Boepie-blues: Die liefde wat net ŉ ouma en oupa kan geeAs kinders is ek en my sussie tot in die afgrond bederf deur ons oumas. Ons kon met spreekwoordelike moord wegkom, al het ons Ouma se hare telkens gryser gemaak – van liters water mors om modderkoekies te bak, tot haar tafelsout oor die slakke in die tuin uitgooi om te kyk hoe hulle borrel en boonop elke dag smeek om dorp toe te gaan vir lekkergoed en speelgoed. Ons het bykans elke keer ons sin gekry. Daar was ook ŉ spesiale plekkie in die kombuiskas waar lekkergoed vir die kuiertjie gebêre is en elke denkbare speelding onder die son was in ons besit. Buiten dié dinge kon ons ook daarop staatmaak dat Ouma die een sal wees wat troos as Mamma met ons raas. Ouma sou broodjies maak met die korsies afgesny wanneer Mamma gesê het ons moet eet wat ons kry en Ouma se huistelefoonnommer was ook die eerste een wat ek uit my kop geken het en tot vandag toe kan onthou. Haar huis was ŉ plek van gemak en koestering en Ouma was ŉ bron van onuitputbare liefde en geduld. Ek wou een keer wegloop van die huis af (“Ek gaan na my ouma toe!” het ek gesnik en met ŉ Barbie-pop en ŉ inkleurboek is ek by die hek uit), maar ek was ŉ bietjie te klein om die adres te onthou en moes maar druipstert terug die huis in waar Ouma my oor die telefoon verseker het dat sy met Mamma sal raas omdat sy lelik was met my. Ouma, wat in 1924 gebore is en dus vreeslike tydperke beleef het soos die Groot Depressie, het altyd die beste stories vertel. Stories wat ek en my sussie nie altyd wou glo nie en wat ure se gegiggel en vermaak tot gevolg gehad het. Sy het vertel hoe sy en haar twee susters as kinders skool toe moes stap in alle weersomstandighede. “Tot in die kapok!” sou sy sê en ek en my sussie sou kraai van die lag, hoewel ons vandag besef dit moes verskriklik gewees het. Sy het vertel hoe sy en haar twee susters elkeen ŉ enkele muntstuk sou kry met hul verjaarsdae en wat hulle alles daarmee kon koop, hoe hulle as stouterds perskes gesteel het en hoe hulle middae sou afstaan om hulself op te dollie om bioskoop toe te gaan, net sodat Oupagrootjie kwaai ŉ stokkie daarvoor sou steek. “Dan was ons all dressed up and nowhere to go,” sou sy lag met melancholie tussen die plooie op haar gesig. (Foto: Pixabay) Ek kan onthou hoe ek altyd ná ŉ skoolvakansiekuier by Ouma in my bed gehuil het dat sy tog asseblief net nie moet doodgaan nie. Om my ouma te verloor was as kind een van my grootste vrese. Toe hierdie vrees twee jaar gelede bewaarheid is, kort voor my 30ste verjaarsdag, was dit die seerste seer wat ek nog ooit ervaar het. Ek verlang elke liewe dag van my lewe na haar en kan skaars die trane van verlange keer as ek aan haar dink. Soms wens ek daar was ŉ telefoonlyn hemel toe, net om nog een keer te kan hoor as ek vra hoe dit gaan: “Ag, Ounooi, jy weet mos hoe gaan dit met oumense: pille en brille.” Ek ervaar nou met my eie seuntjie, wat gelukkig genoeg is om nog albei sy oumas, oupas en twee oumagrootjies en ŉ oupagrootjie te hê: Die liefde wat hulle vir my kind het, is anders as die liefde wat hulle vir my en my man het. As ek gebel word, is die eerste vraag nie meer oor hoe dit met ons gaan nie, maar oor hoe dit met die klein mannetjie gaan. Daar word verby my en my man gestap sodat die kleintjie opgetel en gesoen kan word. Die oumas koop doeke en melk en speelgoed en klere – een van die dae sal ons vir Seun sy eie woonstel moet kry soos wat hulle aangaan. Die oupas beplan kaskarre en swaaie en stuur kort-kort ŉ geldjie saam “vir as hy iets kort”, maar hy kort absoluut niks, want hy is só geliefd. Hoeveel keer het ek nie al daaraan gedink om my man en my kind op ŉ vliegtuig te boender en die land te verlaat nie? Dan dink ek aan die Skype-ouma, wat ŉ paar jaar gelede Maroela Media en Cell C se “Kom huis toe”-kompetisie gewen het, wat teepartytjies met haar kleinkinders in Engeland via Skype moet hou en die klein goedjies in hul lewe moet prysgee, en my hart wil breek. Ek kan dit mos nie aan my ouers óf aan my kind doen nie en dan herinner ek myself weer: Ons bly nét hier. Die ding is, die klein goedjies word later die groot goed. Toe ek en my suster as kinders op die stoep gesit en giggel het vir Ouma se stories, sou ek nooit kon raai dat dit van my kosbaarste herinneringe sou word nie. Min sou ek weet dat Ouma se telefoonoproepe een van die dinge sou wees waarna ek later die meeste sal hunker. En ek weet as sy my seuntjie kon ken, sou sy hom nóg meer bederf het as vir my. Oumas en oupas speel ŉ sleutelrol in ons lewe, mits hulle toegelaat word om deel te wees daarvan. Ek is so dankbaar daarvoor dat my kleintydherinneringe gevul is met ŉ arsenaal van goeie tye saam met oumas en ŉ oupa wat ons gekoester het. As jy kinders het en jy is kwaad vir jou ma of jy het struwelinge met jou skoonma en dalk, as gevolg daarvan, sien jou kinders nie hulle oumas en oupas nie, wil ek vandag by jou pleit: Maak vrede. Jou kind het sy grootouers nodig, maar meer nog, húlle het die kinders nodig. Bederf jou kinders, hulle grootouers en jouself deur hulle toe te laat om tyd saam deur te bring, want niemand sal jou kind liefhê soos jyself nie, behalwe miskien sy ouma. Lees alle Boepie-blues-rubrieke op Maroela Media.