ONZE geel bibliotekie is al vir jare lank knus genestel in die hartjie van die skool. Alhoewel daar in die afgelope paar jaar dikwels daarna verwys is as ’n “mediasentrum”, bly dit in wese ’n lokaal omlyn met boekrakke vol boeke, ’n tydskrifrak, naslaanarea, gemaklike banke, seegroen werktafeltjies, en een Windows 98 rekenaar vir die uitreik van boeke. In Afrikaans en Engels is ons van kleins af geleer dat elke sin ‘n werkwoord moet hê. Vir ‘n sin om ‘n sin te wees, moet daar ‘n doen-woord wees, ‘n aksie: “Hardloop!” of “Ek skop die bal.” In Xhosa is dit ook die geval, maar ‘n interessante kenmerk is dat die naamwoorde (die dinge) eintlik ‘n meer bepalende rol in elke sin speel. Daarom, wanneer ons woordeskat aanleer, wil ek graag hê dat jy elke keer ‘n onderskeid moet tref tussen die naamwoorde wat jy leer, en die werkwoorde. Welke klaskamer-atmosfeer jy ook al wil skep, oop vir kritiek en gesprek; nie almal geniet dié vryhede nie. Soms is dit intimiderend om op die witbord te kan skryf – deel te neem aan die koei se slag. ‘n Hand op te steek; van iemand te verskil. (Sê nou maar net die afgeslagte koeie was nooit heilig nie?)