voedsel | coetzeeblog
Die Lekker Lekkerplek
Posted by coetzee2014 in independencia, Mense, paraguay, voedsel
koeke, nico en erika, terte
Vroeër, waar sien ons mekaar vir ‘n koffie? Weet nie regtig, waar nie? ‘n Plek of twee, maar dan weet ons nie altyd, wat jy saam met die koffie neem, baie vars is nie? Dalk nog die oorblyfsels, van die naweek se bestelling en baie beperk. Nou, is dit ‘n uitgemaakte saak. Daar is eintlik net een plek. Nou nie vir ‘n ete nie, maar vir ‘n lekker koffie, tee of yskoffie en dan ‘n smaaklike, vars, soetigheidjie daarby. Confiteria Alemana. Of te wel, die Duitseres se Fynbakkery. Dit is daar by Nico en Erika Truter op die hoek.
Nico in 1995, met sy ouers hierheen gekom, ‘n paar jaar later, vir Erika Kornmayer, hier in die kolonie raakgeloop en getroud. Vir 10 jaar, het hulle ‘n suksesvolle besigheid in Asuncion bedryf en toe besluit om terug te keer na die platteland, Erika, se geboorteplek en om hulle besigheid, hier, voort te sit. Waaroor, ons soettandwesens, baie dankbaar is.
Nou, die kuierplek, ‘n gereelde saamkom en wegneem, vir almal, maar veral, van die Duitse tantes. ‘n Vlieg, in die nabyheid, behoort ‘n goeie idee te he, van wat, in die kolonie, aan die gang is. Die tien jaar, in Asuncion, het hulle geleer, wat die gewildste gebak is. Baasbakster Erika, leef haar passie hier uit en omdat dit vir haar ‘n plesier is, weerspieël dit, in die kwaliteit van die produkte. Die geheim, van so ‘n besigheid, is skynbaar, om nie ‘n te groot verskeidenheid, te maak nie. So, ongeveer twintig, smullekker items. Baie gewild, is oa kaaskoek, Donau welle, suurlemoentertjies, yoghurttert, ander terte met ‘n verskeidenheid van vulsels en sjololadekoeke. Erika, bak ook koeke op bestelling. Natuurlik, moet Nico, wanneer dit druk gaan, sy kant bring en help, waar nodig. Die bediening, word ook hoofsaaklik, deur hom behartig. ‘n Suksesvolle, vriendelike span, wat goed saamwerk.
Nico, immer behulpsaam. Opmerklik, die bereidwilligheid, van die meeste Suid-Afrikaners, om ander te help. Dit laat die goed voel, oor ons mense, omsit in trots. Tyd, vir lekker boereworsmaak, is daar ook en die mense is nogal besig om ‘n smaak, daarvoor, te ontwikkel.
Indien julle, in die kolonie, Duitse fyngebak en koffie of tee, wil kom geniet, kyk regs, daar waar die teerpad eindig, en die byna, lewensgetroue beeld van Erika, langs die deur sien, weet dan, daar word lekker gekuier, geeet en is ‘n stilhou, die moeite werd.
Loop ons nou die dag, in ons splinternuwe supermark, hierdie ribbetjie raak. Cabra, of te wel bok. Volgens ons ondervinding hier, smaak bok, meer na skaap, waaraan ons in SA, gewoond was. Glo die bosse van die Chaco, so sê die plakker, waar hy vandaan kom, het daarmee te doen. Effe min vet. Is mos nou nie meer ‘n sonde, die lekker vet nie.. Dink ek aan die soutribbetjie, van destyds. Daardie wat ouma uit die “safe” gehaal het. Wie ken nog daardie smaak? Uniek. Lusern, was volop, altyd ‘n paar ou ooie, wat gevoer was. Lekker dik spek laag. Hierdie een, groot genoeg vir ons drie en dalk vir ‘n gas of wat.
Ek het gesê, die vleis kom uit die Chaco, die westelike veeproduserende gedeelte van die land. Die groot woord deesdae, is naspeurbaarheid. Alle vleis wat verpak word, het die plakker met die streepkodes op. Sou daar ‘n probleem met die vleis wees, is al die besonderhede daar. Produsent en die paadjie wat die vleis geloop het. Dit het gekom met dié, dat Paraguay, deesdae ‘n groot uitvoerder van vleis is en dat die Europese Unie dit verlang. Wat vir ons vreemd is, is dat die liesflap, so saam met die rib, verkoop word. Terloops, die prys vir die rib, is ongeveer 5 US$.
Verlede Sondag, reënerig, besluit ons, dit is die dag vir die ribbetjie, sonder gaste. Net so twee derdes van hom, kry die regte behandeling, soos ons daarvan hou. Nie op die braaivleisvuur, soos ons Sondag tradisie is nie, maar sommer in die oond.
Lippe, word behoorlik afgelek, soos die reuk, uit die oond, ontsnap. Skaap is nie onverkrygbaar hier nie, effe duur en soms aan die taai kant. Groot is die afwagting, toe hy op die tafel land. Groot, die teleurstelling, smaak baie lekker, maar taaai. Dankbaar, geen gaste nie. Die res, het later in die drukpot beland en lekker sag gekook.
Nou wonder ek oor hierdie taaiheid? Is dit nie maar Prediker 12: 1 – 7 se filosofiese gedagtes, wat waar word nie. Die malers wat ophou maal, omdat hulle te min én te stomp, geword het nie.
Koljander en Ander
Posted by coetzee2014 in villarrica, voedsel
koljander, kruie, speserye
Díe mense, dit is nou die inheemses, het ´n baie sterk vertroue in die medisinale waarde van plante, hulle blare, saad, stamme, bas en wortels. Watter siektetoestand ook al, aan jou knaag, daar is ´n kuur, in ´n magdom van plante. Drink dit as ´n ekstrak of fyn, saam met jou daaglikse tereré of die warm weergawe, maté. Jou goeie gesondheid, is net om die draai.
Met die, dat ons, ons eie, regte, egte boerewors maak, benodig ons nogal gereeld ´n redelike hoeveelheid koljander. Daardie bestanddeel, wat die wors, vir die puntenerige Duitsers, laat vreemd smaak, hoewel hulle dit nie só vreemd vind, dat hulle nie gesonde stukke daarvan, kan verorber nie. Dit is in elke supermark, beskikbaar, maar in sulke ou klein pakkies, wat maar ´n eetlepel of wat bevat en ouma se beproefde resep, verlang heelwat.
Hoor ons van die winkel in Villarrica, waar dit sommer kilogram gewys gekoop kan word. Met die stilhouslag, voor Agropoty, kry ons die reuk van die kruie en speserye. Nie so sterk soos ander kruiemarkte nie, maar duidelik, anders. Rakke met sakkies en sakke met enige denkbare plantmateriaal, gedroog. Vir my, baie vreemde name, want dit is in Guaranie, die amptelike inheemse taal. Op sommige, ´n beskrywing, waarvoor dit goed is. Vriendelike, Cecilia, antwoord ons vrae en verduidelik. Kuratu, of te wel cilantro, overgesetsynde koljander, vang dadelik ons oog. Hoor sommer van sy ander, goeie hoedanighede, ook. Ñandypa, is besonders: help teen diabetes, sifilis, rumatiek, suiwer die bloed, beveg slegte kolestrol, ´n verslankingsmiddel, verlaag hoë bloeddruk en hipertensie en verlig die pyne van rumatiek. Dalk moes ek ´n pak daarvan geneem het, vir die rumatiek, in die hande, natuurlik? Nog baie meer, goeie middels.
Opmerklik, die kaneel, wat ek reeds gebruik vir daardie slegte kolestrol, baie donkerder as die kommersiële een. Dalk al kaneel, Made in China, dit is nou die winkel een. Goeie mengsel vir ons eie muesli ook. Neute en allerehande pitte.
Hierdie produkte word verskaf deur klein boere van die omgewing. Dit is ´n goeie bron van werkverskaffing en inkomste. Daar is goeie kontrole, om te verseker, dat alles organies geproduseer word. Dalk is dit die moeite werd, om meer na hierdie middels te kyk, terwyl daar deesdae alllerhande twyfel bestaan, oor seker praktyke in die mediese en farmasetiese bedryf.
Nou, sal ons nie weer sukkel om genoeg voorraad van koljander te he nie.
15 Vrydag Jul 2016
Posted by coetzee2014 in Sete Quedas, Uncategorized, voedsel
Die mense wat weet, sê, geen kos inkope, by die supermark, as jy honger is nie. Geraldo en sy waentjie, waar hy die lekkerste sosaties en wors verkoop, is perfek geplaas, om daardie mense, wat nie honger, die supermark wil besoek nie, se probleem op te los. Die reuk van die braaivleis en wors, hang swaar in die lug en dit kan nie anders, as om ´n kopie of wat te maak nie. Terwyl daardie reuk, so met my speekselkliere woel, wonder ek toe skielik, wat dit met vegetariërs sou maak? Dalk kan iemand wat een is, daarop antwoord.
Soos die toeval dit wil he, is twee van die dorp se supermarkte, regoor mekaar, langs die dubbelstraat, Avenida Dom Pedroi, met die middelmannetjie. Óp daardie middelmannetjie, mooi tussen die twee supermarkte, het hy, hier is net die naam belangrik, toe ek hom vra wat sy naam is, Geraldo, sy netjiese braaier staangemaak.
Van so ongeveer elfuur tot twee uur en dan weer van so vieruur tot seweuur, lok daardie lekker reuk van sy sosaties, asadito, die honger kliënte van die supermarkte en enigeen wat verby kom. Hoe lank is jy al aan die gang, met hierdie werk? Hy frons, dink ´n oomblik. 8 jaar. Jy tevrede met die werk? Ja, ek is baie tevrede en almal in die omgewing ken my. Almal ook tevrede met die vleis en die smaak. Hoe kry jy dit so lekker? Hy lag, lig die deksel van die houer, agter die braaigedeelte, waarin die rou sosaties lê en wag, op so ´n skrefie. In ´n sous, wag hulle vir die gaarmaak. Besluit om hom nie die geheim te vra nie. Koop een sosatie, wil darem net proe, want ek weet, tuis is daar genoeg kos en kan nie nou my hele honger stil nie, hoewel die versoeking groot is. Ek sal môreaand meer kom koop.
Hoeveel vleis se sosaties verkoop jy op ´n dag? Dadelik, kom die antwoord, 7,5 kilogram. Ek dink ´n oomblik en dit klink vir my darem baie min. Later, toe ons mooi gaan nadink, ´n sommetjie of wat maak, met hoeveel vleis daar op ´n stokkie is en wat die prys is, besef ek, dat hy ´n heel gangbare bestaan kan maak. As die stukkies vet, wat tussenin is, en in aanmerking geneem word, dat dit baie goedkoper as vleis is, verander dit die prentjie verder. Gelukkig is daardie vet, nou gesond om te eet. Nie té lank gelede nie, sou ons daaroor gekla het.Soms kom daar van die fazendeiros (boere), dan vat hulle sommer ´n handvol. Wat maak jy as jou vleis op is? Kyk hy my, asof dít, darem ´n dom vraag is, wat dit seker ook was. Die twee supermarkte is mos net hier oor die straat. Die tradisie hier is, dat daar altyd ´n paar stukkies mandioka, ook saam met die vleis gaan. ´n Ete, op sy eie.
Met die wegstap, herinner hy my: Ek sien jou môreaand!