Australiese ertjies en moordaardappels - ONDERWERPE - 2022
Australiese ertjies en moordaardappels
Deur Carmelo Ruiz Marrero
'N Geheime verslag van die biotegnologimaatskappy Monsanto oor sy maïs van 1339 bladsye, Ma 863, en rotte wat dertien weke lank hierdie koring gevoer het, het abnormale hoë tellings in wit bloed en limfosiete in die bloed gehad, wat toeneem in gevalle van kanker, vergiftiging of infeksie; lae retikulosietgetalle (dui op bloedarmoede); gewigsverlies in die niere (dui op probleme met bloeddruk); lewernekrose; hoë bloedsuikervlakke (moontlik diabetes); en ander nadelige simptome.
Voorstanders van GM gewasse en voedsel vertel ons en herhaal voortdurend dat hierdie nuwe produkte deegliker ondersoek en ondersoek is as enige ander produk in die geskiedenis, dat die potensiële impak daarvan op die menslike gesondheid en die omgewing so deeglik ondersoek is dat dit nie daar is nie. twyfel dat hulle gesond en veilig is.
Maar geld so 'n eis? Om hierdie vraag voldoende aan te spreek, kyk ons ​​na twee studies wat in 2005 aan die lig gekom het.
Op 22 Mei van daardie jaar het die Engelse koerant The Independent die bestaan ​​van 'n geheime verslag van die biotegnologiese maatskappy Monsanto oor sy geneties gemodifiseerde mielie Mon 863 gerapporteer. Volgens die verslag van 1 139 bladsye het rotte dertien weke lank hierdie koring gevoer. abnormale hoë wit selle en limfosiete in die bloed, wat toeneem in gevalle van kanker, vergiftiging of infeksie; lae retikulosietgetalle (dui op bloedarmoede); gewigsverlies in die niere (dui op probleme met bloeddruk); lewernekrose; hoë bloedsuikervlakke (moontlik diabetes); en ander nadelige simptome. Woordvoerders van Monsanto het verseker dat die maatskappy die verslag openbaar sal maak, maar tot dusver nog nie, met verwysing na "vertroulikheid", en slegs 'n opsomming van elf bladsye gepubliseer.
Verskeie spesialiste wat die koerant geraadpleeg het, was dit eens dat die gegewens in hierdie opsomming kommerwekkend is, omdat die veranderinge in die bloed kan aandui dat die immuunstelsel beskadig is en / of dat gewasse groei. Genetikus Michael Antonin van die Guy's Hospital Medical School het gesê die bevindings in die opsomming is "baie kommerwekkend vanuit 'n mediese oogpunt."
Dit is belangrik om daarop te let dat hierdie belangrike inligting nie openbaar is nie weens Monsanto se goeie trou, maar omdat 'n goeie burger met toegang tot vertroulike sakedokumente die risiko geneem het om dit openbaar te maak. Was dit nie vir hierdie anonieme held nie, sou ons steeds salig onkundig wees oor die gevolge van Maandag 863.
As die opsomming skrikwekkend is, kan die volledige verslag waarskynlik nog skrikwekkender wees.
Hoe is dit moontlik dat die regulerende owerhede Monsanto toelaat om hierdie verslag geheim te hou in die lig van wat in sy opsomming geopenbaar word?
Die mees tragikomiese ding aan hierdie saak is dat die mon 863-koring in die Verenigde State mag plant en verbruik. Monsanto het ons hierdie mielies gevoer, wetende dat dit potensieel gevaarlik vir mense is.
En hoeveel meer sulke verslae is daar oor ander GM-produkte? Is daar meer produkte gelyk aan of skadeliker as wat die Mon 863 vandag op die mark sal wees? Ons moet albei vrae beantwoord: ons kan nie twyfel dat daar meer is nie. Maar wetenskaplikes wat vir hierdie maatskappye werk, moet gewoonlik nie-openbaarmakingsooreenkomste onderteken. Woordvoerders en verskonings van korporasies vertel ons dat navorsing en ontwikkeling van transgeniese produkte met die oog op die openbare belang gedoen word, maar wetenskaplike navorsing kan nooit in die openbare belang wees as daar geheimhouding is nie. Hierdie geheimhouding is veral kommerwekkend as dit kom by data wat betrekking het op die gesondheid en veiligheid van mense. As hierdie produkte so veilig is, waarom geheimhouding?
Die industrie sê dat ons dit moet vertrou omdat maatskappye duisende studies oor GM-gewasse gedoen het. Maar die meeste van hierdie agronomiese navorsing is nie relevant vir kwessies rakende die gesondheid van die mens of die omgewingsimpak nie.
In elk geval is die oorgrote meerderheid van hierdie ondersoeke en die resultate daarvan vertroulik. Hierdie vertroulikheid kan slegs twee verklarings hê. Die een is dat sulke studies so swak gedoen word dat dit geen kans het om in die wetenskaplike literatuur gepubliseer te word of deur 'n akademiese instelling ernstig opgeneem te word nie. Die ander is dat die uitslae van sulke studies 'ongemaklik' was, soos in die geval van mielies op Maandag 863.
Die Australiese ertjie
Die ander studie waarna ek verwys, het verlede November aan die lig gekom. In die betrokke studie het 'n eksperimentele transgeniese ertjie wat in Australië deur die Commonwealth Scientific and Industrial Research Organization ontwikkel is, 'n sterk immunologiese reaksie by laboratoriumrotte ontlok. 'N Geen wat van die pienk boontjie geneem is, is in hierdie ertjie ingevoeg, wat 'n eienskap bevat wat help om plae te bestry. Die skeppers van hierdie ertjie was op soek na 'n manier om te bestry wat in Engels die "pea weevil" genoem word, wat tot 30% van die Australiese oes eet, ter waarde van $ 100 miljoen.
'N Genetiese kruising van pienk boontjie tot ertjie is nie so drasties as om gene van meer organismes soos virusse en bakterieë in te voer nie, en die wetenskaplikes het dus geen verrassings verwag nie.
Wetenskaplikes aan die John Curtin School of Medical Research in die stad Canberra het die transgene ertjie onderwerp aan 'n reeks toetse wat gewoonlik op dwelms gedoen word, nie op voedsel nie.
Hierdie toetse het gedetailleerde volgorde van die transgene proteïen en die ooreenstemmende geen daarvan voor en na geenoordrag na die ertjie ingesluit, benewens die MALDI-TOF-spektografiese toets, wat subtiele veranderinge in proteïenstruktuur kan opspoor.
Die rotte wat die produk ingeneem het, het beduidende veranderinge in hul immuunstelsels en limfkliere getoon. Hulle het ook op 'n soortgelyke manier gereageer toe hulle aan albumien en twee ander stowwe blootgestel is, wat aangetoon het dat hierdie ertjie die onderwerp nie net allergies kan maak vir ertjies nie, maar ook vir ander voedsel.
Daar moet beklemtoon word dat die toetse wat die Australiërs gedoen het, volgens die wet nie vir GM-voedsel in die Verenigde State vereis word nie. Hierdie produk sou die Amerikaanse mark betree as dit deur die reguleringsstelsel van die Food and Drug Administration (FDA) en die Ministerie van Landbou (USDA) geslaag het. Daarom moet dit ons nie verbaas dat transgene produkte wat gelyk is aan of skadeliker is as wat die betrokke ertjie tans op die mark is nie.
Net so of interessanter as die resultate van die eksperiment is die feit dat dieselfde wetenskaplikes wat die ertjie ontwikkel het en die eksperiment gedoen het, nie die belangrikheid van wat hulle gedoen het, begryp het nie. Hulle was regtig oortuig daarvan dat toetse soos dié wat hulle afgelê het, die norm in die res van die wêreld was.
Navorser Jeffrey Smith, skrywer van die boek "Seeds of Deception", het met hulle gesels en hulle uitgedaag om 'n enkele geval van 'n transgeniese voedselgewas aan te bied wat toetse ondergaan het soos dié wat hulle gedoen het.
Pusztai se omstrede aartappels
Maar voordat ons verder gaan met die Australiese ertjie, laat ons teruggaan na die negentigerjare, toe 'n wetenskaplike in die Verenigde Koninkryk ewe oortuig was dat die veiligheid van GMO's bewys is totdat dit sy beurt was om wetenskaplike verslae daaroor te lees. Die wetenskaplike, Arpad Pusztai, is 'n wêreldowerheid vir die bestudering van lektiene, 'n spesifieke soort proteïene wat in plante voorkom.
Adverteerders in die biotegnologiebedryf het buitengewone moeite gedoen om hul geloofwaardigheid te vernietig en hul loopbane te beëindig, en die verkeerde inligting wat hulle gegenereer het, het selfs mense wat volgens my beter ingelig was, verwar. 'N Suid-Amerikaanse kollega het vir my gesê dat dit nie goed is om Pusztai as wetenskaplike verwysing te gebruik nie, want hy was
Maar teen die negentigerjare het Pusztai meer as 270 studies en drie boeke oor die lesings gepubliseer, twee van hierdie boeke wat hy saam met sy vrou Susan geskryf het. Pusztai werk sedert die sestigerjare aan die Rowett Institute in Skotland, die invloedrykste en gesogste instelling in Europa wat hom toelê op die bestudering van menslike voeding. Nadat hy 60 jaar oud is, dit is die aftree-ouderdom by die Instituut, het die direkteur van die instelling, dr.
Philip James het hom gesmeek om te bly, en het sedertdien die gesogte Leverhulme-genootskap gewen en lidmaatskap gekry by die Royal Society of Edinburgh.
In 1995 het die Skotse Departement Landbou, Omgewing en Visserye 'n span onder leiding van Pusztai opdrag gegee om 'n studie te doen oor die gevolge van transgeniese voedsel. Die ander twee instellings in sy span was die Scottish Crop Research Institute en die Departement Biologie aan die Durham Universiteit. Pusztai se span het daarin geslaag om hierdie kontrak te wen in kompetisie met 28 ander navorsingsinstellings regoor Europa, en hul metodologie is goedgekeur deur die Navorsingsraad vir Biotegnologie en Biologiese Wetenskappe. Die prosedures en riglyne wat Pusztai se span in die loop van hul studie ontwikkel het, sou dan deur Europese reguleringsagentskappe gebruik word om GM-produkte te evalueer.
Dit is die moeite werd om te noem dat daar destyds nie een enkele studie was oor die veiligheid van GMO's in die wetenskaplike literatuur nie. Die Pusztai-studie was die eerste onafhanklike studie hiervoor.
Pusztai het toegang gehad tot vertroulike wetenskaplike verslae van die biotegnologie-industrie wat gebruik is om aansoek te doen om goedkeuring van GM-produkte in Europese markte, en wat volgens hom die skokkendste en onaangenaamste in sy hele professionele loopbaan was. Hy het bevind dat die verslae so ontbreek en onvolledig was dat dit geen nut het nie. Volgens Pusztai is hulle inderhaas gedoen en met die uitsluitlike doel om ten alle koste goedkeuring te verkry. Hulle sou nooit die sif van die wetenskaplike gemeenskap deurgekom het nie.
Die span van Pusztai het die opdrag gekry om 'n transgene aartappel te ondersoek wat 'n geen van die sneeuwklokjie ingevoeg is wat die insekdodende lektien GNA kodeer. Die eerste verrassing was toe die eienskappe van aartappels ontleed word. Nie net
hul voedingspeil was buitengewoon - een van die monsters het 20% minder proteïene as normale aartappels - maar die afwykings was verskillend in elke eksemplaar. Die aartappels was almal van dieselfde stam en alle susters, dit wil sê afstammelinge van dieselfde voorouer, en almal is aan dieselfde genetiese modifikasie onderwerp, sodat hulle van nature nie so van mekaar kan verskil nie. Dit het getoon dat genetiese ingenieurswese nie in staat is om eenvormige, stabiele en voorspelbare resultate te lewer nie, soos beweer deur die bedryf.
Laboratoriumrotte wat hierdie aartappel gevoer het, het hul immuunstelsel en gewigsverlies in verskeie van hul organe, waaronder die brein, testes en lewer, aansienlik beskadig.
Sommige het abnormale groei in hul dermselle, wat 'n voorkankeragtige simptoom kan wees. Die GNA-lektien kon nie die skuld kry vir hierdie effekte nie, want dit is skadelik vir soogdiere.
Die verduideliking moes in die proses van genetiese invoeging self plaasvind.
In plaas daarvan om lof te ontvang, was Pusztai die teiken van 'n smeer- en diskrediteringsveldtog waaraan die Rowett Instituut self deelgeneem het. Dr James het hom toegang tot sy laboratorium en dokumente geweier en sy studie aan 'n oudit onderwerp, iets wat slegs gedoen word as daar rede is om te glo dat bedrog gepleeg is.
'N Gag-bevel is ook aan hom opgelê, sodat hy homself nie kon verdedig teen die valse beskuldigings waaraan hy onderwerp is nie. Onder die ander leuens wat aan die pers versprei is, lui 'n verklaring van die Rowett Institute dat die lektien wat in die eksperiment gebruik is nie GNA was nie, maar concanavalin A (Con A). Hierdie verkeerde inligting het die geloofwaardigheid van Pusztai verskriklik beïnvloed, aangesien Con A giftig is vir soogdiere, anders as die lektien GNA, wat eintlik gebruik is. Die argument het begin versprei dat die resultate van Pusztai se eksperimente nie verbasend was nie, aangesien die transgene aartappel wat bestudeer is, verander is om 'n stof wat giftig is vir soogdiere af te skei. Maar weens die knewelbestelling kon Pusztai nie hierdie of die ander vals bewerings wat die pers publiseer, regstel nie.
Ondanks die spesialiteit van Rowett Institute, voeding, en hierdie kontroversie oor voeding, het nie een voedingkundige in die span die oudit uitgevoer nie. Die ouditeure het drie jaar werk in net tien uur ontleed en tot die gevolgtrekking gekom dat die studiegegewens nie die gevolgtrekkings wat Pusztai bereik het, regverdig nie.
Die ouditeursverslag is nooit gepubliseer of aan die portuurbeoordelingsproses onderwerp nie. Slegs tien eksemplare is gedruk. Volgens Pusztai en sy vrou, wat een van die eksemplare ontvang het, was die verslag deurspek met foute.
Maar verskeie kollegas het Pusztai se redding gevra deur die dokumentasie van die omstrede studie te sien. Die kanonne van wetenskaplike etiek stel wetenskaplikes in staat om hul data met kollegas te deel, en die Rowett-instituut het die betrokke dokumente onwillig beskikbaar gestel.
In Februarie 1999 het 30 wetenskaplikes van dertien lande wat die dokumente gelees het, 'n internasionale memorandum gepubliseer wat Pusztai ondersteun en gevra het vir 'n moratorium vir die ontwikkeling van transgeniese gewasse.
Later het in die Europese pers verslae verskyn dat die Britse premier Tony Blair persoonlik aan die vervolging teen Pusztai deelgeneem het en 'n beroep op Philip James gedoen het om hom te vra om Pusztai stil te maak. Soos uitgevind deur professor Robert Orskov, wat 33 jaar aan die Instituut gewerk het en tans lid is van die Royal Society of Edinburgh en 'n konsultant van die Organisation of Nations.
Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbou-organisasie (FAO), Monsanto het die Amerikaanse president Bill Clinton gebel, Clinton het Blair gebel, en Blair het James genoem. Tot vandag toe was Blair nog nie duidelik oor sy rol in hierdie skandaal nie, maar dit is openbare kennis dat Clinton en sy landbousekretaris Dan Glickman baie druk op Blair en ander Europese leiers uitgeoefen het om die kommersialisering van GMO's goed te keur.
Pusztai is uiteindelik tereggestel en is vandag 'n internasionaal erkende owerheid oor GM-produkte. Hy het onlangs 'n uitgebreide verslag gepubliseer waarin hy AL die studies in die wetenskaplike literatuur rakende GMO's ontleed.
Maar hy moes 'n groot prys betaal vir sy integriteit. Sedert die kontroversie begin het, het hy twee hartaanvalle gehad en hy en sy vrou gebruik permanente hoë bloeddrukmedikasie.
Gaan terug na 2005
Laat ons nou teruggaan na 2005 om die Australiese ertjie-kwessie aan te pak. Smith het met Pusztai oor die Australiese studie gesels, en Pusztai het hom verseker dat dit beslis nuut en ongekend is.
Smith het die studie ook met Gilles Eric Seralini bespreek, wat al die voorleggings van die biotegnologiebedryf aan Europese owerhede hersien het en gesê dat hy nie bewus is van transgeniese plante wat sulke gedetailleerde ondersoeke ondergaan het nie.
Nou wil ek u 'n bietjie vertel oor Jeffrey Smith, wat nie 'n wetenskaplike is nie, maar steeds een van die bes ingeligte mense in die GMO-debat is. Hy het die manuskrip van sy boek aan 'n vooraanstaande Duitse bioloog, Christine von Weizsaecker, voorgelê en haar goedkeuring gevra. Sy het geantwoord dat sy niks sou doen vir 'n boek waarvan die wetenskaplike gegewens nie 100% korrek was nie. Hy het die manuskrip noukeurig gelees en ontleed en aan 'n ander bioloog gestuur om te verseker dat geen van die inligting daarin buite konteks gehaal word nie. En dit onderskryf.
En as u meer wetenskaplike verwysings wil hê, is hier 'n ander een: 'Veiligheidstoetsing en regulering van geneties gemanipuleerde voedsel', 'n verslag van William Freese en David Schubert, gepubliseer in November 2004 in Biotechnology and Genetic Engineering Reviews. Volgens die studie is die evaluering van transgeniese voedsel in die Verenigde State nie effektief nie, aangesien dit gebaseer is op swak uitgevoerde navorsing en verkeerde uitgangspunte.
In die wetenskaplike literatuur is daar slegs een studie oor transgeniese voedsel wat met menslike proefpersone gedoen is. Die betrokke studie het bepaal dat die genetiese reekse van die transgene sojabone in die menslike dermflora opgeneem kan word. Die industrie en sy apologete het gesê dat so iets onmoontlik is, dat maagsappe en dermensieme die nukleïensure waaruit gene bestaan, oplos.
Maar nou weet ons dat dit nie die geval is nie.
Hierdie bevinding is veral kommerwekkend omdat baie GM-gewasse gene bevat wat antibiotika immuniteit bied. Die gevolge vir die volksgesondheid is koud, want as die dermbakterieë hierdie gene bevat, sal die behandeling van derminfeksies gevaarlik ingewikkeld wees.
In 2001 het die Amerikaanse sentrum vir siektebestryding berig dat dieet verantwoordelik was vir twee keer soveel gevalle van siektes as sewe jaar tevore ('n tydperk wat saamval met die massiewe bekendstelling van GM-voedsel in die mark). Ons praat oor 76 miljoen jaarlikse gevalle van siektes, waarvan 325 000 hospitalisasie en 5 000 sterftes tot gevolg het. Voeg daarby die toename van 33% in diabetesgevalle tussen 1990 en 1998, en die dramatiese toename in vetsug en kanker. Hou ten minste sommige van hierdie gevalle verband met die verbruik van GMO's? Ons weet nie. Geen wetenskaplike het die moeite gedoen om die ondersoek te doen nie.
Een laaste feit: Sojaallergieë in Engeland het met 50% gestyg in die jare dat GM-soja in die land ingevoer is, volgens die York Nutritional Institute.
Voorstanders van GMO's sê dat niemand in die nege jaar sedert die bemarking daarvan skade berokken is nie. Maar in ag genome die gegewens wat hier aangebied word, is sulke bewerings op sy beste dwaas en pseudowetenskaplik.
Freese, William en David Schubert. "Veiligheidstoetsing en
Regulering van geneties gemanipuleerde voedsel ".
Resensies oor biotegnologie en genetiese ingenieurswese - Vol.
Pusztai, A. et al. (2003) "Geneties gemodifiseerde voedsel:
Potensiële menslike gesondheidseffekte. "In: Voedselveiligheid:
Kontaminante en gifstowwe (red. JPF D'Mello) pp. 347-372.
CAB International, Wallingford Oxon, Verenigde Koninkryk.
Pusztai, Arpad (2005). "Pusztai beantwoord sy kritici"
Pusztai, Arpad (2006). "Nasionale regulasies moet
Weerspieël die risiko's van GE-gewasse "
Silvia Ribeiro. "Die rotte van Monsanto". Die dag
(Mexiko), 11 Junie 2005.
Andrew Rowell (2003). "Moenie bekommerd wees nie, dit is veilig om te eet:
Die ware verhaal van GM voedsel. "Earthscan Books.
Smith, Jeffrey (2003). "Sade van misleiding: blootstelling
bedryf en regering leuens oor die veiligheid van die
geneties gemanipuleerde voedsel wat u eet. "Ja!
Boeke / Chelsea Green Publishing.
Smith, Jeffrey (2005). "Geneties gemodifiseerde ertjies
Gevaarlike immuunrespons by muise veroorsaak ".
Smith, Jeffrey (2006). "Die draai van die Spin Masters
op geneties gemanipuleerde voedsel ".
* Carmelo Ruiz Marrero is direkteur van die Puerto Rico Biosafety Project. Aanbieding aangebied aan die Vereniging van Wetenskaplikes van die Landbouproefstasie in Puerto Rico. 27 Januarie 2006, Aguadilla, Puerto Rico "DIE RISIKO'S VAN TRANSGENIESE GEWASSE: 'N EKOLOGIESE SOSIALE PERSPEKTIEF",