Sy verlossende genade word reeds duidelik wanneer Hy 'n suiwer maatstaf (skietlood) aanlê waarmee Hy die lewe van sy volk op koers wil kry (Am 7).
Sy heilige karakter eis ook dat alle gesaghebbers reg moet laat geskied (Ps 82).
Die weg tot verlossing loop deur God se groot gebod, die liefde, wat nie net die gedrag van mense aan die lig bring nie, maar ook versorgend en helend is soos wat Jesus met sy gelykenis van die barmhartige Samaritaan verduidelik (Luk 10:25-37).
1 Van Paulus, 'n apostel van Christus Jesus deur die wil van God, en van die broer Timoteus.
2Aan almal in Kolosse wat aan God behoort, getroue broers in Christus.
Ons dank God vir julle
3Wanneer ons tot God, die Vader van ons Here Jesus Christus, bid, dank ons Hom altyd vir julle 4omdat ons gehoor het van julle geloof in Christus Jesus en van julle liefde vir al die gelowiges. 5Hierdie geloof en liefde is gegrond op die hoop wat vir julle in die hemel bewaar word en waarvan julle reeds gehoor het toe die waarheid, die evangelie, aan julle verkondig is. 6Die evangelie het julle bereik, en net soos dit in die hele wêreld vrug voortbring en verder versprei, gebeur dit ook by julle van die dag af dat julle van God se genade gehoor het en dit leer ken het soos dit werklik is. 7Julle is daarin onderrig deur Epafras, ons geliefde medewerker en 'n getroue dienaar van Christus in julle belang. 8Dit is ook hy wat ons vertel het van die liefde wat deur die Gees in julle gewek is.
Vers 1-2: Die brief is van Paulus en Timoteus, wat saam met hom is, en getuig van sy apostelskap in Christus. "Hierdie brief is bedoel vir al die mense van Kolosse wat spesiaal net God s'n is . . . vir julle wat in Jesus glo en daarom deel van God se hegte familie is" (Die Boodskap). Wat hier uitstaan, is dat Paulus die gemeente met die begrippe "gelowiges" en "heiliges" soos ook elders (Fil 1:1; Rom 1:7) kwalifiseer as "eenkant gesit, verkore, uitgesonder wees vir die Here, mense wat aan God behoort".
Vers 3-14: Struktureel vorm hierdie openingsperikoop 'n eenheid. Die gedeelte bevat eerstens gebede wat begin by vers 3 en eindig by vers 12. In vers 3-8 "dank" Paulus God vir wat dit hy van die gemeente gehoor het en ook vir God se gawe in Christus aan die gelowiges. In vers 9-11 doen hy "voorbidding" vir die gemeente. In vers 13 en 14 volg dan belangrike geloofsmotivering vir dit wat voorafgaan. Dié begronding vorm egter ook 'n oorgang na die dramatiese hoogtepunt in die lied, by vers 15-20, wat die persoon en werk van Christus besing (Du Plessis).
a. Dank – vers 3-8: Paulus se "gebedsfokus van dank aan die Vader van die Here Jesus Christus" (die kurios), vir die gelowiges in Kolosse om "twee" besondere "redes". Die getuienis van hulle "geloof wat berus op Christus" (Du Plessis) het hom bereik waar hy in die gevangenis sit. Daarby is aan hom vertel van hulle "liefde" vir al die gelowiges. Hy is beïndruk dat die Kolossense se geloof in Christus Jesus, hulle liefde vir al die heiliges, bou op die "hoop" (Paulus se bekende geloofstrilogie) wat vir hulle as "onaantasbare skat" in die hemel bewaar en geanker word. Juis hierdie hoop stel hulle in staat om te volhard in liefdesdiens.
Die "waarheid van die evangelie" (dit beteken die evangelie wat die waarheid is) is aan hulle verkondig. Dit staan teenoor enige dwaling of valse waarhede. Nie alleen het hulle die evangelieboodskap gehoor nie, maar hulle aanvaarding daarvan het hulle hele lewe verander en beteken 'n nuwe lewenswyse. Juis op grond hiervan skryf Paulus aan hulle.
Paulus beklemtoon dat "die evangelie van Christus hulle bereik het", alreeds verder versprei het en vanuit Kolosse verder oor die hele wêreld versprei. Teenoor die lokaliteit, beperktheid van die destydse dwalinge, word die evangelie wat die eindes van die aarde bereik, beklemtoon as die oorheersende krag waarin God self aan die werk is. Dié uitbreiding hier is in ooreenstemming met Paulus se gerigtheid om destyds die evangelie na die hele bekende wêreld uit te dra (bv sy destydse plan om Spanje te bereik – Rom 15:24). Paulus herinner hulle daaraan dat die vrugte van die evangelie wat hulle self dra, gegroei het vanaf daardie dag dat hulle van God se genade gehoor het en juis dít as die waarheid (soos dit werklik is) erken het. God se genade in Jesus is die eintlike fokus en hulle is daarin onderrig deur Epafras (1:7; vlg 4:12 een van hulle in Kolosse). Paulus noem hom sy geliefde mededienskneg (Gr sundoulos – letterlik medeslaaf; vgl Fil 2:7 waar Christus Jesus se dienswerk as slawewerk gekwalifiseer word) en dienaar (Gr diakonos dui op algemene diens – anders as ons verskraalde begrip van die diakenamp, sluit dit beide prediking en pastoraat in ter wille van die gemeente) van Christus. Epafras se getuienis teenoor Paulus was die goeie nuus van die onderlinge liefde in die gemeente, ten spyte van die dwalinge. Dit is belangrik dat Paulus die bestaan van hierdie onderlinge liefde identifiseer as die werk van die Heilige Gees (liefde in die Gees).
b. Voorbidding – vers 9-12: Juis "daarom", omdat hulle bestaan en die karakter daarvan God se werk is, doen Paulus naas sy dankgebede onophoudelik "voorbidding" vir die gemeente in Kolosse, van die eerste dag dat hy van hulle bestaan gehoor het.
Vers 9-10: Sy "voorbidding" fokus op hulle vervulling met kennis (vgl ook Fil 1:9), wysheid en insig. Teenoor moontlike selftevredenheid bid Paulus dat die gelowiges in Kolosse, die gemeente, sal kom tot die volle kennis van God deur al die wysheid en insig wat die Gees gee. Die vorm van die werkwoord beklemtoon dat God die kennis, insig en wysheid in gelowiges bewerk. Dit gaan ten diepste om die wil van God en nie om die spekulatiewe kennis van die destydse samelewing nie. Wysheid en insig dui hier op die praktiese bekwaamheid om reg en verkeerd te onderskei en God se wil te kan verklaar. Paulus bid dit met die oog op die gemeente se praktiese geloofslewe, tot eer van die Here, deur net te doen wat die Here verlang. Die vrugte van so 'n lewe word sigbaar in die doen van goeie werke en die groei in die kennis van God (1:10). Daarom is Paulus se fokus in vers 9 daarop gerig dat die Here die gemeente sal volmaak met kennis, wysheid en insig.
Vers 11: In dié merkwaardige vers bid Paulus verder: Mag julle (die gemeente) met sterkte/krag (Gr dunamei) bekragtig (Gr dunamoumenoi) word (die werkwoord dui op 'n voortgaande aksie) deur/vanuit die mag (Gr kratos – die begrip word in die NT slegs vir God se krag gebruik) en die heerlikheid (Gr doxés) waaroor God beskik. Dit is vir Paulus duidelik dat juis God se inherente krag en heerlikheid (in sommige vertalings "the glorious power" of "the glorious might of God") die Kolossense bekragtig, hulle bron van krag en van energie is, sodat hulle altyd (in alle omstandighede) met lydsaamheid (Gr makrothumian – beteken om in die konteks van weerstand/provokasie/vervolging nie die natuurlike reaksie van bitterheid en wraak te openbaar nie, maar Christus se gebedshouding en vergewensgesindheid) sal volhard, geduldig sal aanhou (Gr hupomonen – vgl Heb 12:1 waar dieselfde woord die atleet aandui, wat met volharding hardloop om sy doel te bereik, ten spyte van moeilike uitdagings en ontbering). Die begrip "met blydskap" (G. charas) word in sommige Griekse tekste hierby gevoeg (vgl die OAV). Die NAV laat dit egter in die lig van die jongste tekskritiese navorsing uit.
Vers 12: Paulus vermaan die gemeente hier om self ook die Vader met blydskap te dank omdat Hy hulle geskik gemaak het om saam met die heiliges (hulle wat vir die Here afgesonder, uitgesonder is) deel te kry aan die erfenis wat wag in die ryk van lig. Hier, soos elders in die brief, motiveer Paulus die gemeente se veronder-stelde houding en handelinge vanuit hulle gerigtheid op die toekoms, die waarborg op dit wat daar vir hulle wag (eskatologie). Terwyl hulle vooruitkyk op dit wat in die toekoms wag, word hulle opgeroep om God nou te dank.
c. Grondslag en motivering – vers 13-14: Die laaste twee verse van die perikoop is baie belangrik vir die Kolossense brief se boodskap in die geheel. Paulus onderstreep hierin die grondredes vir sy eie dank- en voorbede.
Vers 13: Dit wat van die gemeente in Kolosse waar is, dit wat reeds met hulle gebeur het (die tydsvorm van die werkwoorde is aoristus – dit dui op 'n afgehandelde daad wat nou geld), motiveer sy voorbidding vir die gemeente en sy aandrang by hulle om hulle geloof prakties uit te leef en God so te eer en biddend te dank.
Die gemeente (Paulus praat nou in die eerste persoon en sluit homself ook in) word hierby daaraan herinner dat hulle tevore in die absolute mag, onder die absolute oorheersing, wettige heerskappy (Gr exousia) van die duisternis (Gr skotous – ook by Matt 27:45; Luk 22:53) was (vgl Rom 6 – slawe van die sonde). Die duisternis dui nie slegs op die afwesigheid van lig nie, maar op teenstand teen die lig, dus nie slegs 'n bestaan sonder God nie maar teen God (Carson)
Die gemeente is daaruit weggeruk (Gr érrusato – verlos; (uit die magsgebied van hierdie rebelle-koninkryk) en is nou onder die heerskappy (Gr Basileia – koninkryk) gestel van "sy Seun wat Hy liefhet" (vgl Hand 26:18 "om hulle oë te open dat hulle hulle uit die mag van die duisternis tot die lig kan bekeer en van die mag van Satan tot God . . ."; die gedagte is volop in die OT). Die koninkryk van die Seun vorm die teenpool van die mag van die duisternis. "Seun van sy liefde" beklemtoon dat Jesus self die voorwerp van God se liefde is (vgl Ef 1:6) en juis dit waarborg aan die onderdane in sy koninkryk ook God se seën en sorg wat hulle versorg en vorm.
Vers 14: Deur die Seun het ons die verlossing (Gr apolutrosin – vrygekoop uit gevangenskap; die woord het 'n OT oorsprong en wys dikwels na die volk se verlossing uit Egipte) verkry, die vergewing (Gr afesin) van ons sondes (Gr amartioon – beteken om kort te kom aan God se verwagtinge).
Die dwaalleer in en om Kolosse het 'n sinkretistiese verlossingsweg gebied, waardeur mense hulle eie heil deur middel van 'n nuwe godsdienstigheid kon help bewerk (sien "Konteks"). Paulus beklemtoon egter die absolute teendeel. Die wesenlike van die Paasboodskap is juis dat die ommekeer van ons posisie vir Christus 'n onvoorstelbare stryd gekos het (Uitman) waarin "die lewe die oorwinning behaal en die dood verslaan is" (uit 'n Paasgesang van Luther). Ons "verlossing" is "deur die Seun bewerk". Anders as by die dwaalleer wat wesenlik 'n ontvlugting van die werklikheid is, bring Christus se verlossing (deur sy lewe as losprys [Gr lutron, Mark 10:45] te gee vir baie; deur Homself te gee as losprys [Gr antilutron, 1 Tim 2:6]) fundamentele verandering op alle terreine. Dié fundamentele verandering (verlossing) word hier aangedui met die "vergewing" van ons sondes en oortredinge (vgl Ef 1:7). Dit alles gebeur oor ons en sonder ons, buite ons om, maar vir ons (Uitman verwys hiermee na Kohlbrugge se uitleg van die HK So 23, antw 61). Daarom praat Luther van die ryk van God as 'n "ryk van sondevergifnis en genade".
1. Die stad Kolosse is soos Laodicea en Hiërápolis in die Lykosvallei, in die landstreek Frigië in Klein-Asië, geleë, in vandag se Suidwes Turkye. Paulus noem beide stede in die brief (2:1; 4:13-16). Kolosse was voor die Romeinse oorheersing 'n belangrike stad. In Paulus se tyd het die stad se kommersiële belangrikheid afgeneem. Daar was egter 'n gemeente van Christus en die gemeenskap was waarskynlik redelik kosmopolities. Dit is onwaarskynlik dat Paulus Kolosse self besoek het (Carson). Paulus se bekeerlinge het die evangelie heel waarskynlik na hierdie gebied gebring (Du Plessis). Naas Epafras, wat die gemeente se leier was, het Filemon ook in die gebied gewoon (4:9 verwys na sy slaaf Onesimus). Lukas skryf in Handelinge, na aanleiding van Paulus se twee jaar lange bediening in Efese gedurende sy derde sendingreis, dat deur sy daaglikse onderrig in die skool van Tiránnus "almal wat in Asië gewoon het die woord van die Here Jesus gehoor het, Jode sowel as Grieke" (Hand 19:10). Epafras het tydens Paulus se bediening in Efese tot geloof in Christus gekom en was waarskynlik die stigter van die gemeente in Kolosse (Ridderbos).
2. Die brief aan die Kolossense is sterk Christus-gesentreer. Dit was 'n ferm herbeklemtoning van sy heerskap op 'n tydstip dat allerlei valse leringe in Kolosse en omgewing versprei is (Carson). Dit is "Paulus se boodskap in 'n neutedop" (Die Boodskap). Hy sit in die tronk, bes moontlik Rome, wanneer hy sy brief skrywe, waarskynlik tussen 61 en 63 nC.
Mense in Kolosse en omstreke het destyds gestry oor "hoe 'n mens gered word". Party het allerlei slim maar misleidende argumente aangevoer oor dit wat 'n mens self moes doen en hoe jy die geestelike magte tevrede kan hou (2:2). Die dwaalleer by Kolosse en omstreke, waarteenoor Paulus die hart van die evangelie uiteensit, het verskillende kante vertoon (filosofieë en wêreldmagte, wettiese godsdienstige reëls 2:8, valse, selfgemaakte godsdienstigheid en askese 2:23 – Du Plessis) en het verskillende wortels gehad. In die Frigiese natuurgodsdiens, waarin die lewensiklus 'n belangrike rol gespeel het, is natuurgode aanbid met gepaardgaande askese en selfverminking om die gode en hulle tussengangers tevrede te hou. In die Persiese godsdiens daarnaas is die elemente van aarde, vuur, water en wind vereer omdat dié oerkragte openbaringe van God sou bring. Hierby is in die Hellenistiese Jodedom, wat soos die ander met die kalender verband gehou het (bv Joodse Sabbat en nuwemaan), wets-gehoorsaamheid beklemtoon. 'n Mengelmoes godsdiens (sinkretisme), misteriegodsdiens is uit die verskillende godsdienste gevorm en dit is as wysheid in die omstreke van Kolosse voorgehou. Die soort godsdiens het 'n groot aantrekkingskrag gehad en mense verlei. Mense is hierdeur onder die indruk gebring dat die wêreld onder die beheer was van bonatuurlike en engelemagte. As 'n mens die verhouding met dié magte egter reg sou bestuur, binne 'n soort godsdienstigheid, religie wat onderhouding van allerlei feeste en die onthouding van kos en drank inhou, kon jy volgens die dwaalleraars hierdie bonatuurlike en engelemagte, die tussengangers tussen God en mens, behaag.
In die Kolossensebrief gee Paulus aan Epafras, die leier in die gemeente, fundamentele raad teenoor hierdie "lewensgevaarlike bedreiging" (Du Plessis) – teenoor hierdie godsdienstigheid, die poging tot eie heil-bewerking. Hy beklemtoon dat ons deur Jesus alleen gered word. Sy middelaarskap is algenoegsaam. Ons leer God in Jesus ken. Hy is Here! Hy "alleen" heers oor alle dinge, oor sy kerk en oor die hele wêreld, en is die unieke integrasiepunt daarvan. Hy "alleen" maak as die Herskepper nuut wat die sonde stukkend breek. Slegs as ons lewe deur die Gees in Jesus gewortel is en opgebou word, word alles anders. Sonder ons eie toedoen word die sonde soos ou, vuil klere uit ons lewe weggeneem. Ons lewe word daagliks vernuwe en meer en meer aan Jesus gelyk (vgl ook Ef 2:5-7).
3. W D Jonker hou in 1997, aan die hand van Romeine 6 en 8, vyf kort lesings/preke oor "Ons posisie in Christus en ons aardse realiteite". (Dit is tydens 'n konferensie te Chongoni in Malawi wat vir die buitelandse personeel van die Kommissie vir Getuienisaksie van die NG Kerkfamilie in Wes-Kaapland gehou is.) In die eerste lesing fokus hy op die objektiewe karakter van die heil, as grondslag van ons lewe as gelowiges.
"Paulus", so skryf Jonker, "praat van 'n goddelike beskikking oor ons, van die objektiewe stand van sake, van ons heil soos dit in Christus vaslê. Nie ons geloof en bekering nie, nie ons groot bekeringservarings nie, maar Gods gawe en genadige beskikking oor ons bepaal ons posisie in Christus."
"Daarom lê ons heil vas in Jesus. Sy bloed is vir ons gestort. Sy Naam is vir ons die soetste naam. Die eerste gebedjie wat my moeder my geleer het, was eintlik geen gebed in die gewone sin van die woord nie. Dit was eenvoudig 1 Johannes 1:7 volgens die Nederlandse vertaling: Het bloed van Jesus Christus reinigt mij van alle zonden. As ek as voorskoolse kleuter soggens in die kombuis opdaag vir 'n bietjie koffie, het sy gevra: "Het jy al 'het bloed' gesê?" As dit nie die geval was nie, moes ek terug om by die bed te gaan kniel om dit uit te spreek. Eers later het ek die sin daarvan verstaan: die volle objektiwiteit van die heil, ons posisie in Christus – daaruit moet ons lewe; daarmee moes ek my dag ingaan. Niemand van ons kan iets beters as dit doen nie".
4. In die LXX word die begrip "vergifnis" (vgl Jak 1:14) by Levitikus 25 gebruik in verband met die merkwaardige Jubeljaar/Hersteljaar as die jaar van vrylating, verlossing, afskrywing. Mense met onbetaalbare skuld moes in die Hersteljaar daarvan volledig vrygemaak word (bv 25:10). Mense moes ook hulle grond terugkry om dan weer nuut te kon begin sonder enige skuld. Sodoende word mense se lewensituasie sonder verdienste, uit genade, grondig verander, nuut gemaak.
Tema: : In die erediens vereer ons die God wie se liefde en genade mense verander. In Hom het mense hoop vir die toekoms, leef hulle in vertroue en betoon liefde aan ander.
Gemeente: Maak my u wil bekend, Here, leer my u paaie (uit Ps 25:1-4).
Lees Amos 7:7-8 en Lukas 10:25-28.
Lees Lukas 10:25-37. So verduidelik Jesus genade en vryspraak en die effek wat dit op die lewe van 'n gelowige het.
Lied 506 "O Heer, u liefde wondergroot"
Bybel-en-kers ritueel voor Skriflesing: Laat twee lidmate (jongmense) die Kanselbybel en 'n groot kers indra. Lees Psalm 25:8-10 (verkieslik uit Die Boodskap).
Lied 504 "Kom laat ons saam tot Jesus nader"
Lied 200/ NSG 43 "U goedheid, Heer, kan ons nie peil nie" ;
NSG 223 "Van Jesus wil ons almal sing"
Begin 'n gesprek met die kinders oor gebed, indien hulle saam voor sit. Of laat die families hieroor gesels as hulle as familie saamsit.
Bid julle gereeld?
Is dit soms moeilik om te dink aan dinge om voor te bid?
Hier is 'n vyf-vinger-gebed wat jou kan help.
Ek het 'n boerboel, Trix. Sy was nog baie jonk toe sy begin het om my in die aande in te wag wanneer ek van gemeente-bedrywighede af by die huis aangekom het. Sy het gewag totdat ek die motor ingetrek het en wanneer ek die deur oopmaak, het sy met haar twee reuse voorpote op die drumpel van die motordeur kom staan en haar kop op my skouer gesit met haar neus in my nek. Sy het so bly staan totdat ek beweeg het. Hierdie gedrag was baie voorspelbaar en ek het eintlik uitgesien daarna. Dit was 'n moeilike tyd in die gemeente en daardie onvoorwaardelike stukkie liefde en lojaliteit het my sommer weer laat kans sien vir die lewe. Dit was so in haar aard dat ek verbaas sou wees as sy nie die aand daar vir my wag nie. Die voorspelbaarheid het niks verander aan hoe spesiaal dit vir my was nie.
'n Spesiale gemeente
Paulus praat ook van iets spesiaals as hy vir hierdie gemeente skryf. Hy het al hoeveel keer gesien dat waar die Evangelie tuiskom, waar die waarheid intrek in mense se lewens, daar doen God deur sy Gees spesiale dinge. Dit is nie in elke gemeente dieselfde nie, maar die aard van God, sy Woord en Gees, gee aan die waarheid kleur en krag en laat kom 'n nuwe lewe. Dit dra vrug, iets wat kenmerkend is van elke gemeente wat deur die werk van die Evangelie tot stand kom (vers 6).
Trix se voorspelbare gedrag het in my 'n rustigheid geskep, die wete dat sy daar sou wees, het my laat uitsien om by die huis aan te kom. Wanneer Paulus hoor wat alles in Kolossense gebeur, dan versterk dit hierdie wete by hom dat dít die God is wat hy aanbid. Hierdie God doen sulke dinge, jy kan Hom maar vertrou: "Hy sal daar wees en die vrug van sy teenwoordigheid sal deur almal erken word."
Paulus se dankgebed volg op sy verwondering dat God weer gedoen het wat Hy al soveel keer van te vore gedoen het. Wanneer mense die Evangelie verstaan en glo dat Jesus Christus hulle Verlosser en Messias is verander hulle hele lewe. Teenoor alle magte wat hulle hier op aarde teister – polities, sosiaal, godsdienstig, ens, staan Jesus as Verlosser en Oorwinnaar. Hulle ervaring van die wêreld, die beloftes van politici en die drome oor ekonomiese voorspoed word telkens aan flarde geskiet deur die korrupsie en wanpraktyke van politieke magte en die onreg in die burgerlike samelewing. Die leuens van valse godsdienste en die pyn van verraad en teleurstelling in hul sosiale verhoudings het enige moontlike sekuriteit ondergrawe waarop hulle nog hulle hoop sou wou vestig.
Evangelie vs gebroke werklikheid
Die wêreld is voorspelbaar in sy onbetroubaarheid, verlore drome en ewige hunkering na geluk. Dit maak mense kwesbaar vir enige sg. waarheid of belofte wat die wêreld 'n makliker plek sal maak om in te leef. Die gemeente het egter dié waarheid ontdek in die evangelie wat reeds wêreldwyd vir mense gehelp het om met 'n nuwe lewe te begin. Hierdie belewenis van God se toetrede tot hul lewe gebeur wêreldwyd, hulle God tree net op in ooreenstemming met Wie Hy werklik is. In Jesus Christus is hy hulle Vader, soos wat ander Christene ook wêreldwyd getuig. Hy is betroubaar en Hy skep en bewaar die toekoms . Die hoop – hulle droom vir 'n beter, liefdevolle en regverdige samelewing is in God se hande. Nie die keiser, enige ander politikus, vryheidvegter of selfs godsdienstige beweging sal so eienaarskap vir hulle toekoms aanvaar soos God, hul Vader in Jesus Christus, nie.
Hierdie droom is deur God moontlik gemaak, toe Jesus uit die dood opgestaan het en die magte van boosheid, korrupsie en vyandskap teen God oorwin het. Hierdie magsdaad word in ons lewens herhaal deur God. Hy het Jesus se opstanding en bevryding uit die dood op ons van toepassing gemaak. Wat slegs 'n veraf en vae droom vir mense is, het skielik ons toekoms geword. Die krag om daardie toekoms nou hier 'n werklikheid te begin maak, spoel reeds deur ons lewens.
Die kerk sien nie net uit dat die droom moet waar word nie, maar in 'n groot mate gebeur dit reeds in ons en tussen ons. Hulle het gehoor en verstaan en leer ken, die Evangelie dra reeds vrug in hulle lewens. Epafras lewer die getuienis: 8Dit is ook hy wat ons vertel het van die liefde wat deur die Gees in julle gewek is.
Terwyl dit waar is dat baie van die hoop waarin ons nou leef steeds toekomsmusiek is, breek die eerste note alreeds deur in ons lewens. Die Skepper van die nuwe harmonieë, begin om nou al die orkes sommige van die musiek te leer. Hy dirigeer ons reeds sodat die klanke ook die res van die samelewing kan bereik. Paulus se gebed is dat hulle die Dirigent sal dophou, sy tempo sal handhaaf en nie verdwaal sal raak tussen al die ander geluide en beloftes wat die wêreld rondom hulle maak nie. Almal wat al in 'n orkes gespeel of koor gesing het, weet dat die grootste deel van die lekker lê in die saam oefen. Aanvanklik kan dit maar deurmekaar klink en kan dit voel of almal op hul eie missie is. Die belangrikste is egter om die dirigent te vertrou. Hy ken die musiek, verstaan die groter geheel en is besig om almal op reis te neem na die dag van die uitvoering. Om daardie dag suksesvol te wees, moet almal nou met toewyding en oorgawe oefen. Ons leer nou reeds die dirigent beter en beter ken en hy kan slegs met 'n kyk of klein gebaar die orkes laat verstaan wat hy verwag.
Dit is 'n proses wat tyd neem, maar alle gelowiges is deur God bekwaam gemaak om in die orkes te speel. Ons is nie alleen nie en hoe beter ons nou ons gawes gebruik en oefen, hoe meer sal ons dit geniet. Paulus se gebed is dat ons onsself sal oorgee aan God sodat hierdie oefening ook ons wysheid en insig sal verbreed en ons meer en meer geoefen sal raak in die kuns van die liefde en die lewe.
Paulus bid dat God die harmonieë van die genade en die liefde in ons lewens al hoe helderder sal laat speel. Hy weet dat God in hierdie opsig voorspelbaar is, Hy sal dit vir ons gee. Hy het dit alreeds begin doen. Hierdie bly 'n oorwinnende en vrolike melodie wat die kerk sing:
12Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te hê aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig.
Ek het in die begin vertel van die wonderlike "neus-in-die-nek" oomblikke saam met Trix. Sy sou my kon beskerm teen enige booswig wat my dalk sou wou aanval as ek na donker by die huis aankom, maar dit was 'n bysaak, die lekkerste was haar onvoorwaardelike liefde se voorspelbaarheid. Haar persoonlikheid en teenwoordigheid was meer werd as enige ander nut wat sy sou kon hê. Paulus bid dat die gemeente ook sulke oomblikke saam met God sal beleef. Oomblikke waar ons God sal geniet, net omdat Hy is wie Hy is! Oomblikke wat al hoe kosbaarder raak hoe beter ek God leer ken.
Kol 1:9-14Daarom, van die dag af dat ons dit van julle gehoor het, hou ons ook nie op om vir julle te bid nie. Ons vra God dat Hy deur al die wysheid en insig wat die Gees gee, julle sy wil duidelik sal laat ken, sodat julle tot eer van die Here sal lewe deur net te doen wat Hy verlang. Mag julle vrugte dra deur goeie werke en toeneem in die kennis van God. Mag God deur sy wonderbare krag julle alle sterkte gee om in alle omstandighede geduldig te volhard. Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te hê aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig. Hy het ons uit die mag van die duisternis weggeruk en ons onder die heerskappy gestel van sy Seun wat Hy liefhet. Deur die Seun het ons die verlossing verkry, die vergewing van ons sondes.