Vegetatiewe vaskulêre distonie - simptome en behandeling by volwassenes - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Vegetatiewe-vaskulêre distonie is 'n meervoudige simptoomversteuring wat 'n verskeidenheid liggaamsisteme insluit. Hierdie mislukking is 'n outonome disfunksie wat verantwoordelik is vir twee belangrike operasies in die liggaam: instandhouding en instandhouding van die stabiliteit van die interne mikro-omgewing van die liggaam (bloeddruk, sweet, liggaamstemperatuur, frekwensie van miokardiale kontraksies en respirasie, metaboliese prosesse) en aktivering van funksionele sisteme aanpassings aan voortdurend wisselende omgewingsomstandighede (stressors, fisiese werk, weerskommelings, klimaat).
Dikwels in die liggaam van menslike vakke is die doeltreffendheid van alle elemente van die senuweestelsel ontsteld, die gevolg is die ontwikkeling van die beskryf wanorde wat in 'n derde van die wêreld se bevolking waargeneem word. Manifestasies van die betrokke mislukking is die reaksie van organe op die afwykende en inkonsekwente funksionering van dele van die outonome stelsel.
Plant-vasculaire dystonie, wat is dit in eenvoudige woorde? Dit is verkeerd om die beskrewe oortreding as 'n afsonderlike siekte te oorweeg. Inteendeel, dit is 'n simptoom wat verband hou met disfunksie van die interne organe. Dit blyk weens die wanfunksionering van die ganglion-stelsel.
Die patogenese van hierdie siekte is redelik heterogeen. Meer dikwels word oortredings in die kleinste lede van die samelewing aangetref. Vandag, volgens statistieke, word hierdie toestand in 18% van die kinders aangetref.
Hieronder is die faktore wat die ontwikkeling van vegetatiewe-vaskulêre distonie veroorsaak. 'N Kardinale faktor is die predisposisie waarna verwys word as die "erfenis". Dikwels beskryf disfunksie deur die vroulike lyn (maw van ouer na dogter), eerder as van moeder na seun, en erfenis volgens die "oorsprong van die stam", is nogal 'n seldsame verskynsel. Die swakheid van die kapillêre, die miokardium, wat dikwels gepaard gaan met organiese skade aan die senuweestelsel, word ook as 'n gereelde oorsaak van die siekte beskou.
Oorsake van vegetatiewe vaskulêre distonie is 'n gevolg van mitochondriale siektes (mitochondriese disfunksie, wat lei tot 'n afbreek van energiefunksie op die selvlak), hormonale ontwrigting veroorsaak, byvoorbeeld deur endokriene onbalans, menopouse, of as gevolg van 'n natuurlike hormonale herrangskikking tydens puberteit tydens swangerskap.
Persoonlike eienskappe van die individu beïnvloed ook dikwels die moontlikheid van die voorkoms van hierdie siekte. Byvoorbeeld, 'n verdagte persoon wat geneig is tot verhoogde angs ly dikwels aan die beskryf patologie, eerder as individue wat 'n meer stabiele psige het. In vakke met so 'n stel psigo-emosionele eienskappe, verhoog die risiko van die verkryging van distonie tydens stres, verstandelike moegheid en senuwee-uitputting.
Sedentêre bestaan ​​word beskou as 'n ander toestand wat lei tot die vorming van die wanbalans wat oorweeg word. Individue wat sedert die kinderjare van fisieke onaktiwiteit gely het, is aan allerhande siektes blootgestel weens die swakheid en onstabiliteit van die liggaam tot 'n verskeidenheid invloede van buite. Die aansteeklike proses wat in 'n orgaan voorkom, verswak dit, wat die vatbaarheid van hierdie orgaan toeneem tot die voorkoms van ander kwale, insluitend die siekte wat beskryf word. Daarbenewens kan aansteeklike foci in die segmente van die vegetatiewe stelsel geleë wees, terwyl die senuweefibre vernietig word, wat neurone en individuele nodusse inbreuk maak. Dit is 'n voorvereiste vir die vorming van vegetatiewe-vaskulêre distonie by kinders.
Inbreuk op senuweefibre as gevolg van osteochondrose, wat in die servikale segment begin, lei tot 'n gebrek aan senuwee-regulering, veral die ontwrigting van die funksionering van die ganglionstelsel nodusse, wat in die servikale segment van die brein voorkom en verantwoordelik is vir die verrigting van die miokardium en sentrale kapillêre.
Veselvystonsie, behalwe bogenoemde gebreke in die funksionering van organe, kan aanleiding gee tot die volgende kwale: pankreatitis, aterosklerose, allergieë, peptiese ulkus, professionele kwale, beserings van die skedel of ruggraat, senuwee degenerasie, geestesversteurings, harsingskudding.
Nie altyd die etiologiese faktor van die betrokke siekte is die teenwoordigheid van oortredings van organiese of fisiologiese aard nie. Verhoog die risiko van die ontstaan ​​van die oorweegde staat aansienlik by persone wat voortdurend in 'n disfunksionele emosionele omgewing is (konfrontasie in gesinsverhoudings, ongesonde mikroklimaat by die werk, volgehoue ​​emosionele of intellektuele stres, skadelike werksomstandighede). Al bogenoemde is uitstekende grond vir die vorming van die geanalyseerde toestand.
Simptome van vegetatiewe-vaskulêre distonie
Baie vakke vandag is bekend met die konsep wat oorweeg word. Dikwels met verskeie afwykings, kan u hierdie diagnose in die pasiënt se mediese rekord sien. Maar die ware begrip van vegetatiewe-vaskulêre distonie is afwesig in die meerderheid.
In die eerste beurt moet jy besef dat hierdie siekte nie 'n onafhanklike kwaal is nie. Die beskryf wanbalans word beskou as 'n sekondêre manifestasie van verskeie afwykings en afwykings in die normale funksionering van die kapillêre stelsel, wat noodwendig lei tot 'n gebrek aan suurstof aan die weefsels.
Groeivaskulêre dystonie word ook na verwys as miokardiale neurose of neurosirkulatoriese dystonie. Oorweeg siekte kan toegeskryf word aan defekte van serebrale sirkulasie. Die simptome is die gevolg van die toestand van die outonome stelsel, wat verantwoordelik is vir die balans van homeostase, regulering van liggaamstemperatuur, suur-basis konstantheid, suiker konsentrasie, bloeddruk. Verantwoordelik vir hierdie aanwysers, die outonome stelsel fasiliteer die individu se vinnige reaksie op transformasies van buite en die effekte van stimuli. Dit is as gevolg van die teenwoordigheid van die funksie van die regulering van die invariansie van die interne omgewing (beheer oor die vegetatiewe reaksies) dat die menslike vak aanpas by eksterne veranderinge.
Simptome van vegetatiewe-vaskulêre dystonie by volwassenes is dikwels baie uiteenlopend en kan ander ernstige afwykings naboots. Maar meer dikwels word die simptome onder die sindrome aangebied.
Die kardialgiese sindroom word verteenwoordig deur die verskyning van ongemak in die miokardiumgebied of in die retrosternale ruimte, brandende sensasie en algie. Die beskrywings wat beskryf word, is nie te wyte aan fisiese oorstroming nie en kom dikwels in rus voor.
Simtomatologie van die miokardium en die kapillêre stelsel word uitgedruk deur miokardiale ritmestoornis (takikardie of vertraging van die ritme), fluktuasies in bloeddruk, onvoldoende respons van die perifere kapillêre (bleekheid van die dermis, marmering van die velvel, chilliness of the limbs).
Sindroomversteurings van sweet word gemanifesteer deur verhoogde sweet in die handpalms en voete.
Hiperventilasie sindroom word uitgedruk deur 'n toename in die asemhalingsfrekwensie, wat gekenmerk word deur moeilike asemhaling en 'n gevoel van lugtekort.
Disfunksie van die spysverteringstelsel word in Algia aangetref, gelokaliseer in die onderste segmente van die buik, opgeblase, onstabiele stoelgang. Daarbenewens kan daar sprake wees van 'n skending van vertering, wat gevind word in verlies aan eetlus, naarheid, braking.
Veranderde urinering sindroom word gemanifesteer deur gereelde urinering, dikwels pynlik, in die afwesigheid van 'n inflammatoriese proses.
Oortredings van termoregulering word uitgedruk deur stabiele subfebriele toestand in die afwesigheid van verswakking van gesondheid, tekens van aansteeklike prosesse of 'n afname in temperatuur tot 35 ° C.
Die tekens van vegetatiewe-vaskulêre dystonie, soos hierbo beskryf, kan paroksysmal of permanent teenwoordig wees. Langdurige dystonie sonder voldoende terapeutiese effekte lei tot sekondêre asthenie, die ontwikkeling van 'n depressiewe bui, die voorkoms van fobies en die gewig van die verloop van vegetatiewe vaskulêre distosie by volwassenes.
Bogenoemde dui daarop dat dit baie moeilik is om enige spesifieke en duidelike manifestasies van die betrokke disfunksie te identifiseer. Daarom word terapeutiese maatreëls en medisyne vir vegetatiewe-vaskulêre dystonie individueel gekies, met inagneming van al die manifestasies en geskiedenis. En daar is geen enkele oplossing om die beskadigde beskrywing te verower nie. Aangesien die betrokke siekte 'n kompleks van sindrome is wat veroorsaak word deur outonome disfunksie. Die meeste individuele manifestasies bevestig dikwels die teenwoordigheid van ander patologieë wat nie direk veroorsaak word deur disfunksie van die ganglionstelsel of breinaktiwiteit nie. Tog, in kombinasie met die agtergrond van vaskulêre of kardiale manifestasies, gee hulle rede om so 'n toestand te diagnoseer as die simptome van die beskryfde wanorde.
Die volgende tipiese simptome van vegetatiewe vaskulêre dystonie by volwassenes kan onderskei word: hoofpyn, swakheid, oormatige sweet, duiseligheid, paniekaanvalle, moegheid, verhoogde angs, skerp emosionele skommelinge, obsessiewe toestande, verdagte, beswyking, groei van miokardiale kontraksies, temperatuurdruppels.
Om die toestand wat die pasiënt beskryf, korrek te diagnoseer en om dwelms vir behandeling te kies, is dit belangrik om inligting oor die verskille tussen die variëteite van hierdie toestand en die gepaardgaande simptome te hê.
In die eerste beurt word vegetatiewe-vaskulêre distonie gekenmerk deur die erns van die kursus. Daar is drie grade vloei: ligte, matige en erge.
Mense wat vegetatiewe disfunksie ondervind in die lig gedurende, voel amper nie die invloed daarvan nie. Die tweede en derde grade van perkolasie kan die bestaan ​​aansienlik bemoeilik en prestasie verminder. Die ligte stadium is dikwels byna asimptomaties, waardeur meeste mense nie bewus is van vegetatiewe vaskulêre distosie nie. Sy word gewoonlik vergesel van onstabiele en korttermyn-kopalgia en 'n paar prikkelbaarheid, minderjarige algii in die miokardium, wat voortspruit uit golwe as gevolg van emosionele opwinding of fisiese oorstremming. Die tussenposes tussen sulke manifestasies word gekenmerk deur duur. Verergerings of vaskulêre krisisse kom een ​​keer per jaar of minder voor, wat feitlik geen invloed het op die vermoë om te werk en daaglikse lewensaktiwiteit nie.
Die gemiddelde ernsontsteking word gekenmerk deur 'n toename in die aantal manifestasies en erns van simptome. Die periodes van verergering word gekenmerk deur duur (verskeie maande), vergifnis - korttermyn. Met so 'n kursus is krisisse redelik gereeld, wat die bestaan ​​van vakke bemoeilik en die vermoë om te werk, beïnvloed.
Die mees onaangename vorm van die beskryf patologie is 'n ernstige graad, gekenmerk deur die aanhoudendheid van simptome, 'n toename in die frekwensie van vegetatiewe krisisse en die duur van verergerings, wat dikwels lei tot 'n verbygaande verlies aan doeltreffendheid.
Die klassifikasie van die ontledingsafwyking is as gevolg van simptome, waarvolgens die afwyking beskryf is van 4 tipes: hipertoniese en hipotoniese, gemengde en kardiale. Elke tipe word gekenmerk deur spesifieke simptomatologie, afhangende van watter medisyne vir vegetatiewe-vaskulêre distosie gekies word. Daarom is bekwame diagnose uiters belangrik. Besonderhede oor die simptome van elk word hieronder beskryf.
Hipertensiewe tipe het sy naam te danke aan die hoof manifestasie - verhoogde druk. Dit is opmerklik dat hipertensie hier nie die etiologiese faktor is wat die vegetatiewe afwyking veroorsaak het nie, maar die gevolg daarvan. Die basis vir die opkoms van hierdie tipe disfunksie is versteurings wat veroorsaak word deur die oortreding van trofisme van organe weens wanfunksie van die kapillêre stelsel. Dit gee aanleiding tot 'n kompleks van simptome, wat insluit aritmiese versteurings, 'n toename in bloeddruk, sonder 'n duidelike rede, en die spontane afname na die limiete van die norm, migraine aanvalle gepaardgaande met sterk allergieë en fotofobie, kortasem, verhoogde angs, oormatige sweet, verhoogde temperatuur, versteurde slaap, bewing lemme, verlies aan eetlus. Dikwels bereik die druk normale vlakke na 'n kort rus of slaap.
Hipotensiewe distonie ontwikkel met die oorheersing van die aktiwiteit van die parasimpatiese afdeling van die ganglionstelsel. Die basis van sy simptome is die prosesse van inhibisie. Vaartuie uitbrei, gevolglik val die toon. Die gevolg is 'n daling in sistoliese druk. Die tipe vegetatiewe-vaskulêre distonie wat oorweeg word, word gekenmerk deur 'n abrupte verlaging van die "boonste" druk. As gevolg daarvan voel die persoon bestendige moegheid, die werkvermoë word aansienlik verminder. Spier swakheid en slaperigheid word waargeneem. Dikwels, teen die agtergrond van die omskrewe toestand, verminder eetlus, en "honger" kopalgias ontstaan, vatbaarheid vir beswyking styg.
Kardiale outonome disfunksie word gekenmerk deur "seine" van die miokardium: hartale in die sentrale segment van die bors, wat in die subklaviese of abnormale gebied, onderbreking van hartklop, verhoogde of geïmmesteerde hartritme verbygaan. In die beskryf toestand voel pasiënte 'n gebrek aan lug en toediening in die borsgebied. Daar is ook baie ernstige allergieë, soortgelyk aan angina, en gepaardgaande met die inherente simptome van hierdie kwaal, maar patologiese miokardiale veranderinge wat nie 'n bedreiging inhou in die geval van vegetatiewe-vaskulêre distosie nie.
Die oorweegde variasies van vegetatiewe wanorde word selde waargeneem sonder om ander tipes simptome te meng. Meer dikwels is daar manifestasies, byvoorbeeld hipotensiewe distonie en kardiale of 'n kombinasie van ander tipes simptome.
Dikwels word manifestasies van hipertensiewe tipe vervang deur hipotensiewe simptome of andersom. Die vierde tipe, gemeng gemeng, het presies ontstaan ​​as gevolg van die hoë frekwensie van die kombinasie van die manifestasies van verskillende variasies van die beskryf toestand.
As gevolg van die verskeidenheid van simptome, veroorsaak diagnose dikwels probleme en dwing die dokter om verskeie siektes wat met soortgelyke simptome vergesel word, uit te sluit. Aangesien distonie 'n multikompleksafwyking is, moet 'n deeglike diagnostiese ondersoek voor behandeling van vegetatiewe-vaskulêre distonie wees, aangesien hierdie kwaal gekenmerk word deur 'n verskeidenheid manifestasies, wat dikwels dui op ander patologieë.
Diagnostiese maatreëls moet met 'n geskiedenis begin. Dikwels tydens die insameling van anamnesis word 'n generiese faktor waargeneem in die geboorte van outonome disfunksie en psigosomatiese afwykings. Daarbenewens word die siekte dikwels vergesel van miokardiale iskemie, maagsere, hipertireose, brongiale asma, hipertensie, diabetes mellitus, neurodermatitis.
By kinders wat aan 'n vegetatiewe afwyking ly, is daar dikwels 'n moeilike geskiedenis in die proses om hulle te dra, bindweefseldysplasie, die teenwoordigheid van herhalende brandstofinfeksieprosesse van 'n akute of chroniese kursus. Die staat van die outonome stelsel word geassesseer deur vegetatiewe aanwysers, naamlik om die gesondheid, toon, reaktiwiteit te verseker. Ten einde die toestand van toon te bepaal, word elektrokardiografie gebruik, individuele klagtes en die resultate van kardiointervalografie (kardiale ritmevaluering) word in ag geneem.
Versekering van aktiwiteit en reaktiwiteit word ondersoek deur 'n farmakologiese toets te doen (uitgevoer met medikasie wat die arteries en miokardiale funksionaliteit beïnvloed) of klinostostatiese (bepaal deur die reaksie op die oordrag van die liggaam vanaf die horisontale posisie na die vertikale posisie en die instandhouding van hierdie posisie). Die inligting wat verkry word, help om die vegetatiewe reaksie te assesseer.
Diagnose van vaskulêre distonie gebruik dikwels die volgende metodes:
- Echoencefalografie (ultraklank echografie);
- elektroencefalogram (grafiese beeld van bio-elektriese breinaktiwiteit);
- rheovasografie (studie van bloedsirkulasie in die ledemate), renoëfalogram (studie van brein kapillêre).
Hierdie metodes dra by tot die verkryging van 'n volledige prentjie van die werking van die sentrale senuweestelsel en die toestand van die pasiënt, die identifisering van intrakraniale hipertensie en veranderinge in die kapillêre. Benewens bogenoemde, benodig die pasiënt ook konsultasies van enkele nou spesialiste, byvoorbeeld 'n oogkundige, endokrinoloog, Laura, 'n neuropatoloog, en soms 'n psigiater.
Aangesien vegetatiewe-vaskulêre disfunksie nie 'n siekte van die nosologiese verskeidenheid is nie, maar 'n uitsluitlike wanfunksie van die endokriene kliere, individuele organe, is, is die diagnose van hierdie wanorde hoofsaaklik die etiologiese faktor, wat ook in ag geneem moet word wanneer voorgeskrewe terapie voorgeskryf word.
In die geval van die beskrywing wat beskryf word, moet terapeutiese maatreëls kompleks wees, langtermyn, rekening hou met die eienaardighede van disfunksies, die etiologiese faktor en die individuele besonderhede van die persoon. Met die aanloop van hierdie oortreding sal terapeutiese maatreëls lank wees.
So, hoe om vegetatiewe-vaskulêre dystonie te behandel? Terapeutiese maatreëls behels gewoonlik die gebruik van nie-dwelmskemas, wat aangevul kan word met kalmeermiddels.
Dwelmvrye terapeutiese intervensies sluit in:
- die maksimum moontlike uitsluiting van toestande wat die aanvang van simptome van die beskryf disfunksie veroorsaak;
- 'n proporsionele verhouding van die waaksaamheid en droom, die nakoming van die daaglikse roetine, insluitend die tyd vir 'n agt uur (ten minste) nag se slaap;
- voldoende fisiese oefening (oggend oefeninge, swem, dans);
- tempering prosedures;
- Massering van die nekarea en kop, rugmassage;
- die nakoming van gesonde voeding (gebruik van versterkte voedsel, vervanging van 'n deel van dierlike oorsprong met plantaardige vette, uitsluiting van marinades, piekels, drankies wat kafeïen bevat);
- psigoterapeutiese regstelling, wat fokus op die normalisering van die pasiënt se houding teenoor die omstandighede en die uitskakeling van sielkundige spanning;
- fitoterapeutiese middels;
- Aromaterapie prosedures.
By die diagnose van vegetatiewe-vaskulêre distosie behandeling word dwelms uitsluitlik deur die behandelende geneesheer voorgeskryf. Die terapeutiese effek is gefokus op die herstel van die balans in die werking van die ganglion-stelsel. Behandeling by volwassenes is meestal simptomaties. Die keuse van farmakopolie beteken as gevolg van die eienaardighede van die staat. Gewoonlik word die aanstelling van anxiolytika, wat angs, vrese en psigotropiese middels elimineer, wat daarop gemik is om depressie te verlig, beoefen. Benewens hierdie kategorieë dwelms, word dwelms wat druk verlaag of verhoog, ook gebruik. B-groep vitamienpreparate en beta-blokkers word benodig.
Vir veneuse ontoereikendheid word flebotonika (Detralex) gebruik. Om hoofpyn uit te skakel, word pynstillers gebruik, byvoorbeeld Spasmalon, om bloeddrukaanwysers te verminder, word Papazol en Captopril voorgeskryf. Om die werking van die breinvate te normaliseer, kan glikien gebruik word om die metaboliese prosesse in die miokardium te verbeter deur die aanstelling van Riboxin.
Daar word ook aanbeveel dat 'n algemene versterkterapie, naamlik die gebruik van vitamienkomplekse, die aanstelling van minerale bevattende produkte wat sink, selenium en magnesium bevat. Benewens hierdie middels het die gebruik van fondse wat die kapillêre (Cavinton), die normalisering van slaap (Imovan) en adrenalienproduksieblokkers (Obsidan), uitgebrei.
Ook in die terapeutiese strategie is dit nodig om waterprosedures (byvoorbeeld naald- of terpentynbad) in te sluit, akupunktuur, darsonvalisering, elektriese sluip, elektroforese (die keuse van die geneesmiddel word bepaal deur individuele simptome).
Ten einde terapeutiese maatreëls die gewenste uitwerking te hê, moet 'n persoon eerstens sy of haar daaglikse roetine verander. Aangesien die voldoende werking van die ganglionstelsel direk verband hou met die korrekte balans van wakkerheid, werk en slaap.
Mense wat ly aan die siekte wat geanaliseer word, moet die belangrikheid van voorkomende maatreëls verstaan, waarvan die implementering nie oorbodig sal wees nie, selfs vir gesonde vakke. Daar moet beklemtoon word dat die betrokke siekte nie tot die dood kan lei nie, aangesien dit slegs 'n manifestasie van outonome disfunksies is.
Voorkoming van vegetatiewe-vaskulêre distonie by volwassenes en kinders moet sulke komponente insluit as 'n gebalanseerde dieet en gebalanseerde oefening, die vermoë om stres (fisiese en sielkundige) en waterprosedures uit te skakel. Daarbenewens is die toepaslike organisasie van die daaglikse roetine van werk en rus, sowel as die toewysing van voldoende tyd vir 'n volle slaap.
Die eerste posisie onder voorkomende maatreëls word geneem deur fisiese rehabilitasie, wat sportoefeninge insluit. Die mees optimale vandag onder die metodes van fisiese rehabilitasie is joga. Die voordeel daarvan lê in die beskikbaarheid van elkeen, omdat die oefeninge nie spesiale fisiese opleiding benodig nie.
Die tweede posisie het 'n redelike dieet gegee en 'n dieet behou. Eerstens moet die dieet van 'n individu wat aan die betrokke siekte ly, lekker en gebalanseerd wees. Alle voedingstowwe wat vir voeding gebruik word, moet met minerale en vitamiene verryk word, aangesien dit die elemente is wat die korrelasie tussen outonome stelselafdelings kan herstel, die miokardium kan ondersteun en bydra tot die voldoende funksionering van kapillêre.
In die eerste beurt moet die voeding van die pasiënt behoorlik georganiseer word. Voorkeur moet gegee word aan natuurlike produkte. Die dieet moet tamaties, dille, boontjies en sout bevat. Veehoudende vette word aanbeveel om met plantaardige olies te vervang. Die hoeveelheid verbruik van sout, meelprodukte en suiker word aanbeveel om verminder te word, en die gebruik van alkoholhoudende vloeistowwe moet heeltemal uitgesluit word.
Die derde posisie is besig met waterprosedures, waaronder die mees doeltreffende beskou word as 'n kontrasdou. Hierdie prosedure kan nie 'n persoon red van hierdie siekte nie, maar as 'n voorkomende maatreël is dit onvervangbaar. Die optrede van die kontrasterende siel is daarop gemik om moegheid uit te skakel, spanning te verlig, die toon van die kapillêre te verhoog, verkoue te voorkom. Daar is verskeie reëls vir die gebruik van die beskryf prosedure.
Eerstens, in die aanvanklike stadiums van kennis met hierdie prosedure moet mens nie te groot temperatuurloop beoefen nie. Water temperatuur moet verskil met 'n maksimum van 18-20 ° C. Daarbenewens moet koue water nie onder die drumpel van 18 ° С val nie, en warm water mag nie 40 ° С oorskry nie. Geleidelik kan die temperatuurloop verhoog word. Tydens die prosedure moet die persoon nie ongemak ervaar nie. Dit is nodig om die proses te begin en dit met koue water te voltooi, aan die begin van die voet te giet, dan moet die knieë geleidelik die stoel hoër beweeg, die skouergordel bereik. U moet oorskakel na warm water en in die omgekeerde volgorde daal. Dit word aanbeveel om met 5 alternatiewe te begin, wat geleidelik toeneem tot 11.
Die gebruik van bogenoemde voorkomende prosedures verseker die vinnige eliminasie van die beskryf onaangename simptome.