O, die mooi daarvan! | Rachelle Du Bois
O, die mooi daarvan!
Toe die lug vanoggend donker raak en die reën onaangekondig begin uitsak word ons verplig om vinnig af te skakel. Muurproppe word uitgetrek, rekenaars afgesit, radio en klank af. En toe stilte.
In hierdie stilte is elkeen met sy of haar eie gedagtes besig. Ons praat nie. Ons dink, elkeen op sy of haar eie besig met wat?
My gedagtes is by dit wat vir my waardevol is, by dit waarsonder ek nie kan wees nie en waarna ek my sonder enige moeite of inspanning wend.
Ek hoor die klank van die skoonste musiek en ek is deurdrenk daarvan; ek sluit my oë en hoor die eb en vloei van die golwe van Mendelsohn se Hebride simfonie. Ek sien die water, ek sien die golwe in die grot in spoel.
Ek sien die blombedekte veld – die lieflike kosmos so ver soos die oog kan sien in ŉ pienk en pers waas. Ek is daar, tussen die blomme en ek hoor nie die verkeer ruisend in die straat voor die huis nie, of die buurman wat aanhoudend kap en klop en sweis nie.
Ek voel die aanraking van die herfswind teen my gesig en in my hare. Soms lig en soms skielik koud, en die blink blare van die boom buite my venster wink my nader. Ek voel die sagte nuwe blaartjies aan die punt van die tak as die boom na my toe neig en met sy blare oor my kop streel. Maar ek is binne en die reën suis teen die vensters en die blitse hardloop teen die wolke.
Ek sien die silwer maan hoog bo as hy opkom oor die horison en daar is nie watertorings of stink rookwalms of jaende karre oor die hobbels in die pad voor die huis nie. Net die maan met sy silwer ligstrale wat my venster toe roep. As ek hom soek, loer hy skielik agter die wuiwende boomtak uit en glimlag wit vir my.
Ek ruik weer die geur van die spanspek, sien hoe hy oranje en pitterig voor my oopval as die mes die sappige skywe sny en die geur daarvan is my sinne vol. Die vrugte in die bak op die tafel vat my na ŉ eiland paradys waar die ewige see blou onder die son uitstrek …..
Die eerste byt aan ‘n geel perske van ‘n vrugteboom af; die reuk van ‘n tamatie wat jy nou net afgepluk het, die reuk van vars groenbone nou net van die stoel afgepluk. Hemels ….
Die dieprooi wyn wat lieflik in die glas glip as ek dit skink en die glas lig na my vriendin oorkant die tafel; die ryk geur daarvan, die kleur daarvan in die fyn glas waarop die lig speel. Die pragtig gedekte tafel, met servette en rose, geselskap en musiek….. altyd die musiek.
Die beeldskone vers wat homself oor en oor herhaal wanneer ek my oë toemaak, waarna ek met verwondering weer en weer terugkeer sonder dat ek die boek in my hande hou – ek kan maar net my oë sluit en die vers kom vanself by my aan.
Die vroeë oggend vol van klank van voëls en bome en blomme; die duif wat roep, die swaels wat nou swerms maak en op die bure se dak in hul honderde saamtrek vir die groot uittog na waar dit warmer is.
Die ewige see met die skuim wat woedend oor die rotse klim by Stormsrivier; hoe hy weer en weer die sand kom klap om sy naam te herhaal … ek is see….. ek is see….
Die staproetes by Hermanus tussen die duinegroeisels en veldblomme deur met die klam wind in my hare … Ek het alles wat ek kan begeer, nou, op hierdie oomblik.
Die bewende boompie voor die agterdeur waarin die voëls mekaar jaag dat dit lyk of daar ŉ stormwind in woed. Die ronde fontein waarin die voëls bad dat die druppels soos diamante in alle rigtings spat in die roostuin vol outydse rose; geurig, beeldskoon.
Die sagte gordyn wat in die nagwind voor die oop vensters uitbol terwyl Brahms se musiek in die lieflike donkerte oor my spoel.
Die grys reën wat oor die veld neersif – Die Dans van ons Suster! Die reuk van ryk rooi grond na die reën.
Die lieflike liefde waarin twee mense versmelt tot die een word soos die ander maar tog anders; waar die besef tuiskom dat ŉ sielsmaat of sielsgenoot waarlik iemand is wat jou aanvul en wat jou lewe verryk; dit waarsonder jy nie kan lewe nie. Hierdie maat wat op jou pad kom as jy vra maar nie soek nie, as jy wag, maar nie jag nie…. Eendag, eendag verskyn jou maat en jy weet dis nie ŉ hersenskim nie. Wees bedag op hierdie oomblik en moenie verlei word deur desperaatheid nie. Die liefde laat hom nie aanjaag nie en doen hom nie voor as iets anders nie.
O, hoe mooi is dit tog vir my. Daarom skryf ek daaroor in my boeke sodat ek weer en weer daarna kan terugkeer in elke nuwe boek en elke nuwe herroeping hiervan bring nuwe vreugde mee.
Dit is skoonheid vir my.
← Die vreugde van vriendskap
Die ver verlange →