Ons mag veral nie daardie sosiale iets van ons daaglikse lewe prysgee nie, nie die moeite, die belastingsgeld van ons voorvare nie, die offers wat hulle gebring het, hulle belegging in die toekoms. Soos hulle, moet ons duidelik weet, dis ons geselsksp, ons wat mense is, nie die juristiese persone, wil sê die multinasionale geldmag nie.
In die duitse wetgewing is dar die begrip subsidiariteit (subvensionering?), waarby die staat nicht alle opgawes uitvoer, maar einiges daarvan, byvoorbeeld in die sosiaalhulp-sektor, aan verenigings en institute afgee. Die inrigtings (vir wie die opgawe 'n harts­aangeleentheid is) het strenge riglyne wat hulle moet bevolg; sodoende word gesorg dat die kleinste van die klein burgers  „die swakste skakel”  níe tekort kom, nie bedrieg word nie. Dit maak die werk van die medewerkers in die verskillende inrigtings moeiliker, maar dit gee die betrokkenes en hul verwante 'n gevoel van sekuriteit, want hulle speur dat 'n besonders hoë vlak in die omgang met minder-bemiddeldes aangestreef word. (Daarby lê die medewerkers in sulke inrigtings sekerlik die meeste „interesse” aan die dag.)
Al die skole wat privaat of „vry” gedra word (wat alte dikwels goedkoper gebou is en doeltreffender as die staatskole bestuur word) het as riglyn die idee van 'n geëerde pedagoge of filosoof, nie die aandeelwaarde van 'n sponsor nie: Die ouers en onderwysers van 'n staatsskool is al daar en is alreeds die eerste rye van die lede van 'n vereniging wat bestaan uit interesseerdes (in teenstelling teen „interessente”). Hulle is geïntereseerd in die opvoeding en bevordering van hulle kinders, ons toekomsdraers.
Oraloor word sponsors (vroeër bevorderers of beskermers) in opvoedkundige samehang gesoek; dit mag nie wees dat een-of-ander firma op die pedagogiek, die leerplan, die geestige rigting van 'n opvoedkundige inrigting invloed uitoefen nie. (In die sestigerjare het dit bekend geword dat navorsingafdelings aan amerikaanse universiteite skielik finansieel uitgedroog het want die NASA byvoorbeeld na die ontdekking van 'n besondere beskermende laag vir hul rakete dadelik die geldkraan toegedrai het.) Opvoed­kundige inrigtings op alle vlakke kan as vereniging of gemeenskaplike maat­skappy registreer word. Daar is reeds privates waar die nuwelinge kan gaan vra, hoe so 'n vereniging kan lyk of werk; hulle kan ook raad by inrigtings vir sosiale hulp haal. Waar­skynlik sal die kommunikasie vir altwee kante waardevol wees: Die oprigting van nuwe sake bring dikwels die beroemde vars wind saam.
Die ekonomiese sektor kan soiets nie doen nie. Die diensleweransier moet kan. Die finansies-mens sê eenduidig dat die belêer op die firma moet kan vertrou, as hy daartoe beweeg gaan woord om aandele te koop. Hy is dus nie bereid of in stand om geldverliese te verdra nie. Die staat en ander mense of inrigtings wat sosiale dienste lewer moet daartoe bereid wees  weens die vertroue, mos. Europeërs moet die vry mark-ekonomie so goed beheers dat dit nie die oorhand in die sosiale gebeure kry en daardeur die geselskap verkneg nie.
[Hierdie stuk het ek al dertien jare gelede geskryf, en soos ek dit sien, is hy nog altyd aktueel. Miskien meer as ooit!]
Die volgende vraag is, of hierdie ,kanker' so dikwels opkom, en of dit so 'n ,landplaag' of epidemie is, soos wat uitgemaak word. Miskien is die kanker in die verbeelding van die geldhaaie.
Baie, baie waar! Dis waarom daar nie 'n kuur vir kanker gevind sal word nie - daar is te veel geld by betrokke! I