🥇 ▷ DLC Assassin's Creed Odyssey Lost Lost Tales of ... ✅
DLC Assassin's Creed Odyssey Lost Lost Tales of …
Ek het 90 uur Assassin's Creed Odyssey, en op 'n stadium is baie nuwe take by my dagboek gevoeg. Hierdie take word genoem Lost Tales of Greece, en vir die duidelikheid Ek het hulle nie daar geplaas nie.
Die take is gratis DLC's wat gedurende die jaar uitgereik is Odyssey eerste jaar. Ek was vererg toe ek hulle sien. Ek kyk graag dinge op my taaklys en probeer die verhaal uiteensit. Maar in plaas daarvan kon ek net skree as my taaklogboek vol nuwe inhoud was.
EN Verlore verhale moenie die storie voortsit nie Assassin's Creed Odyssey. Dit word as onafhanklike verhale beskou; Baie van hulle benodig besoeke aan plekke wat goed vertrap is. Was dit … pluis? In myne honderd-vyf-en-sestig uur RPG? Wie het tyd hiervoor?
Maar ek is hier om my woorde te eet, vriendinne. Ek gebruik immers hierdie buitemuurse aktiwiteite – weet jy dat daar 'n trofee is om elkeen te voltooi? – en hulle is ballers. Dit bevat 'n paar van die beste tekste in die spel en is 'n effektiewe vertoonvenster van baie dinge wat Assassin's Creed Odyssey so magies maak.
As u nog nie hierdie missies gespeel het nie, maak dit reg vir die liefde van alles. Laat ek tot dan toe verduidelik wat hulle so goed maak.
Lost Tales ontwikkel op grond van Odyssey-motiewe
Ek het begin met 'Seducing my brother' nadat ek in die versoeking gekom het deur 'n soepel titel. Hierdie verhaal begin wanneer Kassandra 'n man uit bandiete red. Maklik! Ek dink. Nou neem ek hierdie trofee!
Glad nie! Nadat Lykinin huis toe gebring het, het ek sy broer Timotheos ontmoet (ek sou waarskynlik die een moes sien kom). Die standaardopdrag "Save the NPC" het 'n aangrypende familiedrama geword – met die gesonde kant van die romantiek. Lykinos en Timotheos se pa is onlangs oorlede, en die broers het gesukkel om oor hom te treur. Waarom was hierdie bandiete nog lastig? Die sagte digter Lykinos en die stoere Timotheos het om my gevoel geveg toe ek 'n volledige, opwindende verhaal vertel.
Die familie is wat Assassin's Creed nog altyd die beste gedoen het. Elke inskrywing in die reeks is ten minste a klein 'n bietjie oor die familie, bloot omdat die eienskappe van die Slayer oorgeërf word. Maar sommige speletjies behandel die onderwerp meer direk. Assassin's Creed 2 en sy voortsettings wys dat Ezio die hoof van sy gesin word en sukkel met sy erfenis. Tweeling en broers en susters, Jacob en Evie, is betrokke in broers en susters (en hul gespanne verhouding met hul oorlede vader) dwarsoor Londen. Assassin's Creed Konsortium. (En ons kry steeds goeie musiek uit die familietema.)
Ubisoft deur Polygon
Odyssey is geen uitsondering op hierdie tradisie nie: Kassandra of Alexios se reis is om hul gebroke familie te herstel. Lost Tales handel ook oor gesinsaangeleenthede, slegs op kleiner skaal.
Een van die absoluut uitstaande verhale is 'n 'vriend wat die moeite werd is om te sterf', die taak van die vrome kaptein Kassandra, Barnaba. Hy het 'n profetiese droom gehad oor sy vermiste vrou, wat lankal as dood beskou is. Hy sien haar in verskillende gevaarlike situasies en smeek Kassandra om haar te volg.
"Sy lewe!" – dring hy daarop aan. 'Ons moet haar net vind!'
As Kassandra dit aanvaar, kan sy dit doen, terwyl sy haarself toelaat om Barnaba te oortuig ('U vrou was beslis wyn saam met 'n heks drink! ") Of as jy dit verbrand. Ek het besluit om nie die ou se borrel te pop nie. Ek hou van Barnabas en hou daarvan om daarvan gehou te word. As hy vra of sy speserye, wat ek in die grot gevind het, deur sy vrou gebruik is om die fietsryers te help om die ander oog te laat groei (moenie vra nie), stem Kassandra dalk saam: dit is natuurlik towerkruid!
'Die meeste sou my mal noem, maar nie jy nie! Jy is regtig my beste vriend, het Barnaba my gesê. Sy weet hoe om 'n meisie goed te laat voel met haar besluite.
Hierdie verhaal bied Barnaba se verhouding met Kassandra aan, asook sy eie verhaal. Hy speel ook met een van my gunsteling elemente Odyssey: die poreuse grens tussen mite en werklikheid.
Barnabas is godsdienstig en glo volkome in gode en monsters. Odyssey sy stel gewoonlik geloof as 'n grys gebied voor. Hierdie wêreld is beslis meer magies as die vorige speletjies in hierdie reeks, maar daar word gereeld verduidelikings gegee oor die wonderwerke wat Barnaba in die wêreld sien.
Take soos "n Vriend wat die moeite werd is om te sterf', reproduseer beide kante van hierdie argument op 'n uiters aangename manier. Die bestaan ​​van gode word ondersoek, selfs al word dit nie bevestig nie. In so 'n groot deel van die wêreld in antieke Griekeland, waarom sou die gode nie nader aan die werklikheid voel nie?
'N Sinvolle dialoogkassie
In 'Die nalatenskap van die digter' ontmoet ek weer my ou vlam, Alcibiades. Hy is 'n Atheense generaal waarvan elke woord druppel van insinuasie. Alcibiades is op die poësiefees dat hy eed word elke jaar regtig geil. Hy wil hê dat ek sy skaam vriend digter, Orchimedes, moet help om blomme af te lewer aan die legendariese digter Praxilli en om haar namens hom aan te skaf.
Hierdie eenvoudige uitgangspunt word weer verander in 'n omvattende familiegeskiedenis en verraad (en bandiete soos altyd!). Die lekkerste verrassing vir my was die vriendskap wat ontstaan ​​het tussen Kasandra en Praxilla – en die suur verhouding tussen Praxilla en die vrou wat haar lyre herstel, wat ook die liefhebber van Praxilla kan wees. Ons sal miskien nooit weet nie. (Hy is haar geliefde.)
As meerderheid Assassin's Creed Odyssey, "Die nalatenskap van die digter" word toenemend gewild deur as Kassandra te speel. Dit is een van die min wedstryde wat ek gespeel het waarin daar soveel tematiese, swaar tematiese gesprekke tussen vroue is. Kassandra het haar lewe daaraan gewy aan die herstel van die gesin waaraan haar vader geboorte gegee het, en Praxilla het haar man en kinders agtergelaat om gedigte voort te sit.
Beide perspektiewe word met respek behandel, en die lewens van hierdie twee karakters lewer 'n ryk gesprek oor seldsame onderwerpe in hierdie soort blokraai.
Van die een draer na die arend na die ander …
Ek moet die laaste skree: "n Werklike, slegte dag.' Hierdie verhaal neem Kassandra na 'n dorp wat misthios nodig het! Net … hier was misthios. En hy het regtig fucked. hy ook beweer dat hy die Eagle Carrier is, wat die titel van Kassandra is.
Kassandra belowe om die gemors op te ruim en volgens die naam van die taak gaan alles vreeslik sleg. Die verhaal is lekker, onverwags en heeltemal piesang op die beste manier.
Alhoewel Lost Tales of Greece na die einde van die wedstryd 'n gratis DLC-spel is, lyk nie een van die missies 'n weerspieëling nie. Almal bied 'n ander perspektief OdysseyDie wêreld of karakters wat skryf en ontwerp op die hoogste vlak aanbied en hulself nie te ernstig opneem nie.
As jy nie by gekom het nie Odyssey na 'n geruime tyd, of u hierdie take in u dagboek geïgnoreer het, is dit die moeite werd om die tyd te neem om terug te gaan en te kyk wat hulle te bied het. Die spel was alreeds groot, maar hierdie kleiner stukke geskiedenis en karakters maak die pakket net aantrekliker en vollediger. Ek het gedink dit was 'n verrassende huiswerk, maar dit was 'n onverwagte fees.