Elke pot het 'n …. skeppende siel | pitkos
← Ek antwoord 'n paar vrae
Nog 'n week, nog 2 kinders vermoor… →
10 responses to "Elke pot het 'n …. skeppende siel"
Ek dink die lewe is jou passie. Nie net 'skep' nie want jy (ek dink…dit lyk vir my so) ervaar alles intens en dis so mooi. Kan nie wag om jou skeppings te sien nie. Wat van 'n paar foto's?
scary hoe hierdie gekrywery soveel van mens verklap he? ek sal 'n foto plaas roer. Gedink ek sal van volgende week elke week die art in motion afneem en hulle sodoende hier volg…
Daar is niks so intens bevredigend as om iets met jou hande te skep nie.
Suster,wat van 'n boek "skep"? Jy kry dit reg om my die mos te laat sien en die ou boek bladsye te ruik! Baie mooi, hoor!
Kan jy nou imagine met hoeveel oorgawe die liewen Heer JOU gemaak het?! En dit, soos al Sy ander werk, ook 'n masterpiece!!
Ek verstaan hoe jy voel Def. Ek is net so – is mal om met my hande iets te maak uit niks. Pottebakkery is iets wat ek nog altyd wou doen, ek gaan beslis nog doen!
Ons het nie net dieselfde name nie – maar ook dieselfde passie … klei- en staalpotte! Ek leef nog net nie die kleipot-passie uit nie! My eie slegte-geit! Miskien moet ek 'n plan maak … jy het so 'n manier van iets beskryf dat dit mens inspireer om nuwe dinge aan te pak en jou passies te LEEF!! Dis 'n ongelooflike mooi eienskap!
Ek is MAL oor die reuk van ou boeke se bladsye…
So mooi gestel: Ek moet se, hierdie is een van die mooistes wat ek nog gehoor het!
….omdat daar HORDES desperate housewives op hierdie blog is wat drup soos koshuis geysers oor die ou (Steve Hofmeyr)….
Haha Dirkltjie! So waar, so waar…
Ek gaan more weer pottery toe, dan sal ek fotos neem van die werk in aksie – soos 'a before' 'during' en 'after' ding.
Ekt vandag 'n vergadering met my partner vir die kontrak vir die restaurant. Ek se vir my man dis so maklik om net my rug te draai en dinge te heroorweeg en te se nee, ek kan dit nie deurvoer nie…My grootste bekommernis oor die restaurant is my kinders – die bitter lang ure vir die eerste klomp maande gaan my tref, ek weet. Ek ly aan vreeslike 'mother's guilt' – voel baie vinnig skuldig as ek nie genoeg tyd saam met die kinders spandeer nie. Te veel tyd aan myself spandeer en hulle dan sodoende 'afskeep'. Ai, ek bid maar hieroor. En ek wens maar op die verskietende sterre hier buite – vir een of ander rede kry ons nogal baie van hulle by ons?
Anyway, ek sal laat weet hoe dit gegaan het vandag, en sal terug rapporteer oor my gemoedsbekakking…