PressReader - Kuier: 2017-09-20 - WAT DIE HART VAN VOL IS
Daar is niks fout met ou­ers wat hul kind die reg­te pad wys nie, maar kin­ders moet ook hul eie be­slui­te kan maak.
Kuier - 2017-09-20 - Promosie - Deur Lit­ti­cia Ta­ren­taal-Bro­wn
Baie ou­ers vind dit moei­lik om hul kin­ders as vol­was­se­nes te aan­vaar. Hul­le wil steeds ge­sag op ’n 30- of 40-ja­ri­ge vol­was­se­ne af­dwing. Min we­tend dat hul­le daar­die per­soon in ’n moei­li­ke si­tu­a­sie plaas, want nes die ou­er het daar­die een ook hul eie le­we wat hul­le leef.
Streng woor­de soos“as jy nie van­aand 20:00 in die huis is nie, sluit ek jou uit” of“jy gaan nie dans toe nie”. Of “jy koop on­no­di­ge i­tems van jou sa­la­ris – hoe­kom koop jy nie lie­wer dit of dat nie. Kyk wat het jy hier en daar ge­doen jy moes dit só ge­doen het”.
Daar­die per­soon kan skree van frus­tra­sie, want hul­le leef in ’n an­der era as toe hul ou­ers jonk was. Tye en din­ge het ver­an­der. Din­ge word nou an­ders ge­doen as wat dit des­tyds ge­doen is.
Daar­die per­soon het nou hul eie huis­ge­sin en moet nou self ge­sag hand­haaf, maar hoe kan hul­le dit doen as daar heel­tyd voor­ge­praat word?“Dít is hoe jy jou kind moet groot­maak”of“dít is die kle­re wat jy vir jou ge­sin moet koop en koop dit by daar­die spe­si­fie­ke win­kel.”S­joe! Dis vrees­lik.
Jy voel as­of jy in ’n kar­ton­doos ge­druk word en e­ni­ge tyd kan ver­smoor. Maak net jou mond oop oor die on­reg teen­oor jou dan is die gort nou gaar.
Ou­ers moe­nie ver­keerd ver­staan nie; hul kin­ders is al die ja­re ge­hoor­saam, toon re­spek teen­oor hul­le en waar­deer die lei­ding, maar geen vol­was­se­ne wil ge­sê word hoe hy of sy hul sa­la­ris moet span­deer nie. Geen huis­vrou wil voor­ge­sê word wat­ter kos sy vir haar ge­sin moet kook en hoe sy
Som­mi­ge vol­was­se­nes is bang vir hul ou­ers en waag nie om hul mon­de oop te maak wan­neer hul­le voel om hul o­pi­nie te lug nie.
dit moet voor­be­rei nie. Hoe gaan vol­was­se­nes leer as hul­le nie fou­te be­gaan nie? Se­ker­lik sal hul­le raad vra as hul­le vas­haak. ’n Vol­was­se­ne sal nooit soos ’n vol­was­se­ne voel ter­wyl ou­ers daar­die een nog soos ’n kind be­han­del nie. Som­mi­ge vol­was­se­nes is bang vir hul ou­ers en waag nie om hul mon­de oop te maak wan­neer hul­le voel om hul o­pi­nie te lug nie. Dus doen hul­le maar al­les wat hul ou­ers van hul­le ver­wag, maar diep in hul har­te voel hul­le siels­on­ge­luk­kig. ’n Vrou sal net om haar ou­ers te­vre­de te stel, daar­die pers rok wat sy haat, koop en aan­trek net om­dat haar ma daar­van hou. Dis ook soms hoe­kom ma en dog­ter ge­reeld in kle­re­win­kels stry kry. Elk­een wil koop en dra waar­van hul­le hou. Nie­mand wil ie­mand an­ders se styl koop of dra nie. Daar is geen op­stand teen ou­ers nie, maar gun ’n vol­was­se­ne hul eie le­we. Se­ker­lik het daar­die kind oor die ja­re baie in­ge­neem wat Ma of Pa hul­le ge­leer het en ook selfs ’n paar duur les­se langs die pad ge­leer en dit sal daar­die een al­tyd by­bly. Die be­jaar­des sê al­tyd, wees ver­sig­tig wat jy voor ’n kind doen of sê, want ’n kind het ’n ge­heue soos ’n o­li­fant. Al het iets baie ja­re te­rug in hul kin­der­ja­re ge­beur, sal hul­le dit steeds kan ont­hou al het hul­le nie hul ou­ers ge­sê nie.
Ja, nie al­mal is ge­luk­kig om met al­bei ou­ers groot te word. Par­ty het net ’n ma of an­der het net ’n pa. Som­mi­ges word by ou­ma groot, want die ma en pa is oor­le­de.
Kin­ders wat met al­bei ou­ers groot­ge­word het, is dank­baar vir al die lei­ding, le­wens­les­se, pak slae en lief­de, maar dis nou tyd dat hul­le hul eie pot­jie krap. Of dit nou gaan aan­brand en of dit ’n pot kos is wat op wa­ter dryf … daar­die een moet self leer en voel hy of sy is in be­heer van hul be­slui­te in die huis­hou­ding en le­we. El­ke dog­ter wil se­ker­lik ’n ma vir haar kin­ders wees soos haar ma ’n ma vir haar as kind ge­wees het en daar­die waar­des en nor­me sál sy in haar huis toe­pas.
Wat ’n won­der­li­ke be­vry­ding wan­neer ’n vol­was­se­ne soos ’n groot­mens be­han­del word. Jy is vry om jou eie keu­ses te maak. Jy kan kom en gaan waar en wan­neer jy wil. Jy kan kos kook waar­van jy hou. Jy kan kle­re koop waar­van jy hou. Jy kan die ti­pe werk ver­rig waar jy jou pas­sie kan uit­leef. Ui­t­ein­de­lik kan jy jou merk daar bui­te maak. Die wê­reld lê oop vir jou om a­sem te skep om al die fan­tas­tie­se din­ge daar bui­te te er­vaar.
Die ge­heim is om as ou­er daar te wees wan­neer jou vol­was­se kind jou no­dig het, nie om hul be­slui­te vir hul­le te maak nie.
So leef en wees ge­luk­kig en waar­deer me­kaar.