Tikketjie-Tok - INK - INK Tikketjie-Tok - INK
Datum gepubliseer: 9 Februarie 2019 Aantal woorde: 904 342 Kere gelees ♥4
Mens verstaan selde die waarde van tyd voordat dit heeltemal insink en jy met jou hart en verstand weet dat dit wat verlore is, nooit weer teruggekry kan word nie. Met heimwee in hul verbleikte oë staar die ouer mense lank en ver terug na die gewaande "goeie ou dae". Meestal met spyt oor die verlore tyd wat soos fyn sand tussen hul krom rumatiek-vingers deurgesyfer het. Hul grootste wens is om daardie goeie tye tot in 'vandag' in te sleep en nog 1000x te herhaal. Vergete is al die gespook om gedurende daardie tyd liggaam en siel aanmekaar te hou.
Tyd is egter nie 'n voorwerp wat vasgehou kan word nie en watter mens het nie al gewens dat hy op sy voetspore kan terugdraai en iets uit die verlede kan oordoen of herstel nie. Selfs al probeer mens byna hardhandig die armpie van die alewig tikkende horlosie vashou, sal dit nie die die wêreld laat stilstaan nie. Boonop lyk dit soms asof die hele wêreld met hul lewens aangaan, terwyl joune onverwags en pynlik tot stilstand geruk is.
Die aanstap van tyd is dus bloot 'n persepsie van die individu. Horlosies met hul ewig-bewegende sekondewyser is egter 'n perdjie van 'n heel ander kleur!
In haar boek "The Top Five Regrets of the Dying", vertel Bronnie Ware nie 'n enkele keer dat iemand op sy sterfbed die wens uitgespreek het dat hy/sy meer ure agter sy lessenaar deurgebring het nie. Inteendeel, die direk teenoorgestelde wens word eerder as 'n diep versugting uitgespreek. Wanneer die besef posvat dat jou lewe nou na die verkeerde kant begin oorhel en jy sonder toestemming tot stilstand gedwing word, dan eers besef jy hoeveel tyd jy deur die loop van baie jare vermors het. In haar boek leer Bronnie die leser dat om deurlopend die regte besluite te neem, jy in jou oudag minder met spyt sal sukkel. Hopelik, want kom spyt nie immers ALTYD te laat nie?
In my kinders se kinderjare sou ek ook graag minder tyd by die werk wou spandeer, maar die kinders was alewig honger en hul groeiende lyfies het aanhoudend klere nodig gehad. Nie "brand" klere nie, bloot net gestikte stukke lap om die nodigste toe te hou en darem die skyn van ordentlikheid te probeer bewaar. Daardie jare was dit 'n gespook op oorlewing en nie om inhalig vet bankrekeninge bymekaar te skraap nie. Hoe tragies is dit nie dat die jare wanneer jy baie tyd aan jou jong kinders se opvoeding en plesierige tydjies saam behoort te spandeer, dan is daar nie geld vir rondlê of speletjies speel nie. Dan werk jy oor baie jare hard vir jou pensioengeldjie, maar in jou gryse jare het jy dalk nie die gesondheid of geleentheid om daardie opgegaarde geldjies te spandeer nie. Die kinders is lankal groot en dalk wil hulle nie eens meer baie tyd in jou geselskap deurbring nie – waarskynlik omdat dit nou hulle beurt om elke dag te stoei om genoeg kos op die tafel neer te sit en 'n heel dak oor hul kop te hê.
Die lewe is ingewikkeld en soms sommer heeltemal verkeerd-om. Maar ten spyte van alles is die lewe nooit onregverdig nie. Dit deel presies die regte hoeveelheid swaarkry en vreugde op presies die regte tyd uit – selfs al verstaan ons dit heeltemal so nie. Meestal is dit eers met die terugkyk wat mens kan sien hoe alles netjies in plek gepas het.
Dit was onder moeiliker omstandighede wat ek noodgedwonge moes leer dat daar nie werklik iets soos "more" bestaan nie, en dat vandag die enigste dag is wat ek tot my beskikking het. Om heeltyd met my kop iewers in die toekoms te leef, het die gevolg dat vandag se kosbare tyd ook ongesiens deur my vingers glip. Hoe maklik vrees ons nie die toekoms nie? Vrees dat die kinders iets sal oorkom, vrees dat ek dalk 'n ongeneeslike siekte sal opdoen en doodgaan (asof dit nie in elk geval gaan gebeur nie…). Daar is immers niks wat waarborg dat my liewe hardwerkende hart nie oor 'n uur of later mag besluit dat hy nou genoeg liters bloed gepomp het en die wêreld vaarwel gaan toeroep nie. Miskien ry 'n vragmotor my more oggend platter as 'n pannekoek en beland ek voor ander ysterhekke as die kerk s'n… Feit is, niemand weet presies hoeveel ure by geboorte aan elkeen toegesê word nie. En juis daarom is dit belangrik om nie kosbare tyd te verspil met onsinnighede nie. As 'n aktiwiteit nie die lewe polsend deur jou are laat bruis nie, waarom spandeer jy tyd daarop? As iemand se teenwoordigheid jou voete laat sleep en jy met die dood gedreig moet word om te gaan kuier, hoekom gee jy toe aan daardie versoek? Vir wie doen jy dit? Wat hoop jy om met hierdie vriendskap te bereik? Is dit plig of plesier?
Een van my gewoontes is om voortdurend my daaglikse lewe en die inhoud daarvan te heroorweeg en skoon te maak – "purging" soos die Kakies dit noem. Nie noodwendig die uitgooi van materialistiese goed nie, maar eerder van vriendskappe, aktiwiteite en selfs my eie gedrag. Is iets positief? Dra dit by tot my lewe of is dit 'n stadige wegsyfering van energie? Tyd is heeltemal te kosbaar om vermors te word op aktiwiteite wat mens ongelukkig maak.
Verder, is dit WERKLIK moontlik om verlore tyd in te haal? Waarskynlik nie, want water vloei immers nie twee maal oor dieselfde klip nie.