'N onbekende jong persoon wat aan die terapie deelneem aan 'n sentrum vir vlugtelinge in Detroit. David Dalton / Wayne State University, CC BY-SA
In 'n onlangse onderhoud met Anderson Cooper en in sy jongste boek, May 14, het Howard Stern bespreek kinderjare teenspoed en trauma. Die twee mans het ook hul blootstelling aan hul ouers se stres bespreek en hoe hul reaksies as kinders hul volwasse gedrag gevorm het.
As 'n trauma psigiater, Is ek bly dat mans met so 'n bekende bereid is om oor hul ervarings te praat, want dit kan help om die publiek bekend te maak en stigma te verminder.
Kinderjare: Leer oor die wêreld en die self
'N Kind se brein is 'n spons om te leer hoe die wêreld werk en wie hulle self is. Ons mense het 'n evolusionêre voordeel in die vermoë om die ouer te vertrou en van hulle oor die wêreld te leer. Dit lei tot kumulatiewe kennis en beskerming teen teenspoed, waarvan slegs die ervare weet. 'N Kind absorbeer die patrone van die waarneem van die wêreld, met betrekking tot ander en tot die self deur aan volwassenes te leer.
Maar wanneer die aanvanklike omgewing buitengewoon moeilik en onvriendelik is, kan 'n kind se persepsie van die wêreld rondom geweld, vrees, gebrek aan veiligheid en hartseer ontstaan. Brein van volwassenes wat kinderdae teëkom, of selfs armoede, is meer geneig om gevaar op te spoor, ten koste van die negatiewe van die positiewe of neutrale ervarings.
Sommige wat kinders se teëspoed ervaar, moet vinniger volwassenes word en versorgers word of emosionele ondersteuning bied aan broers en susters of ouers op 'n ouderdom wat hulle self moet versorg. Hulle kan uiteindelik daardie patrone van ander met hul volwasse lewe dra.
Die kind van trauma kan ook homself of haarself as onwaardig beskou van liefde, skuldig of sleg. Die brein van 'n onwetende kind mag dalk dink: As hulle dit vir my doen, moet daar iets fout wees met my, ek verdien dit.
Die klein wêreld wat mense ervaar as kinders, vorm die manier waarop ons die ware groot wêreld, sy mense en die mense sien wat ons as volwassenes is. Dit vorm dan die manier waarop die wêreld op ons reageer op grond van ons aksies.
'N Wêreld vol trauma
Kindertrama is meer algemeen as wat 'n mens sou dink: Tot twee-derdes van kinders ervaar ten minste een traumatiese gebeurtenis. Dit sluit ernstige mediese siekte of besering, eerstehandse ondervinding van geweld of seksuele misbruik of getuienis, verwaarlosing, boelies en die nuutste toevoeging tot die lys: massa skietery.
Ongelukkig, wanneer dit kom by huishoudelike geweld en seksuele misbruik, is dit dikwels chroniese, herhalende blootstelling, wat selfs meer nadelig kan wees vir die kind se geestelike en fisiese gesondheid en gedrag.
Deurlopende siviele oorloë en vlugtelinge krisisse stel ook miljoene kinders bloot aan uiters hoë vlakke van trauma, wat dikwels geïgnoreer word.
Hoe reageer kinders op trauma?
Om die kind se reaksie op trauma te verstaan, moet 'n mens die ontwikkelingsvlak van emosionele en kognitiewe volwassenheid in gedagte hou. Die meeste van die tyd is verwarring die reaksie: Die kind weet nie wat aangaan of hoekom dit gebeur nie.
Ek hoor gereeld van my volwasse pasiënte dat wanneer hulle deur 'n familielid as 'n vyfjarige gemolesteer is, hulle nie geweet het wat gebeur het of waarom 'n sogenaamde vertroue versorger dit aan hulle gedoen het nie. Vrees en terreur, tesame met 'n gevoel van gebrek aan beheer, is dikwels metgeselle van hierdie verwarring.
Daar is ook skuld, aangesien die kind dalk glo dat hulle iets verkeerd gedoen het om die misbruik te verdien, en dikwels beweer die dringende volwassenes dat hulle iets verkeerd gedoen het om die misbruik te verdien. Ongelukkig wanneer seksuele mishandeling kom, word soms die ouers daarvan vertel dat hulle die voorval ontken of ignoreer. Dit maak die gevoelens van skuld en hulpeloosheid erger. Wanneer die trauma met ouers gebeur, soos die gereelde mishandeling van 'n moeder deur 'n alkoholiese vader, sit kinders tussen twee mense waarvan hulle veronderstel is om lief te hê. Hulle kan kwaad wees vir die vader vir geweld, of kwaad vir die moeder omdat hulle nie self en hulself kan beskerm nie.
Hulle mag probeer om op te staan ​​om ma van vader of van haar hartseer te beskerm. Hulle kan skuldig voel omdat hulle nie in staat is om haar te red nie, of hul broers en susters moet insamel wanneer ouers dit nie doen nie. Hulle leer die wêreld is 'n wrede en onveilige plek, 'n plek waar een misbruik word en een is gewelddadig.
Volwassenheid littekens van kinderdae
Kinders wat mishandel word, kan gehelp word wanneer volwassenes hul verslae van misbruik ernstig opneem. BestPhotoStudio / Shutterstock.com
Daar is 'n groeiende navorsingsonderwerp wat die langdurige impak van kindertrama aandui: nie net dat sulke kinderervarings kan vorm soos wat die persoon waarneem en reageer op die wêreld nie, maar ook dat daar lewenslange akademiese, beroeps-, geestelike en fisiese gesondheidsgevolge is. Hierdie kinders mag hê laer intellektuele en skoolprestasie, hoër angs, depressie, substansgebruik en 'n verskeidenheid van fisiese gesondheidsprobleme insluitend outo-immuun siekte.
Volwassenes wat die trauma van kinders gehad het, het 'n groter kans om te ontwikkel post-traumatiese stresversteuring wanneer dit aan nuwe trauma blootgestel word en hoër tariewe van angs, depressie, substansgebruik en selfmoord. Fisiese gesondheidsgevolge van kindertrama by volwassenes sluit in, maar is nie beperk nie tot vetsug, chroniese moegheid, kardiovaskulêre siekte, outo-immuun siekte, metaboliese sindroom en pyn.
Nie almal wat blootgestel word aan kinderverskrikking is permanent geskend nie, en 'n voorpunt in navorsing oor kinderjare is die voorspellers van risiko en veerkragtigheid. Daar is byvoorbeeld genetiese variasies wat die persoon meer of minder kwesbaar vir die impak van trauma kan maak. Ek sien dikwels diegene wat gelukkig was om hul trauma op 'n sinvolle manier te transformeer en met die hulp van 'n goeie mentor, terapeut, grootouer of positiewe ervarings styg en ontwikkel meer krag.
Dit beteken egter nie diegene wat langtermyn-impak onderhou nie, was swakker of probeer minder. Daar is 'n menigte genetiese, neurobiologiese, familie-, ondersteunings-, sosio-ekonomiese en omgewingsfaktore. Behalwe die erns en hoe chroniese die trauma is, kan dit lei tot die breek van die sterkste mense wanneer dit aan trauma blootgestel word.
Hoe om te gaan met kindertyd trauma
Ons as 'n samelewing kan baie doen: armoede verminder; opvoed en voorsien minderbevoorregte ouers met ondersteuning wat nodig is om hul kinders te verhoog (hoewel kindertraming ook in bevoorregte huise voorkom); neem ernstig kinders se verslag van mishandeling; verwyder die bron van trauma of verwyder die kind uit die traumatiese omgewing; psigoterapie. Wanneer nodig, kan medikasie ook help.
Gelukkig vir ons almal, onlangse vordering in neurowetenskap, psigoterapie en psigiatrie het ons sterk instrumente voorsien om die negatiewe impak van die kind te voorkom en die negatiewe impak van die volwassenes te verminder, as ons kies om dit te gebruik.