PressReader - Sarie: 2018-04-01 - As jong ak­tri­se het ek ge­suk­kel met die ti­pie­se druk . . . is ek ma­er ge­noeg, mooi ge­noeg?
As jong ak­tri­se het ek ge­suk­kel met die ti­pie­se druk . . . is ek ma­er ge­noeg, mooi ge­noeg?
Sarie - 2018-04-01 - Profiel -
< Maar sy lyk be­slis nie haar ou­der­dom nie. “Dis Wil­low wat my so jonk hou!” lag sy. “Dit voel ook nie soos so­veel ja­re se­dert Vet­koek­pa­leis nie, ek voel nog jonk. Kin­ders hou jou jonk, en dié be­dryf ook.”
Nes Boeboe het sy self baie ver­an­der deur die ja­re – moei­li­ke ge­beu­re deur­ge­maak, en ’n he­le paar les­se ge­leer. “As jong ak­tri­se het ek ge­suk­kel met die ti­pie­se druk wat el­ke ak­teur voel – is ek ma­er ge­noeg, mooi ge­noeg? Nou is ek oor dit. Ek is wie ek is.
“Ek is ook nie meer so vry­ge­wig met my tyd nie. Ek ant­woord nie my foon ná half­ne­ge saans nie, want dis mý tyd met my kind. As jy jonk is, sal jy al­les en e­nig­iets doen. Nou voel ek nie meer as­of ek iets moet be­wys nie.”
Daar is wel een raak­punt tus­sen haar en Boeboe, sê Li­a­ne. “Ons is al­bei lief vir mans. Jy kry mos vroue wat mans haat, maar ek en Boeboe is nie so nie. Die mans wat ek al in my le­we ge­had het, be­hal­we mis­kien een of twee, was reg­tig won­der­lik. Mans is vir my fa­bu­lous. Ek sou ook nie my­self ’n fe­mi­nis noem nie. Vrou­e­reg­te is be­lang­rik, maar ek is nou nie ie­mand wat my bra gaan ver­brand nie.”
Om weer in Boeboe se ho­ë­hak­skoe­ne te klim ná so­veel ja­re was “soos fiets­ry”. “Dis nie iets wat jy ver­loor nie. Ek het haar ook ’n paar keer deur die ja­re by op­tre­des voor ge­ho­re ge­speel. En ek pas nog in daai kel­ne­rin-rok­kie, hoor!”
Maar hoe­wel die pro­duk­sie­span steeds vir me­kaar “soos fa­mi­lie” is, is die le­we op stel dees­dae tog an­ders – groot­liks om­dat die ak­teurs Zack du P­les­sis en Mar­ga van Rooy, wat des­tyds F­rik­ka­del en El­la ge­speel het, in­tus­sen oor­le­de is. “Ek mis hul­le. Dis ’n groot leem­te. Hoe ou­er jy raak, hoe meer be­wus raak jy van die dood soos jy men­se om jou ver­loor.”
Li­a­ne se ou­ers is ook in­tus­sen al­bei oor­le­de – net ’n paar jaar van me­kaar. Eers is haar ma, Di­a­ne, ’n tuis­te­skep­per, in 2007 dood ná ’n ja­re lan­ge stryd met as­ma, en toe twee jaar la­ter haar pa, T­heo, ’n der­ma­to­loog, aan leu­ke­mie. “Dit was erg om hul­le so kort ná me­kaar te ver­loor, maar ek kan nou al sê ge­luk­kig is ek daar deur – dis iets wat jy mos jou he­le le­we lank vrees.”
Toe, in 2014, is haar tan­te Genée Bergs, des­tyds na­si­o­na­le re­kla­me­be­stuur­der van die skoon­heids­reus Estée Lau­der, op 70 in haar huis in Jo­han­nes­burg ver­moor. “Dit was ver­skrik­lik,” skud Li­a­ne haar kop. “Sy was vir my en my twee­ling­sus wat glad nie soos jy is nie. En dan sing ek ook, wat al­tyd my bui ver­be­ter. As ek af voel, dan sing ek. Som­mi­ge men­se draf, ander drink, ek sing.”
Sy het an­ti­de­pres­san­te begin drink ná haar tan­nie se dood, en doen steeds. “Ek is glad nie skaam daar­oor nie. Ek dink nie e­nig­ie­mand kan deur so iets kom, én werk, én ’n goeie ma wees daar­son­der nie.”
Sy het ein­de ver­le­de jaar van P­re­to­ria na Jo­han­nes­burg ver­huis en woon nou net meer as ’n ki­lo­me­ter van haar sus­ter se huis. “Ek is so bly ek en Wil­low het ge­trek. Ons het ’n won­der­li­ke on­der­steu­nings­net­werk hier in Craig­hall. Genée se aan­ge­no­me dog­ter, Brook­lyn, is nou elf jaar oud en ons maak ons kin­ders so saam-saam groot. Ek en Genée is baie na aan me­kaar; ek gaan nou nie ’n pyn voel as sy haar been stamp soos som­mi­ge i­den­tie­se twee­lin­ge nie, maar ons is baie lief vir me­kaar.”
Die t­wee­ling en hul ou­er broer, Jan, ’n nar­ko­ti­seur, het in P­re­to­ria groot­ge­word. “Ons was maar ’n ge­wo­ne mid­del­klas­fa­mi­lie. Maar ek was ’n baie on­ge­luk­ki­ge kind met ’n sleg­te hu­meur. Ek was oor­ge­wig en in ’n baie sno­bis­tie­se skool, waar daar op jou neer­ge­kyk is as jy nie skat­ryk en ma­er is nie. Ek moes baie hard werk aan my­self om my uit­kyk op die le­we en my hu­meur te ver­be­ter.”
Die Heyls is ook ver­langs fa­mi­lie van Al­lan Heyl, die be­ken­de bank­ro­wer en lid van die S­tan­der-ben­de. “Ons het hom ’n paar keer in die tronk gaan be­soek. My ou­ers het net al­tyd ge­praat van hier­die swart­skaap in die fa­mi­lie, en wanneer ons vir hom gaan kui­er het, het ons vir nie­mand ge­sê nie.