Die stadion - GESKIEDENIS - Inligting
Alhoewel arena's sedert antieke Griekeland en Rome bestaan, was voetbalstadions nog nie iets toe die sport in die 1880's gewild geword het nie. Lees meer oor hoe die sport uiteindelik sy arena van miljarde dollars ontwikkel het, in hierdie kort geskiedenis van sokkerstadions.
Die Jaguars se tuisstadion het beduidende veranderinge en opgraderings in sy 22-jarige geskiedenis ondergaan. Maar aangesien baie nuwe geboue en ontwerpe rondom die NFL aan die gang gekom het, kan Jacksonville nog steeds spog met een van die mees waaiervriendelike en tegnologies gevorderde stadions in die liga.
Op 18 Augustus 1995, toe die Jacksonville Jaguars hul eerste tuisseisoenwedstryd in hul nuwe stadion gespeel het, was dit die eerste keer in die sportgeskiedenis dat 'n uitbreidingspan sy eerste tuiswedstryd in die eerste seisoen in 'n nuwe stadion of arena gespeel het. In die kort tydperk van 19 en 'n half maande is die ou Gator Bowl afgebreek en 'n nuwe stadion het aan die oewer van die St. Johnsrivier ontstaan. Net voordat die Jaguars hul eerste wedstryd in die gewone seisoen op 3 September 1995 begin het, het NBC -omroeper Don Criqui gesê: "Daar is nie 'n beter sokkerfasiliteit in Amerika nie."
In sy 10de jaar van bedryf was die stadion die gasheer van Super Bowl XXXIX, die wêreld se grootste eendaagse sportbyeenkoms. Die gebou, wat destyds bekend was as Alltel -stadion, het 'n opknapping van $ 63 miljoen ondergaan ter voorbereiding van Super Bowl XXXIX. Onder die toevoegings was die Terrace Suite, 'n sportkroeg van 25.000 vierkante meter genaamd die Bud Light Party Zone, 'n 20.000 vierkante voet Sky Patio, 20 nuwe roltrappe en vier nuwe hysbakke.
Die huis van die Jaguars, wat oorspronklik Jacksonville Municipal Stadium was, het aan die vooraand van die oefenkamp in 2010 'n nuwe naam gekry toe EverBank Financial Corp. en Jaguars EverBank Field op 27 Julie 2010 bekendgestel het. Een van die land se grootste privaat bank EverBank het meer as 2200 werknemers en het sy hoofkwartier in Jacksonville. Die vennootskap het 'n vyfjarige naamregte-ooreenkoms ingesluit, wat in 2014 met nog tien jaar verleng is.
EverBank Field het in 2014 die trotse tuiste geword van die wêreld se grootste video-borde in die stadion. Die twee massiewe eindsone vertoon op 362 voet breed en 60 voet hoog en is die standaard vir in- plek visuele ervaring. Bykomende videoborde en lintpanele help die ondersteuners se ervaring in stadion op die speeldag.
Benewens die videoborde, het 2014 innoverende veranderinge in die noordelike eindgebied aangebring. FanDuelVille, wat in 2015 gedoop is, is die twee-verdieping waaier-plaza aan die noordkant, die uiteindelike tuiste van fantasievoetbal. Die grootste partytjie in professionele sport is ook die tuiste van die Axalta Spas, 'n aanwins waaroor geen ander NFL -stadion kan spog nie. In die Florida -sonskyn is daar geen beter plek vir aanhangers om af te koel en die Jags te juig nie.
Die herverbeelding van EverBank Field het in 2016 voortgegaan met 'n gedeelde belegging van $ 90 miljoen deur die stad Jacksonville en die Jaguars. Fase 1 het 'n volledige opknapping van die klubs meegebring, wat vir die eerste keer nuwe patio's van 50 meter na die NFL gebring het, en 'n splinternuwe tonnel aan die suidekant aan die begin van die seisoen. Fase 2 het 'n nuwe amfiteater van 5.500 sitplekke en die Dream Finders Homes Flex Field aan die sportkompleks in die middestad bekendgestel. Die nuwe plekke, bekend as Daily's Place, vorm deel van die ambisieuse visie vir die toekoms van die sentrum van Jacksonville as 'n sport- en vermaaklikheidsbestemming van wêreldgehalte.
Op 4 Junie 2018 het EverBank TIAA Bank geword en die stadion is hernoem na TIAA Bank Field.
Die Chicago -stadion, wat op 28 Maart 1929 geopen is, was gasheer vir talle sportbyeenkomste, konserte en politieke byeenkomste. Die Madhouse on Madison, wat teen $ 7 miljoen gebou is, was die tuiste van die Chicago Bulls (1967-1994) en die Chicago Blackhawks (1929-1994) gedurende die einde van hul onderskeie seisoene in 1994.
Deur die jare was die stadion gasheer vir die NBA, die NHL, die NASL en MISL, en selfs die NFL.
Op 15 Desember 1930 speel die Chicago Bears en die St. Louis Cardinals die NFL se eerste binnenshuise voetbalwedstryd op 'n veld van 80 meter. Die wedstryd, gespeel as 'n uitstallingskompetisie wat die Bears met 9-7 gewen het, was 'n liefdadigheidswedstryd om diegene wat deur die Groot Depressie geraak is, te help.
Net meer as twee jaar later, op 18 Desember 1932, keer die Bears terug om die Portsmouth (Ohio) Spartane te speel in die 1932 NFL Championship Game. Voor 11,198 aanhangers het Bronko Nagurski Red Grange op 'n twee meter lange afslagpas gevind om die Bears te help om 'n oorwinning van 9-0 te behaal en die NFL-kampioenskap op te eis.
65 jaar lank het die Chicago Blackhawks die historiese Chicago Stadium genoem. Nadat hulle hul eerste seisoen by die International Amphitheatre in 1966-67 gespeel het, het die Chicago Bulls in die herfs van 1967 na die westekant beweeg. Tussen die twee spanne het die stadion 10 Stanley Cup-eindstryde en drie NBA-eindstryde aangebied. Die stadion, geleë in Madisonstraat 1800 W., is in Februarie 1995 gesloop.
Angel Stadium Geskiedenis
Die opknappings aan die Anaheim-stadion het op 1 Oktober 1996 begin, en die 30-jarige struktuur is teruggestel na 'n baseball-fasiliteit. Op 15 September 1997 is die opgeknapte stadion en nuwe naam aangekondig: Edison International Field of Anaheim. Op 29 Desember 2003 kondig die Engele aan dat die stadion die Angel Stadium van Anaheim sal herdoop. Die totale koste vir die opknapping van die stadion is op $ 100 miljoen geraam en die projek is betyds voltooi vir die Anaheim Angels Opening Day, 1 April 1998.
Anaheim -stadion was die tuiste van die Engelse sedert hul verhuising na Los Angeles na die seisoen van 1965. Die stadion is op 9 April 1966 geopen, terwyl die California Angels die San Francisco Giants in 'n uitstallingswedstryd aangebied het. Die franchise & aposs eerste American League -wedstryd was 19 April 1966 teen die Chicago White Sox. Die Los Angeles Angels het op Wrigley Field in 1961 gespeel en Chavez Ravine van 1962-65.
Die oorspronklike Anaheim -stadion het 43 204 sitplekke (later 43 250). Die stadion is in 1979-80 gebou vir ekstra sitplek om die Los Angeles Rams van die NFL te akkommodeer. Na voltooiing in 1981 het die stadion 65 158 (later 64 593) sitplek vir bofbal. Die Rams het Anaheim verlaat na St. Louis, MO in 1995. Die nuwe Angel Stadium van Anaheim het 'n sitplek van ongeveer 45.050 vir die Los Angeles Angels. (Beeld: Anaheim Stadium 1989)
Verken die geskiedenis van die Hoquiam Olimpiese stadion
Die Hoquiam Olimpiese stadion is 'n skat in Grays Harbour, ryk aan geskiedenis en 'n blink ikoon van gemeenskaps trots. Die stadion, wat naby die grens van Hoquiam en Aberdeen langs Cherry St geleë is, is op die National Register of Historic Places gelys en word nasionaal erken vir sy historiese belangrikheid. Deur die jare het die stadion 'n integrale rol gespeel in die viering van die gemeenskap, die aanbied van feeste, waaronder The Push Rods motorskou en die Hoquiam Blue Grass Festival, sowel as musiekkonserte en sportbyeenkomste. Selfs 'n saamtrek vir 'n presidensiële kandidaat. Kom ons kyk na die geskiedenis van die stadion van naderby en kyk hoe die ikoniese verlede steeds die hede inspireer.
'N Besoek aan die Hoquiam Olimpiese Stadion sal die historiese sjarme van sy nostalgiese trekking onthul. Fotokrediet: Stad Hoquiam
Die stadion, wat gefinansier is deur president Franklin Delano Roosevelt se New Deal WPA (Works Progress Administration), het op 24 November 1938 amptelik vir die publiek oopgemaak. Dit was die datum van die groot wedstryd tussen Hoquiam en Aberdeen, die langste wedywering in hoërskoolvoetbal die staat. Trouens, tydens die bou van die stadion het spanne erken dat hulle nie die projek voor die wedstryd sou kon voltooi nie, en daarom het hulle 'n nagpersoneel aangestel om die klok te werk. Daar was selfs 'n naamwedstryd vir die publiek oop vir die stadion, met die wenner wat 'n gratis driejaarkaart vir alle stadionbyeenkomste ontvang het. Die stadion staan ​​op 'n L -vorm en is aan die westekant omring deur die toeskouers te beskerm teen storms uit die Stille Oseaan. Stadionargitekte het die fasiliteit ontwerp om bofbal- en voetbalvelde te huisves, 'n unieke kenmerk van die tribune van die era. Met 'n huidige kapasiteit van ongeveer 7.500 en 'n oorspronklike kapasiteit van meer as 10.000, kon die stadion byna die hele bevolking van Hoquiam huisves toe dit gebou is.
Die WPA het 48 standpunte, stadions en bleikers gedurende die projekjare gebou, maar nie een was so groot soos die Hoquiam Olimpiese stadion nie. Die stadion is 'n bewys van rentmeesterskap en versiendheid van die plaaslike gemeenskap, en is die grootste en best bewaarde houtstruktuur van sy soort in die land en miskien in die wêreld. Hierdie soort trotse eienaarskap het die stadion deur die jare gelei, aangesien dit 'n belangrike simbool van die gemeenskap geword het.
Deur die jare het die Hoquiam Olimpiese Stadion 'n groot verskeidenheid geleenthede aangebied. Vanaf die veertigerjare en tot in die negentigerjare het die stadion die tuiste van talle professionele bofbalspanne en ligas gehad. Die agt span Industrial League het dinge in die veertigerjare afgeskop en die Harbouriete het deur die 1950's en 60's gespeel. Die Grays Harbour Ports, Loggers en Mets het gedurende die 1970's gespeel as deel van die Northwest League. In 1978 vervul die akteur en komediant Bill Murray sy droom om professionele bofbal te speel toe hy by die Loggers vir 'n wedstryd aansluit. In 1995 verwelkom die stadion die Grays Harbour Gulls, wat in die Western Baseball League gespeel het.
Die stadion het deur die jare baie geleenthede aangebied, waaronder die Pushrods van Hoquiam. Fotokrediet: John Lloyd
Geniet die stadion vandag
Met so 'n ryk geskiedenis, is dit geen wonder dat hierdie stadion 'n aantrekkingskrag is vir plaaslike inwoners en besoekers nie. Van die begin af ondersteun die stadion die plaaslike jeugsportgemeenskap, wat Hoquiam en Aberdeen High School sokker en bofbal aanbied, asook jeugbofbal en jeugvoetbal. Die stadion is tans ook die tuiste van die Grays Harbour College Chokers -bofbalspan. Kyk na die skedule van elke span sodat u 'n wedstryd in hierdie historiese struktuur kan bywoon.
Die stadion bied ook jaarliks ​​in September die Hoquiam Logger's Playday aan, waar die aanwesiges die houthakkingsgeskiedenis van die streek kan vier, deelneem aan verskillende geleenthede om die gemeenskap te ondersteun en die houtskou en kompetisies te geniet.
Beplan 'n besoek
As u die Hoquiam Olimpiese stadion besoek, kan u 'n besoek aan die Polson -museum en die Aberdeen Museum vir Geskiedenis geniet, wat elkeen uitgebreide versamelings bied oor die geskiedenis van die omgewing. Aangesien u 'n rukkie in die stad sal wees, is hier 'n paar uitstekende plekke om 'n hap te geniet. Vir lekker eet, oorweeg 'n besoek aan Rediviva Restaurant in Aberdeen, Ocean Crest in Moclips, die Salmon House in Quinault, en The North Cove Bar and Grill en Tokeland Hotel and Restaurant in Tokeland. As u op soek is na 'n informele eetervaring, kyk dan na die 8ste St. Alehouse en die Grizzly Den in Hoquiam, Breakwater Seafoods en Chowder en Billy's Bar and Grill in Aberdeen, en Savory Faire en die Fishin Hole Family Restaurant in Montesano. Besoek Steam Donkey Brewing in Aberdeen en Hoquiam Brewing Company in Hoquiam vir plaaslik vervaardigde drankies.
Die Hoquiam Olimpiese stadion bied jaarliks ​​die Logger 's Playday aan. Fotokrediet: Stad Hoquiam
Akkommodasie in die omgewing kan gevind word by die Best Western Plus Aberdeen, A Harbour View Inn bed and breakfast in Aberdeen en die Econo Lodge Inn and Suites in Hoquiam. Vir diegene wat bestem is vir die strande, oorweeg dit om in een van die vele hotelle en oorde in Ocean Shores en Westport te bly.
Beplan 'n reis na die Hoquiam Olimpiese stadion om die historiese sjarme daarvan te geniet en geniet die ryk nostalgie van hierdie juweel in Grays Harbour.
Beaver Stadium: 'n Visuele geskiedenis deur die jare
Ikonies Bever -stadion is die tuiste van ons geliefde Penn State -sokkerspan, 107 000 van ons naaste vriende, en die beste studente -afdeling in die land. Alhoewel dit een van die hoogtepunte in alle universiteitsvoetbal is, is dit nie oornag so nie. Van die begin van die begin af, waarin die span op die Old Main -grasperk gespeel het, tot die tweede grootste voetbalstadion in die land, het Beaver Stadium 'n behoorlike transformasie ondergaan. Ons is hier om u op 'n visuele reis te neem en u te help om die transformasie van verlede na hede te ervaar.
Penn State -sokker speel op Old Beaver Field (Beeld: Penn State -argiewe)
Nadat hy in 1893 van die Old Main-grasperk verhuis het, was die Penn State-sokkerspan 'n ideale plek vir 'n stadion: direk tussen die huidige Osmond en Frear Laboratories. Dit was hierdie plek waar die naam van James A. Beaver sy beroemde legende gegroei het. Beaver Field, soos dit genoem is, het 500 toeskouers gesit en is gedoop met 'n oorwinning van 32-0 oor wat ons nou ongelukkig as Pitt ken.
New Beaver Field, noordoos van Rec Hall, het 30 000 sitplekke (Beeld: Kevin McGuire)
In 1909 het die span 'n groter sitplekvermoë en groter staanplekke nodig gehad, daarom het hy besluit om hom van sy vorige ligging te ontwortel en na 'n gedeelte van die kampus noordoos van Rec Hall te verhuis. Die nuwe perseel, bekend as New Beaver Field, het 30 000 waaiers, is uitsluitlik uit hout gebou en is 27 jaar later met staal versterk. Alhoewel dit hoofsaaklik die sokkerspan huisves, bevat dit ook 'n baan, bofbalveld en 'n lacrosse- en voetbalveld. New Beaver Field is ingebreek met 'n oorwinning van 31-0 oor Grove City.
Beaver Stadium vanaf 1960, op sy permanente plek (Beeld: nittanyanthology.com)
Na die 1959 -seisoen het die span se verbysterende gewildheid en toenemende skare die Nittany Lions gedwing om na 'n nog groter plek te gaan - een wat ons nou ken as Beaver Stadium. New Beaver Field is gedekonstrueer en in 700 afdelings verdeel en oor die kampus beweeg na die huidige ligging. Met die toevoeging van nog 16 000 sitplekke, het Penn State -sokker nou 'n permanente tuiste.
In 1991 is 'n boonste dek na die noordelike eindsone gestyg, wat die kapasiteit verhoog tot 93.967 (Image: nittanyanthology.com)
In die jare tot 1991 het Beaver Stadium 'n aantal opknappings ondergaan, wat die sitplekvermoë van die lokaal aansienlik uitgebrei het om by 'n groter groep Penn State -gelowiges te pas. Van 1969 tot 1980 het die stadion uitgebrei tot 83.770, gevolg deur die toevoeging van ligte in 1984. In 1985 het die opritte wat by elke hoek van die stadion gevoeg is, die sitplekvermoë effens verminder met 400. In 1991 het die stadion egter 'n enorme bygevoeg boonste dek na die noordelike eindsone, wat 'n ekstra 10.033 sitplekke meebring. Onderweg het Penn State -sokker twee nasionale kampioenskappe gewen, vier onoorwonne seisoene voltooi en 16 rolbalwedstryde gewen.
Die huidige Beaver -stadion (Beeld: Will Amesbury)
Voor die 2001 -seisoen het Beaver Stadium sy volgende groot opknapping ondergaan. Die toevoeging van 'n boonste dek van 11 500 sitplekke in die suidelike gebied, tesame met 'n drieverdieping-struktuur met 60 omheinde lugbakke bokant die oostelike stand, het die stadion se algehele kapasiteit tot 106,562 verhoog. Die huidige afmetings van Beaver Stadium is 110 rye aan die oostekant, 100 rye aan die westekant, 60 in elk van die onderste eindsones, 35 in die noordelike boonste dek en 25 in die suidelike boonste dek.
Beaver Stadium is 'n wonderlike skoonheid, 'n soort tempel vir die spel wat ons almal ken en liefhet. Deur die jare het die stadion 'n groot deel van die opknapping gesien, terwyl die geskiedenis vorentoe stilgestaan ​​het. Dit het geslagte Penn State -aanhangers gehuisves, en dit sal meer generasies onderweg huisves. Beaver Stadium, in al sy eenvoud en elegansie, is werklik 'n wonder.
Aangesien bofbal 'n gewilde en winsgewende bron van vermaak geword het, moes eienaars na langtermyn-fasiliteitsoplossings kyk.
Verskeie houtbofbalparke is vernietig deur die Amerikaanse League Park (Washington Senators 1901 �), National League Park (Philadelphia Phillies 1887 �) en die Polo Grounds III (New York Giants 1890 �). Twee van hulle is herbou met vuurvaste materiale (Baker Bowl Phillies) en (Polo Grounds IV Giants).
Ander klassieke houtparke van die 1800's en 1900's sluit Bennett Park (Detroit Tigers 1896 �), Columbia Park (Philadelphia Athletics 1901 �), Eastern Park (Brooklyn Grooms 1891 �), Oriole Park, I-IV in (Baltimore Orioles 1882 �), Palace of the Fans (Cincinnati Reds 1902 �) en West Side Park, I –II (Chicago White Stockings, Chicago Cubs 1885 �).
Die geskiedenis van die Jordan-Hare-stadion-Deel een
Ek het hierdie artikel oorspronklik geskryf as 'n 'primêre bronne -navorsingsartikel' vir Anthony Carey se History Research Methods -kursus in 1996, terwyl ek aan 'n Geskiedenis PhD by Auburn gewerk het. (Ek glo dat Dr. Carey minstens so geamuseerd was deur my liefde vir die onderwerp, soos wat hy beïndruk was met my akademiese vaardighede, soos dit is.) Jare later het ek dit op my webwerf geplaas sodat almal dit kan sien, en deur die jare is dit deur Wikipedia gekoppel en (vermoedelik) gekopieer en gebruik deur die Auburn University -toergidse. Ek het soms bygevoeg, aangesien nuwe ontwikkelings plaasgevind het. Nou bied ek dit hier aan.
My eerste besoek aan Jordan-Hare was as kind aan die einde van die sewentigerjare, en ek het van die begin af 'n liefdesverhouding met die ou gebou gehad. Ek hoop dat liefde in die volgende artikel sal verskyn. Ek kan deesdae nie so gereeld terugkeer na die Loveliest Village as wat ek sou wou nie (my laaste besoek was vir die Iron Bowl in 2007), maar ek het 'n paar belangrike mylpale in die onlangse geskiedenis bygewoon, insluitend die opening van die East Deck in 1987 (teen Texas), die "First Time Ever" -wedstryd in 1989 en die toewyding van "Pat Dye Field" in 2005. Ek kan nie wag om weer te besoek nie - alhoewel dit skaars '' besoek '' is as u 'n plek as u ware tuiste beskou.
Hier is die verhaal van daardie huis.
As voetbal werklik 'n godsdiens in die Amerikaanse Suide is, dan is die Jordan-Hare-stadion 'n groot katedraal.
Na hierdie spesiale plek rol die gelowiges in vir speletjies soos pelgrims na Mekka. Meer as 'n eenvoudige sportarena, het die struktuur 'n spesiale plek in die harte van Auburn -mense, as die toneel van sommige van die gelukkigste herinneringe aan hul lewens. Dit grens inderdaad aan 'n vlak van spiritualiteit, die gehegtheid van hierdie mense aan hierdie stadion.
Hierdie groot gebou, wat in die hartjie van die kampus geleë is, het saam met die universiteit daar rondom gegroei en is vandag een van die beste geriewe in sy soort in die land. Met byna 90 000 bywoning op voetbal Saterdae, was die stadion jare lank die vyfde grootste stad in Alabama. (In die 2010-sensus het die hele stad Tuscaloosa se bevolking net 'n haar bo die van Jordan-Hare se kapasiteit gekruip, wat die stadion na die sesde grootste gebring het.)
Alhoewel die gevoelens wat deur die struktuur opgewek word, duidelik is, is die redes vir die bestaan ​​daarvan ietwat meer kompleks. Hoe het 'n sportarena van wêreldgehalte, wat 'n so groot bevolking kan behou-groter as die meeste NFL-stadions-die afgelope sestig jaar op die vlaktes van Oos-Alabama ontstaan? Fragmente van die antwoord kan op verskillende plekke gevind word, waaronder Atlanta, Montgomery, Columbus en Birmingham. Uiteindelik lê die antwoord egter in die visie van 'n handjievol mans wat deur die jare geglo het in die potensiaal van Auburn se sokkerprogram, en wat gewerk het om die droom te verwesenlik.
Oor twee jaar — 2014 — word die Jordan-Hare-stadion vyf en sewentig jaar oud. Dit alleen maak dit meer as die moeite werd om kortliks terug te kyk na die fassinerende geskiedenis van die konstruksie en groei van hierdie groot gebou.
I. BOU VAN 'N DROOM: "LET 'S PLAAS AUBURN OP DIE KAART! "
Voor 1939: Drill Field en Drake Field
Voordat die Tigers Jordan-Hare as hul tuiste sou opeis, het die spanne op twee ander terreine op die kampus gespeel. Albei lê nou onder beton, asfalt en blomme. In die skaduwees van die chemie -laboratoriumgebou tussen Samford Hall en Foy Union, wat uiteindelik 'n park en 'n parkeerterrein was, het Auburn van 1892 tot die 1920's sokkerwedstryde aangebied op wat die 'Drill Field' genoem is. Die Tigers het hierdie plek verlaat en na Drake Field verhuis - 'n gebied wat later as 'n deel van die parkeerterrein in die Haley -sentrum geplavei moes word, langs die oorspronklike terrein van die Eagle 's Cage en ook naby die vroueslaapkamers.
Die atletiese direkteur, emeritus Jeff Beard, 'n destydse student, het gehelp om die tydelike bleikers by Drake Field bymekaar te maak. Elke jaar word bleikers tien rye hoog aan elke kant van die veld opgerig. " Hy onthou, " Hulle het ongeveer 700 mense gehou, die sitplek vir ons tuiswedstryde. Ons het een tuiswedstryd per jaar gehad. "
Teen die laat dertigerjare was die skare te groot om voldoende in die tydelike bleikers op hierdie plek gehuisves te word, en Auburn was verplig om die meeste van sy wedstryde op die pad te speel, gewoonlik in Birmingham 's Legion Field, Montgomery 's Cramton Bowl, Mobiele Ladd -stadion en Memorial Stadium in Columbus, Georgia. Uit hierdie ongelukkige situasie, met die span wat gedwing is om sy "tuiswedstryde" ver van die huis af te speel, kom die saad van die magtige gebou wat nou op die Auburn -kampus pryk.
Namate die dekade van die dertigerjare tot 'n einde gekom het, het die leiers van Auburn besef dat hulle eenvoudig 'n tuisstadion vir hul dwalende span moes bou - 'n stadion wat ten minste 'n paar ander skole en spanne kon lok om na die Vlakte te kom. Daar was 'n vreeslike behoefte aan 'n stadion as ons met die res van die skole in die Suidelike Konferensie sou meeding, het Jeff Beard gesê. Coach Meagher het besef dat iets gedoen moet word. Hy het voortgegaan om die span en die skedule te verbeter. " Wen het meer gehelp as enigiets anders: die sukses van die span het begin om die mense van Auburn die gevoel te gee dat Auburn 'n tuisstadion moet hê om in te speel en dat Auburn se fasiliteite moontlik is moet verbeter word. "
Reeds in 1934 het die Physical Plant van die universiteit dit oorweeg om 'n betonstadion te bou om Auburn op die kaart te plaas, maar met die langdurige gevolge van die depressie het daar niks van gekom nie. Die geld was eenvoudig nie daar nie. Teen 1937 is besluit om te bou as die geld beskikbaar sou wees. Uiteindelik was hulle. By die verskuiwing na 'n derde perseel is begin met die voorbereiding vir die bou van 'n permanente fasiliteit: "Auburn Stadium." 'N Jong Jeff Beard, wat gehelp het om die omgewing te ondersoek, het die eerste spel ingehaal om die toekomstige stadion af te merk. Auburn speel sedertdien op hierdie webwerf.
Teen 1938 het die ekonomiese situasie verbeter tot die punt dat president Auburn, dr. L.N. Duncan kan die goedkeuring deur die PWA-sekretaris Ickes van die mees ambisieuse bouprogram wat ooit deur die Alabama Polytechnic Institute onderneem is, rapporteer. Die projek was die bou van 'n stadion -eenheid van $ 60 000, wat die oprigting van betonstaanders insluit, ingenieurswerk om die gebied voor te berei en die voltooiing van 'n moderne baanfasiliteit.
Ingenieurswerk was inderdaad nodig by die nuwe perseel. 'N Kronkelende stroompie aan die onderkant van die vallei moes afgelei en ingevul word. Boonop moes die vorige huurders uitsit voordat 'n stadion en veld daar gebou kon word. Hierdie inwoners het bestaan ​​uit 'n trop bokke, wat behoort aan die dekaan van die skool vir veeartsenykunde, wat in die vallei wei. Na berig word, het hierdie bokke 'n ernstige senuweestelsel gehad - een wat deur ondersteuners van baie besoekende spanne wat oor die jare teen Auburn kom speel het, gedupliseer word. (U onverskrokke rubriekskrywer van die Wishbone wonder al lank waarom Jordan-Hare nooit die bynaam "Bokvallei" gekry het nie, of iets dergeliks. Dan het ons waarskynlik nog nie 'n ander bynaam nodig om die oningewydes te verwar nie.)
Die oorspronklike beton tribune, genaamd "Auburn Stadium, " is ontwerp deur Arnold G. Wurz, wat in 1989 oorlede is, enkele weke voor die stadion se vyftigste bestaansvieringe. Die naamkeuse, "Auburn Stadium, " is betekenisvol deurdat dit die neiging van alle geassosieerdes weerspieël om na die span en die skool te verwys as "Auburn, " selfs in die 1930's. Die skool is eintlik aangewys as Alabama Polytechnic Institute en het eers in 1960 amptelik die Universiteit van Auburn geword.
1939: Auburn -stadion
Teen November 1939 het afrigter Jack Meagher, wat die span op die klein Drake Field afgerig het, uiteindelik 'n eie stadion gehad, so beskeie soos dit was. Nadat hy die afgelope jare in 'n aantal verskillende stede met Florida gespeel het, was die Gators 'n goeie teenstander om die nuwe fasiliteit met 7 290 sitplekke te doop. "Mense het gewonder wat ons gaan doen met soveel mense wat na die stad kom, " het Beard gesê. Hoe sou klein Auburn, Alabama, ooit 'n paar duisend Gators kon huisves? Veral toilette was kommerwekkend, aangesien die stad self destyds slegs twee vulstasies met openbare geriewe gehad het.
Die veldhuis - later omskep in die Geologie -gebou, Petrie Hall - was ook in aanbou en is nie betyds vir die wedstryd voltooi nie. (As u ooit die vreemde simmetriese en perfek loodregte oriëntasie van Petrie Hall na die noordelike eindsone van die stadion opgemerk het - iets wat my baie verbaas het terwyl ek 'n student was - weet u nou hoekom.) Florida -spelers moes noodgedwonge aantrek uniform in hul hotel in Opelika voordat hulle stadion toe ry. Sulke voorvalle oor die jare heen het Auburn se pogings om belangrike speletjies na die kampus te verskuif, nog ingewikkelder.
Rooibruin en Florida gelykop met 7-7. Die opvoering van die spel self was 'n sukses. Die oorspronklike 7 290 sitplekke bly vandag, soos die onderste helfte van die weste staan. Slegs 'n jaar later is 4800 houtblakers aan die oostekant bygevoeg, wat die lewensvatbaarheid van 'n tuisveld demonstreer en die twyfel van die naysayers uit die weg ruim. Die Auburn -stadion was oop vir sake, en dit het gelyk asof daar nêrens anders is as om op te gaan nie. En rond!
II. DIE VROEGE JARE
Auburn se voetbalspan wat in 1946 in die Auburn -stadion oefen - ten minste dit wat die onderskrif sê - in 1946.
1949: Cliff Hare -stadion
Ondanks die sukses van die stadion, is daar slegs twaalf tuiswedstryde daar gespeel gedurende die eerste dekade van sy bestaan, tussen 1939 en 1949, terwyl Auburn steeds sukkel om ander spanne te oortuig om na Oos -Alabama te gaan om voetbal te speel.
Ons begin tuis meer belangrike wedstryde speel, en Beard onthou, maar merk op dat die meeste nog op ander plekke gespeel is. Die hoofoorsaak hiervan was 'n verskynsel wat kleiner programme vandag nog ondervind. Die enigste voordeel wat ons onderweg gespeel het, het te doen gehad met finansiering. Ons kan steeds meer geld verdien deur in die groter stadions op die pad te speel. "
Om die saak te vererger, het die span in die laaste drie jaar van die dekade slegs drie wedstryde gewen. Vir sommige programme sou dit die doodskus gewees het- die program sou gestagneer het met swak spel en 'n klein fasiliteit wat mekaar onderling voed en tot 'n algehele tweede of derde klas program gelei het. Gelukkig was die Auburn -gesin net so toegewyd 'n klomp aanhangers soos nou, en dit het van die universiteit 'n kwaliteit span vereis met 'n kwaliteit fasiliteit waarin die span kon speel. Selfs in die maer tye van die veertigerjare was die sitplekke gevul. Met so 'n duidelike finansiële aansporing, teen die einde van 1948, het die tyd aangebreek vir uitbreiding.
In 'n persverklaring wat op Oujaarsaand, 1948, uitgereik is, het die Kuratorium van A.P.I. Magtigde president Ralph Draughon om kontrakte vir die bou van 13 000 ekstra sitplekke by die Auburn -stadion te kontrakteer. Die houtblakers aan die oostekant sou vervang word met betonsitplekke en die westelike staanplekke word uitgebrei om die totale kapasiteit op 21 500 te bring. Die direksie het ook gestem om die nuut uitgebreide fasiliteit 'Cliff Hare Stadium' te noem.
Dr. Clifford Leroy Hare was staatschemikus en dekaan van die Skool vir Chemie en Farmasie by A.P.I., sowel as fakulteitsvoorsitter van atletiek. Hy het ook 'n back-quarterback gespeel in die eerste voetbalspan van Auburn in 1892. Die onderskrif in die Auburn-Georgia-spelprogram van 1934 noem Cliff Hare een van die gewildste karakters wat met atletiek in die suide verband hou. die perfekte keuse vir wie die stadion genoem moet word.
David Housel, skryf in 1973 Auburn Football Illustrated, vertel van Shug Jordan se lang middaggesprekke met die verouderde Cliff Hare. Fesser Hare het my vertel hoe hy en dr Sanford-na wie die stadion in Athene vernoem is-elke jaar na die Auburn-Georgia-wedstryd in Columbus na Auburn gekom het en die geld verdeel het. Hulle gaan sit in die Hare -kombuis, haal die geld uit 'n ou sigaarkas en sprei dit oor 'n marmeren tafelblad en sê: 'n dollar vir u en 'n dollar vir ons totdat die opbrengs van die spel gelykop verdeel is tussen die twee skole. " ('n Mens kan net wonder hoe die twee eerbiedwaardige professore sou reageer op die wêreld van vandag se reusagtige stadions en miljoene dollar-televisiekontrakte.) Uit hierdie ervarings het Hare die voordeel van 'n groter stadion in Auburn by ten minste so duidelik as enigiemand anders. Hy wou hê dit moet gebeur. Die Tigers moes eenvoudig die regte afrigter vind om balspeletjies te wen.
Die eerste jare van Jordanië: sukses behaal groei
Met die aankoms van Coach Ralph "Shug " Jordan in 1951, was die stadion se groei verseker. Met 'n vinnige omkeer van die Tigers ' sokker fortuin, het Jordan die span na twee opeenvolgende wedstryde geneem. Sukses op die veld het vinnig gelei tot finansiële sukses.
In 1955 was ons 'n paar boulwedstryde en het ons goed gevoel, sê Beard. Coach Jordan was besig om 'n goeie program te bou en ons het geld in ons sak gehad, sodat ons besluit het om die westelike staanplekke tot vier en vyftig rye hoog te bou. "
Die redenasie was eintlik 'n bietjie ingewikkelder as dit. Die Raad van Trustees het in 'n resolusie van 29 April 1955 'n aantal faktore gegee wat die besluit weerspieël het. Die resolusie lui:
Dit lyk meer haalbaar, ekonomies en voordeliger om die beplanning van meer voetbalwedstryde tuis en tuis te beplan.
Om dit op 'n bevredigende basis te bereik, blyk dit dat ongeveer 30.000 stadionstoele beskikbaar moet wees in die Cliff Hare -stadion, wat ons in staat sou stel om met byna elke lid van die Suidoos -konferensie vir wedstryde te onderhandel.
Deur 'n stadion met die regte kapasiteit in Auburn te hê en deur meer tuis-en-tuiswedstryde te skeduleer, sou ons wesenlik baat by die stadionhuurfooie wat ons betaal as ons wegspeel van Auburn … "
Boonop het die resolusie gevra dat 'n nuwe persbus " die bestaande tydelike en onvoldoende persbus -afdeling moet vervang. " Dit was duidelik dat hierdie saak van groot belang was vir die raad en die president. Draughon en Beard het besef dat hulle deur te speel by Auburn die geld kon bespaar wat hulle aan Columbus en ander stede betaal het om hul stadions te verhuur. Draughon het verklaar dat die projek so vroeg as moontlik begin sou word om fasiliteite gereed te hê teen die opening van die voetbalseisoen. "
Die resolusie is sonder dissens aangeneem, alhoewel die resolusie wat 'n paar weke later aangeneem is in 'n buiging vir die ware missie van die kollege, die moeite werd was om op te let dat die uitbreiding eintlik ten bate van die kollege en die studente was wat daar was. 8221
'N Memorandum van Beard to Draughon, gedateer 3 Junie 1955, toon aan dat Batson-Cook Company van West Point, Georgia, die kontrak om die toevoegings vir $ 275,000.00 te bou, gewen het. Beard onthou dat die spanne op die laaste dag van Augustus van die baan af is. Die stadion was voltooi. "
Met die kapasiteit van die stadion tot 34 500, kon Auburn vier tuiswedstryde in 1955 aanbied: Chattanooga, Florida, Furman en Mississippi State. (Die Tigers het al vier wedstryde gewen, Florida en Furman afgesluit, en sou die jaar afsluit met 'n gewone seisoenrekord van 8-1-1.) Die vier wedstryde tuis speel en wen, het Beard gesê. vir ons wat moeg was vir reis. Vier wedstryde het ons gewys wat 'n groot voordeel dit was om tuis te speel.
Tog sou nog nie een van die grootste teenstanders van die Tiere (behalwe Florida) in Auburn speel nie. Geen Alabama, geen Georgia, geen Tennessee, geen Georgia Tech. Baard en Jordan sal daarna die aandag op hierdie probleem vestig, met die fokus op Athene en die Bulldogs -afrigter Wally Butts.
III. WORD 'N KOMPETISIEWE ARENA: 1955-1970
Auburn spog deesdae met een van die grootste HD -skerms wat 30 voet hoog en 74 voet breed is. In 1957 het hulle dit gehad.
Maak plek vir Georgië
In 1957 klim Auburn op die hoogtepunt van die sukses van sokker, onoorwonne en wen die AP -nasionale kampioenskap. Afrigter Jordan het getoon dat die Tigers 'n krag is om mee rekening te hou, en die sukses van die rooster bied 'n groot voordeel in die onderhandelinge van Auburn met ander skole.
Die eerste wat oorreed is om te kom, was Georgia. Dit was redelik moeilik om te doen, want coach Wally Butts was dol daaroor om in Columbus te speel, "onthou Beard. Auburn het sedert 1916 byna elke jaar die Bulldogs daar gespeel, met die enigste uitsondering as 'n paar vroeë wedstryde in Athene. Maar ons het daaraan gewerk totdat ons die spel verander het. "
Georgië het die eerste wedstryd wat in 1959 in Athene gespeel is, gewen, ironies genoeg, met 'n jong Georgia -wag met die naam Pat Dye wat 'n fout kon kry om die wedstryd vir die Bulldogs te wen. Die volgende jaar se wedstryd sou in Auburn gespeel word, en Jordan en Beard het besef dat hulle nog meer sitplekke in die stadion benodig.
Die tyd het aangebreek om in een van die eindgebiede te sluit, wat die twee staanplekke aan die een kant verbind. 'N Memorandum van L. E. Funchess, direkteur van die kampusbeplanningskomitee, aan Beard, gedateer 3 Maart 1960, berig goedkeuring van die plan om in die suidelike gebied te sluit, teen 'n koste van byna 'n halfmiljoen dollar. Die bleikersitplekke wat daar gestaan ​​het, is na die noordelike punt verskuif, wat nog meer sitplekke gebied het. (Andersins sou die noordkant oop bly, sodat toegang tot die veldhuis wat Petrie Hall sou word, toegelaat word.) 'N Groot telbord vervang die vorige een wat jare tevore deur 'n ingenieursklas gebou is. Boonop is kleedkamers onder die nuwe staanplekke gebou.
Met die uitbreiding van 1960 het 'n algehele plan vir die ontwikkeling van die stadion begin vorm aanneem. Die staanplekke langs die kantlyn was in heuwels ingebou, sodat die sluiting van die eindsones die sirkulasie van die stadion kon belemmer. Om dit reg te stel, is stygings uit die onderste sitplekke in die suidelike gebied gelaat. Dit, tesame met die bou van 'n deurlopende binnekant, is geskoei op die Rice Stadium in Texas. (Dit is vandag moeilik om te dink dat Auburn sy voorste atletiekfasiliteit gemodelleer het na iets wat die Rysuile eers gebou het.) Die deurlopende gang op een vlak het direkte toegang vir noodhulpvoertuie en vervoer na enige punt in die stadion moontlik gemaak en dit ook gemaak deelnemers makliker om oor die stadion en van en na hul sitplekke te beweeg.
Die projek was 'n sukses. Die spel in Georgië is vinnig uitverkoop (met Auburn wat hierdie keer met 9-6 gewen het), en beide Georgia en Auburn-amptenare was tevrede met die resultate van hul nuwe reëling. Die stad Columbus voel egter verraai deur die stap - 'n gesindheid wat byna dertig jaar later deur sommige van die leiers van die stad Birmingham sou herhaal word.
Die wenseisoene en die uitnodigings vir die bakkies het gedurende die 1960's voortgeduur, en die gedagtes het vinnig oorgegaan tot 'n ander uitbreiding. Baard het die gevoelens van Auburn se leiers destyds opgesom: "Adding … sitplekke het ons in staat gestel om 'n verteenwoordigende huisrooster te hê en die stadionhuur op te vang wat so noodsaaklik is vir die toekoms van die program. " Hiermee in gedagte, en met die oog op die voortgesette uitverkoop in die hoefystervormige Cliff Hare-stadion van die 1960's, het planne vorentoe gegaan vir die volledige omheining van die stadion teen 1970.
Die Raad van Trustees het op 25 Oktober 1968 eenparig 'n voorstel goedgekeur om 'n studie te begin om die Cliff Hare -stadion weer te vergroot, weens die voortgesette toename in studente -inskrywings en die vraag na sokkerkaartjies by tuiswedstryde in Auburn. " Die raad het baie moeite gedoen om aan te dui dat dit afhanklik is van die verkryging van finansiering, wat nie uit die algemene fondse van die skool mag kom nie.
Die raad het teen Junie 1969 ooreengekom dat dit noodsaaklik en raadsaam lyk om die kapasiteit van die Cliff Hare -stadion te vergroot, die huidige persbusgeriewe te vergroot en 'n nuwe baanbaan te bou. van die aantrekgeriewe.
Die konstruksie van die suidelike sone in 1960 het 'n onbedoelde gevolg gehad: dit het 'n deel van die fyn hardloopbaan verberg wat die speelveld omring het - 'n ontwikkeling wat Auburn se baanafrigter, Wilbur Hutsell, bedroef het. Die afrigter was bang dat besoekende baanspanne vars hardlopers onder die staanplekke, waar niemand hulle kon sien nie, sou wegsteek om tydens 'n wedloop in te sluip. Met die verwydering van die baan weens die uitbreiding van die stadion, is 'n nuwe, losstaande baan op 'n ander plek gebou om sy plek in te neem, en dit sou vernoem word in die eer van Hutsell. (Die bestaan ​​van 'n drafbaan om die veld verduidelik ook waarom Jordan-Hare se staanplekke soveel verder van die kantlyn af is as in baie ander sokkerstadions. Vergelyk die uitleg met byvoorbeeld Florida Field.)
In die resolusie van Junie 1969 is opgemerk dat 'n wet uitgevaardig is in die eerste spesiale sitting van die staatswetgewer van 1969 om sodanige konstruksie toe te laat en voorsiening te maak vir die finansiering daarvan. vinnig vorentoe gegaan. Intussen het die Raad se benoeming van geboue -komitee aanbeveel dat die voormalige veldhuis, wat van die stadion af gesluit sou word en wat opgeknap is vir klaskamer- en laboratoriumgebruik, vernoem is na die ontslape dekaan George Petrie, wat verbintenis gehad het met beide die wetenskappe en atletiek by Auburn.
The Monsanto Company het op 24 Maart 1969 in 'n memorandum aan Coach Beard die installering van AstroTurf in Jordan-Hare voorgestel. Hul brief bevat 'n lys van die koste van die dekking van Auburn 's se speelveld in kunsgras teen $ 212 500,00. Turf het in die laat 1960's gewild geword onder kolleges - byna almal doen dit, insluitend die Universiteit van Alabama. Ondanks oorweging het Beard en Jordan die idee egter verwerp. Hulle het twyfel oor die veiligheid van die kunsmatige oppervlak. Dit het geblyk dat ons reg was, sê Beard. Auburn het nooit na grasveld gegaan nie, en uiteindelik het die meeste skole teruggegaan na natuurlike gras - ten minste totdat die mees moderne en veilige kunsmatige oppervlaktes in die 1990's en 2000's gekom het.
Uitbreidingsplanne is afgehandel tydens 'n raadsvergadering op 22 November 1969. Die Trustees was duidelik entoesiasties oor Auburn -sokker: "Dr. Philpott (die universiteitspresident) het op 31 Desember 1969 verskeie besonderhede hersien rakende Auburn se uitnodiging om die Universiteit van Houston in die Astro-Bluebonnet Bowl te speel. onder groot toejuiging. Die direksie het eenparig 'n negentienjarige verbanduitgifte goedgekeur om die bou van die noordelike stand te finansier, en het daarna by Dr.
Auburn het 'n bykomende detail bygevoeg tot die omhulsel aan die noordkant, wat skoolamptenare trots gemaak het. Dit was iets wat in geen van die stadions waarin ons gespeel het, gedoen is nie, sê Beard. Ons het voorsiening gemaak vir rolstoele en gestremde toeskouers. Dit het regtig baie aandag in die staat getrek. "
Die uiteindelike koste van die toevoeging, insluitend die verskuiwing van Hutsell Track na sy nuwe plek, was net meer as een en 'n kwart miljoen dollar. Tiny Cliff Hare-stadion, voorheen slegs 'n enkele stel betonbleikers, het gegroei tot 'n volwaardige bak, en die tyd het aangebreek om die afrigter te eer, wie se sukses die groei moontlik gemaak het.
Vandag se wedstryd sal Auburn se eerste SEC-wedstryd wees in die nuut genoemde Jordan-Hare-stadion, wat toegewy is aan seremonies voor die wedstryd. " So skryf Buddy Davidson in die amptelike program vir die Ole Miss-wedstryd van 1973 Die eer het erkenning gegee aan Jordan se blywende bydraes tot Auburn -sokker. " Auburn 's -stadion was die eerste in die land wat vernoem is na 'n aktiewe afrigter. Jordan sal die res van die seisoen afrig en nog twee voordat hy ná die 1975 -seisoen uittree.
David Housel, direkteur van sportinligting en later atletiekdirekteur, skryf in die program vir die toewydingswedstryd in 1973 terug op die mededingende voordeel wat Auburn met sy puik tuisstadion behaal het. Hy noem die pas gedoopte Jordan-Hare-stadion, en miskien die moeilikste plek in die land om 'n besoekende sokkerspan te wen. Bar none. " Hy ondersteun hierdie gewaagde stelling met 'n bietjie geskiedenis: Terwyl die fasiliteit bekend was as die Auburn -stadion, het Auburn van 1939 tot 1949 nie 'n enkele wedstryd van sy twaalf wat daar gespeel is, verloor nie (met twee bande.) Tydens die Cliff Hare-stadion, van 1949 tot 1973, het Auburn 'n rekord van 80-13-1 aangeteken, wat 'n lopie van dertig agtereenvolgende oorwinnings by die huis insluit (met dertien uitsluitings). Housel het daarop gewys dat baie van die oorwinnings teen magte soos Georgia, Florida en Georgia Tech teenstaan. Auburn sou gedurende die tagtigerjare onder afrigter Pat Dye, en weer vanaf die middel van die negentigerjare onder afrigters Terry Bowden, Tommy Tuberville en Gene Chizik, 'n soortgelyke wedstryd geniet.
Housel het ook geskryf oor die geldelike voordeel vir besoekers wat in Jordan-Hare speel. Nou was die skoen aan die ander voet - spanne wou in Auburn speel omdat hulle meer geld kon verdien as om die Tigers tuis te speel.
Hy beskryf Jordan-Hare as 'n uiters gewilde plek om voetbal in die suide te speel, ondanks die aansienlike voordeel van Auburn op die tuisveld. "Die rede, " verduidelik hy, "is geld, die groen ding waarsonder 'n atletiekprogram nie kan funksioneer nie. " Met 'n geweldige seisoenkaartjiebasis en deurgaans groot menigtes geniet selfs die kleinste besoekende skool 'n gesonde betaaldag, Een van die grootste in die Verenigde State, " volgens Housel.
Foto's via die 1947 en 1957 Glomerata.
Van Allen Plexico het daarin geslaag om Auburn by te woon (en studentesokkerkaartjies aan te teken) vir 'n gedeelte van elke jaar tussen 1986 en 1996. Hy besef dat dit waarskynlik nie iets is waaroor 'n mens moet spog nie, maar hey. Hy doseer universiteit naby St Louis (want tien jaar as student was op die een of ander manier nie genoeg tyd om by die skool deur te bring nie) en skryf en redigeer vir 'n verskeidenheid uitgewers. Vind skakels na sy verskillende projekte op www.plexico.net.
Deel twee van sy History of Jordan-Hare-stadion word volgende week geplaas.
Like ons op Facebook. Volg ons op Twitter. Wil jy adverteer?
In Mei 2012 het die Minnesota-wetgewer en die stadsraad van Minneapolis befondsing goedgekeur vir die nuwe $ 975 miljoen veeldoelige stadion ter vervanging van die Metrodome. In Mei 2013 het die Minnesota Sports Facilities Authority, die Minnesota Vikings en HKS Sports and Entertainment die pragtige nuwe ontwerp van die stadion onthul. In Augustus 2014 het die Vikings en MSFA SMG (nou ASM Global) gekies as die nuwe stadionoperateur.
Die projek is binne net meer as twee en 'n half jaar voltooi, ses weke voor die tyd wat dit was. Die konstruksie van die stadion het 3,8 miljoen werksure geskat en meer as 8 000 konstruksie-werksgeleenthede geskep, met ongeveer 1,500 werkers tegelyk.
Die US Bank-stadion is op 22 Julie 2016 geopen, met 'n tweedaagse openbare huis wat meer as 190 000 Minnesotans deur sy deure verwelkom het. Die eerste byeenkoms het twee weke later op 3 Augustus 2016 gevolg met die Internasionale Kampioenebeker in 2016, wat AC Milan teen Chelsea gespeel het. Die eerste konsert in die stadion het Luke Bryan aangebied en is op 19 Augustus 2016 voor 'n uitverkoopte skare opgevoer, direk gevolg deur 'n uitverkoopte Metallica-vertoning op Saterdag 20 Augustus.
Die Vikings behaal hul eerste oorwinning in hul nuwe tuiste teen die destydse San Diego Chargers in die eerste voorseisoenwedstryd in die stadion op 28 Augustus 2016 en wen met 23-10. The Purple and Gold het die reeks voortgesit en hul eerste oorwinning in die gewone seisoen in die stadion teen die Green Bay Packers op 18 September 2016 weggeneem en met 17-14 gewen.
130 gedagtes oor & ldquo The Original Yankee Stadium – Foto's en herinneringe & rdquo
Hou op om in die verlede te lewe. Ek was al drie die weergawes van die Yankee Stadium, en die nuwe een is wonderlik. Mense vergeet blykbaar dat die oorspronklike plasings bevat wat die uitsig vir sommige geblokkeer het. Die tweede weergawe het nêrens heen om te gaan as dit reën nie. En die kosplek was vol en warm in die somer, en mense vergeet die lang rye om die badkamer te gebruik. Ek was al meer as 500 wedstryde met die drie stadions, ek hou baie van hierdie een
Was al baie wedstryde in al drie weergawes van Yankee Stadiums.
Hier is my beoordeling om dit positief te hou
Beste kos, nie -speletjie -vermaak, in die stadion se gemak en loop -loop -promenades -YS 3
Beste opwinding, mededingende produk en na-seisoene en menigte energie-YS 2
Dit is die beste om net na die baseball live en historiese atmosfeer-YS1 te kyk
Oor die algemeen hou ek van die gemak van die nuwe stadion, maar 'n wedstryd vir sê ek en 'n datum wat in $ 25 miljoen beloop ,?
YS 1? W boks sitplekke teen $ 7,00? $ 20,00!
Selfs w inflasie …YS1 die beste deal …w 'n wonderlike beeld van die oorspronklike stadion.
Laat na die partytjie, die eerste wedstryd in die stadion 24/06/77 teen Red Sox, ek was 13, ekstra beurt oorwinning, het saam met my pa en 'n kollega van die werk gegaan, wie se opmerking nadat Jackson in Brandnetels van 'n 2cd -basis in gery het die wenlopie, "wel, Martin moet sy werk nog 'n dag behou!" Ek sal NOOIT die geraas vergeet na 'n oorwinning of 'n wonderlike toneelstuk of hoe naby jy die veld in sommige van die sitplekke was nie. Goeie herinneringe daaraan dat hy die inwoner $ 5 gegee het nadat hy met 'n algemene toegangskaartjie ingekom het, 'gaan af na 5 rye van die spoor by die uitgrawing, ek weet dat hulle nie vandag kom nie', sou hy daarna sê dat hy met die vuil afvee handdoek. Ek het baie grootes en wonderlike speletjies gesien, die plek was 'n stukkie Amerikaanse geskiedenis, ons weergawe van die Romeinse kolosseum. Ek het die afgelope 20 jaar geprys om dit te doen, alhoewel ek my neef van 9 jaar na sy eerste Yankee -wedstryd in 1996 gebring het, moes ek sy held Jeter en die ou gebou sien. Ek kan my nie toelaat om na die nuwe plek te gaan nie, want hebsug eis oral die spel. Dit is krimineel dat hulle die ou gebou afgebreek het, en ek is net meer 'n baseball -fan en veral lief vir die geskiedenis van die spel. Probeer dat hulle nooit die spel sal doodmaak nie; dit woon nou net op kleiner plekke, soms selfs net in die plaaslike park.
Ek en my vrou het die openingswedstryd van die opgeknapte stadion op 15 April 1976 bygewoon. Ek was eintlik teleurgesteld dat die buiteveldheinings soveel korter was as die ou stadion, waar ek 'n paar bomme van Mickey Mantle gesien het wat baie min kon bereik.
Ek stem heeltemal saam Yankee Stadium het 'n verheerlikte winkelsentrum geword!
Ek en my ouers het net twee blokke van die Yankee -stadion in Woodycrest Ave 901 gewoon. Ek sal altyd die klank van die skare onthou toe die Yankee 's 'n groot rol gespeel het. Ek het as kind in die Yankee Stadium (my eerste werk) gewerk en worsbroodjies en cokes verkoop. Ek het baie van die ou skoolkinders ontmoet, waaronder Mickey Mantle (ek sal hom red vir 'n ander verhaal) en is selfs na die uitgrawing geneem. Dit is die geluide wat nog steeds in my kop speel wat my nooit sal verlaat nie. Ek was nog nie terug na my ou buurt sedert hulle die nuwe stadion gebou het nie. Ek weet nie eers of ek nog moet teruggaan nie. Ek onthou die oorspronklike webwerf en hoe die stadion deur die jare verander het. Ek kan net nie my kop rondlê oor die ligging van die nuwe stadion nie. Toe ek jonk was, was die nuwe werf waar ek op pad was, en dit heet Macombs Dam Park. Yankee Stadium was waar ons kinders buite sou wag in die hoop om 'n gratis kaartjie te kry. As ek nou sou terugkeer, sou al die herinneringe net nie pas nie. My ouers het toe geleef en ons woonstelvenster van die 5de verdieping het na die stadion gekyk en die ligte sou ons venster binnedring tydens nagspele. Soms wens ek dat dinge net soos dit was. Ek is seker die Yankee's kon by 'n ander stadion gespeel het terwyl 'n nuwer gebou op die bestaande terrein (insluitend die monumente) gebou is. Hulle doen baie moeite om historiese terreine te beskerm en ek wens hulle sou dieselfde gedoen het met die oorspronklike Yankee -stadion. Watter wonderlike geskiedenis is daar gemaak!
Dankie vir u webwerf en u gevoelens …
Dankie vir die vriendelike woorde en#038 wat u aangrypende herinneringe hier deel. En moenie na u ou buurt terugkeer nie, u kan nooit teruggaan as u weet wat ek bedoel nie. Dit sal u hart breek om te sien dat alles wat u eens geweet het, verdwyn het of onherkenbaar verneder is en dat u u herinneringe ongeskonde kan hou oor 'n heerlike plek en 'n tyd om in te groei.
Sodra hulle die stadion gedeeltelik afgebreek het na 73 en dit was nie meer 'n historiese plek nie, was die veld vir my selfs effens ontroer, en hulle haal die fries uit wat vir my 'n belangrike deel van die YS -atmosfeer is
Ek dink nie dat die onthou van die ou Yankee -stadion soos dit in die 60's was in die verlede bestaan ​​nie. Daardie dae was ons kinders seuns en dogters van die mans en vroue wat in die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het. Daar was baie van ons wat in die nabygeleë woonstelle gewoon het en ons het baie pret gehad. Dinge was sag en op die aarde. Daar was klein winkels wat u skoene sou herstel, die beste broodjies en nageregte sou bak, u klere skoonmaak, vyf en sent en meer as 'n paar kroeë. Vandag is hulle almal weg, maar net soos die Yankee -stadion sit hulle vas in ons siel. U sien die toneel vandag net nie so baie nie. Dit lyk asof die afdeling die prettige gesinne vervang het wat niks van die politiek wou gee nie en net die lewe geniet het en bymekaargekom het by die plaaslike buurtspanne wat geborg is en#8230. en 'n paar biere gedrink het.
Ek was my eerste wedstryd in 1959 as 'n tienjarige. oud. Ek het die dubbele kop van Junie gesien met Cleveland (wat daardie jaar tweede geëindig het na die White Sox). Ek het die wedstryd eintlik gesien uit die deur van die transito -polisie op die verhoogde metro -platform reg agter die middelveld. My oom Bill was 'n treinsender en sy taak was om daarheen te gaan en die skare te skat voordat hulle dit aankondig, sodat hulle die regte aantal treine kon stuur. Daar was ongeveer twintig polisiebeamptes in daardie kajuit en hulle het my so goed behandel! Hulle het my baie dinge van die binnekant oor die stadion, die Yankees, ens. Vertel, terwyl ek net 'n bietjie na die grootte van die park en die uitverkoopte aantal ondersteuners (68 000) by die wedstryd gaps het. Hulle het hul eie telbord (jy kon nie die parkies uit die oogpunt sien nie en die radio het die toneelstuk vir toneelstuk gegee. Ek het meer as 'n paar wedstryde in die daaropvolgende jare uit die kajuit gesien en ek het nooit 'n slegte woord gehoor uit al die polisiebeamptes. Sommige was baie snaaks en hulle het byname vir sommige van die spelers gehad. en gelukkige herinneringe uit die kinderjare as 'n leeftyd Yankee -aanhanger.
My ma het my na my eerste Yankees -wedstryd geneem op 3 Junie 1973. Ek onthou dat ek paniekerig geraak het oor al die verkeer toe ons op die George Washington -brug afkom, en my ma het in en uit die verkeer geweef na Jerome Avenue en 'n fantastiese werk van om ons daar te kry voor speeltyd. Ek was 8 jaar oud, met 'n Yankee-hemp aan met 'n vilt nommer 1 wat op die rug vasgewerk is met eerbied vir my gunsteling speler, Bobby Murcer. Om die plek binne te gaan was werklik geestelik, want ek was deeglik bewus van die belangrikheid van die gebou en die manne wat daar gespeel het. Toe ons na ons sitplekke stap, glimlag 'n man vir my en gee my 'n kolf. Toe ek dit lees, sien ek dat dit 'n Louisville Slugger is met die handtekening van Bobby Murcer in die loop. Ek het nie geweet dis Batdag nie. Die Yanks het met 3-2 gewen en ek kan nog steeds hoor wat byna 60 000 aanhangers op die vloere moes slaan. Ek was verslaaf, en my ma het my daardie seisoen na nog drie wedstryde geneem, die laaste was die laaste wedstryd voor die opknapping, wat op een van die wonderlike foto's hierbo vasgelê is. Dankie dat u die foto's en u verhale gedeel het terwyl ons ons s'n kon deel.
Pingback: lugfoto van die Yankee -stadion in 1923 - koel ou foto's
Ek het gewonder of iemand foto's van die kleedkamer in 1923 het? Pete Sheehy het my vriend John Waldron in 1966 'n kleedkamerstoel gegee tydens die opknapping. Dit was die dag toe John Waldron verruil is vir die Red Sox en die kleedkamer opgeknap word. John ' se pa was Jack Waldron en was destyds die president van Knickerbocker Beer en destyds die eienaar van die Boston Celtics. Pete het vir John gesê om die stoel vir sy pa te gee. Toe John kla dat hy die metro moet neem en sy hande vol is met twee koffersakke, grom Pete, sê jy vir jou pa, Babe Ruths Balls sit hier., Dit was Babes -kleedstoel.
Dus, die stoel gaan terug vind na kolonel Rupert in die Hall of Fame, ek skryf 'n boek oor die stoel en ek hoop dat iemand in 1923 'n foto in die kleedkamer kan hê. Dankie!
puik pix. Ek het nie geweet dat u op 'n slag deur die veld kon gaan nie. dit moet baie opwindend wees vir die klein tykes.
Dit was ook redelik opwindend vir 20-iets-tykes.
Jy het dit gesê Larry. Ek onthou hoe ek 'n handvol vuil van die bord afgehaal het en dit saam met my huis toe geneem het. Alhoewel dit nie goed was vir die Yankees nie, onthou ek middagspele waar die bywoning ongeveer 20K was en dit voel asof jy die hele park vir jouself het.
Die oorspronklike Yankee -stadion was 'n paleis. Weet nie hoekom ons so graag historiese monumente soos hierdie wil vernietig nie. Ek het een keer op negejarige ouderdom gegaan, en my pa het my en my jonger broer vir Batdag in 1969 geneem. Die Yankees het die Seattle Pilots gespeel. Teen die tyd dat ons in die gebou kom, het die Yankees reeds 'n paar lopies aangeteken. Teen die tyd dat ons gemaklik geraak het met ons sitplekke, het ons ons Mickey Mantle -kroeë bewonder, die grootste, donkerste wolk wat u ooit in u lewe gesien het, parkeer regoor die stadion. Ons het miskien 'n beurt of twee bofbal gekry voordat die lug oopgegaan het, maar ek kan niks daarvan onthou nie, want ek was ontsag vir die stadion. Die wedstryd word na 4,5 beurte aangewys toe ons terugkeer na Brooklyn, het die son geskyn.
Het in 2012 na die nuwe gebou gegaan met gratis kaartjies. Na 5 beurte heeltemal onbeïndruk.
Baie dankie vir hierdie wonderlike webwerf! Hou van die foto's en die herinneringe. Dankie ook aan almal wat kommentaar gelewer het.
Onthou iemand of mense in die laat 60's en vroeë 70's hul verjaarsdae of herdenkings by die stadion kon aankondig?
Onthou dat ek in 1960 'n all -star game was toe ek 9 was saam met my pa, en hy het gesê dat baie van hierdie grotes eendag 'n hall of famers sal wees. Meer HOF's kom uit die all -star -speletjie as enige ander. Onthou ook dat in 61 die Yanks blou helms gehad het. Ek het gedink ek is die enigste een wat dit onthou het tot die film 61 van Billy Crystals. My pa het gesê die Yanks gaan oor klas, daarom het hulle hul helms gevoel. Dit was die prys werd om te sien hoe Mantle net die kolf swaai. Het gesien hoe Steve Whitaker net 'n bal uit die stadion slaan. Jare later ontmoet ek Steve en hy onthou.
Dit is goeie herinneringe om te deel. Ek het ook gesien hoe 'n vuil bal uit die ou stadion slaan deur "Hondo " groot, Frank Howard. Hy is die enigste persoon wat ek ooit gesien het. Ek het altyd gewonder of iemand anders die prestasie bereik het. Nou weet ek dat Whitaker dit gedoen het. dankie
Ek het Dave Kingman dit ook sien doen.
Ja, maar Kingman moes na die 1976 opgeknapte Yankee-stadion gewees het. Hy het slegs tot 1977 in die National League gespeel.
Puik foto's. My pa het ons geneem, kon net die bleker bekostig. Die foto van Mantle terug onthou ek goed. Op 10 -jarige ouderdom kon ek nie die misbruik wat hy geneem het, glo van ou DiMaggio -aanhangers nie, glo?
Ek onthou ook die spelers wat blikkies voor gryp. Vinnige herinnering aan Whitey Ford, glimlaggend en teken baie handtekeninge vir kinders van my ouderdom. Lyk na 'n baie gawe ou.
Aan die ander kant onthou ek hoe Casey vir 'n taxi gehardloop en vir 'n kind van my ouderdom gesnou het. Ek het nog nooit baie warm gedagtes oor hom gehad nadat ek dit gesien het nie.
Ek mis die ou stadion regtig. Ek dink geld praat.En ek onthou hoe aanhangers die Yankees smeek om ten minste die voordeur te bewaar. Soos ek onthou, sou dit die eienaars $ 1 miljoen gekos het. Dit was volgens hulle te duur! Belaglik.
As 'n kind in die vyftigerjare het ek ook gedink dat die sentrale veldmonumente grafstene is. Toe ek agterkom dat dit nie so is nie, was ek so teleurgesteld soos toe ek die waarheid oor Kersvader leer.
Ek gebruik een van u foto's vir 'n verhaal wat ek skryf. Die artikel is getiteld, Yankees Aaron Judge het reeds 'n invloed op Mickey Mantle 's Legacy. Die artikel moet binne 'n dag of twee op FanSided verskyn. Ek sal 'n skakel na u webwerf insluit en die naam noem. Ek hoop dit bevredig jou. Ek is mal oor die foto's!
Dankie vir jou foto's en herinneringe. Ek waardeer veral – en stem saam met jou kommentaar oor die "new " Yankee Stadium. Yankee Stadium, wat grootgeword het in New England en 'n Red Sox -fan was, was altyd vyandelike gebied. Selfs as 'n kind kon ek die geskiedenis daarvan waardeer. So met die gevoel van respek het ek my pa belowe dat ek hom na 'n wedstryd in die Yankee -stadion sou neem voordat dit ooit in die stad was. Die belofte het op Sondag 31 Augustus 2008 waar geword toe ma, pa en my destydse vriendin (nou vrou) sien dat die tenks 'n glansryke wedstryd met 6-2 aan die Blue Jay's laat val. Maak nie saak nie. Dit was 'n ongelooflike ervaring vir hierdie bofballiefhebber. En tot vandag toe, idioot my oë toemaak, kan ek nog steeds die ou katedraal sien. Dit was 'n ongelooflike ervaring.
Die oorspronklike Yankee -sitplekke is ook verkoop in Stamford, Connecticut, by Stamford House Wrecking.
Daar was twee stapels sitplekke in die buitelug met die sitplekke wat eenvoudig op mekaar gegooi is. Die sitplekke wat aan die vertikale beton veranker is, is selfstandig gemaak deur twee hoekysters vir die enkelsitplekke en drie vir die dubbelperse te sweis. Een van die stapels is verf en#8220 verf en een het al die lae verf van die 50 jaar. Ek glo die gestroopte sitplekke word vir $ 50 en die oorspronklike geverfde sitplekke vir $ 25 verkoop.
Ek het een stel van die oorspronklike sitplekke opgetel met die doel om dit self te ontneem en die $ 25 te bespaar. Twee foute:
1. Die jare se verf was so dik dat dit die gapings tussen die latte amper toegemaak het. Daar was soveel verskillende kleure. Die boonste laag was natuurlik Yankee -blou, maar onderaan was daar verskeie kere groen, geel en ligter blou. Dit het my amper 'n dekade geneem voordat ek by die eike kom.
2. Watter idioot sal ooit die geskiedenis verwyder?
Die sitplekke was 'n steunpilaar in my Bronx -woonstel, maar is na die kelder verplaas met 'n huwelik met 'n Red Sox -gesin en daarna verhuis na NJ en PA. Ek het hulle selfs ROOI (ek ken asinine) geverf en my eerste dogter se kleuterskool ingesit en in die nag gaan sit en skommel.
Ek het dit nog, maar dit is bedek op 'n stewige rak in die motorhuis. Nog steeds PINK ¡¡¡¡
Ek sal hulle afstof en Yankee -blou weer verf en my plooie ou boude weer daarin sit.
Het die eerste kolfdag gemaak wat 'n dubbele kop was. Ek dink die vlermuise was Hillerich & amp; Bradsby en 'n bietjie geel van kleur. Ek wou 'n mantel hê, maar het vir Tom Tresh besluit, want daar was geen keuse vir laatkomers nie. Dit was 'n uitverkoopte spel, maar my ma het SRO -kaartjies behaal, wat ons rit van Jersey af die moeite werd gemaak het. Daar was nêrens om te sit nie, maar 'n heer het my mooi ma sy sitplek aangebied. Ons het vertrek na die eerste wedstryd en ek onthou hoe ek 2de tuis op TV gekyk het. Ou stadion was die plek, maar die tyd het ons almal met verandering geklop.
In 1960 het ek Mickey Mantle 26ste homer daardie jaar gevang. Dit was die eerste wedstryd van 'n dubbele kop van twee nagte, wat Jim Perry afgeskakel het !!
Groot opwinding. Dit is met die linkerhand getref en ek was op die boonste dek !!
Ek hoop jy het nog die bal!
Ek was op 30 Mei 1956 by die dubbelkop. Dit was 'n Woensdag, versieringsdag, ek dink dit was toe genoem, geen skool nie. My eerste keer ooit in die Yankee -stadion. Daar was altyd 'n dubbele kop op nasionale vakansiedae soos ek onthou.
Ek was 10 jaar oud en 'n ywerige fan. My oupa was 'n soort amptenaar in die Garment Workers ' vakbond in NYC. My geheue vertel my dat daar 'n mafia -verbinding was en dat hy op die een of ander manier 'n paar kaartjies gekry het vir 'n seisoenboks vir die wedstryd van 30 Mei teenoor die derde basis, reg op die gras. Hoe, weet ek nie.
Andy Carey was op daardie derde plek. Dit was in die nuus dat hy pas getroud was met Lucy Marlowe, 'n opkomende Hollywood -aktrise. Ek was nogal 'n wyse man en het op my eie demente manier vir Andy geskree: Hallo Andy, hoe gaan dit met Lucy? Ek verbeel my dat hy my seker moes gehoor het, want ons was redelik naby. My (NY Giant fan) pa het amper 'n pas gekry. Hy het vir my gesê dat dit in sy tyd nie ongewoon was dat spelers op die staanplekke opdaag om hul hekkers te stamp nie. Ek het 'n bietjie bang en verleë geraak en my daad reggemaak.
Die volgende ding wat ek onthou, is die onderkant van die 5de, en Mickey slaan linkshandig teen Pedro Ramos en slaan 'n bal van die fasade af in die regte veld. Yanks vee die dubbele kop. Washington het eintlik twee baie goeie arms gehad in Pedro Ramos en Camilo Pascual, die werpers van rekord in die sweep. Meerjarige agtste plek in 'n liga van 8 spanne, ek onthou die 50's meme: Washington, eerste in oorlog, eers in vrede en laaste in die American League.
Toe ek in Chicago grootgeword het, was ek nooit persoonlik in die ou stadion nie, maar ek het in die vroeë 1960's baie opwindende wedstryde op TV gekyk tussen my gunsteling White Sox en die Yankess, insluitend 'n paar fantastiese wedstryde in die stadion. Destyds was die Sox 'n baie goeie span en was hulle gereeld saam met die Yankees in wedrenne, wat soms aan die einde van die seisoen te kort skiet. Ek onthou een wedstryd in die stadion omstreeks 1962 of 1963, waar Tony Kubek 'n opspraakwekkende vangplek gemaak het om 'n White Sox -slagman van 'n tuisloop te beroof, en hy het oor die linkerveldheining geval en eintlik vir 'n oomblik verdwyn voordat hy met die bal in sy handskoen. Ek het nog nooit 'n wonderliker buiteveld as die een gesien nie. Ek was altyd gefassineer deur die dimensies van die stadion. Links sentrum was so groot, veel meer as regter sentrum. Hulle sê dat Joe Di tientalle homeruns verloor het omdat hy 'n regterhandse slagman was, wat in die park nie goed was nie. As hy in 'n stadion met meer tipiese afmetings gespeel het, sou hy waarskynlik gemiddeld by Ted Williams gepas het, en hy was 'n baie beter buiteveldspeler. Ek het baie wedstryde gekyk tydens die Mantle-Maris-homerun-jaagtog in 1961. Ek wens seker ek kon eintlik 'n wedstryd persoonlik gesien het. Puik plasing! Dankie vir die herinneringe, selfs al was dit beperk tot TV.
EK HET GROOT GEDENKE VAN YANKEE -STADIUM UIT LAAT 60 ″S. NIKS VERGELYK MET DIE OU STADIUM Voordat dit opgeknap is nie. ONTHOU IEMAND 'N OU VLUGTUNNEL IN DIE MEZZANINE. Ek lyk om te onthou in die ouderdom van 6 of 7 deur hierdie klein tonnel wat slegs ongeveer 6 ″TALL EN OVAL gevorm het. DIT WAS UITERS DONKER EN OOR ELKE 20 VT OF SO HET 'N KLEIN LAMPTE LIGTE OORHOUDIG HANGBAAR KYKLIK SIGBAAR. UIT DIE DONKERHEID SAL U ALLE SKIKKELS UIT DIE LINKERVELDBULLPEN OF DIE BLEACHERS UITGAAN. DIT OOR ALLES WAT EK KAN ONTHOU, MAAR EK HET NOOIT MEER OOR HIERDIE GEHOOR NIE. Miskien is hulle ná die renovering afgesluit.
Ok..waar om te begin …vandaag 26/08/15 Ek het die plesier gehad om die Yankee -wedstryd natuurlik by die nuwe stadion by te woon. Gedurende my rit na NY, kon ek net aan die omgewing dink waar die ou stadion was. Vanmiddag stap ek reguit op die ou stadion terrein en val amper op my knieë en huil. Hoe kan iets met so 'n wonderlike geskiedenis met soveel aanloklikheid en trots wees in die toestand waarin ek dit gevind het? Ek bedoel, daar was niks? Geen "spot " waar die tuisbord was nie..die kruikheuwel? Ek bedoel niks. Ek het met 'n paar van die plaaslike kinders gepraat wat toevallig op die veld gespeel het. Ek het gesê: Is u bewus van die redes waarop u op die oomblik aankla? Ek dink dit is 'n skande dat die Yankee -gesin nie so 'n geskiedenis kon bewaar nie. Ek was eintlik besig om 'n wedstryd op die veld te kyk en kon nie eers glo in watter omstandighede hierdie kinders speel nie. Ek bedoel dit is dieselfde grond waarop elke Yankee grest gespeel het en hier is kinders wat in kniehoogte gras en gate speel so diep in die kolwer boks kon jy nie uitklim nie. Die beste deel: hulle het geen tuisbord gehad nie. Hulle gebruik 'n stok om die bord te merk. Ek het dit alles in verwondering opgeneem en afgeneem. Iets moet gedoen word om hierdie gebied te beskerm. Wie besit hierdie grond nou eintlik? Is dit die stad of die Yankees? Iemand het die bal duidelik hier laat val. Ek sou enige bedrag betaal het om by die bord te kan staan ​​en my kinders hierdie wonderlike stuk geskiedenis te wys.
Wat die ongelooflikste is met betrekking tot u kommentaar, is dat u die enigste een is. Dit is die grootste Amerikaanse sportbeurs. Die belangrikste sportveld in die Amerikaanse geskiedenis en is eenvoudig herkonfigureer in 'n plaaslike park. Die Yankees moes WEER in Shea ingetrek het en twee jaar daar gespeel het terwyl die ou stadion verniel is en 'n nuwe een in die plek daarvan gebou is. Een wat die ou stadion weerspieël, nie die prestasielose, skaalvrye, koue beton, te duur arena wat hulle gebou het nie. Hoe die stad dit geblaas het, is verbeeldingloos.
Ten minste kon hulle die ou veld as museum bewaar het, toegang toegelaat het en die geld in plaaslike skole gestort het. Wie sou nie $ 10 betaal om in die boks te staan ​​nie, en kyk oor die middelste regterkantste muur by die Bronx -hof?
Waar om te begin? Ek is redelik seker dat my oupa Daniel Sullivan gewerk het aan die bou van die oorspronklike stadion. Ek is vir die eerste keer deur my pa na die stadion geneem op Babe Ruth Day in 1947. Die eerste wedstryd waarna ek alleen kon gaan, was Joe Dimaggio Day in 1949 toe die Red Sox met 'n voorsprong van een wedstryd inkom. klop hulle twee reguit. Ek was in die linkerveldbleker, en toe die Sox hul voorsprong van 4 lopies kry, het ek gehuil en gesê ons sal wen. 'N Paar mans wat voor my sit, het gesê dit is verby. Omdat ek die onaangename brakkie was wat ek was, het ek dit laat toe ons wen. OMG Labor Day naweek 1961, Detroit was nog steeds in die wedloop, ons het die M & ampM -manne (Mantle en Maris) gehad en hulle het ons probeer pas by C & ampC (Norm Cash en Rocky Colavito), soos ek onthou die naweek 54 jaar gelede het ons die eerste wedstryd 1-0. Dan, in elk van die volgende 2, slaan een van hul ouens een homer en een van ons slaan 2, die reeks ontsnap my. Ek het ook na die heropeningsdag in 1976 gegaan. Natuurlik het ek ook op TV gekyk in die Moylan Tavern en gesien hoe Bob Cerv een in die linkerveldbleker slaan. Ek glo Jimmy Piersall het eenkeer agter die monumente uitgegaan toe Mantle kom. kolf. Ek moet ophou, anders gaan ek vir ewig aan. Nog 'n ding, ek kan nie onthou dat ons dit die Yankee Stadium genoem het nie; dit was altyd net die stadion. Dit is 'n wonderlike webwerf!
Jim – Dankie dat u u herinneringe en u kompliment gedeel het.
U foto wat die Polo Grounds toon, is in 'n foto gekoop! Dit is nie die "gronde nie "! Let op hoë woonstelle na regs. Hulle is op die Polo Grounds -terrein gebou nadat dit afgebreek is! Daar is slegs een brug oor die rivier (McCoombs Dam 155ste straat). Slegs 'n ander brug wat daar bestaan ​​het, was vir die ou pendeltrein wat van die Jerome Woodlawn el & amp geloop het, lank voor hierdie foto's afgebreek is. Daar is ook ander teenstrydighede op die foto. Dankie vir die herinneringe. Ek het jare lank nie aan my buurmanskap in die jeug gedink nie! Hou aan met die goeie werk.
Dankie vir die vriendelike woorde. Goeie opname op die Polo Grounds -foto wat tegnies nie ge -photoshop is nie, maar dit is verander.
Dit is 'n saamgestelde foto van die stad New York om te wys wat die behuisingsprojekte sou wou hê nadat dit gebou is. Hulle het aspekte van stedelike vernuwing opgestel deur dit op die foto te illustreer. Die pendeltrein het in 1958 gestaak, ek weet nie watter jaar dit gesloop is nie.
Goeie herinneringe aan my jeug in NYC. Ek het tussen 108ste straat in NYC gewoon. en 109de st. Columbus Ave. van 1957 tot 1964, verhuis daarna na 109th st. en 8ste Ave. van daar na Grand Ave. in die Bronx, een stop van die Yankee -stadion af, wat ek gereeld met die metro deur die stadion pendel, sal nooit vergeet om elke keer na die stadion te kyk nie. Ongelukkig het ek in al die jare in die beste stad ter wêreld (of dit was vir my destyds) slegs een keer (1962) saam met my pop na Yankee Stadium gegaan en my broer, ek was 12, die Yanks het teen die destydse KC gespeel Terwyl ek dink ek was Al Downing, het KC As die wedstryd gewen as ek reg onthou, maar wat 'n dag was dit !! YANKEE STADIUM !! sal nooit vergeet nie.
Ek was in die laaste wedstryd van die 1976 -seisoen toe hulle opgeknap het.
Ek kon vertrek met 'n 3 -sitplekkombinasie wat vandag in dieselfde toestand gebly het as toe.
Ek het 'n foto van my en vriende wat op die tweede basis sit, met al die aanhangers wat met hul memorabilia rondloop. Dit is nogal snaaks.
Ek kan vir u foto's stuur as u wil.
Stuur 'n e -pos aan my, ek kon verskeie kere na die ou stadion gaan, insluitend twee ou tyders. Ek was mal daaroor dat die plek net een keer by die nuwe was, nie so goed soos die oorspronklike nie
'N Ander slagspreuk wat geborg is, was Mel Allen wat uitroep en die bal was vuil deur die lengte van 'n wit uil -sigaar.
Waar presies was die OPEN STANDS (RESERVED) sitplekke in die ou Pre-1972 Yankee Stadium?
As ek reg onthou, was die onderste dek agter die boksitplekke gereserveerde sitplekke. Die mezzanine (wat ongeveer 35 rye diep was) het ook bokse en voorbehou sitplekke. Algemene toelatingsitplekke waar almal kan sit, bestaan ​​uit die grootste deel van die boonste dek, met die uitsondering van die bokse in die eerste rye. Is daar iemand wat meer spesifiek kan wees as my algemene verduideliking?
Vir speletjies met klein skare was baie van die sitplekke agter die bokse in die onderste dek en tussenverdieping algemene toelating. Ek kan onthou dat ek in 1952 na 'n weeksdagwedstryd gegaan het en op die veldplekke regs onder gesit het, dit was algemene erkenning. En vir baie mense was baie van die sitplekke op die boonste dek agter die bokse gereserveer.
Hallo, dit is 'n bietjie ongewone vraag, maar my oupa was op soek na die New York yankees, ek was nie seker oor watter datums hy die rol gehad het nie, hy is 'n paar jaar gelede oorlede, ek is 27 en het 'n paar foto's van oupa ontvang by die stadion en my ouma in foto's met verskillende spelers, maar ek het ook 'n foto van george steinbrenner en lou pinella langs mekaar gestaan, ek wil graag hê dat iemand my kan kontak by [email protected] om my miskien inligting te gee oor foto's, ek weet dat niemand anders hierdie foto's het nie, ek is 100% eg en ek het oral na inligting gesoek en geen geluk gehad nie, kontak my asseblief. Dankie Ben.
In my herinneringe aan NYC (sien hierbo), het ek vergeet om te noem dat dit 'n baie interessante webwerf is. Dankie.
Dankie vir die kompliment en dat u die tyd geneem het om u herinneringe te deel.
Ek is buite die stad, so ek het net 'n paar Yankees -speletjies gesien. My eerste wedstryd, ek was in my dertigs, alleen in NYC om sake te doen. Dit sou aan die einde van die 80's wees. Terwyl ek in die kaartjie was, het ek 'n ouer man genader wat my 'n kaartjie gegee het. Ek was natuurlik agterdogtig. Toe hy in die skare verdwyn, kyk ek of ek nog my beursie het. My sitplek was in die voorste ry, teenoor die eerste basis. Vier oumense met seisoenkaartjies. Een kon nie die wedstryd haal nie, en ek het geluk gekry. Toe hulle agterkom ek is 'n Kanadese (Vancouver), het hulle selfs vir my 'n bier gekoop. As toeris in New York het ek baie aangename en onvergeetlike ervarings beleef. Maar my eerste besoek aan die Yankee -stadion was die beste van almal.
Hou van foto's van die Old Yankee -stadion, veral uit die �s ". Op soek na foto's van die Yankee Clubhouse uit daardie tydperk toe dit aan die "Thirdbase Side was. " Hoop dat iemand my kan lei waarheen ek moet kyk.
Ek was sedert 1941 'n Yankee -aanhanger, toe die bromponie .306, sy nuwelingjaar, tref. As 'n Yankee junior baie wedstryde bygewoon. Ons sit in die boonste dek se linkerveld, tot op die derde basis. Dit was die kant van die Yanks. Ek glo hulle het oorgeskakel na die eerste basis dugout 1948 0r 49. Yankee juniors het gratis balwedstryde gedurende die week gegaan, geen nag- of naweekwedstryde nie. Het 'n wedstryd bygewoon met Bobby Shantz vir die A 's. Mickey het een in die linkerveldblakers geslaan, nie ver van die A 's -bulpen nie. Dit was 'n dubbele grondreël, omdat dit tussen die muur tussen die klein skerm hierbo was. As die geheue dien, het Mick wel sy volgende kolwer geslaan, maar in die linkerveld staan ​​hy. Sien ook hoe Cliff Mapes een in die agterste gedeelte van die Yankee -bulpen slaan. Tommy Henrich het ook die 49-aanvang met 'n tuiswedloop in die negende (3-2) gewen en die volgende dag met 'n tuiswedloop in die eerste (1-0). Joe Di was uit tot iewers in Junie, maar die Yanks het die Red Sox die afgelope twee wedstryde van die seisoen in New York geklop. 5-4 en 5-3. Ek glo dat Gerry Coleman 'n dubbele basis in die Sondagwedstryd behaal het. Soos Mel Allen sou sê, "Hoe oor dit "
Ek is seker die Yankees het in 1946 oorgeskakel na die eerste uitgrawing van die basis.
My klas van die 6de klas het die Yanks vs die Red Sox in Junie 1947 besoek. Ons was aan die Yankees -kant, wat die derde basis was. Keller slaan 'n tuiswedloop, miskien 12 rye terug, regs van die 344 voet -bord
Puik foto's. Die eerste wedstryde waarheen ek gegaan het, was in 1950 saam met die gesin; ek was by 'n wedstryd toe Rizzuto een van sy 37 HR ''s en amp op 'n ander een slaan toe DiMag een van sy 361 HR ''s tref.
Ek was seker dat die monumente op die speelveld was en dat ek gegoogle het om uit te vind
of my geheue korrek is en google my na hierdie webwerf gestuur het.
In die middel van die vyftigerjare het ons ook probeer om Ted Williams te sien toe die Sox in die stad kom, was nog nooit by 'n wedstryd toe hy een uitskakel nie, maar sien hy slaan twee of drie hoë vlieë regs dat Bauer
gegryp naby die bord van 344 voet.
Ek het die eer en voorreg gehad om 'n eksklusiewe bewys van die stad New York te ontvang om die volledige verwoesting en heropbou van die Yankee Stadium tydens die sloping en heropbou van 1973-1976 te fotografeer. Destyds was ek 'n mede-direkteur van WCBS-TV News, en oor baie naweke is ek deur die NFL aangestel om hul foto's van hul speletjies en mense en stede te fotografeer. Ek het al lankal gedink dat die besondere skoonheid van die unieke "gevoel " van die historiese dele en elemente van die fisieke stadion op film herinner moet word. Ek het 13 000 foto's geneem gedurende die periode van 2 1/2 jaar, 󈨍-󈨐. Wat 'n opwinding om hierdie ervaring te hê! Wat 'n wonderlike gevoel was dit om met die "D " -trein te kom en by die Yankee -stadion aan te kom in elke seisoen. Nou, meer as 40 jaar later, sedert die eerste dag van afbreek (1 Oktober 1973), werk ek aan 'n fotografieboek van die spesiale beelde wat ek hoop 'n skat vir ou (en nuwe) Yankee Stadium Lovers sal wees. 'N Gedeeltelike portefeulje beelde kan op Fineartamerica.com gesien word. U kan my ook kontak met u gedagtes en verhale oor u ervarings in die Yankee Stadium by [email protected] ONDERWERPLYN moet sê: YANKEE Stadium Lover – (datum van u eerste besoek aan Yankee Stadium).
Puik bladsy! My eerste wedstryd was 'n Saterdagwedstryd teen die RedSox in Julie 1961. Dit was Damesdag, so my ma en my twee susters het $ 0,75 gekry. Ek en Pa moes die volle $ 1,30 betaal vir algemene toegang. Wel, Pa moes eintlik betaal. Ons het meestal op die regte veldstande in die onderste dek gesit, so naby as wat ons kon kom voordat die wagte ons terugskop. Gewoonlik ongeveer 20 rye agter die kassies naby die veld. Was daar 'n paar spesiale speletjies, Mickey 's 500ste beland ongeveer 15 of so rye voor ons, sien hoe Al Kaline sy sleutelbeen breek in 1962 (?), Ook Frank Robinson duik in die sitplekke regs en amp kom uit ongeveer 'n minuut later met die bal! Ek sê dit was die eerste wedstryd van 'n skemer -dubbelspel in 󈨇 of 󈨈. Het van die eerste kolfdag in 1965 afgewyk, maar het daardie jaar weer op die 2de kolfdag een gekry. Ek het 'n paar goedere by die Yankee Stadium II Guidry gesien, 18 strikeouts, Tom Seaver 300th … 'n paar keer by die nuwe een gewees, maar nie regtig beïndruk nie, dit was net so koud en korporatief en ver weg … ..
Om na die Yankee -stadion te gaan, was die grootste opwinding van my jong lewe. My eerste wedstryd was in Julie 1946, die Yankees het die Philadelphia A 's gespeel. Wat 'n dag. Ek het Joe Dimaggio, Charlie Keller, Tommy Henrich, Snuffy Stirnweiss gesien om maar 'n paar te noem. Sedert daardie dag het ek baie wedstryde, Playoff en dies meer bygewoon. Ek mis die stadion en die manier waarop baseball in daardie dae gespeel is. Groot herinneringe. Dankie dat u dit vertoon het.
Mooi foto's en stories. My eerste wedstryd in die Yankee -stadion was 'n cap day in 1973, toe ek 9 jaar oud was. Die datum was 29 April. Dit was 'n dubbele kop teen die tweeling. Yanks wen beide wedstryde, 6-3 en 11-1. Ek was daar saam met my ouer broer en 'n vriend. Wat 'n spesiale dag …. Ek was in volle ontsag. Ons het eers op die boonste dek in die regte veld gesit. Graig Nettles slaan 'n HR in game-one wat net nie ons dek bereik het nie. Na game-one het my broer ons na onder gesluip. Ons het daarin geslaag om ongeveer 10 rye agter die Yankee -uitgrawing te sit, behalwe dat ek te kort was om oor die mense voor my te kyk …LOL. Het iemand foto's of video's van daardie dag? Ek sal beslis baie dankbaar wees.
Hoe kry u 'n elektroniese kopie van hierdie beelde? Ek is bereid om te betaal, maar ek benodig die oorspronklike groot genoeg om in my kantoor op te blaas en vir 'n muur te raam.
Byna al die foto's, met die uitsondering van een of twee, kom uit nuusfoto -argiewe soos Acme, Bain of UPI. Ek glo dat 'n paar van hulle afkomstig is van die Daily News.
Wat ook al die grootste foto is wat ek het (deur op die foto te klik en weer te klik) is die grootste wat beskikbaar is. Ek besit nie die regte op enige foto nie, en sommige het in die publieke domein geval. Ek het ook nie die regte om enige beeld te verkoop nie, en al wat ek kan voorstel, is om dit self elektronies te kopieer, en ek hoop dat die kwaliteit goed genoeg is om af te druk. Ek sou my voorstel dat hulle moontlik nie 300 dpi is nie, wat gewoonlik die minimum is wat nodig is om 'n mooi fotoafdruk te maak.
Ek kan voorstel dat u die Corbis -webwerf besoek, waar u (duur) vintage beelde van ou Yankee Stadium of AP Images kan soek en koop. Ander webwerwe met beelde is: die Library of Congress en The New York Public Library.
Wat 'n plesier om al hierdie kommentare te lees en dieselfde herinneringe te deel. Dit is te verstommend om te verstaan ​​dat hulle die oorspronklike geskeur het. Ek het selfs gemerk dat hulle dit opgedateer het in 󈨍. As Boston en Chicago hul relikwie -stadions kan behou, hoekom het die bofbalhoofstad van die wêreld dit die grootste bate in John gespoel? Wat hulle vernietig het, kan geen geld betaal vir – die einste veld waarop die grootste spelers van alle tye gespeel het. En selfs al sou dit onveilig gewees het met 'n stuk wat neergeval het, kon hulle dit vinnig bespoedig. Wat het hulle gedink? Ek wou dat dit behou word net soos dit was – dieselfde koel opset, diep diep middelveld, monumente reg in die veld, dieselfde telbord. Hartseer, hartseer. Alhoewel my eerste pro -wedstryd by Shea in 󈨄 was (nog 'n hartseer verhaal wat ook nie moes afgebreek word nie), het my pa na die eerste kolfdag in die stadion in 󈨅 gegaan. Ek het my Clete Boyer Louisville Slugger gekry, en toe ek tien jaar oud was, kon ek nie gelukkiger gewees het nie. Alhoewel ek die dalende Yankees gesien het, het ek as kind al die groot spanne op TV gekyk van so vroeg as wat ek kan onthou. Ek was mal oor Boyer se verdediging, vir die Mick en Maris, vir Whitey Ford en Bouton. Bofbal is die grootste en nog steeds speel sagtebal, volg steeds die Yanks. Hou van die tradisie. Wens hulle wou nooit die regte Yankee -stadion afbreek nie. Watter dwase was daaragter?
Ek was 'n Yankee -aanhanger vir my, net soos 'n Mormoon, as 'n grootmens in Salt Lake City in die 50's en 60's en 60's. Pa het my aan die gang gesit, maar ek het my fandom tot belaglikheid gevat en in 'n baluniform geklee voordat ek voor ons TV gaan sit het toe Pee Wee en Dizzy vir my die spel bring. Ek was mal oor Yankee Stadium soos niks anders nie. Mantel was natuurlik my gunsteling, maar die stadion het 'n mistiek vir my wat ek tot vandag toe het. Jou foto's het koue rillings en trane vir my gebring. Wat 'n wonderlike versameling. Ek voel soos 'n broer vir al die kommentators van hierdie wonderlike aanbieding. Baie dankie.
Dankie vir die wonderlike foto's en inligting. Ek onthou hoe ek 'n wedstryd bygewoon het toe ek ongeveer 10 jaar oud was, omstreeks 1968. Roy White het 'n enkelspel in 'n dubbelspel gerek en op 'n basistreffer aangeteken om in ekstra beurte te wen. Ek is verlig dat my wasige herinnering om die monumente in die middelveld te besoek, nie 'n uitbeelding van my verbeelding was nie.
Ek het heeltemal verband gehou met Dan C 's se post op 31/05/13. My pa het ons ook in die laat 60's na die STADIUM geneem vir baldag, kolfdag, dubbele kopbal, ens. Toe ek oud genoeg was om bofbal te geniet, het ek die dinastiejare misgeloop. Ja, ek het uiteindelik na die Mick gekyk, maar my bofbal -gode was Roy White, Horace Clark, Bobby Murcer, Joe Peptone, Frank Fernandez, Stan Bahnsen, Mel, Thurman en soveel ander. Ons het in Stoudsburg gewoon, ek en Pa het al die wedstryde op WPIX TV gekyk. Ek kan die meeste MLB -opstellings aan die einde van die 60's voordraai. Die slegte esels van daardie dae was die Orioles met die Robinson's, Boog en die vier werpers, die Tigers met Denny, Mickey, Al en Willie.
Dankie dat u hierdie beelde geplaas het. Tot vandag toe het die woorde Longines, Ballantine, Manny 's Baseball Land 'n baie spesiale betekenis. Soos Billy Crystal en soveel ander seuns, onthou ek nog steeds die kleur, die reuk van mosterd, die fasade, die monumente, ens. In my lewe het ek nog nooit van 'n ander plek gehoor wat so 'n kragtige indruk op soveel mense gemaak het nie .
Ek is 'n bietjie hartseer om te hoor dat die nuwe balpark soos 'n winkelsentrum is. Ek het daarna uitgesien om eendag te gaan. Toe ek my seun na die Yankee -stadion neem vir 'n wedstryd in die laaste seisoen en die nuwe een oorkant die straat sien, het ek omtrent 'n nat broek gesien, want dit lyk baie soos die een wat ek onthou vir 1968. Dit is jammer dat hulle dit nie gedoen het nie herbou dit weer.
Ek het dit geniet om hierdie foto's te sien en die plasings te lees!
Die kommentaar lui dat die afstand tot die middelveld 'n paar jaar lank 490 voet was. Dit was so tot 1937 toe die bleikers gerekonstrueer is.
Hoe mooi was die ou stadion nie. Dit het soveel beter gelyk toe dit groen was. Wie se idee was dit om die aaklige baba blou te verf? Dit is nie eens Yankee blou nie.
Pragtige foto's en skryf oor hierdie wonderlike, historiese balpark.
As 'n jong kind het ek my eerste wedstryd daar in Augustus 1963 bygewoon, terwyl ek op die tussenreservaat sitplekke gesit het, soos ek dit genoem het (tweede dek, wonderlike sitplekke. Dit kos $ 2,50, en ek het nog steeds die kaartjieblokkie. Hek 4. Ek het gewoonlik ongeveer 1 wedstryd per jaar, soms twee, tot ongeveer 1970 gemaak, en ek het eers na die opknappings in 1982 teruggekeer. baie geskiedenis daar, soos byna nêrens anders nie.
Ek onthou my eerste reis in 1965 om die Yanks te sien speel, en hulle wen die wedstryd op 'n treffer deur Hector Lopez in die negende beurt. Die ding wat ek tot vandag toe onthou, is om deur die tonnel na my sitplekke te stap en die veld in KLEUR te sien! Alle vorige speletjies wat ek op TV gesien het, was in swart en wit, so dit was 'n skok. Ek onthou ook die wedstryd toe Bob Chance of the Cleveland Indiane 'n bal na die monumente geslaan het en slegs 'n drievoud gekry het. Ek het as kind gedink dat hy die stadigste man in die lewe moes wees!
Ek was van kleins af 'n Yankee-aanhanger en my pa het my en my broers na die stadion geneem op al die spesiale dae (kolf, pet, bal, Old Timer en#8217s) en dubbel- opskrifte. Ons was gelukkig genoeg om Mickey Mantle en Roger Maris eintlik te sien speel. Ek dink dit was 'n absolute SONDE om die ou stadion af te trek. U trek om so 'n rede nie iets so histories soos dit af nie. Dink u dat iemand dit sou oorweeg om Mount Rushmore, die Empire State Building, die Statue of Liberty, ens. Te vervang. manier. Ek was absoluut walglik om te verneem dat dit afgetrek word. Ek dink die almagtige dollar spreek harder.
Ek het 'n baie vreemde vraag. My ma Joyce, wat al 22 jaar dood is. het eenkeer vir ons kinders vertel dat haar pa die Yankees eens 'n baie kort tyd besit het. Natuurlik het sy destyds 'n paar gehad. Lol. Maar my oupas se naam was in elk geval Frank Smith. My ma is in 1917 in Long Island City gebore om u te help? Kan u sien of u die inligting vir my het, net vir my eie gedagtes. Baie dankie.
Eenvoudig gestel, die antwoord is nee. Hierdie skakel bevat die lys van die eienaarskap van die Yankees. http://newyork.yankees.mlb.com/nyy/history/owners.jsp
My pa het my en my broer na Old Timers Day in 1971 geneem. Ek onthou wyle Elston Howard het 'n slag in die park gehardloop. Ek het ook handtekeninge van Fritz Peterson en Steve Kline gekry. Niks sal ooit ooreenstem met die ervaring in die vooraf opgeknapte Yankee-stadion nie.
Die kleurfoto van die drie buitevelders wat vanaf die linkerveldlyn gesien is, is eintlik uit die laaste wedstryd van die 1961 -seisoen toe Roger Maris sy 61ste tuiswedstryd behaal het. Vergroot die foto en lees die telbord, en u sal dit self sien. Yanks wen 1-0.
Goeie vangs! Het dit nie opgemerk nie.
Ek het net 'n uur lank ondersoek ingestel na die datum van hierdie wedstryd met behulp van 'n webwerf -bofbalreferensie, wat die boksscore en beurtkrag vir spel insluit vir alle seisoene en alle spanne. Die onderskrif op hierdie foto op 'n ander webwerf noem dit as 1966. Ek het dit agtergekom toe ek die telbordboodskap en die komende eerste wêreldreekswedstryd lees. As ek natuurlik eers die kommentaarbladsy gelees het, kon ek myself baie moeite bespaar het. Die webwerf is fassinerend as u speletjies wil ondersoek wat u moontlik bygewoon het.
Dit blyk dat die foto selfs belangriker is as om net uit die spel te kom. Kyk mooi na die telbord. Die feit dat die rekord gebreek is, word nie net aangekondig nie, maar dit is ook die vierde beurt, maar die enigste wedstryd (Maris ' HR) is pas aangeteken en daar is nou twee uitdunne (Yogi Berra is daarop uit om te wees) die tweede) en geen telling op die volgende beslag nie, nee. 22 Johnny Blanchard. Die 61ste was eintlik net minute tevore getref.
As jy die yankee -stadion sien afbreek, is dit moeilik om na te kyk en dit is ongelooflik
Ek is op soek na 'n lys van spelers wat die lopies in die linkerveld -afdeling van die oorspronklike Yankee -stadion binnegedring het. Kan iemand my na so 'n lys lei? Ek glo dat dit slegs deur ongeveer 10 spelers bereik is. Ek het 'n lys gesien wat jare gelede in een of ander boek/tydskrif gepubliseer is, maar ek het sedertdien die statistiek nie meer dopgehou nie. Het iemand ook gesien hoe een van die skote van Mick van die regte fasade van die veld af is? Of was u daar om nommer 61 te sien?
Ek weet verseker dat Joe DiMaggio en Andy Carey in die ou linkerveldblasers geslaan het, die een wat na 1936 gebou is. , 1956 af van Pete Ramos. Ek het nommer 61 op TV gesien.
Ek was nie persoonlik getuie van een van die Mick 's fasade -skote nie, maar soos ek onthou, het ek op televisie gesien hoe sy fasade -skoot van die werper Pedro Ramos afgeskiet het. Ek onthou nie die jaar nie.
Soek ook die lys. Ek was tydens 'n wedstryd in Junie 1959 toe Moose Skowron een in die tweede wedstryd van 'n dubbele kop teen Cleveland geslaan het (sien vorige pos). Ek is redelik seker dat Harmon Killebrew nie net op die lys was nie, maar ook een van die min wat meer as een getref het as die geheue my reg stel. Ek sal verbaas wees as Mantle nie een raak nie. Tony Kubek het gesê dat Mantle wat in 'n ander park speel, waarskynlik die beste HR -leier sou gewees het as gevolg van al die skote wat in die middel- en linkerkantse sentrum geskiet het vir dubbels en drieë of selfs uit.
Ek hoop dat iemand ook die lys kan vind!
Volgens hierdie NY Times -artikel is 16 keer dat tuislopies in die linkerveldblakers getref is, maar sê nie wie hulle getref het nie. In die artikel word ook gesê dat Mantle die enigste een in die dooie sentrum was. Natuurlik,
hy het dit twee keer gedoen!
Ek kry die laaste opmerking BP.
EK WAS 'N VERKOPER BY DIE OU STADIUM VAN 1960 TOT 1967. Die geld was nie sleg vir 'n hoërskoolkind nie. jy kan huis toe stap met 'n wedstryd van 12 of 14 dollar. Soms $ 25 van 'n dubbele kop. BAIE van die buurtseuns het daar gewerk. Ek onthou die baas was mnr. MURTHA OF mnr. DOYLE. EK WONDER OF HULLE NOG ROND IS.
Hallo so nogal vreemd, ek het hierdie bladsy op 'n gril nagegaan om te sien of daar inligting is oor vorige verkopers. My oupa (pa's) was 'n verkoper in die ou Yankee -stadion. Ek het hom nog nooit ontmoet nie, die enigste inligting wat ek het, is dat sy naam Gough was; hulle het hom ook bubba genoem. As u inligting het oor hoe ek moontlik 'n prentjie of enigiets kan vind, sal dit wonderlik wees en ek weet dat my pa dit sal geniet. Dankie!
Hallo, ek het hierdie bladsy vinnig nagegaan om te sien of daar inligting is oor vorige verkopers. My oupa (pa's) was 'n verkoper in die ou Yankee -stadion. Ek het hom nog nooit ontmoet nie, die enigste inligting wat ek het, is dat sy naam Gough was; hulle het hom ook bubba genoem. As u inligting het oor hoe ek moontlik 'n prentjie of enigiets kan vind, sal dit wonderlik wees en ek weet dat my pa dit sal geniet. Dankie!
In die derde prentjie, vanaf 1929, is daar 'n effense helling die laaste tien voet voor die buiteveldheining?
Ek glo daar is 'n helling. Vir hoe lank dit so was, kan ek nie sê nie.
My oom Larry Lynch het jare lank in die stadion gewerk. Hy was 'n pershekman. In die laat 50's en vroeë 60's sou ek saam met my vriend Tom Vogel die bus inry vanaf Denville, Jersey. na die Port Authority -busterminus in die middestad. Ons neem dan die D -trein na die stadion. My oom het ons heeltyd na speletjies ingesluip. Die meeste kere sou ons voor die wedstryd daar kom vir kolfoefening, in die regte veld sit en 'n bal probeer kry. Ons het dit nooit reggekry nie, maar my oom Larry het vir ons spanballe gekry. Een keer het hy ons in die perskas gekry om te sit en ek onthou al die ou skrywers met tikmasjiene en rook sigare. Groot herinneringe.
Goeie foto's en herinneringe. In my eerste wedstryd was daar 'n dubbele kop teen KC, ons was in die middelveld in 1963, dit was so ongelooflik om te sien hoe groot alles was. Ek was destyds 8, dit was baie warm in die 90's met die son my ouers het 'n wedstryd geslaan, dit was net te warm vir hulle. Ek het dit baie geniet Yanks het Jerry Lumpe gevee en 'n paar x Yanks in die KC -span.
Ek het in 1949 'n Yankee -fan geword en in Manhattan gewoon. Toe verhuis ons na die Bronx, een kilometer van die Yankee -stadion, 152nd Street en Morris Ave. Ek het gedink ek is dood en hemel toe, ek weet nie hoeveel wedstryde ek en my vriende sien nie, maar ek was mal daaroor om na die stadion te gaan. Ons gebruik 'n sagte bal op die asfaltparkeerterrein langs die ingang van die 159de straat. Baie goeie herinneringe, dankie dat u hierdie foto's geplaas het.
Het u al gesien hoe * styf * die ushers ' hemde was? Natuurlik was hulle knorrig!
Maar ernstig, dankie vir die artikel. As iemand wat nog nooit by die oorspronklike YS was nie, was dit 'n wonderlike pos.
Dankie vir die deel van die foto's en die herinneringe!
Dit is 'n paar wonderlike historiese foto's. Ek onthou net die ou Yankees -stadion waarin ek in 72 gebore is en my eerste wedstryd was 83. Ek was al baie gereeld in die normale seisoen, na -seisoen en in die wêreldreeks.
Pragtige foto's van 'n Yankee -aanhanger uit Mexiko, Great Job.
Hulle moet van die graaf in die nuwe stadion ontslae raak en 'n paar regte ondersteuners in die sitplekke kry. Die gemak van die dier is lekker, maar die pryse is belaglik. Ook geen toegang tot spelers nie. Hartseer.
Die foto van die " uitverkoopte " wedstryd herinner my aan die laaste wedstryd van die 1949 -seisoen tussen die Yankees en die Red Sox. My pa het vroeg in April boks -mezzanine -sitplekke vir die laaste wedstryd gekoop, en nooit gedroom dat sy span (die Sox) en myne (die Yanks) op die laaste dag van die seisoen gelykop sou wees nie. Ek was 10 jaar oud en ek sal nooit die opwinding vergeet om op die verhoogde gedeelte van die metro aan te kom en na die groen buitegras te kyk nie. Wat 'n hartseer opmerking om te weet dat kinders nou net ordentlike sitplekke kan kry as hulle op een of ander manier verbind is tot ondernemings wat seisoenkaartjies het. Ek het nog nooit gehoor van 'n korporasie wat sou kon opstaan ​​om op te juig as 'n Mickey Mantle 'n toring homer in die boonste dek sou slaan nie en dat hulle te besig is om sushi te eet!
Pragtige foto's oor die jare. Goeie werk!
Ek het nooit die ou balpark gehaal nie, met my eerste wedstryd in die laat 70's in die opgeknapte park, wat baie nou YSII noem. Ek verstaan ​​die nostalgie, maar ek sou nooit die huidige nuwe stadion wou vervang met die van 󈨐-󈧌. Herinneringe is wonderlik, maar die Yankees gaan oor wen. Ek soek die span. Gaan maak nuwe herinneringe.
die yankees moet die huidige veld verander na die manier waarop dit in die ou yankee -stadion gelyk het. plaas die monumente weer in die middelste linkerkant en in spel en maak die afmetings dieselfde as wat dit was. as u nie die middelveldheining neem nie en dit met 'n kettingheining verander, sodat u die monumente op tv kan sien. net my idee
Dink u dat MLB die yankees hulle sou laat terugsit? Lyk na 'n veiligheidskwessie. Onthou, selfs op 'n hoogte van 457-461 voet sou spelers van vandag af nie so gereeld daar sou slaan nie.
Ek het al hierdie foto's op my skyfievertoning op die tafelblad geplaas! Ek 'm 22 jaar oud. En alhoewel ek nie herinneringe aan die voor-opknappingsstadion koester nie, was ek gelukkig om 'n paar wedstryde by die ou stadion te sien voordat hulle dit afbreek. Ek het 'n reis na New York geneem voordat ek in 2010 by die weermag aangesluit het en wou huil toe ek die sloping sien plaasvind.En so graag as wat ek na die stadion wou gaan, sou ek doodgemaak het om op die ligblou/groen sitplekke in die skaduwee van die oorspronklike fries te sit. Ek was in die nuwe stadion en dit was baie lekker, maar dit was nie die Yankee -stadion nie. Ek het 'n verbinding gekry deur 'n vriend om regs op die derde basislyn te sit. Dit was vreeslik om tussen ryk sakelui te sit wat die wedstryd as 'n sosiale geleentheid beskou het om kollegas te vermaak eerder as vir die nabye godsdienstige ervaring wat na die stadion kom om die Yankees te ondersteun. Ek sal asseblief in die bleker bly!
Pragtige foto's, bring baie goeie herinneringe terug. Ek het die laaste wedstryd van die oorspronklike stadion bygewoon, met die LANTERN -kroeg van Valentine Ave.
Het dit geniet om na die foto's te kyk. Ek het hulle almal voorheen gesien, maar dit is lekker om hulle op een plek te hê. Ek wonder net waar het u die inligting gekry dat die ou fries gestoor is vir toekomstige gebruik?
Ek kan nie die presiese bron onthou nie, maar ek het gelees dat die fries in 'n koerant of in 'n boek gestoor is en dan verlore of gesteel is.
Die fries is nooit geberg nie. Daar was gerugte toe die stadion weer oop is dat die fries in die opgeknapte stadion geheel of gedeeltelik voorheen in die ou stadion gebruik is, maar dit is nie waar nie. Die ou fries is vir $ 75,000 aan 'n man in Albany verkoop wat dit toe geskrap het. Aanhangers besef nie hoe groot die fries was nie, en dit sou byna onmoontlik gewees het om dit êrens te stoor, en sou 'n fortuin gekos het om dit te doen. Dit is regtig jammer dat dit nie in die opgeknapte stadion hergebruik kon word nie.
Oor die fries: ek lees dit ook op baseball-fever.com. Maar ek het die storie in 'n boek, koerant of tydskrif gelees. Ek kan op hierdie stadium nie die oorspronklike bronverhaal vind nie. As ek dit doen, sal ek terug skryf. Die skrootmetaalverhaal klink baie meer waarskynlik as om tonne koper te vervoer en dit in die stoor te plaas.
Maar dink hieraan: ongeveer dieselfde tyd in 1967 het New York City groot stukke aan die westekant opgeknap toe hulle besluit het om die Edward H Laing -winkels in Washington & Murraystraat te sloop. Dit is opvallend, want dit was die oudste gebou in New York gemaak van voorafvervaardigde gietyster deur die beroemde argitek James Bogardus. Teen 1971 is besluit om die gebou te bewaar, en dit is stuk vir stuk versigtig gedemonteer en in die stoor geplaas vir toekomstige herstel. Die stukke is uit die stoor gesteel en vir afval verkoop.
My grootste opgewondenheid toe ek grootgeword het toe ek die Cleveland -Indiane in 'n dubbele dubbelspel in die dubbelspel sien speel het, albei wedstryde is op televisie uitgesaai en dit was die eerste keer dat ek die monumente in die middelveld sien (in spel)
Sjoe, dit is wonderlik, baie dankie dat u dit aangebied het.
As u weet dat u besig is om oud te word as u treur oor die afsterwe van 'n balbaan, sal ek die Yankee -bestuur nooit vergewe dat sy haar platgeslaan het toe sy nog soveel goeie jare oor het nie. Ek het my bofbal hart verloor as gevolg daarvan. Vandag gaan die spel oor geld.
Dankie vir die opmerking Rick. Geld en hebsug van almal se kant het die spel vir ewig verander.
Die tweede en derde beelde van YS is eintlik vanaf April 1923, nie 1922 nie. Die bou van YS het eers 6 Mei 1922 nie eers begin bou nie (die terrein gelykgemaak).
Die beeld wat as die 1950 WS genoem word, is eintlik die 1943 WS. Sien die waarskuwingsteks van die oorlogsband en lugaanval op die voorkant van die boonste en mezzanine dekke.
Die lugfoto van 13:56 is vanaf 4 Julie 1961.
Dankie vir die regstellings!
Boonop is die Gem -teken aan die agterkant van die bleker teen 1950 deur 'n Silver Star -bord vervang. Ook die ou handmatige telbord is teenwoordig.
En daar is geen skeidsregter aan die regterkantse veldpaal nie, wat beteken dat dit nie die WS van 1950 kan wees nie.
Ek sien die foto word gelys as die 1943 WS … …NIE die 50 WS nie, so ek is verward oor u opmerking. Gaan terug en kyk weer na die foto. Klik met die rechtermuisknop op die foto en kyk dan onder eiendomme. Dit sê 43 WS. Ek sê net '.
Die foto -eienskappe en onderskrif is verander nadat hulle van die regstelling in kennis gestel is.
Ek het in 1964 in Detroit gewoon en voorheen in Baltimore, 1960 tot 63. Old Tiger Stadium was 'n wonderlike plek om 'n wedstryd te sien; moenie agter 'n paal sit nie. Mickey het sy 500 HR Sondag in die stadion bereik, en sy 501 in Detroit Dinsdagaand saam met my, ma en pa wat gekyk het. Die plek was mal daaroor om dit prys te gee vir die legendariese Mick.
Ek onthou hoe ek die groot 󈨁 Cincy -wêreldreeks en die epiese 62 SF -wêreldreeks in Baltimore op die middag -en -TV -TV gekyk het nadat die Katolieke skool verby was. Pa was jaloers. Ek onthou beslis vroeg Sondagaand, die laaste wedstryd van die 1961 -seisoen, toe die TV 'n spesiale aankondiging gekry het: Roger het nommer 61 gehaal! My gebore en grootgemaakte pa in New York het NUTS geword!
Ja, pa het gesê dat hy 'n Yankee -aanhanger was, maar sedert ek 8 was, was ek nog nooit 'n wedstryd nie, het ek geleer hoe om baseball -kaarte in die stegie te draai en vir die voëls te wag: Pa het gesê dat ons voortaan Orioles -aanhangers sou wees ! Ons ry met die bus na die Memorial Stadium, en pa het 'n bakleiery met die busbestuurder gehad vandat ek lank was, en ek is uitgedaag oor die prys van kinders. Hy het kassies van 4 of 5 dollar gekoop omdat hy gesê het dat ons nie so gereeld daarheen gekom het nie en dat ons goeie sitplekke moes kry! Dankie DAD!
Toe ons na Detroit verhuis, was ons die enigste Bird 's -aanhangers in Tigerland.
Maar toe die Orioles die kampioenskap in 1966 wen en die LA Dodgers van Sandy en Don se wêreldklas verslaan het in 4 agtereenvolgende laagste reekse in die geskiedenis (ongeveer 12 lopies in 4 wedstryde vir beide spanne) was die bure in Detroit o so bly vir die seuntjie uit Baltimore! (en dit was ek.)
Puik Pos. U lewer 'n ware diens met ou foto's en refleksies en so.
Ek onthou hoe ek die ou Yankee -stadion in 1971 gesien het van die trein wat van die Bronx af in die stad gekom het. Ek was toe 'n buite-stad, maar dit het wonderlik gelyk. Persoonlik het dit nie tot 1980 begin nie. Ek het 'n paar goeie speletjies in 20 jaar gesien. Het goedkoop sitplekke gehad. Toe begin hulle wen, en dit raak te druk. Ek moet nog na die nuwe een gaan, maar stem saam dat dit 'n winkelsentrum is. Dieselfde met die nuwe Shea -stadion '.
Die foto's bring goeie herinneringe terug. Ek was 'n Yankee -aanhanger danksy my pa en onthou dat ek gereeld saam met hom en daarna met my broer bygewoon het tydens die gloriedae tussen 1950 en 1964 toe die Yankees die wimpel byna elke jaar onder Casey Stengel gewen het. Ons was mal daaroor om na die speletjies te gaan, alhoewel hulle tuis beskikbaar was op ons nuut aangeskafte televisie. Maar om bofbal op TV te kyk, vergelyk nie met die lewendige besienswaardighede, reuke en reuse opgewondenheid van die ervaring om in die Yankee -stadion te wees nie, veral tydens die dubbelspelers Sondag toe ons twee wedstryde kon sien en die hele dag op die balpark kon deurbring. Ek onthou die opwinding wat ons gekry het elke keer as ons die stadion binnekom en uit die tonnel kom om die skoonheid van die groen veld onder ons te sien. Ons kon in daardie dae kos en drank na die park bring en ek onthou hoe my ma ons voorsien het middagete en 'n koeler gevul met vrugtesap. Ons het eintlik binne loopafstand van Yankee Stadiu gewoon, ons roete oos in 155ste straat vanaf Ansterdamlaan in Harlem oorkant die Harlemrivier oor die Macombs -dambrug is duidelik sigbaar op een van hierdie wonderlike foto's. Ons gunsteling sitplekke was op die boonste dek agter die bord. Ons kon vir die meeste wedstryde daar tribune -sitplekke vir $ 1,25 koop, en ons was mal daaroor om twee wedstryde teen die prys van een meeste Sondae te sien. Ons was bevoorreg om gedurende hierdie tydperk as bofballiefhebbers volwasse te word en het die voorreg gehad om byna die hele loopbaan van Yankee-sterre, soos Whitey Ford, Yogi Berra en Mickey Mantle, saam met ander groot Yankee-spelers soos Hank Bauer, te sien. Gene Woodling, Ady Carey, Phil Rizzuto, Billy Martin, Bill Skowron, Elston Howard, Allie Reynolds, Vic Raschi, Eddie Lopat, Joe Collins, Hector Lopez, Tony Kubek, Bobby Richardson, Irv Noren, Bob Cerv, Luis Arroyo, en vele meer helde onder leiding van Casey Stengel.
het al die yankee grotes PLUS ander a.l. sterre soos ted williams, al kaline, bob feller, harmon killebrew, soveel meer. PLUS ons het reuse sitplekke in laer sek 34 ry g sitplek 11 & 12 gehad vir al die stadionjare & gifford, huff, tittle, rote, webster afgerig deur lombardi, landry …die stadion was 'n spesiale plek. ek het 2 c haat dit gaan …
Dankie aan die herinneringe, my pa en ek het die D -trein geneem vanaf 205ste straat, "The Bronx " na die stadion, ek onthou 1949, NYY vs Bosox, laer rf agter "the dugout ", Joe D & amp Ted Williams, Ek werk aan die 1960 WS, Harry M Stevens -verkoper, en onthou Bob Cerv#41 NYY Mei 5,1925, 6,2017 Apr., 91 jaar jong wat 'n homer verpletter na "death valley " 457 voet, I 'm Blueknight44 op JA boodskap borde, My gunsteling Yankees, #& #8217s 1,2,3,4,5,6,7,8,8,9,910,11,11,12,13,13,14,15,16,17,18, 19,20,21,#22 "The Chief " Allie Reynolds, 23, baie 24 ''s, 25,28,30,37,41 Bob Cerv, 42,44,49, NOU 99 Arron Judge,#7 & #8220The Mick " is my gunsteling ", beste groete aan alle groot NYYankee-aanhangers, DOB 14-14-1944, Al Navarra Evander Childs HS, Eastchester AC, CF en Pitcher se afrigter, Pete Wilson Monroe HS, het my 1960 vir die Chi probeer. Whitesox waar die huidige NY Yankees is, vir almal, Al Navarra
Goeie boodskap, jy herinner aan die Yankee -name wat herinneringe terugbring, ek is 'n fan sedert 1949, my eerste wedstryd via die D -trein vanaf die 205ste straat The Bronx, groete, Al Navarra