Na die sondeval onder Satan se invloed ontstaan die vleeslike, geslagtelike liggaam van skaamte (sonde). Hierdie sondige liggaam het die dood (sterflikheid) gebring waarbinne die gees van die Adamiet vasgevang sou wees. Die Christus sou die eerste wees om die dood van die sondeval te oorwin.
Jesus verkondig die Koninkryk van die hemele. Hy is deur die Vader gestuur om aan ons die ewige lewe te gee en verduidelik dan in sy gebed tot die Vader hoe ons die ewige lewe kan verkry:
“En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het. Die werk wat U my gegee het, het Ek volbring (Johannes 17:3).
Die gesag van die priesterdom is deur die Romeinse ryk erken en hulle kon met redelike outonomiteit hul daaglikse werksaamhede voortsit en fondse insamel. Die priesters het egter gevrees dat die aktiwiteite van die Christus en die menigte mense wat hom volg, sou lei tot ‘n ingryping deur die Romeine met tragiese gevolge vir die hele volk.
Die Christus het sy opdrag sowel as die uiteindelik moord op Hom in ‘n gelykenis verduidelik. Die rol van die Vader met betrekking tot die moord word soos volg deur die Christus verduidelik:
“Oplaas het hy sy seun na hulle gestuur en gesê: Hulle sal my seun ontsien. Maar toe die landbouers die seun sien, het hulle onder mekaar gesê: Dit is die erfgenaam; kom laat ons hom doodmaak en sy erfdeel in besit neem.”
Volgens die kerklike doktrine het die Vader juis sy seun gestuur om vermoor te word, sodat Hy (die Vader) in staat gestel kon word om ons te vergewe. Die implikasie van hierdie doktrine is dat die priesters, Satan en die Vader saamgespan het om die Christus te vermoor. Dit is ‘n bisare siening waaraan ek nie deel wil hê nie.
Ek verwerp die gedagte dat ek my saligheid vind in ‘n bose moord deur Satan en die priesterdom op die Christus.
Ek vind my saligheid in die wete dat die Christus die dood en Satan oorwin het, deur die opstanding.
Na die Hemelvaart vertrek die apostels om die evangelie van die Christus aan die Israeliete in verstrooiing te verkondig. Soos wat die Jode van Jerusalem hierdie boodskap verwerp het, word dit ook deur die Israeliete in verstrooiing verwerp. Om hierdie rede wend Paulus hom tot die Heidene, (Handelinge 13:46) wat die nuwe evangelie wel aangryp en verbeur die Jode en Israeliete die koninkryk van God en word dit aan 'n ander volk gegee.
2 Toe Paulus en Barnabas hulle daarteen verset en in 'n heftige meningsverskil met hulle betrokke geraak het, is daar besluit dat hulle twee en nog 'n paar ander van die gemeente na die apostels en ouderlinge in Jerusalem moet gaan in verband met hierdie vraagstuk.
8 En God wat die harte ken, het vir hulle getuienis gegee deur aan hulle die Heilige Gees te skenk net soos aan ons.
9 En Hy het geen onderskeid tussen ons en hulle gemaak nie, aangesien Hy hulle harte gereinig het deur die geloof.
10 Nou dan, waarom versoek julle God deur op die nek van die dissipels 'n juk te lê wat ons vaders en ook ons nie in staat was om te dra nie?
12 En die hele menigte het geswyg en na Bárnabas en Paulus geluister, terwyl hulle van al die tekens en wonders vertel wat God deur hulle onder die heidene gedoen het.