Merging .NET assemblies using ILMerge - CodeProject 11,096,028 members (72,832 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 17-Dec-14 13:12Refresh123 Next » Tant Magdel se asem | Die Joernaal van Kaalvoet
« die slaap van die skones
My Sunday-go-to-meetings en die N1-verkeer »
Tant Magdel se asem
Augustus 27, 2009 deur Kaalvoet ‘n Pel van my se pa was destyd die dominee op Rietbron. Rietbron se skakelkode was die standaard 5 syfers, soos wat die staandaard was vir die platteland, en hulle telefoonnommer was sewe, heel gepas as mens nou in ag neem dat die oom die dominee was. Dit was natuurlik op nog daardie handsentrale stelsel.
Toe ek ‘n laaitie was, het die Agter Paarl nog ‘n partylyn gehad. Ek het dit baie geniet, want Tannie Magdel het altyd geweet waar my pa is. Dan bel ek af na my Oupa-hulle toe, dan se tannie Magdel dat my pa en oupa gaan koffie drink het het by Oom Koos Myburgh, en dan sit sy my sommer deur soontoe. Toe die Agter Paarl in die laat 80’s uiteindelik ‘n automatiese sentrale kry, moes ons wag vir die koms van selfone, omtrent 20 jaar later, voor mens weer mense so maklik in die hande kon kry.
Dit was nooit heeltemal duidelik hoe tannie Magdel so almal se bewegings geken het nie, maar in my 4jarige brein was dit obvious. Sy bly in die telefoon en sy kan mos sien. Ek het later jare gehoor dat tannie Lena erg ingeluister het.
‘n Koshuispel van my was van Burgersdorp af. TV het redelik onlangs eers daar aangekom, en Radio Afrikaans is ook net so interessant, so hulle het saans na ete ingeluister. Baie van hierdie geslote gemeenskappe, soos die Agter Paarl en ek neem aan Burgersdorp ook, het soveel intriges, dat selfs Frans Marx van Egoli dit nie kan top nie. Fanie het my beduie dat hulle die plug omgedraai het, en dan kan jy hoor, maar niemand kan jou hoor nie. So kan jy ure inluister, en niemand weet nie. Ek onthou ook hoe my ouma soms opgevlieg het as ‘n sekere buurman se lui deurkom, want dan was daar soms (skinder)nuus. Die truuk van inluister is egter om nie daarna met enige iemand te praat oor dit nie. Jy kan ook nie as jy ‘n skinderstorie hoor, iets se soos, ja, ek het gehoor nie, want dan erken jy mos jy luister in.
As jy natuurlik dink die mense begin gedagte kry van jou wat inluister, dan kan jy saggies neersit, of maak soos oom Rooijan, en net jou keel hard skoonmaak en vra: “Is die lyn besig?!”
In een van die vele intriges in die Agter Paarl, praat my oupa met sy neef oor die foon, maar se op ‘n stadium: “Ja Fanie, daar is bietjie moeilik het, maar ek wil nie nou te veel se nie, want ou Magdel luister weer in, ek ruik haar stink asem.”
Toe kom dit van die ander kant af: ” Dit lieg jy!! My asem stink g’n!”
Posted in Destyds | 6 Kommentaar	6 Responses
op Augustus 27, 2009 at 7:23 nm | Antwoord gustav
Ja … k … deesdae se kinners sal ookie die ‘plaastelefoon’ grappe (twee kortes enne lange) vang nie!
op Augustus 27, 2009 at 8:16 nm | Antwoord Nelba
My pa ry eendag met ‘n besproeiingstel in ‘n hoogspanninglyn in. Die elektrisiteit trek deur daai ding en los gate in die bande. Witgeskrik, maar ongedeerd, ry my pa huis toe en bel die buurman om te vertel wat gebeur het. Iemand luister verkeerd af en kort voor lank kry my ma oproepe van oraloor om te simpatiseer met my pa se afsterwe.
op Augustus 27, 2009 at 8:47 nm | Antwoord boendoe
op Augustus 27, 2009 at 10:00 nm | Antwoord Sonkind
Ons nommer was ook 7 – op Simondium. En die lui was regtig twee kortes en ‘n lange. 😆
op Augustus 29, 2009 at 7:02 nm | Antwoord netjane
My tannie hulle het geboer op Addo. As stadskind het die storie van die foon wat lui, maar mens mag nie antwoord nie, want dis nie jou lui nie, my eindeloos gepla.
op September 3, 2009 at 9:20 vm | Antwoord Skoor
In die 80’s het ons ‘n huis party-lyn foon gehad, maar die besigheid was ‘n gewone foon soos vandag s’n (ek weet nie hoe en hoekom nie)
Middae, as ons verveeld in die huis rondgedwaal het (daai jare was 8 dae se reen, non-stop, niks vreemds nie), het ons gekyk of die ‘waaiertjie’ op die foon wit of swart was. Dan het ons dit opgetel, en die groot swart knop ingedruk en lekker geluister na die stories van die Banhoek vallei.
Daai jare was die plek nog bebos en toegegroei, so die geringste wind het sommer telefoon drade moertoe gemaak met takke wat amok maak.
En dan het almal na ons besigheid gekom om te kom bel. En te gesels. En tee te drink.
Ai, die goeie ou dae ne!