Hoekom is dit onsin om BMI te gebruik om jou gesondheid te meet - InnerSelf.com
Middellyf omtrek is 'n beter voorspeller van gesondheid as BMI. Shutter
Ons is 'n samelewing wat behep is met getalle, en nie meer as wanneer ons ons gesondheid bestuur nie.
Ons gebruik slimhorlosies om treë te tel en ons daaglikse aktiwiteit na te spoor, tellings vir ons fiksheid te skep, en ons hartklop en slaapkwaliteit te monitor om ons gesondheid en welstand te meet.
Dokters kan net so behep wees met getalle, en staatmaak op metings en vergelykings om tellings vir ons gesondheid te skep, waarvan een van die gewildstes die Liggaamsmassa-indeks (LMI) is.
Maar BWI – 'n maatstaf van die verhouding tussen jou gewig en lengte – word toenemend onder die loep geneem. Al hoe meer kenners bevraagteken die akkuraatheid daarvan en gesondheidspraktisyns se fiksheid om dit as 'n enkele aanduiding van gesondheid en gesonde gewig te gebruik.
Hier is alles wat jy oor BMI moet weet – en hoekom dit onsin is om dit as die enigste maatstaf van jou gesondheid te gebruik, begin met 'n vinnige geskiedenisles.
Waar kom BMI vandaan, en hoekom word dit met gesondheid geassosieer?
Die konsep van BWI is ontwikkel in 1832 (ja, amper 200 jaar gelede!) deur Belgiese statistikus Lambert Adolphe Quetelet, wat 'n beroep gedoen is om 'n beskrywing van die "gemiddelde man" te skep om die regering te help om vetsuggetalle onder die algemene bevolking te skat.
Spoel 100 jaar vorentoe na die Verenigde State, waar lewensversekeringsmaatskappye mense se gewig begin vergelyk het met 'n gemiddelde bevolkingsgewig vir soortgelyke individue om versekeringspremies te bereken op grond van 'n voorspelde risiko om te sterf.
Vererg deur hierdie ietwat onwetenskaplike benadering, het die Amerikaanse fisioloog Ancel Keys voltooi navorsing met 7,000 XNUMX gesonde mans wat Quetelet se maatstaf gebruik, vind hierdie metode 'n meer akkurate en eenvoudiger voorspeller van gesondheid wat ook goedkoop was.
Quetelet se berekening is daarna herdoop na BMI en aangeneem as 'n primêre aanduiding van gesondheid, danksy daaropvolgende studies wat verhoogde risiko's van hartsiektes, lewersiekte, artritis, sommige kankers, diabetes en slaapapnee met verhoogde BMI bevestig.
Die gebruik daarvan het gou wydverspreid geword, en vandag word BMI oral gevind, van die dokter se operasie tot die gimnasium.
Hoe word BMI gemeet, en wat beteken die tellings?
Die BWI-formule is eenvoudig en maklik om te bereken danksy die vele gratis BWI-sakrekenaars wat aanlyn beskikbaar is.
Om BMI te bereken:
neem jou gewig in kilogram
om jou indeks te kry, deel jou gewig deur die kwadraat van jou lengte in meter.
Jou resultaat klassifiseer jou in een van vier kategorieë wat jou liggaamsgewig in 'n enkele woord beskryf:
• ondergewig – 'n BMI van minder as 18.5
• normaal – 'n BMI tussen 18.5 en 24.9
• oorgewig – 'n BMI tussen 25.0 en 29.9
• vetsugtig – 'n BMI van 30 of hoër.
Is BMI dus 'n akkurate maatstaf van gesondheid?
Alhoewel BMI 'n toeganklike en bekostigbare manier is om 'n persoon se gesondheid te monitor, moet dit nie as 'n enkele maatstaf van gesondheid staatgemaak word nie.
1. LMI mis 'n belangriker maatstaf – liggaamsvetpersentasie
LMI is gebaseer op liggaamsgewig, maar 'n persoon se siekterisiko is gekoppel aan liggaamsvet, nie gewig nie.
Alhoewel liggaamsgewig 'n aanduiding van liggaamsvet kan wees, is daar 'n belangrike rede waarom dit nie altyd 'n akkurate storie vertel nie: spiere is baie digter as vet.
Omdat BWI sakrekenaars nie vet van spiere kan onderskei nie, kan mense maklik verkeerd geklassifiseer word. Op die uiterste het BWI geklassifiseer atlete in piek fiksheidstoestand, soos die naelloper Usain Bolt, as amper oorgewig, en die Amerikaanse sokkerspeler Tom Brady as vetsugtig.
2. LMI meet nie liggaamsvetverspreiding nie
Verskeie studies het gevind dat mense met dieselfde BMI baie verskillende siekterisikoprofiele kan hê, hoofsaaklik aangedryf deur waar vet in hul liggame versprei word. Dit is omdat nie alle vet gelyk is nie.
As jy vet om jou maag gestoor het, is jou risiko vir chroniese siektes baie hoër as mense wat vet om hul heupe gestoor het, want dit is 'n aanduiding van hoeveel viscerale vet jy het – die tipe vet diep in die maag wat verhoog jou risiko beroerte, tipe 2-diabetes en hartsiektes.
In wit bevolkings word 'n middellyf-omtrek van meer as 80 cm vir vroue en meer as 94 cm vir mans geassosieer met 'n verhoogde risiko van chroniese siektes, en vir Asiatiese bevolkings is dit meer as 80 cm vir vroue of 90 cm vir mans.
3. BWI is nie verantwoordelik vir demografiese verskille nie
Die BWI is iets waarvan niemand van ons hou nie – rassisties en seksisties.
Toe Quetelet geskep en Keys BWI bekragtig het, het hulle grootliks manlike, middeljarige Anglo-Saksiese bevolkings bestudeer. Hulle metode seëvier, al word BWI se berekeninge en klassifikasies vandag universeel gebruik.
Ons liggame het van nature 'n paar duidelike kenmerke wat deur ons geslag gedryf word, insluitend dat wyfies oor die algemeen minder spiermassa en meer vetmassa as mans het. Ons weet ook dat spiermassa afneem en verskuif rondom die liggaam soos ons ouer word.
Navorsing het ook beduidende verskille in liggaamsgewig, samestelling en siekterisiko op grond van etnisiteit bevestig. Dit sluit in bevindinge van die vroeë 2000's wat gevind word op maatreëls vir optimale gesondheid, mense van Asiatiese etnisiteit moet 'n laer BMI hê, en mense van Polinesiese etnisiteit kan gesonder wees teen hoër BMI's.
Hierdie kwessie het gelei tot voorgestelde herdefinieerde BMI-afsnypunte vir mense van Asiatiese etnisiteit (waar 'n gesonde BMI minder as 23 is) en Polinesiërs (waar 'n gesonde BMI minder as 26 is).
So wat moet ons eerder gebruik?
Om duidelik te wees: gewig en gesondheid hou verband, met ontelbare studies wat aantoon dat mense wat vetsugtig of oorgewig is, 'n verhoogde risiko vir siekte.
Maar hoewel BMI as 'n siftingsinstrument gebruik kan word, behoort dit nie die enigste instrument te wees waarop staatgemaak word om 'n persoon se gesondheid en gesonde gewig te bepaal nie.
In plaas daarvan moet ons fokus op maatstawwe wat ons meer vertel oor vet in die liggaam en waar dit versprei word, deur gewigsomtrek, middellyf-tot-heupverhoudings en liggaamsvet te meet om 'n beter begrip van gesondheid en risiko te kry.
Ons moet ook die baie ander maniere oorweeg om jou gesondheid en waarskynlikheid van siekte te meet, insluitend vlakke van trigliseriede ('n tipe vet wat in jou bloed voorkom), bloeddruk, bloedglukose (suiker), hartklop, teenwoordigheid van inflammasie, en stresvlakke.
As 'n enkele maatstaf is BWI nie 'n goeie maatstaf van gesondheid nie – dit het nie akkuraatheid en duidelikheid nie en, in sy huidige vorm, mis dit die meting van die baie belangrike faktore wat jou risiko van siekte beïnvloed.
Alhoewel BMI 'n nuttige beginpunt kan wees om jou gesondheid te verstaan, moet dit nooit die enigste meting wees wat jy gebruik nie.