Waarvoor jy leef, en waarvoor jy sterf – 'n paar kort notas | BrandSmit.NET
Waarvoor jy leef, en waarvoor jy sterf – ’n paar kort notas
Op Sondag 14 November 2004 skryf ek:
“Die vraag is nie aan die einde net waarvoor jy leef nie, die vraag is ook waarvoor jy sal sterf. My opinie is dat jy sterf vir die dinge of die mense waarvoor jy leef, vir die saak wat jy dien.”
Soos ek die nota kontempleer, dink ek: Mense wat kinders het, het iets waarvoor hulle lewe, en iets waarvoor hulle sal sterf.
Ek noem dit nie omdat ek wens ek het kinders gehad nie; die tema is bloot iets waarop ek gereeld terugval as ek dink aan belangrike sake wat die volwasse persoon se lewe raak.
Onvermydelike vrae: Waarvoor lewe ék? Watse saak dien ék? Waarvoor sal ék sterf?
Antwoord: Ek het ’n maat. Ek het haar lief. Ek dink nie gewoonlik dat ek leef om haar gelukkig te maak nie, maar dit is iets wat daagliks meeste van my belangrike aksies en besluite affekteer. Sal ek bereid wees om vir haar te sterf, indien nodig? Ja, ek sal.
Ek het later gesien daar was twee addisionele notas op Maandag 13 Desember 2004:
Die punt is om vir iets te leef, sodat wanneer ons sterf, ons sal weet ons lewens was nie verniet nie.
Die vraag is dan, waarvoor leef jy?
Vele mense sal antwoord, “Ons leef vir ons kinders.”
Ek vra: Wat beteken dit? Jy leef vir jou kinders, hulle leef vir hulle kinders … op een of ander punt sal iemand moet leef vir iets anders, maak nie saak of hulle kinders van hulle eie het of nie.
Ek dink dis ondeurdag, selfs gevaarlik om te sê jy leef vir jou kinders. Dit voel reg. Jy’s regtig lief vir jou kinders, en jy sal regtig iemand se gesig pap slaan ter wille van jou kinders, so … dit kan mos net reg wees om te verklaar: “Ek leef vir my kinders! En vir my vrou … (of man).” Dan nie?
Nee! Dis iets wat edel en reg vóél – en lyk op papier, maar in werklikheid vervang die een geslag die ander met geen behoorlike begrip van die waarde of moontlike doel van hulle lewens nie, anders as, “Ek moet kinders kry.”
Hoor enige iemand anders die alarm weeklaag?
Gepubliseer op 29/10/2014 14/06/2017 Skrywer Brand SmitKategorieë Bejaardheid van my jeug – 2014
Vorige Vorige artikel: Die man, die kind, en ’n spesiale toebroodjie
Volgende Volgende artikel: Krisis afgewend