het Roosevelt 'n groep universiteitsprofessore, genaamd die 'Brains Trust' (later verkort tot die 'Brain Trust') geraadpleeg vir beleidsadvies.
Ander waarnemers was egter nie so opgewonde oor sy vermoëns of kanse nie. Walter Lippmann, dekaan van politieke kommentators en 'n vorming van die publieke opinie, het Roosevelt suur opgemerk: "Hy is 'n aangename man wat, sonder enige belangrike kwalifikasies vir die amp, baie graag president wil wees." Die Demokratiese Party van FDR was boonop gefaksionaliseerd en ideologies gesplinter. Verskeie ander kandidate soek die benoeming, waaronder die speaker van die huis, John Nance Garner van Texas (wat steun in die weste gevind het) en die party se kandidaat van 1928, Alfred Smith (wat sterk in die stedelike noordooste was). Die party het verder verdeel oor twee belangrike sosiale kwessies: Katolisisme en verbod. Smith was 'n Katoliek en wou die verbod beëindig, wat Demokrate in die noordooste behaag, maar diegene in die suide en weste kwaad maak.
In 1932 was die belangrikste kwessie egter die Groot Depressie, nie Katolisisme of verbod nie, wat Demokrate 'n goeie geleentheid gebied het om die Withuis van die Republikeine terug te neem. Alhoewel FDR nie met die nodige tweederdes van die afgevaardigdes die Demokratiese konvensie in Chicago betree het nie, kon hy dit verseker nadat hy Garner die benoeming van die vise-president beloof het. FDR breek toe met die tradisie en vlieg per vliegtuig na Chicago om die benoeming persoonlik te aanvaar, en beloof afgevaardigdes ''n nuwe ooreenkoms vir die Amerikaanse volk'. Die besluit van FDR om na Chicago te gaan, was polities noodsaaklik: hy moes aan die land demonstreer dat alhoewel sy liggaam deur polio verwoes is, hy sterk, sterk en energiek was.
Roosevelt se veldtog vir president was noodwendig versigtig. Sy teenstander, president Herbert Hoover, was so ongewild dat FDR se belangrikste strategie nie was om gaffes te pleeg wat die aandag van die publiek kon wegneem van die gebrek aan Hoover en die land se probleme nie. FDR het deur die land gereis om Hoover aan te val en beter dae vooruit te belowe, maar dikwels sonder om na spesifieke programme of beleide te verwys. Roosevelt was so geniaal - en sy voorskrifte vir die land so vaal - dat sommige kommentators sy vermoëns en sy begrip van die ernstige uitdagings wat die Verenigde State in die gesig staar, bevraagteken het.
Maar soms het FDR gesinspeel op die vorm van die komende New Deal. FDR het aan Amerikaners gesê dat slegs deur saam te werk die land die ekonomiese krisis kon oorkom, 'n skerp kontras met Hoover se paeans teenoor Amerikaanse individualisme in die lig van die depressie. In 'n toespraak in San Francisco beskryf FDR die uitgestrekte rol wat die federale regering moet speel om die ekonomie te laat herleef, om die las van die lyding te verlig en om te verseker dat alle Amerikaners 'n geleentheid kry om suksesvolle en lonende lewens te lei.
Die uitslag van die presidensiële wedstryd tussen Roosevelt en Hoover in 1932 was nooit te betwyfel nie. Ontnugterde Amerikaners het die vyftigjarige FDR in 'n grondverskuiwing in die kantoor gevee, beide in die gewilde stemme en in die kieskollege. Kiesers het ook hul goedkeuring van FDR uitgebrei na sy party, wat die Demokrate aansienlike meerderhede in beide kongreshuise gegee het. Hierdie meerderheid in die kongres sou noodsaaklik wees in die eerste ampstermyn van Roosevelt.
Die veldtog en verkiesing van 1936
FDR betree die verkiesing van 1936 met 'n sterk, maar nie onoorwinlike, hand. Die ekonomie het traag gebly en agt miljoen Amerikaners was steeds sonder werk. Kritici van verskillende punte op die politieke spektrum - soos vader Coughlin en dr. Francis Townsend - het die afgelope twee jaar 'n groot deel van die president aangeval. (Hulle het verteenwoordiger William Lemke van die nuutgestigte Unieparty in die verkiesing van 1936 gesteun.) Net so het FDR teen 1936 die meeste steun verloor wat hy eens in die sakegemeenskap gehad het vanweë sy steun aan die Wagner -wet en die Wet op Sosiale Sekerheid.
Republikeine het egter min aanvaarbare kandidate om FDR in 1936 uit te daag. Hulle het besluit op Alfred "Alf" Landon, 'n twee-termyn goewerneur van Kansas, wat die enigste Republikeinse goewerneur was wat herverkiesing in 1934 gewen het. Benoem op die eerste stemming by die Republikein byeenkoms in Cleveland, was Landon 'n matige konserwatiewe - en berugte gebrekkige openbare spreker - wat die party gehoop het dat stemme van FDR in die landelike Midde -Weste kon neem. Ongelukkig vir Landon is sy matigheid tydens die veldtog dikwels verdrink deur die konserwatiewe geskreeu van die Republikeinse Party, sowel as van sy lopende maat, Chicago -uitgewer Frank Knox.
Dit lyk asof Roosevelt die aanvalle van Republikeine geniet het, en beweer dat hy en sy New Deal die gemiddelde Amerikaner beskerm teen die predasies van die rykes en magtiges, met verwysing na 'sake en finansiële monopolie, spekulasie, roekelose bankwese', het FDR gekraai, 'nog nooit tevore nie hierdie kragte was so verenig teen een kandidaat soos dit vandag is. Hulle is eenparig in hul haat vir my - en ek verwelkom hul haat. " Roosevelt se ondersteuners het geglo dat hul kandidaat hulle verstaan ​​en simpatiseer. Soos 'n werker dit in 1936 verwoord het, is Roosevelt "die eerste man in die Withuis wat verstaan ​​het dat my baas 'n seun van 'n (eksplisiete) is. ' die Kieskollege.
Wat die verkiesing van 1936 die duidelikste gemaak het, was dat die Demokratiese Party weens FDR en die New Deal nou die meerderheidsparty in die land was. Roosevelt het die "New Deal Coalition" saamgestel, 'n alliansie van kiesers uit verskillende streke van die land en uit rasse-, godsdienstige en etniese groepe. Die koalisie kombineer suidelike protestante, noordelike Jode, katolieke en swartes uit stedelike gebiede, vakbondlede, kleinboere in die middelweste en vlaktes, en liberale en radikale. Hierdie uiteenlopende groep, met 'n paar klein veranderings, sou die Demokrate die volgende dertig jaar aan die stuur gee - en dit was Roosevelt wat dit saamgestel het.
Die veldtog en verkiesing van 1940
In 1940 besluit Roosevelt om vir 'n ongekende derde termyn te hardloop, en breek die tradisie van George Washington wat presidente tot agt jaar in die amp beperk het. FDR was die grootste deel van sy tweede termyn bedag op sy toekoms, maar het uiteindelik aan vertrouelinge gesê dat hy slegs sou hardloop as die situasie in Europa verder versleg en sy mede -demokrate hom as hul kandidaat opstel. Nazi -Duitsland se suksesvolle inval in Wes -Europa en die nederlaag van Frankryk in die lente van 1940 het gesorg vir die voormalige toestand wat FDR se politieke agente, veral die burgemeester van Chicago, Ed Kelly, vir laasgenoemde gereël het. Nie alle Demokrate, veral die jare lange politieke adviseur James Farley en vise-president John Garner, was ingenome met die besluit van FDR om uit Washington se presedent te breek nie. En konserwatiewe suidelike demokrate maak streng beswaar teen die FDR se vise -presidensiële keuse, Henry Wallace, sekretaris van handel, 'n voormalige progressiewe Republikein, maar nou 'n sterk liberale New Dealer.
Republikeine het Wendell L. Willkie van Indiana, 'n korporatiewe advokaat en president van 'n nutsmaatskappy, as hul kandidaat gekies. Dit was 'n onkonvensionele keuse. Willkie het in 1932 vir FDR gestem en was tot 1938 'n demokraat. Terwyl hy die FDR se beleid oor openbare mag, veral die TVA, gekant het, ondersteun Willkie eintlik 'n groot deel van die New Deal se binnelandse wetgewing en was hy 'n internasionalis in buitelandse sake - omstrede posisies in 'n party met sy aandeel aan kragtige New Deal -teenstanders en isolationiste. In baie opsigte was Willkie net die tipe liberale Republikein wat FDR in die Demokratiese Party wou lok. Gedurende die eerste weke van die verkiesingsseisoen het FDR sterk gelyk, alhoewel hy slegs 'n veldtog uit die Withuis gevoer het. Willkie was gebrekkig op die stomp en dit lyk asof hy met baie van die binnelandse en buitelandse agenda van FDR saamstem. Aan die einde van September het Willkie egter begin om die wedloop te verskerp, grootliks deur te eis dat as FDR 'n derde termyn wen, "u kan verwag dat ons in 'n oorlog sal wees." Roosevelt het teengestaan ​​dat hy Amerikaners nie sou stuur om in 'enige buitelandse oorlog' te veg nie. Die afgelope veldtog het die veldtog ontaard in 'n reeks verregaande beskuldigings en moddergooiery, indien nie deur die twee kandidate self nie, dan deur hul onderskeie partye. Op verkiesingsdag het FDR 55 persent van die algemene stemme en die kiesstemme van agt en dertig state gewen. Willkie het slegs tien state gekry, maar vir Republikeine was dit selfs 'n verbetering van hul somber vertoning in 1936.
Die veldtog en verkiesing van 1944
In 1944, te midde van die oorlog, het Roosevelt aan mede -demokrate bekend gemaak dat hy bereid is om vir 'n vierde termyn te dien. Demokrate, selfs konserwatiewe suidelike inwoners wat lank agterdogtig was oor die liberalisme van FDR, ondersteun Roosevelt as hul beste kans op oorwinning. FDR het altesaam 87 stemme van die 1 075 afgevaardigdes tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie ontvang. Die ware intrige het gekom met die Demokratiese benoeming vir vise -president. FDR het besluit om nie saam met sy huidige vise -president, die uiters liberale Henry Wallace, uit te voer nie, uit vrees dat Wallace se politiek 'n skeuring in die party tussen liberale (gekonsentreerd in die noordooste) en konserwatiewes (grotendeels uit die suide) sou open, in plaas daarvan, senator Harry Truman van Missouri, wat die steun van die suide gehad het, het die groot stadsbase in die party, en ten minste die stilswyende goedkeuring van FDR, die benoeming van die vise-president gekry.
Republikeine benoem Thomas Dewey, die gewilde goewerneur van die staat New York, gekies met slegs een Republikeinse afgevaardigde wat teen hom stem. Dewey was 'n gematigde Republikein en beloof om nie die sosiale en ekonomiese hervormings van die New Deal ongedaan te maak nie, maar eerder om dit doeltreffender en doeltreffender te maak. Dewey was, net soos Willkie vier jaar tevore, 'n internasionalis in buitelandse sake en steun uitgespreek vir 'n na -oorlogse Verenigde Nasies. Een van Dewey se mees effektiewe gambits was om die ouderdomskwessie diskreet aan die orde te stel. Hy het die president aangeval as 'n "moeë ou man" met "moeg ou manne" in sy kabinet, wat daarop dui dat die gebrek aan krag van die president 'n minder as sterk ekonomiese herstel tot gevolg gehad het.
FDR was, soos die meeste waarnemers kon sien uit sy gewigsverlies en slinkse voorkoms, 'n moeë man in 1944. Maar toe hy einde September 1944 ernstig tot die veldtog begin, het Roosevelt genoeg passie en stryd getoon om die meeste kommer te besweer en om Republikeinse aanvalle af te weer. . Terwyl die oorlog nog aan die gang was, het hy die kiesers aangemoedig om nie 'perde te ruil in die middel van die stroom' nie. Net so belangrik het hy 'n paar van sy beroemde veldtogbrande gewys. In 'n klassieke toespraak voor die International Brotherhood of Teamsters, verklein FDR die Republikeinse aanvalle op hom. Herinnerend aan die aanklagte van 'n kongreslid in Minnesota wat FDR daarvan beskuldig het dat hy 'n slagskip na Alaska gestuur het om sy hond Fala te gaan haal, het FDR byna gesmaad: "Hierdie Republikeinse leiers was nie tevrede met aanvalle op my, of my vrou, of my seuns nie. Nee, nie tevrede nie daarmee sluit hulle nou my hondjie Fala in. Wll, natuurlik, ek is nie lelik vir aanvalle nie, en my gesin is nie lus vir aanvalle nie, maar Fala het 'n ergernis daarvoor. " Met sy gehoor in die war, het FDR sy mening gegee: "Ek is gewoond daaraan om kwaadwillige leuens oor myself te hoor ... Roosevelt terug na die Withuis. Hy het byna 54 persent van die algemene stemme gekry - tot Dewey se 46 persent - en het die kieskollege gewen met 'n telling van 432 tot 99. Alhoewel die Republikeine hul totaal in beide die gewilde en verkiesingsstemme verbeter het, kon hulle FDR nie ontketen nie.
Gedurende die winter, lente en somer van 1940 was daar baie bespiegelings of Roosevelt die tradisie sou verbreek en vir 'n ongekende derde termyn sou hardloop. Die tradisie van twee termyn, hoewel dit nog nie in die Grondwet vervat is nie, is deur George Washington tot stand gebring toe hy in 1796 weier om vir 'n derde termyn te dien, soos Ulysses S. Grant in 1880 en Theodore Roosevelt in 1912. ernstige pogings om vir 'n derde termyn te hardloop, maar eersgenoemde kon nie benoem word nie, terwyl laasgenoemde, genoodsaak om op 'n derdepartykaartjie te hardloop, verloor het vir Woodrow Wilson weens die verdeeldheid in die Republikeinse stemming. President Roosevelt het geweier om 'n definitiewe verklaring te gee oor sy bereidwilligheid om weer 'n kandidaat te wees, en hy het selfs aan 'n paar ambisieuse Demokrate, soos James Farley, te kenne gegee dat hy nie vir 'n derde termyn sou kandidaat wees nie en dat hulle die Demokratiese benoeming kon soek. Namate Nazi -Duitsland in die somer van 1940 deur Wes -Europa getrek het en die Verenigde Koninkryk bedreig het, besluit Roosevelt dat slegs hy die nodige ervaring en vaardighede het om die nasie veilig deur die Nazi -bedreiging te sien. Hy is bygestaan ​​deur die politieke base van die party, wat gevrees het dat geen demokraat behalwe Roosevelt die gewilde Willkie kan verslaan nie. 
By die Demokratiese Konvensie in Chicago in Julie 1940 het Roosevelt maklik uitdagings van Farley en John Nance Garner, sy vise-president, weggeslaan. Garner was 'n konserwatiewe in Texas wat hom in sy tweede termyn teen Roosevelt gekeer het weens sy liberale ekonomiese en sosiale beleid. As gevolg hiervan het Roosevelt besluit om 'n nuwe hardloopmaat, Henry A. Wallace uit Iowa, sy minister van landbou en 'n uitgesproke liberaal, te kies.Baie van die party se konserwatiewes, wat meen dat Wallace in sy privaat lewe te radikaal en 'eksentriek' was om 'n effektiewe hardloopmaat te wees, het baie van die party se konserwatiewes teenstaan. Roerich). Maar Roosevelt het volgehou dat sonder Wallace op die kaartjie herbenoeming sou weier, en toe die presidentsvrou Eleanor Roosevelt na Chicago kom om Wallace te aanvaar, het hy die vise-presidensiële benoeming gewen met 626 stemme teen 329 vir die speaker van die huis, William B. Bankhead van Alabama. 
Republikeinse Party Redigeer
In die maande voor die opening van die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1940 in Philadelphia, Pennsylvania, was die Republikeinse Party diep verdeeld tussen die party se isolationiste, wat ten alle koste uit die Tweede Wêreldoorlog wou bly, en die party se intervensioniste, wat gevoel het dat die Verenigde Koninkryk alle hulp kort na oorlog moes kry om te keer dat Nazi -Duitsland die hele Europa kon verower. Die drie vooraanstaande kandidate vir die Republikeinse benoeming - senator Robert A. Taft van Ohio, senator Arthur H. Vandenberg uit Michigan en distriksprokureur Thomas E. Dewey van New York - was almal isolasieiste in verskillende grade. 
Taft was die leier van die konserwatiewe, isolationistiese vleuel van die Republikeinse Party, en sy belangrikste krag was in sy geboorteland in die Midde -Weste van die Verenigde State en dele van die Suid -Verenigde State. Dewey, die distriksprokureur van Manhattan, het tot nasionale bekendheid verwerf as die "Gangbuster" -aanklaer wat talle berugte Mafia-figure na die gevangenis gestuur het, veral Lucky Luciano, die georganiseerde misdaadbaas van New York. Dewey het die meeste van die presidentsverkiesings in die lente van 1940 gewen, en hy het in Junie met die grootste aantal afgevaardigde stemme in die Republikeinse Konvensie gekom, hoewel hy nog ver onder die getal was wat nodig was om te wen. Vandenberg, die senior Republikein in die senaat, was die 'gunsteling seun' -kandidaat van die afvaardiging van Michigan en word beskou as 'n moontlike kompromiskandidaat as Taft of Dewey wankel. Daar word ook van die voormalige president Herbert Hoover gepraat as 'n kompromiskandidaat.
Elkeen van hierdie kandidate het egter swakhede wat uitgebuit kan word. Taft se uitgesproke isolationisme en opposisie teen enige Amerikaanse betrokkenheid by die Europese oorlog het baie Republikeinse leiers oortuig dat hy nie 'n algemene verkiesing kon wen nie, veral omdat Frankryk in Mei 1940 aan die Nazi's geval het en Duitsland die Verenigde Koninkryk bedreig het. Dewey se relatiewe jeug-hy was slegs 38 in 1940-en die gebrek aan ervaring met buitelandse beleid het veroorsaak dat sy kandidatuur verswak het toe die Wehrmacht 'n vreesaanjaende bedreiging was. In 1940 was Vandenberg ook 'n isolationis (hy sou sy standpunt in die buitelandse beleid tydens die Tweede Wêreldoorlog verander) en sy gebrekkige, lustelose veldtog het nooit die aandag van die kiesers getrek nie. Hoover het nog steeds die stigma gedra dat hy die Wall Street Crash van 1929 en die daaropvolgende Groot Depressie gelei het. Dit het 'n opening gelaat vir 'n donker perdekandidaat. 
'N Wallis-gebaseerde nyweraar met die naam Wendell Willkie, wat nog nooit voorheen vir die openbare amp gestaan ​​het nie, het as die onwaarskynlike genomineerde verskyn. Willkie, 'n boorling van Indiana en 'n voormalige demokraat wat Franklin Roosevelt in die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1932 ondersteun het, word as 'n onwaarskynlike keuse beskou. Willkie het die eerste keer onder die aandag van die publiek gekom as 'n artikulêre kritikus van Roosevelt se poging om die monopolieë van elektriese krag te verbreek.
Willkie was die uitvoerende hoof van die Commonwealth & amp Southern Corporation, wat elektriese krag aan kliënte in elf state verskaf het. In 1933 het president Roosevelt die Tennessee Valley Authority (TVA) gestig, wat beloof het om vloedbeheer en goedkoop elektrisiteit aan die armes van die Tennessee -vallei te verskaf. Die TVA wat deur die regering bestuur word, sou egter meeding met Willkie's Commonwealth & amp Southern, en dit het Willkie laat kritiseer en gekant teen die poging van die TVA om met private kragondernemings mee te ding. Willkie het aangevoer dat die regering onregverdige voordele bo private korporasies inhou en dus moet vermy om regstreeks daarteen te kompeteer. 
Willkie het egter nie al Roosevelt se maatskaplike welsynsprogramme van die hand gewys nie, en ondersteun inderdaad diegene wat volgens hom nie beter deur die gratis ondernemingstelsel bestuur kan word nie. Verder, in teenstelling met die voorste Republikeinse kandidate, was Willkie 'n kragtige en uitgesproke voorstander van hulp aan die Geallieerdes van die Tweede Wêreldoorlog, veral die Verenigde Koninkryk. Sy steun om alle hulp aan die Britte te verleen, 'kort om oorlog te verklaar', het hom die steun verleen van baie Republikeine aan die ooskus van die Verenigde State, wat nie saamstem met die isolasie -leiers van hul party in die kongres nie.
Willkie se oortuigende argumente het hierdie Republikeine beïndruk, wat geglo het dat hy 'n aantreklike presidentskandidaat sou wees. Baie van die voorste persbaronne van die era, soos Ogden Reid van die New York Herald Tribune, Roy Howard van die Scripps-Howard-koerantketting en John en Gardner Cowles, Jr.-uitgewers van die Minneapolis Star en die Minneapolis Tribune, sowel as Die Des Moines -register en Kyk tydskrif, ondersteun Willkie in hul koerante en tydskrifte. Tog was Willkie 'n kandidaat vir 'n langskoot, terwyl die Gallup-peiling van 8 Mei aan Dewey 67% steun onder die Republikeine getoon het, gevolg deur Vandenberg en Taft, met Willkie op slegs 3%.
Die vinnige Blitzkrieg -veldtog van die Duitse weermag na Frankryk in Mei 1940 het die Amerikaanse opinie geruk, selfs toe Taft aan 'n Kansas -gehoor gesê het dat Amerika moet konsentreer op binnelandse aangeleenthede om te voorkom dat Roosevelt die oorlogskrisis gebruik om sosialisme tuis uit te brei. Sowel Dewey as Vandenberg het ook voortgegaan om enige hulp aan die Verenigde Koninkryk teen te staan ​​wat tot oorlog met Nazi -Duitsland kan lei. Desondanks neem die simpatie vir die gewapende Britte daagliks toe, en dit het Willkie se kandidatuur gehelp. Teen die middel van Junie, 'n bietjie meer as 'n week voor die opening van die Republikeinse Konvensie, het die Gallup-peiling berig dat Willkie met 17%na die tweede plek gekom het en dat Dewey gly. Aangevuur deur sy gunstige media-aandag, het Willkie se pro-Britse uitsprake baie van die afgevaardigdes gewen. Terwyl die afgevaardigdes in Philadelphia aankom, berig Gallup dat Willkie tot 29%gestyg het, Dewey nog vyf punte tot 47%laat val het, en Taft, Vandenberg en Hoover met 8%, 8%en 6%onderskeidelik.
Honderde duisende, miskien soveel as 'n miljoen, telegramme wat ondersteuning vir Willkie versoek het, het baie van "Willkie Clubs" wat oor die hele land ontstaan ​​het, ingestroom. Miljoene meer ondertekende petisies versprei oral. By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1940 het die hoofspreker Harold Stassen, die goewerneur van Minnesota, sy steun vir Willkie aangekondig en sy amptelike vloerbestuurder geword. Honderde vokale ondersteuners van Willkie pak die boonste galerye van die byeenkomssaal. Willkie se amateurstatus en vars gesig het 'n beroep op afgevaardigdes sowel as kiesers gedoen. Die meeste afvaardigings is nie deur die voorverkiesings gekies nie, maar deur die partyleiers in elke staat, en hulle het 'n skerp gevoel van die vinnig veranderende pols van die openbare mening. Gallup het dieselfde gevind in peilingsdata wat eers ná die byeenkoms gerapporteer is: Willkie het met 44% tot slegs 29% voor die ineenstorting van Dewey vooruitgegaan. Terwyl die pro-Willkie-galerye 'We Want Willkie!' die afgevaardigdes op die kongresvloer het begin stem. Dewey het met die eerste stembrief voorgeloop, maar daarna het hy steeds krag verloor. Sowel Taft as Willkie het by elke stembrief sterk geword, en met die vierde stembrief was dit duidelik dat Willkie of Taft die genomineerde sou wees. Die belangrikste oomblikke kom toe die afvaardigings van groot state soos Michigan, Pennsylvania en New York Dewey en Vandenberg verlaat en na Willkie oorskakel, wat hom die oorwinning op die sesde stembrief gee. 
Willkie se benoeming was een van die mees dramatiese oomblikke in enige politieke konvensie.  Omdat Willkie nie veel gedink het aan wie hy as sy onderbenoemde kandidaat sou kies nie, het Willkie die besluit oorgelaat aan die byeenkomsvoorsitter en verteenwoordiger van Massachusetts, Joseph Martin, die minderheidsleier van die Huis, wat Charles L. McNary, leier van die senaat, in Oregon voorgestel het. Ondanks die feit dat McNary aan die spits was van 'n 'Stop Willkie' -veldtog laat in die stemming, het die byeenkoms hom as die hardloopmaat van Willkie aangewys. 
Die Gallup -peiling het die uitslag van die verkiesing akkuraat voorspel.  Die American Institute of Public Opinion, verantwoordelik vir die Gallup Poll, vermy egter die voorspelling van die uitslag, met verwysing na 'n foutmarge van vier persent.  Die Gallup -peiling het ook bevind dat, as daar geen oorlog in Europa was nie, kiesers Willkie bo Roosevelt verkies het. 
Willkie kruis teen Roosevelt se poging om die presidensiële tradisie van twee termyn te verbreek, met die argument dat "as een mens onontbeerlik is, dan is niemand van ons vry nie." Selfs sommige Demokrate wat Roosevelt in die verlede gesteun het, het sy poging om 'n derde termyn te wen afgekeur, en Willkie het gehoop om hul stemme te wen. Willkie het ook gekritiseer wat volgens hom die onbevoegdheid en vermorsing in Roosevelt se New Deal -welsynsprogramme was. Hy het gesê dat hy as president die meeste van die regeringsprogramme van Roosevelt sou behou, maar dat hy dit meer doeltreffend sou maak. 
Baie Amerikaners blameer egter steeds sakeleiers vir die Groot Depressie, en die feit dat Willkie 'Big Business' simboliseer, het hom met baie werkers se kiesers seergemaak. Willkie was 'n vreeslose kampvegter en het gereeld industriële gebiede besoek waar Republikeine nog die skuld gekry het dat hulle die Groot Depressie veroorsaak het en waar Roosevelt baie gewild was. In hierdie gebiede het Willkie gereeld vrot vrugte en groente na hom gegooi, en hy was steeds deur 'n skare geteister, maar hy was nie bang nie. 
Willkie het Roosevelt ook daarvan beskuldig dat hy die land onvoorbereid op oorlog gelaat het, maar Roosevelt se militêre opbou en transformasie van die nasie in die "Arsenal of Democracy" het die aanklag "onvoorbereidheid" as 'n belangrike kwessie verwyder. Willkie het toe sy benadering omgekeer en Roosevelt daarvan beskuldig dat hy in die geheim beplan het om die nasie in die Tweede Wêreldoorlog te neem. Hierdie beskuldiging het wel die steun van Roosevelt ingesny. In reaksie hierop het Roosevelt, in 'n belofte waaroor hy later sal spyt, belowe dat hy 'geen Amerikaanse seuns na vreemde oorloë sal stuur nie'. Die Verenigde Koninkryk het aktief ingegryp tydens die verkiesing teen isolationisme. 
Roosevelt het in alle meningspeilings voor die verkiesing met verskillende marges gelei. Op die verkiesingsdag — 5 November 1940 het hy 27,3 miljoen stemme vir Willkie se 22,3 miljoen gekry, en in die kieskollege verslaan hy Willkie met 'n marge van 449 tot 82. Willkie het wel meer as ses miljoen meer stemme gekry as die Republikeinse genomineerde in 1936 , Alf Landon, en hy was sterk op die platteland in die Amerikaanse Midde -Weste, en het 57% van die plaasstemme ingeneem. Roosevelt het intussen elke Amerikaanse stad met 'n bevolking van meer as 400 000, behalwe Cincinnati, Ohio, vervoer. Van die 106 stede met meer as 100,000 bevolking het hy 61% van die stemme in die suide van die Verenigde State as geheel gewen, en 73% van die totale stemme. In die res van die land (die plattelandse en klein stad Noord-Verenigde State) het Willkie 'n meerderheid van 53%. In die stede was daar 'n klasverskil, met die kiesers van die witboordjie en die middelklas wat die Republikeinse kandidaat ondersteun, en die werkersklas, blouboordjie-kiesers wat vir FDR gaan. In die noorde het Roosevelt 87% van die Joodse stemme, 73% van die Katolieke en 61% van die nie -lede gewen, terwyl al die groot Protestantse denominasies meerderhede vir Willkie getoon het. 
Van die 3,094 provinsies/onafhanklike stede het Roosevelt in 1,947 (62,93%) gewen, terwyl Willkie 1,147 (37,07%) gedra het.
As gevolg van Willkie se winste, het Roosevelt die tweede van slegs drie presidente in die geskiedenis van die Verenigde State geword wat herverkiesing gewen het met 'n laer persentasie van beide die verkiesings stemme en die algemene stem as in die vorige verkiesing, voorafgegaan deur James Madison in 1812 en gevolg deur Barack Obama in 2012. Andrew Jackson in 1832 en Grover Cleveland in 1892 het meer verkiesingsstemme gekry, maar minder volksstemme, terwyl Woodrow Wilson in 1916 meer gewilde stemme gekry het, maar minder verkiesingsstemme.
Willkie en McNary sterf albei in 1944 (onderskeidelik 8 Oktober en 25 Februarie) die eerste en tot dusver enigste keer dat albei lede van 'n presidensiële kaartjie vir 'n groot party sterf gedurende die termyn waarvoor hulle verkiesing verkies het. As hulle verkies is, sou Willkie se dood daartoe gelei het dat die minister van buitelandse sake waarnemende president geword het vir die res van die termyn wat op 20 Januarie 1945 eindig, in ooreenstemming met die presidensiële opvolgingswet van 1886.  
FDR en die Democratic National Convention
'Ek belowe u, ek belowe myself, tot 'n nuwe ooreenkoms vir die Amerikaanse volk'
Hierdie nou beroemde lyn is deur FDR uitgespreek tydens sy aanvaardingstoespraak by die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1932. FDR is vier keer aangewys as die Demokraat se presidentskandidaat - 1932, 1936, 1940 en 1944. Hy het geskiedenis gemaak tydens die 1932 -byeenkoms deur na Chicago te vlieg om die nominasie persoonlik te aanvaar - 'n praktyk wat vandag nog geld. Afgesien van die vier konvensies, speel FDR ook 'n rol in vroeëre konvensies, en die byeenkoms van 1924 was 'n belangrike mylpaal vir hom en sy politieke loopbaan.
1924 - FDR kry nasionale aandag
Op 26 Junie 1924 betree FDR weer die openbare arena by die Democratic National Convention in New York. Drie jaar voor die byeenkoms het FDR polio opgedoen, 'n siekte wat hom van sy middel af laat verlam het. Danksy die werk van Louis Howe en Eleanor Roosevelt kon FDR aktief bly in die politiek terwyl hy met sy rehabilitasie begin.
In 1924 het FDR die goewerneur van New York, Al Smith, gesteun as die presidensiële genomineerde vir die Demokratiese Party, en Smith het FDR gevra om sy nominasie -toespraak tydens die byeenkoms te lewer. Toe hy op die verhoog was, verhuis FDR na die podium wat slegs deur sy twee krukke bygestaan ​​is - 'n groot prestasie vir hom.
In sy toespraak verklaar FDR dat Smith die Happy Warrior is. " Smith het nie genoeg afgevaardigdes gekry om die benoeming te wen nie. FDR het Smith weer by die byeenkoms in 1928 in Houston benoem. Smith het die Demokratiese benoeming gewen, maar het die presidentsverkiesing teen Herbert Hoover verloor.
Franklin D. Roosevelt lewer nominasie toespraak vir Alfred E. Smith tydens die Demokratiese byeenkoms, Madison Square Garden, New York, New York. 26 Junie 1924.
1932 - Eerste benoeming vir president
Die konvensie van 1932 het FDR, nou goewerneur van New York, teen Al Smith en vele ander getref. Die byeenkoms daardie jaar is in Chicago gehou, en na vier omstrede stemme is FDR aangewys as die Demokratiese genomineerde vir die presidentskap.
Toe die tyd aangebreek het om die benoeming te aanvaar, het FDR die tradisie verbreek en na Chicago gevlieg om die byeenkoms persoonlik toe te spreek. Hy het erken dat die feit dat hy in die begin van sy toespraak gesê het: "die verskyning voor 'n nasionale byeenkoms van sy genomineerde vir president, om formeel in kennis gestel te word van sy keuse, ongekend en ongewoon is, maar dit is ongekende en ongewone tye."
FDR beloof om aksie en verligting te bied teen die ontberinge wat die Groot Depressie veroorsaak het en het homself toegesê vir 'n 'nuwe ooreenkoms' vir alle Amerikaners.
Franklin D. Roosevelt aan boord van die vliegtuig terwyl hy besig was om in Cleveland, Ohio, op pad na Chicago te hervul. 2 Julie 1932.
Philadelphia was die plek vir die byeenkoms van 1936 - 'n byeenkoms wat baie rustiger was as dié van 1932. FDR en vise -president John Nance Garner is genomineer sonder dat 'n oproep nodig was, en op 27 Junie het FDR die byeenkoms toegespreek.
Terwyl hy praat, het hy gepraat oor die behoefte aan vryheid van tirannie, sowel polities as ekonomies, en om van die regering die "verpersoonliking van menslike liefdadigheid" te maak. FDR het verder gesê dat 'daar 'n geheimsinnige siklus is in menslike gebeure. Vir sommige geslagte word baie gegee. Van ander geslagte word baie verwag. Hierdie generasie Amerikaners het 'n afspraak met die lot. "
FDR aanvaar die nominasie vir die presidensie in toespraak in Franklin Field, Philadelphia, PA. 27 Junie 1936.
1940 - 'n Ongekende derde termyn
1940 bring eers 'n ander byeenkoms. Na baie bespiegelinge het FDR die presidensiële tradisie verbreek en vir 'n derde termyn aangehou. Terwyl hy maklik op die eerste stembrief genomineer is, was die byeenkoms nie sonder twis nie. Hierdie keer lê dit in die benoeming van 'n vise-presidentskandidaat. Die stem het gekom op twee mans, Henry Wallace en William Bankhead. FDR was vasbeslote dat Wallace sy hardloopmaat was, maar die byeenkoms was minder oortuig.
Hoewel FDR nie die byeenkoms bygewoon het nie, is Eleanor in plaas daarvan gestuur om 'n toespraak te lewer in die hoop om die partytjie bymekaar te bring. In haar toespraak het sy gevra vir eenvormige optrede en ondersteuning vir die president. Na haar toespraak het die konvensie gestem, en Wallace is genomineer. Vir meer inligting oor Eleanor se toespraak, besoek: https://fdrlibrary.wordpress.com/2011/07/21/found-in-the-archives-9/
Eleanor Roosevelt spreek die Democratic National Convention, Chicago, Illinois toe. 18 Julie 1940.
1944 - 'n Vierde kwartaal en finale byeenkoms
Die konvensie van 1944 het die ongekende benoeming tot gevolg gehad vir 'n vierde termyn vir FDR. Soos die byeenkoms in 1940, het FDR nie hierdie byeenkoms bygewoon nie. Toe die nominasie bekend gemaak is, was FDR in Kalifornië op pad na Hawaii om militêre strategie vir die voortgesette oorlog te bespreek. Selfs met die maklike benoeming vir FDR, was hierdie konvensie nie sonder omstredenheid en twis nie.
Die kontroversie was weereens gesentreer oor die benoeming van die vise -president. Teen 1944 het die gesondheid van FDR geleidelik agteruitgegaan, en baie afgevaardigdes was gekant daarteen dat Henry Wallace die moontlike opvolger van FDR sou word. Harry Truman is voorgestel as die vise -presidentskandidaat, en alhoewel FDR min van Truman weet, stem hy in tot die benoeming van Truman ter wille van die eenheid van die party.
Franklin D. Roosevelt aanvaar die benoeming deur DNC in Chicago uit die trein in San Diego, Kalifornië, saam met die heer en mevrou James Roosevelt. 20 Julie 1944.
Die veldtog vir die presidentskap bewys dat daar geen stadiger FDR is nie
In 1928, na jare van fisieke rehabilitasie in die minerale bronne van Georgië, het 'n nog gedeeltelik verlamde Roosevelt 'n suksesvolle politieke terugkeer gemaak deur die verkiesing vir die goewerneur van New York te wen. Sy ster bly styg na die aanvang van die Groot Depressie, danksy die implementering van programme soos die Temporary Emergency Relief Administration for down and out.
Met die Amerikaners wat gereed was om die ongewilde Herbert Hoover uit die Withuis te verdryf, was die tyd ryp dat Roosevelt na die presidensie sou styg.FDR het 'n streng veldtogskedule gevolg wat bewys het dat hy skaars vertraag is deur sy fisiese toestand, en hy het Hoover in die verkiesing van 1932 verdwyn.
Franklin Roosevelt hou sy Scotch terrier, Fala, vas terwyl hy met Ruthie Bie, die dogter van die Hyde Park -opsigter, gesels
Hoe 'n hond FDR gehelp het om die verkiesing van 1944 te wen
Aangesien Bernie Sanders 'n paar dae gelede uitval, is die wedstryd vir die presidentsverkiesing vanjaar redelik goed. En nou, met die pandemie, laat 'n veldtog wat reeds een van die vreemdste in die geheue was, sommige mense aan die verkiesingsjaar van 1944 in oorlog herinner.
Dit sou onverantwoordelik wees om te veel vergelykings te tref tussen ons huidige situasie en die tuisfront van die Tweede Wêreldoorlog, maar hierdie pandemie - met leë rakke, maskers, beperkinge op aktiwiteit en die konstante onsekerheid oor wat daarna kom - kom nader as enige ander tyd wat die meeste mense het deurgemaak.
Soos 2020, was 1944 'n presidentsverkiesingsjaar. Dit was ook 12 maande gevul met groot internasionale ontwikkelings en soms skrikwekkende, soms gerusstellende nuus uit die buiteland-die geallieerde landings in Normandië en die bevryding van Wes-Europa, maar ook V-2's wat geleide missiele laat reën op Londen. En die oorlog sou eers in 1945 verby wees.
In 'n Gallup -peiling in 1943 is gesê dat Amerikaners na die verkiesingsjaar na die oorlog bekommerd was oor huishoudelike aangeleenthede, sowel as om 'n ander oorlog deur 'n soort internasionale organisasie te vermy, soos wat as die Verenigde Nasies sou ontstaan.
Franklin D. Roosevelt was die Demokratiese president. Hy is die eerste keer in 1932 verkies, en het die land deur en uit die Groot Depressie gelei en deur die eerste byna drie jaar van Amerika se betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog. In 1940 is hy verkies tot 'n ongekende derde termyn, waar hy die Republikeinse sakeleier Wendell Willkie verslaan het. In 1944 was die Republikeinse uitdager die goewerneur van New York, Thomas Dewey.
As president in oorlogstyd in 1944 het FDR sy 'opperbevelhebber' -rol subtiel en dikwels as 'n veldtog gebruik, en was dit begryplik hoogs sigbaar in koerante en nuusberigte wat die presidensiële pligte van die oorlog vervul, en het hy gereeld op nasionale radio -uitsendings gepraat. Dit was nie moeilik om FDR as 'n oorlogstyd te beskou nie. Geleerdes en historici is dit eens dat FDR prakties was vir die Geallieerdes in die gevegte in Asië en Europa.
In 2020 het geleerdes pogings opgemerk om 'n soortgelyke tema tydens die pandemie aan te neem.
Betty Winfield woon in Seattle. Sy is professor emeritus aan die Universiteit van Missouri en 'n kenner van FDR en die media.
'Ek dink dit is interessant dat die huidige Withuis dit 'n oorlog noem en die soort' opperbevelhebber 'neem, want dit beteken dat ons dinge kan doen wat ons waarskynlik nie sou doen as dit 'n vrede was nie tydsituasie, "het Winfield gesê. 'Dit kry dus die aandag, en hoewel sommige van die netwerke en die kanale nie die daaglikse inligtingsessies behandel soos dit gedoen het nie, kry dit steeds die aandag van baie ander, en selfs die groot netwerke verwys ten minste elke aand daarna in hul nuus. "
Maar in die somer van 1944 het FDR 'n bietjie gestruikel. Hy het in Julie en Augustus 'n toer saam met die vloot na Hawaii en Alaska onderneem. Toe hy terugkeer na die Laer 48 - nadat hy 'n maand lank van die luggolwe afwesig was - het die president 'n nasionale uitsendingstoespraak gehou vanaf die dek van 'n vlootskip in Bremerton. Soos die opname van die toespraak toon, was die woorde reg, maar die aflewering was op een of ander manier afgeskakel en nie volgens die standaarde van die "Radio -president", soos FDR genoem is nie.
Destyds het niemand in die openbaar gesê dat FDR lyk en siek klink nie, maar dit het later geblyk dat hy inderdaad 'n hartprobleem gehad het gedurende die Bremerton -toespraak. Terwyl kritici geswyg het oor sy gesondheid, is die reis in die Stille Oseaan in 1944 deur sommige Republikeine gekritiseer as 'n veldtog wat vermom is as presidensiële sake, alles op belastingbetaler se koste.
Die Republikeinse kandidaat Thomas Dewey is as aantreklik beskou en was 'n bekwame, indien nie vurige, redenaar nie. Die mede -republikein Robert Taft het gesê van Dewey, wat bekend geword het as 'n aanklaer wat georganiseerde misdaad in New York aanneem, dat hy 'arrogant en baas' kan wees. 'N Ander kritikus het gesê dat Dewey' kon stut terwyl hy gaan sit '. Op 42 -jarige ouderdom was ander bekommerd dat hy te jonk was om die rol van president in die oorlog te aanvaar.
Die presidensiële veldtogseisoen was in die middel van die 20ste eeu korter, met genomineerdes wat gereeld tydens die somerkonvensies verskyn het-eerder as na die voorverkiesings-en ernstige veldtogte het meestal van Augustus tot die November-verkiesing plaasgevind.
As ons na die ou koerantuitknipsels kyk en na vintage radio -uitsendings luister, lyk dit asof oorlogstydse realiteite die rande oorskadu het of ten minste die kante van die vierjarige oefening van Amerikaanse demokrasie verdof het.
Dit is nie asof die kwessies wat op die spel is nie-werk tuis, die vermyding van nog 'n oorlog nadat die huidige verby was-minder beteken, dit is meer dat die stryd oor lewe of dood oorsee die beleidsverskille tussen Demokrate en Republikeine kleiner laat lyk as gewoonlik , en die politieke maneuver lyk meer onsmaaklik.
David Jordan het in 2012 'n boek geskryf met die naam "FDR, Dewey en die verkiesing van 1944."
Die veldtogseisoen "was 'n bietjie korter omdat ons in oorlog was, en daar was nie 'n groot opbou om die kandidate by die byeenkoms genomineer te kry nie," het Jordan gesê. 'Na die byeenkomste het hulle 'n rukkie rustig geraak, en dan was daar 'n bietjie rondreis, en toe word die veldtog 'n bietjie meer opwindend.
Vir Thomas Dewey beteken dit 'n westelike veldtog, insluitend 'n draai deur Washington in die laat somer.
Dewey het 'n toespraak in Spokane gehou en daarna na Seattle gekom waar hy op 18 September 1944 in die ou Civic Auditorium (nou McCaw Hall) met 'n oorvloed skare gepraat het. Sy Seattle -byeenkoms is landwyd op radio gehou deur CBS en plaaslik deur KIRO Radio .
Goewerneur Dewey is daarna suidwaarts en stop in Portland, San Francisco en Los Angeles. Suid van Seattle, naby Castle Rock, Washington, het die trein met Dewey en sy gevolg die agterkant van 'n geparkeerde trein getref, maar slegs ligte beserings is aangemeld.
As hy na die klank van Dewey se toespraak in Los Angeles luister, kom die kandidaat voor as gepoleer, maar nie juis charismaties nie. Die woorde lyk onomwonde, en as gevolg van die oorlog beteken dit 'n mate van terughoudendheid ten opsigte van kritiek op die sittende president.
'Dit was 'n bietjie rustig,' het David Jordan gesê oor Dewey se retoriek. 'Hy was kritiek, maar hy was nie rampspoedig nie.'
'N Paar dae na Dewey se toespraak in Kalifornië het FDR 'n nasionale byeenkoms van die Teamster's Union in Washington, DC toegespreek. As ons na die nuusberigte kyk en na die klank van hierdie verskyning luister, is dit duidelik dat president Roosevelt beter gevoel het as wat hy ses weke tevore in Bremerton gevoel het.
Die opmerkings aan die Teamster's - wat bekend gestaan ​​het as die 'Fala Speech' vir die Scottie -hond van FDR - word op die vooraand van die verkiesing erkenning gegee aan die feit dat die kommer oor die president se gesondheid opsy geslaan word.
'Hierdie Republikeinse leiers was nie tevrede met aanvalle op my, my vrou of my seuns nie. Nee, nie tevrede daarmee nie; hulle sluit nou my hondjie, Fala, in. Natuurlik, ek verpes nie aanvalle nie, en my gesin is nie lus vir aanvalle nie, maar Fala het dit nie kwaad nie. U weet, Fala is 'n Skotse en 'n Scottie, sodra hy verneem het dat die Republikeinse fiksieskrywers in die kongres 'n verhaal saamgestel het wat ek op die Aleoetiese eilande agtergelaat het en 'n vernietiger teruggestuur het om hom op te spoor. ten koste van die belastingbetalers van twee of drie, of agt, of twintig miljoen dollar, was sy Skotse siel woedend. Hy is sedertdien nie dieselfde hond nie. Ek is gewoond daaraan om kwaadwillige leuens oor myself te hoor, soos die ou kastaiingbruin kastanje wat ek myself as onontbeerlik voorgestel het. Maar ek dink ek het die reg om my te kwaad, om beswaar te maak teen lasterlike uitsprake oor my hond. "
Is dit 'n stedelike legende, of het die 'Fala Speech' werklik 'n verskil gemaak in die verkiesing van 1944?
'Dit het regtig 'n verskil gemaak', het David Jordan gesê. 'FDR het rustig geraak met die veldtog. Die 'Fala Speech' het baie pers gekry en dit was 'n keerpunt in die veldtog. "
Jordaan sê dat die president sy hond met humor verdedig het te midde van Republikeinse kritiek, tesame met sy deelname aan 'n reëndagparade in New York (en vasgelê deur nuusberigte) gehelp het om kiesers op hul gemak te stel.
"Die reëndag in New York het die fluisteringe oor sy gesondheid laat rus, alhoewel [die fluisteringe] reg was," het FDR in fisiese agteruitgang gegaan, het Jordan gesê.
'Nadat die FDR aan die gang was en aan die gang was' na die verkiesing van 7 November, het Jordan gesê.
Roosevelt het die verkiesing van 1944 en 'n ongekende vierde termyn met redelik groot marge gewen, met ongeveer 55% van die gewilde stemme.
Daar was natuurlik ook plaaslike wedrenne hier in Washington in 1944. Toe die stemme getel is, het Washington -inwoners 'nee' gesê vir 'n staat se inkomstebelasting (nie vir die eerste of die laaste keer nie) en ook 'n staatsstelsel vir sosiale sekerheid aangeval. Die huidige Republikeinse goewerneur Arthur Langlie het met 'n skrale marge verloor teen die Demokraat (voormalige oogkundige en tans sittende Amerikaanse senator), Monrad C. "Mon" Wallgren.
Goewerneur Langlie het Thomas Dewey in Seattle verwelkom en saam met hom gepraat tydens die Civic Auditorium -veldtoggeleentheid.
Goewerneur Langlie se kleinseun Art Langlie is 'n student van sy familie se politieke geskiedenis. Hy sê dat sy oupa, wat in 1944 slegs een termyn uitgedien het, die slagoffer van partydigheid was in die verkiesing daardie jaar.
'Wat hy gedoen het, wat tipies van hom was, was dat hy in plaas van deur te gaan en huis skoon te maak en [die hoof van] elke regeringsagentskap in Olympia [toe hy in 1940 verkies is] te vervang, hy deurgegaan en geëvalueer het wie hy dink was goeie werk doen, "het Langlie gesê.
'En hy het baie mense in die staatsregering agtergelaat, wat volgens hom 'n goeie taak verrig het, toe hy weer vir die volgende verkiesing in 1944 gaan deelneem, nie almal was vriendelik teenoor hom nie , "Het Langlie gesê.
'My pa het altyd gesê dat hulle [my oupa] basies aangeskakel het toe hy weer kom hardloop, want baie van hulle was demokraties,' het Langlie gesê, terwyl hy erken dat daar waarskynlik ook ander faktore speel.
Wat die rede ook al was, om die verkiesing in 1944 te verloor, was vir Arthur Langlie nie die einde van die wêreld of 'n einde aan sy politieke loopbaan nie.
"Hy was waarskynlik ontevrede oor die feit dat hy nie sou voortgaan om te doen wat hy dink die regte ding vir die staat Washington was nie," het Art Langlie gesê. '[Maar] hy sou nie iemand gewees het wat buite homself was nie; ek dink hy sou net gesê het' Wel, dit is wat dit is '.
Die verslane Arthur Langlie het die res van die oorlog in die vloot teruggekeer en 'n regspraktyk in Seattle geopen. Maar vier jaar later het hy weer as goewerneur gekies - miskien, sê sy kleinseun, geïnspireer deur die verkiesingsverlies van 1944.
"Ek is seker dat dit uiteindelik uiteindelik gehelp het om sy besluit te neem om weer te gaan hardloop," het Langlie gesê.
En Arthur Langlie het in 1948 goewerneur Mon Wallgren verslaan en in 1952 vir 'n derde termyn herkies. Slegs een ander persoon-goewerneur Dan Evans-het drie termyne gedien as leier van die immergroen staat (wat Jay Inslee sal probeer ooreenstem) later hierdie jaar).
Thomas Dewey het ook in 1948 teruggekeer as die Republiek -genomineerde vir president, en was mities naby aan die verslaan van president Harry Truman.
Truman - wat vise -president Henry Wallace in 1944 op die kaartjie vervang het - het president geword toe FDR op 12 April 1945 aan 'n serebrale bloeding gesterf het, minder as drie maande nadat hy vir sy vierde termyn ingehuldig is, en slegs weke voor die einde van die oorlog in Europa.
U kan Feliks elke Woensdag en Vrydagoggend op Seattle's Morning News hoor en meer van hom lees hier. As jy 'n storie -idee het, stuur 'n e -pos aan Feliks hier.
Today in History - Franklin D. Roosevelt het 'n ongekende vierde ampstermyn gewen
Vandag is Woensdag, 7 November, die 312ste dag van 2012. Daar is nog 54 dae oor die jaar.
Op 7 November 1972 is president Richard Nixon herkies tydens 'n grondverskuiwing oor die demokraat George McGovern.
In 1811 verslaan Amerikaanse magte onder leiding van die goewerneur van die Indiana Territory, William Henry Harrison, krygers uit die Tecumseh's Confederacy in die Slag van Tippecanoe.
In 1861 is die voormalige Amerikaanse president John Tyler verkies tot die Konfederale Huis van Verteenwoordigers (Tyler is egter oorlede voordat hy kon sit).
In 1862, tydens die burgeroorlog, vervang president Abraham Lincoln die vervanging van generaal -majoor George B. McClellan as bevelvoerder van die Army of the Potomac deur genl.maj Ambrose Burnside.
In 1912 is die swartbokskampioen Jack Johnson in Chicago aangekla omdat hy na bewering die Mann Act met 'n wit vrou, Belle Schreiber, oortree het. (Johnson is skuldig bevind en gevonnis tot 'n jaar gevangenisstraf. Hy het uit die VSA gevlug en later teruggekeer om sy termyn uit te dien.)
In 1916 word die Republikein Jeannette Rankin van Montana die eerste vrou wat tot die kongres verkies is.
In 1917 vind die Bolsjewistiese rewolusie in Rusland plaas toe magte onder leiding van Vladimir Iljitsj Lenin die voorlopige regering van Alexander Kerensky omverwerp.
In 1940 het die oorspronklike Tacoma Narrows Bridge in die staat Washington, met die bynaam 'Galoping Gertie' in Puget Sound ineengestort tydens 'n windstorm.
In 1944 wen president Franklin D. Roosevelt 'n ongekende vierde ampstermyn en verslaan Thomas E. Dewey.
In 1962 het die Republikein Richard Nixon, nadat hy die gubernatoriale wedloop in Kalifornië verloor het, wat hy sy 'laaste perskonferensie' noem, aan verslaggewers gesê: 'Jy sal Nixon nie meer hoef te skop nie.' Die voormalige presidentsvrou, Eleanor Roosevelt (78), sterf in New York Stad.
In 1973 het die kongres president Richard Nixon se veto teen die Wet op Oorlogsmagte oorskry, wat die bevoegdheid van 'n uitvoerende hoof beperk om oorlog te voer sonder goedkeuring van die kongres.
In 1980 sterf die akteur Steve McQueen op 50 -jarige ouderdom in Ciudad Juarez, Chihuahua, Mexiko.
In 1992 sterf die voormalige Tsjeggo-Slowaakse leier Alexander Dubcek (DOOB -tjek), wie se mislukte poging om die kommunistiese greep op sy land los te maak, bekend staan ​​as die "Praglente", op 70-jarige ouderdom.
Tien jaar gelede: tydens sy eerste nuuskonferensie sedert die middeltermynverkiesings, het president George W. Bush, met 'n agenda vir die nuwe Republikeinse kongres, gesê dat tuisveiligheid eerste kom en dat 'n plan vir ekonomiese herstel met nuwe belastingverlagings sal wag totdat die volgende jaar. Dick Gephardt tree uit as Huis Demokratiese leier ná die verkiesingsverliese van sy party.
Vyf jaar gelede: 'n 18-jarige gewapende man het op sy hoërskool in Tuusula, Finland, losgebrand en sewe ander studente en die skoolhoof doodgemaak voordat hy sy eie lewe geneem het. 'N Vragskip het die San Francisco-Oaklandbaai-brug getref, wat die San Francisco-baai se ergste oliestorting in bykans twee dekades veroorsaak het. Die ruimtetuig Discovery en sy bemanning keer terug na die aarde en sluit 'n bou-en-herstel-missie van 15 dae. By die Country Music Association Awards het Kenny Chesney sy tweede opeenvolgende toekenning vir die entertainer van die jaar gewen, terwyl Carrie Underwood dit as rugbyspeler as vroulike sanger van die jaar aangewys het dat Brad Paisley as manlike sanger aangewys is.
Een jaar gelede: 'n Jurie in Los Angeles het Michael Jackson se dokter, Conrad Murray, skuldig bevind aan onwillekeurige manslag vir die verskaffing van 'n kragtige narkose wat by die dood van die entertainer in 2009 betrokke was (hy is tot vier jaar tronkstraf gevonnis). Die voormalige swaargewigkampioen -bokser Joe Frazier is op 67 -jarige ouderdom in Philadelphia oorlede.
Vandag se verjaarsdae: Evangelis Billy Graham is 94. Akteur Barry Newman is 74. Sanger Johnny Rivers is 70. Sanger-liedjieskrywer Joni Mitchell is 69. CIA-regisseur David Petraeus is 60. Akteur Christopher Knight ('The Brady Bunch') is 55. Rock musikant Tommy Thayer (KISS) is 52. Aktrise Julie Pinson is 45. Rockmusikant Greg Tribbett (Mudvayne) is 44. Akteur Christopher Daniel Barnes is 40. Akteurs Jeremy en Jason London is 40. Aktrise Yunjin Kim is 39. Rockmusikus Zach Myers (Shinedown) is 29. Rapper Tinie (TY -nee) Tempah is 24.
Gedagte vir vandag: 'Onthou altyd dat u nie net die reg het om 'n individu te wees nie, maar ook 'n verpligting om dit te wees.' Eleanor Roosevelt (1884-1962).
Vierde Franklin D. Roosevelt -administrasie
In Junie 1944 benoem die Republikeinse Party goewerneur Thomas E. Dewey van New York tot president. Op daardie stadium het president Franklin D. Roosevelt nie aangekondig of hy vir 'n vierde termyn sou verkies nie. Hy het uiteindelik verklaar dat hy wou uittree - maar het gevoel dat dit sy verpligting was om weer te hardloop. Die president het verduidelik dat hy 'n verandering in leierskap in die oorlog wou voorkom. Talle politieke leiers het geglo dat FDR moontlik nie 'n vierde termyn sou oorleef nie, maar die president het met gemak sy herbenoeming en die presidentsverkiesing gewen met senator Harry S. Truman van Missouri as sy ondervoorsitter.
Daar moet op gelet word dat Henry A. Wallace tydens sy derde termyn die president van die FDR was. As Wallace vir die vierde termyn sou hardloop, sou Roosevelt moontlik nie herkies gewees het nie. Wallace se onwrikbare standpunt ten gunste van burgerregte was ongewild by konserwatiewe Suid -Demokrate.
Roosevelt was swak toe hy sy vierde termyn begin. 'N Reeks verkoues het hom al meer as 'n jaar gepla. Hy het ongeveer 15 pond verloor. In die herfs en winter 1944 was hy besig met die regie van sy wetgewende program en die hantering van toenemend moeilike internasionale probleme. Die verkiesingsveldtog van 1944 het hom verder verswak.
Roosevelt se inhuldigingstoespraak van Januarie 1945 was een van die kortste in die Amerikaanse geskiedenis en het slegs ses minute geduur. Die president verklaar dat Amerikaners geleer het, en ons kan nie alleen in vrede lewe dat ons eie welstand afhanklik is van die welstand van nasies ver nie. "
Die D-Day-landing op die Normandiese strande van Frankryk op 6 Junie 1944, is gevolg deur die geallieerde inval in Duitsland in ses maande. Teen April 1945 was die oorwinning in Europa seker. Die eindelose spanning en spanning van die oorlog het Roosevelt letterlik verwoes. Vroeg in 1944 het 'n volledige mediese ondersoek ernstige hart- en bloedsomloopprobleme geopenbaar, en hoewel sy dokters hom op 'n streng dieet en medikasie geplaas het, was die druk van oorlog en binnelandse politiek nog steeds swaar op hom.
Ekonomiese Handves van Regte
Met die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die industriële produksie daal, het die kwessie van volle indiensneming weer na vore gekom.President Roosevelt se program vir individuele ekonomiese veiligheid, wat in sy boodskap aan die Kongres in Januarie 1944 belowe is, is in die Wetsontwerp op Volledige Indiensneming van 1945 voorgehou. Die kongres het gedurende 1945 intensiewe studie aan die wetsontwerp bestee. Die Wetsontwerp op volledige indiensneming het egter die aansienlik afgeskaalde Wet op Indiensneming van 1946 geword. Die wet het die Raad van Ekonomiese Adviseurs genereer, wat nie tande gehad het om die president te adviseer oor kwessies van ekonomiese beleid nie. .
Die sogenaamde Tweede Handves van Regte was 'n voorstel wat FDR in sy staatsrede op 11 Januarie 1944 gemaak het om 'n tweede handves van regte by die Grondwet (teks) toe te voeg. Roosevelt se rede was dat die politieke regte wat deur die Grondwet (narratief) en die Handves van Regte verleen is, onvoldoende bewys het om ons gelykheid in die strewe na geluk te verseker. handves van regte " wat die reg sou waarborg:
Roosevelt beweer dat die besit van hierdie regte die Amerikaanse veiligheid sou waarborg, en dat die plek van Amerika in die wêreld afhang van hoe ver hulle en soortgelyke regte in die praktyk gebring is.
In Roosevelt se tweede handves van regte word die elemente van massiewe sosiale verandering in die naoorlogse Amerika aangetref. Die wetsontwerp het nie goedgekeur nie, maar 'n sekere mentaliteit het gevolg in die kongres wat 40 jaar lank geduur het. Hier vind u die gees van die Wet op sosiale sekerheid, die GI-wetsontwerp, die burgerregtebeweging, die wysiging van gelyke regte (ERA), regstellende aksie, universele gesondheidsorg, soos bevorder deur senator Hillary Clinton, hervorming van die gesondheidsorg van 2009-10 , en wat die 'Welsynstaat' genoem kan word. "
Die toneel van die beroemde Jaltakonferensie van 4 tot 11 Februarie 1945 was die somerpaleis van tsaar Nikolaas II aan die Swartsee -kus van die verwoeste Krim, wat pas onlangs van die Nazi's bevry is. Die laaste vergadering van die "Groot Drie" Geallieerde leiers - Roosevelt, Churchill en Stalin - het begin toe die oorwinning in Europa op hande was. Roosevelt is deur die gesamentlike stafhoof meegedeel dat Japan volgehoue ​​weerstand kan bied en dat Russiese deelname aan die Stille Oseaan -teater 'n miljoen Amerikaanse slagoffers kan red.
Op 11 Februarie 1945 het die drie leiers die Krim -verklaring uitgereik. Dit herhaal die beginsels van die Atlantiese Handves en die Casablanca -konferensies. Die leiers het 'n finale aanval op Duitsland en die besetting van die land na die oorlog voorgestel. Hulle beplan ook 'n vergadering in San Francisco om die fondamente te lê vir die organisasie van die Verenigde Nasies in vredestyd.
In 'n geheime ooreenkoms het Rusland belowe om die oorlog teen Japan aan te gaan na die oorgawe van Duitsland. In ruil daarvoor sou Rusland die Kuril -eilande en ander toegewings ontvang.
Terwyl hy op 1 Maart oor die vergadering van Jalta aan die kongres verslag gedoen het, het Roosevelt een van sy skaars openbare verwysings na sy liggaamlike gestremdheid gemaak. Ek hoop dat u my sal vergewe vir hierdie ongewone houding van sit. " het hy gesê, "maar. dit maak dit vir my baie makliker om nie ongeveer 10 pond staal aan die onderkant van my bene rond te dra nie. "
Hier is die wortels van die Verenigde Nasies (VN) en die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) vasgestel. Daar is ooreengekom oor die toekomstige organisasie van Europa en die bedeling en verdeling van Duitsland en sy hoofstad, Berlyn. Hier is die eerste domino's gekantel, wat die Koue Oorlog en insluiting veroorsaak het.
Die Wet van Chapultepec
Lank sedert Roosevelt Isolationisme verwerp het, het hy na Latyns -Amerika uitgegaan. In die algemeen het Latyns-Amerikaanse lande die beleid van president Roosevelt oor die goeie buurland weergee deur die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog te ondersteun. Slegs Argentinië en Chili het volle hulp weerhou, meestal as gevolg van 'n groot aantal as -simpatiseerders binne hul grense.
Multilaterale samewerking het 'n hoogtepunt bereik tydens die Inter-Amerikaanse konferensie in Mexico-stad in Februarie en Maart 1945. Die konferensie bevestig die eenheid van die Amerikaanse nasies en bereik breë ooreenkomste oor sosiale en ekonomiese probleme. Die belangrikste uitkoms van die konferensie was die Act of Chapultepec, wat op 3 Maart aangeneem is, wat die eerste multilaterale kollektiewe veiligheidstelsel in die Westelike Halfrond ingestel het.
Oprigting van die Verenigde Nasies
In afwagting van 'n mate van kongresweerstand teen Amerikaanse deelname aan die Verenigde Nasies, het president Roosevelt 'n tweeparty-afvaardiging, waaronder uitstaande kongreslede, gekies om die San Francisco-konferensie by te woon wat die organisasie sou stig. Die keuse van senator Arthur Vandenberg, 'n Republikein uit Michigan, was veral belangrik vanweë sy invloed in die Republikeinse Party. Terwyl Vandenberg isolasioniste gelei het teen Amerikaanse betrokkenheid by die Europese oorlog in die dertigerjare, het hy teen 1945 die mees internasionaal ingestelde Republikeinse leiers geword. Sy effektiewe werk op die konferensie het 'n kragtige invloed op die onderdrukking van Republikeinse opposisie teen die Handves van die Verenigde Nasies gehad toe dit voor bekragtiging by die Senaat ingedien is. Die Verenigde Nasies se Handves is op 25 Junie 1945 deur 50 nasies aangeneem. Die VSA was 'n ondertekenaar.
Die dood van die vaderfiguur van Amerika
Op 29 Maart 1945 verlaat die president die Withuis vir 'n ruskans in Warm Springs. Hy het 'n toespraak voorberei vir uitsaaiwese op 13 April. Roosevelt het geskryf: "Die enigste beperking op ons besef van more is ons twyfel oor vandag. Laat ons met sterk en aktiewe geloof vorentoe gaan. "
12 April begin as 'n gewone dag. Die president lees koerante en pos wat van Washington af gevlieg is. Voor 'n aandbraai werk Roosevelt by sy lessenaar terwyl 'n kunstenaar, Elizabeth Schoumatoff, sy portret skilder. Skielik val hy om in sy stoel. Ek het 'n geweldige hoofpyn en fluister hy. Dit was die laaste woorde van Roosevelt. Hy sterf 'n paar uur later aan 'n serebrale bloeding. Hy was 63 jaar oud. Sy dood kom op die vooraand van die volledige militêre oorwinning in Europa en binne maande na die oorwinning oor Japan. Namate die nuus van sy dood versprei het, het 'n skare stil van verdriet bymekaargekom voor die Withuis. Miljoene mense in alle wêrelddele het oor die oorlede president getreur.
Vise -president Truman het as president aangestel.
FDR, gestrem deur polio, toe later, 'n siek hart, het Amerika deur 'n paar van sy ergste dae beleef, deur drie volle en een gedeeltelike presidensiële terme. Dit het die Groot Depressie, die Stofkom van die Midde -Weste en die Tweede Wêreldoorlog ingesluit. Die prestasies van die New Deal, die gewaagde, innoverende megaskema wat 'n vreedsame sosiale rewolusie ingelui het, het die oordeel van Roosevelt as 'n groot president in die Amerikaanse geskiedenis verdien.
Hy was nie getuie van al die vrugte van sy betrokkenheid nie, soos die Manhattan -projek, die Verenigde Nasies en sosiale sekerheid, maar alle Amerikaners leef saam met hulle. Baie hou die herinnering aan daardie dae in die middel van die 20ste eeu terdeë, bewus van sy toewyding aan die veiligheid van Amerika en die lot van die gewone mens.