Ongelukkig moet ’n mens soms ’n hele paar paddas soen – Alma Carstens – Romanzalesersblog
Ongelukkig moet ’n mens soms ’n hele paar paddas soen – Alma Carstens	10/10/2016	Wat is jou gunstelingwoord?
Waarna verlang jy die meeste van Suid-Afrika?
Rooibostee, Robertson-speserye, goeie wyn.
Wat geniet jy die meeste van Thailand?
Die kos, natuurlik. Die straatstalletjies se kos is die beste!
My man. Hy is die enigste een in wie se arms ek wil wees.
Noem vyf dinge waarvan jy hou en vyf dinge wat jy nie kan verdra nie?
Waarvan ek hou:
Om te reis en nuwe plekke te verken
Yskoue Sauvignon Blanc
Wat ek nie kan verdra nie:
Watter drie doelwitte op jou bucket list wil jy nog bereik?
Om weer die Camino de Santiago te gaan stap.
Om ’n Formule Een-wedren iewers te gaan kyk.
Om deur die hele Italië te gaan toer sonder om aan tyd gebonde te wees.
Wat beïnvloed jou skryfstyl?
Dis ’n moeilike vraag. Ek het geen idee nie. Ek skryf soos wat ek praat, die belangrikste is dat dit maklik moet kan lees.
Het jy altyd geweet dat jy ’n skrywer wou word?
Ja. Ek was van jongs af gek oor lees en het altyd gedink ek sal daarvan hou om romantiese fiksie te skryf. Daar was gedurig stories in my kop, maar ek het nooit gedink ek sou dit kon regkry om ’n hele boek klaar te skryf nie.
Watter prikkel het jou laat besef jy wil skryf?
Ena Murray, Ettie Bierman en Schalkie van Wyk om maar ’n paar te noem. Ek het met liefdesverhale grootgeword en telkens wanneer ek hulle boeke gelees het, daarvan gedroom om eendag my eie stories te kan skryf.
Wat was die inspirasie agter Ver anderkant Wiesenhof?
Ek het ’n paar jaar gelede ’n artikel gelees oor ’n paartjie wie se paaie na skool geskei en byna veertig jaar later weer gekruis het. Hul liefde vir mekaar het nooit gesterf nie, ten spyte van die feit dat albei intussen met ander mense getrou het. Ek wou vir Kara en Nikla ’n tweede kans gee, terwyl hulle nog jonk genoeg is om oor te begin en wou hulle darem nie veertig jaar daarvoor laat wag het nie.
Moenie skryf om ander te probeer beïndruk nie, maar vind jou eie skryfstyl, een waarmee jy gemaklik is. Ek kan nie onthou wie dit vir my gesê het nie.
Wat het Kara en Nikla jou geleer?
Moenie ’n tweede kans op geluk deur jou vingers laat glip weens hardkoppigheid en onvergewensgesindheid nie.
Het jy van die begin af geweet Middernagsoene, Ver anderkant Wiesenhof en Joune vir altyd (verskyn Februarie 2017) sal ’n drieluik wees?
Nee, glad nie. Nikla en Kara se storie was reeds geskryf toe ek besluit het om Ben en Giselle se storie (die eerste boek in die drieluik) ook te vertel. En natuurlik moes Rudi en Melani mos uiteindelik saam geluk vind, so voltooi hulle storie toe die Wiesenhof-sage.
Hoe verskil Giselle, Kara en Melani van mekaar?
Giselle is ’n vuurvreter, maar het ook ’n sensitiewe kant en is baie familievas.
Kara hou nie van konflik nie en probeer om almal gelukkig te hou, soms ten koste van haarself.
Melani is ’n sagte persoon wat voorheen maklik sou toelaat dat mense oor haar loop. Dit het gelukkig verander toe sy moes leer om op haar eie voete te staan.
Boodskap vir die lesers …
Eerstens is ek oneindig dankbaar vir elke mens wat my boeke lees en my stories geniet. Sonder liefde sou die wêreld maar ’n kleurlose plek gewees het en sonder ons lesers, sou Romanza nie kon voortbestaan nie. Baie dankie vir julle getroue ondersteuning. Tweedens wil ek vir elkeen wat aan die liefde glo sê: moet nooit hoop verloor dat dit eendag oor jou pad mag kom nie. Ek glo heelhartig elke mens kry die geleentheid om sy/haar eie Romanza uit te leef, maar ongelukkig moet ’n mens soms ’n hele paar paddas soen om by die prins/prinses uit te kom.
Posted in: Gesels met skrywers, romanses, romantiese fiksie, Romanza, Uncategorized | Tagged: romantiese fiksie, Romanzas, Skrywers	Post navigation
Troue in ’n towerbos – Rosita OberholsterVer anderkant Wiesenhof – Alma Carstens Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...