Ek besluit om maar die versekering se insleepdiens te skakel. Dat sal my vierde insleep wees in ‘n jaar se tyd met die bakkie. Dit vat ‘n tydjie vir die ouens om uit te figure waar ek op die landkaart is, en wat die naaste dorp is. Die probleem nou is dat dit nie help hulle sleep my na die naaste motorhawe toe nie. Dis Vrydagmiddag, my bakkie is vol gelaai, my karavaan is vol gelaai, ek moet die voertuie en my gesin by die huis kry. Na ‘n uur is ek en Padbystand op dieselfde bladsy. Hulle stuur iemand uit die Kaap uit, maar om my by die huis te besorg verg ‘n stewige bybetaling wat vir my eie sak is. Enige sleep verder as 50 km is vir my eie rekening.
Twee-en-‘n-half uur later stop George met sy trok by my ons. Ek is besorgd. Hulle het gesê hulle stuur twee trokke, een vir die bakkie en een vir die karavaan. George sê ek moenie bekommerd wees nie, hy doen altwee.
My bakkie op die vragmotor gelaai en die karavaan gehaak. Die bolhak van die vragmotor kan hidrolies stel vir die regte hoogte. Ek wil ook so een hê!
Hier staan ek die proses en gade slaan. Maar ek is eintlik lus en slaan daai bakkie se gade vir hom vuurwarm.
Voor die tonnel word die trok gestop. Hy moet ‘n pas kry wat sê dat al sy agterligte gecheck is. Een van die liggies wat ons in die karavaan se venster geplaas het, is dood. Dié maak George gou reg. Ons kry ons pas en ry verder deur die tonnel.
By die Stellenbosch afdraai word ons beduie na die weegbrug toe. Ek het nog altyd gewonder wat my karavaan weeg as hy gelaai is. Ek probeer al die swaar goed in die bakkie laai, en die ligte bulky goed in die karavaan. Die stem oor die luidspreker sê ons kan maar ry. Teen die muur sien ek die digitale vertoning van die aste se onderskeie massas. Die onderste een besef ek moet die karavaan se gewig wees.
Ons is net so voor ses by die huis. Die bure sien die trek verbykom en staan in die straat en neem foto’s van ons. Hulle is seker bly om ons weer te sien. Ek het nie besef ons was só lank weg nie.
Ons deel persente uit. Ek is baie happy met my bandana en my fluitjie wat ek kry. Dis ‘n rietfluitjie, wat amper werk soos ‘n skuiftrompet. Dit klink soos ‘n voëltjie. Sussie verduidelik ek blaas dit verkeerd. Dis eintlik ‘n ‘fail’-fluitjie. Jy weet die ‘fail’-klank wat jy soms kry in animasie flieke wanneer iets fout gaan. Ek kry dit mooi onder die knie.
So by die tweede reëltjie van die volgende kerslied besluit Pikkie die worshond (‘n tydelike kuiergas) dat Klein-Jan nou sy nuwe beste maatjie is. Hy begin entoesiasties Klein-Jan se been homp.
Almal lag uiteindelik uitbundig. Behalwe Pikkie se eienaar. Hy gryp verleë vir Pikkie en sit hom op sy skoot. Pikkie is baie tevrede. Klein-Jan is bly Pikkie hou so baie van hom, hy is ook tevrede.
Een oggend swem ek bietjie vir oefening. ‘n Swart labrador raak baie ontsteld oor my in die water en probeer my red deur van die kant af op my in die water te spring. Ek dink nie hy het dit goed deurdink nie. In elk geval wil ek ook nie gered word nie. Ouboet red op sy beurt die labrador uit die water uit. Die labrador wil ook nie eintlik gered word nie. Ek stop by die kant dat die eienaar kans kry om die hond weg te neem.
Die stranddiensspan is baie bedrywig. Ek merk op die program dat hulle ook ‘n tee vir die oor-sestigerjariges aanbied. Mmmm…. Binnekort kan ons (ouer vriende) ook deelneem aan die stranddiens aktiwiteite.
Die volgende oggend gaan ek en vroulief kerk toe om vir ons en die ou sonder tande te bid. Ons is die enigste mense daar. Daar is nie vanoggend ‘n diens nie. Ons gesels maar met die koster wat besig is om alles reg te kry vir die aanddiens. Maar soos die naam aandui, gaan dié eers heelwat later plaasvind.
Ek gaan saam, maar as ‘n toeskouer. Buurman lag nou nog oor ek laasjaar geblikte ipv rou vissies gaan koop het vir aas. Daai geblikte vis werk regtig nie goed nie. Dit breek in stukke. Ek het later die seevoëls daarmee gegooi, want visvang kon ons nie daarmee nie. Ek weet nie onnodig baie van visvang af nie.
Dan kry Klein-Jan iets aan sy hoek. Hy begin worstel met die vis. Ná ‘n tydjie se geskoop kry hy die vis ingekatrol. Dis ‘n Barber. Ek verstaan die Barber is nie gewild vir enige iets sinvol wat ‘n visserman kan uitdink nie. Dus word hy weer losgelaat.
Buurman kry later ‘n byt, en gee weer oor vir Klein-Jan om in te katrol. Hierdie keer gaan dit makliker. Dalk is hierdie vis nie so sterk soos die vorige een nie. Of dalk is die bokkoors nou bietjie onder beheer. Dis weer ‘n ondermaat Leervis. Hy gaan ook terug van waar hy gekom het.
Ek kry ‘n oproep van die sekuriteitsmaatskappy dat my alarm het afgegaan. Ai. Ek het gedog die skelms hou ook vakansie. Ek meen, net om darem die speelveld gelyk te hou. Ek bel vir Ouboet. Hy is nie tuis nie, maar hy is op pad huis toe. Ek bel ‘n buurtwag buurman om gou te gaan loer wat by my huis aangaan. Hy rapporteer dat my voordeur nog sit. Hy is braaf genoeg om sommer oor my muur te klim en te kyk waar daar ingebreek is. Geen fout nie, dit was ‘n vals alarm. Wat goeie nuus is, behalwe dat ek weet ek het nou dalk ‘n probleem op my alarmstelsel.
Klein-Jan ontwaak. Sy lip is maar geswel, maar hy lyk vroliker. Vyf van sy vriende daag op vir huisbesoek, en hulle speel kaart onder die gazibo.
Ek gaan sit en lees onder die gazibo. Ek sit só dat ek die ingang van die karavaanpark kan dophou. Dit moet wees hoe die verlore seun se pa elke dag gesit en wag het vir hom, reken ek. Gelukkig het my seun ‘n GPS en dalk kom hy vanaand.
Teen half-ses is ek al erg besorgd. Daar is geen beweging op Ouboet se WhatsApp nie. Ek stuur ‘n WhatsApp om te hoor wat hy doen. Hy laat weet hy is by ‘n vriendin. Ek glo hom nie, maar ten minste weet ek hy is nog veilig. Ek aanvaar maar later hy het tot by sy tannie op Montagu gery om daar te oornag.
Ek gaan koop die tweedelaaste buis silikon by die winkel by die hek. Dit lol om orals by te kom, want die karavaan se tent is in die pad. Ek knoei maar voort tot ek al die moontlike lekplekke dig gestop het.
Daar is skilpaaie en oewerkonyne op Gouritsmond. Ek verstaan beide is bedreig. Hierdie spesies is nie altwee ewe vinnig nie. Dit neem ‘n skilpad 13 sekondes om oor die teerpad te stap. Jy kan hom bietjie aanhelp deur sy rug te kielie, dan gaan dit vinniger, maar ek weet nou ongelukkig nie hoeveel sekondes vinniger nie.
Ek neem vir Klein-Jan see toe waar hy eers boogie bord ry. Hy is nou net mooi op die ouderdom waar hy half te groot raak vir die stranddiensspan se kiddies aktiwiteite, maar nog nie heeltemal inpas by die tieners se ding nie. Hy gaan sluit later diskreet aan by die stranddiensspan se poging om “die grootste sandkasteel ooit” te bou. Hulle kan nou maar vir die kindertjies vertel net wat hulle wil, en so entoesiasties soos hulle wil, maar ek kan vir hulle maar sommer sê daai was nie die grootste sandkasteel ooit nie.
Ek stel Klein-Jan se fiets se remme op. ‘n Fiets se mechanics bly vir my ‘n misterie. Dis veronderstel om baie eenvoudig te wees, maar die vet weet, party goed draai altoos verkeerde kant toe, en doen nie wat ek dink dit moet nie. Ek is mos nie eintlik onnodig handig nie. Ek is ongemaklik om met ‘n fiets ry waarvan ek aan die remme gestel het, maar dit blyk dat Klein-Jan nie enige vooroordele het oor my vaardighede nie.
Paasnaweek leen ‘n vriend die bakkie. Hy bel my van Botrivier af en en vra of dit maar reg is dat die bakkie so moet ruk teen die bulte uit. Ek sê nee, dis nie hoe die vervaardigers dit eintlik beplan het nie. Gelukkig maak hy dit darem veilig huis toe. Ek laat die bakkie diens, en die probleem was toe opgelos. Dink ek.
September laat staan die bakkie my seun een donkeraand in die reën op die N1. Laataand laai ‘n lowbed trok die bakkie en my seun voor die huis af. Dit blyk dat die petrolpomp ophou werk het.
Ons pak Vrydagaand tot laat in, en wen in die proses ‘n dag op die inpakkery. Ons vertrek ‘n dag vroeër. Ons kry nie eintlik geslaap nie. Van vier-uur die oggend af lê en veg ek teen die wakker en wag ek dat die moet lig word. Ek wil nie donkernag se ure ry nie, en ons ry so kwart voor sewe Saterdagoggend by die huis weg.
Twintig kilometer verder bars die karavaan se linkerband met ‘n groot slag. Ek moet stop op ‘n baie slegte plek op die N1, met ‘n reëling aan my linkerkant wat maak dat ek nie heeltemal van die pad af kan trek nie. Ons sit die nood-driehoeke uit en begin vinnig die wiel omruil. Genadiglik dat die spaarwiel nou reg is! Ek het altyd gewonder hoe mens ‘n karavaan se band ruil as jy langs die pad. Nou weet ek.
Ek kom agter dat die hidroliese 4-ton domkrag wat ek 13 jaar gelede vir die bakkie gekoop het, te kort is. Gelukkig het ek dit nog nooit nodig gehad nie. Met die kombinasie van die domkrag en die karavaan se eie corner-steadies kry ek darem karavaan hoog genoeg opgelig om die wiel te kan ruil.
Die bandeplek in die Paarl maak eers agtuur oop. Ons moet ‘n halfuur wag. Kwart oor agt vertrek ons met ‘n nuwe band.