In ‘n gedig soos “perde” gee Joubert by uitstek gestalte aan die konsepte van vloeibaarheid, vervormbaarheid en diversiteit, beide op inhoudelike en talige vlak. Parallelle strukture en afwykings, tesame met ryk sintuiglike beskrywings en assosiatiewe klankpatrone, dra by om die veelvuldige interpretasie van die objek (“perde”) deur die waarnemende vroulike subjek weer te gee. So sal die “suiwer wiskunde” van die “honderd duisend haardjies” nie sin maak sonder om die kodes van eenvoudig/kompleks & -voud/fout etc. eers te verstaan soos dit in die res van die bundel/oeuvre betekenis verkry nie. Hierdie digters vertel stories. Iewers gedurende die afgelope 150 jaar is die liriese stem in die digkuns gelykgestel met die biegstem en met ’n onbemiddelde klem op die liriese ek. Van die jare sestig af was daar vir elke dekade ’n nuwe uitgawe. ’n HAT van die 1970’s, 1980’s, 1990’s, selfs die HAT van 2005, weerspieël egter ’n verbygegane era.