In chemie, a sout is 'n ioniese verbinding wat kom uit die neutraliseringsreaksie van 'n suur en 'n basis. Laat ek dit vir jou verduidelik.
Molekules wat 'n elektriese lading het, word ione genoem. Dié met 'n positiewe lading is katione, en diegene met 'n negatiewe lading is anione. Hulle is soos die teenoorgestelde ente van 'n magneet, dus anione lok katione.
Sure word stowwe positief gelaai waterstofione (H +) vrygestel wanneer dit in water, terwyl basisse negatief gelaaide hidroksiedione (OH-) in water vrystel. Wanneer hulle saam gemeng word, neutraliseer hulle mekaar en produseer 'n sout.
So soute bestaan ​​slegs uit positief gelaaide katione gebind met negatief gelaaide anione. Natriumchloried is 'n positiewe natriumioon (Na +) gebind met 'n negatiewe chloriedioon (Cl-). Die eienskappe van soute verskil, afhangende van watter ione gekombineer word.
Nie alle soute is veilig om te eet nie, en nie almal smaak sout nie. Die katioon bepaal of 'n sout sout het, en die anion bepaal die intensiteit van daardie smaak.
Om met ons smaakreseptore te kommunikeer, moet soute eers verdeel word - of distansieer - in hul ione. Dit vereis 'n oplossing, soos speeksel of water. So as jy jou tong uitsteek totdat dit droog word en sout daarop sit, sal jy nie die soutigheid smaak nie.
Terwyl soute by water byvoeg, is 'n redelik veilige chemiese reaksie, in hul elementêre toestand, kan elke komponent hoogs reaktief wees. Sodium en chloor reageer homself met water, maar is stabiel wanneer hul ione bymekaar is in 'n sout.
Natrium het 'n beroemde energetiese reaksie op water.
Chloor is ook nogal nare dinge.
Mense het vir twee eenvoudige redes sout tot duisende jare vir kos bygevoeg: dit is 'n goedkoop en natuurlike preserveermiddel; en dit maak kos smaak beter.
Sout byvoeging maak kos langer deur die vermindering van die "water aktiwiteit"Van voedsel. Sout maak in wese die water op en skep 'n "droë" omgewing waar dit moeilik is vir die bakterieë wat kos spoel om te groei. Sout trek ook water uit die klam binnekant van bakterieë na die droër omgewing en vermoor hulle.
Op die regte vlakke smaak sout goed. Dit is waarskynlik dat sout ontwikkel het as 'n aangename smaak om ons aan te moedig om die vereiste hoeveelheid te verbruik. Soute is belangrik in baie biologiese prosesse, soos senuwee sein, dus ons benodig sout in ons dieet.
Sout is ook 'n smaakversterker. Voeg 'n bietjie sout by en byna alles smaak beter. Byvoorbeeld, byvoeging van sout by hoendersoep maak dit nie net souter nie, dit maak dit dikker, meer gebalanseerd en meer "hoenderig". Sout doen dit op 'n aantal maniere.
Sout onderdruk die slegte geure in kos, sodat die meer aangename mense oorheers. Wanneer navorsers Gemengde bittere en soetoplossings bymekaar in 'n smaak toets. Sout bygevoeg, die mengsel het smaak soeter gemaak. Maar in die suiwer oplossing op sy eie, het sout nie die smaak soveel verbeter nie.
Baie vitamiene en antioksidante smaak bitter. Sout by kosse wat natuurlik bevat of versterk word, met hierdie bittere verbindings, maak hulle beter smaak. Daarom voeg ons dikwels sout by ons groen groente.
Sout verminder ook die hoeveelheid onbound water, bekend as die "wateraktiwiteit". Dit lei tot 'n relatiewe toename in die konsentrasie van die ander geurkomponente, wat die aroma, smaak en "dikte" van voedsel verbeter.
Dit kan smaak verbeter in lae vet of suikerverminderde weergawes van voedsel. Kontroleer dus jou voedingspanele; Jy mag dalk oortollige kilojoules verhandel vir oortollige sout, wat nie noodwendig gesonder is nie.
Gewoonlik eet dit te veel sout aan aan toestande soos kardiovaskulêre en niersiekte. Oormaat sout in 'n enkele dosis is ook nie goed nie. Sonder genoeg water om te pas, versteur oortollige sout die prosesse wat afhanklik is van 'n spesifieke soutkonsentrasie.
Oormatige sout stimuleer ook die bitter en suur smaak reseptore, as deel van "verdedigende eet". Dit is waarom sout byvoeg om kos te verbeter, maar om te veel bederf die maaltyd.
Die vlak van sout wat lekker of onaangenaam smaak, wissel tussen individue. Dit is deels te danke aan ons gene, maar akklimatisering vind ook plaas, afhangende van ons normale dieetgewoontes.
Mense met 'n dieet wat normaalweg hoog in sout is, pas by om meer sout te verkies. Diegene met lae soutdiëte in die vroeë lewe eet minder sout en het laer bloeddruk in latere lewe. Ons kan egter hierdie akklimatisering in omgekeerde gebruik as 'n strategie om soutinname te verminder.
Dit kan stadig stadig by jou eie kos voeg, sowel as voedselvervaardigers wat die vlakke in hul produkte stadig oor tyd verminder, sodat verbruikers kan aanpas.
Kaliumchloried is 'n ander sout wat soms gebruik word om natriumchloried te vervang. Maar, soos dit ook bitter smaak, so dit kan slegs as 'n gedeeltelike vervanging optree. Deur nog meer komplekse mengsels van soute te gebruik, kan ons die soutgeur verbeter en so minder gebruik.
Nog 'n benadering is om die sout ontbind meer doeltreffend sodat die smaak vinniger raak. Deur sout op die oppervlak van voedsel te voeg, eerder as om dit in te meng, kom die sout vinniger by die speeksel. Deur die soutpartikelgrootte te verminder, wat die oppervlaktes verhoog, kan die sout ook vinniger in speeksel oplos, wat die "soutigheid" verhoog.
Nog 'n interessante oplossing het onlangs ontstaan ​​uit 'n span Japannese navorsers: 'n vurk wat jou tong gee klein elektriese skokke soos jy eet. Die elektriese impuls simuleer 'n soutgeur en verminder die behoefte om sout by jou kos te voeg.
Baie van die sout wat ons eet, is weggesteek in kos wat baie mense nie eens "sout" sal noem nie. En Australiërs eet meer as die aanbevelings. So nou dat jy die wetenskap ken, kan jy dit gebruik om ingeligte keuses te maak oor soutvoedsel.
Emma Beckett, PhD Kandidaat (Menslike Molekulêre Voeding Laboratorium) & Toevallige Akademiese (Biomediese Wetenskap en Farmasie), Universiteit van Newcastle