Hoe gereeld het skepe in die vroeë 1800's by Petropavlovsk-Kamchatsky gestop? - Inligting
In 1813 word Petropavlosk die administratiewe sentrum van Kamtsjatka, maar dit was nog steeds klein. Hoe gereeld het skepe daar gestop rondom die tyd van hierdie verandering? Baie van die reise was waarskynlik na Okhotsk, Kodiak of Novo-Arkhangelsk.
Volgens James R. Gibson se "Feeding the Russian Fur Trade", het voorraadskepe uit Okhotsk Petropavlovsk jaarliks ​​in hierdie periode ongeveer Oktober besoek.
Verskeie reise wêreldwyd (Nadezhda, Kamtsjatka) en buitelandse handelsvaartuie (Leeuwerik, Sylph) het ook aangekom.
Petropavlovk het 'n hawe en het beslis sy eie skepe/bote gehad. Vir hierdie skepe, sowel as die skepe van hawens in die omgewing, maak die vraag waarskynlik geen sin nie. Van die skepe van meer afgeleë plekke bestaan ​​die Russies-Amerikaanse maatskappy, wie se skepe Petropavslovsk gereeld besoek het (sien Wikipedia). Kommunikasie met die regte Rusland was nie per skip nie, maar oor die land.
Stoombote in die 1800's het 'n integrale rol gespeel in die vorming van die Amerikaanse Weste.
Stel jou die Wilde Weste voor, en jy kan beelde van wilde perde, langhoringbeeste, chuckwagons of dalk 'n stowwerige koeistad in die middel van nêrens oproep. Waar jy ook al kyk, ry mense natuurlik perde en gebruik perdekrag om waens, ploeë en enigiets anders wat swaar is, te trek. Alhoewel die Amerikaanse grens beslis 'n grootliks onindustrialiseerde plek was (nie baie masjiene nie), is die waarheid dat industrialisering (die gebruik van masjiene) 'n groot impak op die vestiging van die weste gehad het.
As jy gelees het History of the West met Sam Payne: And the Wagons Rolled jy het waarskynlik tot die punt in die verhaal gekom waar Sam sy eerste werk op 'n stoomboot in New Orleans kry. Die verhaal speel af in 1860, en teen daardie tyd sou New Orleans 'n konstante stoombootkrag gehad het.
As u u hoërskoolgeskiedenissklas onthou, sal u onthou dat u geleer het van 'n ou met die naam James Watt, wat geleer het hoe om die krag van stoom effektief te benut in 1769. Dit het natuurlik die Industriële Revolusie afgeskop. Soos ek vir my studente vertel, kan die Industriële Revolusie opgesom word as die tyd toe ons masjiene begin gebruik het om werk te doen wat mense, diere en natuurkragte (wind en water) gebruik het. Dit is om 'n rede 'n revolusie genoem en is 'n redelike groot probleem.
Mense wat gedurende hierdie tyd geleef het, het waarskynlik die krag van masjiene oneindig meer waardeer as vandag. In een voorbeeld, in die boek van Laura Ingalls Wilder Klein huisie in die groot bos, sy noem hoe hoog Pa gedink het aan die eerste dorsmasjien wat hy ooit gebruik het. In die boek onthou Wilder Pa se reaksie soos volg:
'Dit sou Henry en Peterson en Pa en ek 'n paar weke geneem het om net soveel korrels met velle te dors as wat die masjien vandag gedors het. Ons sou ook nie soveel koring gekry het nie, en dit sou nie so skoon gewees het nie.
"Die masjien is 'n uitstekende uitvinding!" hy het gesê.
In hierdie gedeelte kan u duidelik sien hoe 'n man wat sy hele lewe lank gewerk het die ongelooflike krag van 'n masjien waardeer. Wat het dit alles met stoombote te doen? Stoombote het in wese die stoomkrag benadeel om geweldige hoeveelhede goedere teen die stywe stroom van die groot riviere van Amerika te vervoer. Dit behoort ons nie te verbaas dat Amerikaners in die 1800's gek was oor stoombote nie en vinnig die gebruik daarvan in baie situasies aangepas het.
Terwyl die eerste modelle stoombote aan die einde van die 1700's verskyn het, was dit eers in 1807 toe die beroemde boot van Robert Fulton Clermont het sy historiese eerste reis langs die Hudsonrivier gemaak. Dit was werklik die geboorte van die stoomboot wat praktiese gebruik betref. Om geografiese redes was die gebied van die Mississippi -rivier die belangrikste gebied vir stoombootreise in daardie dae. Die riviere daar was lank, talryk en het die beste opsie vir vervoer gebied. Dit het nie lank geduur voordat baie skepe op en af ​​op die slingerende waterweë van die binneland van Amerika geloop het nie. Nie toevallig nie, aangesien die stoombootverkeer ook die bevolking in hierdie streek toegeneem het. Hoekom?
Stoomboot in die 1860's. Foto via loc.gov.
Soos u dalk reeds weet, was die lewe aan die Amerikaanse grens taai. Daar is baie verhale oor hoe moeilik dit sou gewees het om net aan die lewe te bly. Dit was nie net gevaarlik nie, maar mense moes selfstandig wees. Dit het 'n spesiale persoon nodig gehad om op die grens te woon, en dit was nie so algemeen soos ons dink nie. Met die uitvinding van stoombote het goedere meer betroubaar geword. Dit het toegang tot nuwe produkte in die binneland moontlik gemaak. Dit was ook makliker om met 'n stoomboot na 'n verre gebied te reis, en mense was meer geneig om die kans te neem om te verhuis. As dit nie werk nie, kan hulle eenvoudig op die boot klim en huis toe gaan.
Stoombote was noodwendig wat ons vinnig sou noem. Hulle het oor die algemeen met 5-8 myl per uur beweeg. Dit was egter 'n konstante snelheid, anders as om perd en wa te reis waar u die perde moes stop en rus. Dit was ook 'n spoed wat met groot hoeveelhede vrag aan boord gehandhaaf kon word. As gevolg hiervan was meer mense bereid om verder na die weste te beweeg. Soos byna alles wat ander masjiene aanraak, het die Amerikaanse beskawing vinniger met stoomkrag versprei.
Hier is 'n kort video oor hoe stoombote werk.
Stoombote in die 1800's was redelik goed aangepas by die riviere wat hulle gewerk het. 'N Man met die naam Henry Miller Shreve was 'n ingenieur wat bote ontwerp het wat geskik was vir die Mississippi en sy sytakke. In werklikheid het Shreve 'n boot ontwikkel met 'n soort meganiese kakebeen op die boog om snags uit die rivier te verwyder. Hierdie kake het die ondergedompelde boom gegryp en dan op die dek gehys. Toe hulle op die dek was, is hulle deur 'n saagmeul op die dek van die boot self gehardloop. Dit was 'n baie belangrike uitvinding om rivierverkeer veiliger te maak.
Snags was een van die vele gevare wat stoombote in die 1800's ondervind het. Een bron dui eintlik aan dat meer as 289 stoombote in die middel van die 19de eeu aan die Mississippirivier gesink het. 'N Ander een dui aan dat meer as 4 000 mense in dieselfde tydperk in rivierbootongelukke gesterf het. As dit nie struikelblokke was wat hulle na die onderkant gestuur het nie, kon dit 'n skielike ontploffing van die enjin gewees het. Stoombote het onder baie hoë druk gewerk en blykbaar die ingenieurswese van die dag getoets. Ketelontploffings was nie ongewoon nie.
Dorpe het langs die oewers van die riviere verskyn waarna die bote deurgeloop het. Net soos spoorwegdorpe later ontwikkel sou word, was hierdie rivierdorpe gou die besigste plekke op die grens. Een belangrike stad was Nebraska City. Nebraska City, en verskeie ander stede, was belangrik, want dit was die naaste wat stoom aangedrewe bote aan sommige van die westelike nedersettings kon kom. Een van die werklik verrassende bevindings wat ek gehad het terwyl ek navorsing oor die boek gedoen het, was hoeveel mense teen 1860 in die Weste gewoon het. Byvoorbeeld, Colorado het 'n bevolking van meer as 34 000 mense teen 1860 gehad. Hierdie mense het goedere nodig gehad en die rivierbote het die goed gebring in grootmaat so na as wat hulle kon. Die naaste punt was dikwels Nebraska City. Dit was die stropers se taak om die afstand af te sluit. Dit was die rede waarom grenspaadjies gedurende die middel van die 1800's leërs van stierwaens gesien het totdat die spoorweg voltooi was.
Hier is 'n oogopslag van die stad Nebraska in 1868. Foto via loc.gov.
Soos genoem, stel ons ons die grens dikwels voor as 'n plek sonder masjiene en motors. Alhoewel dit waar kan wees, afhangende van tyd en plek, het die impak van stoomkrag deur die hele streek gegroei. As dit nie vir rivierbote was wat mense, goedere en idees in grootmaat op die riviere vervoer het nie, was dit moontlik dat sommige van die vroeë nedersettings nie so vinnig soos hulle kon opduik nie. Volgens vandag se standaarde was rivierbote beslis gevaarlik, vuil en stadig. Vir mense wat in 'n wêreld sonder stoom gebore is, was dit egter ongelooflike hulpmiddels wat 'n merkwaardige hoeveelheid werk kon voltooi.
Opium Wars: Die bloedige konflikte wat die keiserlike China vernietig het
In 1839 het Engeland met China oorlog gevoer omdat dit ontsteld was dat Chinese amptenare sy raket vir dwelmhandel gesluit het en die dwelm daarvan beslag gelê het.
Weereens het die Royal Navy sy Chinese teenstanders afgebreek en 23 junks gesink in die openingsgeleentheid naby Hong Kong en beslag gelê op Guangzhou. In die volgende drie jaar het Britse skepe langs die rivier gewerk en verskeie Chinese forte gevang deur 'n kombinasie van vlootbomaanvalle en amfibiese aanvalle. Frankryk het deelgeneem aan die oorlog - sy verskoning was die teregstelling van 'n Franse sendeling wat die verbod op buitelanders in die provinsie Guangxi getrotseer het. Selfs die Verenigde State het kortliks betrokke geraak nadat 'n Chinese fort op 'n afstand op 'n Amerikaanse skip potskote geneem het. In die Slag van die Pearl River Forts het 'n Amerikaanse vloot 'n mag van drie skepe en 287 matrose en mariniers vier forte stormagtig ingeneem en 176 kanonne gevange geneem en 'n teenaanval van 3 000 Chinese infanterie afgeweer. Die Verenigde State het amptelik neutraal gebly.
In 1839 het Engeland met China oorlog gevoer, omdat dit ontsteld was dat Chinese amptenare sy raket vir dwelmhandel gesluit het en beslag gelê het op sy dwelm.
Dit is skokkend om die historiese rekord so duidelik te stel - maar dit is waar, en die gevolge van die daad word vandag nog gevoel.
Die Qing -dinastie, wat in 1644 deur die Mantsjoeriese stamme gestig is, het die grense van China tot hul verste bereik uitgebrei deur Tibet, Taiwan en die Uighur -ryk te verower. Die Qing draai egter daarna na binne en isolasie, en weier om Westerse ambassadeurs te aanvaar omdat hulle nie bereid was om die Qing -dinastie as hul hoogste staatshoofde te verklaar nie.
Buitelanders - selfs op handelsskepe - is toegang tot Chinese gebied verbied.
Die uitsondering op die reël was in Canton, die suidoostelike streek wat gesentreer is in die huidige Guangdong-provinsie, wat grens aan Hong Kong en Macao. Buitelanders is toegelaat om handel te dryf in die Thirteen Factories -distrik in die stad Guangzhou, met betalings uitsluitlik in silwer.
Die Britte het die Oos -Indiese Kompanjie 'n monopolie op handel met China gegee, en spoedig het skepe in die koloniale Indië silwer kragtig verruil vir tee en porselein. Maar die Britte het 'n beperkte voorraad silwer.
In die middel van die 1700's het die Britte begin met die handel in opium wat in Indië verbou is in ruil vir silwer van Chinese handelaars. Opium - 'n verslawende middel wat vandag in heroïen verfyn word - was onwettig in Engeland, maar is gebruik in tradisionele Chinese medisyne.
Ontspanningsgebruik was egter onwettig en nie wydverspreid nie. Dit het verander toe die Britte tonne dwelms begin versend het met 'n kombinasie van kommersiële skuiwergate en volstrekte smokkel om die verbod te vermy.
Chinese amptenare wat hul eie snit geneem het, het die praktyk ondersteun. Amerikaanse skepe wat opium met Turks geteel het, het aan die begin van die 1800's deelgeneem aan die narcotika-bonanza. Die verbruik van opium in China het die hoogte ingeskiet, net soos die wins.
Die Daoguang -keiser het ontsteld geraak oor die miljoene dwelmverslaafdes - en die stroom silwer wat China verlaat. Soos dikwels die geval is, het die optrede van 'n koppige idealis die konflik tot 'n einde gebring. In 1839 het die nuut aangestelde keiserlike kommissaris Lin Zexu wette ingestel wat opium in China verbied.
Hy het 1700 handelaars gearresteer en beslag gelê op die kratte van die dwelm reeds in Chinese hawens en selfs op skepe op see. Daarna laat hy hulle almal vernietig. Dit was 2,6 miljoen pond opium wat in die see gegooi is. Lin het selfs 'n gedig geskryf waarin hy die seegode om verskoning vra vir die besoedeling.
Boos Britse handelaars het die Britse regering vergoeding vir die verlore dwelms laat beloof, maar die tesourie kon dit nie bekostig nie. Oorlog sou die skuld oplos.
Maar die eerste skote is afgevuur toe die Chinese beswaar daarteen maak dat die Britte een van hul eie handelskepe aanval.
Chinese owerhede het aangedui dat hulle sal toelaat dat die handel in nie-opium-goedere hervat word. Lin Zexu selfs 'n brief gestuur aan koningin Victoria en daarop gewys dat, aangesien Engeland 'n verbod op die handel in opium het, dit ook regverdig was om een ​​in te stel.
Dit het haar nooit bereik nie, maar het uiteindelik in die Sunday Times verskyn.
In plaas daarvan het die Royal Navy 'n blokkade rondom Pearl Bay gevestig om te protesteer teen die beperking van vryhandel ... in dwelms. Twee Britse skepe wat katoen gedra het, het probeer om die blokkade in November 1839 te bestuur. Toe die Royal Navy 'n waarskuwingskoot op die tweede, The Royal Saxon, afvuur, het die Chinese 'n eskader met oorlogspunte en vuurvlotte gestuur om die handelaar te begelei.
HMS Volage se kaptein, wat nie die Chinese 'intimidasie' wou verdra nie, het 'n breë kant op die Chinese skepe afgevuur. HMS Hyacinth het aangesluit. Een van die Chinese skepe het ontplof en nog drie is gesink. By hul terugbrand het een Britse matroos gewond.
Sewe maande later het 'n grootskaalse ekspedisiemag van 44 Britse skepe 'n inval in Kanton geloods. Die Britte het stoomskepe, swaar kanonne, Congreve -vuurpyle en infanterie toegerus met gewere wat akkurate langafstandvure kon tref. Chinese staatsmagte - 'baniere' - was steeds toegerus met vuurhoutjies wat tot 50 meter akkuraat was en 'n vuurtempo van een ronde per minuut.
Verouderde Chinese oorlogskepe is vinnig deur die Royal Navy vernietig. Britse skepe vaar langs die Zhujiang- en Yangtze-riviere, beset Sjanghai langs die pad en vat beslag op die invordering van belasting, wat die finansies van die Qing-regering verwurg. Chinese leërs het nederlaag na nederlaag gely.
Toe die Qing in 1842 om vrede aankla, kon die Britte hul eie bepalings stel. Die Verdrag van Nanjing het bepaal dat Hong Kong 'n Britse gebied sou word, en dat China gedwing sou word om vyf verdragshawens te stig waarin Britse handelaars alles wat hulle wil, kon ruil met enigiemand wat hulle wou. 'N Later verdrag het die Chinese gedwing om die Britte formeel as gelykes te erken en hul handelaars gunstige status te verleen.
Meer oorlog, meer opium:
Imperialisme was teen die middel van die 1800's aan die toeneem. Frankryk het ook in 1843 by die verhandeling aangekom. Die Britte wou spoedig nog meer toegewings van China hê - onbeperkte handel by enige hawe, ambassades in Beijing en 'n einde aan die verbod op die verkoop van opium op die Chinese vasteland.
Een taktiek wat die Britte gebruik het om hul invloed te bevorder, was die registrasie van die skepe van Chinese handelaars waarmee hulle te doen gekry het as Britse skepe.
Die voorwendsel vir die tweede Opiumoorlog is komies in sy absurditeit. In Oktober 1856 het Chinese owerhede beslag gelê op 'n voormalige seerowerskip, die Arrow, met 'n Chinese bemanning en 'n Britse registrasie wat verval het. Die kaptein het aan die Britse owerhede gesê dat die Chinese polisie die vlag van 'n Britse skip afgehaal het.
Die Britte eis dat die Chinese goewerneur die bemanning vrylaat. Toe slegs nege van die 14 terugkeer, begin die Britte met 'n bombardement van die Chinese forte rondom Canton en uiteindelik die stadsmure oopbars.
Britse liberale, onder William Gladstone, was ontsteld oor die vinnige eskalasie en protesteer teen 'n nuwe oorlog ter wille van die opiumhandel in die parlement. Hulle het egter setels verloor tydens 'n verkiesing tot die Tories onder Lord Palmerston. Hy het die nodige ondersteuning gekry om die oorlog te vervolg.
China was nie in staat om terug te veg nie, want dit was toe gewikkel in die verwoestende Taiping-rebellie, 'n boeropstand onder leiding van 'n mislukte staatsdiensondersoeker wat beweer dat hy die broer van Jesus Christus is. Die rebelle het Beijing byna in beslag geneem en het steeds 'n groot deel van die land beheer.
Weereens het die Royal Navy sy Chinese teenstanders afgebreek en 23 junks gesink in die openingsgeleentheid naby Hong Kong en beslag gelê op Guangzhou. In die volgende drie jaar het Britse skepe die rivier opgewerk en verskeie Chinese forte gevang deur 'n kombinasie van vlootbomaanvalle en amfibiese aanvalle.
Frankryk het deelgeneem aan die oorlog - sy verskoning was die teregstelling van 'n Franse sendeling wat die verbod op buitelanders in die provinsie Guangxi getrotseer het. Selfs die Verenigde State het kortliks betrokke geraak nadat 'n Chinese fort op 'n afstand op 'n Amerikaanse skip potskote geneem het.
In die Slag van die Pearl River Forts het 'n Amerikaanse vloot 'n mag van drie skepe en 287 matrose en mariniers vier forte stormagtig ingeneem en 176 kanonne gevange geneem en 'n teenaanval van 3 000 Chinese infanterie afgeweer. Die Verenigde State het amptelik neutraal gebly.
Rusland het nie deelgeneem aan die geveg nie, maar het die oorlog gebruik om China te druk om 'n groot deel van sy noordoostelike gebied af te staan, waaronder die huidige stad Vladivostok.
Toe buitelandse gesante die volgende verdrag in 1858 opstel, was die bepalings nog meer verpletterend vir die gesag van die Qing -dinastie. Nog tien stede is as verdragshawens aangewys, buitelanders het gratis toegang tot die Yangtze -rivier en die Chinese vasteland, en Beijing sal ambassades na Engeland, Frankryk en Rusland oopmaak.
Die keiser van Xianfeng het eers met die verdrag ingestem, maar het daarna van plan verander en die Mongoolse generaal Sengge Rinchen gestuur om die Taku -fort op die waterweg na Beijing te beman. Die Chinese het in Junie 1859 'n Britse poging om die forte oor see te neem, afgeweer en vier Britse skepe laat sink. 'N Jaar later slaag 'n aanval op die land deur 11 000 Britse en 6 700 Franse troepe.
Toe 'n Britse diplomatieke missie daarop aandring om die verdrag na te kom, het die Chinese die gesant as gyselaar geneem en baie in die afvaardiging gemartel. Die Britse hoë kommissaris van Chinese aangeleenthede, lord Elgar, het besluit om oorheersing te bewerkstellig en die weermag na Beijing gestuur.
Toe Engelse setlaars in die sewentiende eeu aankom in die kolonie Virginia, was daar ongeveer 30 stamme inheemse Amerikaners, onder leiding van Powhatan, wat in die gebied van die Jamesrivier gewoon het,  die vader van Pocahontas.  Talle koloniste het honger gely gedurende die vroeë jare van die kolonie.  Kathryn Knight, skrywer van Onthul - The Twenty & amp Odd, oor 'n groep gevangenes uit die koninkryk van Ndongo wat die eerste Afrikane in Virginia was, sê oor die immigrante: 'Eintlik was al die mense reg van die strate in Engeland af. [hulle] het nie geweet hoe om iets te kweek nie ... Hulle het nie geweet hoe om vee te bestuur nie. Hulle het niks geweet van oorlewing in Virginia nie. [Afrikaners en inheemse Amerikaners] het hulle gered deur gewasse te kan produseer, deur die vee te bestuur. Hulle het hulle aan die lewe gehou. "  Die Engelse setlaars en handelaars het inheemse Amerikaners begin verslaaf kort nadat hulle Jamestown gestig het. 
Afrikaners is deur Nederlandse en Engelse slaweskepe na die Virginia -kolonie gebring. Die plantasiesisteem het in die sewentiende eeu ontwikkel en was toenemend ongelyk, met die instelling van slawerny wat geleidelik ontwikkel het, eers volgens gewoonte en dan deur die instelling van wette, van die regulering van ingewikkelde diensbaarheid tot die uiteindelike wettige diensbaarheid.  Wette en praktyke het die gedrag van Afro -Amerikaners beperk, byvoorbeeld deur nie toe te laat dat swartes in groepe vergader, vuurwapens het of vee grootmaak nie.Hulle kon slegs vier uur plantasies verlaat en het skriftelike toestemming nodig gehad om te reis. Mettertyd het Christenwees nie die Afro-Amerikaners verhinder om lewenslange diensbaarheid te ondergaan nie.  Wette wankel mettertyd oor die slawerny van inheemse Amerikaners.  Inheemse Amerikaners, Engelse, ander Europeërs en Wes-Afrikaners wat Algonquin-sprekend was, het gebruike en tradisies uit elkeen van hul tuislande gebring en "losgebreide gebruike het begin uitkristalliseer in wat later bekend geword het as die Tuckahoe-kultuur". 
Gedurende die koloniale tydperk is daar nedersettings in die James River -vallei gevestig by groot rivieroorgange waar daar min winkels, skole en kerke was.  Die vallei was bekend vir sy groot tabakplantasies van duisende hektaar in die kusvlakte van Tidewater en op die Piemonte -plato.   Op hierdie plantasies het tabakplanters veld-, huishoudelike en geskoolde werkers behandel soos kletsgoed (eiendom). Die verbouing van die arbeidsintensiewe tabakgewasse, en later die katoengewasse, van die Suide het groot stukke grond vereis en op slawerny staatgemaak om winsgewend te wees. Sosiale en politieke ongelykheid tussen die planters en die ander klasse het meer uitgespreek namate planters ryker geword het.  In 1860 was daar 20 000 slawe in die provinsies Arlington, Fairfax, Loudon en Prince William. 
Plantasie -eienaars in Virginia het gedurende die agtiende eeu, sowel as lede van 'n nuwe plantaristokrasie, ryk geword deur tabak te kweek en onbetaalde slawe in diens te neem om hierdie en ander landbou- en huishoudelike arbeid te verrig.   Die planters was ver onder die getal deur bediende, slawe en arm wit mense.  Thomas Anburey, 'n Engelse offisier, het in 1779 kolonel Randolph se huis in Goochland besoek en meegedeel dat plantasies in Virginia besit en bedryf word deur verfynde, opgeleide mense. Hy het gedink die klas blankes wat die meeste interaksie met hul slawe gehad het, was onopgevoed en wêreldwyd en oor die algemeen 'gasvry, vrygewig en vriendelik', maar kwalifiseer sy skatting met die stelling dat hulle 'gewoond was aan tirannisering met al hul goeie eienskappe, hulle is onbeskof, wreed en hoogmoedig, baie gekoppel aan spel en verdwyning ". 
Plantasies was min in die koloniale Virginia, maar was die sleutel tot die ekonomiese welsyn van die kolonie. Die geskiedenis verdoesel dikwels die werklikheid van slawerny gedurende die agtiende en negentiende eeu deur te fokus op die geskiedenis van die plantasie -eienaars en die argitektuur van die plantasie -herehuise, wat slawe tot die rand van die geskiedenis van die plantasies verplaas.  Terwyl historiese plantasies soos Thomas Jefferson's Monticello, George Washington's Mount Vernon en ander plantasies in die suide probeer om 'n vollediger beeld van koloniale lewe en slawerny te gee, wil sommige besoekers dit nie hoor nie. 
Slawerny het voortgeduur tot die verloop van die 13de wysiging wat slawerny in 1865 afgeskaf het. Daar was wette en ander praktyke wat Afro -Amerikaners se regte en geleenthede beperk het na die Emancipation Proclamation. 
Nadat die eerste Afrikane in 1619 by Jamestown aangekom het, is slawerny en ander vorme van slawerny gevind in al die Engelse kolonies. hul tabakvelde. Wette aangaande slawerny van inheemse Amerikaners wankel tussen die aanmoediging en ontmoediging van slawerny. Die aantal slawe inheemse mense bereik 'n hoogtepunt aan die einde van die sewentiende eeu. Die slawerny van inheemse Amerikaners het afgeneem weens siekte en ontsnappings, terwyl die Atlantiese slawehandel groot hoeveelhede Afrikane voorsien het om dit te vervang. Die slawerny van inheemse mense het teen die einde van die agtiende eeu teen die negentiende eeu voortgeduur, óf hulle is in die Afro -Amerikaanse gemeenskappe ingelyf óf vry. 
Europeërs het wapens vir slawe verkoop in 'n bestaande inheemse handelsmark, en het geallieerde stamme aangemoedig om die slawe te voorsien deur Indiese groepe in die periferie van Engelse nedersettings te rig.
Inheemse mense is oor die algemeen in die meeste getalle geneem tydens gevegte tussen die Engelse en inheemse Amerikaners.  Hulle het mekaar jare lank aangeval of baklei, deels weens die gebrek aan voedsel van die Engelse mense en die inheemse Amerikaners se nood dat hulle hul grond verloor. Op 22 Maart 1622 is 347 of meer koloniste dood en Engelse nedersettings tydens 'n Indiese bloedbad aan die brand gesteek. Ongeveer 20 vroue is uit Martin's Hundred -plantasie aan die Jamesrivier geneem en word gesê dat hulle in 'groot slawerny' geplaas is.  Ingevangene Indiane is na Britse kolonies in Wes -Indië gestuur om as slawe te werk.   [a]
Eerste Afrikaners Edit
Einde Augustus 1619 is twintig of meer Afrikane na Point Comfort aan die Jamesrivier in Virginia gebring. Hulle is eers verkoop in ruil vir kos, en daarna in Jamestown aan beoogde slawehouers.  [b] Die Afrikaners kom uit die koninkryk Ndongo, in die huidige Angola.  Angela, 'n slaaf van Ndonggo, was een van die eerste slawe wat in 1619 amptelik in die kolonie Virginia opgeneem is. 
Teen 1620 was daar 32 Afrikane en vier inheemse Amerikaners in die kategorie "Ander nie Christene in diens van die Engelse nie" wat in Virginia aangekom het, maar die getal is met 1624 verminder, miskien as gevolg van die Tweede Anglo-Powhatan-oorlog (1622–1632) of siekte.   William Tucker, gebore in 1624, was die eerste persoon van Afrika -afkoms wat in die dertien kolonies gebore is. 
Daar was 906 Europeërs en 21 Afrikane in die skaal van 1624. Teen 1625 het die Afrikaners op plantasies gewoon  baie van hulle is as Christene gedoop en Christelike name geneem. In 1628 het 'n slaweskip 100 mense uit Angola vervoer om in slawerny in Virginia verkoop te word, en gevolglik het die aantal Afrikane in die kolonie baie gestyg.   
Die Atlantiese slawehandel het onder die Europeërs bestaan ​​voordat Afrikane in Virginia geland het en volgens gewoonte was slawerny wettig. Anders as wit bediende, kon swartes nie 'n arbeidsooreenkoms beding nie, en Afro -Amerikaners kon ook nie hul regte effektief verdedig sonder papierwerk nie. Teen die middel van die 1600's is sewe regsgedinge deur Afro-Amerikaners aanhangig gemaak wat hul eis tot 'n beperkte diensperiode bevestig. In ses van die gevalle beweer hul slawe dat hulle lewenslank gebonde is.  Sedert 1990, na meer as 30 jaar van wetenskaplike debat, is die dominante konsensus dat 'die oorgrote meerderheid' Afrikane deur hul slawehouers soos slawe behandel is. Dit was baie selde dat swartes 'n wettige beperking gehad het, maar daar was mense wat op verskillende maniere vryheid verkry het. 
Mary en Anthony Johnson was een van die min Afro -Amerikaners wat hul vryheid kon verkry, vee kon opbou en 'n welvarende boerdery kon vestig.  In 1640 het een swart bediende, John Punch, weggehardloop en deur die howe in Virginia vir die res van sy lewe tot slawerny gevonnis. Twee wit bediendes wat met Punch weggehardloop het, het nog vier jaar bygedra tot hul diensbaarheid. 
Onbetaalde bediendes Redigeer
Huishoudelike en plaaswerk is uitgevoer deur bediendes en slawe, insluitend kinders.  [c] Bediende wat in die algemeen uit Engeland gebring is, het vir 'n spesifieke tyd sonder betaling gewerk.  Hulle verruil hul arbeid vir die koste van hul deurgang na die kolonie, kamer en kos, en vryheidsgeld, wat bepaal was om aan die dienaar te voorsien aan die einde van die tydperk, en kon grond en voorrade insluit help hulle om op hul eie gevestig te word.   In die sewentiende eeu is die tabakvelde van Virginia meestal deur blanke bediendes bedien. Teen 1705 was die ekonomie gebaseer op slawe -arbeid wat uit Afrika ingevoer is. 
Verslaafde mense is oor die algemeen lewenslank aangehou. Kinders van verslaafde vroue was van geboorte af slawe volgens die wetlike leerstelling van partus sequitur ventrem.  Sommige kommentators meen dat dit beteken dat swartes wat in Virginia geland het, bediende was, aangesien die versameling en ander rekords die term "dienaar" gebruik het. In teenstelling met diensknegte, is slawe teen hul wil geneem. Toe slawe die eerste keer verkoop word in ruil vir kos, was dit duidelik dat hulle as eiendom beskou word. Die term 'indentured servitude' was dikwels 'n eufemisme vir slawerny as dit na wit mense verwys.  Swavels met slawe is baie harder behandel as wit dienaars. Dit was byvoorbeeld algemeen om swartes te slaan.  [d] [e]
Huishoudelike, veld- en geskoolde arbeid Redigeer
Van Maandag tot Saterdag word slawe aan spesifieke slawe toegewys. Die meeste mense, insluitend kinders, was plaashanders.  Huishoudelike werk, 'n ander plig, sluit in die voorbereiding en bediening van voedsel, skoonmaak en versorging van wit kinders, ander is opgelei tot smede, timmermanne en skutters.  Diegene wat vee of tuine gehad het, het hulle Sondag versorg. Dit was ook 'n dag om saam met familie en aanbidding te wees. 
Kinders het ook aan die einde van die agtiende eeu in Monticello gewerk, klein swart kinders het gehelp met take by die hoofhuis en het versorgde kleuters versorg totdat hulle tien jaar oud was. Op daardie tydstip is hulle aangewys om in die veld, in die huis te werk, of om 'n spesifieke vaardigheid aan te leer, soos die maak van spykers of tekstiele. Op die ouderdom van 16 jaar kan hulle gedwing word om 'n handel te dryf.  Huiswerk was nie so swaar as veldwerk nie en het geleenthede gebied om skinder en nuus te hoor. Die lewe was moeiliker vir kinders wat in die veld gewerk het, veral op groot plantasies, maar dit was die moeilikste toe familielede van die plaas of plantasie af verkoop is. Sommige planters het die persone wat in hul beheer was, wreed mishandel. 
Oortredings teen slawe Redigeer
Slawe het beheer oor die mense wat hulle tot slawe gemaak het. Hulle kan sommige bevoordeel, die lewe vir ander ellendig maak, hulle met hol beloftes vir emansipasie, wrede verkragting en slawe ernstig straf. Hulle kon ook beheer oor wat met hul kinders gebeur het, wat 'n baie kragtige taktiek was. Slawe kon nie teen hul meesters in 'n hofsaak getuig nie, wat hul situasie moeiliker maak.  In 1829 het die Noord -Carolina v. Mann Die saak is voor die hooggeregshof in Noord -Carolina gebring, wat beslis het dat slawehouers die reg het om slawe te behandel op enige manier wat hulle verkies, insluitend die moord op hulle, om die 'onderwerping' van die slawe aan hul meesters te verbeter. 
In die eerste helfte van die negentiende eeu was dit algemene praktyk by suidelike universiteite, soos die Universiteit van Virginia (UVA), dat wit mans die verslaafde vroue en kinders wat hulle bedien, verkrag het. Deur die jare is tussen 100 en 200 swart mans, vroue en kinders wat aan die universiteit gewerk het, mishandel en geslaan.  [f] Die gedrag is deur wetstoepassers en skole aanvaar.  In September 1826 het twee studente aan die universiteit, George Hoffman en Turner Dixon, dieselfde seksueel oordraagbare siekte opgedoen, wat hulle afgelei het van dieselfde meisie, wat deur beide mans verkrag is. Hulle en ander klasmaats het die 16-jarige slagoffer gevind en haar geslaan totdat sy bloedig was. Nadat haar eienaar by die kollege gekla het, is die jong mans berispe en beveel om $ 10 aan die slawehouer te betaal.  [g]
Na 1808, toe die kongres die Atlantiese slawehandel onwettig maak en die invoer van slawe uit die Wes -Indiese Eilande of Afrika verbied, neem die binnelandse slawehandel toe. Die slawehandel het in die land gegroei deur slawe -vroue te teel sodat hul kinders vir wins verkoop kon word. 
Van die 1600's tot 1860 was dit algemeen dat wit planters, opsieners of ander wit mans slawe van vroue verkrag het. Vanweë die magsverskil tussen verslaafde vroue en die mans wat hul kinders verwek het, en die feit dat die mans onbeperkte toegang tot sulke gedwonge seks gehad het, 'was al die seks wat tussen slawe en wit mans plaasgevind het, 'n vorm van seksuele aanranding. " 
Aangesien kinders hul moeder se status gevolg het, het die kinders van slawe -vroue 'n slawehouer se werksmag verhoog. Dit voldoen aan die ekonomiese behoeftes van die kolonie, wat ewigdurende arbeidstekorte gely het omdat die omstandighede moeilik was, die sterfte hoog was en die regering gesukkel het om genoegsame aantal Engelse bediendes aan te trek nadat die ekonomiese toestande in Engeland verbeter het.  Dit het geslagte swart en gemengde rasse tot slawerny tot gevolg gehad. Onder die opvallendste was Sally Hemings en haar broers en susters, die vader van die planter John Wayles, en haar vier oorlewende kinders deur Thomas Jefferson.  Dit was in teenstelling met die destydse Engelse gemenereg. [h]
Geformaliseerde slawerny Redigeer
—Leon A. Higginbotham aangehaal in "The 'Twenty and Odd': The Silences of Africans in Early Virginia Revealed" 
'N Wet wat op ras gebaseerde slawerny wettig maak, is in Virginia in 1661 aangeneem.  Dit het enige vrye persoon die reg gegee om slawe te besit.  ​​In 1662 het die Virginia House of Burgesses 'n wet aanvaar wat lui dat 'n kind 'n slaaf gebore is as die ma 'n slaaf was, gebaseer op partus sequitur ventrem. Spesifiek, "alle kinders wat in hierdie land gebore word, sal slegs in verband met die toestand van die moeder onder toesig of vry gehou word." Die nuwe wet in 1662 was 'n poging om die status van nie-Engelse vakke in Virginia te definieer. Dit is deels aangeneem vanweë 'n vryheidsgeding waarin 'n gemengde ras dogter van 'n Engelsman, wat as Christen gedoop is, haar vryheid gewen het deur 'n koloniale besluit. Die wet het ook daartoe gelei dat wit vaders van enige verantwoordelikheid teenoor hul kinders van gemengde ras bevry is. As hulle dit besit, kan hulle dit aan die werk sit of dit verkoop.  Dit het ook die vorige verbod op die verslawing van Christene tot niet gemaak. Die koloniale wet was in teenstelling met die Engelse gemenereg van die tyd wat in Engeland geheers het. [i] Slawerny het 'n rassekas geskep wat verband hou met Afrikaanse afkoms, ongeag die vaderlike afkoms van 'n kind. Die beginsel is in die staatsreg opgeneem toe Virginia onafhanklikheid van Groot -Brittanje verkry het. 
Bykomende wette aangaande slawerny is in die sewentiende eeu aangeneem en in 1705 is dit gekodifiseer in Virginia se eerste slaafkode,  'n Handeling aangaande dienaars en slawe. Die Virginia Slave Codes van 1705 het gesê dat mense wat nie Christene was nie, of swart, gemengde ras of inheemse Amerikaners was, as slawe geklassifiseer sou word (dws behandel word as persoonlike eiendom of losgoed), en dit is onwettig gemaak vir wit mense om bruin mense te trou.  Slawehouers het toestemming gekry om slawe te straf en sou nie vervolg word as die slaaf as gevolg daarvan sterf nie. Die wet bepaal straf, insluitend swep en dood, vir geringe oortredings en vir kriminele dade. Slawe het skriftelike toestemming nodig gehad, ook bekend as passe, om hul plantasie te verlaat.
Diensknegte, onderskei van slawe, het die regte op veiligheid, die ontvangs van voedsel en goedere aan die einde van hul dienstydperk, en om regskwessies eers op te los met 'n vrederegter, dan in die hof, indien nodig.  Virginia het 'n langer lys oortredings wat 'n swart persoon kon pleeg as enige ander suidelike kolonie. Swartes het nie baat by regsprosedures wat hulle in staat sou stel om hul saak behoorlik te bepleit en hul onskuld te bewys nie, en hulle het ook nie die reg gehad om teen besluite te appelleer nie. 
Plantasies en plase Redigeer
Virginia -planters het die goedere -oes van tabak as hul belangrikste uitvoer ontwikkel. Dit was 'n arbeidsintensiewe oes, en die vraag daarna in Engeland en Europa het gelei tot 'n toename in die invoer van Afrikaanse slawe in die kolonie.  Europese dienaars is gedurende die sewentiende eeu vervang deur slawe van slawe, aangesien dit 'n meer winsgewende bron van arbeid was. Slawerny is ondersteun deur regs- en kulturele veranderinge. Virginia is waar die eerste verslaafde swartes na Engelse kolonies in Noord -Amerika ingevoer is, en slawerny het van daar na die ander kolonies versprei.  Groot plantasies het meer algemeen geword en die kultuur van koloniale Virginia verander wat daarop staatgemaak het vir sy ekonomiese welvaart. Die plantasie het "gedien as 'n instelling op sigself, gekenmerk deur sosiale en politieke ongelykheid, rassekonflik en oorheersing deur die planterklas." 
Tabakboerdery in die ooste van Virginia het die vrugbaarheid van die grond so uitgeput dat boere teen 1800 na die weste begin soek het na goeie grond om gewasse te kweek. John Randolph het in 1830 gesê dat die land 'verslete' is. Mielies en koring is verbou in die Piemonte -plato en die Shenandoah -vallei. Die aantal slawe in die Shenandoah -vallei was nooit so hoog soos in die ooste van Virginia nie. Die gebied is gevestig deur Duitse en Skots-Iere, wat min behoefte aan of belangstelling in slawerny gehad het, en die afwesigheid van mededinging met onbetaalde slawe-arbeid het die ontwikkeling van klasverdelings soos dié in die ooste verhinder.   In die weste van Virginia was die ekonomie gebaseer op die verhoging van vee en boerdery. Dit was nie ekonomies om slawe -arbeid te gebruik nie, behalwe vir die paar tabakplase, steenkoolmyne of die soutbedryf. Die steenkool- en soutbedryf verhuur slawe wat verhuur is,  meestal uit die ooste van Virginia, omdat hul risiko om te sterf groot genoeg was dat die aankoop van slawe nie koste -effektief was nie. Arm wit mense het ook in hierdie bedrywe gewerk. Die slawe wat binne Virginia nie meer nodig was of verkoop kon word nie, is verhuur of verkoop om in die katoenlande van die diep suide te werk.   Nietemin het die slawe -bevolking afgeneem in die provinsies wat Wes -Virginia nou in die jare van 1790 tot 1860 omvat,  teen watter jaar 3% van die bevolking van Wes -Virginia (18 451) slawe was, terwyl slawe in die ooste van Virginia was 30% van die bevolking (490,308).  [j] [k] Met 'n tekort aan wit arbeid het swartes baie betrokke geraak by stedelike handel en besighede. In hierdie omgewing kon slawe hul wegkom uit die slawerny. 
Eastern Virginian se belange was baie anders as dié van Wes -Virginia. Die deelstaat Wes -Virginië is in 1861 gevorm uit die westelike graafskappe van Virginia,  en dit het federale staatskaping in 1863 bereik.  Wes -Virginia het verkies om nie by die Konfederasie aan te sluit nie en was 'n vrystaat tydens die Amerikaanse Burgeroorlog. 
Afro -Amerikaners het kulturele tradisies ontwikkel wat hulle gehelp het om slawe te wees, familielede en vriende te ondersteun en hul menswaardigheid te bevorder. Musiek, folklore, kookkuns en godsdienstige gebruike deur swartes het die breër Amerikaanse kultuur beïnvloed.  Afrikane het bygedra tot die Amerikaanse kultuur, insluitend Amerikaanse taal, musiek, dans en kookkuns. Die eerste Afrikane wat uit Angola gebring is, het moontlik Christelike gebruike meegebring wat hulle by die Portugese Katolieke sendelinge en Jesuïete priesters in Afrika geleer het. 
Verslaafde Afro -Amerikaners het rassetrots bevorder, hul kinders versorg en lewenslesse geleer deur verhale uit Afrikaanse folklore te vertel, sowel as Afrikaanse gelykenisse en spreuke. Die dierekarakters in hierdie verhale verteenwoordig menslike eienskappe - byvoorbeeld, skilpaaie verteenwoordig bedrieërs, terwyl ander dierefigure bedrog en intelligensie gebruik om kragtige vyande te oorkom. 
Godsdiens en musiek Redigeer
Wit mense het kerkdienste gebou en gehou in kerkgeboue waar vrye swartes en slawe ook toegelaat is om te aanbid, al was dit in geskeide ruimtes, totdat hulle hul eie kerke kon stig. 
Sommige slawe kon die kerk bywoon en ander ontmoet in die geheim in die bos om te aanbid. Hoe dan ook, godsdienstige gebruike-soos musiek, oproep-en-reaksievorme van aanbidding en begrafnisgebruike-het swartes gehelp om hul Afrika-tradisies te behou en 'die ontmenslikende gevolge van slawerny en segregasie' te bestuur. 
Metodiste en Baptiste predikante preek oor verlossing en hoop om swartes tot slaaf te maak, wat geskreeu en die sing van droefliedere aan godsdienstige seremonies voorgestel het, en hulle eie godsdienstige musiek geskep het wat komplekse ritmes, voetafluistering en afgeslote vokalisasie met Europese praktyke bevat. Hulle sing gemeenskaplike liedjies genaamd spirituals oor bevryding, redding en weerstand 
Musiek was 'n belangrike deel van die sosiale struktuur van Afro -Amerikaanse gemeenskappe. Werksliedere en veldholtes is op plantasies gebruik om groepstake in die veld te koördineer, terwyl die sing van satiriese liedere 'n manier was om die ongeregtighede van slawerny te weerstaan. 
Die dieet van mense wat verslaaf is, word bepaal deur die voedsel wat hulle gegee is, die mielies en varkvleis.   Tydens varkslagperiode is die beste vleissnitte vir die meester se huishouding gehou, en die res, soos vetrug, snoet, ore, nekbene, voete en ingewande (chitterlings) is aan die slawe gegee. Mieliebrood word gereeld deur slawe geëet, en daar was baie ander maniere waarop koring berei kan word, soos pap, hominy, korrels, mieliekoeke, wafels en mielie -dodgers.  Volwasse slawe het tipies 'n pik (9 liter) mieliemeel en 1,5-2 kilogram varkvleis per week gekry, en uit hierdie rantsoene kom sielkossoorte soos mieliebrood, gebraaide baber, kakeringe en nekbene. 
Verslaafde Afrikane het hul rantsoene aangevul met gekookte setperke (kolde, beet, paardebloem, boerenkool en purslane) en patats.  Opgrawings van slawekwartiere het bevind dat hul dieet eekhoring, eend, konyn, opossum, vis, bessies en neute insluit.   Groente en graan bevat okra, raap, boontjies, rys en ertjies.  
Net soos die manier waarop vroeë Virginiërs kennis en tradisies van hul erfenis met mekaar gedeel het,  het slawe mense maaltye voorberei wat gebaseer is op Europese, inheemse en Afrikaanse kookkuns, en hul eie kookkuns bedink uit die beperkte rantsoene wat hul meesters aan hulle gegee het . Hulle het gumbo, fricassee, gebraaide kosse  en sop gemaak van stukkies vleis en groente , en dit is dus afkomstig van wat nou sielskos genoem word  hierdie kosse is in hul kaggels gaargemaak. 
Volgens Booker T. Washington, wat op 'n tabakplantasie in Virginia grootgeword het, was stukkies dikwels die enigste voedsel wat beskikbaar was vir slawe. As daar niks was vir ontbyt nie, eet hy gekookte Indiese mielies wat vir die varke voorberei is. As hy dit nie reggekry het voordat die varke gevoer is nie, tel hy stukke om die varkbakke op.  Hy onthou toe hy as jong seun wakker geword het om 'n hoender te eet wat sy ma gekry het, waarskynlik uit die plantasie geneem en in die middel van die nag gekook het. 
Hoe of waar sy dit gekry het, weet ek nie. Ek neem egter aan dat dit van die eienaar se plaas verkry is. Sommige mense noem dit diefstal. Maar toe dit plaasgevind het, en omdat dit gebeur het, kon niemand my ooit laat glo dat my ma skuldig was aan diefstal nie. Sy was bloot 'n slagoffer van die stelsel van slawerny.
Die kleredrag wat mense in Virginia gediagnoseer het, hang af van wanneer hulle geleef het, watter posisies hulle gehad het en die praktyke van hul slawe. Hulle kon nie hul keuse van klere uit Afrika behou nie, behalwe dat sommige vroue tradisionele Wes -Afrikaanse lapdoeke gedra het.  As hulle in die agtiende eeu in die veld gewerk het, het hulle waarskynlik ongemaklike, eenvoudige kleding in Europese styl gedra. Dit was beslis gemaak van goedkoop en minderwaardige materiaal, soos negerdoek en osnaburg gemaak van hennep en vlas. Sommige mense het die klere so ongemaklik gevind dat hulle dit wou uittrek as dit moontlik was. 
Meer duursame en gemaklike materiaal, soos jean -lap, is in die negentiende eeu gebruik. Met die verhoogde katoenproduksie, was klere van gemengde materiaal algemeen. As iemand in die huis werk of 'n lewendige posisie beklee, het hulle klere of uniforms van hoër gehalte. Meisies het eenvoudige rokke gedra en dan volwasse rokke wat in die puberteit begin het. Seunsklere het verander namate hulle ouer geword het. Hulle het eenvoudige rokke, 'n kortbroek en dan 'n langbroek gedra. Hulle het skoene en soms hoede gekry. Klere is oor die algemeen twee keer per jaar uitgedeel. Persoonlike aanraking kan toegepas word by die vervaardiging van groentekleurige materiaal, toegewerkte glaskrale of cowrie-skulpe, of handgemaakte halssnoere. Sommige mense wat van plan is om weg te hardloop, het beter klere gekry, sodat hulle minder opvallend sou wees - hulle het klere gesteel of dit gekoop as hulle geld kon verdien. 
Transatlantiese slawehandel Redigeer
Die Atlantiese slawehandel het in die sestiende eeu begin toe Portugese en Spaanse skepe slawe na Suid -Amerika vervoer het, en daarna na die Wes -Indiese Eilande. Virginia het deel geword van die Atlantiese slawehandel toe die eerste Afrikaners in 1619 na die kolonie gebring is.  Die slawe is verkoop vir tabak en hennep wat na Europa gestuur is. 
Die Amerikaanse kongres het 'n wet uitgevaardig wat die invoer van slawe verbied wat in 1808 van krag was. Dit het die binnelandse slawehandelbedryf verhoog. 
Huishoudelike slawehandel en teling Redigeer
Die huishoudelike slawehandel van Virginia het vroeg in die negentiende eeu aansienlik gegroei. Dit het die winsgewendste bedryf in die staat geword, met meer geld uit die uitvoer van slawe as uit tabak.  Daar was meer as 300 000 meer vroulike slawe as manlike slawe, omdat die vroue vir teling gebruik is. Wit mans het gehoereer met slawe soos hulle wou, maar gevolglik het hulle ook groot, sterk slawe gekry om veldwerkers te teel, wat hulle aansporing gegee het om gesondheidsorg te bied wat die vrugbaarheid van vroue en suksesvolle bevalling verseker. Robert Lumpkin het sy slawe-gevangenis bedryf, waar slawe van slawe swaar gely het onder sy brutale bestuur, naby die slawemark van Richmond, die stad wat na New Orleans die grootste Amerikaanse slawe-handelsentrum was  en die eerste plek in slave-teling was. 
Verslaafde vroue en meisies is deur hul slawe en slawe mans verkrag om meer slawe te reproduseer en geboorte te gee vir die slawemark en meer slawe vir slawehouers. ". Daar is bewyse dat sommige slawe van mans tot seksuele omgang met slawe gedwing is deur slawe -eienaars wat tot verkragting gelei het, of dat slawe swart meisies en vroue oor wie hulle gesag uitgeoefen het seksueel misbruik het." "Net so, in die antebellum in Virginia, het die eienaar van die verslaafde tiener Louisa haar gedwing om by Sam, 'n slaaf, te bly, maar hul voyeuristiese eienaar was meer geïnteresseerd daarin om te kyk hoe hulle seks onderneem as om sy menslike eiendom te vergroot."   
Richmond was die grootste slawehandel sentrum in die Bo -Suid. Daar word vermoed dat twee miljoen slawe van Richmond na die diep suide vervoer of geloop het. Hulle was nodig vir die katoenlande. 
Richmond was 'n spilpunt en die grootste verkoper van slawe in Virginia.   Toe slawe mense verkoop is, beteken dit dat gemeenskappe en gesinne waarskynlik na verskillende plekke versprei is.  Dit was algemeen dat mense van hul eggenote en kinders geskei word, miskien vir die res van hul lewens.  Mense is uit die plantasie geneem en in tronke of slawehokke van slawehandelaars gesit. Hulle kon weke lank daar aangehou gewees het en moontlik is hulle aan fisiese inspeksies onderwerp. Toe hulle opgeveil is, was dit moontlik dat hulle weer aan 'n ander handelaar verkoop is of uiteindelik aan werkplantasies in die diep suide verkoop is. 
Die pryse vir slawe was wisselend op ouderdom, geslag en tydsperiode. Vroue word gewaardeer teen 80% of 90% van die mansprys. Kinders is gewaardeer op 50% van die "prima manlike veldhand". In die laat 1830's was die hoë koers $ 1,250, te danke aan 'n oplewing in die katoenbedryf. In die laat 1850's was die hoogste waarde ongeveer $ 1,450. Tussen die jare het die waarde aansienlik gedaal. 
Alexandrië was ook 'n sentrum van slawehandel. In 1847, met die terugtrekking van die District of Columbia, word die stad weer deel van Virginia. 'N Belangrike rede vir die terugtrekking was dat die einde van slawerny in die District of Columbia 'n primêre abolitionistiese doel was, waaroor baie gepraat is. Weereens 'n deel van Virginia was die slawehandelbedryf van Alexandria veilig. 
Slawehouers was voortdurend bekommerd dat bandmense weghol of teen hulle in opstand kom. Daar was 'n aantal kontroles om dit te bestuur. Een taktiek was om te verhoed dat Afro -Amerikaners leer lees en skryf. Hulle het beperkte geleenthede vir groepe mense om te ontmoet en hulle verhinder om die plantasie te verlaat. As iemand weghardloop, is daar op 'n openbare forum fisiese straf teen swart mense opgelê. Erge slae of sweep kan ontsierend wees. wit mense word daarvan beskuldig dat hulle die aantal dae gewerk het dat die slaaf of mense weg was of weens gevolge ander gevolge gehad het. Ander taktieke was aansporings, godsdiens, die regstelsel en intimidasie. 
Daar was verskillende vorme van weerstand, maar die mees effektiewe manier was om hul eie kultuur van godsdiens, musiek, folklore en musiek te hê. Ander sluit in om stadig te werk, kos te steel of die slawehouer se eiendom te breek. Alhoewel die risiko's welbekend was, het sommige mense steeds probeer ontsnap as hulle kon. 
Gedurende die negentiende eeu was daar drie groot pogings tot slawe -opstand in Virginia: Gabriel's Rebellion in 1800, Nat Turner se slawe -rebellie in 1831 en John Brown se aanval op Harpers Ferry, georganiseer deur 'n wit man. Na die rebellie van Nat Turner het duisende Virginiane die wetgewer meer as 40 versoekskrifte gestuur om 'n einde te maak aan slawerny, en Richmond se koerante het sterk aangevoer dat dit afgeskaf moet word.   Wat gevolg het, was "die mees openbare, gefokusde en volgehoue ​​bespreking van slawerny en emansipasie wat ooit in enige ... [S] buitestand plaasgevind het", volgens historikus Eva Sheppard Wolf.  Die petisies was nie positief oor die kwessie van vrye swartes nie. "Die [laasgenoemde] opstand het gelei tot die eerste en laaste poging van 'n slawestaat om slawerny binne sy grense af te skaf. Charles Faulkner, van Wes -Virginia,  en Thomas Jefferson se kleinseun, Thomas Jefferson Randolph,  het die verlore stryd gelei. Hulle wetsontwerp sou alle kinders wat uit slawe -ouers gebore is, vrygelaat het na 4 Julie 1840. [Thomas R.] Dew het sy boek daarteen gekant, Hersiening van die debat in die Virginia -wetgewer, was invloedryk om die nederlaag daarvan te verseker. " In 1723 beëindig die wetgewer van Virginia die vermoë van slawehouers om hul slawe onafhanklik te bevry en vereis dat elke opdrag deur 'n wet van die wetgewer goedgekeur word. 
—Koop mens se vryheid, emansipasie van verslaafde Afro -Amerikaners, Afro -Amerikaanse identiteit 
Daar was baie slawe wat vryheid bereik het voor die Amerikaanse burgeroorlog. Sommige is vrygelaat, of vrywillig deur hul slawehouer vrygestel deur ontslag. Selde na 1800 kon sommige mense hul eie vryheid koop.  Namate die afskaffingsbeweging in gewildheid toegeneem het, is meer mense bevry. 
Baie van die vryswartes was hoogs vaardig. Sommige was kleremakers, haarstilis, musikante, kokke en ambagsmanne. Ander was opvoeders, skrywers, sakelui, planters en kokke.  Bekende mense is veral Harriet Tubman, Frederick Douglass, Absalom Jones en Richard Allen. Thomas L. Jennings het 'n droogskoonmaakmetode vir klere uitgevind. Henry Blair was 'n wetenskaplike wat 'n saadplanter gepatenteer het. 
Gratis swartes was ouer as gemiddelde slawe. Dit was deels omdat slawehouers waarskynlik swartes sou bevry nadat hulle gestremdhede of ander gesondheidskwessies gehad het. As hulle hul vryheid sou koop, moes slawe mense spaargeld opbou om die vraagprys te vergoed. Kinders van wit slawe was meer geneig om gunstig behandel te word en hul vryheid te verkry. Redelik vaardige gemengde ras vrye swartes was 'n groot deel van die vrygemaakte slawe. 
Gedwonge serwituut Wysig
Bediende serwituut was 'n kontraktuele ooreenkoms tussen 'n Engelse persoon en hul meester wat die aantal jare spesifiseer wat in ruil vir hul reis na Virginia en hul onderhoud moes wees. Een van hul beperkings was dat hulle nie kon trou terwyl hulle diens was nie. Die eerste bediendes wat na Virginia gekom het, het 'n persentasie van die wins van die Virginia Company of London ontvang. Na tien jaar, in 'n poging om meer werkers te lok, sou Engelse bediende grond ontvang nadat hulle hul kontrak voltooi het. Diensknegte en hul meesters kan mekaar hof toe neem indien die voorwaardes van die kontrak nie nagekom word nie, of om foute aan te spreek, soos fisiese mishandeling van die bediende.  
Van die begin af is Afrikaners nie dieselfde behandel as Engelse bediendes nie.  Blanke bediendes is in vroeë versamelings (sensus) aangeteken met hul aankomsdatum, vanne en huwelikstatus. Swartes is pas by hul voornaam gelys. As u nie die aankomsdatum gehad het nie, kon u nie die einde van die kontrak bereken nie. 
Een van die eerste Afrikaners wat na Virginia gekom het en daarna bevry is, was Anthony Johnson, wat toe 'n kontrak met John Casor gesluit het as 'n bediende. Casor het hul ooreengekome ooreenkoms nagekom en nog sewe jaar gewerk. Hulle het hof toe gegaan en die regter het bepaal dat Casor sy slaaf vir die res van sy leeftyd sou wees.   [l] Philip Cowen het die ooreengekome aantal jare as dienskneg gewerk en sou na verwagting vrygelaat word. Soos ander swartes, moes hy 'n dokument teken wat sy diens verleng. Charles Lucas "met dreigemente en 'n hoë hand en deur konfederasie met 'n paar ander persone" dwing hom om 'n dokument te teken en dit in te teken. Hy het 'n regsgeding by die hof ingedien in 1675. Hy wen die saak en kry 'n nuwe pak klere en drie vate mielies, soos hy belowe is terwyl hy in diens was.  
In 'n ongewone hofsaak het John Graweere, 'n bediende, 'n versoekskrif ingedien om sy seun te koop. Die seuntjie is gebore uit 'n slawerny. Graweere wou hom as Christen grootmaak. Die hof beslis in 1641 in sy guns en hy kon sy seun bevry.  
Hardloop weg Edit
'N Ander manier om vryheid te verkry, was om weg te hardloop, wat van hulle 'n vlugtende slaaf gemaak het.  Sowel bediende as slawe het om verskeie redes weggehardloop. Hulle was moontlik op soek na familielede van wie hulle geskei was. Hulle het gevlug vir beledigende meesters en harde arbeid. 
Slawe uit Virginia ontsnap via waterweë en oor land na vrye state in die noorde, sommige word gehelp deur mense wat langs die Underground Railroad gewoon het, wat deur beide blankes en swartes onderhou is.  Alhoewel daar 'n aantal maatreëls was om slawe te beheer, was daar nog baie wat weggehardloop het. Daardeur moes hulle wye riviere of Chesapeakebaai oorsteek, wat deur storms onderworpe was wat die gang moeiliker gemaak het. Mense is dikwels op pad na Maryland en plekke verder noord, soos New York en New England, en het moontlik vyandige inheemse Amerikaners raakgeloop. 
In 1849 het slaaf Henry "Box" Brown uit slawerny in Virginia ontsnap toe hy gereël het om per e -pos in 'n krat na Philadelphia gestuur te word,  wat binne net meer as 24 uur aankom. 
Daar is ten minste 4,260 advertensies gepubliseer van weglopers in Virginia van 1736 tot 1803.  As iemand gehelp het om 'n weghol te vang, kry hulle die kontanttoekenning wat in die advertensies bepaal word. Advertensies is dikwels in koerante geplaas toe weghols gevang is.  As iemand 'n paar keer weghardloop en na die slawehouer terugbesorg word, word sommige gebrandmerk, geboei of laat die hare sny sodat hulle identifiseerbaar is. 
Soms het swart en blankes saam weggehardloop, met baie verskillende gevolge. In 1643 het die Virginia Algemene Vergadering wette aangeneem oor weglopende dienaars en slawe.  In 1660 verklaar die Algemene Vergadering dat "in die geval dat 'n Engelse bediende in die geselskap van enige negers weghardloop wat nie bygevoeg kan word nie, [hy] sal dien vir die tyd van die afwesigheid van die negers. "  'n Handeling aangaande dienaars en slawe van 1705 het ernstige straf toegelaat tot die dood van slawe. Daar was geen gevolge vir oormatige straf of die doodmaak van slawe na hierdie wet nie. 
Self-koop of familielede se aankoop van vryheid Wysig
'N Ander pad na vryheid was om dit te koop deur hul lone te bespaar. In 1839 het 42% van die gratis swartes in Cincinnati, Ohio, betaal vir hul vryheid. Moses Grandy, gebore in Noord -Carolina, maar werk in Virginia, het sy vryheid twee keer gekoop.  As 'n voormalige slaaf die vryheid van hul vrou en kinders wou koop, sou die proses jare duur. Hulle moes die slawehouer oortuig om toe te laat dat familielede gekoop word. As hulle saamstem, is 'n prys vasgestel. Die reëling is dikwels verbreek as die slawehouer sterf voordat die vrou of kinders bevry is. 
Mary Hemings, 'n verslaafde vrou uit Thomas Jefferson's Monticello, en twee van haar kinders is deur haar eggenoot Thomas Bell gekoop. Sy kon nie haar twee oudste kinders, Betsy Hemmings en Joseph Fossett, koop nie, wat later bevry is in ooreenstemming met Thomas Jefferson se testament. Sy vrou Edith Hern Fossett en haar kinders is nie bevry nie.  Joseph en sy swaer Jesse Scott het die vryheid van Edith en hul kinders gekoop.  Ook van Monticello koop Israel Jefferson sy vryheid met die hulp van sy vrou. Peter Hemmings is deur 'n familielid gekoop en daarna vrygelaat. Mary Colbert se vryheid is deur familielede verkry. 
In 1658 was Elizabeth Key die eerste vrou van Afrika -afkoms wat 'n vryheidsgeding in die kolonie van Virginia gebring het. Sy soek erkenning as 'n vrye vrou van kleur, eerder as om as 'n neger (Afrikaan) en slaaf geklassifiseer te word. Haar natuurlike vader was 'n Engelsman (en lid van die House of Burgesses). Hy erken haar, laat haar as 'n Christen in die Church of England laat doop en sorg vir haar voogdyskap onder 'n inspuiting voor sy dood.  Voordat haar voog teruggekeer het na Engeland, het hy Key se indenture verkoop aan 'n ander man, wat Key buite sy termyn gehou het. By sy dood het die boedel Key en haar kind (ook die natuurlike seun van 'n Engelse vakman) as negerslawe geklassifiseer. Key kla vir haar vryheid en dié van haar babaseun, op grond van hul Engelse afkoms, haar Christelike status en die rekord van indenture. Sy het haar saak gewen. 
Sommige slawe is deur hul slawe ontstel.  In sommige gevalle is mense bevry omdat hulle deur hul slawe in ag geneem is, soms was dit omdat die slawe nie meer nuttig was nie. In ander gevalle is kinders van gemengde ras van wit slawehouers bevry. 
Blanke inwoners van Virginia het bevind dat bevryde swartes 'n "groot ongerief" was en was agterdogtig oor hul vermoë om slawe te beïnvloed en hulle beskuldig van misdade. Dus is wette aangeneem om dit vir die swartes en hul verslaafdes ongemakliker te maak.  In 1691 word 'n wet aangeneem wat vereis dat vrymanne die kolonie moet verlaat en van voormalige slawehouers moet betaal vir hul vervoer. In 1723 is 'n wet aangeneem wat dit moeiliker gemaak het om slawe vry te maak: 
Geen neger, mullatto of Indiese slawe mag op enige voorwendsel, behalwe enkele verdienstelike dienste, vir eers beoordeel en toegelaat word deur die goewerneur en die raad, en 'n lisensie moet eers verkry en verkry word. 
Vir diegene wat bevry is, kan hulle weer in slawerny verkoop word as genoeg mense daaroor kla. Aanvanklik het 'verdienstelike diens' beteken dat die owerhede in kennis gestel sou word as daar planne van opstand was. Later is dit uitgelê as die getrouheid of voorbeeldige karakter. 
In die eerste twee dekades na die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, geïnspireer deur die Revolusie en evangeliese predikers, het talle slawehouers in die Chesapeake -streek sommige of al hul slawe tydens hul lewens of deur 'n testament ontwrig.  In 1782 is dit makliker gemaak om swartes in slawerny te maak, maar as hulle meer as 45 jaar oud was, was die voormalige slawehouer moontlik daarvoor verantwoordelik om 'n inkomste aan hulle te verskaf as hulle nie kon werk nie. In 1806 sou vrygelate slawe die staat verlaat na ses maande vryheid. 
Van 1,800 mense in 1782 het die totale bevolking van vryswartes in Virginia in 1790 toegeneem tot 12,766 (4,3 persent van swartes) en tot 30,570 in 1810. Die persentasie verandering was van vryswartes wat minder as een persent van die totale swart bevolking in Virginia, tot 7,2 persent teen 1810, selfs al het die totale bevolking toegeneem.  Een planter, Robert Carter III, het meer as 450 slawe in sy leeftyd bevry, meer as enige ander planter. George Washington het al sy slawe by sy dood bevry. 
Vrye swartes het na die suidelike state gekom ná die Haïtiaanse slaweopstand in 1791 in Saint-Domingue, waarin slawe van slawe teen die Franse geveg het. Sommige van die vrye swartes het hul slawe saamgebring, en nog baie meer slawe en vrye mense van kleur het in Louisiana aangekom nadat die Verenigde State Louisiana gekoop het,  en by die algemene gemengde kwessie van swart slawe en Franse en Spaanse koloniste aangesluit het. 
Lewe na die verkryging van vryheid Redigeer
Die meeste vrymense van kleur het in die Amerikaanse Suide gewoon, maar daar was vrygemaakte mense wat in die Verenigde State gewoon het. Volgens die Amerikaanse sensus van 1860 het 250 787 van hulle in die suide gewoon en 225 961 in ander dele van die land.  In 1860 was die vryswartes 100% van die bevolking van swartes in die noorde.  Groot bevolkings vrye swartes het in Philadelphia, Virginia en Maryland gewoon. 
In die suide het vryswartes slegs 6,2% van die swartes daar uitgemaak. Oor die algemeen was vroue meer geneig om in Virginia te bly en mans was meer geneig om noordwaarts te gaan.   Van diegene wat gebly het, verhuis hulle oor die algemeen na stede, waar dit makliker was om werk te vind.  Baie bevryde mense en weglopers het in die Great Dismal Swamp maroons van Virginia gewoon.  Diegene wat in die weste van Virginia gewoon het, word West Virginians in 1863. Selfs gedurende die Amerikaanse burgeroorlog sou swart Virginiërs meer geneig wees om in die staat te bly. 
Afro -Amerikaners stig skole, insluitend sekondêre skole, vir vrygestelde mense in Virginia kort na die aanvang van die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865).  Die skole is onderrig deur wit en swart onderwysers, waarvan laasgenoemde gedurende die heropbou langer as blankes geleer het. 
Die federale regering het deur die Freedmen's Bureau voorraad verskaf om skole te bou en onderwysers na Virginia vervoer. American Missionary Association en ander hulporganisasies het onderwysers gestuur, asook boeke en voorrade.  Bewyse "dui daarop dat swart onderwys in Virginia, soos elders in die Suide, 'n produk was van die vrye mense se eie inisiatief en vasberadenheid, tydelik ondersteun deur noordelike welwillendheid en federale hulp." 
Die African Methodist Episcopal Church, wat uit die wit kerk ontstaan ​​het, is gestig deur vryswartes in Philadelphia. Dit was sentraal in gemeenskappe van gratis Afro -Amerikaners, wat na Charleston, Suid -Carolina en ander gebiede in die suide vertrek het. Daar was wette wat swartes verhinder het om te preek. Lede van die kerk is gearresteer en die kerk het wrede behandeling deur blankes beleef. 
Vryheid het sy uitdagings gehad. Daar was wette, veral in die Bo -Suide, wat hindernisse vir vrye swartes geskep het. Wetgewers het probeer om vrye swartes dop te hou deur hulle te registreer, te deporteer of in die tronk te sit. Hulle het dit vir swart mense moeiliker gemaak om in die hof te getuig en te stem. Ira Berlin verklaar dat "selfs die laagste blankes die vrye negers [kan] bedreig ... met ''n goeie neger slaan'" 
Anthony Johnson was 'n Afrikaan wat bevry is kort nadat 1635 hom aan land aan die oostelike oewer gevestig het na die einde van die indringing, en later Afrikaanse bediendes as arbeiders gekoop het.  Alhoewel Anthony Johnson 'n vry man was, is sy plantasie met sy dood in 1670 aan 'n blanke kolonis gegee, nie aan Johnson se kinders nie. 'N Regter het beslis dat hy' nie 'n burger van die kolonie was nie 'omdat hy swart was.  [m]
Die Revolusionêre oorlog van 1776 en die Grondwet van 1787 het die kwessies oopgemaak of aristokrate of ander groepe mense oor ander moet regeer. Amerikaners was trots om te sê dat Amerika in die vroeë 1800's 'die land van vryheid was, 'n baken van vryheid vir die onderdruktes van ander lande'. Die Verenigde State het egter teen die 1850's die grootste slawe -land ter wêreld geword.  Tog, van 1789 tot 1861, was slawehouers 66% van die presidente, byna 60% van die regters van die Hooggeregshof en 66% van die Sprekers van die Huis van die Senaat. Daar was toenemende spanning tussen die suidelike plantasiesamelewing wat gebaseer was op slawe-arbeid en die 'gediversifiseerde, industrialiserende, vry-arbeidskapitalistiese samelewing' in die noorde.  Richmond, Virginia, was die tuiste van die Konfederale hoofstad. 
In Junie 1861 het slawe saam met hul gesinne na Union -kampe gereis, waaronder Fort Monroe, waar hulle gedink het dat hulle vry sou wees. Hulle het egter baie hard gewerk in moeilike, onhigiëniese toestande. Hulle het nie 'n slaaf gehad nie, maar hulle is op dieselfde manier deur die weermag behandel.
Tydens die oorlog het 200 000 Afro -Amerikaners (Kleurlingtroepe van die Verenigde State) vir die leër van die Unie geveg en 'n toenemende aantal wit soldate het begin besef dat dit nodig is om slawerny te beëindig en 'n verenigde land te wees. Een soldaat verklaar, nadat die Emancipation Proclamation op 1 Januarie 1863 in werking getree het, dat "die stryd nou tussen slawerny en vryheid is, en elke eerlike man weet waarvoor hy veg". 
Tydens die burgeroorlog was daar 'n tekort aan voedsel. Die slawe se dieet het baie soos voorheen gebly, maar plantasie -eienaars het dit moeiliker gehad. Hulle kon nie meer spoggerige kosse kry nie, en voedsel was skaars. 
Duisende verslaafdes het na Harpers Ferry gegaan, 'n garnisoenstad agter die Unie -lyne, om hierdie individue te beskerm.   Die beskerming was net so veilig soos die Unie -lyne toe die Konfederate Harpers Ferry in 1862 terugneem, honderde kontrabande is gevang. 
Tydens die oorlog het gratis swartes as kokke, spanmanne en arbeiders gewerk. Hulle het ook as spioene en verkenners vir die Amerikaanse weermag gewerk. 
Die eerste konkrete, suksesvolle stap in die rigting van die beëindiging van slawerny in Virginia was president Lincoln's Emancipation Proclamation, effektief op 1 Januarie 1863.  Dit was egter slegs van toepassing op die gebiede wat deur die Unie -leër beheer word Charlottesville herdenk die aankoms van die troepe van die Unie op 3 Maart, 1865, wat die vryheid vir almal wat in slawerny was, met sy nuwe vakansie vir bevryding en vryheid saambring.  Die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet, met ingang van 18 Desember 1865, het slawerny oral in die land onwettig gemaak. 
Opvoeding oor die geskiedenis van slawerny is geneig om die waarheid te vervaag van gruwels wat slawe van mense ondervind het, insluitend seksuele geweld, geskei van familielede, sowel as die fisiese en sielkundige wreedheid wat hulle ervaar het. Skoolboeke is geneig om die oppervlak van slawerny af te skuur.  Geskiedkundiges, advokate vir burgerregte en opvoeders beveel aan dat slawerny in skole onderrig word vanweë die manier waarop wanopvatting, sagte trap en ontkenning die lewens van Afrikane in die 21ste eeu beïnvloed, insluitend minder geleenthede, groter kans op Afro -Amerikaners moet in die gevangenis sit en slagoffers word van haatmisdade. 
In 2007 het die Algemene Vergadering van Virginia 'n formele verklaring van "diepe spyt" en erkenning van die "gruwelike onregte" teenoor Afro -Amerikaners goedgekeur. Deel van die verklaring is: 
Die Algemene Vergadering spreek hiermee sy innige spyt uit oor die rol van die Statebond in die sanksie van die immorele instelling van menslike slawerny, in die historiese onregte wat inheemse mense besoek het en in alle ander vorme van diskriminasie en onreg wat gewortel is in rasse- en kulturele vooroordeel en misverstand .
Die verklaring is in Mei 2007 gemaak om saam te val met die 400 -jarige herdenking van die eerste Virginiane wat in Jamestown aangekom het. 
Die plek waar die Eerste Afrikaners geland het, is nou die tuiste van Fort Monroe. In 2011 lees president Barack Obama 'n proklamasie: "Die eerste verslaafde Afrikane in die kolonies van Engeland in Amerika is na hierdie skiereiland gebring op 'n skip wat die Nederlandse vlag in 1619 onderneem het, wat 'n lang onbuigsame tydperk van slawerny in die kolonies begin het, en later Nasie. " Die fort is 'n nasionale monument gemaak.  
Kontinentale vloot (1775–1785) Redigeer
Die vloot was gewortel in die Amerikaanse seevaarttradisie, wat 'n groot gemeenskap van matrose, kapteins en skeepsbouers in die koloniale era opgelewer het.  Tydens die rewolusie het verskeie state hul eie vloot bedryf. Op 12 Junie 1775 het die Algemene Vergadering van Rhode Island 'n resolusie aangeneem wat 'n vloot vir die kolonie Rhode Island skep. Dieselfde dag onderteken goewerneur Nicholas Cooke bevele wat aan kaptein Abraham Whipple, bevelvoerder van die sloep, gerig is Katy, en kommodoor van die gewapende vaartuie in diens van die regering. 
Die eerste formele beweging vir die oprigting van 'n kontinentale vloot kom van Rhode Island, omdat die groot smokkelaktiwiteite van die handelaars erg geteister is deur Britse fregatte. Op 26 Augustus 1775 het Rhode Island 'n resolusie aangeneem dat daar 'n enkele kontinentale vloot is wat deur die kontinentale kongres befonds word.  Die resolusie is op 3 Oktober 1775 in die kontinentale kongres ingedien, maar is ter tafel gelê. Intussen het George Washington begin om skepe aan te skaf, begin met die skoener USS Hannah dit is uit Washington se eie sak betaal.  Hannah op 5 September 1775 onder bevel van kaptein Nicholson Broughton, uit die hawe van Marblehead, Massachusetts, gelanseer en gelanseer. 
Resolusie van die kontinentale kongres wat die stigting van die huidige Amerikaanse vloot gemerk het. 
Die Amerikaanse vloot erken 13 Oktober 1775 as die datum van sy amptelike stigting - die datum waarop die resolusie van die kontinentale kongres in Philadelphia, Pennsylvania, wat die kontinentale vloot geskep het, aanvaar is.  Op hierdie dag het die kongres die aankoop van twee vaartuie gemagtig om gewapen te word vir 'n vaart teen Britse handelskepe.  Op 13 Desember 1775 het die Kongres binne die volgende drie maande toestemming gegee om dertien fregatte te bou, vyf skepe van 32 gewere, vyf met 28 gewere en drie met 24 gewere. 
Aan die Champlain -meer beveel Benedict Arnold die bou van 12 vlootvaartuie om die Britse vloot te vertraag wat New York vanuit Kanada binnegeval het. Die Britse vloot het wel die vloot van Arnold vernietig, maar die Amerikaanse vloot kon die Britte vertraag na 'n tweedaagse geveg, bekend as die Slag van Valcour Island, en het daarin geslaag om die vordering van die Britse leër te vertraag.  Teen die middel van 1776 was 'n aantal skepe, wat strek tot en met die dertien fregatte wat deur die Kongres goedgekeur is, in aanbou, maar die doeltreffendheid daarvan was beperk, hulle was heeltemal oortref deur die magtige Royal Navy, en byna almal is gevang of gesink teen 1781. 
Privateers het 'n mate van sukses behaal, met 1,697 briefies wat deur die kongres uitgereik is. Individuele state, Amerikaanse agente in Europa en in die Karibiese Eilande het ook kommissies uitgereik, met inagneming van duplisering dat meer as 2 000 kommissies deur die verskillende owerhede uitgereik is. Meer as 2 200 Britse skepe is deur Yankee -privaatmanne geneem, wat nagenoeg $ 66 miljoen beloop het, 'n aansienlike bedrag destyds. 
Een veral opvallende Amerikaanse vlootheld van die rewolusie was John Paul Jones, wat in sy beroemde reis om die Britse eilande die Britse skip verslaan het. Serapis (1779) in die Slag van Flamborough Head. Gedeeltelik deur die geveg, met die tuig van die twee skepe verstrengel en verskeie gewere van Jones se skip Bonhomme Richard (1765) buite werking, die kaptein van Serapis vra Jones of hy sy kleure getref het, waarop Jones gesê het: "Ek het nog nie begin baklei nie!" 
Frankryk het op 17 Junie 1778 die oorlog amptelik betree, en die skepe van die Franse vloot wat na die Westelike Halfrond gestuur is, het die grootste deel van die jaar in die Wes -Indiese Eilande deurgebring en het slegs gedurende die Karibiese orkaanseisoen van Julie tot November naby die Dertien Kolonies gevaar. Die eerste Franse vloot het probeer om in New York en Rhode Island te land, maar het uiteindelik nie in 1778 Britse magte betrek nie.  In 1779 het 'n vloot onder bevel van vise -admiraal Charles Henri, comte d'Estaing Amerikaanse magte bygestaan ​​om Savannah te probeer herower, Georgië. 
In 1780 land 'n vloot met 6 000 troepe onder bevel van luitenant-generaal Jean-Baptiste, comte de Rochambeau, in Newport, Rhode Island, en kort daarna word die vloot deur die Britte geblokkeer. Vroeg in 1781 beplan Washington en de Rochambeau 'n aanval op die Britte in die Chesapeakebaai -gebied om te koördineer met die aankoms van 'n groot vloot onder bevel van vise -admiraal François, comte de Grasse. Die Britte het suksesvol bedrieg dat 'n aanval in New York, Washington en de Rochambeau beplan is, na Virginia, en de Grasse het begin om magte naby Yorktown, Virginia, te land. Op 5 September 1781 is 'n groot vlootaksie deur die Grasse en die Britte geveg tydens die Slag van die Virginia Capes, wat eindig met die Franse vloot in beheer van die Chesapeake Bay. Die Amerikaanse vloot het voortgegaan om Britse voorraadskepe te verbied totdat daar uiteindelik einde 1783 vrede verklaar is. 
Ontwapening (1785–1794) Redigeer
Die Revolusionêre Oorlog is beëindig deur die Verdrag van Parys in 1783, en teen 1785 is die Kontinentale Vloot ontbind en die oorblywende skepe is verkoop. Die fregat Alliansie, wat die laaste skote van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog afgevuur het, was ook die laaste skip in die vloot. 'N Faksie in die kongres wou die skip behou, maar die nuwe nasie het nie die geld om haar in diens te hou nie. Behalwe vir 'n algemene geldtekort, was faktore vir die ontwapening van die vloot die los konfederasie van die state, 'n verandering van doelwitte van oorlog na vrede en meer binnelandse en minder buitelandse belange. 
Na die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog het die splinternuwe Verenigde State gesukkel om finansieel kop bo water te hou. Nasionale inkomste was broodnodig en die meeste kom uit tariewe op ingevoerde goedere. As gevolg van 'n groot smokkel was die noodsaak onmiddellik noodsaaklik vir die streng handhawing van tariefwette.  Op 4 Augustus 1790 het die Amerikaanse kongres, aangespoor deur die minister van finansies, Alexander Hamilton, die Revenue-Marine, die voorloper van die Amerikaanse kuswag, geskep om die tarief en alle ander maritieme wette af te dwing.  Tien snyers is aanvanklik bestel.  Tussen 1790 en 1797 toe die vlootdepartement geskep is, was die Revenue-Marine die enigste gewapende maritieme diens vir die Verenigde State. 
Amerikaanse handelsvaart is deur die Britse vloot beskerm, en as gevolg van die Verdrag van Parys en die ontwapening van die kontinentale vloot het die Verenigde State nie meer beskerming teen sy skepe teen seerowers nie. Die jong land het nie die geld gehad om jaarliks ​​hulde te bring aan die Barbary -state nie, dus was hul skepe kwesbaar vir gevangenskap na 1785. Teen 1789 het die nuwe Grondwet van die Verenigde State die Kongres gemagtig om 'n vloot te stig, maar tydens die eerste termyn van George Washington (1787–1793) is min gedoen om die vloot te herbewapen.  In 1793 het die Franse rewolusionêre oorloë tussen Groot -Brittanje en Frankryk begin, en 'n wapenstilstand tussen Portugal en Algiers het Portugal se blokkade van die Straat van Gibraltar beëindig, wat die Barbaryse seerowers in die Middellandse See gehou het. Kort daarna vaar die seerowers die Atlantiese Oseaan in en vang 11 Amerikaanse handelskepe en meer as honderd seelui. 
In reaksie op die beslaglegging op die Amerikaanse vaartuie, het die Kongres die Vlootwet van 1794 bespreek en goedgekeur, wat die bou van ses fregatte, vier van 44 gewere en twee van 36 gewere goedgekeur het. Ondersteuners kom meestal uit die noordelike state en die kusgebiede, wat aangevoer het dat die vloot besparings in versekering en losprysbetalings sou meebring, terwyl teenstanders uit die suidelike state en binnelandse streke gedink het dat 'n vloot nie die koste werd was nie en die Verenigde State meer sou dryf duur oorloë. 
Oprigting (1794–1812) Redigeer
Na die verloop van die Vlootwet van 1794 is begin met die bou van die ses fregatte: USS Verenigde State, President, Konstellasie, Chesapeake, Kongres, en Grondwet. Grondwet, wat in 1797 gelanseer is en die bekendste van die ses, het die bynaam 'Old Ironsides' (soos die vroeëre HMS) Britannia) en, danksy die pogings van Oliver Wendell Holmes Sr., bestaan ​​dit vandag nog, veranker in die hawe van Boston. Kort nadat die wetsontwerp goedgekeur is, het die Kongres $ 800 000 gemagtig om 'n verdrag met die Algeriërs te verkry en die gevangenes te los, wat 'n wysiging van die wet tot gevolg sou hê wat die bou van skepe sou stop as vrede verklaar word. Na 'n aansienlike debat is drie van die ses fregatte gemagtig om voltooi te word: Verenigde State, Grondwet en Konstellasie.  Die eerste vlootvaartuig wat vaar, was egter USS Ganges, op 24 Mei 1798. 
Terselfdertyd het spanning tussen die VSA en Frankryk ontwikkel tot die Quasi-oorlog, wat ontstaan ​​het uit die Alliance of Alliance (1778) wat die Franse in die Revolusionêre Oorlog gebring het. Die Verenigde State het verkies om 'n neutrale standpunt in te neem in die konflikte tussen Frankryk en Brittanje, maar dit het die land in stryd met Brittanje en Frankryk gebring. Nadat die Jay -verdrag in 1794 met Groot -Brittanje goedgekeur is, het Frankryk teen die Verenigde State begin staan ​​en teen 1797 het meer as 300 Amerikaanse vaartuie beslag gelê. Die pas ingehuldigde president John Adams het stappe geneem om die krisis die hoof te bied, saam met die kongres om die drie byna voltooide fregatte te voltooi, goedkeuring vir fondse goed te keur om die ander drie te bou en 'n ooreenkoms te probeer beding wat soortgelyk is aan die Jay-verdrag met Frankryk. Die XYZ -saak het ontstaan ​​uit 'n verslag wat deur Adams versprei is, waar beweerde Franse agente geïdentifiseer is deur die letters X, Y en Z wat die afvaardiging meegedeel het dat 'n omkoopgeld betaal moet word voordat die diplomate met die minister van buitelandse sake kon vergader, en die gevolglike skandaal het gewild geword steun in die land vir 'n oorlog met Frankryk.  Die kommer oor die vermoë van die oorlogsdepartement om 'n vloot te bestuur, het gelei tot die totstandkoming van die Departement van die Vloot, wat op 30 April 1798 gestig is. 
Die oorlog met Frankryk is byna geheel en al op see uitgevoer, meestal tussen privaat en handelskepe.  Die eerste oorwinning vir die Amerikaanse vloot was op 7 Julie 1798 toe USS Delaware het die Franse privaat gevang Le Croyable, en die eerste oorwinning oor 'n vyandelike oorlogskip was op 9 Februarie 1799 toe die fregat Konstellasie het die Franse fregat gevang L'Insurgente.  Teen die einde van 1800 is vrede met Frankryk verklaar, en in 1801, om 'n tweede ontwapening van die vloot te voorkom, jaag die uittredende federalistiese administrasie deur die kongres 'n handeling wat 'n vredestydse vloot vir die eerste keer goedgekeur het, wat die beperking van die vloot tot ses aktiewe fregatte en sewe in gewone, asook 45 offisiere en 150 middelskippe. Die res van die skepe in diens is verkoop en die afgedankte beamptes het vier maande vergoeding gekry. 
Die probleme met die Barbary -state het nooit verdwyn nie, en op 10 Mei 1801 verklaar die Tripolitane oorlog teen die Verenigde State deur die vlag voor die Amerikaanse ambassade, wat die Eerste Barbary -oorlog begin het, af te kap.  USS Philadelphia is deur die Moors gevange geneem, maar toe aan die brand gesteek in 'n Amerikaanse aanval onder leiding van Stephen Decatur.  Die mariniers val die "oewers van Tripoli" in 1805 binne en verower die stad Derna, die eerste keer dat die Amerikaanse vlag ooit oor 'n buitelandse verowering wapper.  Hierdie daad was genoeg om die heersers van die Barbary te dwing om vredesverdragte te onderteken.  Daarna is die vloot aansienlik verminder weens ekonomiese redes, en in plaas van gewone skepe is baie kanonbote gebou, slegs bedoel vir kusgebruik. Hierdie beleid was binne 'n dekade heeltemal ondoeltreffend. 
President Thomas Jefferson en sy Demokraties-Republikeinse party het 'n sterk vloot gekant en aangevoer dat klein geweerbote in die groot hawens die enigste land is wat nodig is om homself te verdedig. Hulle was nutteloos in oorlogstyd. 
Die Royal Navy het voortgegaan om onwettig Amerikaanse matrose tussen 1799 en 1812 in die Royal Navy in te druk.  In 1807, in die Chesapeake-Luiperd Affair, HMS Luiperd eis dat USS Chesapeake ondergaan 'n inspeksie, skynbaar op soek na Britse burgers, maar in werklikheid op soek na geskikte matrose om by die Royal Navy in te gaan. Luiperd ernstig beskadig Chesapeake toe sy weier. Die gewelddadigste van vele sulke ontmoetings, die aangeleentheid het die spanning verder aangewakker en in Junie 1812 verklaar die VSA oorlog teen Brittanje. 
Oorlog van 1812 (1812–1815) Redigeer
Na verwagting sou 'n groot deel van die oorlog op see uitgevoer word, en binne 'n uur na die aankondiging van die oorlog sou die verkleinwoordige Amerikaanse vloot begin veg met 'n teenstander wat dit 50-tot-1 was. Na twee maande het USS Grondwet het HMS gesink Guerriere Guerriere se bemanning was die meeste ontsteld om te sien hoe hul kanonskoppe afbons Grondwet se buitengewoon sterk lewende eikeskulp, wat haar die blywende bynaam "Old Ironsides" gee.  Op 29 Desember 1812 Grondwet HMS verslaan Java aan die kus van Brasilië en Java is verbrand nadat die Amerikaners vasgestel het dat sy nie gered kon word nie. Op 25 Oktober 1812 het USS Verenigde State gevang HMS Masedonies na die geveg Masedonies is gevange geneem en in Amerikaanse diens getree.  In 1813 het USS Essex het 'n baie vrugbare aanval op die Suid -Stille Oseaan begin en die Britse handelaars- en walvisvangsbedryf aangeval. Essex was reeds bekend vir haar opname van HMS Waarskuwing en 'n Britse vervoer die vorige jaar, en het verdere sukses behaal met die vaslegging van 15 Britse handelaars/walvisjagters. Die Britte het uiteindelik aksie geneem en HMS gestuur Gerub en HMS Phoebe om die te stop Essex. Nadat hulle die neutraliteit van Chili oortree het, het die Britte gevange geneem Essex in die Slag van Valparaíso. 
Die vang van die drie Britse fregatte het daartoe gelei dat die Britte meer vaartuie op die Amerikaanse kusgebied ingespan het om die blokkade te verskerp.  Op 1 Junie 1813, buite Boston Harbour, die fregat USS Chesapeake, onder bevel van kaptein James Lawrence, is gevange geneem deur die Britse fregat HMS Shannon onder kaptein sir Philip Broke. Lawrence is dodelik gewond en het beroemd uitgeroep: "Moenie die skip prysgee nie!".  Ten spyte van hul vroeëre suksesse, was baie van die beste skepe van die vloot teen 1814 in die hawe geblokkeer en kon hulle nie Britse invalle op die land via die see voorkom nie. 
Gedurende die somer van 1814 het die Britte die Chesapeake -veldtog beveg, wat 'n hoogtepunt bereik het deur amfibiese aanvalle teen Washington en Baltimore. Die hoofstad het byna sonder 'n geveg aan die Britte geval, en verskeie skepe is by die Washington Navy Yard verbrand, waaronder die 44-geweer fregat USS Columbia. In Baltimore het die bombardement deur Fort McHenry Francis Scott Key geïnspireer om 'The Star-Spangled Banner' te skryf, en die hulke wat die kanaal blokkeer, verhinder dat die vloot die hawe binnedring wat die weermag op die skepe aangevaar het, en die geveg beëindig het. 
Die Amerikaanse vlootoorwinnings tydens die Slag van Lake Champlain en Battle of Lake Erie het die laaste Britse offensief in die noorde gestaak en gehelp om die Britse eksklusiewe regte op die Groot Mere in die Verdrag van Gent te ontken.  Kort voordat die verdrag onderteken is, het USS President is deur vier Britse fregatte gevange geneem. Drie dae nadat die verdrag onderteken is, Grondwet gevang HMS Levant en Cyane. Die finale vlootoptrede van die oorlog het plaasgevind byna vyf maande na die verdrag op 30 Junie 1815 toe die sloep USS Pou het die Oos -Indiese Kompanjie se brig Nautilus,  die laaste vyandskip wat tot die Tweede Wêreldoorlog deur die Amerikaanse vloot gevang is. [ aanhaling nodig ]
Kontinentale uitbreiding (1815–1861) Redigeer
Na die oorlog het die vloot se prestasies vrugte afgewerp in die vorm van beter befondsing, en dit het begin met die bou van baie nuwe skepe. Die koste van die groter skepe was egter onbetaalbaar, en baie van hulle het half-voltooi op die werwe gebly, gereed vir nog 'n oorlog, totdat die seilperiode byna heeltemal verby was. Die hoofmag van die vloot was steeds groot seil fregatte met 'n aantal kleiner sloepe gedurende die drie dekades van vrede. Teen die 1840's het die vloot begin om stoomkrag- en skulpgewere aan te neem, maar hulle het agtergebly by die Franse en Britte met die aanvaarding van die nuwe tegnologie. 
Die aangewese matrose het gedurende hierdie tyd baie mans in die buiteland ingesluit, en inheemse Amerikaners was gewoonlik sosiale uitgeworpenes wat min ander werksopsies gehad het, of hulle probeer straf ontkom vir misdade. In 1835 vaar byna 3 000 manskappe met handelskepe uit die hawe van Boston, maar slegs 90 man word deur die vloot gewerf. Dit was onwettig vir swart mans om in die vloot te dien, maar die tekort aan mans was so skerp dat hierdie wet gereeld geïgnoreer is. 
Dissipline het die gebruike van die Royal Navy gevolg, maar die straf was baie ligter as tipies in die Europese vloot. Sodomie is selde vervolg. Die weermag het in 1812 straf as 'n straf afgeskaf, maar die vloot het dit tot 1850 gehou.  
Tydens die oorlog van 1812 het die Barbary -state voordeel getrek uit die swakheid van die Amerikaanse vloot om weer Amerikaanse handelskepe en matrose te vang. Nadat die Verdrag van Gent onderteken is, het die Verenigde State gekyk na die beëindiging van die seerowery in die Middellandse See wat Amerikaanse handelaars twee dekades lank geteister het. Op 3 Maart 1815 het die Amerikaanse kongres toestemming gegee om die vlootmag teen Algiers te ontplooi, met die begin van die Tweede Barbary -oorlog. Twee kragtige eskaders onder bevel van Commodores Stephen Decatur, Jr. en William Bainbridge, insluitend die 74-geweerskepe van die lyn Washington, Onafhanklikheid, en Franklin, is na die Middellandse See gestuur. Kort nadat Gibraltar op pad na Algiers vertrek het, het Decatur se eskader die Algerynse vlagskip teëgekom Meshuda, en, in die Aksie van 17 Junie 1815, dit gevang. Nie lank daarna nie, het die Amerikaanse eskader ook die Algerynse brig gevang Estedio in die Slag voor Kaap Palos. Teen Junie het die eskaders Algiers bereik en is daar vrede onderhandel met die Dey, insluitend die terugkeer van gevange vaartuie en manne, 'n waarborg vir geen verdere huldeblyke nie en 'n reg om handel te dryf in die streek. 
Piraterij in die Karibiese see was ook 'n groot probleem, en tussen 1815 en 1822 is na raming 3 000 skepe deur seerowers gevang. In 1819 het die kongres president James Madison gemagtig om hierdie bedreiging die hoof te bied, en aangesien baie van die seerowers privaat was van die nuut onafhanklike state van Latyns -Amerika, het hy besluit om 'n strategie van diplomasie aan te gaan wat deur die gewere van die vloot ondersteun word.  'n Ooreenkoms met Venezuela is in 1819 bereik, maar skepe is nog gereeld vasgevang totdat 'n militêre veldtog deur die Wes -Indiese eskader, onder bevel van David Porter, 'n kombinasie van groot fregatte gebruik het om handelskepe te begelei deur baie klein vaartuie wat soek klein inhamme en eilande, en die vang van seerowerskepe. Tydens hierdie veldtog het USS Seemeeu word die eerste stoom-aangedrewe skip wat gevegsaksies ondergaan het.  Alhoewel geïsoleerde gevalle van seerowery tot in die 1830's voortgeduur het, het die gereelde aanvalle teen 1826 geëindig en die streek is vry verklaar vir handel. 
'N Ander internasionale probleem was die slawehandel, en die Afrika -eskader is in 1820 gestig om hierdie bedreiging die hoof te bied. Polities was die onderdrukking van die slawehandel ongewild, en die eskader is in 1823 onttrek, skynbaar om seerowery in die Karibiese Eilande te hanteer, en het eers na die verloop van die Webster -Ashburton -verdrag met Brittanje in 1842 teruggekeer na die Afrika -kus. die verdrag aangeneem is, gebruik die Verenigde State minder skepe as wat die verdrag vereis, beveel die skepe ver van die kus van Afrika, en gebruik skepe wat te groot was om naby die kus te werk. Tussen 1845 en 1850 het die Amerikaanse vloot slegs 10 slaweskepe gevange geneem, terwyl die Britte 423 vaartuie gevange geneem het met 27 000 gevangenes. 
Die kongres het formeel die oprigting van die Amerikaanse Militêre Akademie in 1802 gemagtig, maar dit het byna 50 jaar geneem om 'n soortgelyke skool vir vlootbeamptes goed te keur.  Gedurende die lang tydperk van vrede tussen 1815 en 1846 het middelskepe min geleenthede vir bevordering gehad, en hul lasbriewe is dikwels verkry deur middel van beskerming. Die swak kwaliteit van offisieropleiding in die Amerikaanse vloot het sigbaar geword na die Somers Affair, 'n beweerde muitery aan boord van die opleidingsskip USS Somers in 1842, en die daaropvolgende teregstelling van die skeepsman Philip Spencer.  George Bancroft, in 1845 aangestel as sekretaris van die vloot, besluit om buite die kongres se goedkeuring te werk en 'n nuwe akademie vir offisiere te stig. Hy stig 'n raad onder leiding van Commodore Perry om 'n nuwe stelsel vir die opleiding van beamptes te skep, en verander die ou Fort Severn in Annapolis in 1845 in 'n nuwe instelling wat in 1851 deur die kongres deur die Kongres aangewys sou word. 
Seemagte het deelgeneem aan die poging om die Seminole -Indiane met geweld van Florida na 'n reservaat wes van die Mississippi te verplaas. Na 'n slagting van weermag soldate naby Tampa op 28 Desember 1835, is mariniers en matrose bygevoeg tot die magte wat die Tweede Seminole -oorlog van 1836 tot 1842 geveg het. 'N "Muskietvloot" is gevorm in die Everglades uit verskillende klein vaartuie om te vervoer 'n mengsel van weermag- en vlootpersoneel om die Seminoles die moerasse in te jaag. Ongeveer 1500 soldate is tydens die konflik dood, sommige Seminoles het ingestem om te verhuis, maar 'n klein groepie Seminoles bly in beheer van die Everglades en die gebied rondom die Okeechobee -meer. 
Die vloot het tydens die Slag van Veracruz 'n rol gespeel in twee groot operasies van die Meksikaans -Amerikaanse oorlog (1845-1848), dit het die invalsmag vervoer wat Veracruz gevang het deur 12,000 troepe en hul toerusting op een dag te land, wat uiteindelik tot die gevangenskap gelei het van Mexikostad, en die einde van die oorlog. Die skepe van die Stille Oseaan -eskader het die verowering van Kalifornië vergemaklik. 
In 1853 het Commodore Matthew Perry die Perry -ekspedisie gelei, 'n eskader van vier skepe wat na Japan gevaar het om normale betrekkinge met Japan te vestig. Perry se twee tegnologies gevorderde stoom-aangedrewe skepe en kalm, ferm diplomasie het Japan oortuig om drie eeue isolasie te beëindig en die Verdrag van Kanagawa met die VSA in 1854 te onderteken. en normale handelsbetrekkinge met die Verenigde State en Europa. 
Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) Redigeer
Tussen die begin van die oorlog en die einde van 1861 bedank 373 kommissarisse, lasbriefoffisiere en adelliefhebbers of word uit die Amerikaanse vloot ontslaan en dien die Konfederasie.  Op 20 April 1861 verbrand die Unie sy skepe wat by die Norfolk Navy Yard was om te verhoed dat hulle deur die Konfederate gevange geneem word, maar nie alle skepe is heeltemal vernietig nie.  Die skroef fregat USS Merrimack was so haastig gestamp dat haar romp en stoommasjien basies ongeskonde was, wat die Suide se Stephen Mallory die idee gegee het om haar op te lig en dan die boonste kante met 'n ysterplaat te bewapen. Die gevolglike skip is CSS genoem Virginia. Intussen het John Ericsson soortgelyke idees en het hy geld gekry om USS te bou Monitor. 
Winfield Scott, die bevelvoerende generaal van die Amerikaanse weermag aan die begin van die oorlog, het die Anaconda -plan bedink om die oorlog met so min bloedvergieting as moontlik te wen. Sy idee was dat 'n Unieblokkade van die belangrikste hawens die Konfederale ekonomie sou verswak, en die verowering van die Mississippirivier sou die suide verdeel. Lincoln het die plan aangeneem in terme van 'n blokkade om die Konfederale ekonomie dood te maak, maar Scott se waarskuwings dat sy nuwe leër nie gereed was vir 'n offensiewe operasie nie, omdat die openbare mening 'n onmiddellike aanval vereis. 
Op 8 Maart 1862 het die Konfederale Vloot die eerste geveg tussen ysterklere begin Virginia die blokkade suksesvol aangeval. Die volgende dag, Monitor verloof Virginia in die Slag van Hampton Roads. Hul stryd eindig gelykop, en die Konfederasie verloor later Virginia toe die skip gestamp is om gevangenskap te voorkom. Monitor was die prototipe vir die monitoroorlogskip en nog vele meer is deur die Unie -vloot gebou. Terwyl die Konfederasie tydens die oorlog meer ystergeskepe gebou het, het hulle nie die vermoë gehad om skepe te bou of aan te skaf wat die monitors effektief kon bestry nie. 
Saam met ystergedrewe skepe, het die nuwe tegnologieë van vlootmyne, wat bekend was as torpedo's na die torpedo -paling en duikbootoorlogvoering tydens die oorlog deur die Konfederasie ingestel is. Tydens die Slag van Mobile Bay is myne gebruik om die hawe te beskerm en het die USS monitor Tecumseh. Na Tecumseh sak, het admiraal David G. Farragut beroemd gesê: "Damn the torpedoes, full speed ahead!".  Die voorloper van die moderne duikboot, CSS David, aangeval USS New Ironsides met behulp van 'n spar torpedo. Die Unie -skip is skaars beskadig en die gevolglike watergeiser het die brande in die ketel van die duikboot geblus, wat die duikboot onbeweeglik gemaak het. Nog 'n duikboot, CSS H. L. Hunley, is ontwerp om te duik en na vore te kom, maar het uiteindelik nie goed gewerk nie en het tydens proewe by vyf geleenthede gesink. In aksie teen USS Housatonies die duikboot het suksesvol sy teiken gesink, maar is deur dieselfde ontploffing verlore. 
Die Konfederale State van Amerika bedryf 'n aantal handelsaanvalle en blokkades, CSS Alabama as die bekendste, en Britse beleggers het klein, vinnige blokkade-hardlopers gebou wat wapens en luukshede uit Bermuda, Kuba en die Bahamas ingeruil het in ruil vir duur katoen en tabak. Toe die Union Navy 'n blokkade -hardloper in beslag neem, is die skip en vrag verkoop en die opbrengs wat aan die Navy -matrose gegee is, was die gevange bemanningslede meestal Britte en hulle is eenvoudig vrygelaat. 
Die blokkade van die Suide het veroorsaak dat die Suidelike ekonomie tydens die oorlog in duie gestort het. Tekort aan voedsel en voorrade is veroorsaak deur die blokkade, die mislukking van die suidelike spoorweë, die verlies aan beheer oor die belangrikste riviere en die voer deur die Unie- en Konfederale leërs. Die lewenstandaard het gedaal, selfs al het groot druk papiergeld inflasie en wantroue in die geldeenheid veroorsaak. Teen 1864 het die interne voedselverspreiding onderbreek, wat stede sonder genoeg kos gelaat het en onluste in die Konfederasie veroorsaak het. Die oorwinning van die Unie tydens die Tweede Slag van Fort Fisher in Januarie 1865 sluit die laaste bruikbare suidelike hawe af, wat die blokkade feitlik beëindig en die einde van die oorlog bespoedig. 
Ondergang van die vloot (1865–1882) Redigeer
Na die oorlog het die vloot 'n tydperk van agteruitgang beleef. In 1864 het die vloot 51.500 mans in uniform,  en byna 700 skepe en ongeveer 60 kyst-ysterklasse van die monitor, wat die Amerikaanse vloot na die Royal Navy die tweede grootste ter wêreld gemaak het. Teen 1880 het die vloot slegs 48 skepe in diens, 6 000 man, en die skepe en kusfasiliteite was vervalle, maar die Kongres het geen behoefte gehad om geld te spandeer om dit te verbeter nie.  Die vloot was voor 1897 onvoorbereid om 'n groot maritieme oorlog te voer. 
In 1871 is 'n ekspedisie van vyf oorlogskepe onder bevel van admiraal John Rodgers na Korea gestuur om verskoning te vra vir die moorde op verskeie skipbreukelinge van die Amerikaanse matrose en 'n verdrag te sluit om skipbreukelinge in die toekoms te beskerm. Na 'n klein skermutseling het Rodgers 'n amfibiese aanval van ongeveer 650 man op die forte wat Seoul beskerm het, geloods. Ten spyte van die verowering van die forte, wou die Koreane nie onderhandel nie, en die ekspedisie moes voor die aanvang van die tifoonseisoen vertrek.  Nege matrose en ses mariniers het Medal of Honor ontvang vir hul heldedade tydens die Koreaanse veldtog, die eerste vir optrede in 'n buitelandse konflik. 
Teen die 1870's is die meeste ysterklere uit die burgeroorlog in reserwe gelê, wat die Verenigde State feitlik sonder 'n ystergedrewe vloot gelaat het. Toe die Virginius -saak die eerste keer in 1873 uitbreek, het 'n Spaanse ysterkleed in die hawe van New York veranker, wat gelei het tot die ongemaklike besef van die Amerikaanse vloot dat dit geen skip het wat so 'n vaartuig kon verslaan nie. Die vloot het haastig kontrakte aangegaan vir die bou van vyf nuwe ysters, en het sy bestaande herstelprogram vir nog 'n paar versnel. USS Puritein en die vier Amfitriet-monitors is daarna gebou as gevolg van die Virginius oorlogs skrik. Al vyf vaartuie sou later aan die Spaans -Amerikaanse oorlog van 1898 deelneem. 
Teen die tyd dat die administrasie van Garfield in 1881 sy amp beklee, het die vloot se toestand nog verder versleg. 'N Oorsig wat namens die nuwe vlootsekretaris, William H. Hunt, gedoen is, het bevind dat van die 140 vaartuie op die vloot se aktiewe lys slegs 52 in 'n operasionele toestand was, waarvan slegs 17 ysterskepe was, waaronder 14 veroudering van die burgeroorlog -tydperk. Hunt het die noodsaaklikheid van die modernisering van die vloot erken en 'n informele adviesraad opgestel om aanbevelings te doen.  Ook te wagte was die moraal aansienlik onder offisiere en matrose in buitelandse hawens was al te bewus daarvan dat hul ou houtskepe nie lank sou oorleef in geval van oorlog nie. Die beperkinge van die monitorsoort het die Verenigde State effektief verhinder om krag oorsee te projekteer, en tot in die 1890's sou die Verenigde State erg gevaar het in 'n konflik met selfs Spanje of die Latyns -Amerikaanse moondhede.  
Herbou (1882–1898) Redigeer
In 1882, op aanbeveling van 'n adviespaneel, het die vlootsekretaris William H. Hunt fondse van die kongres versoek om moderne skepe te bou. Die versoek is aanvanklik van die hand gewys, maar in 1883 het die Kongres die bou van drie beskermde kruisers, USS, goedgekeur Chicago, USS Boston, en USS Atlanta, en die versendingsvaartuig USS Dolfyn, saam bekend as die ABCD -skepe.  In 1885 het nog twee beskermde kruisers, USS Charleston en USS Newark wat die laaste Amerikaanse vaartuig was wat met 'n seilboor toegerus was, is gemagtig. Die kongres het ook die bou van die eerste slagskepe in die vloot, USS, goedgekeur Texas en USS Maine. Die ABCD -skepe was uitstekende vaartuie, en die drie kruisers was georganiseer in die eskader van evolusie, in die volksmond bekend as die Wit eskader as gevolg van die kleur van die romp, wat gebruik is om 'n generasie offisiere en mans op te lei.  Voor 1910, toe 'n vakleerlingstelsel ingestel is, was die meeste aangewese matrose buitelandse huursoldate wat min Engels kon praat. 
Kaptein Alfred Thayer Mahan se boek Die invloed van seemag op die geskiedenis, 1660-1783, wat in 1890 gepubliseer is, het 'n groot impak op groot vloote oor die hele wêreld gehad. In die Verenigde State geregverdig dit uitbreiding vir sowel die regering as die algemene publiek. Met die sluiting van die grens moes geografiese ekspansioniste na buite kyk, na die Karibiese Eilande, na Hawaii en die Stille Oseaan, en met die leer van Manifest Destiny as filosofiese regverdiging, het baie die vloot gesien as 'n noodsaaklike deel van die besef van die leer buite die grense van die Amerikaanse vasteland. 
In 1890 het die leerstelling van Mahan die vlootsekretaris Benjamin F. Tracy beïnvloed om voor te stel dat die Verenigde State nie minder nie as 200 skepe van alle soorte begin bou, maar die kongres verwerp die voorstel. In plaas daarvan het die Navy Act van 1890 gemagtig om drie slagskepe, USS, te bou Indiana, USS Massachusetts, en USS Oregon, gevolg deur USS Iowa. Teen die begin van die 20ste eeu, twee Kearsarge-gevegskepe en drie Illinois-gevegskepe is voltooi of in aanbou, wat die Amerikaanse vloot van die twaalfde plek in 1870  na die vyfde plek onder die wêreld se vloot gebring het. 
Gevegstaktieke, veral langafstand-kanonne, het 'n sentrale bron van kommer geword. 
Spaans -Amerikaanse oorlog (1898) Redigeer
Die Verenigde State was geïnteresseerd in die aankoop van kolonies uit Spanje, veral Kuba, maar Spanje het geweier. Koerante het baie verhale geskryf oor gruweldade wat in die Spaanse kolonies gepleeg is, wat spanning tussen die twee lande veroorsaak het. 'N Oproer het die Verenigde State 'n verskoning gegee om USS te stuur Maine na Kuba, en die daaropvolgende ontploffing van Maine in die Havana -hawe het die algemene steun vir oorlog met Spanje verhoog. Die oorsaak van die ontploffing is ondersoek deur 'n ondersoekraad, wat in Maart 1898 tot die gevolgtrekking gekom het dat die ontploffing deur 'n seemyn veroorsaak is, en daar was druk van die publiek om Spanje die skuld te gee dat die skip gesink het. Later ondersoeke dui egter op 'n interne ontploffing in een van die tydskrifte wat veroorsaak word deur hitte deur 'n brand in die aangrensende steenkoolbunker. 
Die assistent -vlootsekretaris, Theodore Roosevelt, het die vloot rustig geplaas vir aanval voordat die Spaans -Amerikaanse oorlog in April 1898 verklaar is. die Slag van Manilabaai. 'N Paar weke later vernietig die Noord -Atlantiese eskader die meerderheid swaar Spaanse vlooteenhede in die Karibiese Eilande in die Slag van Santiago de Cuba. 
Die vloot se ervaring in hierdie oorlog was bemoedigend deurdat dit gewen het, maar ook versigtig omdat die vyand een van die swakste van die moderne vloot ter wêreld het. Die aanval op Manila Bay was ook uiters riskant, aangesien die Amerikaanse skepe ernstige skade kon opdoen of voorraad kon opraak, aangesien dit 7000 myl van die naaste Amerikaanse hawe af was. Dit sou 'n groot invloed hê op die vlootstrategie en die Amerikaanse buitelandse beleid vir die volgende dekades. 
Rise of the Modern Navy (1898–1914) Redigeer
Gelukkig vir die New Navy, het sy vurigste politieke ondersteuner, Theodore Roosevelt, president geword in 1901. Onder sy administrasie het die vloot van die sesde grootste ter wêreld na die tweede na die Royal Navy gegaan.  Die administrasie van Theodore Roosevelt het betrokke geraak by die politiek van die Karibiese Eilande en Sentraal -Amerika, met ingrypings in 1901, 1902, 1903 en 1906. Tydens 'n toespraak in 1901 het Roosevelt gesê: 'Praat saggies en dra 'n groot stok, u sal gaan ver ", wat 'n hoeksteen van diplomasie tydens sy presidentskap was. 
Roosevelt was van mening dat 'n deur die VSA beheerde kanaal in Sentraal-Amerika 'n baie belangrike strategiese belang vir die Amerikaanse vloot is, omdat dit die reistyd vir skepe tussen die twee kuste aansienlik sou verkort. Roosevelt kon 'n besluit ten gunste van 'n Nicaraguaanse kanaal omkeer en het in plaas daarvan oorgegaan om die mislukte Franse poging regoor die landengte van Panama aan te skaf. Die landmus is deur Colombia beheer, en vroeg in 1903 is die Hay - Herrán -verdrag deur beide nasies onderteken om die Verenigde State beheer oor die kanaal te gee. Nadat die Colombiaanse senaat nie die verdrag kon bekragtig nie, het Roosevelt aan Panamese rebelle gesê dat as hulle in opstand kom, die Amerikaanse vloot hul saak vir onafhanklikheid sal bystaan. Panama verklaar sy onafhanklikheid op 3 November 1903 en USS Nashville belemmer enige inmenging van Colombia. Die seëvierende Panamane het die Verenigde State op 23 Februarie 1904 die beheer oor die Panamakanaalsone vir $ 10 miljoen toegelaat.  Die vlootbasis in Guantanamo Bay, Kuba, is in 1905 gebou om die kanaal te beskerm. 
Die nuutste tegnologiese innovasie van die tyd, duikbote, is in die deelstaat New Jersey ontwikkel deur 'n Iers-Amerikaanse uitvinder, John Philip Holland. Sy duikboot, USS Holland is in die herfs van 1900 amptelik in diens geneem by die Amerikaanse vlootdiens.  Die Russies-Japannese oorlog van 1905 en die bekendstelling van HMS Dreadnought in die daaropvolgende jaar stukrag gegee aan die bouprogram. Aan die einde van 1907 het Roosevelt sestien nuwe slagskepe om sy "Groot Wit Vloot" op te maak, wat hy op 'n vaart oor die hele wêreld gestuur het. Alhoewel dit nominaal vreedsaam was en 'n waardevolle opleidingsoefening vir die vinnig groeiende vloot, was dit ook polities nuttig as 'n demonstrasie van die mag en vermoëns van die Verenigde State in elke hawe, maar die politici en vlootoffisiere van potensiële bondgenote en vyande is aan boord verwelkom en gegee toere. Die vaart het die gewenste uitwerking gehad, en Amerikaanse krag is daarna ernstiger geneem.  
Die reis het die vloot geleer dat daar meer brandstofstasies regoor die wêreld nodig was, en die strategiese potensiaal van die Panamakanaal, wat in 1914 voltooi is. Die Groot Wit Vloot het byna 50 koolskepe benodig, en tydens die vaart was die meeste steenkool van die vloot aangekoop van die Britte, wat tydens 'n militêre krisis toegang tot brandstof kon weier, soos tydens Rusland-Japannese oorlog. 
Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) Redigeer
Toe Amerikaanse agente ontdek dat die Duitse handelsskip Ypiranga President Wilson het onwettige wapens na Mexiko vervoer, het president Wilson die vloot beveel om te keer dat die skip by die hawe van Veracruz opdok. Op 21 April 1914 het 'n vlootbrigade mariniers en matrose Veracruz beset. Altesaam 55 ere -medaljes is toegeken vir heldedade in Veracruz, die grootste aantal wat ooit vir 'n enkele aksie toegeken is. 
Voorbereiding vir oorlog 1914–1917 Redigeer
Ondanks Amerikaanse verklarings van neutraliteit en Duitse aanspreeklikheid vir sy onbeperkte duikbootoorlogvoering, het die Britse passasiersvoertuig in 1915 Lusitania is gesink, wat tot oproepe tot oorlog gelei het.  President Wilson het die Duitsers gedwing om onbeperkte duikbootoorlog op te skort en na 'n lang debat neem die Kongres die Vlootwet van 1916 goed wat 'n bouprogram van $ 500 miljoen vir drie jaar goedgekeur het vir 10 slagskepe, 6 gevegskruisers, 10 verkenners, 50 vernietigers en 67 duikbote .  Die idee was 'n gebalanseerde vloot, maar in die geval was vernietigers baie belangriker omdat hulle duikbote en konvooie moes hanteer. Teen die einde van die oorlog was 273 vernietigers beveel dat die meeste klaar was nadat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, maar baie het in die Tweede Wêreldoorlog gedien.  Daar was min oorlogsplanne buite die verdediging van die belangrikste Amerikaanse hawens. 
Die vlootsekretaris Josephus Daniels, 'n pasifistiese joernalis, het die opvoedkundige hulpbronne van die vloot opgebou en sy Naval War College 'n noodsaaklike ervaring vir toekomstige admirale gemaak. Hy het die offisierkorps egter vervreem met sy moralistiese hervormings (geen wyn in die gemors van die offisiere nie, geen waas in Annapolis, meer kapelane en YMCA's). Daniels het die strategiese behoeftes van die land geïgnoreer en die advies van sy kundiges geminag. Hy het die helfte van die algemene raad se aanbevelings vir nuwe skepe ingekap, die gesag van offisiere in die vlootwerwe waar skepe gebou en herstel is, verminder en die administratiewe chaos in sy departement geïgnoreer. Bradley Fiske, een van die mees innoverende admirale in die Amerikaanse vlootgeskiedenis, was Daniels se grootste hulp in 1914, en hy beveel 'n herorganisasie aan wat voorberei op oorlog, maar Daniels weier. In plaas daarvan het hy Fiske in 1915 vervang en 'n onbekende kaptein, William S. Benson, vir die nuwe pos van Chief of Naval Operations ingebring. Benson, gekies vir sy nakoming, was 'n slim burokraat wat meer geïnteresseerd was in die voorbereiding op 'n uiteindelike kragmeting met Brittanje as 'n onmiddellike een met Duitsland.
In 1915 stig Daniels die Naval Consulting Board onder leiding van Thomas Edison om die advies en kundigheid van vooraanstaande wetenskaplikes, ingenieurs en nyweraars in te win. Dit het tegnologie, vlootuitbreiding en militêre paraatheid gewild gemaak en is goed gedek in die media.  Daniels en Benson verwerp voorstelle om waarnemers na Europa te stuur, en laat die vloot in die duister oor die sukses van die Duitse duikbootveldtog.  Admiraal William Sims het na die oorlog aangekla dat in April 1917 slegs tien persent van die vloot se oorlogskepe volledig beman was, en die res ontbreek 43% van hul seelui. Slegs 'n derde van die skepe was heeltemal gereed. Ligte antisubmarine-skepe was min, asof niemand die U-boot-faktor opgemerk het wat twee jaar lank die fokus van die buitelandse beleid was nie. Die enigste oorlogsplan van die vloot, die 'swart plan', het aangeneem dat die koninklike vloot nie bestaan ​​nie en dat Duitse slagskepe vrylik oor die Atlantiese Oseaan en die Karibiese Eilande beweeg en die Panamakanaal bedreig.   Sy mees onlangse biograaf kom tot die gevolgtrekking dat, "dit is waar dat Daniels nie die vloot voorberei het vir die oorlog wat dit sou moes voer nie." 
'N Wêreldoorlog veg, 1917–18 Redigeer
President Wilson het beveel dat die Amerikaanse marinekorps die sterkte op 26 Maart verhoog het en die Amerikaanse Naval Academy -klas van 1917 het op 29 Maart drie maande vroeg gegradueer voordat Amerika die oorlog in April 1917 betree het. om jonger offisiere vir seevaart te bevry. Die vloot het beheer gekry oor die kuswag en die vlootmilisie van 584 offisiere en 7 933 mans wat vir kuspatrolliediens en die Naval Reserve Flying Corps aangewys is. Die vloot het alle Amerikaanse draadlose (radio) stasies in besit geneem en dié op minder bruikbare plekke afgebreek om toerusting vir militêre gebruik te red.  Die vloot se rol was meestal beperk tot konvooi -begeleiding en troepevervoer en die lê van die Noordsee -myngrens.  Die eerste militêre eenheid van die Verenigde State wat na Europa gestuur is, was die eerste lugvaartafdeling van sewe vlootoffisiere en 122 manne wat op 5 Junie 1917 in Frankryk aangekom het om die Northern Bombing Group te vorm.  Die Amerikaanse vloot het 'n slagskipgroep na Scapa Flow gestuur om saam met die Britse Groot Vloot, vernietigers na Queenstown, Ierland en duikbote te gaan om konvooie te bewaak. Verskeie regimente mariniers is ook na Frankryk gestuur. Die eerste oorwinning vir die vloot in die oorlog het op 17 November 1917 plaasgevind toe USS Fanning en USS Nicholson het die Duitse U-boot gesink U-58.  Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die Vloot die eerste tak van die Amerikaanse weermag wat deur Yeoman (F) deur vroue in diens van 'n nie-verpleegkundige beroep toegelaat is.  Die eerste vrou wat by die Amerikaanse vloot ingeskryf het, was Loretta Perfectus Walsh op 17 Maart 1917. 
Die groot oorlogsuitbreiding van die vloot is onder toesig van burgerlike amptenare, veral assistent -sekretaris Franklin D. Roosevelt. In vredestyd het die vloot alle ammunisie wat burgerlike gebruik ontbreek, beperk, insluitend oorlogskepe, vlootgewere en skulpe tot vlootwerwe. Die vlootwerwe het geweldig uitgebrei en die doppe en plofstof onderkontrakteer aan chemiese ondernemings soos DuPont en Hercules. Artikels wat op die burgerlike mark beskikbaar is, soos voedsel en uniforms, is altyd by burgerlike kontrakteurs gekoop. Pantserplaat en vliegtuie is op die mark gekoop. [ aanhaling nodig ]
Tussenoorlogse verskansing en uitbreiding (1918–1941) Redigeer
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die Amerikaanse vloot byna 500 000 offisiere gehad en mans en vroue aangewys, en die personeel was die grootste ter wêreld.  Jonger offisiere was entoesiasties oor die potensiaal van land-gebaseerde vlootvaart sowel as die potensiële rolle van vliegdekskepe. Benson, hoof van vlootoperasies, was nie een van hulle nie. Hy het in 1919 probeer om die lugvaart af te skaf, omdat hy nie kon dink wat die vloot ooit vir lugvaart sal gebruik nie. Roosevelt het egter na die visionêre geluister en Benson se besluit omgekeer. 
Na 'n kort tydperk van demobilisasie, het die groot vlootlande van die wêreld begin met programme om die grootte en aantal van hul hoofskepe te vergroot. Wilson se plan vir 'n wêreldleidende stel kapitaalskepe het gelei tot 'n Japannese teenprogram, en 'n plan van die Britte om genoeg skepe te bou om 'n vloot wat beter is as een, te behou. Amerikaanse isolasionistiese gevoel en die ekonomiese kommer van die ander het gelei tot die Washington Naval Conference van 1921. Die uitkoms van die konferensie sluit in die Washington Naval Treaty (ook bekend as die Five-Power-verdrag) en beperkings op die gebruik van duikbote. Die Verdrag het 'n verhouding van 5: 5: 3: 1: 1 voorgeskryf vir kapitaalskepe tussen verdragslande. Die verdrag erken dat die Amerikaanse vloot gelyk is aan die Royal Navy met 525,000 ton kapitaalskepe en 135,000 ton vliegdekskepe, en die Japannese as die derde mag. Baie ouer skepe is deur die vyf nasies geskrap om aan die verdragsbeperkings te voldoen, en die nuwe bou van kapitaalskepe is beperk. 
Een gevolg was om die ontwikkeling van ligte kruisers en vliegdekskepe aan te moedig. Die eerste vervoerder van die Verenigde State, 'n omskepte kolwer met die naam USS Langley is in 1922 in gebruik geneem, en het binnekort by die USS aangesluit Lexington en USS Saratoga, wat as gevegsruisers ontwerp is totdat die verdrag dit verbied het. Organisatories is die Bureau of Aeronautics in 1921 gestig, waarna vlootvliegtuie lede van die United States Naval Air Corps genoem word. 
Die weermagvliegtuig Billy Mitchell het die vloot uitgedaag deur te probeer aantoon dat oorlogskepe deur landbomwerpers vernietig kan word. Hy het sy loopbaan in 1925 vernietig deur senior leiers in die weermag en vloot in die openbaar aan te val weens onbevoegdheid vir hul 'byna redelike administrasie van die nasionale verdediging'. 
Die Vinson-Trammell Act van 1934 het 'n gereelde program van skeepsbou en modernisering opgestel om die vloot tot die maksimum grootte te bring wat die verdrag toelaat. Die voorbereiding van die vloot is bygestaan ​​deur 'n ander assistent -sekretaris van die vloot, wat president geword het, Franklin D. Roosevelt.  Die vlootbeperkingsverdrae was ook van toepassing op basisse, maar die Kongres het slegs die bou van watervliegtuigbasisse op Wake Island, Midway Island en Dutch Harbour goedgekeur en enige bykomende fondse vir basisse op Guam en die Filippyne verwerp.  Vlootskepe is ontwerp met 'n groter uithouvermoë en reikwydte wat hulle in staat gestel het om verder van die basisse en tussen die herbouings te werk. 
Die vloot het 'n teenwoordigheid in die Verre Ooste gehad, met 'n vlootbasis in die Filippyne in die VSA en riviergeweerbote in China aan die Yangtze-rivier. Die geweerboot USS Panay is deur Japannese vliegtuie gebombardeer en met die masjien geskiet.Washington het Japan se verskonings en vergoeding vinnig aanvaar.
Afro-Amerikaners is tydens die Eerste Wêreldoorlog aangewys, maar dit is in 1919 gestaak en hulle is uit die vloot ontbied. Vanaf die dertigerjare is 'n paar gewerf om as rentmeesters te dien in die gemors van die beamptes. Afro-Amerikaners is eers in groter getalle gewerf nadat Roosevelt in 1942 daarop aangedring het. 
Die Naval Act van 1936 het die eerste nuwe slagskip sedert 1921 en USS goedgekeur Noord-Carolina, is in Oktober 1937 neergelê. Die Tweede Vinson-wet het 'n verhoging van 20% in die grootte van die vloot toegestaan, en in Junie 1940 het die Two-Ocean Navy Act 'n uitbreiding van 11% in die vloot toegestaan. Die hoof van vlootoperasies Harold Rainsford Stark het 'n verdere verhoging van 70% gevra, wat ongeveer 200 ekstra skepe beloop, wat binne minder as 'n maand deur die kongres goedgekeur is. In September 1940 gee die Destroyers for Bases-ooreenkoms aan Brittanje broodnodige vernietigers-van die Eerste Wêreldoorlog-in ruil vir die gebruik van Britse basisse in die Verenigde State. 
In 1941 is die Atlantiese Vloot weer geaktiveer. Die vloot se eerste skoot in woede kom op 9 April, toe die vernietiger USS Niblack het dieptelade op 'n U-boot laat val terwyl Niblack het oorlewendes uit 'n getorpedeerde Nederlandse vragskip gered. In Oktober, die vernietigers Kearny en Ruben James getorpedeer is, en Ruben James was verlore. 
Onderzeeërs was die 'stille diens'-in terme van bedryfseienskappe en die geslote bek voorkeure van die duikbote. Strategiste het egter hierdie nuwe soort oorlogskip ondersoek, wat grootliks beïnvloed is deur die byna suksesvolle U-boot-veldtog van Duitsland. Reeds in 1912 het luitenant Chester Nimitz aangevoer dat langafstand-duikbote die vloot moet vergesel om die vyand se plek te ondersoek. Die nuwe hoof van die duikbootafdeling in 1919 was kaptein Thomas Hart, wat aangevoer het dat duikbote die volgende oorlog kan wen: "Daar is geen vinniger of meer effektiewe metode om Japan te verslaan as om haar seekommunikasie te onderbreek nie."  Hart was egter verstom om te ontdek hoe agterlike Amerikaanse duikbote vergelyk word met gevange Duitse U-bote, en hoe on gereed hulle was vir hul missie.  Die publiek ondersteun duikbote vir hul kusbeskermingsmissie, hulle sou vermoedelik vyandelike vloot onderskep wat San Francisco of New York nader. Die vloot het besef dat isolasieiste in die kongres 'n missie sou finansier, maar dit was eintlik nie ernstig nie. Ou-lyn-admiraals het gesê dat die missie van die soldate as die oë van die gevegsvloot en as assistente in die geveg moet wees. Dit was onuitvoerbaar, want selfs op die oppervlak kon duikbote nie vinniger as 20 knope beweeg nie, baie stadiger as die 30 knope hoofoorlogskepe. Die jong bevelvoerders is in 1926 georganiseer vir 'n 'Onderzeeebeamptekonferensie'.  Hulle het aangevoer dat hulle die beste geskik was vir die handelsaanvalle wat die voorpunt van die U-bote was. Daarom het hulle hul nuwe bote langs Duitse lyne herontwerp en die nuwe vereiste bygevoeg dat hulle alleen 7500 myl op 'n sending van 75 dae alleen kon vaar. Onbeperkte duikbootoorlogvoering het in 1917 tot oorlog met Duitsland gelei en is steeds kragtig veroordeel deur die openbare mening en deur verdrae, insluitend die Londense verdrag van 1930. Nietemin het die duikbote 'n rol beplan in onbeperkte oorlogvoering teen Japannese handelskepe, vervoer en olie. tenkwaens. Die vloot het sy planne geheim gehou vir burgerlikes. Dit was 'n admiraal, nie president Roosevelt nie, wat binne enkele ure na die Pearl Harbor -aanval onbeperkte oorlogvoering teen enige vyandskip oral in die Stille Oseaan gelas het. 
Die duikbote het vlootstrateë gewen, maar hul toerusting was nog nie in staat om hul geheime missie te hanteer nie. Die uitdaging om geskikte nuwe bote te ontwerp, het teen 1934 'n hoë prioriteit geword en is in 1936 opgelos as die eerste nuwe langafstand, alle gelaste duikbote. Nog beter was die S-klas Salm klas (in 1937 bekendgestel), en sy opvolgers die T-klas of Tambor duikbote van 1939 en die Gato klas van 1940. Die nuwe modelle kos ongeveer $ 5-6 miljoen elk. Met 'n lengte van 300 voet en 1500 ton was hulle twee keer so groot as die Duitse U-bote, maar was steeds hoogs wendbaar. Binne 35 sekondes kan hulle tot 'n afstand van 60 voet duik. Die uitstekende Mark 3 TDC Torpedo Data Computer ('n analoog rekenaar) het data van periskope of sonarlesings geneem oor die teiken se draagafstand, reikwydte en hoek op die boog, en stel voortdurend die koers en die regte gyroscoophoek vir 'n salpie torpedo's tot op die oomblik van afvuur. Ses buise vorentoe en 4 agter was gereed vir die 24 Mk-14 "vis" wat die subs gedra het. As hulle 20 knope op die oppervlak vaar (met behulp van 4 dieselenjins) of met 8-10 knope onder die water beweeg (met behulp van elektriese motors met 'n battery), kan hulle om stadig bewegende handelskepe draai. Nuwe staal en sweistegnieke het die romp versterk, waardeur die subs tot 400 voet kon duik om dieptelading te vermy. Die 65 bemanningslede verwag lang ritte en het goeie lewensomstandighede geniet, kompleet met bevrore steaks en lugversorging om die warm waters van die Stille Oseaan te hanteer. Die nuwe subs kan 75 dae lank op see bly en 10.000 myl aflê sonder om weer te voorsien. Die duikbote het gedink hulle is gereed - maar hulle het twee verborge gebreke. Die penny-knypende atmosfeer van die 1930's het hiperversigtige bevelvoerders en gebrekkige torpedo's veroorsaak. Beide sou in die Tweede Wêreldoorlog vervang moes word. 
Wat was skeurbuik?
Die lewe van 'n seeman was moeilik, en hy moes moeilik wees om te oorleef, en die skeepsoffisiere het streng dissipline aan boord gehou. Op hierdie manier het hulle gehoop om die moreel hoog te hou en muitery te voorkom.
Seelui kan 'geteer en geveder' word, aan 'n tou vasgemaak word, oorboord geswaai en geduik of 'kielgetrek' word, aan die onderkant van die skip gesleep word. Ploeg was die algemeenste, terwyl die hele bemanning gereeld moes kyk. 'N Tou se punt is gebruik, of die berugte' kat o 'nege sterte'. 'N Seeman wat aan muitery of moord skuldig bevind word, sal aan die werf se arm gehang word.
'N Geskiedenis van die vervoer van perde
Perde word al lank gebruik as vervoermiddel, maar hulle moes ook self vervoer word. Perde wat gewaardeer is vir hul sterkte of uitstekende voorkoms, is soms duisende kilometers ver gery, aangesien die hemelse of hemelse perde uit Sentraal -Asië geneem is om aan die Chinese keiser te bring.
Perde, veral waardevolle renperde, word vandag steeds om lang afstande verskuif om soortgelyke redes, maar dit is ook baie meer geneig om na wedrenne en byeenkomste, na nuwe eienaars of bloot tussen kampies vervoer te word. Die geskiedenis het ons gebring van 'n tyd waarin perde een van die belangrikste vervoermiddele was tot 'n tyd waarin ons voertuie gebruik wat spesifiek ontwerp is om dit te vervoer.
Om perde toe te laat om hulself van die een plek na die ander te vervoer, is die eenvoudigste manier om hulle te beweeg. Perde is nog altyd van plek tot plek gedryf, dikwels in groot getalle, soos wanneer groot troppe bymekaarkom uit die natuur van Exmoor of die Australiese buiteland.
Alhoewel die hemelse perde in die 2de eeu vC oor land deur Asië gereis het, het hierdie manier om perde te vervoer sy beperkings. Dit kan slegs gebruik word as 'n roete per land beskikbaar is, en dit beteken dat u perde ry en met diere kom wat deur hul reis verslete is. Om diere oor die see te bring, of om met nuwe bergings in die oorlog te kom, was dit nodig om maniere te vind om perde te vervoer waarmee hulle hul energie kon bespaar.
Lady Hester Stanhope skryf dat haar broer James, wat saam met generaal Sir John Moore, wat in Corunna gesterf het, geveg het, 'n perd van 2000 myl en op 'n stadium 900 myl gery het sonder om te rus en net ertjies gedroog het om te eet. Daar is eenvoudig honderde boeke oor langafstandritte. Die Long Riders Guild gaan vandag voort.
Perde per boot vervoer om sommige van hierdie beperkings te oorkom, het verrassend vroeg in die geskiedenis begin, met die werke van antieke Griekse skrywers soos Herodotus wat perde beskryf het wat deur die indringende Persiese leër in ongeveer 1500 vC oor water na die antieke Griekeland gebring is.
Invasie was 'n algemene motief om perde per boot te vervoer. Hulle kan gesien word wat uit die skepe van Willem die Veroweraar op die tapyt van Bayeux kom, of kan gelees word in die geskiedenis van die Spaanse veroweraars wat die Atlantiese Oseaan deurkruis.
Perde word nog tydens die Skiereiland-, Krim- en Eerste Wêreldoorlog oorlog toe getrek, onder omstandighede wat sedert die 16de eeu grootliks onveranderd gebly het. Die diere is gewoonlik in slingers op die dek geslinger, of styf vasgemaak en in kompartemente in die ruim ingebou.
Seereise bly 'n baie stresvolle ervaring vir die perde, met 'n hoë sterftesyfer, veral vir diere wat onder die bedompige omstandighede onder die dek gehou is. Selfs om aan en uit die skip te klim, kan gevaarlik wees, aangesien daar geen laaipunte vir perde was nie. Die toestande het begin verbeter vanaf die vroeë 20ste eeu, toe navorsing vir die Amerikaanse weermag se veeartsenykorps gedoen is deur generaal William Carter wat daarop dui dat beperkings soos slingers nie geskik is vir perde nie en dat die omstandighede verbeter moet word.
Deur Horse Power
In die 19de eeu is perde eintlik vir 'n kort rukkie vervoer in bakkies wat deur ander perde getrek is. Dit was aanvanklik baie ongewoon, met die eerste voorbeelde die renperde Eclipse en Sovereign, wat onderskeidelik in 1771 en 1816 in noukeurig aangepaste perdewaens vervoer is. Dit moes 'n aangename manier gewees het vir perde, want die paaie was stadig en stil, en die vrag het soveel ruspunte geneem om te eet en te oefen as wat die perde wat die bakkie trek nodig het. Vanning het eers in die 1830's algemeen geword toe die afrigter van die Sovereign, John Doe, 'n ander renperdeienaar oortuig het om sy dier in 'n perdewa te sit om 'n ver spoor te bereik. Die goed uitgeruste perd, Elis, het die wedloop gewen teen so 'n hoë kans dat die nuutgevoerde vervoermiddel spoedig opgeval het, ondanks die voorbehoud van sommige tradisionaliste wat dit as onnatuurlik beskou het.
Die vordering van die perde was stadig, slegs 'n paar kilometer per uur, maar dit was die enigste opsie tot die vinnige uitbreiding van die spoorweë hierdie perdvervoer vervang het met 'n baie vinniger opsie. Kenners en sleepwaens destyds, insluitend die RSPCA, het opgemerk dat baie perde sleg gereageer het op treinreise, veral tydens die laai.
'N Voormalige president van die Royal College of Veterinary Surgeons, J Wortley Axe, het in 1905 geskryf dat toestande aan boord dikwels opsetlik bedoel was om perde te laat skrik, met harde geluide oral en dat hulle te kort was om die diere in staat te stel om hul balans te handhaaf.
Die onbuigsaamheid van treinreise het daartoe gelei dat die handel in beenomslag, komberse, kopbuffers en ander beskermende uitrustings binnekort hoogty gevier het. Dit sou later ontwikkel tot die moderne reisuitrusting wat ons vandag ken.
Padvervoer vir perde het reeds in 1902 begin, maar sleepwaens wat ontwerp is om deur gemotoriseerde voertuie getrek te word, is eers in 1912 kommersieel vervaardig, en dit het dekades lank 'n kort afstand gebly, aangesien daar min voertuie was om 'n perd te trek. sleepwa langafstand. Pas in die vyftigerjare het padreise 'n geskikte opsie geword vir vervoer oor lang afstande, en sedertdien is baie verskillende voertuig- en sleepwaontwerpe ontwerp om perde veilig te vervoer. Veiligheid is uiters belangrik in moderne perdevervoer, wat baie verskil van die vroeë dae van boot- en spoorreise, toe perde dikwels beseer of selfs tydens die vervoer doodgemaak is. Reistye word tot die minimum beperk, perde kry genoeg ruimte in 'n veilige omgewing, met rus- en voergeleenthede, en spesialisversekerings- en afbreekpolisse kan ingestel word om te verseker dat diere nooit gestrand bly nie. Baie perde -eienaars besit nou of het toegang tot 'n sleepwa wat spesifiek gebou is om perde te vervoer, en alhoewel reis nog steeds stresvol kan wees, het ons verby die lawaaierige, beknopte treinkompartemente gekom waarin perde deur onopgeleide bestuurders gedwing is.
Die mees onlangse ontwikkeling in die geskiedenis van die vervoer van perde is lugreise. Vragruimtes kan spesiaal aangepas word om diere veilig te vervoer, en oor lang afstande, of wanneer diere internasionaal vervoer word, kan dit vir die diere minder stresvol wees as om op die pad te reis, veral as dit die reistyd verkort, hoewel dit minder gereeld as die pad voorkom reis, aangesien die meeste reise met perde relatief kort is.
Ching Shih: die sterkste vroulike seerower wat aan die bevel was van die seerower -leër
Dit lyk moeilik om te glo, maar een van die magtigste matriarge in die geskiedenis was 'n prostituut voordat sy aan bewind gekom het! Ching Shih is in 1775 in China gebore, en ná haar lewe as 'n prostituut, het sy aan die bewind gekom van die Rooi Vlag -vloot, een van die sterkste seerowervlote ter wêreld.
Lady Ching het haar vroeë lewe begin, soos baie vroue van die tyd gedoen het, en sy het getrou, en die man met wie sy getrou het, was toevallig die dapper leier van die Rooi Vlag -vloot. Toe die man van Lady Ching en rsquos skielik oorlede is, het sy sy pos as leier van die Rooi Vlag -vloot vervul en haar in beheer gestel van meer as 70 000 vreesaanjaende seerowers. Daar word gesê dat Lady Ching na die afsterwe van haar man die manne van die Rooi Vlag -vloot bymekaargemaak het om onder die leiding van 'n man aan te kondig wat u almal gekies het om te vlug. Ons sal sien hoe u uself bewys onder die hand van 'n vrou. & Rdquo Sy neem toe beheer oor die vloot en word die leier wat hulle nodig het.
Stil en bedagsaam was Lady Ching in alle opsigte anders as haar man as leier. Haar bedagsaamheid as leier het in elk geval nie haar krag verminder nie. Nadat sy Ching Shih aangestel het om die Rooi Vlag -vloot te lei, trou sy weer en neem hierdie keer haar oorlede man en rsquos se regterhand as haar lewensmaat. Nadat hy getroud is, is die nuwe man, bekend as Chang Pao, deur sy vrou aangestel as die kaptein van die vloot. Daar word gesê dat Chang Pao, anders as Lady Ching, onopgevoed en ongeletterd was, en dus baie maklik om van haar kant af te manipuleer, wat hom die perfekte kandidaat gemaak het om in beheer te kom.
Alhoewel Chang Pao as die leier van die vloot beskou is, is hy konsekwent gelei deur die gedagte van Lady Ching, wat baie streng beleid ingestel het vir elke skip in die vloot om te volg. Die beleid was dikwels onvergewensgesind en grusaam, insluitend bepalings wat lui dat enige aanvalle wat sonder die goedkeuring van Lady Ching en rsquos gemaak is, onthoofding tot gevolg sou hê, moet alle buit deur die leiers van die vloot versprei word, en as 'n vrou in gevangenskap verkrag word, sou haar aanvaller onthoofding kry.
Die kragtige leierskap van Ching Shih en rsquos het die Rooi Vlag -vloot onverbiddelik en onstuitbaar gemaak. Geen ander vloot ter wêreld kon onder die mag van 'n vrou met die mans meeding nie. Die blote krag van die vloot trek die aandag van die Chinese en Portugese regerings, wat daarna kragte saamgesnoer het in 'n poging om die seerowers te stuit en die vloot af te breek. Die Chinese regering het die sogenaamde "ldquosuicide -bote" vrygestel om die seerowerskepe te vernietig; hierdie selfmoordbote was vol plofstof wat bedoel was om naby genoeg aan die Rooi Vlag -skepe te ontplof sodat dit onherstelbaar beskadig sou word. Die plan het misluk, en met vinnige werk kon die lede van die vloot beheer neem oor die beskadigde selfmoordskepe, en na 'n paar herstelwerk is die skepe onder die Rooi Vlag ingeneem.
Na aanhoudende pogings van die regering om die Rooi Vlag -vloot te vernietig, het Lady Ching moeg geword vir haar seerowerpogings en het sy pensioen gegaan om meer probleme te vermy. Die regering het alle lasbriewe vir haar inhegtenisneming gekanselleer, en sy het die res van haar lewe 'n bordeel en 'n dobbelhok bestuur, en baie ryk geword voor haar dood in 1844, 69 jaar oud. Uiteindelik het die regering met die hulp van Chang Pao die Rooi Vlag -vloot uitgeskakel en die ou ryk van Ching Shih en rsquos in puin gelaat.
Great Lakes History: 'n algemene siening
Omdat dit so 'n groot waterweg vorm, speel dit 'n belangrike rol in die lewens en geskiedenis van Indiese mense wat al duisende jare langs hul oewers woon. Die meeste Indiese groepe wat die afgelope vyf eeue in die Great Lakes -gebied woon, is van die Algonkiaanse taalfamilie. Dit sluit hedendaagse Wisconsin-stamme soos die Menominee, Ojibwe en Potawatomi in. Sommige stamme, soos die Stockbridge-Munsee en die Brothertown, is ook Algonkiaanssprekende stamme wat in die 19de eeu van die oostelike kus na die Great Lakes-streek verhuis het. Die Oneida wat naby Green Bay woon, behoort aan die Iroquois-taalgroep en die Ho-Chunk van Wisconsin is een van die min stamme van die Groot Mere wat 'n Siouan-taal praat.
Alhoewel daar baie verskille in taal en gebruike tussen verskillende Indiese stamme was, het die Indiese gemeenskappe van Great Lakes baie dinge gemeen. Dit bestaan ​​uit 'n algemene kultuur genaamd 'Woodland' nadat dit aangepas is in Noord -Amerika se noordooste en suidoostelike woud. Die Indiese samelewings in die bos het in groot mate van bosprodukte afgehang vir hul voortbestaan, en die Indiane van die Grootmeer het gejag, vis gevang, wildvoedsel versamel en landbou beoefen vir hul bestaan. In baie dele van die Groot Mere - veral die noorde van Wisconsin - was Indiërs afhanklik van wilde rys as 'n dieet, terwyl Indiërs in gebiede sonder wilde rys oor die algemeen koring verbou het. Waar suiker-esdoorns groei, het die Indiane van die Grootmeer vroeg in die lente suikerkampe opgerig en suiker gemaak van boomsap.
Vestiging van Handel
Die presiese datum van aanvanklike Europese kontak met die Indiane van die Groot mere is onbekend. Gedurende die vroeë 1500's het Europese skepe en vissersbemanning aan die kus van Noordoos -Kanada dikwels daar handel gedryf met Indiërs. Die eerste aangetekende kontak tussen Europeërs en die Indiane van die Groot Mere het plaasgevind tussen 1534 en 1542, toe Jacques Cartier van Frankryk die St. Lawrence -rivier verken het. Sy versuim om goud of silwer te vind, het die Franse belangstelling in Noord -Amerika verminder, maar ondanks dit het Samuel de Champlain die stad Quebec gestig en saam met hom die kolonie New France in 1608. Die Franse het vinnig 'n militêre en ekonomiese bondgenootskap met die naburige Algonkian ontwikkel stamme en die Iroquoiaanssprekende Huron naby Lake Huron. Binnekort stig die Nederlanders van Nieu-Nederland 'n mededingende kolonie in die huidige New York en ontwikkel soortgelyke handelsnetwerke met die vyf Iroquois-nasies (die League of the Iroquois) in die staat New York. Later, toe die Engelse Nieu -Nederland in 1664 verower en dit New York herdoop, het die Iroquois hul lojaliteit aan die Engelse oorgedra. In die 1640's het die Iroquois 'n reeks oorloë in die Great Lakes-gebied begin, hoofsaaklik gemotiveer deur die ryk bontdraende lande van ander Indiese groepe, en sommige stamme, waaronder die Erie, heeltemal uitgewis en ander soos die Huron uit hul oorspronklike versprei. tuislande. Die oorloë tussen die Iroquois-bond en die Frans-geallieerde stamme het tot 1701 voortgeduur, hoewel daar gedurende hierdie tyd lang periodes van relatiewe vrede was.
Hierdie oorloë het die menslike landskap van die Great Lakes -gebied radikaal verander.Stamme in die suidelike skiereiland van Michigan - die Potawatomi, Ojibwe, Sauk, Fox en Ottawa - is gedurende die 1600's verder weswaarts na Wisconsin gestoot. Sommige stamme wat na Wisconsin ingetrek het weens die Iroquois -oorloë, waaronder die Huron, Miami, Sauk, Fox, Mascouten en Kickapoo, het Wisconsin gedurende die 1700's verlaat vir nuwe lande wes van die Mississippi of ander dele van die Midde -Weste. Sommige vlugtelinge van die Iroquois -oorloë, naamlik die Potawatomi en Ojibwe, het in Wisconsin gebly.
Bekendstelling van siekte
Indiërs van die Groot Mere het ook aan Europese siektes gely wat hul gemeenskappe dikwels verwoes het. Anders as die Europeërs, het Indiërs nie 'n natuurlike immuniteit teen siektes soos pokke, masels of bof nie, omdat hierdie siektes nie in Noord -Amerika bestaan ​​het voordat blankes gekom het nie. Nadat die Europeërs daar aangekom het, het hierdie siektes dikwels hele Indiese dorpe uitgewis. Die Ho-Chunk het byvoorbeeld gesê dat dit tussen 4 000 en 5 000 mense gehad het toe Nicolet die eerste keer in 1634 by hulle aankom. Toe Franse handelaars 20 jaar later terugkom, is die Ho-Chunk verminder tot slegs 600 of 700 lede. Terwyl oorloë met die Iroquois en ander Indiese groepe vlugtelinge 'n rol gespeel het in hierdie vinnige agteruitgang, was Europese siektes waarskynlik die hoofoorsaak vir die dramatiese aantal sterftes.
Sommige van die eerste Europeërs wat na die Great Lakes -streek gekom het, was Christensendelinge. Een van die aktiefste groepe was die Society of Jesus, oftewel die Jesuïete, 'n Rooms-Katolieke godsdienstige orde wat eers in 1625 onder die Iroquoiaanssprekende Hurons van Lake Huron begin preek het. Teen 1665 het hulle missies in Chequamegon Bay in Lake gestig Superior en op Green Bay in 1669. Alhoewel die Jesuïete 'n paar suksesse behaal het, het hulle streng standaarde vir potensiële bekeerlinge vereis en kon hulle dus nie 'n groot aantal Indiërs tot die Christendom bekeer nie. Die vordering wat hulle gemaak het, het ná 1728 verlore gegaan toe hulle hul sendingstasies in Wisconsin verlaat het vanweë die Fox Wars, waartydens die Fox Indiane teen die Franse owerheid opstaan. Die Fox Wars het in die 1730's geëindig, maar die Franse kon nie later nuwe sendelinge na Wisconsin stuur nie. Die volgende Christelike sendelinge het eers in die 1820's aangekom, en hulle verteenwoordig beide die Katolieke Kerk en verskillende Protestantse denominasies.
Ongetroude en ekonomiese verandering
'N Ander belangrike aspek van kontak tussen Europeërs en Indiane in die Grootmeer was ondertrouery. Baie jong Engelse, Skotse en veral Franse mans het in die 1600's en 1700's weswaarts gegaan om pelse van die Indiane te versamel, maar omdat baie min Europese vroue hulle vergesel het, het baie handelaars Indiese vroue as hul vrou geneem. Anders as die Europeërs, het Indiane ras nie as basis vir uitsluiting of insluiting in hul samelewings gebruik nie, en die kinders van hierdie vakbonde is in die stamgenootskappe verwelkom. Hierdie ondertrouerye is een van die redes waarom soveel Indiërs in Wisconsin en die Groot Mere vandag Europese en veral Franse vanne het. Nie alle kinders van Indies-wit huwelike het by hul moeders se stamme aangesluit nie. Sommige Indiese vroue het hul kinders grootgemaak in pelsdorpe soos Green Bay, Prairie du Chien en Mackinac Island. Alhoewel hierdie kinders van Indiese afkoms was en gewoonlik die tale en gebruike van die stamme van hul moeders ken, het hulle hulself nie as Indiërs beskou nie. Hulle het aan hulself gedink as métis, wat 'n Franse woord was wat 'gemengde bloed' beteken. Gedurende die 1700's en vroeë 1800's was daar métis -gemeenskappe in die Great Lakes -streek.
Alle stamme in Wisconsin gedurende die 1600's en 1700's was gretig om pelse vir Europese goedere te verhandel. Die Franse, Nederlanders en Engelse was veral geïnteresseerd in bewervelle wat na Europa gestuur is om hoede te maak. Op hul beurt het die Indiane Europese vervaardigde goedere soos gewere, lap, messe en metaalgereedskap ontvang. Behalwe die impak van hierdie materiële goedere, was daar ook ander groot veranderinge. In plaas van in groot dorpe te woon, het die Indiese mense oor groter gebiede begin versprei en in kleiner, meer mobiele nedersettings gewoon. In die lente en somer was hierdie dorpe oor die algemeen langs waterweë geleë, waar die grond goed was vir die verhoging van mielies, pampoen en boontjies en waar mense ook kon konsentreer op visvang. In die winter het die Indiërs hierdie dorpe verlaat en versprei om klein jagkampe in die gesin te skep en te fokus op jag en om pelse vir die handel aan te skaf. Alhoewel dit gekoppel was aan ander dorpe van dieselfde stam, was dorpe oor die algemeen outonoom en onafhanklik van ander Indiese dorpe. Met verloop van tyd het die Indiese bevolking meer afhanklik geraak van Europese handelsgoedere en het hulle by Europese ekonomiese stelsels ingetrek. Terselfdertyd is hulle ook aangetrokke tot die politieke en militêre skemas van hul Europese handelsvennote en bondgenote.
Die rebellie van Pontiac
Tussen 1689 en 1763 het die Franse en Britte 'n reeks van vier oorloë gevoer om beheer oor Noord -Amerika. Die laaste konflik, die Franse en Indiese Oorlog (ook die Sewejarige Oorlog genoem), het geduur van 1754 tot 1763. Gedurende hierdie oorlog het die Bond van die Iroquois die Britte geskaar, terwyl die Menominee, Ho-Chunk, Ojibwe en Potawatomi verbonde aan die Franse. Toe die oorlog geëindig het, het die Britte beheer oor alle voormalige Franse besittings in Kanada en die Midde -Weste verower. Die Britte behandel die voormalige Indiese bondgenote van die Franse soos verowerde volke, wat die Ottawa -hoof Pontiac uit die Detroit -gebied aangespoor het om 'n opstand van 'n aantal stamme teen die Britte te lei. Tydens die rebellie van Pontiac het Indiese magte baie Britse forte gevange geneem en beleër, waaronder dié aan die Straat van Mackinac en Detroit. Teen 1765 het die Britte daarin geslaag om beheer oor die streek te herwin en die opstand van Pontiac te beëindig.
Pontiac's Rebellion het die Britte geleer dat koloniale mag in die Groot Mere afhang van die ontwikkeling van beter betrekkinge met die Indiane. Hierdie strategie het vrugte afgewerp, want toe die Amerikaanse rewolusie begin, het bykans alle Indiane van die Great Lakes die kant van die Britte teen die Amerikaners geskaar. Die Potawatomi by Milwaukee en om die suidelike oewer van die Michiganmeer het egter tydens die Revolusie saam met die Amerikaners gekom. Amerika het soewereiniteit oor die suidelike Great Lakes -gebied verkry toe die Britte in die vredesverdrag van 1783 sy beheer oor lande wes van die Appalachiese berge oorgegee het. Ten spyte hiervan het baie Indiane in die Great Lakes -gebied hul sterk verbintenis met die Britte voortgesit omdat hulle gevrees het dat die Verenigde State hul grond sou wegneem. Die Indiane van die Ohio -riviervallei het in die vroeë 1790's teen die Amerikaanse uitbreiding geveg en twee Amerikaanse leërs verslaan wat gestuur is om hulle te verower. Uiteindelik het die Verenigde State die Ohio -Indiane in die Slag van Fallen Timbers in 1794 verslaan.
Groot -Brittanje en Tecumseh
Die laaste stryd tussen Brittanje en die Verenigde State om beheer oor die Groot Mere het gekom tydens die oorlog van 1812. Baie Britse amptenare het geglo dat die Verenigde State Kanada uit Groot -Brittanje wou neem. Die Britte het voortgegaan om goeie betrekkinge met die Indiane aan te kweek en het selfs belowe om 'n onafhanklike Indiese staat in die Great Lakes -streek te vestig om as buffer tussen die Verenigde State en Kanada op te tree. Voor die oorlog van 1812 het twee Shawnee-Indiane uit Ohio-Tecumseh en sy broer Tenskwatawa (ook die Shawnee-profeet genoem)-'n formidabele pan-Indiese alliansie geskep om verdere Amerikaanse uitbreiding wes van die Appalachiërs te voorkom en bondgenote met die Britte teen Amerika. Alhoewel die Britte en hul Indiese bondgenote groot sukses in Wisconsin en die boonste Great Lakes -gebied behaal het, het die Britte hierdie gebied weer aan die Amerikaners verloor toe vrede in 1814 gesluit is.
Black Hawk of Makataimeshekiakiah (1767-1838)
Black Hawk was 'n Sauk -man wat bekend was vir sy prestasies in die oorlog. Hy het 'n groep Sauk gelei, bekend as die 'Britse orkes', wat handelskontakte met die Britte onderhou het na die oorlog van 1812. In die daaropvolgende dekades was hy gekant teen die verskuiwing na nuwe lande wes van die Mississippi. In 1832 keer Black Hawk en sy groep terug na Illinois op uitnodiging van die Potawatomi, maar die goewerneur van Illinois het 'n milisie ontbied om hulle uit te dwing en begin met die sogenaamde "Black Hawk War". Die Amerikaanse weermag het die Sauk-, Fox- en ander Indiese magte in Wisconsin gejaag, waar baie tydens die Slag van Bad Axe dood is. Black Hawk is gevange geneem en die oorlog beëindig. In 1833 is die gevange Indiese leiers na Washington, DC geneem om met president Jackson te vergader, en Black Hawk is wyd bewonder deur die Amerikaanse volk, ondanks die stryd teen hulle. Die Indiese leiers, waaronder Black Hawk, is in 1837 deur die federale regering vrygelaat en is terug na die Sac en Fox stam, waar hulle deur die Sac en Fox leier Keokuk aanvaar is.
(Beeld geskilder in Detroit, 1833. Van James Otto Lews, Indiese portefeulje, 1835, Philadelphia)
Tens-qua-ta-wa, ook bekend as die Shawnee-profeet, was die broer van die beroemde Shawnee-Indiese leier Tecumseh, wat hom tydens die oorlog van 1812 by die Britte aangesluit het. Tens-qua-ta-wa het voorspellings begin doen en 'n boodskap van weerstand teen blanke inbreuk in 1806. Hy en sy volgelinge vestig 'n dorpie aan die Wabashrivier met die naam Prophet's Town. Hy en Tecumseh het gesê dat vroeëre verdrae ongeldig was omdat geen enkele stam die reg het om grond aan blankes oor te gee sonder die toestemming van al die stamme nie.
Na die verkoop van grond in Indië het die Verenigde State 'n beleid gevoer met die naam Indiese verwydering, waardeur die stamme van die Groot Lakes wes van die Mississippi verwyder sou word. Ander Great Lakes -stamme in die suide van Michigan, Ohio, Indiana en Illinois moes hul huise in die Midde -Weste verlaat vir nuwe lande in Kansas en Oklahoma. In Wisconsin het die Verenigde State egter nie daarin geslaag om enige van die stamme heeltemal te verwyder nie. Die meeste Potawatomi, Ojibwe en Ottawa wat in die suide van Wisconsin gewoon het, is in die 1830's na Kansas verplaas, maar sommige Potawatomi het geweier om te gaan en het eerder na die noorde van Wisconsin verhuis. Ongeveer die helfte van die Ho-Chunk is na Iowa verhuis en is later na Minnesota, Suid-Dakota, en uiteindelik Nebraska, verplaas. Die ander helfte van die stam het geweier om uit Wisconsin te trek. Die federale regering het probeer om die oorblywende Wisconsin Ho-Chunk in 1873 en 1874 na Nebraska te verwyder, maar die meeste het binne 'n jaar na Wisconsin teruggekeer. Die Menominee en die Ojibwe het ook geweier om te vertrek, en in 1854 het hulle reservaatlande ontvang sodat hulle in Wisconsin kon bly.
Van ongeveer 1850 tot 1930 het die Verenigde State 'n assimilasiebeleid ontwikkel waardeur Indiërs aangemoedig of gedwing is om hul tale, gebruike, godsdienste en lewenswyses prys te gee. Hulle is gedwing om soos blankes te lewe, sodat hulle 'beskaafd' kon wees en uiteindelik kon assimileer of inpas by die Amerikaanse Amerikaanse gemeenskap. Baie blankes het nie verstaan ​​dat Indiërs reeds hul eie beskawings en kulture het wat hulle nie wou prysgee nie. Die twee primêre instellings wat die Verenigde State gebruik het om sy assimilasiebeleid toe te pas, was kosskole en grondtoewysings. Koshuise is deur die regering of deur godsdienstige groepe bestuur en fokus op die onderrig van Indiese seuns in landbou en ambagte, terwyl Indiese meisies huishoudelike vaardighede geleer word. Die grootste en bekendste kosskool was die Carlisle Indian Industrial School in Pennsylvania wat in 1879 gestig is. Die superintendent van Carlisle en ander kosskole was van mening dat dit nodig was om kinders van hul stamme en gesinne te skei sodat hulle van hul "woeste" gesuiwer kon word "lewenstyle. Die ander hulpmiddel wat wit hervormers gebruik het om Indiërs op te neem, was grondtoewysings wat deur die Dawes -wet van 1887 opgedra is. In plaas daarvan dat stamme hul reservaatlande gemeenskaplik kon hou, is lande verdeel en aan individue toegewys sodat hulle kon boer. Die meeste Indiërs wou egter nie boer nie en verkoop dikwels hul grond, dikwels aan nie-Indiërs. Teen 1920 was meer as 90% van die grond op sommige voorbehoude, soos die Oneida -reservaat in die noordooste van Wisconsin, in besit van blankes.
Ensiklopedie van Greater Philadelphia
Die ikoniese Philadelphia -vervaardiger William Birch het die bou van fregatte vasgelê Philadelphia in November 1798 by Humphrey's & Wharton Shipyard in die Frontstraat aan die Delaware -rivier. In hierdie vroeë konstruksiefase is die gevierde plaaslike skeepswerper William Rush se uitgebreide gevormde mas en roer nog nie bygevoeg nie. Die Philadelphia is op 5 April 1800 in diens geneem by die Amerikaanse vloot en net drie jaar later vernietig in die Barbary Wars aan die kus van Tripoli. 'N Aanval deur vyandige magte het die Philadelphia ernstig beskadig. Sy is in die hawe van Tripoli gehou as 'n simbool van Amerikaanse nederlaag en 'n bedreiging vir ander Amerikaanse oorlogskepe en kommersiële skeepsvaart in die Middellandse See. Onder die dekmantel van 'n skip in nood, het Amerikaners op 'n Februarie -aand in 1804 die hawe van Tripoli binnegegaan en die Philadelphia, wat die einde van haar kort seevaart -lewe aandui.
Merrick en seuns se skeepsbou
Merrick and Sons Iron Founders, wat in die vyfde en Washingtonstraat geleë is, het byna al die masjinerie vir die Amerikaanse vloot Steamers tydens die oorlog sowel as die nuwe Ironsides gebou. Hierdie advertensie uit 1863 wat in die middel van die burgeroorlog gepubliseer is, toon die sterkte en toewyding van Merrick en Sons aan die Amerikaanse vloot en die Noordelike saak.
Skeepsbou op League Island
In 1868 verkoop die Stad Philadelphia die League Island van 923 hektaar, geleë in South Philadelphia, onderaan Broad Street, aan die Amerikaanse regering vir 'n winskopieprys van een dollar. League Island was tot 1996 'n vlootwerf en het toesig gehou oor die bou van drie-en-vyftig oorlogskepe en die herstel van 1,218. Op die hoogtepunt in die Tweede Wêreldoorlog, byna 'n dekade nadat hierdie lugfoto geneem is, het die werf meer as 50 000 werkers in diens gehad.
In Maart 2000 neem die stad Philadelphia weer eienaarskap van die byna 1000 hektaar afgetrede Navy Yard en begin planne om die industriële oorblyfsel te omskep in 'n gemengde gebruikskompleks van 115 maatskappye, parke, restaurante, 'n gholfbaan en kommersiële skeepsbouers. League Island is nou verdeel in vyf distrikte volgens gebruiks-, argitektuur- en ontwikkelingsplanne. Die mees prominente distrik wat gereeld besoek word, is die Historic Core, waar besoekers bewaarde hekke, offisierkwartiere, paradegronde, droë dokke en die herehuis van die kommandant kan verken.
Werkers by Sun Shipbuilding
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Sun Shipbuilding Company van Chester, Pennsylvania, uitgebrei en twintig skeepslyne bygevoeg vir die bou van vlootvaartuie en meer as 1,5 myl oor die rivierfront gestrek. Met die fisiese uitbreiding van Sun het 'n algehele aantal werknemers in Augustus 1943 35,633 werkers bereik, ongeveer toe hierdie beeld geneem is. Let op die agtergrond op 'n advertensiebord vir Sun Shipbuilding met '30 jaar progressiewe aktiwiteit' bo vyf beelde van steeds groter skepe. Behalwe dat dit een van die grootste skeepsboubedrywighede in die streek toon, bied hierdie foto ook 'n mate van legitimiteit aan Sun se aanspraak dat dit die mees uiteenlopende skeepsboumaatskappy is. Byna 12 000 Afro -Amerikaners en 2 800 vroue het by die fasiliteit gewerk.
New York -skip in Camden
Die USS Cleveland in aanbou by die werf van die New York Shipbuilding Corp. in Camden, 1941. Skepe wat aan die Delaware -rivier gebou is, was die belangrikste bydrae van die streek tot die oorlogspoging tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Koppel opskrifte met geskiedenis
Landbou en tuinbou
Besigheid, nywerheid en arbeid
Herdenkings en vakansiedae
Historiese plekke en simbole
Immigrasie en migrasie
Militêr en oorlog
Onderwerpe van die nasionale geskiedenisdag
Beplanning (stedelik en streeks)
Godsdiens en geloofsgemeenskappe
Strate en snelweë
Rykdom en armoede
Skeepsbou en skeepswerwe
Miskien belig geen onderneming, nywerheid of instelling die geskiedenis van die Greater Philadelphia -streek vanaf die sewentiende eeu tot vandag nie duideliker as skeepsbou en skeepswerwe. Dit mag verbasend lyk, want Philadelphia en die nabygeleë hawens van Delaware aan die rivier lê honderd myl van die Atlantiese Oseaan af in 'n dikwels verraderlike Delaware-baai en 'n rivier gevul met skuifende sandbanke en 'n steeds veranderende diepwaterskipkanaal. Ys het die rivier dikwels vir 'n paar wintermaande gesluit vir navigasie en reise. Boonop het sterk getye en winde die seil van die rivier na Philadelphia voor die ouderdom van die stoomboot baie moeilik gemaak. Waarom het Philadelphia en omliggende suidoostelike Pennsylvania-, Delaware- en New Jersey -hawens aan die oewer skeepswerwe ontwikkel en een van die grootste skeepsboustreke in die Verenigde State geword?
Reeds in die 1640's vervaardig Sweedse bootbouers verskeie klein vaartuie aan die Delaware-rivier in hul kortstondige Nieu-Swede-kolonie, maar grootskaalse skeepsbou het begin toe William Penn (1644-1718) sy groot eiendomstoelaag van Pennsylvania tussen 1681-1682 vereffen het. met vaardige Quaker -ambagsmanne en maritieme handelaars wat aan die godsdienstige vervolging (lyding) in ou Brittanje ontsnap en ekonomiese geleenthede in die Nuwe Wêreld soek. Trouens, ses jaar voordat hy Philadelphia gestig het, het Penn gehelp om die skeepswagter James West († 1701) in 1676 'n klein skeepswerf te bou aan die Delaware Riverfront in wat later Vine Street in die stad Philadelphia geword het. Intussen het Penn Walliese, Ierse, Skotse en Engelse Quaker -ambagsmanne gewerf wat betrokke was by die skeepsbou in Bristol, Engeland, en meer volledig langs die Teemsrivier, reeds teen 1682 'n groot sentrum van skeepsbou en koophuise. Die Southwark -gedeelte van die Thames -rivierfront in Londen het inderdaad gou gelei tot die skeepsbou- en handelaarsgemeenskap van Southwark langs die Delaware -rivierfront van Philadelphia. Toe die Philadelphia -rivier te vol raak met handelstokke en geboue vir die vestiging van skeepswerwe, het baie skeepsrywers 'n paar kilometer van die rivier na die Kensington -woonbuurt beweeg, wat spoedig met Southwark as 'n skeepsbousentrum aan die Delaware -rivier geklop het.
Die ikoniese Philadelphia -vervaardiger William Birch het die bou van fregatte vasgelê Philadelphia in November 1798 by Humphrey's & Wharton Shipyard in die Front Street -omgewing aan die Delaware -rivier. (Library of Congress)
Die eerste setlaars van Penn's kolonie het na die skeepsbou as 'n groot industrie oorgegaan omdat hulle 'n oorvloedige hoeveelheid bome gevind het, veral lewende eikebome vir maste, denne vir romp en denne -teer om beide oor die rivier in die kolonie West New Jersey en in die naby die binneland van die woud van Pennsylvania. Deposito's vir yster smee van ankers, spykers en ander skeepsonderdele is naby gevind. Daar het gou 'n winsgewende handel in hout, pelse en landbouprodukte ontstaan ​​wat die bou van plaaslike skepe baie goedkoper en in baie gevalle beter vereis het as in Brittanje, sodat handelaars in Pennsylvania en Wes -New Jersey aan die oorkant van die rivier handel kon dryf na Europa , Afrika en die Wes -Indiese Eilande.
Stroom van skeepsbou
Die vraag na handelskepe, veral skote, sloepe, briggies en skoeners, het 'n vlaag skeepsbou langs die Delaware -rivierfront veroorsaak. Teen 1720 was daar minstens 'n dosyn skeepswerwe in Philadelphia en die omliggende waterfront wat seilskepe van tot 300 ton vervaardig. Rondom hierdie privaat werwe het werkersbehuising, tavernes, kerke en winkels ontwikkel om 'n lewendige gemeenskap aan die rivier te vorm. Vooraanstaande handelshuise bedryf dokke en pakhuise in die omgewing, wat groot rykdom vir Philadelphia geskep het. Teen 1750 het Philadelphia met sy goedkoper arbeid, geskoolde skeepstimmermanne, ystersmede en 'n oorvloed bome Boston vervang as die belangrikste koloniale skeepsbousentrum.
Die koloniale era was op 'n manier die goue era van die skeepsbou in Philadelphia, met meester-skeepsbouers en timmermanne, waaronder Joshua Humphreys (1751-1838), Manuel Eyre (1736-1805), die Wharton-familie en Penrose-broers wat vinnige kusseilskepe ontwerp en bou. en Atlantiese brigantines. Die benadering van probleme met Groot -Brittanje in die 1760's, hoewel dit deels verband hou met die Amerikaanse koloniale oortredings van Britse seevaarte en seevaardighede, bedreig Philadelphia se voorrang in die skeepsbou. Namate sake na protes beweeg en dan in opstand kom, word Philadelphia die middelpunt van 'n kontinentale kongres wat vlootverdediging vereis. Benjamin Franklin se komitee vir die verdediging van die Delaware het geld ingesamel vir klein geweerbote van die Pennsylvania -vloot om die rivier en die stad te verdedig. Intussen het die kontinentale kongres geld ingesamel vir die kontinentale en later 'n Amerikaanse vloot. Hierdie ontwikkelings het die skeepsbou van Philadelphia gestimuleer, wat die bou van baie klein ry -geweerbote, drywende batterye en selfs vier innoverende vinnige fregatte ingesluit het. Hierdie fregatte, ontwerp deur die vlootargitek en die skeepsbouer van Southwark, Joshua Humphreys, het die prototipe geword van die Amerikaanse vloot se eerste fregatte van 44 gewere, soos die Grondwet.
Die Britse besetting van Philadelphia in 1778 het die skeepsbou van Philadelphia teruggehou. Fregate is verbrand, geweerbote het gesink en klein skeepswerwe aan die rivier van Southwark na Kensington is gesluit. Maar ná die Britse ontruiming van die kontinentale hoofstad, het skeepsbouers teruggekeer om oorlogskepe vir die revolusionêre regering te bou. Onafhanklikheid en die oorheersing van Philadelphia in die China -handel het plaaslike skeepsbouers, veral die Grice -werf, kontrakte gegee om vinnige China -handelaars en fregatte vir die Amerikaanse vloot te bou. Die ou skeepswerf van Humphreys en Wharton in Southwark het inderdaad tussen 1793 en 1797 gedien as die terrein vir die bou van die fregat van 1 576 ton met 44 kanonne Verenigde State vir die Amerikaanse vloot. In 1801 het die Southwark -werf die plek geword van die eerste Philadelphia Navy Yard.
Na die kort herlewing van die skeepsbou tydens die federalistiese era, het die maritieme prominensie van Philadelphia egter swaar gekry. Brittanje het die handel in Wes -Indië met Amerikaanse skepe gesluit. Die oorloë van die Franse rewolusie het probleme veroorsaak vir Amerikaanse neutrale handel. Jefferson en die Republikeine bepleit 'n kusverdediging en 'n geweerbootvloot en weier om die diepwatervloot van groter oorlogskepe te befonds, terwyl hulle in 1807 'n Embargo instel teen alle Amerikaanse kusvaart. Intussen het New York en Baltimore bekendheid begin neem in die handel en in die skeepsbou. Die oorlog van 1812 herleef die skeepsbou van Philadelphia kortliks met veertien privaat skeepswerwe in die Delaware-rivier wat kontrakte verseker vir Jeffersonian-geweerbote en privaatmanne, terwyl die Humphreys- en Penrose-werf, aangrensend aan die Southwark Navy Yard, geweerbote bou en die kiel lê vir die 74-geweerskip Franklin.
Philadelphia het teen die tyd van die oorlog van 1812 sy leierskap in die buitelandse handel verloor, en die skeepswerwe van Delaware -rivier het terugslae gely. Baie klein werwe in privaat besit het eenvoudig opgehou om bote of skepe te bou. Nietemin het 'n aantal industriële en ekonomiese ontwikkelings in die vroeë 19de eeu die skeepsbou van Delaware -rivier in die jare voor die burgeroorlog laat herleef. 'N Groot hoeveelheid steenkool uit Pennsylvania bevorder stoomaangedrewe tegnologie, veral die ontwikkeling van die spoorweg oor die rivier in New Jersey (die Camden en Amboy Railroad) en in Pennsylvania. Verder het masjienwinkels, ystersmede, tekstiel- en ander nywerhede in die streek begin blom, en baie daarvan het bygedra tot die herorganisasie van skeepswerwe in groter nywerheidsaanlegte, onderaanneming met masjienwinkels, yster- en later staalprodusente. Dit het beteken dat die klein skeepswerf van koloniale tye uiteindelik deur groter nywerheidsfirmas vervang sou word.
Die eerste wat herstel en 'n groter korporatiewe organisasie aangeneem het, was die Philadelphia Navy Yard langs die Southwark -rivier. Met regeringskontrakte kon die werf masjienwinkels op die perseel bou. Dit het beteken dat die vlootwerf kon eksperimenteer met die innoverende skroefskroeftegnologie van John Ericsson (1803-89) en die baanbrekende eerste propellergedrewe oorlogskip, Princeton, bou. Die skroefskroef het eendag alle oorlogskepe met sywiel vervang wat so kwesbaar was vir kanonvuur. Terselfdertyd het die werf twee groot onderdak-skeepshuise gebou waarmee hout oorlogskepe voortdurend in aanbou kon wees, met 'n geskoolde arbeidsmag wat die hele jaar deur beskerm is teen die weer. Dit het gelei tot die bou van die grootste houtoorlogskip wat ooit vir die Amerikaanse vloot gebou is, die 120-geweer Pennsylvania, wat in 1837 van stapel gestuur is.
Merrick and Sons Iron Founders, wat in die vyfde en Washingtonstraat geleë is, het byna al die masjinerie vir die Amerikaanse vloot Steamers tydens die oorlog sowel as die nuwe Ironsides gebou. (Historical Society of Pennsylvania)
Intussen is 'n privaat skeepswerf werf deur die Cramp -familie aan die waterfront van Kensington, wat een van die belangrikste skeepswerwe in Philadelphia en die Amerikaanse geskiedenis sou word. In die jare voor die burgeroorlog het die William Cramp (1807-79) & amp; Sons Ship and Engine Building Company begin met die bou van houtsloepe, sleepbote, skoeners en passasierskepe, baie aangedryf deur stoom. Namate die werf van die Cramp uitgebrei het, het dit 'n moderne nywerheidsaanleg geword met al die nuutste tegnologie in aandrywing, stoommasjiene en rompontwerp en ysterbekleedsel. Dit werk saam met die ingenieursfirma's van Philadelphia, Merrick en Towne, Reaney & amp; Neafie (en Levy) en Richard Loper (1800-81), laasgenoemde 'n pionier in kontrakte-skeepsbou en 'n uitvinder van innoverende geboë skroefskroewe vir skepe. In 1849 is Krampe van stapel gestuur Caroline, die vinnigste skroefaangedrewe vaartuig ter wêreld. Dit het die firma ook voorberei om die eerste groot slagskip tydens die burgeroorlog te bou, New Ironsides, en verskeie innoverende ystertoringskepe (monitors) vir die Amerikaanse vloot in sy stryd teen die Konfederale ysterklere. Die Philadelphia Navy Yard was nie ver agter nie, het monitors gebou en tydens die Burgeroorlog met staalplateering en stoomenjins geëksperimenteer. Binnekort het die regeringswerf (wat ook die U.S. Marine Corps gehuisves het) in die Southwark -omgewing oorvol geword. Kort na die oorlog het die Amerikaanse vloot sy aanleg begin hervestig en ystermonitors in 'n nat wasbak op League Island, net langs die rivier, neergesit. Nadat Philadelphia die terrein in 1869 as 'n geskenk aan die federale regering oorhandig het, het die Amerikaanse vloot die vlootwerf teen die middel van die 1870's heeltemal na hierdie eiland aan die samevloeiing van die riviere Delaware en Schuylkill verskuif.
Meer afname na burgeroorlog
Na-burgeroorlog Philadelphia het 'n skeepsbou depressie gehad. Vaardige werfwerkers is ontslaan, masjienwinkels gesluit, die Navy Yard was in 'n oorgang, sonder dat daar nog 'n droogdok by die skeepsbou was, en die vervaag van 'n hele skeepsbouvaartuig. Maar die Cramp-werf het die skeepsboubedryf van Philadelphia lewendig gehou en ysterbote gebou om steenkoolbakke van Pennsylvania, vinnige stoomskepe met propeller en ander kommersiële vaartuie te sleep. Die Kensington-werf was dus in 'n perfekte posisie om aan te sluit by die groot kontrakte wat die regering aangegaan het om die New Navy te bou om mee te ding in die laat 19de-eeuse wêreld van imperialisme.
Die eerste skeepswerf aan die Delaware-rivier wat baat gevind het by die Amerikaanse poging om met Europese vloot mee te ding om die oorsese ryk te beveilig, was eintlik John Roach (1815-87) se Delaware River Iron Shipbuilding and Machine Works stroomaf in Chester, Pennsylvania, ondersteun deur die masjienwinkels en nywerhede van Wilmington, Delaware. Die werf het die keel gelê vir die 'ABCD' oorlogskepe van die New Navy (Atlanta, Baltimore, Charleston, en Dolfyn). Die Roach -skeepsboumaatskappy het egter finansiële probleme ondervind, en Cramp, met intieme politieke verbintenisse, het kontrakte vir toekomstige yster- en staal -skeepsbou oorgeneem. Cramp het gedurende die laat negentiende en vroeë twintigste eeu die belangrikste skeepswerf in die Verenigde State geword, met die bou van moderne slagskepe, kruisers en torpedobootvernietigers vir die Amerikaanse vloot en oorlogskepe vir Latyns -Amerikaanse en Russiese kontrakteurs. Sy korporatiewe organisasie, wat onderkontrakteer aan dinamiese nywerheidsfirmas in Philadelphia en die steun van die Amerikaanse regering ontvang het, het die erf tot die middelpunt van die Amerikaanse vlootontwikkeling gedryf. Verskeie Amerikaanse presidente het skiplanserings bygewoon, wat getuig van die politieke en vlootbelang van die Philadelphia -werf. Terselfdertyd het die Philadelphia -firma innoverende moderne Atlantiese kommersiële stoomskepe, passasiers- en vragvaartuie gebou.
Teen die Eerste Wêreldoorlog (1914-18) was Cramp die belangrikste skeepsbouplek langs die Delaware. Maar daar was groot mededingers. In 1899 het die skeepsbouer van New York en Wilmington, skeepsingenieur Henry G. Morse (1850-1903), Delaware, die skeepswerf van sy New York Shipbuilding Corporation in Camden, New Jersey, oorkant die rivier van die ou werf in Southwark geleë. Binnekort het sy innoverende sjabloonbou- en skeepsboumetodes die monteringstelsel by die Cramp se nywerheidsaanleg begin oorskadu. Terselfdertyd het die Philadelphia Navy Yard, nou op League Island, moderne droë dokke, masjienwinkels en ander ondersteuningsfasiliteite gebou, wat dit mededingend maak met private skeepswerwe. Met drie groot skeepswerwe in die Philadelphia -gebied tydens die Eerste Wêreldoorlog was dit onvermydelik dat die streek 'n groot bydraer tot die vlootoorlogspoging sou word. Boonop het die Sun Shipbuilding and Dry Dock Corporation (gestig in 1916) van Marcus Hook, onder Philadelphia, die Pennsylvania en New Jersey (later Pusey en Jones) Shipyard van Gloucester City, New Jersey, net onder Camden, en die federale werf van Pennsylvania op Hog -eiland, onder die stad, het tenkwaens, vragskepe en troepevervoer gebou. Hele werfwerkergemeenskappe, waaronder Yorkship- en Morgan -dorpe in Camden City en Noreg Village (later Brooklawn), Camden County, New Jersey, is gestig rondom die skeepsboubedryf. Hierdie dorpe het huise verskaf vir arbeidersgesinne van Ierse, Italiaanse en Oos -Europese, meestal Poolse afkoms.
Maar as oorlog die skeepsbou stimuleer, het die naoorlogse era en gepaardgaande ekonomiese depressie die bedryf in Philadelphia verwoes. Cramp het in 1927 in bankrotskap gesluit. As gevolg van belasting aan die stad Philadelphia, het die werf verval en die plant verrot. Arbeidsonrus en stakings deur werfwerkers wat vakbond onder die Industrial Union of Marine and Shipbuilding Workers of America was, het skeepsbou ontwrig. Tog het die administrasie van Franklin D. Roosevelt die skeepsbou in Philadelphia lewend gehou. Die Navy Yard het regeringskontrakte ontvang vir verdragskruisers wat toegelaat is na die na -Tweede Wêreldoorlog -ontwapeningooreenkomste, en ook om ou gevegskepe wat in die nat wasbak op League Island ingehaal is, te moderniseer. Die kommersiële hawe in Philadelphia het voorspoedig gedy tydens die ekonomiese terugslae van die dertigerjare, met 300 werwe wat sake gedoen het. En nadat hulle die presidentskap van Roosevelt ondersteun het, ontvang Philadelphia en Camden befondsing vir die bou van vlootskepe, beide by die New York Shipbuilding Company van Camden en die Philadelphia Navy Yard op League Island. Aangesien internasionale krisisse tot 'n tweede wêreldoorlog gelei het, het Philadelphia meer groot kontrakte gekry om moderne oorlogskepe te bou, en in 1939 vir die bou van die eerste van vele Federal Defense Housing-projekte vir werfbehuising, insluitend dié vir Afro-Amerikaners en vroue. Tydens die oorlog soek werfwerkers ook huisvesting in plattelandse voorstedelike gemeenskappe rondom die oorvol stedelike skeepsbousentrums van Philadelphia, en Chester, Pennsylvania Camden en Gloucester City in New Jersey en die Wilmington, Delaware -streek.
Die Tweede Wêreldoorlog was waarskynlik die belangrikste tydperk vir skeepsbou in Philadelphia en Delaware, as deel van sy plek as die Arsenal of Democracy. Die Philadelphia Navy Yard het meer as 50 000 werkers in diens gehad, waaronder etlike duisende "Rosie the Riveters". In werklikheid het vroue 16 persent van die werksmag uit die werf uitgemaak. Die werf het twee groot slagskepe New Jersey en Wisconsin gebou, en meer as vyftig oorlogskepe, waaronder innoverende torpedo (PT -bote) en vinnige vliegdekskepe. Intussen het New York Ship 40 000 werkers gehuur wat slagskepe, vliegdekskepe en vernietigers gebou het. Naby Camden Forge en RCA Victor van Camden, New Jersey, het groot kontrakte gekry om smeedstukke en elektronika te verskaf vir oorlogskepe wat in die groter Philadelphia -streek gebou is. Sun Shipbuilding van Chester het uitgebrei tot twintig droogdokke en het byna 40 000 werkers op sy vier werwe in diens geneem. Een van Sun Ship se werwe het meestal Afro-Amerikaners in diens gehad
Die Cramp Shipbuilding Company het ook 'n kort rukkie herleef met 18 000 werknemers wat meer as veertig vlootvaartuie vervaardig het, meestal ligte kruisers, seestrokke en duikbote. Cramp het egter permanent gesluit na die oorlog. New York Ship en die Philadelphia Navy Yard het jare lank gebly met regeringskontrakte. New York Ship het verskeie moderne naoorlogse oorlogskepe gebou, waaronder die vliegdekskip Kitty Hawk. Dit het die eerste (en enigste) kernvaartuig Savannah gelanseer en regeringskontrakte onderteken om kern duikbote te bou. New York Ship het die grootste werkgewer na die oorlog geword. Wanbestuur, arbeidsonrus, konstruksieongelukke op die vragmotor en toenemende beperkings op die bou van kernoorlogskepe so naby 'n groot stad het egter gelei tot die sluiting van die werf in Camden in 1967, wat bygedra het tot groeiende ekonomiese en sosiale probleme in die stad. Die South Jersey Port Corporation het in 1971 die beheer oor die ou werf oorgeneem en dit as die Broadway -terminale bedryf, en jaarliks ​​miljoene ton hout, vars vrugte en skrootmetaal hanteer. Intussen is Sun Ship verkoop aan die Pennsylvania Shipbuilding Corporation (Penn Ship) en bedryf tot sluiting in 1989. Die voormalige Penn Ship -werf het binnekort 'n vragterminal, casino, renbaan en 'n gevangenis aangebied.
League Island, wat in 1868 aan die Amerikaanse regering verkoop is, het tot 1996 as 'n skeepswerf werf. Op die hoogtepunt in die Tweede Wêreldoorlog, byna 'n dekade nadat hierdie lugfoto geneem is, het die skeepswerf meer as 50 000 werkers in diens gehad. (Biblioteekmaatskappy van Philadelphia)
Die Philadelphia Navy Yard het voortgegaan om skepe te bou vir die Amerikaanse vloot, insluitend aanvalskepe van die US Marine Corps, en het Service Life Extension Program (SLEP) kontrakte ontvang om konvensioneel aangedrewe (nie-kern) vliegdekskepe te moderniseer. Maar die werf kon nie 'n kernvloot ondersteun nie, aangesien 'n ongeluk in die uraanverrykende aanleg op die basis tydens die Tweede Wêreldoorlog die potensiaal vir 'n kernongeluk in die Delaware -vallei voorspel het. Sonder die vermoë om 'n kernvloot te bou of te moderniseer, het die vlootwerf van Philadelphia geleidelik 'n verouderde oorblyfsel geword en in 1996-97 gesluit vir skeepsbou. Die stad Philadelphia het die eienaarskap van die ou vlootwerf in 2000 aanvaar, en om duisende afgedankte werfwerkers in die streek werk te gee, het hy 'n kontrak met die Kværner -skeepsboukorporasie in Oslo, Noorweë, gekry om die groot droogdokke van die 450 te gebruik. -acre het Philadelphia Naval Shipyard gesluit om moderne tenkwaens en houerskepe vir Exxon en ander maatskappye te bou. Terselfdertyd het die Amerikaanse vloot die ou nat wasbak en 'n deel van die voormalige vlootwerf se historiese sentrum gehuur vir sy Naval Facilities Engineering Command Mid-Atlantic en sy Naval Inactive Ship Maintenance Facility om oorlogskepe op te rig, insluitend verouderde slagskepe, vliegdekskepe, kruisers en vernietigers vir die sloop of verwydering as historiese terreine.
Intussen het die stad Philadelphia begin om 'n plan te ontwikkel om die industriële aanleg van 1000 hektaar op League Island te omskep in 'n veeldoelige post-industriële onderneming, winkelsentrum en toerismepark. En toe Kværner finansiële probleme ondervind wat die Noorweegse skeepsbouer genoodsaak het om saam te smelt met die Aker -skeepsboufirma in Oslo, Noorweë, het die Philadelphia en Amerikaanse regerings vennote geword met die private Noorse firma om die voortsetting van die skeepsbou langs die Delaware -rivier te verseker. Binnekort het Aker begin met die bou van Aframax -tenkskepe vir SeaRiver Maritime, Inc. in die twee groot droogdokke by die voormalige vlootwerf. Hierdie publiek-private vennootskap om die bou van skepe aan die Delaware-rivier te bevorder, het weereens onthul hoe belangrik skeepsbou vir die geskiedenis van die groter Philadelphia-streek was en steeds is.
Jeffery M. Dorwartis die skrywer van geskiedenis van die Philadelphia Navy Yard Fort Mifflin van Philadelphia Naval Air Station Wildwood Camden en Cape May Counties, New Jersey Office of Naval Intelligence Ferdinand Eberstadt en James Forrestal. Dorwart is professor emeritus in geskiedenis, Rutgers Universiteit.
Kopiereg 2013, Rutgers Universiteit.
Chandler, Charles Lyon, Marion V. Brewington en Edgar P. Richardson. Philadelphia Port of History, 1609-1837. Philadelphia: Philadelphia Maritieme Museum, 1976.
Dorwart, Jeffery M, met Jean K. Wolf. Die Philadelphia Navy Yard: Van die geboorte van die Amerikaanse vloot tot die kerntydperk. 'N Barra -stigtingboek. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2001.
Farley, James. Om ons te verbind tot ons eie vindingrykheid: Joshua Humphreys – Early Philadelphia Shipbuilding. E-boek: http://earlyphiladelphiashipbuilding.wordpress.com/.
Heinrich, Thomas R. Skepe vir die sewe seë: skeepsbou in Philadelphia in die era van industriële kapitalisme. Baltimore en Londen: The Johns Hopkins University Press, 1997.
Thiesen, William H. Industrialisering van Amerikaanse skeepsbou: die transformasie van skeepsontwerp en -konstruksie, 1820-1920. Nuwe perspektiewe op maritieme geskiedenis en nautiese argeologie. Gainesville, FL: University Press of Florida, 2006.
Weber, Carmen A., onder redaksie van Rebecca Yamin. 'N Ondersoek na die vroeë waterfront van Philadelphia deur die argeologie van die Hertz Lot. Philadelphia: John Milner Associates, Inc., 2006.
John Ericsson Papers, 1821-1890, Library of Congress, 101 Independence Avenue SE, Room LM 101, James Madison Memorial Bldg, Washington, DC
Palmer-Loper Family Papers, 1667-1994, 1821-1890, Library of Congress, 101 Independence Ave. SE, Room LM 101, James Madison Memorial Bldg, Washington, DC
Independence Seaport Museum Library, Penn 's Landing on the Delaware River, 211 S. Columbus Boulevard & Walnut Street, Philadelphia.
National Archives and Record Administration, Mid-Atlantic Branch, Robert NC Nix Federal Building, 900 Market Street, Philadelphia.
Kyk die video: Petropavlovsk-Kamchatsky New Yacht-Port
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe gereeld het skepe in die vroeë 1800's by Petropavlovsk-Kamchatsky gestop?...