Dick White - Inligting - 2022
Richard Goldsmith White, die jongste van drie kinders van Percy Hall White, 'n ysterhandelaar en landbou-ingenieur, is op 20 Desember 1906 in Tonbridge gebore. Sy pa was 'n skerp punt-tot-punt ruiter: 'Hy sou aantrek vir die rol met sy kleure en 'n harde hoed en altyd netjies in snoei. Waar of nie, mense het altyd gesê dat my pa moontlik een van die beste jockeys in Kent was. Ek dink graag dat hy my baie geleer het, meer as 'n voorbeeld as Enigiets anders." (1)
Volgens sy biograaf: "White se vroeë kinderjare was gemaklik, maar sy pa was te ambisieus in sy sake en sorgeloos met geld, en in 1913 het die gesin 'n finansiële ongeluk verduur. White het nooit die skok van die skielike ineenstorting in die nabye dood vergeet nie." (2) Percy Hall het verval tot chroniese alkoholisme.
In 1917 is hy na die Bishop's Stortford College gestuur. Hy was 'n uitstekende sportman en in sy laaste jaar was hy kaptein van krieket, rugby en atletiek. In 1925 het hy tevergeefs aansoek gedoen om by die Royal Navy aan te sluit. White is egter aanvaar om geskiedenis aan die Christ Church te studeer. Daar het hy onder die invloed gekom van John Masterman, 'n geskiedenisdosent aan die universiteit. Masterman was 'n groot invloed op White en hy het geleidelik sy regse politieke sienings aangeneem. In 1926 neem White advies van Masterman en werk as 'n spesiale konstabel tydens die algemene staking. (3)
Eunan O'Halpin beskryf hom gedurende hierdie tydperk as 'lank, skraal, ligharig en blouoog', het sy merk op die kollege- en universiteitslewe afgedruk as 'n man tegelyk beskeie en volhardend ... 'n goeie, maar nie uitstaande student nie, aangenaam eerder as gesellig, wen hy 'n blou as middelafstand-hardloper ". (4) Hy was egter erg ontsteld oor Lionel Elvin, sy mededinger van die Cambridge-universiteit in die halfmyl. Masterman beweer dat sy sportprestasies hom gehelp het "om 'n belangrike posisie te bereik onder studente ... Hy word buitengewoon gerespekteer deur en gewild onder sy tydgenote."
Dick White het aansoek gedoen vir 'n Commonwealth Fund Fellowship om Amerikaanse geskiedenis aan 'n universiteit in die Verenigde State te studeer. Hy het die toekenning ontvang en 'n plek aan die Universiteit van Michigan verower. White het beswaar aangeteken teenoor die houding van sy medestudente, wat volgens hom "onvolwasse en onintelligente" was. In gesprek het hulle "onbedekte vyandigheid teenoor Brittanje se imperialisme uitgespreek, veral in Indië, Palestina en Ierland". Hy hou veral nie van hul morele regtheid nie: "Kyk net na die wandade van die Amerikaanse setlaars teen die inheemse Indiane en Mexikane!" (5)
White het vriende gemaak met sy medestudent, Eric Linklater, wat in Wallis gebore is, maar in Skotland opgevoed is. White het met Linklater van Philadelphia na die diep suide gery. Hulle het daarna na San Francisco verhuis. Linklater het gekla dat White skynbaar nie geïnteresseerd was in die politiek van die Groot Depressie nie: 'Dick was 'n jong man met 'n skreeusnaakse humeur ... wie se intellektuele belange in 1929 blykbaar beperk was tot Proust en die meer bloubolle periodes in die geskiedenis van Mexiko. " (6)
Met sy terugkeer na Londen het Dick White probeer om werk as joernalis te vind. Robert Barrington Ward, 'n assistent -redakteur van Die tye het hom 'n pos in Manchester aangebied, maar hy het die idee verwerp omdat hy geen begeerte gehad het om in die noorde te werk nie. In 1931 stel Linklater hom voor aan Janet Adam Smith, wat vir hom gewerk het Die Luisteraar, en sy het gereël dat hy boeke vir die tydskrif resenseer. Die volgende jaar kry hy werk by die Whitgift School in Croydon: White is aangestel om geskiedenis, Engelse letterkunde, Frans en Duits te onderrig en om te help met sport. Die werk was 'n kompromie, maar daar was geen alternatief nie. "(7)" Daar, blyk dit, het White uiteindelik sy plek gevind. Hy het vinnig sy stempel afgedruk, beide in die klaskamer en op die speelveld as 'n begaafde en deernisvolle onderwyser en 'n inspirerende afrigter, en hy het regverdig gelyk vir 'n loopbaan in die onderwys. "(8)
In Julie 1935 ontvang Dick White 'n brief van Guy Liddell wat hom uitnooi om te eet. By die vergadering het hy hom vertel dat sy voormalige geskiedenisonderwyser, John Masterman, voorgestel het dat hy 'n goeie lid van MI5 sou word. White erken dat hy nog nooit van die organisasie gehoor het nie. Dit was nie ongewoon nie, aangesien MI5 in hierdie tyd nooit in koerante, in die parlement en die howe genoem is nie. Om die anonimiteit van beamptes te behou, en omdat die agentskap nie 'n wetlike entiteit was nie, is hul salaris onbelasbaar. Die twee mans het 'n vriendskap aangegaan en White is gevolglik aangestel as Liddell se assistent met 'n salaris van £ 350 per jaar. By aanvaarding het White die dertigste offisier van MI5 geword. (9)
Liddell was MI5 se kenner van subversiewe Bolsjewistiese aktiwiteite in vakbonde, politiek en die gewapende dienste. Liddell erken dat White die belangrikste eienskappe van 'n intelligensiebeampte besit. 'Nie net natuurlike intelligensie, vindingrykheid, selfmotivering, geduld, beginsel en patriotisme nie, maar ook die vermoë om te verstaan ​​dat, hoewel diens binne MI5 'n spanpoging was, baie van die werk alleen sou wees, afhangende van sy eie oordeel en self -vertroue. " Liddell wou hê White moes na Nazi -Duitsland gaan om 'n beoordeling van Adolf Hitler te maak. "Dit was vir my duidelik dat fascisme 'n monumentale bedreiging was en dat iets katastrofies sou plaasvind ... ... Ek het onder die deksel vir hulle in Duitsland gaan werk. Uiteindelik het ek geen alternatief gehad as om te bly nie. " (10)
Dick White is in die gedaante van 'n gevorderde student na Duitsland gestuur op 'n toer van nege maande deur die land. "Sy taak was om waar te neem en te leer eerder as om agente te werf of om te spioeneer. Hy het sy Duits vervolmaak, en hy het 'n waardevolle insig in die aard van die Nazi -regime gekry, terwyl hy ook die wisselvalligheid van bedrywighede ondervind het." (11) Hy is gewaarsku teen risiko's deur 'te naby aan verdedigingsinstellings te kom'. White woon die Olimpiese Spele van 1936 in Berlyn by en kyk na die prestasies van Jesse Owens, die Amerikaanse swart atleet, wat deur die Nazi -regime as 'n 'minderwaardige mens' beskou word, maar vier goue medaljes verower het. White was geskok oor die manier waarop die Duitse volk Hitler aanbid: "Wat my die meeste ontstel het, was die manier waarop ordentlike Duitsers val vir Hitler, haak, lyn en sink. Hulle is skielik teruggebring van inflasie en werkloosheid. Skielik het almal 'n Daar is geen twyfel dat dit so 'n groot nadeel was as wat mense ooit ondergaan het nie. " (12)
By sy terugkeer na Engeland werk hy nou saam met Maxwell Knight, B-afdeling se kenner van teen-ondergang. White het 'n onmiddellike afkeer gehad van Knight, wat in die 1920's lid was van British Fascisti (BF). 'N Mede-agent, Joan Miller, het daarop gewys: "Die kommunistiese bedreiging was iets waaroor M (Maxwell Knight) inderdaad baie diep gevoel het; sy standpunte oor hierdie onderwerp, kan u sê, was amper 'n obsessie. Hy was net so vasberade in sy afkeer van Jode en homoseksuele, maar bereid om hierdie vooroordele in sekere gevalle op te skort. 'Bloedige Jode' was een van sy uitdrukkings (u hoef slegs die gewilde romans van die tydperk te lees - veral rillers - om te verstaan ​​hoe wydverspreid hierdie spesifieke vooroordeel was). " (13)
In 1937 word Dick White die saakbeampte van Jona von Ustinov, die voormalige persbeampte by die Duitse ambassade. Hy het bevriend geraak met Robert Vansittart, die permanente ondersekretaris by die buitelandse kantoor. (14) Vansittart stel Ustinov voor aan Vernon Kell, die hoof van MI5, en hy stem in om vir die geheime diens te werk. Ustinov het anti-Nazi's in Duitsland geïdentifiseer wat oorreed kon word om Britse agente te word. White beskryf Ustinov as die "beste en mees vindingryke operateur waarmee ek die eer gehad het om mee te werk ... hier het ons sonder twyfel 'n natuurlike wenner gekies wat ons nie in die steek sou laat nie." Ustinov het dit moeilik gevind om te gaan met sommige lede van die intelligensiegemeenskap wat hy beskryf as 'belaglik selfversekerd, irriterend arrogant, skynbaar goed ingelig en afwysend van alles wat sy vooroordele weerspreek'. Ustinov het egter 'n lewenslange vriendskap met White ontwikkel. (15)
Ustinov het ook Wolfgang zu Putlitz, die eerste sekretaris by die Duitse ambassade, as spioen gewerf. Volgens Christopher Andrew, die skrywer van Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009): "Vansittart het Kell in kontak gebring met Ustinov, ongetwyfeld van plan om die Veiligheidsdiens hom as kontakpunt met Putlitz te gebruik. Ironies genoeg, in die lig van die feit dat Vansittart homoseksualiteit (saam met kommunisme en Deutschisme) as een van die sy drie troeteldier haat, Putlitz was gay; sy lewensmaat, Willy Schneider, het ook as sy bediende opgetree. " (16) Onbekend aan White, Putlitz, werk ook vir die NKVD.
In Januarie 1939 keer White terug na Nazi -Duitsland en was 'n Engelse onderwyser. Gedurende die volgende paar maande het hy kontak gemaak met verskeie teenstanders van Adolf Hitler, waaronder Dietrich Bonhoffer en Adam von Trot. 'Dit was 'n kwessie van resolusie gekombineer met hoop en 'n teenwicht tussen die Nazi-vyande wat ons almal verafsku en verafsku het.' (17) White het gepoog om te werf onder die anti-Nazi's wat 'na Brittanje gekyk het as 'n morele mag teen fascisme'. White keer terug na Londen met besonderhede oor Hitler se planne, maar was ontsteld toe die inligting deur Neville Chamberlain geïgnoreer word: "Ons materiaal was bepalend oor Hitler se voornemens, maar Chamberlain het dit geïgnoreer." (18)
Walter Krivitsky, 'n voormalige NKVD -agent, het na die Verenigde State ontsnap. In Januarie 1940 is hy na Londen gebring. Nadat hy majoor Stephen Alley ontmoet het, is hy na die hoofkwartier geneem om ondervra te word deur kolonel Valentine Vivian en brigadier Oswald Harker. Die aantekeninge vir die vergadering is geneem deur Harker: "Na 'n goeie klop oor die bos het Krivitsky begin om die feite te verstaan ​​en ons meegedeel dat hy bewus was van die bestaan ​​van 'n organisasie in die land om inligting te bekom. Hy was baie angstig om daarop te wys dat hy self nie verantwoordelik was vir die leiding van aktiwiteite teen die Verenigde Koninkryk nie, maar dat hy gedurende 1935, 1936 en 1937 uitsluitlik besorg was oor operasies teen Duitsland. " (19)
Krivitsky is ook ondervra deur Dick White en Jane Archer. Krivitsky het aan hulle gesê dat die Sowjet -idee was "om agente van binne af groot te maak". Krivitsky het bygevoeg: "Hierdie metode het 'n groot nadeel omdat die resultate vir 'n aantal jare nie behaal kan word nie, maar dit word gereeld deur die Sowjetse intelligensiedienste in die buiteland gebruik. Krivitsky het genoem dat die vierde departement in sommige gevalle bereid was om tien of vyftien jaar vir resultate en het in sommige gevalle die uitgawes van 'n universiteitsopleiding vir belowende jong mans betaal in die hoop dat hulle uiteindelik diplomatieke poste of ander sleutelposte in die diens van die land kan ontvang. " (20)
Krivitsky het vir hulle gesê dat die NKVD 'n "Skot van 'n goeie gesin, opgelei in Eton en Oxford, en 'n idealis gewerf het wat sonder betaling vir die Russe gewerk het". Die spioen het in die ministerie van buitelandse sake gewerk en 'het soms 'n kappie gedra en in artistieke kringe gesit'. (21) MI5 is later gekritiseer omdat hy Donald Maclean nie uit hierdie beskrywing geïdentifiseer het nie. White was, net soos Archer, skepties. 'Hy het nog nooit 'n mededingende intelligensiebeampte ontleed of hanteer nie, en ook geen ervaring van Rusland en sy spioenasie -organisasies nie ... Terwyl hy die eenvoud van die naderende oorlog tussen demokrasie en fascisme begryp, was hy professioneel geïndoktrineerd met kennis van die diepgaande ideologiese stryd tussen fascisme en kommunisme en die gevolglike vermoë van die NKVD om nie-Russiese simpatiseerders as agente te werf. " White het daarop gewys dat MI5 gefokus was op die onmiddellike penarie van Brittanje: "Ons vyand was Duitsland, nie Rusland nie. Ons grootste belangstelling was of Rusland die Duitsers kon help. Krivitsky het geen inligting daaroor verstrek nie." (22)
Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog MI5 het besluit dat hulle as die potensiële vyfde rubriekskrywers, saboteurs en spioene met Brittanje se 50 000 vyandige vreemdelinge te doen het. Die meeste was Joodse vlugtelinge, maar ander was Duitsers en Italianers wat gekant was teen hul diktatoriale regerings. Vernon Kell, hoof van MI5, het 'n beroep op grootmaat -internering gedoen. White ondersteun die gevolgtrekking van sy meerderes: sonder massa -internering sou MI5 se kontroles in duie stort. (23) Gedurende die eerste twee jaar van die oorlog is ongeveer 8 000 vyandige vreemdelinge tydelik in Britse kampe geïnterneer.
Gedurende die eerste maande van die oorlog, onder toesig van Guy Liddell, het MI5 nog 570 offisiere en personeel gewerf. MI5 het sy hoofkwartier na Wormwood Scrubs, 'n Victoriaanse gevangenis in Londen, verskuif. "Binne die gevangenis het die voormalige selle beknopte kantore geword. Hulle deure wat outomaties gesluit is met binnehandvatsels, klein vensters en gebrek aan telefone, bied 'n nuwe interpretasie van veiligheid." Tydens die Blitz het 'n Duitse bombardement belangrike MI5 -rekords vernietig en die meeste van die MI5 se personeel is na Blenheim -paleis verskuif, terwyl senior personeel na St Jamesstraat 58 in Mayfair oorgeplaas is. (24)
Vroeg in 1940 reis White na Frankryk waar hy vergaderings gehad het met offisiere wat vir die Franse intelligensie -agentskap gewerk het. Hy het gesê dat daar in Frankryk gepoog word om gevange Duitse agente te oorreed om vals inligting aan Duitsland terug te gee. By sy terugkoms by die huis het White samesprekings met Vernon Kell gehad en daar is ooreengekom om 'n dubbele kruisoperasie te vestig. John Masterman het voorsitter geword van die XX (Double-Cross) komitee. dit het probeer om "vyandelike planne te beïnvloed deur die antwoorde wat deur die vyand gestuur is" (en deur die dubbele agente) "en" die vyand te mislei oor ons planne en voornemens ".
Arthur Owens, 'n agent wat vir Abwehr werk, is gearresteer en hy het uiteindelik ingestem om 'n dubbelagent te word. Owen was White se eerste dubbelagent. Behalwe dat Owens (kodenaam SNOW) vals inligting aan Nazi -Duitsland gestuur het, het White ook op die hoogte gehou van die aankoms van Duitse agente in Brittanje. 'Die sorgvuldige bestuur van Snow en van ander spioene wat in 1939–40 gevang is, het die praktyk uitgebrei, waardeur gevangenes gedwing is om valse en misleidende inligting aan Duitsland terug te gee en te beweer dat hulle netwerke van subagente en informante opgebou het. " (25) Tussen September en November 1940 is 'n totaal van 21 Duitse agente deur spesiale takoffisiere in hegtenis geneem.
In Mei 1940 word Winston Churchill premier. Ses maande later het hy Vernon Kell, direkteur-generaal van MI5, afgedank en deur David Petrie vervang. In die volgende vier jaar het Petrie kundiges ingebring om afdelings te vorm vir die hantering van verskillende soorte agentskappe. Hy het ook nouer bande met MI6, die geheime diens met verantwoordelikheid vir spioenasie buite Brittanje, gevestig. Petrie se hervormings het veral White en Guy Liddell bevoordeel. As beheerders van die B -afdeling het hulle nou die belangrikste bedrywighede van MI5 bestuur. (26)
In Mei 1946 vervang Sir Percy Sillitoe, die voormalige hoofkonstabel van Sheffield en Glasgow, David Petrie as hoof van MI5. Guy Liddell sou na verwagting David Petrie as hoof van MI5 opvolg. Ellen Wilkinson, wat onder Herbert Morrison, die minister van binnelandse sake, gedien het, het egter gerugte uit Europa gehoor dat Liddell vermoed word dat hy 'n dubbelagent is. As gevolg hiervan het Liddell nie die toppos gekry nie, maar eerder adjunk-direkteur-generaal geword. (27)
In 1950 bespreek Stewart Menzies en John Sinclair die moontlikheid dat Kim Philby die volgende direkteur -generaal van die MI6 word. Dick White, hoof van MI5 teen-intelligensie, is gevra om 'n verslag oor Philby te lewer. Hy het Arthur Martin en Jane Archer opdrag gegee om 'n ondersoek na sy verlede te doen. Hulle het bekommerd geraak oor hoe vinnig hy verander het van 'n kommunistiese simpatiseerder na 'n voorstander van pro-fascistiese organisasies. Hulle het ook ontdek dat die beskrywing van die mol wat deur Walter Krivitsky en Igor Gouzenko verskaf is, naby was aan die van Philby se tyd in Spanje as joernalis. Daar is nou besluit dat Philby in werklikheid 'n dubbelagent kan wees. Hy is egter nie uit Amerika teruggeroep nie.
In Mei 1951 vertrek Guy Burgess en Donald Maclean na die Sowjetunie. Philby word daarvan verdink dat hy die twee mans afgetakel het. Op 12 Junie is 'n onderhoud met Philby deur White uitgevoer. Philby onthou later: "Hy (White) wou my hulp hê, het hy gesê, om hierdie ontsettende Burgess-Maclean-aangeleentheid op te klaar. Ek het hom baie inligting gegee oor Burgess se verlede en indrukke van sy persoonlikheid. dat enigiemand soos Burgess, wat die kollig in plaas daarvan vermy het en oor die algemeen berug was vir diskresie, 'n geheime agent kon gewees het, laat staan ​​nog 'n Sowjet -agent van wie strengste veiligheidsstandaarde vereis sou word. Ek het nie verwag dat hierdie lyn sou wees nie op enige manier oortuigend van die feite van die saak; maar ek het gehoop dat dit die indruk sou wek dat ek my implisiet verdedig teen die onuitgesproke aanklag dat ek, 'n opgeleide kontraspioenasiebeampte, heeltemal mislei is deur Burgess. Van Maclean, Ek het alle kennis van die hand gewys .... Aangesien ek hom net twee keer ontmoet het, altesaam ongeveer 'n halfuur lank en albei kere op 'n sameswering, sedert 1937, het ek gevoel dat ek veilig aan hierdie effense verdraaiing van die waarheid kon toegee. " (28)
White het aan Guy Liddell gesê dat hy Philby nie 'heeltemal oortuigend' gevind het nie. Liddell het die kwessie ook met Philby bespreek en hom in sy dagboek as 'uiters bekommerd' beskryf. Liddell ken Guy Burgess al baie jare en was geskok oor die nuus dat hy 'n Sowjet -spioen was. Hy het dit nou as moontlik beskou dat Philby ook 'n spioen was. 'Alhoewel al die punte teen hom 'n ander verduideliking bied, is die kumulatiewe effek daarvan beslis indrukwekkend.' Liddell het ook gedink aan die moontlikheid dat 'n ander vriend, Anthony Blunt, deel was van die netwerk: "Ek het saam met Anthony Blunt geëet. Ek is seker dat Blunt nooit 'n bewuste medewerker van Burgess was in enige aktiwiteite wat hy namens die Komintern. " (29)
Eerste minister Winston Churchill het by die saak betrokke geraak en voorgestel dat Kim Philby weer ondervra word oor die moontlikhede dat hy 'n Sowjet -spioen is. Hierdie keer is hy gekruisondervra deur Helenus Milmo, MI5 se regsadviseur en 'n ervare advokaat. Milmo beskuldig Philby daarvan dat hy sedert die dertigerjare vir die Sowjetunie gespioeneer het, honderde agente na hul dood gestuur het, Konstantin Volkov verraai en Guy Burgess en Donald Maclean afgestoot het. Milmo het daarop gewys dat die omvang van die radioverkeer tussen Londen en Moskou dramaties gestyg het ná die aanbod van Volkov om 'n gebrek aan te dui, wat daarop dui dat die Moskou-sentrum 'n wenk moet gee, gevolg deur 'n soortgelyke sprong in die verkeer tussen Moskou en Istanbul.
Die ondervraging het meer as vier uur geduur.In die volgende kamer, 'n pos van senior intelligensiebeamptes, waaronder Dick White, Guy Liddell en Stewart Menzies. Liddell skryf in sy dagboek: 'Die ondervraging van Philby is sonder toelating afgehandel, hoewel Milmo beslis van mening is dat hy 'n Russiese agent is of was, en dat hy verantwoordelik was vir die lekkasie oor Maclean en Burgess ... Philby's Die houding was deurgaans buitengewoon. Hy het nooit gewelddadig teen onskuld geprotesteer nie, en hy het ook nie probeer om sy saak te bewys nie. " (30) Milmo het aan White gesê: "Ek kan nie die gevolgtrekking vermy dat Philby jare lank 'n Sowjet -agent is en is nie ... Daar is geen hoop op 'n bekentenis nie, maar hy is so skuldig as die hel." (31)
Sir Percy Sillitoe tree uiteindelik in 1953 af en word vervang deur Dick White. Sy biograaf, Eunan O'Halpin, het aangevoer dat dit 'n gewilde afspraak was: 'Dit is wyd verwelkom binne MI5 vanweë sy rekord, sy persoonlikheid, sy hoë status met die Amerikaners, sy goeie betrekkinge met die intelligensie -dienste van die Gemenebest en sy begrip Hy het kalmte gebring waar daar chaos was, die kant van die diens beveilig teen aanvalle van ander departemente, hy was skerp en oortuigend op papier en persoonlik, en hy het die vertroue van predikante opgedra. Hy het 'n radikale herorganisasie van MI5 ingestel, insluitend die oprigting van 'n aparte personeel- en werwingsafdeling. Hy het ook die goedkeuring van die tesourie verkry vir die langdurige instelling van 'n behoorlike loopbaanstruktuur langs staatsdienslyne. Dit het die diens in staat gestel om stelselmatig te werf en goeie personeel te behou. " (32)
Sy belangrikste innovasie was die skepping van F Branch. Dit infiltreer elke linkse organisasie in Brittanje, waaronder die Arbeidersparty, die vakbonde, die vredesbeweging en vakbonde. White het Alexander Kellar as die direkteur van F Branch aangestel. Keller, 'n voormalige president van die National Union of Students, het voorgestel dat MI5 Britse studente en vakbondlede moet werf. Hierdie mense is toe aangesê om standpunte te ken wat simpatiek is vir kommunisme in die hoop dat hulle as Sowjet -agente gewerf sou word. "Soos wyn, het hierdie langtermyn 'sleepers' gehoop, volwasse geword en vorder in die geledere om saam met ander MI5-bronne wat binne die vakbonde gewerf is, te werk." (33)
David Maxwell-Fyfe, die binnesekretaris, het White aangesê om 'oorlog te voer teen die kommuniste en kripto-kommuniste'. In 1955 organiseer Hugh Winterton van MI5 die inbraak van 'n woonstel wat deur 'n senior amptenaar van die Kommunistiese Party beset is. Peter Wright, wat aan die operasie deelgeneem het, onthou later: 'Een van die F4 -agentlopers het by 'n bron in die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje verneem dat die hele party se geheime lidmaatskapsdossiere in die woonstel van 'n welgestelde Party -lid gestoor is. in Mayfair. A2 is ontbied om 'n operasie te beplan om die woonstel in te breek en die lêers te kopieer. " Tydens die operasie kon MI5 -agente lêers met die hele 55 000 lidmate van die party opneem. (34)
In April 1956 het die Sowjetleiers, Nikita Chroesjtsjov en Nikolai Bulganin, 'n besoek aan die slagskip gebring Ordzhonikidz, aanleg by Portsmouth. Die besoek was bedoel om die Anglo-Sowjet-betrekkinge te verbeter. Sir Anthony Eden, die eerste minister, wat groot verwagtinge gehad het om beter betrekkinge te vestig en die Koue Oorlog te modereer, het 'n presiese opdrag uitgereik aan alle dienste wat enige intelligensie -operasie van enige aard teen die Sowjet -leiers en die skip verbied. (35)
Die MI6 London -stasie - bestuur deur Nicholas Elliott - het besluit dat die besoek 'n te goeie geleentheid was om te mis en het tien dae vooraf 'n lys van ses operasies aan die adviseur van die buitelandse kantoor van MI6 opgestel. "Die admiraliteit wou veral die kenmerke van onder-geraas van die Sowjet-vaartuie verstaan. Die plasing van 'n adviseur van die ministerie van buitelandse sake in MI6 was deel van 'n poging om die diens in 'n effens strenger leiband te sit, maar toe 'n MI6-beampte in sy kantoor vir 'n geselsie van tien minute oor die planne, kom die adviseur weg en dink dat hulle dan op 'n hoër vlak skoongemaak sou word (soos sommige sensitiewe operasies was) terwyl Elliott en sy kollegas aangeneem het dat die vinnige gesprek opruiming was. " (36) Toe Eden daarvan te hore kom, het hy vir MI6 gesê: "Ek is jammer, maar ons kan by hierdie geleentheid niks van hierdie aard doen nie." Elliott sou later daarop aandring dat die "operasie uitgevoer is nadat hy 'n skriftelike versekering gekry het van die belang van die vloot en in die vaste oortuiging dat toestemming van die regering gegee is". (37) Elliott het ook aangevoer: "Ons het nie 'n bevelsketting nie. Ons werk soos 'n klub." (38)
Op 16 April 1956, die dag voor die kruiser sou arriveer, het Buster Crabb en Bernard Smith, sy MI6 -wagter, in Portsmouth aangekom en by 'n plaaslike hotel geregistreer. Teen die reëls van die SIS onderteken beide mans hul regte name. In teenstelling met die fundamentele reëls van duik, het Crabb die aand ten minste vyf dubbele whiskys gedrink. Teen dagbreek het die giftigheid in sy bloed dodelik hoog gebly. (39)
Die volgende oggend duik Crabb in die hawe van Portsmouth. 'Die belangrikste taak was om onder die Sowjet -kruiser te swem Ordzhonikidze, verken en fotografeer haar kiel, propellers en roer en keer dan terug. Dit sou 'n lang, koue swem wees, alleen, in uiters koue en vuil water, met byna nul sigbaarheid op 'n diepte van ongeveer dertig voet. Die werk sou 'n baie jonger en gesonder man moontlik afgeskrik het. Vir 'n sewe-en-veertigjarige, ongeskikte depressiewe kettingrook, wat 'n paar uur tevore baie dronk was, was dit amper selfmoord. "(40) Elliott het egter volgehou dat" Crabb nog steeds die mees ervare padda in Engeland, en volkome betroubaar ... Hy het gesmeek om die werk te doen om patriotiese sowel as persoonlike motiewe. "(41) Peter Wright, wat vir MI5 gewerk het, het gesê dat dit 'n tipiese stuk MI6-avontuur was, swak opgevat en sleg uitgevoer. . " (42)
Gordon Corera, die skrywer van Die kuns van verraad (2011) het daarop gewys: "Waar Bond die slegte ouens in die kristalhelder Karibiese gebied beveg het, het die verkleinende Crabb net voor seweuur die oggend in die koue, modderige gety van die hawe van Portsmouth gedompel. Hy het ongeveer negentig minute lug gehad en 9.15 was dit duidelik dat iets verkeerd geloop het. Vir 'n rukkie het dit gelyk asof die hele saak stilgemaak kan word. Die MI6 -beampte is terug na die hotel om die registrasiebladsy te verwyder. Die hotel eienaar het na die pers gegaan, 'n goeie verhaal. Die verdwyning van 'n bekende held kon nie toegesmeer word nie. " (43)
Daardie aand het James Thomas, die Eerste Heer van die Admiraliteit, saam met sommige van die Sowjet -besoekers geëet, van wie een gevra het: 'Wat het die padda vanoggend van ons boë af gedoen'? Volgens die Rus het Crabb om 7.30 uur deur die Sowjetse matroos aan die oppervlak gesien swem. (44) Die opperbevelhebber Portsmouth, wat die kennis van enige padda ontken het, het die Rus verseker dat daar 'n ondersoek sou wees en het gehoop dat alle besprekings beëindig sou word. Met die hulp van die inligtingsdienste het die Admiraliteit probeer om die poging om die Russiese skip te bespied, te verbloem. Op 29 April kondig die Admiraliteit aan dat Crabb vermis geraak het nadat hy aan proewe van onderwatertoestelle in Stokesbaai ('n plek vyf kilometer van Portsmouth) deelgeneem het.
Die Sowjet -regering het nou 'n verklaring uitgereik waarin aangekondig word dat 'n padda naby die kruiser gesien is Ordzhonikidze op 19 April. Dit het daartoe gelei dat koerante verhale publiseer waarin beweer word dat Crabb gevange geneem is en na die Sowjetunie geneem is. Tydskrif berig: "... kort na verankering, die Ordzhonikidze het die voorsorgmaatreël getref om 'n bemanning van sy eie paddas oor die kant te sit. Het die Russiese paddatjies hul Britse eweknie in die stille diepte ontmoet? Is Buster Crabb daar en dan vermoor, ontvoer en na Rusland gebring? Aan die einde van die week het die raaisel van die lot van Frogman Crabb net so diep en ondeurdringbaar gebly soos die waters wat soveel van sy lewe omring het. "(45) Nicholas Elliott beweer dat hy weet hoe Crabb sterf:" Hy sterf byna seker aan asemhalingsprobleme, synde 'n groot roker en nie gesond nie, of moontlik omdat 'n fout in sy toerusting ontstaan ​​het. "(46)
Sir Anthony Eden, die Britse premier, was woedend toe hy agterkom oor die MI6 -operasie wat sonder sy toestemming plaasgevind het. Eden het in die Laerhuis daarop gewys: "Ek dink dit is nodig om in die spesiale omstandighede van hierdie saak duidelik te maak dat wat gedoen is, sonder die gesag of medewete van die ministers van haar majesteit is. Toepaslike dissiplinêre stappe word geneem . " (47) Tien dae later het Eden nog 'n verklaring gemaak wat duidelik gemaak het dat sy uitdruklike instruksies nie gehoorsaam was nie. (48)
Eden het die direkteur-generaal van MI6, generaal-majoor John Sinclair, gedwing om vroeg af te tree. Hy is vervang deur Dick White, die hoof van MI5. Aangesien MI5 deur MI6 as 'n minderwaardige intelligensiediens beskou is, was dit die strengste straf wat die organisasie opgelê kon word. George Kennedy Young, 'n senior figuur in MI6, het die optrede van Elliott verdedig. Hy het aangevoer dat in ''n wêreld van toenemende wetteloosheid, wreedheid en korrupsie ... die spioen 'n beroep is op die situasie wat veroorsaak word deur die tekortkominge van predikante, diplomate, generaals en priesters ... die spioen bevind hom deesdae die belangrikste bewaker van intellektuele integriteit. " (49)
Op 4 Junie 1963 is Michael Straight deur president John F. Kennedy die pos van voorsitter van die Advisory Council on the Arts aangebied. Hy was bewus daarvan dat hy gekeur sou word - en sy agtergrond ondersoek - het Arthur Schlesinger, een van Kennedy se adviseurs, genader en hom meegedeel dat Anthony Blunt hom as 'n spioen gewerf het terwyl hy 'n voorgraadse aan die Trinity College was. Schlesinger stel voor dat hy sy storie aan die FBI vertel. Hy het die volgende paar dae deur William Sullivan ondervra. (50)
Die inligting van Straight is aan MI5 deurgegee en Arthur Martin, die hoofmoljagter van die intelligensie -agentskap, is na Amerika om 'n onderhoud met hom te voer. Michael Straight het die verhaal bevestig en ingestem om in 'n Britse hof te getuig indien nodig. Christopher Andrew, die skrywer van Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) het aangevoer dat Straight se inligting 'die deurslaggewende deurbraak in MI5 se ondersoek na Anthony Blunt' was. (51)
Peter Wright, wat aan die vergaderings oor Anthony Blunt deelgeneem het, voer aan in sy boek, Spycatcher (1987) dat Roger Hollis besluit het om Blunt immuniteit teen vervolging te gee vanweë sy vyandigheid teenoor die Arbeidersparty en die skade wat dit die Konserwatiewe Party sou aanrig: 'Hollis en baie van sy senior personeel was deeglik bewus van die skade wat enige openbare onthulling van Blunt se aktiwiteite kan hulself doen, vir MI5 en vir die huidige konserwatiewe regering.Harold Macmillan het uiteindelik bedank na 'n opeenvolging van sekuriteitskandale, wat uitloop op die Profumo -aangeleentheid. openbare mening, en het net te goed besef dat 'n skandaal op die skaal wat deur Blunt se vervolging veroorsaak sou word, beslis die wankelende regering sou laat sak. " (52)
Anthony Blunt is op 23 April 1964 deur Arthur Martin by die Courtauld Institute ondervra. Martin het later geskryf dat hy, toe hy Straight se naam noem, 'opgemerk het dat Blunt se regterwang teen hierdie tyd 'n goeie deal was'. Martin bied Blunt ''n absolute versekering dat daar nie teen hom opgetree sou word as hy nou die waarheid praat nie'. Martin onthou: "Hy het uit die kamer gegaan, vir hom 'n drankie gekry, teruggekom en by die hoë venster gestaan ​​en op Portman Square uitkyk. Ek het hom 'n paar minute stilte gegee en toe 'n beroep op hom gedoen om dit van sy bors af te kry. Hy kom terug na sy stoel en bely. " Hy het erken dat hy 'n Sowjet -agent was en het twaalf ander medewerkers as spioene genoem, waaronder Michael Straight, John Cairncross, Bernard Floud, Jenifer Hart, Phoebe Pool, Leo Long en Peter Ashby. (53) Hulle is ook immuniteit teen vervolging gegee.
Arthur Martin was teleurgesteld oor die manier waarop Roger Hollis en die Britse regering besluit het om Anthony Blunt nie tereg te stel nie. Martin het weer begin argumenteer dat daar steeds 'n Sowjet -spioen in die middel van MI5 werk en dat druk op Blunt geplaas moet word om 'n volledige bekentenis af te lê. Hollis het gedink Martin se voorstel is baie skadelik vir die organisasie en het beveel dat Martin vir veertien dae uit sy diens geskors moet word. Martin het aangebied om voort te gaan met die ondervraging van Blunt uit sy huis, maar Hollis het dit verbied. As gevolg hiervan het Blunt twee weke alleen gelaat, en niemand weet wat hy gedoen het nie ... Kort daarna het Hollis nog 'n rusie met Martin gekies, en hoewel hy baie oud was, het hy hom summier afgedank. Martin glo dat Hollis hom ontslaan het omdat hy hom gevrees het, maar sy optrede het Hollis weinig baat, ongeag sy motief. "(54)
Peter Wright het nou die ondervraging van Blunt oorgeneem. Hy het later onthou: "hoewel Blunt ... onder druk, sy inligting uitgebrei het, het dit altyd gedui op diegene wat óf dood was, lankal afgetree het, óf gemaklik buite geheime toegang en gevaar was". Wright het hom uitgevra oor Alister Watson, wat hy oortuig was dat hy 'n spioen was. Watson was nog steeds besig met geheime wetenskaplike werk vir die Admiraliteit. Blunt het aan Wright gesê dat hy nooit 'n Whittaker Chambers sou kon wees nie. 'Dit is so McCarthyite, wat name noem, heksejagte inlig.' Wright het vir hom gesê dat sy aanvaarding van die immuniteitsooreenkoms hom verplig het om 'die rol van Chambers te speel'. (55)
Wright het 'n gesamentlike ontmoeting met Blunt gereël. Wright het Blunt probeer oorreed om Watson as 'n spioen te noem. Hy het geweier om dit te doen, maar toe Wright voorstel dat hy immuniteit sou kry as hy erken, het Watson hom tot Blunt gewend en gesê: 'U was so 'n sukses, Anthony, en tog was dit ek wat die groot hoop in Cambridge was Cambridge was my hele lewe lank, maar ek moes in die geheim werk, en nou het dit my lewe verwoes. "
Wright beweer in sy boek, Spycatcher (1987): "Niemand wat na die ondervraging geluister het of die transkripsies bestudeer het, twyfel nie daaraan dat Watson 'n spioen was nie, waarskynlik sedert 1938. Gegewe sy toegang tot antisubmarine-opsporingsnavorsing, was hy myns insiens veral Watson het 'n lang verhaal oor Kondrashev vertel. Hy het hom ontmoet, maar nie vir hom omgegee nie. Hy het Kondrashev in detail beskryf. Hy was te burgerlik, beweer Watson. 'n poedel. Hulle het 'n ry gehad en hulle het opgehou ontmoet. "
Wright beweer dat dit inpas by wat die Sowjet -ontloper, Anatoli Golitsin, aan MI5 gesê het. "Hy (Golitsin) het gesê dat Kondrashev na Brittanje gestuur is om twee baie belangrike spioene te bestuur - een in die vloot en een in MI6. Die MI6 -spioen was beslis George Blake ... Golitsin het gesê dat Kondrashev met die vlootspioen uitgeval het. Die spioen het beswaar aangeteken. aan sy burgerlike gewoontes, en weier om hom te ontmoet. Golitsin onthou dat Korovin, die voormalige KGB -inwoner van Londen, genoodsaak is om na Londen terug te keer om Kondrashev as die beheerder van die vloot te vervang. Dit was natuurlik Watson. " (56)
Soos John Costello, die skrywer van Masker van Verraad (1988), het daarop gewys: "Die immuniteitsooreenkoms was 'n maklike, maar gebrekkige oplossing vir alle betrokkenes. Dit was gegrond op die aanname deur MI5 dat Blunt sy kant van die winskopie sou nakom. Dat hy die volledige en gedetailleerde As Blunt eers die waarborg teen vervolging gekry het, sou dit onmoontlik wees om hom of enige van die persone wat hy geïmpliseer het, voor die gereg te bring. . " (57)
Dick White, die hoof van MI6, was dit met Martin eens dat daar vermoedens bestaan ​​oor die lojaliteit van Hollis en Mitchell. In November 1964 werf White hom aan en benoem Martin onmiddellik as sy verteenwoordiger in die Fluency Committee, wat die moontlikheid van Sowjet -spioene in Britse intelligensie ondersoek. Die komitee het aanvanklik ongeveer 270 bewerings van Sowjet -penetrasie ondersoek, wat later tot twintig verminder is. Daar word beweer dat hierdie sake die bewerings van Konstantin Volkov en Igor Gouzenko dat daar 'n hoëvlakagent in MI5 was, ondersteun. (58)
Die mense wat Anthony Blunt genoem het, is deur MI5 ondervra. Jenifer Hart het erken dat hy lid was van die Kommunistiese ondergrondse, maar ontken dat hy 'n Sowjet -spioen was. 'N Onderhoud met Bernard Floud is deur Peter Wright. Nadat hy ondervra is, keer hy terug huis toe en pleeg selfmoord op 10 Oktober 1967. Phoebe Pool gooi haarself onder 'n metro, nadat sy deur Wright ondervra is. Martin Furnival Jones, die direkteur-generaal van MI5, was bekommerd dat die selfmoorde 'ons beeld sou verwoes' en het die ondersoek na Sowjet-spioene wat Blunt genoem het, beëindig. (59)
Dick White tree in 1968 af by die Secret Intelligence Service (SIS). Maurice Oldfield sou na verwagting aangestel word, maar in plaas daarvan het sir John Rennie hom aangestel. White is aangestel in die nuutgeskepte pos van koördineerder van intelligensie in die kabinetskantoor. Sy biograaf, Eunan O'Halpin, het aangevoer: 'Die aanstelling van White in hierdie nuwe posisie was nie sonder kritici nie, en dit is eerlik om te sê dat slegs 'n man met sy stand, takt en oordeel 'n sukses van White het alle versoeking vermy om van die pos 'n oormag van die verskillende intelligensie -agentskappe te maak of andersins sy gewig rond te gooi, en konsentreer hom eerder op advies wanneer hy gevra word. alles, maar daar is geen twyfel dat White se persoonlike bydrae in die kabinetskantoor waardeer is nie. " (60) Hy het hierdie pos tot 1972 beklee.
Dick White is op 21 Februarie 1993 oorlede na 'n lang siekbed in sy huis, The Leat, Burpham, naby Arundel.
Ek was glad nie uitgesluit om 'n intelligensiebeampte te wees nie. Ek het deels daarin gestruikel weens tweedehandse patriotiese redes, en dit pas by die behoeftes van my onmiddellike meerderes. Aan die begin het dit slegs as 'n eksperiment beskou. Daarom het ek onder die dekking vir hulle in Duitsland gaan werk. Uiteindelik het ek geen alternatief gehad as om te bly nie.
Ek kon White nie as 'n goeie vriend noem nie, maar ons persoonlike en amptelike betrekkinge was nog altyd uitstekend, en hy was ongetwyfeld tevrede toe ek Cowgill vervang het. Hy was swak om te onderskei, maar het sy bes gedoen om ons praatjie op 'n vriendelike voet te plaas. Hy wou my hulp hê, het hy gesê om hierdie ontsettende Burgess-Maclean-aangeleentheid op te klaar.
Hy (Dick White) was 'n mooi en beskeie karakter, wat die eerste persoon sou gewees het wat erken dat hy nie uitstekende eienskappe het nie. Sy duidelikste fout was die neiging om saam te stem met die laaste persoon met wie hy gepraat het.
As ek aanvaar het dat dit bykans ondenkbaar was dat iemand soos Burgess, wat die kollig in plaas daarvan vermy het, en algemeen bekend was vir onoordeelkundigheid, 'n geheime agent kon gewees het, laat staan ​​nog 'n Sowjet -agent van wie strengste veiligheidsstandaarde vereis sou word. Aangesien ek hom net twee keer ontmoet het, altesaam ongeveer 'n halfuur en altwee keer op 'n sameswering, sedert 1937, het ek gevoel dat ek my veilig aan hierdie geringe verdraaiing van die waarheid kon toedoen.
Dick White, vir al die elegansie van sy aflewering, was in wese 'n ortodokse man. Hy het geglo in die modieuse idee om die Sowjetunie te "bevat", en dat MI5 'n belangrike rol speel om die Sowjet -bates in die VK te neutraliseer. Hy het baie gepraat oor wat 'n kommunis gemotiveer het, en verwys na dokumente wat in die ARCOS -aanval gevind is, wat toon hoe ernstig die Russiese inligtingsdiens die omverwerping van die Britse regering benader het. Hy het die nuwe ondersoekinisiatiewe wat tans in Whitehall aan die gang is, baie waardeer as die beste manier om die penetrasie van die regering deur die Russiese intelligensiediens te verslaan.
Hy (Dick White) was die anonieme direkteur van 'n organisasie wat beheer word deur 'n handves van drie bladsye, maar sonder enige status in die wet. Hierdie afwesigheid van regstatus was 'n afwyking, wat MI5 onderskei van die veiligheidsdienste van elke ander land ter wêreld, hetsy demokrasie of diktatuur, maar dit was geregverdig en selfs beny as 'n bron van krag. White het geen regsbevoegdhede ontken nie, maar White is nietemin gemagtig om die sake van elke individu in die land te ondersoek. Die beperkings van sy gesag was afhanklik van sy eie selfdissipline, die animus van sy politieke meesters en sy sorg om openbare blootstelling te vermy. "Ek kon net ministers oor risiko's vir veiligheid adviseer. Die besluit om op te tree was die politici." Onder sy beheer was kundiges: sluit-pluk, inbraak, telefoonafluistering, foute plaas, verseëlde briewe oopmaak, toesig organiseer, teikens in gefokusde omstandighede fotografeer en afpersers.
As die handtekening verkeerd gebruik word, kan sy handtekening - selfs sy goedkeuring - verhoudings, loopbane en lewens versteur sonder om reg te stel vir die geteisterdes. Alhoewel sy offisiere in teorie 'n ondertekende magtiging nodig gehad het om by huise in te breek, afluistering en vertroulikheid te skend, het hy in die praktyk geweet dat daar 'n hoër wet was: jy word nie betrap nie. MI5 was nie verantwoordelik vir die publiek nie en het besef dat diegene in Whitehall wie se taak was om die nasionale belang te beskerm, goedgekeur is vir die bedrog van MI5.
Dick White het nooit goeie betrekkinge met Edward Heath geniet nie. Hulle style was so verskillend. Dick aanbid Harold Macmillan, en die grootouer het baie agting vir sy intelligensiehoof gehad. Net so het hy goed gevaar met Harold Wilson. Hulle het 'n soepel gemoedstoestand gehad, en Wilson waardeer Dick se gerusstellende en vertroostende manier oor kwelagtige kwessies soos Rhodesië. Maar Heath was 'n hardnekkige, afwykende man, baie vreemd aan alles wat Dick voorheen teëgekom het, en hy kon toenemend nie in staat wees om sy persoonlikheid op die premier af te druk nie.
Om Elliott se hand te versterk, het Dick White vir hom gesê dat nuwe bewyse van die ontloper, Anatoly Golitsyn, verkry is, hoewel presies wat hy onthul 'n kwessie van veronderstelling en geheimsinnigheid is. Golitsyn het Philby nie spesifiek as 'Agent Stanley' geïdentifiseer nie, maar White het Elliott die indruk gegee wat hy gehad het. Het White hierdie opsetlike handjie bygedra, sodat Elliott kon glo dat die getuienis teen Philby sterker was as wat dit werklik was? Of het Elliott die harde feite wat slegs geïmpliseer is, geïnterpreteer?
(1) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsye 1-2
(3) John Masterman, Op die wawiel (1975) bladsye 183-84
(5) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsye 11-12
(6) Eric Linklater, Juan in Amerika (1931) bladsy 120
(7) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 17
(9) Nigel West, MI5: Britse veiligheidsdiensbedrywighede 1909-1945 (1983) bladsy 51
(10) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsye 23-24
(12) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsye 27-28
(13) Joan Miller, Een meisiesoorlog (1970) bladsy 66
(14) Christopher Andrew, Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1985) bladsy 541
(15) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 30
(16) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 196
(17) Francis H. Hinsley, Britse intelligensie in die Tweede Wêreldoorlog (1979) bladsy 7
(18) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 32
(19) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsye 263-265
(20) Gary Kern, A Death in Washington: Walter G. Krivitsky and the Stalin Terror (2004) bladsye 247-256
(21) Andrew Boyle, Die klimaat van verraad (1979) bladsy 200
(22) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 34
(23) Francis H. Hinsley, Britse intelligensie in die Tweede Wêreldoorlog (1979) bladsye 30-32
(24) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 40
(25) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsye 37-38
(26) Nigel West, MI5: Britse veiligheidsdiensbedrywighede 1909-1945 (1983) bladsye 191-192
(28) Kim Philby, My geheime oorlog (1968) bladsy 182
(29) Guy Liddell, dagboek (TNA KV 4/473)
(30) Guy Liddell, dagboek (TNA KV 4/473)
(31) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 427
(33) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 145
(34) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 54
(35) Chapman Pincher, Hulle handel is verraad (1981) bladsy 65
(36) Gordon Corera, Die kuns van verraad (2011) bladsy 76
(37) Don Hale, Die finale duik (2007) bladsy 172
(38) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 160
(39) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 73
(40) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 160
(41) Ben Macintyre, 'N Spioen onder vriende (2014) bladsy 195
(42) Nicholas Elliott, Met My Klein Oog: Waarnemings Onderweg (1994) bladsy 25
(43) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 73
(44) Gordon Corera, Die kuns van verraad (2011) bladsy 76
(45) Chapman Pincher, Hulle handel is verraad (1981) bladsy 65
(46) Tydskrif (14 Mei 1956)
(47) Nicholas Elliott, Met My Klein Oog: Waarnemings Onderweg (1994) bladsy 25
(48) Anthony Eden, Laerhuis (4 Mei 1956)
(49) Anthony Eden, Volle sirkel (1960) bladsy 365
(50) Roland Perry, Laaste van die Koue Oorlog Spioene (2005) bladsy 291
(51) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 436
(52) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 214
(53) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 437
(54) John Costello, Masker van Verraad (1988) bladsy 590-594
(55) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 257 (47)
(56) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsye 251-259
(57) John Costello, Masker van Verraad (1988) bladsy 590
(58) Chapman Pincher, Hulle handel is verraad (1981) bladsy 34
(59) Peter Wright, Spycatcher (1987) bladsy 266
In 'n nuwe boek het Robert Davis, professor in geskiedenis aan die Ohio State University, 'n unieke metodologie ontwikkel om die aantal blanke Christene wat aan slawerny langs Afrika en aan die Barbary -kus slawe was, te bereken, wat tot 'n veel groter slawe -bevolkingskatting gekom het as wat vorige studies gevind het.
Die meeste ander verslae oor slawerny langs die Barbary -kus het nie probeer om die aantal slawe te skat nie, of het slegs na die aantal slawe in spesifieke stede gekyk, het Davis gesê. Die meeste slawe wat voorheen geraam is, het dus in duisende of hoogstens in die tienduisende neergekom. Davis, daarenteen, het bereken dat tussen 1 miljoen en 1,25 miljoen Europese Christene gevange geneem en gedwing is om in Noord -Afrika te werk van die 16de tot die 18de eeu.
& ldquoEnslavement was 'n baie werklike moontlikheid vir almal wat in die Middellandse See gereis het, of wat langs die oewers gewoon het op plekke soos Italië, Frankryk, Spanje en Portugal, en selfs so ver noord as Engeland en Ysland, & rdquo het hy gesê.
Pirates (genoem corsairs) van stede langs die Barbary -kus in Noord -Afrika en stede soos Tunis en Algiers, sou 'n aanval op skepe in die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan doen, sowel as kusdorpe om mans, vroue en kinders te vang. Die gevolge van hierdie aanvalle was verwoestend en Frankryk, Engeland en Spanje het elk duisende skepe verloor, en lang dele van die Spaanse en Italiaanse kus is byna heeltemal deur hul inwoners verlaat. Op sy hoogtepunt was die vernietiging en ontvolking van sommige gebiede waarskynlik groter as wat Europese slawe later die Afrika -binneland sou toedien.
Davis het dus 'n nuwe metode ontwikkel om redelike ramings van die aantal slawe langs die Barbary -kus op te stel. Davis het die beste beskikbare rekords gevind wat aandui hoeveel slawe op 'n spesifieke plek op 'n slag was. Hy het toe beraam hoeveel nuwe slawe dit sou neem om slawe te vervang namate hulle sterf, ontsnap of losgekoop word.
& ldquo Die enigste manier waarop ek met moeilike getalle vorendag kan kom, is om die hele probleem onderstebo te keer en uit te vind hoeveel slawe hulle sou moes vang om 'n sekere vlak te behou, & rdquo het hy gesê. Dit is nie die beste manier om bevolkingsberamings te maak nie, maar dit is die enigste manier met die beperkte beskikbare rekords. & rdquo
Terwyl Afrikaanse slawe in suid- en katoenplantasies in die Amerikas uitputtende arbeid verrig het, is Europese Christelike slawe dikwels net so hard en dodelik gewerk in steengroewe, in swaar konstruksie, en bowenal roei die korsasgaleie self.
American Indian Movement (AIM) beëindig die besetting van Wounded Knee
Op die Pine Ridge-reservaat in Suid-Dakota gee gewapende lede van die American Indian Movement (AIM) hulself oor aan die federale owerhede en beëindig hulle 71 dae lange beleg van Wounded Knee, die plek van die berugte bloedbad van 300 Sioux deur die Amerikaanse 7de Kavalerie in 1890.
AIM is in 1968 gestig deur Russell Means, Dennis Banks en ander inheemse Amerikaanse leiers as 'n militante politieke en burgerregte-organisasie. Van November 1969 tot Junie 1971 het AIM -lede die eiland Alcatraz by San Francisco beset en gesê dat hulle regte het ingevolge 'n verdragsbepaling wat hulle ongebruikte federale grond verleen. In November 1972 het AIM -lede die Buro vir Indiese Sake in Washington, DC, kortliks beset om programme te protesteer wat die ontwikkeling van besprekings beheer.
Baie inheemse Amerikaners het hul optrede geprys, maar in die Pine Ridge -reservaat het Dick Wilson, president van Oglala Sioux, alle AIM -aktiwiteite verbied. AIM beskou sy regering as korrup en diktatoriaal en beplan die besetting van Wounded Knee as 'n manier om 'n federale ondersoek na sy administrasie af te dwing. Deur Wounded Knee te neem, het die AIM -leiers ook gehoop om 'n ondersoek na ander voorbehoude, die Buro vir Indiese Sake en verbreekte Indiese verdrae af te dwing. Benewens die historiese betekenis, was Wounded Knee een van die armste gemeenskappe in die Verenigde State en het dit met die ander nedersettings van Pine Ridge gedeel, 'n paar van die laagste lewensverwagtinge in die land.
Op 27 Februarie 1973 het ongeveer 200 deur AIM geleide Sioux beheer oor Wounded Knee geneem en 11 bondgenote van Dick Wilson as gyselaar geneem terwyl plaaslike owerhede en federale agente op die reservaat neergedaal het. Die volgende dag het AIM-lede geweerskote met die federale marshalle rondom die nedersetting verruil en op motors en laevliegtuie wat binne die geweer bereik het, geskiet. Russell Means begin onderhandel oor die vrylating van die gyselaars en eis dat die Amerikaanse senaat 'n ondersoek begin na die Buro vir Indiese Sake, Pine Ridge, en alle Sioux -voorbehoude in Suid -Dakota, en dat die Komitee vir Buitelandse Betrekkinge van die Senaat verhore hou oor die tellings van Indiese verdrae verbreek deur die Amerikaanse regering.
Die Wounded Knee -besetting duur altesaam 71 dae, waartydens twee Sioux -mans deur federale agente doodgeskiet is. Een federale agent is verlam nadat hy geskiet is. Op 8 Mei het die AIM -leiers en hul ondersteuners oorgegee nadat amptenare van die Withuis belowe het om hul klagtes te ondersoek. Russell Means en Dennis Banks is in hegtenis geneem, maar op 16 September 1973 word die aanklagte teen hulle deur 'n federale regter van die hand gewys weens die onwettige hantering van getuies en bewyse van die Amerikaanse regering.
Geweld het gedurende die res van die sewentigerjare voortgegaan op die Pine Ridge -reservaat, met nog meer lede en ondersteuners van AIM wat hul lewens verloor het in konfrontasies met die Amerikaanse regering. In 1975 is twee FBI-agente en 'n inheemse Amerikaanse man dood in 'n massiewe skietery tussen federale agente en AIM-lede en plaaslike inwoners. In 'n omstrede verhoor is Leonard Peltier, lid van die AIM, skuldig bevind aan eersteklas moord en tot twee agtereenvolgende lewenslange vonnisse gevonnis.
Met baie van sy leiers in die gevangenis, het AIM in 1978 ontbind. Plaaslike AIM -groepe het egter steeds funksioneer, en in 1981 het een groep 'n deel van die Black Hills in Suid -Dakota beset. Die Amerikaanse regering het geen stappe gedoen om gebroke Indiese verdrae te eerbiedig nie, maar in die howe het sommige stamme groot skikkings van federale en staatsregerings gewen in gevalle waar stamgronde aansprake was.Russell Means het voortgegaan om die inheemse Amerikaanse regte by Pine Ridge en elders te bepleit en was in 1988 'n presidentskandidaat vir die Libertarian Party. In 2001 het Means probeer om aan te stel vir die goewerneurskap van New Mexico, maar sy kandidatuur is ontken omdat prosedure nie gevolg is nie.
Vanaf 1992 verskyn Means in verskeie films, waaronder Laaste van die Mohikane. Hy het ook 'n gasteplek op HBO's gehad Beperk u entoesiasme. Sy outobiografie, Waar wit mans bang is om te trap, is in 1997 gepubliseer. Middel is op 22 Oktober 2012 op 72 -jarige ouderdom oorlede.
VERSLAG: Dick Durbin het 'n geskiedenis van leuens oor privaat vergaderings in die Withuis
Sen. Dick Durbin (D-IL) het president Donald Trump Vrydag daarvan beskuldig dat hy na Afrikalande as "gate" verwys tydens 'n vergadering wat hulle albei Donderdag bygewoon het.
Durbin het aan verslaggewers gesê dat wat Trump gesê het 'haatgevul, gemeen en rassisties' was, en bygevoeg dat 'die mees ontstellende ding vir my is my oortuiging dat dit die eerste keer was dat daar haat in die Oval Office van die Withuis gesê is . "
Daar is net een probleem met die bewerings van Durbin: hy het 'n geskiedenis van die opstel van privaat vergaderings in die Withuis.
'In 'n' onderhandelings' -vergadering met die president het 'n GOP -huisleier aan [president Barack Obama] gesê: 'Ek kan nie eens na u kyk nie', 'skryf Durbin die naweek in 'n plasing op sy Facebook -blad.
Sowel die Withuis as die kantoor van die Huisspreker het Durbin se weergawe van die gebeure ontken.
Op 'n vraag oor die pos in die Withuis se daaglikse inligtingsessie, het perssekretaris Jay Carney gesê dat hy met 'n deelnemer van die betrokke vergadering gekontak het.
'Ek het hierna gekyk en met iemand gepraat wat by die vergadering was, en dit het nie gebeur nie,' het Carney gesê.
Politico het bygevoeg dat Durbin se kantoor "geen kommentaar op die pos gehad het nie en geen verdere besonderhede verskaf het nie."
"Sen. Die beskuldiging van Durbin is ernstig en dit blyk asof dit uit die niet uitgevind is, "het Brendan Buck, woordvoerder van die destydse speaker, John Boehner, gesê. 'Die senator moet bekend maak wie die gebeurtenis aan hom vertel het, onmiddellik sy roekelose aantyging intrek en verskoning vra.
Trump het die bewerings Vrydag ontken en getwiet: 'Die taal wat ek tydens die DACA -vergadering gebruik het, was taai, maar dit was nie die taal wat ek gebruik het nie. Wat baie moeilik was, was die vreemde voorstel - 'n groot terugslag vir DACA! "
Die taal wat ek tydens die DACA -vergadering gebruik het, was taai, maar dit was nie die taal wat gebruik is nie. Wat baie moeilik was, was die vreemde voorstel - 'n groot terugslag vir DACA!
- Donald J. Trump (@realDonaldTrump) 12 Januarie 2018
'Ek het nog nooit gesê dat iets anders as neerhalend oor Haïtiërs behalwe Haïti 'n baie arm en ontsteld land is nie. Nooit gesê: "haal hulle uit nie." Gemaak deur Dems. Ek het 'n wonderlike verhouding met Haïtiërs. Moet waarskynlik toekomstige vergaderings opneem - ongelukkig geen vertroue nie! " Trump gesê.
Nooit het nog iets neerhalends oor Haïtiërs behalwe Haïti gesê dat dit 'n baie arm en ontsteld land is nie. Nooit gesê: "haal hulle uit nie." Gemaak deur Dems. Ek het 'n wonderlike verhouding met Haïtiërs. Moet waarskynlik toekomstige vergaderings opneem - ongelukkig geen vertroue nie!
Tienermeisies verander geskiedenis in 'Dick's' Withuis
Blameer dit vir Bobby Sherman. Wat moet twee 15-jarige meisies doen? Hulle moet net die sperdatum van middernag maak om 'n inskrywing in die "Win a Date With Bobby Sherman Contest" te plaas-hy is hul singende afgod-so wat om te doen, maar om weg te sluip, want dit is al redelik laat in die aand Dit beteken dat jy by die agterste trap by die motorhuis onder die woonstelhuis waar Arlene (Michelle Williams) saam met haar ma (Teri Garr) woon, uitgaan en oor die slot in die agterdeur tik sodat sy en haar vriendin Betsy (Kirsten Dunst) kan terugkom in die gebou.
Helaas, Arlene se woonstel is toevallig net in die spoggerige Watergate -kompleks in Washington, DC, waar u, raai al, 'n waarskuwende sekuriteitswag, wat die band opgemerk het, die polisielede, wat op die Withuis afkom, bedoel het met die bedoeling om die Die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee is in die gebou gehuisves. En dit is net die begin van hoe twee onskuldige meisies in die vroeë sewentigerjare die gang van die geskiedenis verander, soos skreeusnaaks uiteengesit in die satiriese komedie "Dick".
Gee erkenning aan regisseur Andrew Fleming, wat sy naam met die handige tiener-horror-fliek "The Craft" en sy medeskrywer Sheryl Longin naam gemaak het vir hul ontroerende geloof dat tieners van vandag genoeg opleiding gehad het om te weet wat die terme "Deep Throat" en '18 1/2 minute' of selfs 'Watergate' self verwys na die kernpubliek waarmee hulle waarskynlik wil skakel, is Betsy en Arlene se tydgenote, wat vandag 40 sou haal. Eintlik is 'Dick' so skerp en snaaks dit behoort 'n beroep op alle ouderdomme te hê.
Terwyl dit gebeur, gaan Betsy en Arlene op 'n skooltoer na die Withuis, waar hulle G. Gordon Liddy (Harry Shearer) herken as dieselfde man as wat hulle kortstondig teëgekom het toe hulle by die uitgang by die Watergate uitstap. Hierdie toevallige ontmoeting eskaleer komplikasies wat dit veroorsaak in die teenwoordigheid van president "Dick" Nixon (Dan Hedaya) self. Op sy ongemaklike manier bekoor hy die meisies, wat hulle amptelike hondewandelaars in die Withuis maak en later sy geheime jeugadviseurs. Hulle is nou onbewustelik gereed om allerhande gebeurtenisse te bewerkstellig, wat almal te geïnspireerd en vermaaklik is om hier onthul te word.
In die kern van die film is die transformasie van twee heeltemal normale tieners, wat intuïtief voel dat die Viëtnam -oorlog verkeerd is, maar wat 'n oomblik bekoor word deur hul president, wat hulle verseker dat hy die grondslag lê vir vrede terwyl hy praat. Hul onbedoelde eerstehandse ervarings laat hulle egter net so ontnugter met Nixon en sy administrasie soos die Amerikaanse publiek binnekort sou wees.
Dunst en Williams is 'n voortdurende vreugde, wat duidelik maak dat die naïwiteit van die meisies nie beteken dat hulle enigsins dom is nie. Hedaya is 'n wonderlike Nixon, en terwyl hy hier bedrieg, sou hierdie fyn, veelsydige akteur waarskynlik 'n beter ernstige Tricky Dick gemaak het as Anthony Hopkins in die biografie van die Oliver Stone -film. Fleming se akteurs het 'n velddag om Nixon-lojaliste op te stuur, hoewel slegs die immer bewonderenswaardige Saul Rubinek eintlik lyk soos die man wat hy speel, Henry Kissinger. Sal Ferrell en veral Bruce McCulloch min ooreenkoms hê met onderskeidelik Bob Woodward en Carl Bernstein van die Washington Post, maar hulle het soveel plesier om die ondersoekende verslaggewers se woeste ambisie uit te stuur dat dit min saak maak.
Die rolprentmakers mors wyslik geen geleentheid om humor in die mode en style van die vroeë sewentigerjare te vind nie, aangesien jonger gehore hulle veral amusant kan vind. Die produksie-ontwerper Barbara Dunphy en die kostuumontwerper Deborah Everton het in elk geval die voorkoms van die era vierkantig vasgespyker, sonder om gelukkig te wees of neerbuigend te wees-die eienskappe wat Fleming self vermy. "Dick" laat jou hoop dat dit die gehoor vind wat dit duidelik verdien.
* MPAA-gradering: PG-13, vir seksverwante humor, dwelminhoud en taal. Tydsriglyne: die film is geskik vir ouer kinders, vergesel deur 'n volwassene.
Was 'Moby Dick' gebaseer op werklike historiese gebeure?
Herman Melville's Moby Dick (1851) is nie net een van die bekendste maar belangrikste fiksiewerke in die geskiedenis van die Verenigde State nie. Hoewel Melville se boek ongetwyfeld fiksie is, het hy baie put uit sy ervarings as walvisjagter en ongelooflike verhale oor merkwaardig gevaarlike 19de-eeuse walvisse. Sy boek is 'n buitengewoon akkurate uitbeelding van die lewe op see.
Dit is nie verbasend vir werk so prominent soos Moby Dick nie, maar dit is omskep in 'n film met Gregory Peck en 'n minireeks met Ethan Hawke (2011). Onlangs is selfs een van die verhale wat die roman geïnspireer het, omskep in die film In the Heart of the Sea (2015) met Chris Hemsworth in die hoofrol en geregisseer deur Ron Howard. Dus, watter werklike gebeure en ervarings het Melville geïnspireer om te skryf Moby Dick?
Die skrywer van Moby Dick
Herman Melville, die skrywer van die roman (1819-1892), is in New York gebore in 'n gegoede gesin; sy vader, 'n handelaar, is dood toe hy nog jonk was. Sy pa se dood het Melville en sy gesin in 'n benarde finansiële posisie gelaat en afhanklik van familielede. Die jong man het aangemeld om op 'n walvisskip te dien en het in 1840 aan boord van 'n walvisskip gegaan. Gedurende die 19de eeu is walvisse gejag vir hul waardevolle olie.
Terwyl die see op see was, het die jong Melville baie avonture beleef.  In 1841 het hy in Tahiti skip gespring en later by 'n ander walvisjagter aangesluit. Hy het betrokke geraak by 'n muitery aan boord van hierdie skip en is kortliks tronk toe gestuur.
Melville dien as 'n gewone seeman in 'n fregat van die Amerikaanse vloot voordat hy uiteindelik huis toe keer. Gou het hy 'n voltydse skrywer geword en groot sukses behaal met sy eerste roman Typee, gebaseer op sy eie avonture.  Sy latere werke was nie kommersieel suksesvol nie, en die boek waarvoor hy veral bekend is, was Moby Dick 'n totale mislukking.
Melville was verplig om as amptenaar van die gewoonte te werk en het voortgegaan om poësie en prosa te skryf, maar dit is grootliks geïgnoreer. Hy sterf sonder geld en word in 1891 in New York vergete. Sedertdien het sy roem gegroei. Sy romans, kortverhale en gedigte word nie net as klassieke Amerikaanse literatuur beskou nie, maar ook as wêreldliteratuur. 
Die intrige van die roman
Die roman begin met die verteller Ishmael wat 'n skip soek. Hy is 'n man wat 'n doel in die lewe soek. Hy teken aan om op 'n walvisskip die Pequod in Nantucket te dien. Die kaptein van die skip is Agab, wat gedurende die roman getoon word dat hy 'n onstabiele man is wat 'n begeerte het om die witvis te vermoor.
Ishmael ontmoet 'n magdom kleurvolle karakters aan boord van die skip, waaronder Queequeg en Fedallah, albei harpuners. Kaptein Ahab het sy been verloor in 'n ontmoeting met 'n reusagtige wit potvis, en sy begeerte om wraak neem hom op. Hy spyker 'n goue muntstuk op die mas en verklaar dat hy dit sal gee aan die eerste man wat die walvis sien, die legendariese Moby Dick. Ismael besef gou dat dit nie 'n tipiese walvisvangs is nie, maar 'n wraakmissie.
Die Pequod vaar oor die hele wêreld en jag walvisse, maar Agab stel net daarin belang om Moby Dick te vind. Die skepe beleef verskeie avonture, onder meer deur 'n tifoon in die Stille Oseaan. Een van die bemanningslede het geprofeteer dat die walvis Agab sal doodmaak, dit laat die eenbeen-kaptein nie afskrik nie, en hy gaan voort met sy vendetta.
Tydens die soektog hoor hulle verhale oor die groot witvis, en in een geval leer hulle dat dit onlangs 'n skip gesink het. Uiteindelik sien die kaptein self die walvis, en daar begin 'n wrede ontmoeting van drie dae tussen Agab, sy manne en Moby Dick. Op die eerste dag val die kaptein en sy bemanning die walvis aan met harpoen van klein bootjies, maar die wit walvis slaan die skip plat en maak Agab amper dood. Verskeie matrose is die dag verlore.
Die volgende dag probeer Ahab en sy bemanning weer die walvis slag, maar dit laat die bote sink. Op die derde dag tree die kaptein weer saam met Moby Dick. Tydens hierdie ontmoeting word beide die walvis doodgemaak en Agab word doodgemaak. As gevolg van die geveg is Pequod erg beskadig en sink, en die enigste oorlewende is Ismael terwyl hy in 'n houtkis dryf totdat hy gered word. 
Die avonture van Herman Melville
Melville was etlike jare op see en het op twee walvisjagters diens gedoen. Gedurende die middel van die 19de eeu was walvisjag 'n groot bedryf en het tienduisende Amerikaanse matrose in diens geneem en was dit van kritieke belang vir die ekonomie van die noordooste van die Verenigde State. Melville se beskrywing van die lewe aan boord van 'n walvisskip is gevolglik baie akkuraat.
Die manier waarop die matrose geleef het en die moeilike omstandighede wat hulle ondergaan het, is baie realisties. Baie van die besonderhede van die Pequod is gebaseer op Melville se eie tydsbesteding op die walvisjagter Acushnet. Hierdie skip was in besit van 'n Quaker wat moontlik die model vir die karakter Bildad was. Die bemanning van die skip waarop Melville gedien het, was baie uiteenlopend. Dit het Afrikaners, Europeërs en Amerikaners ingesluit. Baie van sy skipmaats het moontlik gedien as modelle vir sommige van sy mees onvergeetlike skeppings. Sommige kritici het aangevoer dat die uiteenlopende bemanning 'n simbool is vir Amerika en sy vele verskillende etnisiteite en groepe. 
Melville was 'n groot kreatiewe skrywer en was 'n ywerige leser, en soos elke ander skrywer was hy deel van 'n literêre tradisie. Sy verbeelding en sy literêre invloede het Shakespeare, Homerus en die Bybel ingesluit. Baie van die werk is gebaseer op die verbeelding van die skrywer en sy besorgdheid. Moby Dick is 'n baie simboliese werk en volgens baie kritici is die soeke na God een van die hooftemas daarvan.  Agab word moontlik oorgedra aan die Israelitiese koning wat die Hebreërs van die Here af weggelei het. Hy was 'n aanbidder van afgode en baie, lesers in die 19de eeu sou Agab se obsessie met die walvis as 'n vorm van aanbidding en sondig geïnterpreteer het. Dit is belangrik om daarop te let dat Melville in 'n streng Calvinistiese huishouding grootgemaak is. 
Hierdie interpretasie is slegs een van die voorlesings van die boek, wat opvallend kompleks is. 'N Ander invloed op die werk is Shakespeare. Baie glo dat Agab gebaseer was op groot tragiese helde soos King Lear en Macbeth.  'n Ander moontlike model vir die eenbeen-kaptein was die karakter van Satan, in Milton se epiese gedig Paradise Lost. Melville is ook sterk beïnvloed deur nie-fiksie-werke, waaronder die beroemde Two Years Before the Mast.
Sink van die Essex
Baie historici en Melville -geleerdes glo dat die hoofmodel vir die Pequod en die verhaal van Moby Dick die tragiese lot van die Essex was. Dit was 'n Amerikaanse walvisjagter van Nantucket, Massachusetts. Dit was 'n baie suksesvolle walvisjagter en was in besit van 'n aantal plaaslike burgers, wat die gewoonte van die tyd was. In 1820 het die skip walvisse in die Stille Oseaan gejag, en dit was onder bevel van 'n kaptein George Pollard.
Tydens die jag val 'n groot potvis die vaartuig aan.  Die Essex is deur die soogdier so erg beskadig dat dit nie kon vaar nie. Die 20 manne aan boord het min kos gehad en nog minder water. Hulle het gedwing om die sinkende skip in klein bootjies te verlaat in die hoop om land te bereik, maar hulle was duisende kilometer ver van die kus van Suid -Amerika.
Die bemanning het nie kos gehad nie en het begin honger ly, en in wanhoop het hulle die lyke van diegene wat in die boot gesterf het, begin eet. Toe daar nie meer lyke te ete was nie, het die bemanning baie getrek oor wie doodgemaak en gekanibaliseer sou word. In totaal verskil die rekords, ongeveer sewe of agt mans is deur hul bemanningsmaats geëet.
Hulle is uiteindelik gered deur 'n verbygaande Britse skip. Slegs agt mans, uit die oorspronklike bemanning van twintig, het oorleef.  Sommige van die oorlewendes het 'n verslag oor die ondergang van die Essex en hul ontberings gelaat. Die bekendste verslag is geskryf deur Owen Chase, wat die eerste stuurman op die gedoemde skip was. Dit blyk dat Melville hierdie werk gelees het, Vertelling van die buitengewoonste en ontstellendste skipbreuk van die walvisskip Essex en selfs Chase se seun ontmoet.
Daar is opvallende ooreenkomste tussen die lot van die Essex en die Pequod. In albei is walvisjagters aangeval deur 'n kolossale potvis wat tot lewensverlies gelei het. Daar is egter 'n paar verskille, die belangrikste is dat daar geen kannibalisme in die boek uit 1851 is nie. In 2015 is 'n film 'In the heart of the Sea' gemaak op grond van die bemanning van die Essex.
In die boek val 'n reusagtige witwalvis die Pequod aan en sink dit en vermoor die hele bemanning, behalwe Ishmael. In die 19de eeu was daar verskeie gevalle van, veral potvisse wat walvisjagters aangeval het, maar dit was baie skaars. Meer skepe is egter beskadig of sink na botsings met die soogdiere. Onder die bekende voorbeelde van hierdie walvis was aanvalle die Essex. 'N Ander moontlike model vir die witwalvis was Mocha Dick.  Dit was 'n albino -spermwalvis wat beskryf word as 'n buitengewoon aggressiewe reus (meer as 100 voet) wat bedek was met kakebome. Hy het in die waters van die Stille Oseaan, voor die kus van Chili, gewoon en is dikwels naby die eiland Mokka gesien. Dit is hoekom hy Mocha Dick genoem is.
Die walvis het moontlik tot 100 ontmoetings met walvisjagters gehad, en hy het moontlik almal oorleef.  Soms sou hy, as hy nie bedreig voel nie, sagmoedig net na 'n skip swem. As hy deur 'n harpoenaar bedreig word, slaan hy bote met sy massiewe slag (aan die einde van sy stert) of spring uit die water en val op die vaartuig. Die walvis het 'n legende geword, veral onder seevaarders in Massachusetts. Daar word beweer dat hy in 1838 vermoor is en dat dit twintig harpunte geneem het om hom dood te maak.
Daar is egter ook berig dat hy in die Arktiese gebied gesien is. Daar was baie berigte oor groot wit potvisse in die 19de eeu, en Mocha Dick was nie uniek nie. Daar is sekere ooreenkomste tussen hierdie walvis en Moby Dick, soos die kleur, grootte en aggressie daarvan. Dit lyk asof Melville bewus was van die verhaal, en dit het hom geïnspireer toe hy sy mees onvergeetlike roman geskryf het.
Moby Dick is wonderlik om te lees, en die plot en taal daarvan maak dit 'n unieke kunswerk. Een van die redes waarom die boek so onvergeetlik was, was die besonderhede en die realistiese uitbeeldings van die lewe op 'n walvisskip en die gevare van walvisjag in die 19de eeu. Melville se wonderlike werk is so kragtig omdat dit grootliks gebaseer is op werklike historiese gebeure wat die skrywer werklik ervaar. Moby Dick bied in die 19de eeu groot insig in die walvisvangsbedryf. Dit lyk asof Melville baie van die karakters wat hy geskep het, gebaseer het op sy ou skipmaats. Dit blyk ook dat hy grootliks beïnvloed is deur die tragiese lot van die Essex en sy bemanning. Hy het egter slegs elemente van die verhaal gebruik.
Dit is amper seker dat hy gehoor het van die merkwaardige Mocha Dick en ander groot wit potvisse. Die verhale van Mocha Dick het die Amerikaanse skrywer ongetwyfeld geïnspireer in die skepping van miskien die bekendste roman van die see. Die verhaal van Moby Dick is egter ook sterk beïnvloed deur die literêre tradisie, veral Shakespeare. Die magnum opus van die in New York gebore skrywer is ook geïnspireer deur die bybel, duidelik uit die simboliek daarvan. Die leser moet Moby Dick sien as 'n samestelling van werklike historiese gebeure en die verbeelding van die skrywer.
Heimert, Alan. "Moby-Dick en Amerikaanse politieke simboliek." American Quarterly 15, nr. 4 (1963): 498-534.
Kelley, Wyn, red. 'N Metgesel vir Herman Melville.(Blackwell Publishing, 2006)
Philadelphia, Mississippi: 'n verhaal van rasse en versoening
Persoonlike herinneringe is waardevolle primêre bronhulpmiddels om historiese gebeure te verstaan. Dit kan in die vorm van mondelinge geskiedenis of skriftelike herinneringe wees. Die volgende is die teks van 'n toespraak wat die voormalige minister van buitelandse sake, Dick Molpus, by die Mississippi Department of Archives and History se program "History Is Lunch" gehou het op 18 Junie 2014. Die toespraak is gehou ter herdenking van die vyftigjarige herdenking van die moord op drie burgerregtewerkers in Neshoba County, Mississippi, en aangebied in die Kamer van Verteenwoordigers van die Old Capitol Museum, Jackson, Mississippi. Molpus bied 'n unieke perspektief uit sy eie persoonlike ervarings as 'n veertienjarige seuntjie gedurende die somer van 1964 in Philadelphia en bespreek die belangrikheid van individuele en gemeenskaplike optrede in die stryd om rasse-geregtigheid en versoening in die staat Mississippi. – Editor 's let op
Vandag gaan ek praat oor mense wat opstaan ​​om 'n probleem te hanteer en diegene wat terugtree of wat nêrens stap nie, ontkenning of om 'n probleem te vermy, en wat dit uiteindelik kan beteken. Maar ek moet die verhoog bepaal: ek het grootgeword in Philadelphia, Mississippi, 'n saagmeulstad. Daar was drie houtmaatskappye, en my pa het een daarvan besit. Daar was ook die handskoenfabriek en verskeie konstruksiemaatskappye. As u nie op daardie plekke gewerk het nie, het u nie gewerk nie. Alhoewel ek dink dat die omgewing waarin ek grootgeword het, baie beskaafd was, was Neshoba County regtig 'n moeilike plek.
Eerder as om Sondagaand tuis te sit en na die Ed Sullivan -vertoning te kyk, gaan ons na die "dronk tenk" by die stad se tronk om seker te maak dat my pa se saagmeulpersoneel betyds uit is om Maandag oggend te kom werk. So het ek baie Sondagaande deurgebring. Tog was Philadelphia 'n klein Mayberry-tipe stad. Ons het oral gestap. Soos ek sê, vir ons wat in die wit middelklas was, was dit 'n idilliese plek om groot te word. Toe omstreeks 1964 het dinge redelik vinnig begin verander. Dit was die tyd van Jim Crow. Gelukkig het ek ouers gehad wat my geleer het om mense "meneer" te noem. en "mev." en om te erken dat ons almal uit dieselfde menslike familie is. Ek was toe veertien toe dinge begin erger word.
Philadelphia sit bo -op 'n heuwel - Beacon Street Hill. Ek onthou dat ons een aand op daardie heuwel gery het, en toe ons omstreeks 11 uur van die hof af opkom, sien ons dat daar kruise regoor die plein van die binnehof brand. Ek het omtrent ses Klansmen agter in 'n groen bakkie sien spring en weggery, en ons het wakker geword en die nagmaarskalk wakker geslaap. Dit was die eerste keer dat ek so iets sien gebeur het.
Ons het begin hoor van kerke wat verbrand word en dat mense geslaan word. Een aand stap ek na die sogenaamde "vertoning" toe ons verby die tronk stap toe 'n polisiemotor ry. Een van die afgevaardigdes het 'n ouer, Afro -Amerikaanse man uitgetrek. Hy was besig om te woel, duidelik dronk. Hy sê iets vir die adjunk, en die adjunk slaan hom reg tussen die oë. Ek het sy skedel hoor knal. Ek het dit gesien as 'n veertienjarige. Ons het gehoor dat ander mense geslaan word. Mount Zion Church, 'n klein kerkie oos van die stad tussen Philadelphia en DeKalb, is verbrand omdat dit vir kiesersregistrasie -aktiwiteite gebruik is.
Toe ry die jong Freedom Summer -vrywilligers James Chaney, Michael Schwerner en Andrew Goodman van Meridian af om na die berg Zion -toneel te kyk en word deur die adjunk -balju van die Neshoba County, Cecil Price, naby die First Methodist Church afgetrek. Hy het die jong mans tronk toe geneem en hulle 'n paar uur lank aangehou (totdat die Klan georganiseer is). Die drie studente vertrek, maar word weer afgetrek en is na 'n plek met die naam Rock Cut, op Rock Cut Road, geneem. Ek hoef nie die res van die verhaal in verband te bring nie. Ek het David Goodman na die webwerf geneem op Saterdag, 14 Junie 2014. Dit was amper vyftig jaar tot sy broer vermoor is. Hy het nog nooit die plek gesien waar sy broer uit die motor gehaal en geskiet is nie. Dit was 'n baie aangrypende oomblik. Hy het ongeveer twintig rotse van Rock Cut Road bymekaargemaak, en ons het dit in 'n sak gesit sodat hy dit kon terugneem en aan vriende en familie kon versprei.
Nou was hierdie klein dorpie gevul met goeie mense - goeie mense wat bang was om op te staan. Onthou u hoe die verhale gegaan het oor wat met James Chaney, Michael "Mickey" Schwerner en Andrew Goodman gebeur het? Hulle het 'noordwaarts gegaan, weggekruip, net om Philadelphia, Mississippi, sleg te laat lyk'. Maar baie - selfs ons kinders - het geweet dat dit nie waar was nie. Ons het geweet hulle is dood. Ons het selfs gehoor wie betrokke was, ons ken die name. Maar die gemeenskap wou nie sê nie. En as ek die gemeenskap sê, praat ek van die wit middelklas, die besigheidsklas. Ek praat nie van Afro -Amerikaanse kerke nie, waar daar baie moedige leiers was. Maar die gemeenskap het gevoel dat Philadelphia aangeval word, wat 'n bisarre reaksie was. Skielik was Walter Cronkite in Philadelphia, Mississippi. NBC, ABC en ander wêreldwye nuuspersoneel was daar, en die inwoners van die stad het gevoel dat hulle as 'n rooihals beskryf word en dat ons teen hierdie buitestaanders moet saamstaan.
Mense vra my wel oor die kerke, hul standpunte oor die geweld. Ek het na die grootste kerk in Philadelphia gegaan, en die laaste preek wat ek in die kerk gehoor het (omdat ek nie teruggegaan het nie) was nadat die jong mans gevind is. Die prediker het gesê dat "daardie ouens moeilikheid kom soek het, hulle het dit reggekry, en as daar meer kom, is dit wat met hulle sal gebeur." Dit was die geestelike leierskap daar. Alhoewel daar 'n jong metodiste -predikant was, Clay Lee, wat duidelik nie die memo gekry het oor hoe hy moet optree nie. Hy het vanaf die kansel gepraat in 'n preek genaamd "Die Gees van Herodes". Hy het die preek gehou en dieselfde middag was dit kort voor die kerkleiers, hy was op soek na 'n ander kerkafspraak. Hy word later biskop van die United Methodist Church in Mississippi. Die mees geestelike leierskap was afkomstig van die Afro -Amerikaanse gemeenskap, feitlik geen van die wit protestantse kerke nie - alhoewel die Episcopal Church en sy twaalf lidmate wel daar gehang het. 'N Handjievol wit mense in die gemeenskap het gesê:' Weet u wat? Ons het moordenaars in ons midde. Ons het mense wat iemand sou kastreer. Ons het mense wat skedels sou breek, en ons sien dat hulle ons 'n klomp rooikoppe laat lyk as die belangrikste probleem?
Turner Catledge, uitvoerende redakteur van die New York Times was toe redakteur van die Neshoba -demokraat as jong man. Hy stuur 'n verslaggewer af en een persoon in die stad sê vir hom: 'Wel, ons gee nie regtig te veel aandag aan wat hierdie somer gebeur het nie, want ons is almal baie besig.' Toe die inwoners dit lees, bel hulle 'n vergadering en eis dat Turner Catledge na Philadelphia moet kom om homself te verduidelik. Hulle het by my pa se huis ontmoet - ongeveer dertig van die sake- en professionele gemeenskap - omdat ons familie van Catledge was. My werk as veertienjarige-my besondere eer-was om langs hom op die vloer te sit en elke keer as hy sy glas skud, die kombuis binne te hardloop en nog ys en skottel daarin vir hom te gooi. Ek dink hy het 'n redelike hoeveelheid scotch die aand nodig gehad. Uiteindelik, nadat die groep 'n rukkie na sy koerant gegaan het, het Catledge gesê: "Ouens" (dit was almal ouens behalwe 'n paar vroue agterin) "jy sal nooit iets belangriker in jou lewe of die lewe van hierdie gemeenskap as wat op die oomblik gebeur. Julle, eerder as om op te tree en die leiding te neem, het die ergste element hierdie stad laat oorneem. Hulle is u wetstoepassers. U het die Ku Klux Klan hoog laat loop en die Burgerraad, en u mis u morele geleentheid van 'n leeftyd. " Ek het hierna geluister, en een van hulle het uiteindelik gesê: 'Wel, Turner, jy is van hier af, maar jy is nie meer een van ons nie.' Dit was dieselfde persoon wat in die koerant aangehaal is dat ons te besig is om aandag te gee. En Turner Catledge skiet terug: 'Wel, laat ek jou dit vra: is dit jy wat my verslaggewer vertel het hoe' besig 'julle almal was? Die man sê: "Dit is wat ek vir hom gesê het." En Catledge het gesê: "Wel, jy is 'n verdomde dwaas." Dit het die aand 'n demper gemaak. Hy vervolg: 'Wel, moenie 'n verslaggewer vertel wat u nie oor die hele wêreld wil laat berig nie. Die soort houding verwoes hierdie gemeenskap en jy verloor jou plek as morele leiers van hierdie gemeenskap. "
Toe is die jong mans se lyke gevind. Die FBI het daardie jaar agtien inhegtenisnemings gemaak, maar staatsaanklaers het geweier om die saak te verhoor en beweer dat daar geen bewyse was nie. Daardie tydperk - 1964 - is 'die probleme' genoem, wat beteken dat u nie daaroor gepraat het nie. En alles het tot stilstand gekom tot ongeveer twee jaar daarna.
In 1966 het Florence Mars, 'n sterk voorstander van burgerregte, gesê. Sy was 'n blanke vrou en het 'n baie prominente familie in Philadelphia. Florence en haar suster het saam met die FBI gewerk tydens die ondersoek na die Philadelphia -moorde. Eens, toe sy en haar suster by die Neshoba County Fair was en 'n paar drankies gedrink het - soos op die beurs - ry hulle terug na Philadelphia, toe balju Lawrence Rainey en adjunk -balju Cecil Price hulle aftrek. Nou, gedurende daardie tyd, as u iemand in daardie toestand gevind het - 'n dame - het u haar huis toe gery. Maar in plaas daarvan om hulle huis toe te jaag, gooi hulle Florence en haar suster in die dronk tenk, in die tronk. Hulle is daar gelaat en het 'n oproep geweier. Ewe skielik het die balju se afdeling oor die lyn gestap. Blykbaar kan u kerke verbrand en mense slaan of doodmaak, maar u kan nie iemand uit ons klas - die wit klas - sonder 'n oproep in die dronk tenk laat nie. Die lede van die gemeenskap het daardie Sondagaand vergader, en hulle het Rainey en Price gebel en gesê: 'Ons gaan dit nie hê nie. Julle is nie meer in beheer nie. Stap af. " Dit het dinge verlig, maar 'n jaar later het die Klan aanhou skiet in die skoolhoof, en hy het selfmoord gepleeg weens die druk. Daardie twee gebeure het dinge verander. Geen privaatskole het byvoorbeeld na integrasie ontstaan ​​nie, en daar was ander veranderinge. Maar om dit deur te gaan - vir my was dit 'n les: in tye van krisis maak jou optrede saak, en as jy terugstap, dan hou ander - in hierdie geval, die boelies, die grondpadterroriste - die vertoning. Dit was 'n belangrike les.
Jare na die moorde het hierdie gemeenskap nog steeds die skande van die moorde gedra. Martin Luther King, Jr., besoek in 1966. Hy marsjeer teen die heuwel op, daar word bottels na hom gegooi en mense vloek. 'N Man het agterop 'n bakkie gespring en Ralph Abernathy getref. Dit was net chaos, en ek het dit alles dopgehou. Florence Mars was daar, sy het alleen daar gestaan ​​en 'n Amerikaanse vlag vasgehou terwyl hulle teen die heuwel marsjeer - 'n klein daad, maar 'n heldedaad. Afro -Amerikaanse predikers - sommige van die ware helde - het die dag in 1964 saam met dr King en John Lewis langs Beacon Hill opgeruk. Ek het gedink die ouens is mal, die plaaslike ouens. Dus het ek op 'n jong ouderdom ware heldhaftigheid gesien van mense wat nooit kon dink dat hulle hul lewens op die spel sou plaas nie. Ek het King hoor sê aan die inwoners: 'Hier is 'n volkome skrikbewind.' Hy het saam met 'n groep mense gestaan, ongeveer vyftien mense, en hy het gesê: 'Dit is die ergste plek wat ek ooit in my lewe was. Die moordenaars van die jong mans is binne die geluid van my stem. " En iemand het gesê: "Jy is reg," van agter ongeveer drie of vier rye. Ek is amper seker ek weet wie dit gesê het, en hy was een van hulle.
Nou: verlossing. Toe ek groot was, kon ek sien dat mense 'n blik op Philadelphia as die helgat van die wêreld het. Uiteindelik, in 1989, het die leiers van die stad gesê: 'Weet u, ons moet die families om verskoning vra oor die dood van hul drie kinders.' Daar is 'n groeiende erkenning dat sommige dinge reggestel moet word. Maar dinge beweeg nie baie vinnig in Mississippi nie, soos ons weet. In 2004 is daar 'n koalisie gestig, genaamd die Philadelphia Coalition. Dit bestaan ​​uit Choctaw -Indiane, Afro -Amerikaners en blankes. Ongeveer dertig mense het bymekaargekom, prominente mense en nie-so-prominente mense, mense uit alle lewensterreine. Sommige van hulle het mekaar ook nooit ontmoet nie, want hoewel hulle binne 'n blok of 'n halwe blok van mekaar gewoon het, was hulle in afsonderlike gemeenskappe. Hulle het 'n strewe na geregtigheid begin. Hulle het die ma van Andrew Goodman en die moeder van James Chaney afgebring. Die koerant bevat 'n skoot van mev Goodman en haar seun Andy, terwyl sy sy bofbalkaartversameling ophou, wat hom 'n mens vir die publiek maak. Mevrou Chaney het gepraat oor haar seun, J. C., en Rita Schwerner, die weduwee van Mickey Schwerner, het gekom. Die koalisie het prokureur -generaal Jim Hood genooi om na Philadelphia te kom, sowel as die plaaslike distriksprokureur. Natuurlik, Clarion Ledger verslaggewer Jerry Mitchell was in sy 'meedoënlose' modus en het gereeld verhale verskyn. In 2004 kom die gemeenskap bymekaar: 1 500 mense wat 'n duidelike en direkte oproep tot geregtigheid verteenwoordig.
In die finale resolusie is 'n jurie uit die provinsie Neshoba gekies. Die ringleier van die moorde op die jong mans is aangekla en is skuldig bevind op drie aanklagte van moord, 'n twintig jaar lange term wat elkeen op mekaar uitgedien word. Hy is op 21 Junie 2005, een en veertig jaar gelede, skuldig bevind dat die drie jong mans ontvoer en vermoor is. 'N Paar van ons in hierdie kamer was in Philadelphia tydens die vyftigjarige herdenking by die Mount Zion Church, waar dit begin het. Ek sit daar, die voormalige voorsitter van die SNCC, senator John Lewis, was die spreker, en ek kyk na 'n ras -gemengde gemeenskap van mense, waarvan die meeste uit my tuisdorp kom. Die burgemeester van Philadelphia, 'n meerderheid wit stad, was 'n Afro-Amerikaanse man. Hy het opgestaan ​​en gesê: 'Ek weet dat baie van julle in die verlede bekommerd was dat hulle in die tronk gegooi sou word toe julle deur Philadelphia gekom het.' Daarna het hy gesê: 'Ek is die burgemeester. Ek sal jou uithaal. " Dit was 'n nuwe dag, en vir my 'n soort verlossing.
Nou, ek wil nie sê dat daar nou 'n soort utopie in Neshoba County is nie, daar is nog steeds woede, haat en boosheid. Ek weet nie dat dit ooit sal verander nie, maar ek was so bevoorreg om die boog van die geskiedenis in my tuisdorp te sien. Uit die Philadelphia -koalisie was die Neshoba Youth Coalition, wat werk aan die kwessies wat jongmense in armoede bring, die aanpak van tienerswangerskappe, die verbetering van die skooltoetse. Ek is nie seker waarheen dit gaan nie, maar as dit aanhou werk, sal Philadelphia een van die vuurtorings in hierdie land word nadat dit een van die donkerste plekke is. Ek voel dus baie bevoorreg om die boog van die geskiedenis te sien en te sien waar dit vandag is.
Natuurlik was die ware helde van hierdie hele verhaal die jongmense, die vryheidsomer -vrywilligers wat agter die wonderlike leiers aangekom het. Weet u, ons het in 1963 gehoor dat die kommuniste na Neshoba County kom. As 'n jong seun kon ek skaars wag, want ek het nog nooit 'n kommunis gesien nie. Toe ek sien hoe die eerste optog die heuwel opkom, was ek regtig teleurgesteld, want ek het gedink dat hulle net soos universiteitskinders lyk. Daar was baie heldhaftigheid. Maar uit die middelklas-blanke gemeenskap was daar slegs ongeveer vyftien of twintig helde, en hulle het die prys betaal.
Dick Molpus dien as minister van buitelandse sake van die staat Mississippi vir drie termyne van 1984-1995. Op die vyf-en-twintigste herdenking van die moorde het hy die eerste openbare verskoning afgelê by die families van James Chaney, Andrew Goodman en Michael "Mickey" Schwerner tydens 'n ekumeniese gedenkdiens wat by die Mount Zion Church in Philadelphia, Mississippi, gehou is. Molpus is later vereer as 'n kampioen van geregtigheid deur die Mississippi Center of Justice in 2008 en is ook in 2014 erken tydens die vyftigjarige herdenking van Freedom Summer in Philadelphia vir sy belangrike rol in die bevordering van rasse -geregtigheid en versoening in die staat Mississippi. Molpus is president van The Molpus Woodlands Group, 'n timberland-beleggingsbestuursorganisasie met sy hoofkwartier in Jackson, Mississippi, en dien ook as 'n bestuurslid van die Andrew Goodman-stigting in New York, wat fokus op stemreg en kwessies oor geregtigheid.
Molpus, Dick. "Opmerkings deur minister van buitelandse sake, Dick Molpus." Toespraak, Philadelphia, MS, 21 Junie 1989. Philadelphia Coalition. http://www.neshobajustice.com/pages/molpus89.htm
Philadelphia koalisie. "Roep om geregtigheid." Toespraak, Philadelphia, MS, Mei, 2004. Philadelphia Coalition. http://www.neshobajustice.com/pages/2004mem.htm
Dickoff, Micki en Tony Pagano. Neshoba: Die prys van vryheid. DVD. New York: Firstrun Features, 2010.
William Winter Instituut vir Rasseversoening. (2004, Mei). Neshoba County - Philadelphia Nuuskonferensie 04 [Videolêer]. Onttrek van http://vimeo.com/album/1669695/video/27776667
Cagin, Seth en Philip Dray. We Are not Bang: The Mississippi Moord op Goodman, Schwerner en Chaney - Die dramatiese verhaal wat die nasie geskok het. New York: Macmillan Publishing Company, 1988.
Dittmer, John. Plaaslike mense: die stryd om burgerregte in Mississippi. Urbana: University of Illinois Press, 1994.
Mars, Florence. Getuie in Philadelphia. Baton Rouge: LSU Press, 1989.
Marsh, Charles. God se lang somer: verhale oor geloof en burgerregte. Princeton: Princeton University Press, 1997.
Payne, Charles M. I'm Got the Light of Freedom: The Organizing Tradition en die Mississippi Freedom Struggle. Oakland: University of California Press, 2007.
Die William Winter Instituut vir Rasseversoening, http://winterinstitute.org/
Uitsig oor die kasteel van Dicks vanaf die rivier.
Ek het 'n e-pos ontvang wat gedeeltelik lui:
New York aan die Hudsonrivier oorkant die US Military Academy in West Point, NY. U kan die wenke van die torings van West Point sien. Dit is vermoedelik die kasteel wat hulle gebruik het vir die film Wizard of Oz (die oorspronklike film).
Ek het later meer e-pos ontvang wat sê:
Ek ken die kasteel waarvan die persoon gepraat het - ek kan torings sien uit West Point. Ek het nog altyd daaroor gewonder sedert ek baie jonk was, en ek sou by my tante en oom in GARRISON, NY, gaan kuier. Ek het altyd gedink dit lyk soos die kasteel in Wizard of Oz.Onlangs het ek op Route 9D in Garrison gereis (na Bear Mountain Bridge), dit is lanklaas dat ek na die kasteel staar en wonder wie dit besit of wat die verhaal daarvan is. So, het ek my familielede gevra.
Goeie nuus vir u vriend wat u 'n e-pos gestuur het, dit is eintlik die kasteel wat in die towenaar van Oz gebruik word, die kasteel van die goddelose heks van die Weste (o we oh! We are owning her!). My neef het daarheen gegaan omdat sy iemand geken het en sy het gesê dat daar bordjies is wat sê: 'Pasop vir slange', ens. U kan tot by die hekke/ingang ry, maar nie verder nie. U kan die kasteel vanaf Route 9D goed bekyk, maar ek hoop dat u lesers die wense en privaatheid van die eienaars sal respekteer en nie die kasteel wil besoek nie.
Ek het later 'n e-pos ontvang wat sê:
Soos direk geneem uit die baie gladde brosjure van Sotheby's International Realty uit 1995:
(Houlihan & Lawrence in Bedford was destyds die filiaal wat die verkoop verteenwoordig, maar hulle doen dit nie meer nie - maar dit is steeds op die mark)
Plek: Garrison, New York
Eiendom: 33 hektaar met panoramiese uitsigte vanaf die Bear Mountain Bridge tot by Storm King Mountain. Die land het 'n 1/3 myl padfront en word in die noorde begrens deur Indian Brook. Klipmure lê oor die grasperk na die ingang van die eiendom.
Koshuis: wit gewaste kasteel in Moorse styl met 'n oppervlakte van 35 000 vierkante meter op 3 hoofvloere, plus 10 000 vierkante meter kelder- /werkareas. Die huis bevat 'n geboë binnehof [bekend as die 'Leeu se binnehof'], torings met torings, romantiese balkonne en weelderige ruimtes wat herinner aan 'n groter era. Dit spog spesifiek met 25 kaggels, 150 vensters en 'n toring van 86 meter hoog.
The Castle: Oorspronklik was die droom van die finansierder Evans P. Dick, The Castle at Garrison bedoel as 'n tuiste vir die groot koshuise van Hyde Park. Die perseel is in die 1880's verkry, en die bouwerk is in 1903 begin, na 'n ontwerp wat geïnspireer is deur die Alhambra van Granada, Spanje. Honderd arbeiders is ingevoer om te werk aan die struktuur wat 175 'lank en 220' diep gestrek het. In 1907 het finansiële terugskrywings die projek egter beëindig. [Die eiendom is toe in die 1920's gekoop deur die Chimera (sp?) -Gesin wat beplan het om dit as 'n opsetgrond te gebruik om radio's vir die regering te bou - die planne het misluk - en dit is nooit as 'n woning bewoon nie]
Daarna was die struktuur onvolledig tot 1979 toe die Dia Arts Foundation (NYC) dit verkry het en 'n program vir groot strukturele versterking uitgevoer het. [Die beoogde gebruik daarvan as 'n beduidende modernistiese kunsgalery het dit nooit gehaal nie, en die Stigting vir al sy belegging het dit nooit gebruik nie].
In 1986 is The Castle verkoop aan nuwe eienaars, wat 17 bekwame ambagsmanne uit Pole in diens geneem het om dit op te knap, en $ 2,5 miljoen in 1990 belê vir 'n nuwe pleisterwerk aan die buitekant, Spaanse teëldak ['n byna bruin/oranje kleur], mahonie dubbelglas Europese vensters en deure, uitgebreide gerestoureerde detail en talle ander verbeterings. Die nuwe eienaars stop hul werk in 1992 [bankrotskap?], En laat die binnekant grootliks onverdeeld en sonder VERWARMING, VERKOELING, loodgieterswerk of ELEKTRIESE STELSELS, maar struktureel gesonde, weerbestande en gereed om opgestel te word volgens die spesifieke behoeftes van die koper.
Die uitstekende naslaanboek (1996) "Hudson River Guidebook" praat kortliks oor The Castle, selfs meer in detail met die wyd gewilde en beskikbare boek "Architectural Folly's in America" ​​uit 1996. Wat die oënskynlik gewilde toeskrywing aan die towenaar van Oz betref, sien ek dit glad nie. The Castle herinner aan niks in die film nie (volgens my beskeie mening), en die gepubliseerde verslae wat ek gesien het, gee nie geloofwaardigheid aan sulke aansprake nie.
Al wat ek by Dick's Castle hoef te voeg, is: 23 klipkaggels, 86 voet hoog, konstruksie van gegote beton, oorspronklike konstruksie wat in 1911 laat vaar is na slegs die helfte van die oorspronklike begroting van $ 7 miljoen. bestee is. Die volgende eienaar was Anton Chmela, president van General Quartz Laboratories, wat dit in 1944 van die Dick -gesin gekoop het en die diensvleuel omskep het in woonhuise vir sy gesin. Na die dood van mev. Chmela in 1979, is dit deur die Dia Art Foundation aangekoop.
Later het ek 'n e-pos ontvang wat lui:
Hi. Ek sal dit haat om die nuus te vertel aan die persoon wat gesweer het dat Dick's Castle in Garrison, NY die kasteel was wat oorspronklik in die Wizard of Oz verfilm is, maar dit is nie so nie. Die Osbourns het die kasteel op die roete 9d gehad, die Osboune -kasteel, hoog, hoog op 'n heuwel, skaars sigbaar van die pad af. Die kasteel, of Garrison -kasteel wat by baie bekend is, word al 'n geruime tyd verlate. Dit het in die hande van verskeie gesinne gegaan voordat ek die landgoed gekoop het. Daar is baie verhale oor hierdie landgoed, en ek kan u verseker dat die meeste daarvan vals is; hierdie landgoed was nie die heksekasteel in die film nie, Wizard of Oz.
Ek onthou nog in die middel van die sestigerjare dat 'n vriend die Dick's Castle Court Yard en die grasperk aan die voorkant van die Chmela's gehuur het om 'n partytjie te hou. Oorspronklik was dit veronderstel om 'n Halloween -ding te wees, maar Oktober in die Hudsonvallei is nie geskik vir aandete buite nie. Hy het 'n platejoggie gehuur, die gebied oorstroom en hulle het tot in die nag gedans. Wat 'n bas. Waarskynlik was daar nie soveel mense op 'n slag daar sedert die bou van die kasteel nie. Die partytjie was beperk tot buite, aangesien die grootste deel van die kasteel in die donker baie onveilig was met oop gate in die vloer waar die trappe sou wees. Dit was beslis 'n unieke suksesvolle geleentheid wat ek nooit sal vergeet nie.
Ja, Anton Chmela was een van die eienaars van Dick's Castle. Hy het dit nogal laat opknap toe hy dit koop. Hy leef nou. ja. nog lewe. hier onder in die Brevard, Noord -Carolina gebied. Hy is nou 97 en steeds samehangend en beweeglik. Dit was net goed om te sien dat u hom en sy oorlede vrou op u webwerf noem. Hy is 'n dierbare vriend en mede -wetenskaplike.
In die vroeë 60's toe ek 'n kind was, het my pa ons byna weekliks na Dicks Castle geneem op pad na my oumas. Daar was oral groot tekens vir die kasteel, en ons is altyd begroet deur dieselfde gawe man wat daar gewoon het, saam met sy gesin. Hy sou ons 'n toer vir miskien $ 1,00 gee. Hy het van ons gehou, maar hier is my vraag: The Dicks Castle waarna ons in 1963 wou gaan, is dit nie moontlik nie, en wie was hierdie man? 'N Versorger? hy het altyd gewerk, ek was omtrent elke sentimeter van die eiendom, ek onthou dit soos gister, ek woon nog net ongeveer 50 kilometer daarvandaan, enige terugvoer?
Net 'n vinnige kennisgewing dat Dicks Castle (Garrison NY) 'n webwerf kry. Dit sal binne 'n paar weke volledig funksioneer: http://www.thecastleatgarrison.com
My oom, Anton Chmela, was die eienaar van Dick's Castle van 1944 tot 1980. Die Tweede Wêreldoorlog was op die einde en my oom, 'n werktuigmaker wat oorspronklik opgelei is deur Bell Labs (nou Lucent Technologies) in NYC, het die Amerikaanse weermag deur regeringskontrakte gesluit gespesialiseerde kwarts kristal steggies vir radiosenders van sy onderneming, American Quartz Laboratories in Irvington-on-Hudson NY, wat 24-7 geloop het. Hy woon in 'n kliphuis in Beierse styl wat hy in Yonkers NY gebou het.
Op 'n dag reis hy verder in die Hudsonvallei en ontdek die tydlose Hudson Highlands (Bear Mountain tot Storm King Mountain, en die tuiste van West Point) en dit herinner hom aan sy geboorteplek in Oostenryk-Hongarye, aan die Slowaakse erfenis. Hy het die destydse verlate en verlate Dick's Castle op 'n rant met 'n uitsig oor West Point gekoop, met 'n uitsig bo-op-die-wêreld, insluitend 125 hektaar, twee huise van tudor-tipe en 'n klip Victoriaanse skuur aan die onderkant van die eiendom (waar die oorspronklike eienaars, die Dick's het tydens die bou van die kasteel gewoon) en die historiese Indian Falls op Indian Brook wat uitloop in die Hudsonrivier op Constitution Island!
Eers het hy sy gereedskap en die winkel in die kelderverdieping van die groot vlerk van die bediende ingeskuif, 'n buitekamer gebou en in die gebou op die eerste verdieping van 'n toring wat ons die 'ronde kamer' genoem het, kamp opgeslaan. Uiteindelik, in die vroeë vyftigerjare, het hy sy vrou en twee jong kinders van Yonkers na die kasteel verhuis en daar het 'n 30-jarige Odyssey begin. Hy het deur die jare slegs dele van die gebou opgeknap as leefruimte en vir sy suksesvolle tool & die en ander besighede. Die Kasteel het die groot familie -bymekaarkomplek geword (hy was een van 10). die niggies en nefies moes tyd daar deurbring met sy kinders, wat almal grootgeword het in hierdie ongelooflike droomwêreld. Ons het geleer om op sy stootskrapers op die grondpaaie deur sy bos te ry voordat ons na die Dodge Truck van 1942 gegaan het. Ons het onder die waterval in die kloof geswem. My ouer broer op 14 het 'n skietbaan gebou. Ek het op 4 Julie vuurwerke op en af ​​in die Hudson vanaf die patio gekyk en gebraai in die binnehof. My tante Helen (ook Slowaaks gebore in die ou land) het kalkoene in 'n houtstoof gebraai en die talle tuine en troeteldiere versorg. Ons het frambose gepluk in die groot-as-'n-huis lappie .. ons het kersiebome geklim en my Tante het alles bewaar. My oom het ons na Radio City Music Hall in sy groot Cadillac gery om Sophia Loren in 'Boy on a Dolphin' te sien.
Ons het in die 50's en 60's grootgeword en ons boheemse tannie en oom het ons net losgemaak! Baie mense het deur die jare op pad gegaan en hulle vriende geword. My oom sou toelaat dat mense uit New York op die trein klim en op sy erf kampeer! Een e -pos wat u gedruk het, praat oor hierdie 'gawe man wat hulle vir $ 1 gewys het en altyd gewerk het'. wat 'n goeie beskrywing van my oom! My tante Helen is in 1978 oorlede en in 1980 verkoop my oom die kasteel aan die Dia Art Foundation wat dit slegs in 'n kort tydjie besit het. My oom verhuis 'n paar jaar later na die pragtige Blue Ridge -gebergte van Wes -Noord -Carolina, waar hy nog woon en putters in sy eie huis, naby 99 in September!
Hy het net na Noord-Jersey gevlieg om my 90-jarige pa, sy baba, te begrawe. Hy speel sy harmonika en sing by die onthaal. Hy is die laaste man wat staan. Ons beplan 'n 100ste verjaardagviering. Hy het 'n buitengewone lewe geniet en elke oomblik nog geniet. Volgende week sal vier van die 'eerste neefs', waaronder sy dogter, 'n week by die Jersey Shore deurbring, soos ons nou al tien jaar gedoen het. Dit is 23 jaar gelede, maar ons mis nog steeds die kasteel. Ek kan nog steeds die klokkie by West Point hoor, die tromslag wat loop terwyl die wind reg is, my tante noem my naam "Zuzan" in haar gebroke aksent terwyl dit deur die gebou weerklink, en al die familie en vriende. Ek droom nog steeds daaroor om op die lang patio aan die rivier of in die groot vensters te hang en in die ongelooflike uitsig te verdwaal en 'n voël te word. Ek sien my oom in Oktober in Noord -Carolina, waar ek 'n huis gehuur het wat op 'n berg van 4000 in Klein -Switserland hang, 40 myl oos van Asheville met Blue Ridge Parkway -uitsigte.
Dick's Castle is nie in die towenaar van oz gebruik nie. My oom, Anton Chmela, het dit besit van die 1940's tot 1980. Het dit as 'n masjienwinkel gebruik en sy gesin ook daar gewoon/ grootgemaak. Sy radiowerk met die regering is in 'n winkel in Yonkers gedoen.
Dr Anton Chmela, vorige eienaar van Dicks Castle, is op 24 Februarie 2004 op 99 -jarige ouderdom oorlede.
Ek het vanoggend die plaaslike koerant gelees en op 'n artikel afgekom oor Dick's Castle in Garrison, NY. Dit lyk asof dit deur 'n ontwikkelaar gekoop is en word nou in 6 woonstelle verander. Hulle word verkoop teen die winskopieprys van $ 2 miljoen. Ek het die skakel na die verhaal in die Journal News ingesluit. http://www.thejournalnews.com/newsroom/073104/a01p31castle.html
Ek mag verkeerd wees, maar ek glo die naam van 'Dick's Castle' in Garrison New York word eintlik 'DIX' gespel.
Op 6-22-09 het ek 'n e-pos ontvang wat lui:
My gesin het in die laat 50's-vroeë 60's by Dick's Castle gestop toe dit eintlik net 'n dop was. Ek onthou die gawe man wat iemand genoem het en ook limonade buite die kasteel wat baie goed was. Ek het nooit gehoor dat die kasteel vir The Wizard of Oz gebruik is nie, maar dat dit gebruik is vir 'n gangsterfliek wat in die 40's of 50's gemaak is. U sien nooit veel van die kasteel nie, net die wonderlike uitsig op die Hudson van daar af. Ek dink dit speel Alan Ladd en is moontlik Castle on the Hudson genoem of iets soortgelyks
Die 10 grootste pikke in die Amerikaanse geskiedenis
Het u ooit 'n persoon ontmoet wat op een of ander manier by hul naam pas, soos 'n strandhaas met die naam Sandy of 'n emcee met die naam Mike? Cool, is dit nie? Hier is 'n afloop van opvallende ouens met die naam Dick, wat die verpersoonliking van hul voornaam blyk te wees. Sodra hulle weggesteek is in die newels van die tyd, nooi ons hulle uit om hoog, trots te staan ​​…oprig? wetende dat hul naam hulle in die nou, nat saal van die geskiedenis gedruk het.
Hierdie Dick het sy heilige NFL-loopbaan opgehef deur die pos van direkteur van mededinging vir die noodlottige XFL aan te neem (wat is in elk geval 'n direkteur van kompetisie?). Gelukkig het dit net een seisoen geduur, maar hierdie werk van Dick was genoeg om 'n slegte smaak in elke mond van die voetballiefhebber te laat.
Hierdie geliefde TV Land-wedstryd is op hierdie lys vir sy goddelose Cockney-aksent Mary Poppins. Dit verg 'n regte Dick om met 'n kak Australiese aksent te praat en voor te gee dat dit Brits is vir Julie Andrews? gesig. Boonop is sy naam een ​​van die min kere? en? dyke? verskyn ooit in dieselfde sin. Netjies!
Hy het die rol van Darren oorgeneem in Betowerd in 1969 (van 'n ander Dick? Dick York) en 'n helse klomp mense verwar. Boonop kon hy sy regte naam gebruik in plaas van sy verhoognaam? Dick Cox. Dit plaas hom in 'n elite -Dick -liga.
Hy het 25 oorwinnings en 37 verliese met 'n 5.05 ERA behaal in die voormalige groot ligakruiker se loopbaan. En nou is hy die afrigter van die redelik verskriklike Cincinnati Reds, wat beteken dat hy betaal word om die huidige werpers te vertel wat hy moet doen. Aangesien hy nie binnekort die geld teruggee nie, is hierdie man 'n ware Dick.
Goed, hy heet nie amptelik Dick nie. Maar jy weet hoekom hy op die lys is.
Hierdie voormalige NASCAR -bestuurder? beskou as die beste wenner van Amerika, met meer as duisend oorwinnings? 'n gat in sy helm geboor en sy motor vol sigaretaanstekers sodat hy kan rook terwyl hy jaag. Dit is net so dom as monumentaal dom, wat hom 'n baie spesiale Dick maak.
Ons praat nie van die onbekende akteur wat Pinocchio in die Disney -film van 1940 uitgespreek het nie (wat terloops 'n fantastiese Dick is). Ons praat oor die president van Omni Consumer Products en ontwikkelaar van ED-209 in RoboCop. Hierdie Dick lei die voortdurende misdaadgolf in Ou Detroit uit eie gewin en daar is slegs een half-Robo/half-polisieman wat hom kan keer.
Om een ​​van die mees vernederde vise-presidente in die Amerikaanse geskiedenis te wees, is nie die enigste ding wat hierdie Dick met Aaron Burr deel nie. Hulle het albei ook ouens geskiet. Maar wat Cheney 'n groter Dick maak as die meeste Veeps, is dat hy sy slagoffer om verskoning gevra het omdat hy sy geweer in die pad was.
Hierdie voormalige Republikeinse kongreslid van Texas het eens die openlik gay Demokratiese verteenwoordiger Barney Frank, Barney Fag, genoem? en toe hy uitgevra is oor sy naam, het hy nog 'n ongegronde sweep geneem na Frank se seksuele oriëntasie: 'Ja, ek is Dick Army. En as daar 'n regte pielweermag is, wil Barney Frank aansluit.? Om 'n gat vir 'n mede -kongreslid te wees? Dit is 'n regte Dick!
1) Richard? Tricky Dick? Nixon
Hierdie man was so 'n Dick dat hy, toe hy die staatsverkiesings in Kalifornië in 1962 verloor het, 'n hissyfit gehad het en vir 'n klompie verslaggewers gesê het dat hulle Nixon nie meer sal moet skop nie ?. En basies, ou? Dick Nixon het die Amerikaanse kiesers behandel soos Dick Army Barney Frank behandel het, wat hom die hoogste Dick in die Amerikaanse geskiedenis gemaak het! Geluk, president Nixon!
Cheney wou tydens die verkiesing in 2008 nie die Republikeinse benoeming soek nie. Daarna verskyn hy gereeld in die nuus as kritikus van president Barack Obama en die administrasie van Aposs, hoewel hy president Obama prys vir sy hantering van Osama bin Laden en die moord op Aposs. In 2010 het hy sy vyfde hartaanval gekry, hoewel dit nie sy spraak- en skryfstempo vertraag het nie.
Sy geheime diens se kode naam was 'n ywerige jagter en visser, en hy het in 2006 opslae gemaak omdat hy mede -jagter Harry Whittington per ongeluk in die gesig geskiet het.
Cheney word oor die algemeen beskou as 'n man wat sy krag gebruik het om te doen wat volgens hom nodig was, en nie deur die gevolge daarvan afgeskrik is nie. Nie een om verskoning te vra of omstredenheid te maak nie, die erfenis van Cheney en Aposs sal waarskynlik voortgesit word.