In ’n kolonoskopie kan poliepe van net ’n millimeter of selfs kleiner verwyder word. Nadat die groeisels verwyder is, kan hulle met behulp van ’n mikroskoop ondersoek word om vas te stel of hulle kankeragtig is of nie. Dit duur sowat 10 tot 15 jaar voordat ’n poliep kankeragtig raak.
Die Kankervereniging van Suid-Afrika (Kansa) beveel aan dat enigiemand van die ouderdom van 50 af elke 10 jaar ’n kolontoets soos ’n kolonoskopie ondergaan. Ander metodes om kolonprobleme op te spoor sluit in:
’n Sigmoïdoskopie word dikwels saam met ’n fekale okkultbloedtoets (toetsing van die stoelgang vir bloed) gedoen om te sien of ’n volle kolonoskopie nodig is. Sowat 5% van pasiënte word daarna verwys vir ’n kolonoskopie.
Fekale okkultbloedtoetse is ’n vinnige toets vir mikroskopiese spore van bloed in die ontlasting. As die toets positief is, is dit gewoonlik ’n aanduiding dat ’n kolonoskopie gedoen moet word. In sommige gevalle is die positiewe uitslag die gevolg van aambeie, maar dit kan ook dui op uitstulpings of ontsteking in die kolon, maagswere, kolonkanker of poliepe. Sedert die ontwikkeling daarvan in die 1960's deur drr. Hiromi Shinya en William I. Wolff, het polipektomie ’n roetinedeel van ’n kolonoskopie geword – dit is die vinnige en eenvoudige verwydering van poliepe sonder die noodsaaklikheid van ’n ingrypende operasie. Dit is een van die voordele van ’n kolonoskopie bo ander toetsmetodes.
’n Kolonoskopie is in baie lande, ook Suid-Afrika, ’n primêre roetine-ondersoek vir mense bo 50 jaar, maar ander prosedures soos ’n vyfjaarlikse sigmoïdoskopie, ’n jaarlikse fekale okkultbloedtoets of immunochemiese toets of ’n driejaarlikse DNS-toets van die stoelgang word ook aanbeveel. Herhalings van die prosedure word dan beplan volgens die aanvanklike uitslag – ’n kolonoskopie elke vyf of tien jaar kan byvoorbeeld aanbeveel word. Vir pasiënte met ’n familiegeskiedenis van kolonkanker word ’n eerste toets dikwels al in hul tienerjare aanbeveel. Mense by wie geen poliepe in hul eerste kolonoskopie gevind is nie, se kans om kolorektale kanker binne vyf jaar te ontwikkel is uiters klein. ’n Volgende kolonoskopie binne ’n korter tyd as vyf jaar is dus onwaarskynlik.
Die dag voor die kolonoskopie drink die pasiënt ’n lakseermiddel en groot hoeveelhede helder vloeistof. Hy mag gewoonlik 24 uur voor die prosedure sy laaste maaltyd nuttig. Die inneem van vloeistof word gestaak sowat ses uur voor die prosedure. ’n Kolonoskopie vroeg die oggend kan verkieslik wees om te voorkom dat die pasiënt op die dag van die prosedure sonder kos en vloeistof bly terwyl hy die vorige dag reeds die hele voorbereiding deurgemaak het.
Aangesien die doel van die voorbereiding is om die kolon van alle soliede stowwe te ledig, moet die pasiënt tydens sy voorbereiding tuis of in ’n gerieflike omgewing wees, en ook naby ’n toilet. Hy kan ook sorg dat hy nat lappies of watte en ’n bidet (sitbadjie) byderhand het om die anus mee te reinig. ’n Streelmiddel soos petroleumjellie kan aangewend word nadat die anus gereinig is om komplikasies weens die loperige stoelgang te voorkom.
’n Nader ondersoek word dan dikwels uitgevoer terwyl die endoskoop uitgetrek word. Verdagte groeisels kan gebrand, met laserlig behandel of gesny word vir biopsie of die verwydering van die groeisels. Medikasie kan toegedien word om bloeding te verminder. Die proses duur sowat ’n halfuur, maar dit kan langer wees vanweë verskeie biopsies of polipektomieë.
Ná die prosedure rus die pasiënt gewoonlik tot die verdowing uitgewerk is – van ’n halfuur tot twee uur. Die meeste instellings vereis dat iemand die pasiënt vergesel en ná die tyd huis toe neem, maar dit hang van die verdowingsmetode af.
’n Algemene gevolg van die prosedure is winderigheid en windpyne weens die opblaas van die kolon tydens die kolonoskopie.
Die pyn wat weens die prosedure ervaar word, is nie vanweë die gebruik van die endoskoop nie, maar die opblaas van die ingewande om die ondersoek te vergemaklik. Die endoskoop self is ’n lang, buigbare buis van sowat ’n sentimeter in deursnee, dus min of meer so groot soos ’n pinkie.
Die kolon is gerimpel, amper soos ’n trekklavier, om die oppervlak te vergroot wat water absorbeer. Om dié oppervlak beter te ondersoek, pomp die chirurg die kolon soos ’n ballon op om die rimpels uit te stryk. Die maag, ingewande en kolon het ’n sogenaamde "tweede brein" rondom hulle wat die spysverteringsproses beheer. Dit gebruik ingewikkelde hormoon- en senuweeseine om met die brein en die res van die liggaam te kommunikeer. ’n Kolon se werk is normaalweg om kos te verteer en die inwendige flora te beheer. Die skadelike bakterieë in galsterige kos veroorsaak byvoorbeeld gas. Die kolon het sensors wat agterkom wanneer gas onverwags die wande uitdruk – die "tweede brein" vertel die persoon hy of sy het ingewandsprobleme deur die persoon naar te laat voel. Daarom gee dokters pasiënte dikwels volle narkose sodat hulle minder bewus is van die pyn en ongemak wat die oppomp van die ingewande veroorsaak, of om die sensasies van die kolonoskopie te versag.
Sommige dokters verkies dat die pasiënt nie ten volle verdoof is nie. Dit is veiliger as volle narkose, die pasiënt kan eenvoudige opdragte uitvoer soos om van posisie te verander, en die hersteltyd is korter en die newe-effekte minder. Die pasiënt kan selfs die prosedure op ’n skerm dophou. Hoewel daar ongemak is wanneer die lug ingepomp word, is dit gewoonlik nie baie seer nie en dit gaan gou oor.
’n Ondersoek in 2011 wat in dieselfde tydskrif gepubliseer is, toon egter mense wat in die vorige 10 jaar ’n kolonoskopie gehad het, het ’n 50% kleiner risiko gehad om te sterf. Die risiko was laer vir kanker aan die linker- én regterkant van die kolon.
Bloeding kan dadelik tydens die prosedure stopgesit word deur die wond met die endoskoop te brand. Bloeding kan ook tot ’n week ná die tyd voorkom op ’n plek waar ’n poliep verwyder is en ’n kolonoskopie kan dan weer gedoen moet word om die plek te behandel.
Ingewandsontsteking is ook ’n risiko van kolonoskopieë, maar dit is baie skaars. Die kolon is nie ’n steriele omgewing nie omdat baie bakterieë daar voorkom om die doeltreffende werking van die ingewande te verseker; die risiko vir ontsteking is dus baie laag. Infeksies kan wel voorkom as te veel weefsel tydens ’n biopsie verwyder word en bakterieë deurdring tot plekke waar hulle nie hoort nie, of wanneer perforasie voorkom en bakterieë in die buikholte beland.
Minder ernstige risiko's is naarheid, vomering of ’n allergie vir die verdowingsmiddel wat gebruik word. As medikasie binneaars toegedien word, kan die aar geïrriteerd raak. Die meeste sodanige irritasies laat ’n knop agter wat ná ’n paar dae verdwyn. Die kans op sulke komplikasies is minder as 1%.
In Afrikaans is verskeie woorde wat van κόλον afgelei is, soos kolektomie en kolostomie, wat nie die inkorrekte bykomende -on- bevat nie.