Deteksie van Ivermektien en Ander Dwelm Sensitiwiteite in Honde | Troeteldiere Huishouding
Junie 2004 Nuus
Sedert die 1980's is dit bekend dat sommige bolletjies en ander broeiende rasse uiters sensitief is vir die dwelm ivermektien, wat algemeen as 'n wormer en hartwurm voorkomend gebruik word. Navorsers by die Kollege vir Veterinêre Geneeskunde aan die Washington State University het 'n mutasie in 'n geen genaamd "MDR1" gevind wat verantwoordelik is vir hierdie sensitiwiteit vir ivermektien en ander middels. Hierdie mutasie veroorsaak 'n fout in die produksie van P-glikoproteïen, 'n stof wat gewoonlik die beweging van sekere middels en ander chemikalieë in die brein vertraag (oor wat algemeen bekend staan ​​as die "bloedbreinbinder"). Dwelms wat in die brein en ander weefsels op hoër vlakke kan ophoop as gevolg van die mutasie in hierdie geen, sluit in:
Ivermektien (antiparasitiese middel, algemeen veilig teen hartwurm voorkomings dosisse)
Loperamied (Imodium®; Anti-diarree-agent)
Doxorubisien (antikanker middel)
Siklosporien (immunosuppressiewe middel)
Tetracycline ('n antibiotika)
Deksametason ('n kortikosteroïed)
Sensitiwiteit vir hoë dosisse van ander hartwurmvoorkomings en vlooibekliefsprodukte, insluitend selamektien (Revolusie), moxidektien (ProHeart) en milbemisien (Interceptor, Sentinel) is in sommige collies en ander kuddes aangemeld.
Vir sommige van die bogenoemde middels sal verhoogde vlakke van die medikasie in die brein nie enige beduidende probleme veroorsaak nie. Vir ander kan die risiko van newe-effekte toeneem. Alle troeteldier eienaars moet bewus wees van die moontlike newe-effekte van enige medikasie wat hul troeteldier ontvang en waaksaam wees vir geassosieerde newe-effekte.
Ongeveer 1 in 3 of 4 collies in die Verenigde State is homosigoties (het 'n geen van albei ouers ontvang) vir die MDR1 mutasie. Hierdie honde is baie sensitief vir die bogenoemde middels. Ongeveer die helfte van die bolletjies in die Verenigde State is heterosigoties (het 'n geen van een ouer ontvang) vir die MDR1-mutasie. Hierdie diere is sensitief vir hoë dosisse van hierdie middels. Die oorblywende 25% van bolletjies het normale MDR1 gene. Tot dusver is die MDR1 mutasie ook in Australiese herders, Engelse herders, Shetland Sheepdogs, Old English Sheepdogs, McNabs, Langharige Whippets en Silken Windhounds gevind.
Die Veterinary Clinical Pharmacology Laboratory van Washington State University bied MDR1 genotipering vir honde aan. 'N Stompie van die binnekant van die wang van die hond word vir toetsing aan die laboratorium voorgelê. Deur hierdie toets kan honde wat die gemuteerde geen dra, geïdentifiseer word voor toediening van potensieel giftige middels. Alternatiewe middels of dosisse kan dan gebruik word.