Hier kruis die digter die 17de-eeuse betekenis met die moderne een én hy skryf homself in die proses in, want soos hy baie goed weet, is Cloete ‘n Middeleeuse vorm van kloot. ‘n Mens kry nogal dikwels, byvoorbeeld in die reeks Stokkiesdraai, dat Cloete Nederlandse (en Franse, Duitse, Latynse en Engelse) woorde “inmeng” in sy gedigte – hulle met ander woorde kreoliseer – met ‘n vervreemdende, poëtiese effek. Dis immers nie sy funksie om die gemeente te vermaak met special requests nie, of hoe?! Dit sal ook erkenning aan hom as die god van hierdie wêreld behels, daarom sal die aanvaarding van die nommer effektief 'n verbond met die dood wees (Op. 14:9-11). O.T. Allis erken die gevaar hiervan wanneer hy sê: “Die vraag of die figuurlike of geestelike interpretasie van ‘n bepaalde gedeelde geregverdig is of nie, hang slegs daarvan af of dit die ware betekenis weerspieël. Die uitroep word in hierdie gedig besonder geslaagd gebruik. Die uitroep in die voorlaaste strofe vorm die hoogtepunt van die gedig: slegs die doodskreet van die seun is by magte om die elwekoning uit sy gestaltelose newel tevoorskyn te laat tree en sy demoniese natuur te vertoon.