Verveeldheid is histories 'n emosie, beide as 'n vyand beskou en omhels vir sy moontlikhede. (Shutter)
'Ek is verveeld' is 'n stelling wat baie is ouers vrees dit om gedurende die somervakansie te hoor.
Moet ouers skarrel om die ongestruktureerde tyd van die somer vir hul kinders te vul - sodat hulle nie kla oor niks om te doen nie (of erger, in die moeilikheid kom)? Of moet hulle kinders miskien laat verveeld raak?
Inderdaad bestaan ​​die gewilde idee, wat deur sielkundiges, bestuursdeskundiges of innoveerders gevorder is, dit verveeldheid is belangrik vir die ontwikkeling van eienskappe soos kreatiwiteit en briljante idees. Verveeldheid word nie net gesien as iets wat vermy moet word nie, maar ook as iets wat aktief gekweek moet word vir sy potensiaal.
Geleerdes verbind die ontstaan ​​van die term verveling die Europese industriële moderniteit, herhalende arbeid, die standaardisering van tyd - en die gepaardgaande opkoms van die konsep van vryetyd.
Reguleer tyd was fundamenteel vir die ontstaan ​​en ontwikkeling van nywerheidskapitalisme. Sedert ten minste die 17de eeu het die Westerse politieke, regs- en godsdienstige owerhede die noodsaaklikheid daarvan gebruik tyd produktief te wees terwyl u rasistiese, klasverwante en geslagte idees van luiheid en ledigheid konstrueer.
My studie fokus op verveeldheid in Kanada na die Tweede Wêreldoorlog tot die 1980's. Ek ondersoek verveling met betrekking tot besprekings van kapitalisme, produktiwiteit en emosionele regulering, tesame met historiese begrip van die emosie as negatief en positief.
In die periode wat ek studeer, het kulturele en akademiese besprekings en kommentaar oor verveling in verskillende kontekste verskyn wat verband hou met verskillende bevolkingsgroepe en sosiale groepe.
Is verveling iets wat moet vermy word? (Shutter)
Na-oorlogse verveling in Kanada
Die historikus Shirley Tillotson, professor emerita aan die University of King's College, vertel hoe dit gedurende die middel van die 20de eeu in Kanada reageer op voorspraak wat reageer op swak arbeidsomstandighede, wetgewers het wette uitgevaardig om werkstyd te beperk en verhoogde vryetydstye in te stel.
Maar deur die laat 1950's tot die 1970's, wetenskaplikes en kultuurkommentators was ook bekommerd dat vrye tyd te oorvloedig kan raak en kan lei tot verhoogde verveling. Kulturele besprekings oor die gevare van verveling het voortgebou op langer politieke, wettige en godsdienstige debatte gegrond op die middelklas-sienings van morele gedrag wat verband hou met die vrye tyd van mense in die werkersklas te ondersoek.
In die naoorlogse periode het mans en vroue van hul onderskeie oorlogsrolle teruggekeer en terug in roetines wat verander is deur prosesse van outomatisering of nuwe tegnologie, albei in poste en die huislike lewe. In die vroeë 60's het advies-rubriekskrywers oor verveling in die huwelik in koerante soos die geskryf Winnipeg Tribune. Baie van hierdie kolomme handel oor die spesifieke verveeldheid en uitdagings wat vroue in die huis ervaar.
Kommer oor die verveling in die huwelik word weerspieël na-oorlogse angs rondom 'n geïdealiseerde sogenaamde 'normale' gesin, wat gepaard gegaan het met rigiede geslagsrolle, wit middelklasgevoelens en bekommernisse oor jeugdigheid en misdadigheid. In my voorlopige navorsing het ek gevind dat media- en kulturele kommentaar in Kanada in die naoorlogse jare en daarna weerspieël het gewilde voorstellings van doellose en gevaarlike tieners: Die verveeldheid van jeugdiges is beskou as 'n bydrae tot misdaad en moes dus bekamp word.
Maar sommige het ook beweer dat hoewel vryetyd verveeldheid kan kweek, dus kan betaalde werk gedoen word. Sedert die vroeë 20de eeu het sielkundiges en bestuursdeskundiges daarin belanggestel die verveling van werken die verband tussen verveling, werk en persoonlikheid bestudeer het.
Alhoewel minder algemeen, het westerse denkers ook verveling as iets wat moontlik positief is, ondersoek.
In sy 1924-essay oor verveling stel die Duitse skrywer Siegfried Kracauer twee voor verskillende vorme van verveling. Kracauer was 'n filmteoretikus met wie soms geassosieer word die Frankfurtse Skool, 'n groep intellektuele wat moderniteit, kultuur en kapitalistiese samelewing aangespreek het.
Kracauer het geskryf as reaksie op sosiale veranderinge wat deur industriële moderniteit teweeggebring is, insluitend herhalende fabriekswerk, verhoogde tegnologisering en die opkoms van massaadvertensies. Hy stel voor dat een vorm van verveling verband hou met die dwaasheid van die alledaagse moderne lewe, en die uitputting van die persoon se subjektiwiteit.
Die ander vorm van verveling wat Kracauer bespreek - wat hy ware of radikale verveling noem - hou verband met 'n rustige ontspanningstyd waar 'n mens die bombardemente en onderdrukkings van die moderne lewe kan erken. Kracauer beskou hierdie tweede vorm van verveling as 'n plek van radikale politieke potensiaal.
Hierdie gevoel van verveling as 'n plek van potensiaal vir verandering of geïnspireerde optrede het ook wortels in die westerse intellektuele tradisie. In die Renaissance en die Romantiese periode, skrywers het melancholia bespreek as 'n vorm van ontevredenheid gekoppel aan intelligensie en kreatiwiteit wat hulle geassosieer het met die gevoelens van digters en filosowe.
As ons kyk na die begeerte om verveling te reguleer - die behoefte om dit te vermy of uit te roei - in die lig van Kracauer se opvatting van radikale verveling, kan ons spekuleer dat 'n deel van die begeerte om die emosie te reguleer, gekoppel is aan angs rondom die verveling wat dit kan veroorsaak.
Inderdaad, een van die redes waarom bedryfsielkundiges gedurende die vroeë 20e eeu verveling as 'n probleem beskou het, was omdat dit tot arbeidsonrus kan lei: probleme vir die kapitalis, maar moontlikheid vir die werker.
As verveling ook 'n potensiële plek is, hoef dit miskien nie so bang te wees nie.
Hierdie laaste weke van die somer is miskien 'n kans om te verhuur kinders ervaar die potensiaal van verveeldheid, om te verken wat kan opduik.
Maar dit kan moeilik wees vir die ouer - of voorgestelde veranderinge in die daaglikse gesinslewe en roetines.
Michelle Fu, PhD-student, Departement Geskiedenis, Universiteit van Toronto