GTST spoilers week 18 2017 - GTSTspoilers.com
Lees nu alle GTST spoilers van de eerste week in mei.
Vrijag 5 mei 2017 Teenage stereotypes by Scot Cunningham 66314 views
Week 4 stereotypes by N Jones 21076 views
Representation by jphibbert1979 35182 views
Representation theory by Andy Wallis 72412 views Scouts verrassen bewoners verpleeghuis met koekjes en kerstkaarten – Scouting Lutemgroep Middelburg
Gelabeld metGasthuis Middelburg, Kaarten, Koekjes, Lutem, Maurits Sep, Middelburg, PZC, Ruben Oreel, Scouting Ystydperk - Wikipedia
’n Ystydperk is ’n periode in die aarde se geskiedenis wat deur die veryssing van beide pole gekenmerk word en wat tot ’n duidelike klimaatswisseling van ’n warm na ’n ystydperk lei. Volgens hierdie definisie leef ons al sedert 2,6 tot 2,7 miljoen jaar in ’n ystydperk. Sedert een miljoen jaar gelede word die aarde onderwerp aan kortstondige wisselings, bekend as die Kouetye (Glasiale tye) en die Warmtye (Interglasiale tye).
1 Ystyd en Ystydperk-die onderskeid van begrippe
2 Ystydperke en die geskiedenis van die aarde
3.1 Oorsake wat met die aarde te doen het
3.1.1 Sluiting en opening van seestrate
3.1.2 Vorming van hoë gebergtes
3.1.3 Verdere oorsake wat met die aarde verband hou
3.2 Sterrekundige oorsake
3.2.1 Beweging van die aarde
3.2.2 Aktiwiteit-siklusse van die son
Ystyd en Ystydperk-die onderskeid van begrippe[wysig | wysig bron]
Die begrip Ystyd word sinoniem gebruik met Kouetyd, of Glasiale tyd. In hierdie sin word dit reeds in 1837 deur Karl Friedrich Schimper gebruik. Om verwarring te vermy, behoort ’n mens vir die hele tydperk oor die afgelope 2,6 miljoen jaar liewer die omvattende begrip “Ystydperk” te gebruik. Dit sluit die opeenvolgende warm en koue periodes in. Die huidige Ystydperk word in vaktaal as die “Kwartenêr” aangedui.
Ystydperke en die geskiedenis van die aarde[wysig | wysig bron]
Ystydperke kom betreklik min op aarde voor. Gesien in die geheel is die aarde ’n relatief ysvrye planeet waarop kouer fases selde voorkom, wat ongeveer van 15-10 miljoen jaar geduur het. Gedurende hierdie tye reik die ysbedekking van die pole, veral via berge en gletsers tot in die laere breedtegrade. Een van die bekendste ysfases kom voor in die jongere Pre-Kambriese tyd. Een van die bekendste ysfases kom voor in die jongere Pre-Kambriese tyd. Volgens die sogenoemde “Sneeubal-aarde” beskouing was die aarde van ongeveer 700-800 miljoen jaar meermale volkome met ys bedek, wat die ontwikkeling van hoër lewensvorme uitgestel het, maar uiteindelik bevorder het. Klimaatsmodelle van die vroeëre aarde ondersteun hierdie beskouing wat intussen ook beken is as die Permo-karboniese Ystydperk. Veral die suidkontinente, wat met die opbreek van die ou Gondwana ontstaan het, is deur die beweging van ys tydens hierdie periode gevorm. Middel Europa het hom in hierdie tyd in die nabyheid van die ewenaar bevind. Die vermoede dat die Ystydperk verantwoordelik was vir die uitwissing van spesies aan die begin van die Mesoïese tydperk is intussen verkeerd bewys.
Ons huidige ystydperk het ongeveer 2,58 miljoen jaar gelede in die Plioseen begin. Ander bronne gee die begin aan as 2,7 miljoen jaar gelede. Ons is dus vermoedelik nou eers aan die begin van ’n langere ystydperk.
By die klimaatswisseling van die ystydperk moet ’n mens tussen ’n algemene afkoelings-neiging op die aarde onderskei, wat reeds in die Tersiêre (Paleogeen) begin en tot in die onlangse tyd (Neogeen) duur. Hierdie tendens is langdurig. Onafhanklik hiervan bestaan daar (geologies gesien) kortstondige klimaatswisselings wat tussen 100,000 jare en weinige dekades kan aanhou. Die laaste wisselinge verloop meestens in periodes.
As oorsaak vir die algemene afkoeling sedert die Paleogeen word op die oomblik veral veranderinge op die aarde self oorweeg, terwyl kortstondige klimaatsveranderinge die beste verklaar kan word uit die periodieke veranderinge van die aarde se baan om die son, of met periodieke wisselinge van sonaktiwiteite.
Die soeke na oorsake vir die sikliese voorkoms van koue- en warmtye behoort ook vandag nog tot die spannendste uitdagings vir navorsing in die Paleo-klimatologie. Hierdie werk word eng verbind met die name van James Croll en Milutin Milanković. Beide het die gedagtes van die Fransman Joseph Alphonse Adhémar verder ontwikkel, volgens wie veranderinge in die baan van die aarde om die son vir terugkerende ystye verantwoordelik was.
Oorsake wat met die aarde te doen het[wysig | wysig bron]
Die belangrikste dryfveer vir die algemene afkoeling in die Paleogeen en die Neogeen was prosesse in die tektoniese verskuiwings, dit wil sê die verskuiwing van die vastelande oor die aardbol. Deur die sluiting of opening van seestrate het die seestrome beduidend verander en daarmee saam die vervoer van hitte op die aarde.
Sluiting en opening van seestrate[wysig | wysig bron]
Op hierdie wyse het die wegdrywe van Australië en later Suid-Amerika van Antarktika in die Oligoseen, twee seestrate (die Tasmaniese Deurgang, en die Drake