Na die oorlog het Lou weer per trein onder soortgelyke omstandighede as die heenrit teruggekeer na Pietersburg10,18 en is hy met sy ouers en sibbe herenig. Voor hulle het die uitdaging gelê om hul lewe te herbou uit niks – geen huis of huisraad, plaasimplemente of (pluim)vee nie. Die vergoedingseise wat Lou se vader by die Britse Militêre Kompensasie Raad sowel as die Repatriasie Raad ingedien het, vir die skade aan sy eiendom na sy oorgawe en die verliese wat hy gelei het weens die plundery van Britse troepe en swartes van die omliggende omgewing, is wel oorweeg, maar slegs die helfte van die bedrag wat geëis is, is uitbetaal.13
Izak is ses maande voor sy nefie, Samuel, sy suster se seuntjie, gebore. Sampie is egter as sy broer grootgemaak, en as mense gevra het oor die twee, het Bettie Bekker gesê hulle was ‘n tweeling.38
Lourens Christiaan jnr. “Lou” is op 12 Desember 1932 gebore..1,14,38,84-86 Hy was maar sewe jaar oud toe sy vader oorlede is. Die gesin was behoeftig en vir enige weelde en luukses was daar nie geld nie. Nadat die kinders elkeen ‘n geldstukkie by Oom Nick, eggenoot van hul ouer suster, Grieta/Outannie, gekry het, het Lou reguit na die nargosiewinkel laat wiel. Daar het hy vir hom ‘n soetdingetjie – ‘n klein pakkie bruinsuiker – gekoop, wat hy alleen agter die winkelmuur gaan eet het sodat hy dit nie met sy sibbe hoef te gedeel het nie.42 Die beeld van die klein seuntjie wat hom verlustig in die smaak van die suiker laat mens se hart saamtrek, want waar kan mens ‘n beter weerspieëling kry van die min plesiertjies wat die jong, armoedige Bekker-kinders in hul lewe gehad het?