Thomas Jefferson se familie - GESKIEDENIS - Inligting
Die provinsie Albermarle, waar Jefferson gebore is, lê aan die voetheuwels van die Blue Ridge -berge in wat destyds as 'n westelike provinsie van die ou heerskappy beskou is. Sy pa, Peter Jefferson, was 'n selfopgeleide landmeter wat 'n netjiese landgoed met 60 slawe ingesamel het. Volgens familiebesef was Jefferson se eerste herinnering as 'n driejarige seuntjie wat 'op 'n kussing gedra is' toe die gesin van Shadwell na Tuckahoe verhuis het. Sy ma, Jane Randolph Jefferson, was afstammelinge van een van die mees prominente gesinne in Virginia. Sy het twee seuns, waarvan Jefferson die oudste was, en ses dogters grootgemaak. Daar is rede om te glo dat Jefferson se verhouding met sy ma gespanne was, veral nadat sy pa in 1757 gesterf het, omdat hy alles in sy vermoë gedoen het om aan haar toesig te ontsnap en in sy memoires amper niks oor haar te sê gehad het nie. Hy stap saam met die plaaslike skoolmeester om sy Latyn en Grieks te leer tot 1760, toe hy die College of William & amp Mary in Williamsburg betree.
Volgens hom was hy 'n obsessiewe student wat hy gereeld 15 uur per dag met sy boeke deurgebring het, 3 ure oefen met sy viool en die oorblywende 6 uur om te eet en te slaap. Die twee belangrikste invloede op sy leer was William Small, 'n Skotse gebore onderwyser in wiskunde en wetenskap, en George Wythe, die voorste regsgeleerde in Virginia. Van hulle het Jefferson 'n groot waardering gekry vir ondersteunende mentors, 'n konsep wat hy later aan die Universiteit van Virginia geïnstitusionaliseer het. Hy het die regsgeleerdheid saam met Wythe van 1762 tot 1767 gelees, en daarna Williamsburg verlaat om te oefen, meestal verteenwoordigende kleinskaalse planters uit die westelike graafskappe in gevalle waar grondeise en titels betrokke was. Alhoewel hy geen belangrike sake hanteer het nie en as 'n senuweeagtige en ietwat onverskillige spreker voor die bank verskyn het, het hy 'n reputasie as 'n formidabele regsgeleerde gekry. Hy was 'n skaam en uiters ernstige jong man.
In 1768 het hy twee belangrike besluite geneem: eerstens om sy eie huis te bou op 'n hoë berg van 267 meter naby Shadwell wat hy uiteindelik Monticello genoem het en, as tweede, as kandidaat vir die House of Burgesses . Hierdie besluite beliggaam die twee mededingende impulse wat deur sy hele lewe sou voortduur - naamlik om 'n aktiewe loopbaan in die politiek te kombineer met periodieke afsondering in sy eie privaat hawe. Sy politieke tydsberekening was ook onberispelik, want hy betree die wetgewer van Virginia, net soos die opposisie teen die belastingbeleid van die Britse parlement besig was om te verswak. Alhoewel hy min toesprake gehou het en geneig was om die leiding van die Tidewater -elite te volg, was sy steun vir resolusies wat die parlement se gesag teen die kolonies teenstaan, beslis.
In die vroeë 1770's was sy eie karakter ook besig om te vergaan. In 1772 trou hy met Martha Wayles Skelton (Martha Jefferson), 'n aantreklike en delikate jong weduwee wie se bruidskat sy besittings in grond en slawe meer as verdubbel het. In 1774 skryf hy 'N Opsomming van die regte van Brits -Amerika, wat vinnig gepubliseer is, alhoewel sonder sy toestemming, en hom in die sigbaarheid gebring het buite Virginia as 'n vroeë voorstander van Amerikaanse onafhanklikheid van die gesag van die parlement, was die Amerikaanse kolonies gekoppel aan Groot -Brittanje, volgens hom, slegs deur volkome vrywillige bindings van lojaliteit aan die koning .
Sy reputasie het sodoende verbeter, en die Virginia -wetgewer het hom in die lente van 1775 as 'n afgevaardigde van die Tweede Kontinentale Kongres aangestel. meter]) en gangbare jong man met rooibruin blonde hare, bruin oë, 'n gevlekte gelaatskleur en rotsagtige sekerheid oor die Amerikaanse oorsaak. Terugskouend was die sentrale paradoks van sy lewe ook te sien, want die man wat die daaropvolgende jaar die bekendste manifes vir menslike gelykheid in die wêreldgeskiedenis sou opstel, kom in 'n sierlike koets getrek deur vier aantreklike perde en vergesel deur drie slawe.
Martha Wayles Skelton Jefferson is gebore op 19 Oktober 1748 O.S. by haar vader se plantasie in Charles City County, Virginia. Op die ouderdom van 18 trou Martha met Bathurst Skelton, maar na sy dood twee jaar later, keer sy saam met haar jong seun terug na haar ouerhuis.
Toe Thomas Jefferson 'n paar jaar later hof toe kom, het die 22-jarige weduwee haar eersgebore seun verloor. Die paartjie het 'n belangstelling in perdry, letterkunde en musiek gedeel.
Hulle is op Nuwejaarsdag, 1772, getroud by die bruid se plantasiehuis "The Forest", naby Williamsburg, en het daarna in die laat Januarie -sneeustorm teruggekeer na Monticello om met die huwelik te begin. Martha kom vinnig in haar rol om die plantasie te bestuur. Martha en Thomas Jefferson het 'n aantal slawe verkry deur Martha se bruidskat en die dood van haar vader in 1773, wat Jefferson die tweede grootste slawe -eienaar in Albemarle County gemaak het.
Die geboorte van hul dogter Martha in September 1772 het hul geluk verhoog. Binne 10 jaar het die gesin nog vyf kinders gekry. Slegs twee kinders het tot volwassenheid geleef: Martha, genaamd Patsy, en Maria, Maria of Polly.
Die fisieke spanning van gereelde swangerskappe het Martha Jefferson so ernstig verswak dat haar man sy politieke aktiwiteite ingeperk het om naby haar te bly. Hy dien in Virginia se Huis van Afgevaardigdes en as goewerneur, maar hy weier 'n aanstelling deur die Kontinentale Kongres as kommissaris in Frankryk. Net na Nuwejaarsdag, 1781, het 'n Britse inval Martha genoop om uit die hoofstad in Richmond te vlug met 'n babadogtertjie wat 'n paar weke oud was - wat in April gesterf het. In Junie het die gesin skaars aan 'n vyandelike aanval op Monticello ontsnap. Sy het die volgende Mei 'n ander dogter gebaar, en deur 'n moeilike bevalling verswak, het haar gesondheid geleidelik agteruitgegaan. Jefferson het op 20 Mei geskryf dat haar toestand gevaarlik is. Nadat hy haar maande lank toegewyd versorg het, het hy in sy rekeningboek vir 6 September 1782 opgemerk: "My dierbare vrou is vandag om 11–45 vm."
Jefferson het nooit homself gebring om hul lewe saam op te teken in 'n herinnering wat hy na tien jaar verwys het "in onberispelike geluk." 'N Halfeeu later onthou sy dogter Martha sy hartseer: "die geweld van sy emosie. . . tot vandag toe durf ek dit nie vir myself beskryf nie. " Drie weke lank het hy homself in sy kamer toegemaak en heen en weer beweeg totdat hy uitgeput was. Stadig spandeer die eerste angs homself. In November het hy ingestem om as minister van Frankryk te dien, uiteindelik het hy Patsy in 1784 saamgeneem en later vir Polly gestuur.
Toe Jefferson in 1801 president word, was hy 19 jaar wewenaar. Hy was net so in staat om sosiale aangeleenthede te hanteer as politieke aangeleenthede. Soms het hy Dolley Madison en ander eggenote van die kabinetslede om hulp gevra. Dit was Patsy-nou getroud met Thomas Mann Randolph Jr.-wat in die winter van 1802-1803 as gasvrou in die Withuis verskyn het, toe sy sewe weke daar was. Sy was weer daar in 1805–1806 en het geboorte geskenk aan 'n seun vernoem na James Madison, die kleinkind van die eerste president wat in die Withuis gebore is. Dit was Martha Randolph met haar gesin wat Jefferson se uittrede by Monticello gedeel het totdat hy daar in 1826 gesterf het.
Sally Hemings was 'n vrou wat slawerny was deur Thomas Jefferson, geërf deur sy vrou Martha Wayles Skelton Jefferson (19/30 30, 1748 - 6 September 1782) toe haar pa sterf. Na bewering was Sally se ma, Betty, die dogter van 'n verslaafde Afrikaanse vrou, en 'n White Ship-kaptein, Betty, se eie kinders sou haar eienaar, John Wayles, verwek het, wat Sally 'n halfsuster van Jefferson se vrou gemaak het.
Vinnige feite: Sally Hemings
Bekend vir: Verslaaf deur Thomas Jefferson en potensiële ma van sy kinders
Ook bekend as: Sally Hemmings (algemene spelfout)
Gebore: c. 1773 in Charles City County, Virginia
Ouers: Betty Hemings en John Wayles
Oorlede: 1835 in Charlottesville, Virginia
Kinders: Beverly Hemings, Harriet Hemings, Madison Hemings, Eston Hemings
Madison Hemings -familie
Een van die mees onthullende bronne oor die Hemings -gesin en die lewe in Monticello is 'n koerantpublikasie van die herinneringe aan Madison Hemings in 1873. Hierin verwys hy baie keer na sy pa, Thomas Jefferson, en gee hy hierdie familiegeskiedenis deur aan sy kinders . Sy afstammeling Shay Banks-Young het opgemerk: 'Baie van ons sou nie eers ons geskiedenis oor die Hemings-lyn gehad het as dit nie vir hom was nie.'
Volgens die bepalings van Jefferson se testament het Madison Hemings in 1827 vrygelaat, op dieselfde tyd as sy broer Eston. Hulle het Monticello saam met hul ma, Sally Hemings, verlaat om in die stad Charlottesville te woon, waar hulle baie gekoop en 'n baksteenhuis gebou het. Die broers was albei bekwame houtwerkers en albei getroud met vrye vroue van kleur. In die laat 1830's, na hul ma se dood, het Madison en Eston Hemings en hul gesinne Virginia na die suide van Ohio verlaat. Van daardie oomblik af het hul lewens verskillende kursusse gevolg.
Eston Hemings het in 'n dorp, Chillicothe, gewoon, en het in die middel van die eeu Ohio na Wisconsin verlaat en vir ewig in die wit wêreld oorgegaan. Madison en Mary McCoy Hemings het hul gesin op 'n plaas grootgemaak en was lewenslank lede van die Afro -Amerikaanse gemeenskap. Die meeste van hul kinders het in die suidelike deel van Ohio gebly. Slegs twee, hul dogters Mary Ann Johnson en Ellen Roberts, het die staat verlaat. Ellen en Andrew J. Roberts het 'pioniers' in die suide van Kalifornië geword en floreer in die stedelike atmosfeer van Los Angeles. Hulle seun Frederick M. Roberts was die eerste swart lid van die wetgewer in Kalifornië.
Omdat Ellen Hemings met 'n baie donkerder man getrou het, was die rasidentiteit van haar kinders ondubbelsinnig. Haar broers en susters en hul afstammelinge moes egter voortdurend oor identiteitskwessies onderhandel weens hul voorkoms. Die seuns van Madison Hemings het in die burgeroorlog in wit Unie -regimente gedien, en soms as wit en soms as swart in sensusse. In elke generasie het sommige familielede wit geloop, terwyl ander huweliksmaats gesoek het wat net soos hulle wit gelyk het, maar sterk geïdentifiseer is met die swart gemeenskap. Vandag, soos een van die afstammelinge van Madison Hemings gesê het: 'Ons het eenvoudig altyd aanvaar dat ons is wie ons is. Ons lyk soos die Rainbow Coalition wanneer ons bymekaar kom. "
Thomas Jefferson: Lewe voor die presidensie
Thomas Jefferson is op 13 April 1743 op die Shadwell -plantasie in die weste van Virginia gebore. Sy eerste kinderherinnering, op driejarige ouderdom, was van die perdry van vyftig myl wat hy saam met sy pa se slaaf in die wildernis van Virginia geneem het. Hierdie reis is saam met sy gesin onderneem toe hulle na 'n plantasie verhuis wat die vader van Jefferson sou bestuur, as eksekuteur van 'n vriend se boedel. Saam met sy ouers en drie broers en susters - drie ander susters en een broer is later uit die gesin gebore - het Jefferson die volgende ses jaar deur die bos rondgeswerf en sy boeke bestudeer.
Op negejarige ouderdom het Jefferson sy formele studie begin en nege maande van die jaar by 'n predikant-onderwyser aan boord gegaan. Hy het tot op die ouderdom van sestien die koshuis voortgesit, en het uitgeblink in klassieke tale. In 1760 het Jefferson by die College of William and Mary ingeskryf en lesse geneem in wetenskap, wiskunde, retoriek, filosofie en letterkunde. Die voorbarige Jefferson val onder die invloed van professor William Small, wat die nuutste Verligtingsdenke vanuit sy geboorteland Skotland na Williamsburg gebring het, en gereeld saam met goewerneur Francis Fauquier en ander beligtings in die provinsiale hoofstad geëet het. Van 1762 tot 1767 volg Jefferson regstudies onder George Wythe, wat ook John Marshall en Henry Clay geleer het, twee van die mees uitstaande figure in die Amerikaanse geskiedenis. Onder die leiding van Wythe het Jefferson na die toelating tot die bar in Virginia in April 1767 as die best geleesde advokaat van die land voorgekom. dat die ondersoek van regskwessies daartoe in staat gestel het om baie aspekte van die samelewing te oorweeg, insluitend die geskiedenis, politiek, kultuur, instellings en die morele gewete van sy mense.
Gedurende Jefferson se tyd kon min koloniale Amerikaners die kwaliteit en persoonlike opvoeding wat hy ontvang het, bekostig. Hy het sy geluk te danke gehad aan die finansiële sukses van sy pa, Peter Jefferson, 'n planter op 'n manier. Teen die tyd van sy dood in 1757 het die oudste Jefferson 7.000 hektaar grond in die weste van Virginia besit. Hy het ook naam gemaak as die bevelvoerder van die plaaslike milisie, 'n talentvolle landmeter en 'n landspolitiek. Sy vroeë dood, toe Thomas veertien was, het daartoe gelei dat sy tienerseun na sy leermeesters gesoek het vir vaderlike raad en leiding. Min is bekend oor Jefferson se ma, Jane Randolph Jefferson, wat in 1776 oorlede is.
Reg, liefde en politieke opstand
As 'n jong landspraktisyn het Jefferson die reg op 'n kring beoefen na die vergaderings van die koloniale hof terwyl dit na verskillende distriksitplekke in Virginia gereis het. Gedurende hierdie onrustige jare het hy ontmoet en verlief geraak op die drie-en-twintigjarige Martha Wayles Skelton, 'n welgestelde weduwee en dogter van 'n vooraanstaande advokaat en grondeienaar in Virginia. Haar eerste man en seuntjie is twee jaar tevore oorlede. Martha en Thomas is op 1 Januarie 1772 getroud en trek in 'n baksteenhuis in Jefferson se plantasie in Virginia, wat hy Monticello genoem het, in. Deur die jare sou die huis 'n argitektoniese juweel word wat ontwerp is en gebou is deur Jefferson en sy slawe -arbeiders. Baie van die fyn meubels in die huis is gebou deur sy slawe, wat hoogs bekwame ontwerpers en vakmanne was.
Jefferson was 'n lid van die Virginia House of Burgesses van 1769 tot 1774 en speel 'n aktiewe rol in die organisasie van die Virginia Committee of Correspondence. Koloniale wrok teen Brittanje was aanstootlik, en komitees soos hierdie verteenwoordig 'n ondergrondse groep politieke oproeriges wat hulle beywer het om die Britse oorheersing van die kolonies teë te staan. In sy argumente skryf Jefferson in 1774 'Summary View of the Rights of British America'. Hierdie dokument dryf hom in die groter kollig. Hy het bekend geword as 'n man met 'n enorme vermoë om die koloniale posisie vir onafhanklikheid te verwoord. Kort voor lank was dit bekend dat hy saam met Patrick Henry staan ​​as een van die voorste radikale wat aangevoer het dat die Britse parlement glad nie die gesag het om wette vir die kolonies te maak nie.
Toe die onwillig revolusionêre Tweede Kontinentale Kongres in 1776 in Philadelphia byeenkom, bevind Jefferson hom saam met vier ander afgevaardigdes om 'n onafhanklikheidsverklaring te skryf. Hierdie groep van vyf mans was bestem om die nuwe nasie te lei. Die ander vier komiteelede, John Adams, Benjamin Franklin, Roger Sherman en Robert R. Livingston, het strategies na Jefferson uitgestel om die dokument op te stel. Jefferson se keuse was gebaseer op sy kragtige skryfstyl en die feit dat hy die belange van Virginia, die invloedrykste suidelike kolonie, verteenwoordig het. Virginia se leierskap in die verklaring van die koloniale saak was 'n sleutel tot die skepping van 'n verenigde front teen Brittanje. Die gerespekteerde Benjamin Franklin het hom daarvan weerhou om 'n eerste konsep te skryf en gesê dat hy nooit iets sal skryf wat ander kan redigeer nie. John Adams het die taak aan Jefferson oorhandig en sy bewondering uitgespreek oor die uitstekende skryfvaardighede van Jefferson. Adams het gesê dat die jong Virginian ongeëwenaard was in sy welsprekendheid en sy deurdringende verstand. Hy was later spyt dat hy nie die dokument tot op sy sterfdag geskryf het nie.
Jefferson het die konsep geskryf en dit voor die komitee verdedig as 'n eenvoudige stuk wat ontwerp is om die "gesonde verstand" van onafhanklikheid in duidelike en vaste terme voor te stel. Die struktuur van die dokument bevat 'n beginselverklaring en dan 'n lys van griewe. Nadat Jefferson se bytaanval op koning George III vir die verslawing van slawe geskrap en drie dae oor ander kwessies gedebatteer het, het die Kongres op 4 Julie "The Unanimous Declaration of the 13 United States of America" ​​goedgekeur - die Kontinentale Kongres het dit nooit amptelik die Verklaring van Onafhanklikheid.
Die bewering van die fundamentele menseregte van die dokument bied 'n kompakte regeringsverklaring wat die Republiek ten grondslag lê. Volgens Jefferson sou die Onafhanklikheidsverklaring die grondslag bied vir die skepping van 'n Amerikaanse samelewing wat werklik verteenwoordigend en egalitêr was. Deur hierdie belangrike dokument te skryf, is Jefferson geposisioneer as een van die belangrikste grondleggers van die nuwe land - gelyk aan Benjamin Franklin, George Washington, James Madison en John Adams.
Van oortuigings tot aksies: The Virginia House of Delegates Years
Van 1776 tot 1779 dien Jefferson as 'n lid van die Virginia House of Delegates, waar hy suksesvol probeer het om wettige toestelle wat landgoedere bewaar het, af te skaf en aan die oudste seuns, uitgesluit enige ander familielede, op die pa se dood. Jefferson se pogings om die oorspronklikheid af te skaf, sou 'n slag slaan by die oorerflike rykdomskonsentrasies. Dit was 'n moeilike stryd, maar uiteindelik het hy die oorhand gekry.
Jefferson het ook gehelp om die tradisionele verband tussen godsdiens en regering te verbreek deur die beroemde Virginia Bill vir die vestiging van godsdiensvryheid op te stel, wat uiteindelik in die wet aangeneem is danksy die pogings van Jefferson se vriend James Madison. As 'n toegewyde deïst glo Jefferson in 'n goddelike skepper wat die skepping aan die gang gesit het volgens 'n stel natuurwette wat geen verdere ingryping van 'n god in die heelal vereis nie. Vir Jefferson was God nie 'n persoonlike redder nie, en beskou hy alle gevestigde godsdienste as kulturele artefakte. Gevolglik het hy gekant teen die gebruik van godsdiens deur die regering as 'n manier om voorregte te verleen of pligte op die burger op te lê. Jefferson het aangevoer dat so 'n misbruik die menslike verstand tot slawerny gemaak het en sodoende die vryheidsbeginsel waarop 'n demokrasie moet berus, skend. Hy was ook bevrees dat godsdiens die ontwikkeling van 'n nasionale elite, 'n morele en etiese groep aristokrate wat die land sou lei, belemmer.
Jefferson bepleit eweneens 'n radikale stelsel van gratis openbare onderwys. Alle blanke manlike Virginiërs, het hy aangevoer, moet geleer word tot geletterdheid by laerskole, terwyl die natuurlik beter verstand en talent ondersteun moet word in 'n stelsel van hoër onderwys. Hierdie intellektueel talentvolle manne sou dan die natuurlike leiers van die land word. Jefferson het beweer dat sy enigste intellektuele perke die enigste struikelblok vir die toelating van 'n student tot die universiteit moet wees.
Goewerneur van Virginia
Tydens die Revolusionêre Oorlog het Jefferson twee jaar as goewerneur van Virginia gedien. Die goewerneur het geen vetoreg oor wetgewing gehad nie en was onderhewig aan die besluite van 'n agtman lange staatsraad wat beleid besluit het. Toe die Britte 'n groot deel van Virginia oorrompel, moes die administrasie die hoofstad van Richmond laat vaar. Jefferson het uit sy huis in Monticello gevlug en skaars ontsnap van gevangenskap deur 'n Britse raiding party. Ongelukkig het hierdie besluit 'n openbare bespotting geword toe dit uitgebeeld word as 'n lafhartige weiering om sy standpunt in stand te hou. Die aanklag het Jefferson vir die res van sy openbare lewe gevolg.
Notas oor Virginia
Omdat hy verwerp, verleë en wanhopig bekommerd was oor die gesondheid van sy vrou, het Jefferson teruggetrek na Monticello. Op 6 November 1782 sterf Martha Wayles Skelton Jefferson tydens die bevalling. Dit was haar sesde swangerskap. Volledig verpletter, het Jefferson hom in die eensame wêreld van sy skryfwerk gewerp en sy enigste boek, getiteld Notes on the State of Virginia, neergeskryf. Jefferson verdedig sy planne vir godsdiensvryheid en universele onderwys terwyl hy pleit vir 'n wye verspreiding van eiendom as die enigste manier om 'n vrye en onafhanklike volk te verseker. Terselfdertyd het hy sy vrese vir die toekoms van die land uitgespreek. Jefferson is bekommerd dat die passie en soeke na beskaafdheid en deugde in die openbare lewe na die rewolusie verdring sal word deur hebsug terwyl mans soek na geleenthede wat tot individuele fortuin lei.
Gedagtes oor slawerny en staatskaping
In die Notes is 'n bespreking van slawerny ingesluit waarin Jefferson sy opposisie teen die instelling en sy geloof in die rasse -minderwaardigheid van swartes verklaar. Jefferson het tot die gevolgtrekking gekom, alhoewel dit nie met absolute sekerheid was nie - omdat hy nie die onderwerp met wetenskaplike strengheid bestudeer het nie - "dat die swartes, of dit oorspronklik 'n duidelike ras was, of deur tyd en omstandighede onderskei is, minderwaardig is as die blankes in die liggaam se skenkings. en verstand. " Geskiedkundiges beskou Jefferson se redenasie as 'n voorbeeld van hoe selfs die briljantste gedagtes nie kan ontsnap aan die kulturele bagasie en konteks van sy ouderdom nie.
Virginia stuur Jefferson as sy verteenwoordiger na die Konfederasie -kongres in 1783, waar hy werk om die desimale stelsel as die land se metingsbasis vas te stel. Belangriker nog, in 1784 het Jefferson 'n verordening opgestel wat voorsiening maak vir die tydelike regering van westelike gebiede onder kongresbeheer. Die nasionale domein sou in tien distrikte verdeel word, en sodra die bevolking van elke distrik 20 000 bereik het, kon die inwoners 'n byeenkoms belê en 'n territoriale grondwet en 'n regering van hul keuse opstel. Toe die territoriale bevolking dan 'n grootte bereik wat gelykstaande was aan die kleinste van die oorspronklike dertien state, kon die inwoners 'n versoek aan die kongres vir staatskaping rig. Jefferson se oorspronklike voorstel bevat 'n bepaling wat slawerny in die nuwe state verbied, maar die kongres verwerp hierdie deel met 'n stem van sewe tot ses. In 1784 het Jefferson ook gehelp om 'n verordening op te stel vir die opsporing en verkoop van kongresgrond, alhoewel die grondverordening van 1785 vervang is, het Jefferson se verordening die basiese raamwerk van die federale grondbeleid bepaal. Die 1784 territoriale regeringsverordening is vervang met die Noordwes -verordening van 1787, wat slawerny verbied het in die lande wat noord van die Ohio -rivier georganiseer is. Die verordening het ook Jefferson se waarborg van aanvanklike selfregering vervang met goewerneurs en regters wat deur kongres aangestel is.
Verteenwoordig Amerika in Frankryk
Vir vier jaar, begin in 1785, dien Jefferson as minister van Amerika in Frankryk, 'n posisie gelykstaande aan vandag se ambassadeur. In hierdie pos het hy kommersiële verdrae beding en die wanordelike gebeure wat gelei het tot die Franse rewolusie, fyn dopgehou. As wewenaar geniet Jefferson sy jare in Frankryk en woon daar saam met sy twee dogters, Martha, twaalf en Mary, sewe. Hy het ten volle deelgeneem aan die Franse kultuur, intellektuele salonne en dies meer. By sy vertrek uit Frankryk was hy oortuig dat die Franse Verligtingsgedagte, soos uitgedruk deur die filosowe en kunstenaars, uiteindelik die grondslag sou wees vir 'n nuwe wêreldorde tot groot voordeel van die hele mensdom.
Dit was ook gedurende hierdie jare dat Jefferson se verhouding met Sally Hemings begin het. Hemings was die dogter van sy vrou se pa en 'n slavin in sy huis. Veertien jaar oud vergesel Sally in 1787 Jefferson se dogter Mary na Europa.
Terwyl hy sy pligte in Frankryk nakom, het Jefferson gedurende 1787 en 1788 met lede van die Konstitusionele Konvensie ooreengekom. In die besonder het Jefferson met James Madison gekommunikeer oor die gebeure rondom die totstandkoming van 'n nuwe regeringsvorm. Nadat hy op hoogte was van die besprekings en ontwikkelings, ondersteun Jefferson die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet, maar beklemtoon ook die noodsaaklikheid van 'n handves van regte, wysigings aan die Grondwet wat basiese burgerlike vryhede sal beskerm, soos die vryheid van spraak, pers, vergadering , godsdiens, die reg om wapens te dra, en die reg om 'n vinnige verhoor deur 'n jurie van u eweknieë te hê.
Diens onder president Washington
Jefferson het teësinnig ingestem om as die minister van buitelandse sake in Washington te dien in die eerste administrasie van die land, begin in 1790. As departementshoof het Jefferson die regering doeltreffend georganiseer, met slegs 'n handjievol werknemers en 'n begroting van slegs $ 10.000. Hy ondersteun nouer betrekkinge met Frankryk en beskou Engeland met skeptisisme. Op daardie stadium was Engeland en Frankryk in oorlog, en Hamilton het Washington se ooreenkoms gewen om 'n pro-Britse beleid van neutraliteit te eerbiedig eerder as die verdrag wat hulp verleen aan Frankryk, wat Jefferson voorgestaan ​​het. Dus, Jefferson se doeltreffendheid in die buitelandse beleid is afgestomp deur Washington se aandrang op 'n meer neutrale standpunt.
Alhoewel hy die volle vertroue van Washington geniet, het Jefferson gevind dat die president toenemend beïnvloed word deur Alexander Hamilton, wat sy hulp tydens die oorlog was en in die eerste administrasie as sy tesourie -sekretaris gedien het. As Jefferson se grootste mededinger vir die aandag van die president, het Hamilton daarin geslaag om Washington te laat swaai ten gunste van 'n sterk gesentraliseerde regering. Hamilton se suksesvolle beleidsagenda sluit in federale finansiering van staatskulde wat tydens die oorlog met Engeland aangegaan is, die oprigting van 'n nasionale bank, die ondersteuning van handel en vervaardiging as die ekonomiese grondslag van die nuwe Republiek, en die gebruik van Engeland as 'n ekonomiese model.
Deoksiribonukleïensuur, die dubbelstrengs, heliksvormige molekule waarvan die rye die genetiese inligting van lewende organismes kodeer. DNA bevat inligting wat die eienskappe van 'n organisme kodeer.
Die chromosoom wat manlike geslag bepaal. 'N Pa gee sy XY -chromosoom aan sy seuns oor. Sekere gene is op die XY -chromosoom geleë.
Die kombinasie van allele (alternatiewe vorme van dieselfde geen) wat van 'n ouer geërf is.
Ontwikkeling van politieke partye
Teen 1793 het die betrekkinge tussen die federalistiese en republikeinse partye versleg. Toe die oorlog tussen Frankryk en Brittanje in 1793 uitbreek, bedreig die teenoorgestelde standpunte van die partye teenoor hierdie nasies die Amerikaanse vrede. Jefferson het probeer om Amerikaanse neutraliteit te gebruik. As 'n neutrale land sou die nasie geen van die partye ondersteun tydens die oorlog nie. Hierdeur het hy gehoop om samewerking van Brittanje af te dwing en die betrekkinge tussen die nasies van die Westerse wêreld te verbeter. Binnekort het die betrekkinge met Frankryk swak geword en die politieke stelsel van Jefferson ernstig beskadig.
Jefferson het sy pos aan die einde van 1793 prysgegee, weer vasbeslote om die openbare lewe te verlaat. Maar in 1796 het die Republikeine hom sy presidentskandidaat teen John Adams gemaak. Met 'n skraal marge het Jefferson vise -president geword.
Voor Amerika se onafhanklikheid van Brittanje, is wynverbruik in die kolonies deur die Engelse regering beheer. Dit beteken gewoonlik sterk wyn uit Portugal en Spanje, soos Madeira en port.
In 1785 arriveer Jefferson in Parys, Frankryk, om as die eerste Amerikaanse ambassadeur in Frankryk te dien. Kort nadat hy aangekom het, het hy op 'n amptelike toer na Suid -Frankryk gegaan wat drie maande lank geduur het en baie wynmakerye betrek het. Hy stop by wynkelders in Bordeaux, Bourgondië, die Rhône -vallei, en meer. Jefferson het vinnig 'n fan geword van die ongelooflike wyne wat in Frankryk gemaak word. Benewens die feit dat hy Amerika se eerste ambassadeur in Frankryk is, word Thomas Jefferson ook dikwels beskou as Amerika se eerste oenofiel.
Die belangrikheid van egte wyn
Soos somMailier Wine Club, waardeer Thomas Jefferson die egtheid van sy wyn. Jefferson, 'n ware wynkenner, het vroeg in sy wynopvoeding geleer dat dit die beste manier was om direk na die wynmakers te gaan dat sy versameling eg was, aangesien dit destyds baie algemeen was dat derdeparty-handelaars nie-egte wyn verkoop. Byvoorbeeld, Jefferson het een keer 252 bottels Haut-Brion ('n Bordeaux-wyn) bestel wat die handelaar in plaas daarvan met Margaux gevul het.
Destyds was die bottel van wyn nie algemeen nie en dit het dit duurder gemaak. Maar bottelering het dit ook moeiliker gemaak om deur handelaars bedrieg te word, soos Jefferson by die Haut-Brion was. Boonop bemoeilik sommige handelaars met die wyn. Byvoorbeeld, soms sit hulle water of wyn van 'n laer gehalte in die wyn van hoë gehalte om dit uit te strek. Dus, Jefferson het 'n voorstander geword van wynkelders wat die wyn self bottel.
SomMailier bied deesdae die egtheid en veiligheid aan ons wynliefhebbers deur foto's en besonderhede van die wynmaker en wingerd op ons wynkaartjies by te voeg gestuur. Ons stem saam met Jefferson dat dit die beste manier is om goeie wyn na die bron te kry, en ons is bly om ons eie wyn te hê gesin, spesifiek Laurent se broer Patrick, wat hard aan die werk is om hierdie verborge juwele te vind. Ons is ook mal daaroor dat ons ons wynklub -lede kan help met die opstel van toere deur die wingerde van Laurent en Patrick se familielede wanneer hulle Frankryk besoek!
Jefferson se bottels
Ironies genoeg was daar kontroversie oor die egtheid van 'n versameling Thomas Jefferson se wyne wat in Parys ontdek is.
In 1985 beweer die musiekuitgewer Hardy Rodenstock, wat beroemd geword het vir sy vermoë om ou, seldsame wyne te vind en proeë te hou, 'n versameling wyn in 'n ommuurde kelder in Parys. Rodenstock beweer dat hierdie wyne aan Thomas Jefferson behoort.
Al die bottels kom van topklas wynkelders in Bordeaux, en sommige van hulle het 'Th.J' daarin gegraveer, wat volgens Rodenstock beteken dat dit deel was van Jefferson se wynversameling van toe hy in Frankryk gewoon het.
Verskeie van die wynbottels is teen baie hoë pryse opgeveil. Een bottel is vir ongeveer $ 156 000 opgeveil aan Christopher Forbes, seun van Malcom Forbes en vise -president van die tydskrif Forbes. Die Amerikaanse sakeman Bill Koch het 'n halfmiljoen dollar aan vier bottels bestee.
Alhoewel die bottel wat Forbes in die veiling gewen het, losgemaak is, het niks bevestig dat Koch se bottels inderdaad aan Jefferson behoort het nie. In hul poging om die geskiedenis van die wynbottels te verifieer, het Koch se personeel die Thomas Jefferson Foundation in Monticello (Jefferson se plantasie in Charlottesville, Virginia) genader. Susan Stein, kurator van Monticello, het gou vir hulle gesê dat hulle nie glo dat die bottels ooit aan Jefferson behoort nie. Bewyse dui daarop dat die wyn uit die 18de eeu kom, maar dit beteken nie noodwendig dat hulle 'n verband met Jefferson het nie.
Koch het Rodenstock uiteindelik aangekla en $ 4,2 miljoen plus strafskade gevra vir bedrieglike sakepraktyke en valse advertensies. Hulle het buite die hof geskik, maar Rodenstock het nooit skuld erken nie.
Vir meer inligting oor Jefferson se wyne, kyk gerus na hierdie artikel van die New Yorker of lees die boek The Billionaire's Vinegar deur Benjamin Wallace.
Vriende moenie toelaat dat vriende slegte wyn drink nie
Thomas Jefferson, oenophile en Francophile, het nie net al sy wynontdekkings vir homself gehou nie. In 1789 stuur Jefferson Sauternes, Bourgondië en Champagne na New York vir die nuutverkose president George Washington. Jefferson het Adams, Madison en Monroe ook ingelig oor watter wyne hulle in die kelder van die Withuis moet voorsien en by staatsete kan bedien. Jefferson himself was also known for having dinner parties with great wine for his guests.