In Maart 2015 het Chris Borland, San Francisco 49ers-linebacker, sokkersliefhebbers geskok toe hy sy besluit aangekondig het om na net een seisoen in die NFL te tree.
Hy het verduidelik dat hy is bekommerd oor die langtermyn gesondheidsgevare van sokker-verwante hooftraumaEn joernaliste en media persoonlikhede bedek die storie breedvoerig.
Sommige waarnemers het gevra of Borland se aftrede die "Begin van die einde" vir die NFL, terwyl ander voorgestel het dat die liga sou bly onveranderd.
Maar kyk na die NFL, mag Borland se besluit - saam met die steeds groeiende liggaam van bewyse Op sokkerverwante harsingskudding en breinbeserings - beïnvloed sokker op jeugvlak? Met professionele atlete wat as rolmodelle dien vir kinders wat in hul voetspore streef, volg die besluite van populêre sportsterre dikwels 'n groot impak op die veiligheid van jeugdatlete.
Ouers het oor die algemeen 'n finale uitspraak oor die aktiwiteite waaraan hul kinders deelneem. Moet hulle die voorsprong van Borland volg en hulle kinders verbied om sokker te speel? Ongelukkig is daar geen eenvoudige antwoord nie. In plaas daarvan moet 'n leër van kwessies - kulturele, sosiale en fisiese - geweeg word.
In yshokkie, die besluit van all-star NHL doelwagter Jacques Plante om letterlik 'n gesigmasker te begin dra het die gesig verander van die spel.
In die 1950s, het hokkie Goalies nie dra gesigmaskers. Sommige waarnemers ten tyde aangevoer dat ouers wat hul kinders toegelaat het om hokkie sonder behoorlike toerusting te speel, oortree hul plig om hul kinders te beskerm. Ten spyte van hierdie bekommernisse - en die sport se inherente geweld - is die beskerming van die kop egter algemeen beskou as 'n teken van lafheid.
Plante se vetbeweging (en sukses op die ys) het gehelp om 'n heersende kultuur uit te daag waarby gesigsbeskerming gekry het. Ander het gou sy leiding gevolg: beide professionele en amateurhokkie-doelwagters het gesigsmaske aangeneem, 'n innovasie wat ontelbare beserings voorkom (terwyl ongetwyfelde tande gespaar word!).
Beskerming is in die hart van ouerskap
Dit is duidelik dat die optrede van prominente spelers in 'n sport 'n groot invloed kan hê. Plante het egter nie besluit om stop yshokkie speel; Hy het eenvoudig gekies om meer beskermende toerusting te dra.
So, wat gebeur wanneer 'n jong, gesonde ster soos Chris Borland loop weg van 'n gewilde sport heeltemal? Met besluit Borland se hoe moet ouers reageer namens hul kinders?
Om te vra of en wanneer aanpak sokker geskik is vir kinders, bring fundamentele etiese uitdagings op. As 'n professionele volwasse atleet kan Borland kies om weg te loop van sokker as hy die sport te riskant ag.
Maar in die algemeen moet ouers hierdie besluite vir hul kinders maak. Dit is beide gesonde verstand en wetenskaplike feit: kinders beskik nie oor die volle omvang van emosionele en kognitiewe vermoëns om besluite te neem oor wat in hul eie beste belang is nie.
Ouers het dan 'n morele verpligting om hul kind se gesondheid en welsyn te beskerm.
Weeg die risiko's met die voordele
Aan die ander kant, feitlik almal Kinderaktiwiteite bied beide gesondheidsrisiko's en voordele. Dus word die vraag: hoeveel risiko is te veel? Hoe groot moet die potensiële voordele wees om die potensiële risiko's te oorweeg? En hoe kan ouers besluite neem wanneer die risiko's en voordele onseker is?
Dit is ingewikkelde vrae, veral wanneer dit kom by 'n sport as geliefde en kultureel belangrik as Amerikaanse sokker.
Vir baie ouers, die potensiaal langtermyn risiko van kop trauma is nie die enigste faktor wat hulle in ag neem wanneer die ondertekening van hul kinders om sokker te speel. Hulle is ook oorweging van die voordele van fisieke aktiwiteit. Miskien nog belangriker, is daar die sosiale, emosionele en geestelike gesondheid voordele om spansport te speel. Ten slotte speel sokker 'n unieke prominente rol in die sosiale lewe van baie Amerikaanse skole en gemeenskappe.
Sport Illustrated skrywer Greg Bedard onlangs opgemerk daardie sokker "bly 'n gemeenskapsleer, 'n das wat bind." 'n Aantal ouers koester die sosiale vaardighede, binding en verbintenis met die groter gemeenskap wat deelname aan so 'n sport vir hul kinders kan bied.
Baie mense glo ook dat ten minste sommige van die geweld wat inherent aan sokker is, op sigself 'n voordeel is. Hulle argumenteer dat kinders en adolessente - veral seuns - inherent aggressief is, dat sokker 'n relatief gesonde uitlaat vir die aggressie bied.
As skrywer Jonathan Chait beweer, "Voetbal kanaliseer seuns se chauvinistiese gewelddadigheid in toesigvorms, vorm hulle binne grense en gee hulle positiewe betekenis."
Tog is die wetenskaplike bewyse vir sommige van hierdie eise skraal. Dit is nie duidelik nie, byvoorbeeld, dat die aanpak van mekaar op die sokkerveld die enigste (of beste) uitlaat vir hoë-energie adolessente is. En alternatiewe sport of ander aktiwiteite soos musiek of teater kan kinders sosiale vaardighede leer.
Wat die navorsing doen - en nie - sê
Terselfdertyd is daar ook 'n gebrek aan wetenskaplike bewyse wat die langtermyn gesondheidsrisiko's in verband met jeug sokker toon. Die mees onlangse navorsing dui dat herhalende treffers aan die kop (selfs as die treffers nie harsingskudding veroorsaak nie) die brein van hoërskool sokkerspelers kan verander.
Maar wat hierdie veranderinge beteken vir hierdie adolessente se langtermyn- gesondheid is nog onbekend. Niemand het nog 'n studie gedoen om te sien of jeugdbokkerspelers wat ophou om op hoërskool of hoërskool te speel, meer geneig is om later of later siektes of ander siektes te ontwikkel nie.
In 2014, die NFL erken dat bykans een derde van sy spelers op die lang termyn kognitiewe probleme sal ontwikkel, maar die vergelykbare risiko vir kinders wat in middel- of hoërskool gespeel het, is onbekend. Baie faktore - die spoed en ouderdom van die spelers, die grootte van die treffers - maak jeug sokker baie anders as die professionele spel.
Intussen het sommige navorsers het voorgestel dat hoë-impak bore vir jeugspelers tydens die oefening uitgeskakel word. Tog is sulke skadeverminderingstrategieë nog nie geëvalueer om te sien of hulle die langtermyn gesondheid van spelers beskerm nie.
Ongelukkig kan ouers nie wag vir wetenskaplikes om 'n beter begrip van die presiese risiko's van jeugsokker te bereik nie.
Hulle moet besluite neem vir hul kinders in die konteks van beduidende onsekerheid oor hoe gevaarlik en hoe voordelig sokker kan wees.
Die wete dat daar 'n beduidende risiko's kan wees en dat kinders kwesbaar, miskien ouers moet dwaal op die kant van versigtigheid en beperk hul kinders se deelname in die sokker. Sekerlik, moet die risiko van kognitiewe inkorting wees anders geweeg van die risiko van artritis of laer rugpyn.
Desalniettemin is dit nie maklik om die voordele van 'n meer versigtige benadering met sy nadele te balanseer - wat kinders van 'n prettige en waardevolle aktiwiteit kan ontneem nie. Daar mag geen enkele regte antwoord wees nie, maar ouers moet versigtig oorweeg wat ons weet van sokker en kinders se gesondheid, en wat nog geleer moet word.
Kathleen Bachynski is PhD-kandidaat in Sosiomediese Wetenskap aan die Columbia-universiteit. Sy het gewerk in die Veterane Sake Ann Arbor Healthcare System, vir die Franse Ministerie van Onderwys as 'n Engelse onderwysassistent, en by die Amerikaanse Gesondheidsgesondheidskommando se beseringsprogram. Sy het selfmoord in die Amerikaanse weermag bestudeer, DNA-toetsing vir kolorektale kanker, motorbotsings, tabakbeheerbeleid en sportverwante beserings.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Is ouers moreel verplig om hul kinders te speel van speel sokker?