Jeremia – NG Gemeente Pinelands
Posted on 29 Sep, 2013 5 Oct, 2013
Posted on 22 Sep, 2013 29 Sep, 2013
Posted on 15 Sep, 2013 15 Sep, 2013
15 September 2013 Koninkrykstyd
Jeremia 8: 4-8, 11-12, 8:18-9:1
4. Sê vir hulle: So sê die Here: Kan dit wees dat iemand val en nie weer opstaan nie, of wegdraai en nie weer terugdraai nie?
5. Waarom draai hierdie volk dan weg? Waarom is Jerusalem die hele tyd afvallig, sonder ophou? Hulle gryp na valshede (valse gode sowel as valse lojaliteit aan God); hulle weier om terug te draai.
6. Ek het baie aandagtig geluister en al wat Ek hoor is dat hulle nie die waarheid praat nie. Daar is nie eens een persoon wat berou het oor sy sonde nie. Niemand sê: "Wat het ek tog gedoen!" nie. Almal draai weg van My af; hulle jaag soos 'n perd wat vervaard in die oorlog instorm.
7. Selfs die ooievaar in die lug ken haar tye vir migrasie, en die tortelduif, die swaeltjie en die kraanvoël hou die tyd dop wanneer hulle moet terugkom, maar my volk ken nie die vereistes van die Here nie! (iets wat so logies/inherent/natuurlik moet wees – hoe kan dit tog wees dat dit ontbreek by hulle?!)
8. Hoe op aarde kan julle sê: "Ons het wysheid en die wet van die Here is by ons"? Dit terwyl die waarheid eerder is dat julle skrywers met penne van leuens skryf sodat hulle kan lieg.
11. Hulle (die wat dink hulle het wysheid) genees die wond van my kosbare volk met oppervlakkige raat, so asof dit nie ernstig is nie. Hulle sê: "Alles is reg! Alles is reg!" Maar níks is reg nie!
12. Hulle word in die skande gesteek oor die afskuwelikhede wat hulle pleeg, maar bloos bloos hulle nie eens nie. Hulle weet nie hoe om skaam te wees nie. Daarom sal hulle val tussen die ander wat alreeds geval het …
18. [Jeremia:] My smart oorweldig my oor my hart wat siek is.
19. Hoor net die geluid van my kosbare volk se roepe om hulp vanaf-oor die uitspansel van die land: "Is die Here dan nie meer in Sion nie? Is haar Koning dan nie meer by haar nie?"
[Die Here antwoord:] Waarom maak hulle My so kwáád met hulle afgode, met die waardelose gode van die vreemde volke?
20. [Die volk roep:] Die oes is af, die somer is verby, maar ons is nog nie gered nie!
21. Oor die verpletterdheid van my kosbare volk is ek self ook verpletter. Ek het rouklere aangetrek. Die verskriklike gebeure het my aangegryp.
22. Kan dit wees dat daar geen salf in Gilead meer is nie, of dat daar geen dokter is nie? Maar waarom het daar dan nie genesing gekom vir my kosbare volk nie?
9:1 Ek wens my kop was vol water en my oë 'n fontein van trane. Dan sou Ek dag en nag huil oor die gesneuweldes onder my kosbare volk.
Marie Louise Kaschnitz, 'n Duitse skryfster wat in 1901 gebore is en een van die toonaangewende na-oorlogse digters geword het, het onder andere 'n gediggie geskryf wat, vry vertaal, so klink:
Wees nie so seker
dat dit aand word nie,
nie so seker
dat God jou liefhet nie.
Hierdie gediggie sê in vier frases wat Jeremia in twee boeke gesê het. Maar boeke is dalk veiliger as gedigte want dit laat minder ruimte vir misverstand. Ons sou hierdie gedig kon verstaan asof dit die punt by ons wil tuisbring dat God se liefde vir ons nie 'n gegewe is nie. Maar na verlede week se boodskap weet ons dat dit nie die geval is nie, dat God ons wel innig liefhet en dat sy woede oor ons afvalligheid juis gebore word vanuit hierdie liefde wat Hy vir ons het. Die gedig trek dus nie God se liefde in twyfel nie; dit spreek eerder die mens se (amper arrogante) sekerheid van hierdie liefde aan. "God het ons lief, so alles is reg." Jeremia het vir die volk gesê: "Julle is só séker van God." En vir ons: "Julle is só séker van God." Moenie té seker wees nie. Want, ja, dis baie onwaarskynlik dat God ons sal verlaat. Maar wat wel gebeur is dat ons vir Hom verlaat!
Die volk van God in die OT is die gelowiges, die kerk van vandag. Dit is nie so eenvoudig om aan die kerk te behoort nie. Aan die een kant wil ons almal graag christene wees. Ons kom kerk toe, ons staan tyd af vir Bybelstudiegroepe, ons bid, ons bedien ons gemeenskap, ons bring ons offers, ons beplan aan en vier ons verjaarsdag, en dit gaan eintlik baie lekker. Alles is reg. Niks is fout nie. Ja, daar is siekte en terugslae, maar dis deel van die lewe. En natuurlik lyk sake in die breër samelewing en die politiek en die ekonomie en die wêreld nie so rooskleurig nie, maar hier by óns, hier gaan dit in wese goed! Aan die ander kant, as ons met mekaar eerlik moet wees, is daar tog ook in ons die behoefte om weg te breek, al is dit net so af-en-toe, om selfstandig te wees, onafhanklik, partykeer net ons eie ding te doen, om soms van God te vergeet en saam met ander mense of gode te kuier waar ons die lewe so bietjie kan geniet. So 'n wegbreek op die regte tyd is immers 'n goeie ding, ons kan selfs sê dis goed vir die siel.
Dis mos maar wat die volk ook gedoen het in die OT. Hulle was vir die Here lief. Hy het hulle immers deur woestynsand en donker klowe laat trek, hulle veilig bewaar en vir hulle 'n land gegee waarin Hy vir hulle net goed was. Die volk het die wette van Moses op skrif gehad, en waarskynlik ook die geskiedenis van Levitikus en Deuteronomium, met al die riglyne en voorskrifte vir hulle offers en maniere en tye van aanbidding en skuldbelydenis ens. Hulle het dus die regte rituele op die regte tye uitgevoer. Dit het met hulle goed gegaan en almal was gelukkig.
Namate hulle die volkere rondom hulle leer ken het, hulle gebruike waargeneem het en met hulle afgode vertroud geraak het, het die volk in hulle harte hulle so bietjie begin losmaak van God af en plek gemaak in hul lewens vir die vreemde volke se afgode. Hoe meer hulle dit gedoen het hoe makliker het dit geword. Later het hulle nie eens meer vir God, húlle God, geken nie. Hulle het van Hom afvallig geword, van Hom vergeet. En die wyses onder hulle – die priesters en profete en die konings – het die toon aangegee in die beweging weg van God af! Hulle was voor in die koor van die vreemde volke en die afgode gewees. Maar kom Sondag of enige ander religieuse feesdag van God, dan is almal weer mooi op hul plek, geklee in priesterlike gewaad, gewyd voor die Here, gereed om hulle voorgeskrewe offers te bring. Dis letterlik 'n geval van bo blink en onder stink. Want hulle godsdienstige handelinge het dalk nog op die regte tye gespreek van 'n verhouding met God, maar hierdie handelinge was leeg want hulle harte was swart.
Die feit dat die volk hul rug op God gedraai het was reeds erg genoeg, maar nog erger as dit is dat hulle so daarmee volhard het! (Dis waaroor Jeremia dit het in hfst 8.) Daar was net geen keer aan hulle afvalligheid nie. Hoor hoe ryg Jeremia dit in in vss 4-6: Hulle val en staan nie weer op nie, draai weg maar nie weer terug nie, draai weg!, volhard in hulle afvalligheid, weier om terug te draai, toon geen berou nie! "Selfs die voëls gehoorsaam die natuur se wette, maar my volk steur hulle nie aan my vereistes nie – hoe kan dit wees!? Hulle is eerder soos 'n perd wat buite beheer geraak het. Hulle breek van My af weg en storm met vaart die moeilikheid tegemoet! Hulle is besig met selfmoord, maar steeds wil hulle nie tot inkeer kom nie."
En midde hierdie konsternasie? Midde dit alles beroep die wyses hulle op hul kennis en op die feit dat hulle die wet van die Here besit. Dis tog al wat nodig is – 'n bietjie verstand om die wêreld mee te verklaar, en 'n boek in die hand… Maar, sê die Here, "hulle skryf met penne van leuens sodat hulle kan lieg! Hulle gee oppervlakkige raat vir die wonde van my volk. Hulle sê: 'Alles is reg! Alles is reg! Moenie bekommerd wees nie. Geweld is normaal in hierdie tyd wat ons leef. Volkere is magsbehep en daar sal altyd maar oorlog wees. Moenie bekommerd wees nie, die hoogdrukstelsels is normaal. Dit sal weer skuif en die droogte sal plek maak vir reën. Die natuur werk maar so. Moenie bekommerd wees oor die swak ekonomie nie, 'n resessie word altyd opgevolg deur 'n opbloei. Daar sal iewers weer 'n einde kom aan werkloosheid en hongersnood en natuurrampe. Die wêreld gaan deur sy siklusse en ons is daaraan onderhewig. Ons het wysheid en ons weet dit werk maar so. Maar eintlik is alles reg!' So praat die wyse mense, die leiers, die priesters en die profete. Dit terwyl die gewone mense se grond aan ander gegee word (8:10), terwyl die gewone mense se vrouens verkrag word (8:10) en hulle kinders aan slangbyte sterf (8:17 want die slange vlug na die stede weens die droogte in die woestyn), terwyl die gewone mense in 'n tyd van droogte vrot water moet drink en sterf daarvan (8;14). Ja, hulle sê 'alles is reg,' maar níks is reg nie! … Hulle bloos nie eens oor die leuens en die sonde wat hulle pleeg nie."
"Hoe hard moet hulle dan val voordat hulle opstaan! Hoe ver moet hulle afdwaal voordat hulle terugkom! Hoekom kom hulle nie tot inkeer nie! Ek kan dit nie begryp nie!," sê God. Hy is totaal uit die veld geslaan. "Want hulle mag hulle dalk net doodval, hulle mag dalk so verdwaal dat hulle nooit weer hul pad terugvind nie…"
"My smart oorweldig my, my hart is siek," treur Jeremia. "Hoor net die verskriklike geskree van die mense, hulle skree die hele land oor: 'Is die Here dan nie meer in Sion nie?' Hierdie volk van my wat steeds nie hulle afgode wil laat vaar nie, hulle wonder waar die Here dan is. Hoe kan dit wees? Hoe kan dit wees dat hulle die fout vir hulle swaarkry by God gaan soek? Daar is nog salf in Gilead. Daar is nog 'n dokter of twee. Ek, Jeremia, is een van hulle. Ek profeteer die waarheid, en nog 'n paar ander gehoorsames soos ek. Maar die volk wil nie luister nie, hulle lag my uit. Hulle wil nie die genesing ontvang wat God stuur nie. Want hulle wil nie erken dat hulle genesing nodig het nie. Hulle weet nie eens meer hóé siek hulle is nie."
En dan hoor ons hoedat die gebroke, verpletterde God in Jeremia se woorde inklim: "Ek wens my kop was vol water en my oë 'n fontein van trane. Dan sou Ek dag en nag huil oor die ondergang van die mense vir wie Ek so lief is."
Om blind te wees vir ons eie sonde, dít is opsigself sonde. Om ons afvalligheid van God met godsdienstige gebruike toe te smeer is aan die een kant slim gedink, maar eintlik is dit so dom, want dit is 'n sonde waarmee ons onsself flous en waarmee ons daarom vir ewig kan voortgaan. Om nie ware berou te hê nie, dit is sonde. Om ons sondes te bely maar dan daarna daarin te volhard, dit is sonde! Want skuldbelydenis wat nie gepaardgaan met 'n aflê van daardie sonde nie, dis nie ware belydenis nie, dis bloot 'n leë religieuse handeling. Ons kan nie maar dink dat 'n gebed in die oggend of aand – "Vergewe my asb my sondes" – God se vergifnis sal waarborg nie. As hierdie gebede, as ons kerkbywoning, as ons offers bloot maar rituele is om ons gewetens te paai, sodat ons die volgende dag maar net weer met dieselfde sondes kan voortgaan – dan kan ons mos nie reken op God se vergifnis nie. Dan speel ons met Hom. Want ons mag nie in ons sondes volhard nie. Ons moet dit aflê. Ons lewens moet anders geleef word nadat ons om vergifnis gebid het.
Die volk se skuldbelydenis was blote rituele. Soos hulle verhouding met God blote skyn geraak het. Hulle wou nie raaksien dat daar iets diepers agter die rampe en die nood en dood gelê het nie. Die leiers wou alles wegverklaar met die gang en die ritmes van die lewe. Hulle het dom-astrant geweier om te hoor dat hulle afvalligheid die grootste rede agter die rampe is. Jeremia het sy asem op gepraat om die volk tot inkeer te bring. Sonder enige sukses. Nog in Jeremia se leeftyd sou die volk in ballingskap weggevoer word. God se hart is gebroke, maar dit neem nie die straf van die volk weg nie. Vir 70 jaar sou hulle in 'n ander vyandige land moes oorleef voordat van hulle kon terugkeer en van voor af kon begin. Almal het gely! Jeremia, een van die min wat getrou God se boodskap verkondig het, is ook weggevoer in ballingskap. Ook hy, die onskuldige, moes die prys vir die volk se hardkoppigheid betaal. Die mense het hulle nie aan hom gesteur nie. Hy was seker te jonk… Of hy het te sleg gepraat… Of sy boodskap het nie goed op die oor geval nie…
Jeremia was 'n groot profeet, al hét sy volk hom nie geag nie. Na hom sou daar 'n groter profeet kom. Sy eie mense het Hom ook nie geag nie, nie gehou van wat Hy verkondig nie, Hom gespot en gekruisig vir die boodskap wat Hy bring en die mense met wie Hy uithang. Hulle het hulle nie te veel aan Hom gesteur nie. In elk geval nie toe Hy nog gelewe het nie. Die vraag is – sal ons ons steur aan sy boodskap? Solank ons leef het ons tyd nog nie uitgeloop nie, is ons somer nog nie verby nie. Sal ons luister? Of sal God na ons kyk en wens dat sy kop in 'n waterbak kan verander, en sy oë in 'n fontein van trane? Laat ons God glimlag omdat ons Hom liefhet, of bars Hy uit in trane wanneer Hy na ons kyk?
Ons kan immers nie aanspraak maak op iets wat ons nie wérklik, met ons hele hart, wil hê nie. Ons moenie aanspraak maak op God se liefde as ons dit nie regtig wil hê en bereid is om bewustelik daaruit te leef nie. Maar ás ons dit wil hê, dan het Hy dit 2000 jaar gelede al vir ons gegee.
Posted on 8 Sep, 2013 8 Sep, 2013
Jeremia 2: 1-13
8 September 2013 Koninkrykstyd
Michelangelo, Sistynse Kapel se plafon, Jeremiah the weeping prophet
Iemand het eenkeer vir my gesê dat ek elke diens met 'n sug begin. Blykbaar doen ek dit nie meer nie. Maar om reg te laat geskied aan Jeremia se boodskap sal ek moet terugval in my ou gewoontes. Mens kan nie oor Jeremia praat sonder om diep te sug nie. Hy het self ook maar van die begin tot die einde van sy roeping as profeet gesug. Michelangelo het vir Jeremia teen die plafon van die Sistynse kapel geskilder. Dit is duidelik aan die lang wit baard dat hierdie skildery 'n ouer Jeremia vertoon – waarskynlik die Jeremia wat aan die einde van sy beroep as profeet staan. Waar mens graag op daardie ouderdom sou wou terugkyk op jou lewe en kan sê "Dit was goed, ek het iewers gekom, iets bereik", kan Jeremia net in algehele moedeloosheid sit en wanhopig wonder of enige van sy boodskappe die volk tot hul sinne sou bring. Was dit alles die moeite werd? Dit is daarom nie sonder rede dat Jeremia bekend staan as die "weeping prophet" nie.
Hy was die seun van 'n priester gewees. Vroeg in sy lewe deur die Here geroep om 'n doemprofeet te word wat die val van Jerusalem moes aankondig. Hy wou dit nie doen nie, maar die Here het nie nee vir 'n antwoord gevat nie. En so het Jeremia, teen sy sin, die Here se draer van slegte nuus geword. En niemand het van hom gehou nie. Wie hou nou immers van iemand wat net onweerswolke voorspel?
Weens die donker inhoud van Jeremia se profesieë is dit vir meeste mense vandag ook nie 'n lekker boek om te lees nie. Dit begin met die voorspelling van Jerusalem se ondergang en dit eindig daar waar die Jode deur Nebukadnesar weggevoer is. En nog is dit nie die einde nie. Want Jeremia was ook die skrywer van Klaagliedere. 5 Hoofstukke deurtrek met klagtes.
Vandag lees ons die eerste boodskap wat Jeremia van die Here af vir die volk moes bring. Ons sou kon sê dat dit is waar alles begin het. In Jeremia 2 sit die Here sy kaarte op die tafel:
1. Die Here het met my gepraat:
2. Gaan en roep dit uit in die ore van Jerusalem se mense:
So sê die Here: Ek onthou vir jou. Ek onthou jou trou en lojaliteit aan My in die tyd van jou jeug. Ek onthou jou liefde vir My toe jy my bruid geword het. Jy het My in die woestyn in gevolg, in die land waar daar niks geplant was nie (dws in die land waar daar geen lewe was nie).
3. Israel was heílig vir die Here, hulle was vir Hom die eerste vrug van die oes. Enigeen wat vir Israel wou skade aandoen het die prys daarvoor betaal; rampe het hulle getref.
[Ja, dit is wat die Here sê!]
4. Luister na wat die Here sê, mense van Jakob, al julle stamme van Israel.
5. So sê die Here: Watter fout het julle voorvaders in My gevind dat hulle My op 'n afstand begin hou het (dat hulle My verwerp het)? Hulle het agter waardelose dinge aangegaan, en so het hulle self ook waardeloos geword.
6. Hulle het nie gevra:
"Waar is die Here wat ons uit Egipte uit gelei het?" nie,
"Hy wat ons deur die woestyn gelei het, deur 'n land van woestynsand en klowe, deur 'n land van droogte en donkerte, deur 'n land waardeur niemand trek nie en waarin geen mens woon nie."
7. Ek het julle in 'n vrugbare land gebring om die vrugte daarvan en die goeie daarin te geniet, maar toe julle in my land gekom het, het julle dit verontreinig. Die land wat my eiendom is, is deur julle besoedel.
8. Die priesters het nie gevra: "Waar is die Here?" nie,
en die wat my wet moes aangryp het My nie geken nie (meer as blote kopkennis, hierdie is 'n intieme kennis wat 'n egte verhouding impliseer),
en die herders (dws die konings) het weggebreek van My af (hulle het in opstand gekom teen My),
en die profete het in die naam van Baäl opgetree.
Hulle almal het agter afgode aangegaan wat hulle nie kan help nie.
9. Daarom kla Ek jou weer aan,
[ja, dit is wat die Here sê!],
en Ek kla ook jou kinders en dié se kinders aan!
10. Want gaan wes oor die see na die Siprus eilande toe en kyk!
En stuur boodskappers oos na Arabië toe en laat hulle deeglik ondersoek instel en kyk. (Kyk orals – vanaf die Grieke in die weste tot by die Arabiere in die ooste, en dink goed na:)
Kyk of daar al so iets gebeur het!
11. Het 'n nasie al ooit sy gode verruil? En húlle was nie eens regtig gode nie! Maar my volk het My, die Een waaraan hulle eer en hulle reputasie hang!, verruil vir afgode wat nie kan help nie.
12. Bewe hieroor, hemele, sidder en droog heeltemal op!
13. Want my volk het twee sondes begaan:
Vir M‎‎y het hulle verlaat, die bron wat lewende water gee, sodat hulle eerder vir hulle waterbakke uit klip kan kap, gebreekte waterbakke wat nie eens water kan hou nie.
Gelowiges praat so maklik van die woede van God wat seevier in die OT terwyl sy liefde uiteindelik die oorhand kry in die NT. Hierdie siening is natuurlik heeltemal skeefgetrek. Die liefdesverklaringe van God teenoor sy volk wat ons in die OT prosa en poësie vind, is ongeëwenaar en vol van emosie. Jer 2 is soos 'n brief van die Here af aan die volk vir wie Hy baie lief was.
Dit klink dalk vreemd om te hoor dat Jeremia een van die mees morbiede boeke in die Bybel is – 'n boek vol oordeel – maar om dan ook te hoor dat dele daarvan vergelyk kan word met 'n liefdesbrief van God af aan sy volk. Hoe kan ons terselfdertyd van God se oordeel én van sy liefde lees, so dat beide hierdie kontrasterende temas die hooftema van Jeremia is? Want Jer 2 is maar een van verskeie tekste wat vir ons wys dat God se woede en sy oordeel in die OT juis gebore word vanuit sy liefde vir die volk. Hy is so lief vir sy volk dat Hy sy verhouding met hulle vergelyk met 'n huweliksverhouding. Israel was sy bruid. Hulle was lief vir mekaar. Aan die begin van die verhouding het sy vir God met haar lewe vertrou, sy het orals agter Hom aangegaan. Die Here het haar (die volk) as sy heilige eiendom beskou, die eerste vrug van sy oes. Niemand moes dit waag om 'n vinger op haar te lê nie! Só lief was Hy vir haar.
Maar toe kry God seer in die verhouding. Want sy bruid het Hom verneuk. Sy het Hom verwerp en agter ander gode aangeloop. Eers soek Hy die fout by Homself, maar hoe meer Hy onthou hoe meer besef Hy dat Hy vir Israel nét goed was. Hy het die volk in onbewoonbare gebiede beskerm en in 'n vrugbare land ingebring waar Hy hulle oorlaai het met goedheid. Dit hét goed gegaan met die volk. Maar terwyl dit so goed gaan het hulle begin rondkyk, en die gode van die nasies rondom hulle raakgesien. Hulle wou ook sulke gode hê. Almal, ook die leiers, het vir God begin vergeet en hulle het agter die ander volke se afgode aangeloop. Hulle het die Here nie eens meer geken nie – die intieme verhouding het vervlak en mettertyd verdwyn. Nie omdat God sy rug op die volk gedraai het nie, maar omdat die volk hul rug op God gedraai het.
Die volk het gedoen wat géén ander volk nog óóit gedoen het nie – hulle het hul God, die enigste ware lewende God, vir afgode verruil wat hulle nie kon help nie. Hoe ondenkbaar: Die ander volke het getrou gebly aan hulle nikswerd afgode, maar die volk van God het nie aan Hom getrou gebly nie! G'n wonder dat God so kwaad is vir die volk in die boek Jeremia nie! Hy praat met 'n verskeurde hart. Hulle was sy hart se punt, maar hulle het gekies om liewer hul harte aan die afgodsaltare te gaan ophang. Sonder énige goeie rede. Want God was vir hulle nog nét goed gewees. En die afgode kon op geen manier vir hulle help of hulle lewensgehalte verbeter nie. Hulle het nie net teen God gekies nie. Hulle het vir níks gekies. Hulle het die lewende God weggestoot, en in sy plek het hulle 'n hand vol niks begin dien. Hulle het hulle rug gedraai op die Bron van lewende water, en hulle het gekies om eerder hul eie gekraakte waterbakke uit klip te kap (want die afgode kon dit immers nie vir hulle doen nie…) – waterbakke wat nie eens water kon hou nie. G'n wonder dat God selfs die hemele oproep om te bewe en te sidder en op te droog nie! Want waarom dan nog water vanuit die hemele stuur as die volk nie meer die Bron van die water wil ken nie?
Ja, God was woedend gewees vir sy volk. Omdat Hy vir hulle so lief was, het hulle verwerping van Hom Hom so kwaad gemaak. Is dit nie so dat ons dikwels die kwaadste raak vir die mense wat die naaste aan ons is nie? Die wortel van woede lê baie keer in gekweste liefde. Want God het sy alles gegee, Hy het getrou gebly aan die volk.
Tussen God se oordeelsboodskappe deur pleit Jeremia vir die volk. Sy Klaagliedere eindig aangrypend met: "Waarom sou U ons dan bly vergeet, ons vir altyd verlaat? Bekeer U ons tot U, Here, dat ons bekeer kan wees (Hoor julle dit – nie 'Kom terug na ons toe nie Here,' maar 'Help ons om terug te kom na U toe'). Maak ons lewens nuut, soos in die ou dae (die dae toe ons nog soos 'n bruid agter U aangeloop het). Of het U ons dan heeltemal verwerp? Is U dalk net té kwaad vir ons?" … (Klaagl 5:21-22). So eindig Jeremia se boodskap.
Die Here was "só kwaad" gewees vir sy volk. Wie sou nie wees nie? Hulle het Hom prysgegee en daarom wou Hy hulle ook prysgee. Hy wou hulle uitwis, van die aarde afvee. In Jer 4 sê die Here dat Hy een kyk gee, en daar sal niks van die land en sy mense meer oor wees nie! In 4:27: "Die hele land sal verwoes wees", maar dan nét daarna "maar Ek sal dit nie totaal vernietig nie." In dieselfde asem as wat God sy vernietigende woede uitspreek, kom sy genade alreeds na vore. Hy wil graag alles en almal vernietig, maar Hy kan nie. In Hosea 11 verwoord Hy iets van die stryd binne Hom: "Hoe kan Ek jou prysgee? Hoe kan Ek jou vernietig? Ek kan dit nie oor my hart kry nie. My liefde brand te sterk. Ek sal my gloeiende toorn bedwing, Ek sal nie so ver gaan en Efraim uitwis nie, want Ek is God, nie 'n mens nie. Ek sal nie met woede ingryp nie." God bedwing Homself. Want, ten spyte van sy volk se ontrou, is Hy tot die dood toe getrou. Hy weier om ons te verwerp. Dit terwyl Hy in sy menslike gestalte sterf onder ons verwerping. Hy rig eerder sy woede teen Homself, Hy beskerm ons daarteen met sy eie lewe, omdat Hy ons so liefhet.
Gepraat van God se liefde vir ons, hoe lyk ons liefde vir Hom? Vandag?
Kan dit wees dat ons Hom ook vergeet het?
Kan dit wees dat ons ons verlede vergeet het? Die dae toe ons nog getrou was aan die Here, toe ons Hom nog liefgehad het, nog agter Hom aangeloop het?
Kan dit wees dat ons vergeet het hoe lief God ons het? En dat ons nie meer sy liefdesdade in ons lewens raaksien nie?
Kan dit wees dat ons vergeet het hoedat God ons in die verlede beskerm het, ook in ons eie verledes? Hoe Hy ons versorg het en bewaar het? Dalk aan die lewe gehou het daar waar lewe nie meer moontlik gelyk het nie?
Kan dit wees dat ons die fout vir ons vergeetagtigheid, ons afvalligheid by God wil vind? Asof Hy gefaal het, asof Hy ontrou was, asof Hy nie meer die moeite werd is om te volg nie?
Kan dit wees dat ons leiers – ons priesters en profete en presidente – vir God vergeet het? Dat die wat ons op die pad moet hou meedoen daaraan om ons van die pad af te lei? Dat hulle boodskappe en besluite en dade nie meer getuig van mense wat vir God ken nie?
Kan dit wees dat ons nie net vir God vergeet het nie, maar dat ons Hom verruil het? Vir ander dooie afgode? Wat op die ou-end niks vir ons beteken nie? Afgode soos geld, of sukses, of ander mense na wie ons eerder opkyk – soos rykes en magtiges en bekendes, of afgode van vrees en bekommernis wat ons dryf om ons eie plannetjies te beraam, so asof 'n mensgemaakte vangnet meer betroubaar is as die hand van God? Asof ons handgemaakte gekraakte waterbakke meer bied as die Bron van lewende water?
Ons moenie te vinnig hierop antwoord asof die vrae nie op ons van toepassing is nie. Want hierdie losmaak van 'n opregte intieme verhouding met God is iets wat so ongemerk kan gebeur. Ons verf soms ons gebroke verhouding toe met al die regte godsdienstige gebruike. Kan dit wees dat ons Sondae kerk toe kom (so 'n edele gebruik), maar dat dit ten diepste nie meer ons liefde vir God is wat ons hierheen trek nie. Maar diensbeurte, of plig, of skuld, of gewoonte, of ander lidmate… Is daar dalk van ons wat vanoggend met 'n sug opgestaan het toe ons besef het dis kerk vandag, en ons sal maar moet regmaak en gaan… In Jeremia 2 wys God sy hart vir ons. Hy wys ons wat in Hom gebeur, hoe Hy voel, hoe hartseer dit Hom maak, hoe kwaad Hy word wanneer Hy agterkom dat ons Hom vergeet het, en dat ons Hom in ons harte gelos het en agter ander dinge begin aanloop het.