Geskryf deur Luca Panzone en Natasha Auch
Hoe beïnvloed u koswinkel die planeet? Dink daaraan soos dit: net een eier eet gee tussen 260 en 330 g CO₂ uit na die atmosfeer. Dit is omdat die eier voordat die eier jou bord bereik, geproduseer moet word en afgelewer word by die hen wat dit gelê het. Daardie hen moet dan verhit word wat in die skuur gepomp word wat dit met die ander henne op die plaas deel, en hul eiers moet gereeld per wa vervoer word na die winkel waar hulle dit koop, waar dit in yskaste gebêre word. Daar is ook die verpakking wat gemaak moet word om die eiers te bêre en om dit in ag te neem.
Dit alles neem energie, wat meer gereeld as nie opgewek word deur fossielbrandstowwe nie. Ons kan die koolstofvoetspoor van 'n spesifieke voedselitem ontleed deur die hoeveelheid kweekhuisgasse wat tydens die produksie van grondstowwe, industriële verwerking, vervoer, berging, kook, verbruik en afval uitgewerk word, uit te werk. Dit word die "wieg-tot-graf" -benadering genoem.
Dit kan mense help om beter te verstaan ​​hoe die dinge wat ons elke dag gebruik die wêreld rondom ons beïnvloed. Met dit in gedagte, is hier vier eenvoudige reëls om u te help om die koolstofvoetspoor van u voedselmandjie tydens u volgende inkopietoer te verminder.
1. Diversifiseer u proteïenbronne
Van alle vee het koeie die meeste weiveld nodig en die meeste voer van landintensiewe gewasse. Hul burps genereer ook groot hoeveelhede metaan met die planeet opwarming, wat die koolstofvoetspoor van beesvleis maak gemiddeld vier keer hoër as varkvleis en pluimvee. Lam het 'n hoë koolstofvoetspoor, en die verbruik daarvan moet ook verminder word.
Proteïen hoef nie van vleis af te kom nie. Trouens, boontjies en peulvrugte is dikwels 'n gesonder bron vir u en die planeet. Sterkte met beelde / Shutterstock
Korrels, boontjies, lensies, soja en tofu, neute en sade, sampioene en seewier bevat almal hoë proteïenvlakke en benodig baie kleiner insette as diere om te groei, wat hulle 'n baie lae koolstofvoetspoor gee. In 'n onlangse studie het getoon dat dit moontlik is om die vrystelling van kweekhuisgasse met 80% te verminder, net deur vleisverbruik met 70% te verminder en suiwelverbruik met 65%.
2. Organies beteken nie lae koolstof nie
In die afwesigheid van berekende koolstofvoetspore op voedseletikette, gebruik verbruikers gewoonlik ander inligting op etikette om die omgewingsimpak te skat. maar dit kan dikwels mislei. Verbruikers kan 'organiese' of 'vrye reeks' met 'n hoër omgewingskwaliteit (lae plaagdoderintensiteit en meer natuurlike diereproduksie) vereenselwig, en aanvaar dat dit uiterste koolstofprodukte is. Terwyl sommige organiese produkte, soos melk of olyfolie, gewoonlik 'n laer koolstofvoetspoor het as gewone ekwivalente, die omgekeerde is waar vir sojamelk en organiese en vrylopende eiers teenoor skuur eiers. Wat pasta betref, is daar gewoonlik geen verskil tussen organiese en nie-organiese variëteite nie.
Natuurlik is die sorg van dierewelsyn en die beperkte gebruik van chemiese kunsmis ook belangrik. Maar vermy die gebruik van hierdie sleutelwoorde om die koolstoflas van voedsel te skat.
Organiese voedsel is dikwels beter vir die natuurlewe en die welstand van diere, maar dit is nie noodwendig beter vir die klimaat nie. Ana Lacob Photography / Shutterstock
3. Plaaslik is nie altyd die beste nie
Die aankoop van plaaslike produkte waarborg nie 'n kleiner koolstofvoetspoor nie. Vervoer lewer 'n belangrike bydrae tot die koolstofkoste van voedsel, maar dit is nie die enigste koolstofkoste nie. In werklikheid is die koolstofbydrae van vervoer hoër in voedsel met 'n lae koolstofinhoud. In hierdie mate moet die 'voedselmyl'-konsep nie gebruik word as 'n aanduiding van koolstofvoetspoor nie, omdat dit slegs die vervoerelement van die koolstofvoetspoor in ag neem.
Byvoorbeeld, vervoer verhoog nie die voetspoor vir hoëkoolstofprodukte soos vleis nie, en dit kan voorkom dat die lam uit Nieu-Seeland in die seisoen van die slagting laer koolstofvrystellings het as die Britse lam buite die seisoen, hoofsaaklik as gevolg van die baie laer koolstofvoetspoor by grootmaak, as gevolg van gunstiger weer wat die diere in staat stel om meer gras en minder veevoer te eet. Aan die ander kant het groenbone uit Kenia of aspersies uit Peru 'n lae koolstofvoetspoor tydens produksie, maar hul koolstofvoetspoor word baie verhoog deur die vlug wat hulle na supermarkrakke in die Verenigde Koninkryk bring.
Plaaslik is dit nuttig vir vrugte en groente in die seisoen, maar die koolstof wat vrygestel word deur dit in die winter in kweekhuise te kweek, beteken dat die invoer van 'n land waar die produk in die seisoen is, gewoonlik meer volhoubaar is. Die beste van alles is natuurlik om in synchroon met die natuurlike seisoene te eet, indien moontlik.
Die koolstofvoetspoor van vervoer kan ook vir verwerkte produkte laer wees. Die versending van gemaalde koffie in plaas van koffiebone of gekonsentreerde lemoensap eerder as lemoene impliseer slegs die vervoer van die finale produk, sonder die afval of die ekstra water, en die gebruik van minder verkoeling en minder verpakking. As gevolg daarvan, gekonsentreerde lemoensap gee minder CO₂ uit as vars lemoensapen die maal van koffie waar bone gekweek word, is miskien volhoubaarder as om die boontjies in te voer om elders gemaal te word.
Glo dit of nie, lammers wat in Nieu-Seeland gefok word, kan soms 'n beter keuse vir die Britse verbruikers wees as plaaslike produkte. Martin Bisof / Unsplash, CC BY-SA
Plastiekverpakking is nie altyd die kwaad wat dit uitmaak nie. Sommige verpakkingsopsies, veral tin en glas, is baie swaar en kan dus net in kleiner hoeveelhede vervoer word. Dit beteken dat hul vervoer meer energie per eenheid voedsel benodig. As gevolg hiervan, kan die oorskakeling van hierdie soorte materiale na plastiek, wat aansienlik ligter is, die koolstofvrystellings verminder. Dit is veral die geval as die plastiek herwinbaar is.
Plastiekverpakking kan in sommige gevalle beter wees as geen verpakking nie. in verleng die rakleeftyd van vars produkte, kan plastiek 'n bondgenoot wees in die vermindering van voedselafval - wat produseer metaan as dit na stortingsterrein gaan.Lees meer: Waarom plastiekverpakking nodig is om voedselafval te voorkom en die omgewing te beskerm
Luca Panzone, dosent in verbruikersgedrag, Newcastle Universiteit en Natasha Auch, PhD-kandidaat in gedragsekonomie, Newcastle Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > 4 maniere om die koolstof in u voedselmandjie te verminder