Ons hoor ook dikwels mense wat sê dit is onmoontlik om enige enkele weergebeurtenis aan klimaatsverandering toe te ken, soos die voormalige premier, Tony Abbott en die destydse minister van omgewing, Greg Hunt, ná die bosbrande in Nieu-Suid-Wallis in 2013.
Terwyl dit dalk waar was in die 1990s, die wetenskap van die toekenning van individuele ekstreme gebeurtenisse tot opwarming van die aarde het sedertdien aansienlik gevorder. Dit is nou moontlik om aspekte van uiterste gebeure aan klimaatverandering te koppel.
Soos ek egter beskryf in 'n artikel wat saam geskryf is deur Susan Hassol, Simon Torok en Patrick Luganda en vandag gepubliseer in die Wêreld Meteorologiese Organisasie Bulletin, hoe ons hierdie bevindings kommunikeer het nie tred gehou met die vinnig ontwikkelende wetenskap nie. As gevolg daarvan is daar wydverspreide verwarring oor die verband tussen klimaatsverandering en uiterste weer.
Die wetenskap van die toekenning van individuele uiterste weersomstandighede aan klimaatsverandering dateer terug na 2003, wanneer a besprekingsartikel in die natuur het die kwessie van aanspreeklikheid vir skadevergoeding van uiterste gebeure aan die lig gebring. Die idee was dat as jy 'n spesifieke gebeurtenis kan toeskryf aan stygende kweekhuisgasvrystellings, kan jy moontlik iemand in rekening hou.
Dit is gou gevolg deur a 2004 studie van die 2003 Europese hittegolf, wat meer as 35,000 sterftes veroorsaak het. Hierdie analise het bevind dat klimaatsverandering die risiko van soveel hitte meer as verdubbel het.
Hierdie vroeë studies het die grondslag gelê vir die gebruik van klimaatmodelle om die verband tussen spesifieke ekstreme weersomstandighede en mensverwante klimaatsverandering te ontleed. Baie studies het sedertdien gefokus om getalle aan die risiko's en waarskynlikheid van verskeie uiterstes te plaas.
Erkenningswetenskap het nou ontwikkel tot die punt waar dit moontlik is om uiterste gebeure te analiseer, amper soos dit gebeur. Die World Weather Attribution projek is 'n voorbeeld van 'n internasionale poging om ons vermoë om die invloed van klimaatsverandering op uiterste weersomstandighede te analiseer en te kommunikeer, te verskerp en te versnel.
Hierdie projek ondersoek die groot oorstromings in Frankryk en nabygeleë lande in 2016. Die vloede - wat duisende mense gedwing het om hul huise te ontruim en skade veroorsaak het wat meer as 'n miljard euro in Frankryk was, is veroorsaak - meer as 80% gemaak deur klimaatsverandering.
Die kommunikasie van hierdie wetenskap buite die navorsingsgemeenskap het, met 'n paar noemenswaardige uitsonderings, nie hierdie wetenskaplike vooruitgang ten volle weerspieël nie. Hierdie verwarring oor die toestand van die wetenskap kom van baie bronne.
Die media, politici en sommige wetenskaplikes buite hierdie navorsingsgebied beweer steeds dat ons nie enige individuele gebeurtenis kan toeskryf aan klimaatsverandering nie. In sommige lande - insluitende Australië - kan die oorsake van spesifieke uiterstes gesien word as 'n polities gelde probleem.
In die nasleep van 'n uiterste gebeurtenis soos 'n brand of vloed, kan dit as onsensitief of oordrewe politiek beskou word om die menslike geïnduseerde oorsake van verlies van lewe of eiendom te bespreek. Die siening van politieke en media leiers kan invloedryk wees in die vorming van openbare menings oor uiterste klimaatgebeurtenisse.
Dit help dit nie vertroue en onsekerheid is wyd verkeerd verstaan ​​van konsepte buite die wetenskaplike gemeenskap.
Nog 'n deel van die probleem is dat baie wetenskaplikes vir 'n lang tyd hierdie boodskap weens die kompleksiteit van die klimaatstelsel herhaal. Alle uiterstes vind plaas in 'n natuurlik veranderlike en chaotiese klimaatsisteem, wat die toewysing van gebeurtenisse bemoeilik.
Erkenning wetenskaplikes het die grootste duidelikheid en vertroue in die toeskrywing van hitte gebeure wat voorkom oor groot gebiede en verlengde tydperke. Byvoorbeeld, twee afsonderlike studies het bevind dat die 2013-uiterste hitte in Australië feitlik onmoontlik sou wees sonder menslike klimaatsverandering.
Reënval gebeure is moeiliker. Hierdie kompleksiteit kan verwarring veroorsaak oor die uiterste gebeurtenisse wat beter verstaan ​​word, en lei tot gemiste kommunikasiegeleenthede.
Die behoefte aan beter kommunikasie
Om die presiese oorsake van onlangse uiterste weersomstandighede en klimaatgebeure te verstaan, is nie net 'n akademiese strewe nie.
Uiterste gebeurtenis toeskrywing het 'n navorsingsveld geword met belangrike voordele vir die publiek. Die samelewing se oortuigings oor watter gebeure deur klimaatsverandering veroorsaak word, sal besluite beïnvloed oor hoe om aan te pas by die veranderinge. Swak besluite in hierdie gebied kan infrastruktuur en menslike gesondheid in gevaar stel.
As ons byvoorbeeld die skakel tussen klimaatsverandering en die 2003 Europese hittegolf sonder wetenskaplike analise afwys, sal ons swak voorberei word om kwesbare mense te beskerm teen hitte stres in die toekoms onder verdere aardverwarming.
Enige assessering van toekomstige klimaatrisiko en voorbereiding vereis 'n wetenskaplike basis. Dit moet nie gegrond wees op menings wat uit persoonlike persepsies, mediaberigte of politici se kommentaar gevorm word nie.
Veranderinge in uiterste weersomstandighede en klimaatgebeure is die primêre manier waarop die meeste mense klimaatsverandering ervaar. Terwyl wetenskaplike besprekings oor globale gemiddelde temperature nuttig is om die wyer probleem te verstaan, ervaar jy nie "globale gemiddelde temperatuur" nie. Tog het ons almal 'n direkte ervaring van uiterstes.
Ons argumenteer dat wetenskaplikes die wetenskaplike skakels tussen uiterstes en aardverwarming akkuraat moet kommunikeer, sodat mense ingeligte besluite kan neem oor aksies om die risiko's van hierdie gebeure te beperk.
Ons stel verskeie eenvoudige riglyne voor vir duidelike kommunikasie rondom uiterstes:
Lei met wat die wetenskap verstaan ​​en bespaar die voorbeelde en onsekerhede vir later. Begin byvoorbeeld deur die impak van aardverwarming op hittegolwe te verduidelik en bespreek dan die besonderhede van 'n individuele gebeurtenis.
Gebruik metafore om risiko en waarskynlikhede te verduidelik. Byvoorbeeld, bespreking van aardverwarming as "die dobbelsteen laai teen meer rolle van uiterste gebeure" of "stapel die dek" ten gunste van uiterstes, is voorbeelde van toeganklike taal.
Vermy gelaaide taal soos "blameer" en "fout".
Gebruik toeganklike taal vir die versending van onsekerheid en vertroue. Byvoorbeeld, wetenskaplikes gebruik dikwels die woord "onsekerheid" om die koevert van toekomstige klimaatscenario's te bespreek, maar vir die publiek beteken "onsekerheid" dat ons net nie weet nie. Gebruik eerder die woord "reeks".
Probeer om taal te vermy wat 'n gevoel van hopeloosheid skep. Byvoorbeeld, eerder as om verdere toenames in sommige uiterste weer "onvermydelik" te noem, kan ons die keuse bespreek wat ons in die gesig staar tussen 'n toekoms met toenames in uiterste weerstoestande en een met minder.
Hierdie riglyne kan ook die publiek help om die akkuraatheid van verslagdoening oor weersomstandighede te evalueer. As die verband tussen 'n uiterste gebeurtenis en klimaatsverandering reguit sonder 'n attribusie-analise verwerp word, verteenwoordig dit waarskynlik nie die ontwikkelende wetenskap nie.
Omgekeerd, as 'n uiterste as bewyse van klimaatsverandering aangebied word, sonder om die nuanses en kompleksiteit te bespreek, is dit eweneens onwaarskynlik dat die nuutste attribusiewetenskap reflekteer.
As wetenskaplikes beter raak om hul werk te kommunikeer, en lesers beter raak om te bepaal wat akkuraat is en wat nie, sal ons almal beter ingelig word om keuses te maak wat hopelik 'n toekoms kan afweer met meer uiterste weer.
Sophie Lewis, navorsingsgenoot, Australiese Nasionale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Weer > Hoe ons die klimaat se rol in spesifieke ekstreme klimaatgebeure kan spot