Buurman | SkalkSkryf
Posts Tagged 'Buurman'
Posted in Louwie, tagged Beeld, Buurman, humor, konserwatief, Liberaal, Politiek, Sonde met die bure, Waterberge on September 13, 2018| 3 Comments »
Buurman en sy beeld.
Julle het my buurman al ontmoet. Sout van die Aarde soort van mens ten spyte van die ultra-konserwatiewe streep wat die man het. `'n Trump ondersteuner en lofsanger erger as Fox News. Maar hy kan ook nie anders nie, hy het immers in die Waterberge opgegroei en mens geword en die destydse Afrikaner kultuur van Volk en Land en Taal en Kerk het in sy beendere gaan sit soos jou vel om jou lyf sit.
Later is die man weg uit die Waterberge, maar die Waterberg sit steeds in sy lyf en slaan kol-kol weer uit as hy erg geagiteerd raak, gewoonlik net as ek begin dink my eie meer liberale uitkyk op die lewe begin sy AWB uitkyk so effens te temper.
Maar net voor ek die handdoek ingooi, dan gooi hy weer `n klip in my bos om onrus onder my oordele en veroordelings te saai. Soos nou weer met sy nuwe buurman. Die storie kom so; Buurman verf weer die hoë pre-cast muur wat hom van sy Noordelike buurman skei. En soos hoeveel maal tevore voeter hy weer van die stellasie af en beland in die blombedding. Net toe kom loer die Noordelike buurman oor die muur en sê hy sien Buurman het hierdie stellasie gedoente (scaffolding noem Buurman dit) wat hy gebruik as hy buite aan die huis rond peuter soos verf en geute skoonmaak en so aan. Hy wil self bietjie aan sy huis verf en wil weet of hy die gedoente kan leen vir die taak.
My 74 jarige ou buurman is mos nou van geaardheid `n goeie mens en stem in om die pyperasie vir die man te leen, maar eers later, sê hy. Ek lê net eers bietjie en rus hier tussen die blomme. Mens moet so af en toe tot rus kom en die skoonheid van die natuur bewonder, as't ware die blomme ruik en die bytjies van nader bekyk.
Hy het dit eintlik sarkasties bedoel, maar dit het by sy buurman verby gegaan. Later gaan slaan hy die stellasie self vir sy buurman op en wys hoe dit werk. Baie dankbaar is die man en sê hy hou van my buurman se manier van doen. "Jy sien nie kleur nie," sê hy. "Jy sien net `n medemens wat hulp nodig het, en dit gee my moed vir die land van ons." Sien, my buurman se nuwe buurman is `n Zoeloe. (meer…)
Buurman met die skeppende siel
Posted in Louwie, tagged beeldhouer, Buurman, ketelmaker, kunstenaar, speelgoedmaker. on Desember 22, 2016| 8 Comments »
Sy lewe lank werk hy met sy hande want skool wou hy nie, toe los hy dit na standerd agt en loop bemeester n ambag. Dit was nog die goeie ou dae en jy kon n ordentlike opleiding kry deur vir drie jaar n appie te word. Hy besluit om ketelmaker, of soos dit meer bekend was; boilermaker te word. Dit was, na my mening, n groot fout want die man was ingeneur material. Hy het die verstand en die insig en vaardigheid om n uitstekende argitek of ingeneur te kon word.
Maar toe maak hy ketels en koekepanne en mynskagte en hysbakke van staal, alles van staal. En alles moet perfek wees want dit is soos hy is, hy doen niks half nie. Hy doen n rits groot projekte soos die oprig van fabrieke en kragstasies asook die Carlton Sentrum waar hy die staalwerk van die fondamente tot by die boonste verdieping help ontwerp en inataleer.
Toe word hy oud en tree af, en gaan werk weer omdat hulle hom vra om asseblief te kom help. En toe tree hy regtig af, en nou speel hy (soos sy vrou dit noem) in sy werkskamer.
Hierdie Singer naaimasjien het hy omskep in n Johndeer trekker en die kas van die naaimasjien maak hy toe n sigeuner wa.
Die sigeuner meisie het Hannelie vir hom met Photoshop gedoen.
As hy alles oor kon doen, sê hy, sou hy beslis skool klaargemaak het en verder gaan studeur het, en sou hy dalk tog graag n beeldhouer wou word. Maar natuurlik, in daardie tyd het mans nie kuns gedoen nie. n Man was net n man as hy met sy hande kon werk. Baie soos dit vandag steeds maar is vir ons Boerenasie.
Nou speel my ou konserwatiewe buurman, oud KP ondersteuner en behoudende gees in sy goue jare stil en rustig in sy werkplek.
Hierdie ou Plymoth het hy self opgebou uit stukke wat hy op skrootwerwe, plase en by versamelaars gekry het. Dit het hom die beste deel van 10 jaar gevat om dit presies soos die oorspronklike kar op te bou.
Car Show Modderfontein 2013
Posted in Louwie, tagged Beurtkrag, Buurman, Escom, Kerslig, Romanse on November 22, 2014| 11 Comments »
Buurman en Lady Di
Posted in Louwie, tagged Braaivurk, Buurman, Lady Di, Rooiwyn, Roosboom on November 21, 2012| 6 Comments »
Het toe weer ´n draai by Buurman gaan maak. Omdat die vorige besoek kort duskant die blatante skending van (my) menseregte en persoon geëindig het, met my wat huis toe hol en Buurman wat so in die hol dreig om die braaivurk in my hol op te druk, het ek vir ´n maand lank draaie om sy voorhek geloop.
Kon toe ´n besoek aan hom nie langer uitstel nie omdat Ma begin dreig om dieselfde met my soldeerbout te doen (vooraf verhit tot duskant rooiwarm) as ek nie oorstap en Buurman se elektriese boor te gaan leen sodat ek gate in die muur kan boor vir ´n potret van ´n afgestorwe hond of iets van haar wat sy wil ophang (kon ´n prent van oupa of ouma ook gewees het).
Met ´n bottel goeie rooiwyn in die hand as vredesgebaar (of as wapen ter selfverdediging as die offer nie aanvaar word nie), stap ek toe oor terwyl Ma my met die soldeerbout van ons voorhek af staan en aanmoedig.
Vind ek Buurman toe heel rustig op sy agterstoep waar hy in die koelte sit, besig om sy hans duif met broodkrummels te voer. Is ´n geringde vliegduif wat een dag doodmoeg op sy stoep kom sit het om te rus en toe net nooit weer verder gevlieg het nie, inderdaad nooit weer gevlieg het nie. Loop te voet waar sy wil wees.
"Ek sien jy bring vir my ´n ou botteltjie vreugde," groet hy uitgelate toe ek versigtig om die hoek loer met die bottel armlengte voor my in geil aanbod van vrede. " Moet nie net daar staan nie. Loop haal vir ons glase en kom sit."
Ek merk dat sy een been in gips is en daar ´n dik verband om sy kop is. Een oog is ook toegeplak. Ek gaan haal die glase en skink mildelik terwyl ek onderlangs loer om seker te maak daar is geen braaivurk in die omtrek nie.
"En dié," vra ek so met die gaan sit en beduie na die been en die kop. "Moeilikheid met die vrou opgetel?" vra ek en berou die ondeurdagte vraag onmiddelik. Gedagtig aan my vorige noue ontkoming na so ´n persoonlike vraag, maak ek gereed om op te vlieg en weg te hol.
"Nee," sê Buurman gemoedelik. "Nee, die Vrou is goed vir my. Geen probleme in daardie departement nie dankie. Ek het van die leer af geval."
"Nou hoe de joos …" vra ek ontstig en ook effe verward. Hy het nog laas vir my vertel sy vrou slaan hom!
"Was besig om vir hierdie vriend van my … " en hy beduie na die voetganger duif, " 'n huisie daar teen die muur op te sit toe die leer agteroor omvoeter. Gelukkig was dit langs die swembad. Val ek gat oor kop die water in. Swembad amper leeg," lag hy.
"Jou been gebreek?" vra ek en gooi nog wyn in sy glas. Moet die skok van die val wees wat hom laat vergeet het van my vorige besoek, dink ek so half skuldig maar dankbaar.
"Nee, niks gebreek nie, nie toe nie. Die gemors het gekom toe ek van die dak af geval het."
"Nou wat de duiwel soek jy op jou ouderdom op die huis se dak?" vra ek onthuts. Die man het immers byna sewentig somers agter die blad. So tussen deur wonder ek of hy dalk tog vir sy vrou gevlug het.
"Vrou kla al maande dat die dak lek," sê hy en hou sy glas vir nog wyn. "Toe klim ek op die dak. Maar jy weet mos ongelukke kom in drie's. Net toe ek bo is skop ek per ongeluk die leer om. Probeer nog gryp en keer toe gly my voet en ek rol so half in stadige aksie teen die skuinste af en ek weet hier kom groot moles. Voete gly oor die rand van die dak en ek skreeu soos ´n vroumens in kraam, sê ek jou. Ek klou verbete, maar toe die voete oor die kant gaan was daar nie keer nie," sê hy en gooi nog krummels vir die duif.
"Ek kry toe gelukkig die rand van die geut beet. Hang soos ´n bleddie vink daar aan die dak tussen hemel en aarde. Nog ´n kaalgat vink ook, want so met die hang sak my broek af tot op my skoene. Help ook nie ek roep om hulp nie want die vrou is weg winkels toe. Toe laat los ek en val my gat af. Die grond was gelukkig losgespit en die val dus nie te erg nie. Ongelukkig was dit die roostuin waarin ek beland het. My vrou se geliefde Lady Di boompie in sy moer in. My agterent vol dorings, broek en hemp erg geskeur, enkel verstuit, knieg beseer en die kop hard teen die tuinkabouter gestamp. Maar dit kon erger gewees het. Ek kon op my vrou se duur Nataniël roosboom geval het, dan was ek dood sê ek jou, morsdood vrek! Dit sou sy my nooit vergewe het nie." sê hy ernstig.
"En die oog, het die roosboom jou oog ook beskadig?" vra ek terwyl ek steeds wonder of sy vrou hom nie so aangerand het nie.
"Is die derde onheil wat my tref. Jy weet mos daai siekte wat ek lank terug in my oog gekry het, daai roos … roos, jingles of bingles?" soek hy na die woord.
"Jy bedoel die gordelroos, shingles, wat jy 'n jaar terug in jou oog gekry het?" help ek hom reg.
"Einste," sê hy. "Die ding pak my toe mos weer uit die bloute uit. Dokter sê dis van al die opwinding," sê hy nou so half blymoedig onder invloed van die wyn.
"Jy bedoel, spanning," sê ek. "Spanning veroorsaak gordelroos, so vermoed die dokters. Nie opwinding nie."
"Ja, ja," sê hy. "Wat ook al. Ek is mos nou onder ´n uroloog. Hy sê ek het soster."
"Moet ´n viroloog wees, nie ´n uroloog nie," sê ek. "Uroloë werk met jou blaas. Gordelroos word veroorsaak deur Herpes zoster, dis ´n virus, dus sal ´n viroloog na jou moet kyk."
"Wat ook al," sê Buurman vrolik. "Ek was laasweek by hom. Hy het sewe soorte bloed uit my getrek. Ek het die buise getel. Vra ek hom of hy die LPT toets op my gaan doen. Jy ken die LPT toets?" vra hy met die volkel van Bachus in die oog.
Hy wag nie vir ´n antwoord nie, maar bulder; "dis die longe, poeph …."
"Ja, ja ek weet," val ek hom in die rede. Mens het ook mos skaamte. Wat moet die bure van ons dink as hy so aangaan!
"Maar hy sê hy gaan toets vir Aids en vir geelhond-luiskoors en varkmasels en nog blouwille-boeppenskoors ook. Hy dink hy is snaaks. Dokters behoort nie snaaks te wees nie, nie eers monoloë nie," sê hy uitgelate.
"Viroloë," sê ek.
"O ja," sê hy, "nou onthou ek. Monoloë het met seks te doen."
"Nie wat ek van weet nie," sê ek effe oorbluf. Die man se gedagtegang is erg dwalend vandag. Moet die gevolg van die stamp teen die kop wees, of dalk maar net die wyn wat hy soos water drink.
"W-a-a-g-i-n-a M-o-n-o-l-o-ë" sê hy stadig en uitdruklik en tot my verdriet.
"Ja goed," sê ek. "Praat net sagter, jou buurvrou kan jou hoor!" probeer ek die skade beperk. "Dit het niks met dokters te doen nie. Is ´n klomp skaamtelose vroumense wat oor hulle onnoembare onderdele in die openbaar praat." Maar niks sit Buurman vandag af nie. Hy stoomroller voort.
"Hy vra my toe allerhande simpel vrae. Vra of ek baie sweet in die nag. Sê ek vir hom ja, so een maal per maand as ek gelukkig is!"
Hy leun oor na my kant toe en gee so ´n lang konspirerende leepoog knip terwyl hy uit die kant van ´n skeefgetrekte mond fluister; "as jy verstaan wat ek bedoel." En hy lag so hu-hu-hu.
"Maar dis nou ´n gebodder. Ek steur my mos nie aan wat met my lyf aangaan nie. As jy dit eers begin doen, dan vreet die doktersgelde baie gou jou bankrekening leeg en het jy niks om vir die drankwinkel om die hoek te gee nie, en dis baie sleg vir jou gesondheid. Jy lewe dalk langer, maar wat is ´n lang lewe werd sonder die plesier van rooiwyn en Johny Walker?"
"Hoe ook al," sê hy en hou sy glaas vir nog wyn. "Nou vind ek uit ek sweet in die nag, en sommer in die dag ook. Dit stroom tydig en ontydig soos water van my af. Ek weet nie of dit nou is omdat ek meer oplet nie, en of dit dalk die dokter se medisyne is wat dit veroorsaak nie. Miskien is dit ook maar net oor die angstige afwagting vir die rekening wat hy gaan stuur."
"Sien jy nou," sê hy ernstig. "Ek was blakend gesond gewees tot ek by die dokter was. Nou is ek skielik siek."
"Maar jou oog was …." begin ek hom wys op al sy skete, maar hy luister nie. Val my dwars in die rede.
"Is soos laas met die rugpyn. Na behandeling was ek sieker as voor die behandeling, en vir jou inligting," sê hy nou baie driftig aan my, "Vir jou inligting, daardie enema het toe gewerk soos dit moes en nie soos jou perverse gedates dit bedink het nie!"
Hy is nou skielik boosaardig kwaad en toe ek sien sit hy daar en swaai ´n braaivurk in die lug rond.
"Stadig nou," paai ek terwyl ek die vinnigste roete hek toe bedink. "Jy gaan jou been skade aandoen. Sit dood stil, ek gaan haal vir ons nog wyn," sê ek senuweeagtig terwyl ek opstaan en agteruit hek toe beweeg. " Dit was in elkgeval net ´n ou grappie gewees. Niks ernstig nie. Kalmeer, die opwinding is nie goed vir jou oog nie," was my laaste woorde aan Buurman voor ek in trurat om die huis se hoek verdwyn.
"Ek dog jy sêspanning doen niks aan my oog nie!" skreeu hy my agterna.
Ma was toe baie kwaad oor ek sonder die boor by die huis aangehardloop kom. Sy verstaan nie van lewensbedreigende bure nie. Sê die man is so sag soos ´n groot teddiebeer. Onskadelik.
Wel , ek het nuus vir haar. Sy kan self loop en die boormasjien gaan haal. Ek mors nie weer ´n goeie bottel wyn op ´n ondankbare buurman nie. Teddiebeer of te not.
Posted in Louwie, tagged begrafnis, Buurman, dood, sekelman on Januarie 14, 2012| 1 Comment »
Buurman en die morfien
Posted in Louwie, tagged Buurman, Halusinasies, Morfien on September 11, 2010| 6 Comments »
Sit ek en my KP buurman weer nou een aand om `n botteltjie Rooi en gesels. Vertel hy van toe hy nou onlangs in die hospitaal was, amper die emmer geskop. Ons het op `n kol nie gedink hy sou dit oorleef nie. Kom die gesprek uit by `n vriend van hom wat kanker het, terminaal, in pyn en konstant onder morfienverdowing. Kan nie meer `n samehangende gesprek voer nie.
Sê ek en my vrou dit is die morfien wat die man so onsamehangend maak. Vertel ek as voorbeeld wat alles met my gebeur het onder die invloed van morfien na my hartomlyning. (breedvoerig beskryf by 'Die ouman en sy hart' op hierdie werf)
Ons lag weer oor die natreën in die bed, oor die motte teen die muur en die motoronderdele in die hospitaal.
My KP buurman se vrou lyk skielik so half verlig. Half skaam-skaam vertel sy van wat met hom gebeur het toe hy in die hospitaal was. Sy dog haar man het van sy varkies verloor.
Sy kom eendag by hom in die hospitaal en hy wink haar nader. Terwyl hy onrustig rondkyk fluister hy vir haar dat sy hom hier moet uit kry, baie gou ook want hulle gaan hom dood maak. Sy vra wie, hy sê die ANC. Hulle skiet mekaar, sê hy. Wie? vra sy. Die ANC man, sê hy. Hulle het my ook geskiet, in my bors.
Sy sê nee man, jy verbeel jou, dis `n hospitaal, niemand gaan jou doodmaak nie.
Die volgende dag besoek ons hom en toe is sy hande en voete vasgemaak aan die bed. Sy vrou sê toe dis om te keer dat hy nie opstaan nie, hy bly sy drup en suurstofmasker afpluk.
Nee, sê hy nou vir ons, hulle het hom vasgemaak omdat hy gevlug het. Gevlug? Vra ons geskok. Ja, sê hy. Vir die ANC, hulle wou hom doodmaak toe staan hy op en vlug na die dak van die tienverdieping gebou om te gaan wegkruip. Toe vang hulle my en maak my aan die bed vas.
Onthou jy dit dan? Vra sy vrou verbaas.
Natuurlik, sê hy. Dit was erg, ek was vrek bang!
Sy vrou was geskok om hom so vasgemaak aan die bed te kry. Hy sê weer vir haar hy moet hier wegkom, hulle gaan hom doodmaak. Hulle vergiftig hom, fluister hy vir haar. Sy is nou seker haar ou man is besig om mal te raak, maar sy vertel vir niemand nie, te skaam sien. Sy wil nie hê ander mense moet weet haar man is besig om mal te word nie.
Die volgende oggend vind sy vrou `n leë bed. Sy is rasend van bekommernis want sy weet daar is iets ernstig met die man verkeerd. Uiteindelik vind sy hom in `n enkel kamer. Hy wink haar vertroulik nader en sê sy moet die deur toe maak. Hy vra kwaai hoekom sy nie laasnag die deur vir hom wou oopmaak nie, hy het huis toe gevlug en aan die deur gehamer vir haar om oop te maak. Hy sê dit was vrek koud en hy het nat gereën. Toe sy nie oopmaak nie het hy op `n boomstomp voor die deur gaan lê en slaap. Toe hy wakker word was hy weer in die hospitaal. Hy weet nie hoe hy daar gekom het nie.
Ja, sê hy terwyl ons nog rooiwyn skink. Dit was vrek koud en nat en die boomstomp was hard en ongemaklik.
Sy vrou sê nee, jy was nie by die huis nie, ek sou mos geweet het!
Toe sy daardie oggend die deur toegemaak het sê hy vir haar die ANC het koeëls in sy polse ingeplant en toe het hulle blokkies ys op sy polse gesit en dit toegebind met verbande en, sê hy verontwaardig, hulle het ook ys op sy voël gesit (net so sê hy dit vir haar) maar hulle het dit nie vasgebind nie.
Teen die tyd lê ons van die lag. Ek sê vir my vrou, en jy het gedink ek is snaaks toe ek foto's van my hallusinasies met my selfoon geneem het om vir jou te wys dis regte motte en regte mense wat ek sien!
Daar was verbande aan sy polse, sê sy vrou, en daar was bloed aan sy nagklere. Toe sy na besoektyd loop roep hy haar weer terug, sê sy. Kom help my en lig my kanon so `n bietjie op, sê hy vir haar. Jou kanon, vra sy toe verbaas. Ja my kanon. Lig hom op en draai hom na die deur toe, ek wil hulle skiet as hulle inkom, sê hy.
Ons lê soos ons lag. Ek sê vir hom ons het gevra dat hulle die morfien moet stop toe ons sien dinge ruk hand uit. Nee mens, dit is nie speletjies nie. Die goed buig jou brein.
My KP buurman en sy vrou het tot nou toe nooit vermoed dis die morfien wat so met sy gal gewerk het nie. Sy was dood seker daarvan dat hy besig was om van sy trollie af te raak. Sy was `n erg bekommerde vrou. Sy het hom tot nou toe nog elke dag fyn dopgehou om te kyk of hy nie weer begin 'snaaks' word nie.
Die volgende oggend het hy vir sy vrou en dogter gesê hulle kan hom nou net op bepaalde tye besoek want hulle gaan die hospitaal verskuif. Op `n denkbeeldige kaart het hy vir hulle beduie dat die ingang na die hospitaal in die oggend op die normale plek sou wees. In die middag sou die ingang in `n ander voorstad wees op die plek wat hy vir hulle op sy kaart wys, en in die aand sou die ingang weer in `n ander voorstad wees en dan moet sy liewer nie vir hom kom kuier nie want dis te ver, glo `n paar uur se ry van die huis af.
Met die verskuiwing van die hospitaal, sê hy vir ons terwyl ons skater van die lag, laai hulle hom op `n oop sleepwa sonder matras net so op die koue, harde bak en ry hom na die nuwe staanplek toe aan.
Maar hoe kan jy dit onthou, vra sy vrou. Jy was dan die heel tyd deurmekaar? Ek het nie gedink jy weet wat om jou aangaan nie!
Natuurlik onthou ek, sê hy. Daai sleepwa was vrek koud, en dit was ver wat ons moes ry. Die ding skud jou longe los al die pad.
Die hallusinasies het skielik verdwyn en hy het gesond geword
Ek kan op hierdie stadium darem rapporteer dat dit lyk of my KP buurman nog al sy varkies op hok het, altans, dit lyk nie of daar meer weg is as wat daar weg was voor hy hospitaal toe is nie.