MY HONDSGESKIEDENIS (DEEL 2) - OPLEIDING - 2020
My hondsgeskiedenis (deel 2)
Die eerste besoek aan die Pinsk klub ...
Die volgende dag, Sergey en ek, het twee honde geboei, na die klub gegaan. Moet ek die gevoelens beskryf wat my oorweldig het? Alles rondom was pragtig, langs my rustig, sonder jerks en onnodige gebare, daar was 'n ware selfversekerde herderhond (Sergey het my toevertrou aan Rada), ander het ons met belangstelling en respek gekyk.
In die klub het ek die hoof ontmoet - Grigory Copeles, het die kurrikulum bestudeer, met genoegdrag dat die siniese sport daarin een van die hoofrigtings is. Bekend met die materiaal basis en opleidingsplatform. Daar was al die nodige toerusting, 'n stel struikelblokke en strukture. In totaal was daar 'n duidelike organisasie en voorbeeldige orde, alles is pragtig en deeglik gedoen.
Met betrekking tot sportopleiding was daar een belangrike nadeel. Volgens die reëls van die somerkollege-kompetisie, is een van die tipes van die program om 'n atleet met 'n hond in 'n hindernisbaan van 300 meter te oorkom. Dit was onmoontlik om volgens die reëls van die kompetisie struikelblokke op die grondgebied van die klub te plaas, sodat atlete met honde moes oplei, hoofsaaklik aan die tegniek om hindernisse te oorkom.
Spoedopleiding in die winter was onmoontlik om te doen. In die lente en somer is die struikelblokke na een van die stadsparke verwyder. Dit het sekere ongerief veroorsaak, maar die atlete het nie gekla nie en met entoesiasme het hulle gedoen wat hulle liefgehad het, ten spyte van die probleme en probleme.
Nadat hy alle opvoedkundige en sportkwessies bespreek het, het Gregory voorgestel dat ek as sportspesialis met 'n hoër onderwys die bestuur van sportaktiwiteite van die klub lei. Daar was baie werk wat gedoen moes word. Dit was nodig om die hele proses van atlete en honde op te lei, gebaseer op die teorie en metodologie van fisiese kultuur en sport, sportfisiologie en baie ander wetenskaplike en sportdissiplines. Oor die algemeen was daar nie net 'n groot maar 'n groot hoeveelheid werk wat voorlê nie. Maar alles wat later kom ...
Nou het die gesprek met die hoof van die klub oor die hoofsaak gegaan: gaan ek 'n hond kry, wil ek myself en somer alomteenwoordige gebeure oplei? Natuurlik het ek positief op al hierdie vrae beantwoord. Daar moet op gelet word dat teen daardie tyd byna geen veranderinge in die regulasies oor die kompetisie vir die somer allround plaasgevind het nie.
Slegs honde van diensrasse met die verpligte teenwoordigheid van stamboekdokumente mag aan die kompetisie deelneem. Blykbaar vir uiterlike eienskappe wat ten volle voldoen aan die standaard van die Oos-Europese Herder, was gehoorsaam en hanteerbaar, maar ... sonder stamboom. Iewers, sodra ek dit al geslaag het ... Is dit weer regtig ongeluk? Maar dit was nodig om Gregory, 'n man wat werklik verlief was op sy werk, te ken.
Aangesien ek hart verloor het, het hy verskeie opsies aangebied. Eerstens, om in die tou te registreer vir die aankoop van 'n hondjie (voordat ek dit gekry het, moes ek die teoretiese kursusse vir begin honde fokkers gaan). Tweedens was daar in die klub ongeveer 10-15 honde met 'n hoë mate van voorbereidheid in die algemene opleiding en beskerming en bewaking, wie se eienaars nie sport wou speel of, volgens ouderdom of gesondheid, nie aan kompetisies kon deelneem nie.
Gregory het my oortuig dat die meeste van hierdie eienaars graag hul troeteldiere sal lok om deel te neem aan die opleidingsproses en kompetisies met ander sportopleiers. Die uitweg van my "horseless" situasie was redelik aanvaarbaar. Radu Grigory het my na sy plek toe geneem (hy het as sekuriteitshoof gewerk by 'n groot veeteeltkompleks met sy eie dienshondkudde) en ek het begin om kursusse by te woon vir die opleiding van beginnertelers. Ek het ondervinding gehad om honde te hou en op te lei, die leerproses was maklik, ek het baie nuwe en interessante dinge geleer.
Klasse is deur Gregory self uitgevoer, wat 'n goeie honde-ervaring het, en Natalia Lunkina, 'n instrukteur in die stamboom van honde. Die klasse was aktief, die kadette het baie vrae gevra en volumineuse, omvattende, "nie-boek" antwoorde vir almal ontvang. Die tyd het gevlieg, ek het die eksamens suksesvol geslaag en het gretig begin wag vir my eerste "regte" (met dokumente) hondjie. Die klub het baie werk gehad - basiese kursusse oor die opleiding en opleiding van hondjies, klasse in die algemene verloop van opleiding en beskermende wag diens, sportopleiding en nog baie meer.
Ek het opgelei in sport en opleiding met 'n groot, fisies sterk manlike "Duitse" genaamd Zord. Sy minnares, Nina Ivanovna, was 'n pragtige, vriendelike en responsiewe vrou. Na die dood van haar man het 'n beampte en 'n veteraan van die USSR-weermag, wat hoofsaaklik betrokke was by die voorbereiding van Zord, alleen gelaat, nie ver van die klub geleef nie. En dikwels, ten spyte van haar gesondheidsprobleme, het hulle in die klas gekom en net gepraat.
Zord met sy minnares Nina Ivanovna in die klub, PINSK 1986
Zord was heeltemal opgelei, het in sy bategediplomas van 1 graad in die algemene opleiding en beskerming van wagte gehad, maar met een nadeel. Hy was 'n "oorgroeide", het baie gewig gehad en het gevolglik lae spoed en mobiliteit tydens die oefeninge van die algemene opleiding gehad. Maar in die implementering van die elemente van die loop van die wag diens was hy nie gelyk nie. Nie almal het ingestem om 'n beskermende kit te dra vir die uitvoering van klasse met die Zord nie.
Nina Ivanovna was baie tevrede met my kommunikasie met die hond, met wie ek vinnig 'n gemeenskaplike taal gevind het. Ek was beïndruk deur sy erns, fisieke krag. Ons het ernstig begin werk met spoed. Tussen Maart en Julie 1986 is daaglikse langlaaproetes, 'n hond wat langs 'n fiets ry, swem (begin einde April), opdraand hardloop en baie ander oefeninge wat geleidelik positiewe resultate opgelewer het. Zord het meer aktief geword, belangstelling, dit het baie makliker geword om saam met hom te werk.
Igo. Onvoltooide drome ...
In Maart 1986 het my lang tyd droom waar geword - ek het die eienaar geword van 'n Duitse (Oos-Europese) herderhond - 'n pragtige hondjie-hond. Ek het sy opvoeding en aanvanklike opleiding in parallel met die voorbereiding van Zord uitgevoer. Hy het juk bedrieglik behandel en terselfdertyd saggies. Almal sal goed wees, maar in Junie het 'n werklike ramp ons klub getref - virale enteritis. In daardie tyd het niemand regtig al die eienskappe van hierdie verraderlike en vinnige siekte geken nie. Die resultaat was betreurenswaardig - meer as die helfte van die klubtjies het gesterf, en ek was een van hulle.
Dit is hoe ons gegroei het (April 1986, IGO - 3,5 maande)
Net daarin geslaag om op volwasse toekennings te probeer (IGO by 1 hondskou, PINSK, 26 April 1986)
Weer mislukking? Daar was 'n ware depressie. Gered een ding - die voorbereiding vir die kampioenskap van die BSSR. In 1986 is hierdie kompetisies naby Minsk by die stadion van die sportbasis "Oes" gehou. Die kompetisieprogram bestaan ​​uit drie oefeninge: 'n atleet-trainer met 'n hond tot 100 meter, 'n hindernisbaan van 300 meter, 'n luggeweer in kombinasie met die aanhouding van die oortreder.
Ons het baie goed met Zord by hierdie kompetisies gedoen, maar ons het nie die aantal wenners bereik nie. My gebrek aan ervaring om in kompetisies van so 'n rang te speel, het 'n effek gehad. Zord het nie genoeg spoed gehad op 100 meter nie. Die hindernisbaan het ook gebreke gebly. My fisiese opleiding was op 'n hoë vlak, maar Zord was duidelik "verklein" om die "dowe" heining te oorkom, op loop en bloei.
Trouens, in die aanhouding van die "trespasser" het die hond perfek gewerk, met die applous van die gehoor, die mees aktiewe van wie so kwaad geword het dat hulle geskree het: "Dood hom (die" trespasser "!!!) terwyl die hond werk. Na afloop van die kompetisie is 'n deeglike ontleding van die vertonings, die ontleding van foute en die voorbereiding van 'n omvattende plan vir die opleiding van atlete en honde vir die 1987-kompetisie gemaak.