93.4fm – Radio Namakwaland – Die beste in die weste. » Lamstjops in Balsamic
Lamstjops in Balsamic
Meng saam: 60 ml suurlemoensap, 1 fyn knoffelhuisie, 125 ml balsamic asyn, 30 ml bruinsuiker en vars salieblare. Gooi bo-oor 6 lamtjoppies en sout en peper na smaak. Laat staan vir 60 minute. Verhit ‘n riffelpan tot rookwarm en braai tjops so gaar soos verkies. Bedien met gebakte aartappels en groenslaai
24/04/2018, 8:38 am Versoening benodig ’n soeke na geregtigheid | Netwerk24
Deur Nico Botha 12 Julie 2019 07:00
Haatspraak kan nie geregverdig word in die stryd om geregtigheid nie, maar versoening is ook nie moontlik sonder ’n soeke na geregtigheid nie, skryf Nico Botha.
Dis interessant hoe ’n enkele twiet ’n groot herrie kan ontketen.
Sprekende voorbeelde hiervan in die onlangse verlede is twiets wat haatspraak bevat het, asook dié wat Helen Zille, oudpremier van die Wes-Kaap, in vuurwarm sop laat beland het.
Ek wil egter fokus op die twiets van Zindzi Mandela, ’n bekende naam in die Suid-Afrikaanse politiek, wat soos die spreekwoordelike knuppel in die hoenderhok ’n taamlike gefladder veroorsaak het.
Dit is uiteraard sleg vir enige mens om as ’n verkragter, ’n lafaard of ’n dief uitgekryt te word. Heelwat van die reaksie in die Afrikaanse media op haar twiets, sny die kwessie van versoening aan.
Die argument wat aangevoer word, is dat haar taalgebruik haaks staan met die soeke na versoening in Suid-Afrika. Daar word vervolgens dan hoog en laag gesweer by versoening in die naam van haar ikoniese pa, Nelson Mandela.
Miskien is dit juis gepas om enkele dae voor Mandeladag op 18 Julie die kwessie van versoening krities te bekyk – met apologie aan Suid-Afrikaners wat dalk voel dat dit ’n afgesaagde of holruggeryde saak is of dat ons welgeluksalig saam met mekaar sal lewe wanneer die wonderlike vierde nywerheidsrevolusie aanbreek, so basta met versoening.
Die feit dat Suid-Afrikaners steeds sukkel met dinge wat taamlik vanselfsprekend behoort te wees, soos versoening, het baie te make met die oppervlakkige verwagting dat die skep van ’n goeie atmosfeer en ’n goeie onderlinge gevoel tussen mense alle teenkragte behoort te besweer.
In watter soort samelewing leef ons waar mense uiteindelik só totaal vereensaam is en in volslae wanhoop verval dat hulle dink daar is geen ander uitweg nie?
In ons nostalgiese teruggryp na ’n ongelooflike wêreldfiguur, en in ’n opregte poging om hom steeds te vereer, dink ons nie na oor die volgende vraag nie: Tot watter mate het Suid-Afrikaners Mandela “beloon” vir sy vergewensgesinde en versoenende gees?
Die kritiese vraag aan onsself moet tog wees waarom ons in die moeilikheid beland het ondanks al Mandela se prysenswaardige pogings om ’n atmosfeer te skep waarin mense vriendelik met mekaar kan omgaan en sáám die moeilike en komplekse vraagstukke in die land kan aanpak?
Dié vraagstukke het name, maar is soms ook naamloos en adresloos, soos die vermoorde haweloses in Pretoria en die verjaagde haweloses in Kaapstad. Dis ’n aanklag teen ons samelewing en enige gesprek oor versoening is reduksionisties as dié perspektief nie in aanmerking geneem word nie.
Wat ook ’n rou en hol gevoel by ’n mens laat, is die vraag oor hoe dit gebeur dat ’n gesin van vier wat onskuldige kinders insluit in ’n tragiese gesinsmoord in die pragtige Sederberge aan die lewe ontruk kan word.
Versoening sal dán vanself kom
Oudpres. Nelson Mandela het gestreef na die versoening van Suid-Afrikaners. Foto: Argief
Maar wat het dit nou met versoening te make?
Heel weinig en tog alles.
Dit het alles te make met hoe ons vergewend en versoenend lewe in ons families en daarom ook in ons gemeenskappe en uiteindelik ook in die land. Dit het heelwat te make met hoe ons op mekaar let en omsien na mekaar.
Daarom is die bedrieglik eenvoudige storie van ’n vroue-dominee oor ’n radiodiens ongewoon aangrypend.
Die storie lui dat ’n seun met pouse sy kosblik oopmaak, maar vind dat dit leeg is. Om die magie effens te vul, gaan hy toe na die badkamer om water te drink.
Daarom kan die erfenis van Mandela slegs behoorlik gevier en hy postuum “beloon” word as die volgende twee dinge as ’n eenheid hanteer word: Sy onvermoeide pogings om ’n atmosfeer van versoening daar te stel en sy ewe onvermoeide stryd om geregtigheid vir alle mense.
Met sy terugkeer in die klas vind hy skielik, en tot sy groot verbasing, ’n toebroodjie en ’n appel in die kosblik. Hy merk toe op dat die meisie voor hom presies dieselfde soort toebroodjie eet en die seun langsaan ook ’n appel eet.
Die kwessies in die land is uiteraard veel tergender en meer kompleks as dít, maar die basiese les is miskien dat medemenslikheid en groot goed soos versoening vanself kom waar mense na mekaar omsien.
Só ’n benadering doen veel meer as die retoriek oor ’n middeweg of die middelgrond óf oor die gematigdes wat hul kragte moet saamsnoer.
Dié argument kan juis teen die verwagting in aweregs funksioneer omdat dit dalk onbedoeld die klasse-onderskeid en die geweldige ongelykhede in die land verdoesel.
Versoening, lyk dit vir my, veronderstel juis dat die bestryding van sulke werklikhede deel van die projek uitmaak. Daarom kan die erfenis van Mandela slegs behoorlik gevier en hy postuum “beloon” word as die volgende twee dinge as ’n eenheid hanteer word: Sy onvermoeide pogings om ’n atmosfeer van versoening daar te stel en sy ewe onvermoeide stryd om geregtigheid vir alle mense.
Wie trag om deur haatspraak sy of haar stryd om geregtigheid voort te sit, sal bedroë daarvan afkom.
Maar so ook diegene wat verlang na ’n atmosfeer van versoening sonder ’n opregte soeke na geregtigheid.
Meer oor: Nelson Mandela | Zindzi Mandela | Nico Botha | Haatspraak | Versoening