Ons as gelowiges ontvang van die HERE die mooiste en rykste beloftes. In sy verbond beloof Hy aan ons om ons as Vader te versorg, om met ons te wees, om ons te verlos deur sy Seun en om in ons te werk deur sy Heilige Gees. Inderdaad ‘n rykdom wat die HERE aan ons beloof.
En dit ten spyte van die feit dat Dawid van die HERE die heerlikste beloftes ontvang het. Hy het immers by sy salwing as koning van die HERE die versekering ontvang dat hy koning sou word. Maar van daardie belofte het hy op hierdie stadium heeltemal niks gesien nie. Op die oog af het dit ook gelyk asof die vervulling daarvan heeltemal buite die kwessie was en asof dit nooit sou kom nie.
Vir Dawid het dit gevoel asof die HERE hom vergeet het. Daaroor kla hy: Die HERE dink nie meer aan hom nie. Dit was vir hom asof die HERE sy aangesig vir Hom verberg het, asof die HERE niks meer van hom wou weet nie.
Wat maak Dawid so vol vertroue dat die HERE hom wel sal verhoor en uiteindelik tog sy beloftes aan hom sal bewaarheid? Die gronde vir sy gebedsvertroue kry ons in vers 6a: “Maar ek – op u goedertierenheid vertrou ek…”. Die goedertierenheid van die HERE is die fondament van sy gebedsvertroue.
Ons sal die antwoord moet gaan soek in dit wat tussenin lê: Tussen die klaaglied aan die begin en die lofsang aan die einde lê die gebed van vers 4 tot 6a. Dit het die wending gebring. Daardie verse is die skanier waarom hierdie hele Psalm draai. Die gebed is die geheim van die oorgang.
← Die geboorte van die eerste Fariseër deur die woord van die slang en sy dood deur die Woord alleen