Die rol van 'Black Panther'. Marvel Studios
Toe Black Panther vrygelaat is, was Baye McNeil, 'n voormalige Brooklynite wat nou in Japan woon, opgewonde. Soos hy aan The Japan Times gesê het, het hy aangesluit 'N groep handig positiewe broers en susters' by 'n teater in Tokio. Gesamentlik is hulle na die land van Wakanda vervoer. As 'n ballingskap in Japan en 'n swartman in 'n land met baie min mense van Afrika-afkoms, het hy en sy vriende, soos hy beskryf het, 'n oorvloedige ryk van verfrissende boodskappe en herstellende beelde ingevoer wat hom 'n gevoel van verbinding gegee het en deel uitmaak.
Baye McNeil was nie alleen nie. Terug in die VSA, die skrywer Carvell Wallace verduidelik hoe die rolprent se fiktiewe nasie van Wakanda op baie werklike maniere bedryf het om 'n wêreld te bied wat Afro-Amerikaners kan streef, sowel as 'n plek wat in die verlede sowel as die toekoms gewortel is.
Of dit nou 'n movie is 2-jaar-oue Parker Curry kyk na Amy Sherald se portret van Michelle Obama, die beelde wat ons almal sien.
Om te sien, glo nie net nie. Sien veranderinge wat ons glo, oor onsself en oor ander mense, insluitende konstruksies van ras.
In sy opstel, "Om te sien en nie te sien nie," die laat skrywer en neuroloog Oliver Sacks beskryf hoe sien is nie so maklik soos ons ooglede ophef nie. In plaas daarvan, soos hy gesê het,
"Wanneer ons elke oggend ons oë oopmaak, is dit op 'n wêreld wat ons 'n leeftyd geleer het om te sien. Ons word nie die wêreld gegee nie: ons maak ons ​​wêreld deur onophoudelike ervaring, kategorisering, herinnering, heraansluiting. "
Met ander woorde, om visie te hê is een ding; om te sien is 'n ander.
My navorsing ondersoek hoe ons leer om te sien. Ek is geïnteresseerd op die manier waarop mense beelde gebruik, maar ewe belangstel in die manier waarop beelde mense gebruik en hul persepsie verander.
Ons begin ander mense voor te stel en hoe dit voorkom, voordat ons hul hande skud, en goed voordat enige verhouding kan plaasvind. Ons skep geestelike modelle van ander gebaseer op ons ervarings in die verlede, en hierdie modelle beïnvloed enige nuwe ontmoetings, of ons daarvan bewus is of nie.
Kognitiewe sielkundige Jeffrey Zacks, in sy boek "Flikker: Jou brein op films," bied hierdie fassinerende idee wat óf ontstellend of positief kan wees:
"Of ons gebeurtenisse in die regte lewe ervaar, hulle in 'n fliek sien of in hulle verhale hoor, ons bou perseptuele en geheue voorstellings in dieselfde formaat."
Inderdaad, studies in die kognitiewe wetenskappe wys dat ons neurale stelsel nie maklik onderskei tussen beelde wat ons op die skerm sien nie en die beelde wat ons in die "regte lewe" sien. Baye McNeil en Carvell Wallace het geen illusie gehad dat Wakanda nie 'n regte plek was nie, maar die Krag van beelde is sodanig dat mense dinge in die wêreld van die teater kan voel. Daardie gevoelens kan terug in die lewe buite die teater oorgedra word.
Verander ons beelde, verander ons siening
Dit is juis omdat ons vermoë om te sien, grootliks geleer en sterk beïnvloed word deur mediaberigte, dat ons ook kan onthou hoe om te sien. 'N Aantal studies in kognitiewe wetenskappe in die afgelope jare het getoon hoe mense byvoorbeeld rasse-vooroordele kan verminder deur middel van sienings.
Sielkundiges het lank gedokumenteer die "eie-ras-vooroordeel", ook bekend as "ander-rasseffek", die onvermoë van mense om gesigte van mense van ander rasse as hul eie te herken en te onderskei.
Inderdaad, studies het getoon dat dit reeds nege maande toon babas so perseptuele vernouing. Dit gebeur omdat babas in hul eerste jaar hoofsaaklik blootgestel word aan geslote familielede wat geneig is om van dieselfde etniese en rasse-agtergrond te wees. Vir evolusionêre redes kan hierdie vernouing vinniger verwerking van relevante sensasies deur ander mededingende neurale prosesse uit te skakel. Ons voorvaders moes hul eie gesin onderskei as wat hulle nodig gehad het om mense van ander plekke te herken.
Vandag ondersoek 'n aantal navorsers die omkeerbaarheid van die eie-ras vooroordeel, en weer die plastisiteit van ons neurale stelsel uitwys.
Een navorsingsgroep gebruik liggaamlike illusies, soos om wit mense voor 'n rekenaarskerm te stel wat 'n beeld van daardie persoon genereer, maar dit laat ligte velde donkerder word. Toe dit later getoets word vir rasse-vooroordele, het die vooroordele afgeneem.
Nog 'n groep gebruikte prentboeke om die opkoms van eie rasvooroordeel te voorkom deur beelde van Chinese mense se gesigte aan blanke babas te wys. Nadat hulle meer beelde van mense van 'n ander ras gesien het, kon die kinders steeds die ander rasse gesigte beter as 'n kontrolegroep onderskei.
Nog 'n studie Gebruik clips van die film "Die Joy Luck Club," vra 'n groep wit Amerikaners om hulself in die plek van die belangrikste Chinese-Amerikaanse karakter, Junie, te stel. Daaropvolgende toetse het 'n vermindering in implisiete vooroordeel teenoor "outgroups" in die algemeen gevind.
Omdat die beelde saak maak, sien die soorte beelde ons nog meer saak. Plat, tweedimensionele beelde verander ons persepsie in die wêreld buite die fliek, buite die prentboeke.
Natuurlik kan ons nie 'n algemene bevolking aanskakel op rekenaars en virtuele realiteitsomgewings wat ons rassige voorkoms verander of beheeromgewings instel vir ons kinders om sulke ervarings te hê nie. Maar ons kan die beelde wat ons gereeld sien gereeld kies.
En dit is waarom kritiek soos #OscarsSoWhite saak soveel. Dit is nie net dat dit meer regverdig sou wees om meer toneelskrywers op die grootskerm te hê nie, maar dat dit meer as akteurs van kleur sou hê om die rassistiese vermoedens van ons kultuur as geheel te verander.
Lesers onthou dalk Jessica Curry, die moeder van die rooi bedekte Parker Curry, wie se beeld nou stewig in die publieke oog is, aangesien sy na 'n portret van Michelle Obama staar. Soos sy vir The New York Times geskryf het, "Verteenwoordiging maak saak. ... Slegs deur blootgestel te word aan briljante, intelligente, mooi swart vroue kan my meisies en ander meisies van kleur regtig verstaan ​​dat hul doelwitte en drome binne bereik is. "
Die skepping van 'n minder rassistiese sosiale stelsel het nie 'n eenvoudige gids nie, en dit sal naïef wees om voor te stel dat as ons almal beter beelde begin kyk, die wêreld 'n beter plek sou wees. Maar dan weer, op sy eie klein manier, kan dit.