Nuuskommentaar: Ras, ras, ras… rasbeheptheid skep rassepolarisasieGrafika; mnn.com Twee Kovsie-studente is onskuldig bevind aan ŉ voorval wat ’n amptelike woordvoerder van die Menseregtekommissie vroeër as ’n “rasse-insident” beskryf en só in die media aangehaal is. ’n Dringende beraad is op dieselfde dag gehou om die grondwetlike hof se uitspraak in die Renate Barnard-saak te bespreek… En alles het gebeur kort nadat Rapport die inhoud van Saru se nuwe kwotabeleid aan die publiek gelek het. Dit val weer saam met ’n grondberaad wat deur die regering aangebied is, en waar ras die grondslag gevorm het. Die Sondag ná die Renate Barnard-uitspraak is hierdie saak soos die graf verswyg in RSG se gewilde program, Kommentaar. Hierdie program is al deur Max du Preez as ’n “eiland van objektiwiteit binne die SAUK” beskryf. Gisteraand verswyg e.tv se nuus om 19:00 die uitspraak van die Kovsie-studente en berig emosioneel oor die voorval by die Vaal-kampus van die NWU waar ’n wit persoon, of wit persone, swart mense “voor die voet” aangerand het. Op die SAUK se Afrikaanse nuus om 19:30 (as ŉ mens nou met die tydsveranderings kan bybly) is weer net oor die Kovsie-geval berig. Gaan hierdie gevalle van rasbeheptheid (en ander) nie eerder ongewenste spore laat as dit wat die regering en die grondwetlike hof in die oog het nie? Sestig jaar nadat daar in die VSA met die amptelike segregasie begin wegdoen is, en 50 jaar na dit op alle vlakke gestaak is, toon ŉ Rasmussen-peiling aan dat die meeste Amerikaners swart mense as die grootste rassiste beskou. Die grootste groep swart Amerikaners (31%) meen ook swart Amerikaners is die mees rassistiese groep, terwyl net 24% swart mense meen wit Amerikaners is die mees rassistiese groep. Onder wit deelnemers meen net 10% dat witmense die grootste rassiste is, terwyl 38% meen die swart mense is die mees rassistiese groep (Julie 2013). In 2014 het rasse-onluste in die stad Ferguson in die VSA uitgebreek, en daar word steeds ontledings gedoen om te bepaal hoe diepgewortel rasgesentreerde sentimente is, en wat dit voed. In Nederland gaan die hoogste hof, die Hoge Raad, spesiale versnelde aktiwiteite inspan om ’n appèl oor Zwarte Piet se toekoms te bereg. Dit volg na laer howe se uitsprake wat burgemeesters (en in besonder die stad wat in die toekoms gekies word om Sinterklaas en sy geselskap amptelik in die land te ontvang) ook minderheidsgemeenskappe in die goedkeuringsproses moet ken. Voorts mag Zwarte Piet volgens een uitspraak nie meer etnies swart wees nie, maar net “roetswart” weens die harde werk om deur skoorstene te klouter. Sinvol, mag Zwarte Piet nie meer volgens die geykte stereotiep die “gollywog”-voorkoms hê nie – dus met dik lippe ens. uitgebeeld nie. Oorkant die grens, in België, lag die Vlaminge in die mou oor die manewales, maar ook hulle is onder druk om te verseker dat Zwarte Piet nie as karikatuur of mindere wese uitgebeeld word nie. Nederland, en verskeie ander Europese lande, het spesiale programme om immigrante te vernederlands, of dan in hul nuwe tuislande se kultuur te integreer. Die massamoordenaar Anders Breivik het juis op so ’n kamp in Noorweë toegeslaan. Dit is moeilik om dit wat in Suid-Afrika gebeur met die VSA te vergelyk, aangesien Suid-Afrika reeds in die vorige bedeling rasseklassifikasie afgeskaf en uit die wetboek verwyder het. Die ANC, en nou bevestig deur die grondwetlike hof, het dit egter effektief teruggebring, deur onder meer die rasindelings van voor 1990 as “nuttig” te bevind. In die VSA is rasseklassifikasie groot (al word diskriminasie as gevolg daarvan verbied) en gaan waarskynlik vir ’n volgende sensus uitgebrei word, omdat die bestaande reeds groot aantal kategorieë nie wyd genoeg is om almal te ondervang nie. Te veel mense moet hulle weens immigrasie uit sommige lande, en weens rasvermenging, in die kategorie “ander” uitdruk. Die Kovsie-voorval Die Kovsie-voorval het nou vir die rektor en ander wat betrokke was by hul skorsing ’n reusetameletjie geword wat tot enorme siviele eise kan lei. Die rektor, prof. Johanthan Jansen, is boetvaardig en ontken dat hy of die universiteit die voorval ooit as ’n rassevoorval beskou het. Die wyse waarop dit aan die groot klok gehang is, het egter daartoe gelei dat die menseregtekommissie dit ondersoek en ŉ woordvoerder van dié kommissie dit aan die media as ’n rasse-insident (nie beweerde rasse-insident nie) beskryf het nog voor die kommissie bevind het dat geen bewyse vir rassisme gevind kon word nie. Jansen het die studente om verskoning gevra en teruggenooi. Hy het verduidelik dat die skorsing gedoen was op sterkte van destydse getuienis en ’n “eie ondersoek.” Die ondersoek het skynbaar nie die studente se weergawe ingesluit nie, want beide, en hul ouers, beweer hul kant van die saak is nooit gevra nie. Boonop verduidelik Jansen dat die skorsing ter wille van die twee studente se veiligheid geneem is – maar sê terselfdertyd daar is geen rassisme op die kampus nie (en krediteer sommer sy omstrede verpligte sensitiseringsprogram hiervoor). Die probleem is dat daar egter ook verskeie ander voorvalle op die kampus was waar die skoen aan die ander voet was, en die rektor heeltemal anders opgetree het. Saru-kwotas Die minister van sport maak dit duidelik dat rugby nie al is wat geraak word nie. Rugby is egter veral onder die vergrootglas en die besware oor die kwotaplan slaan soos masels uit. Eerstens is daar die kwessie van regeringsinmenging, iets wat die grondwet van die Internasionale Rugbyraad, soos die meeste sportliggame soos Fifa en die IOK, verbied. Tweedens word rassisme verbied. Benewens die beginselprobleme is daar ŉ magdom ander. Rugby as beroepsport het eintlik ’n elite sport geword. Slegs die meer welgestelde deel van die bevolking kan dit op TV kyk omdat dit net op betaalkanale uitgesaai word. Dit bereik dus effektief nie die teikensgemeenskap wat op groter skaal opgeneem moet word nie. Kaartjies op deftige pawiljoene is peperduur. Die bestaande kwotas, formeel of informeel, word eenvoudig aangesuiwer deur kleiner bonde waar swart en bruin deelname wel op groter skaal plaasvind van hul beste spelers te stroop. Na berig word het dit die sekondêre impak dat jong spelers wat wel oor die potensiaal beskik, uit hul families en omgewing se ondersteunende strukture weggeneem word, en dikwels ophou om rugby te speel of nie volgens hul potensiaal speel nie. Die beginsel is egter dieselfde as wat Australië en Nieu-Seeland doen, om die Suid-See-eilande jaar vir jaar van hul beste spelers te stroop. Hierdie soort benadering, so wys internasionale syfers, bevorder juis dat een groep buite proporsioneel in spanne per sportsoort verteenwoordig word. Klik hier om meer te lees. Eers as SARU ŉ ander tipe “kwota”, ŉ persentasie plaaslike spelers, aan bonde opdwing sal sportontwikkeling in agtergeblewe gemeenskappe die nodige vlakke begin bereik. Rugby moet eers (weer) die spel van die mense word en pawiljoene (anders as net Nuweland) volgepak word voor dit beduidend uit die versuiling van elitisme sal kan breek. Ja, daar is lomp pogings om rugby na swart gemeenskappe uit te brei, soos die opdrag aan unies dat swart plaaslike media ook akkreditasie moet kry. Die gevolg was dat gesoute en bekroonde joernaliste nie akkreditasie kon kry nie omdat die media-losies nie genoeg plek bied nie. Baie gevalle het dan voorgekom dat hierdie swart publikasies twee mense stuur – ’n verslaggewer en fotograaf (sonder kamera) wat die hele toetie, onthaal inkluis, bywoon en nie ŉ woord oor die wedstryd publiseer nie. Terselfdertyd verdwyn die rugby onder meer uit gemeenskapsradiostasies se nuusbulletins omdat die verslaggewers daarvoor nie akkreditasie kon kry nie. ŉ Mens kan dit na ander sake deurtrek. Wanneer laas het iemand ŉ nuusinsetsel oor die radio gehoor van vordering met ’n provinsiale krieketwedstryd, of selfs van die bedryfsregspanne. Daar word omtrent net aan internasionale wedstryde aandag geskenk. Die regeringsinmenging en kwotas is een van die sake wat AfriForum internasionaal wil laat bereg. Grondberaad Een van die min positiewe uitvloeisels van die beraad is dat die minister se “50%-plan” blykbaar van die tafel geveeg is. Dat dit steeds op die agenda was na al wat kundiges is dit al verwerp het, is egter kommerwekkend. Die bo-perk op die hoeveelheid grond wat boere mag besit wat voorgestel word, word nou uit byna net soveel oorde veroordeel. Renate Barnard-saak Minderhede moet daarteen waak dat die saak nie ’n verlammende uitwerking het nie, want dit is nie die einde nie – dit is die begin van ’n nuwe fase waar onder meer internasionale beregtiging in die visier is. Dit behels nie net die inspan van buitelandse hofuitsprake en ander vorme van die internasionale reg nie, maar empiriese gegewens oor die onbedoelde gevolge van soortgelyke praktyke as wat die regering hier implementeer, en nou op ŉ enkele aspek die stempel van goedkeuring van die grondwetlike hof gekry het. Uiteindelik moet appels met appels vergelyk word. Elkeen het ŉ rol Terwyl die regs- en ander tegniese aspekte die verantwoordelikheid van regsgeleerdes en ander vakkundiges is, is die verantwoordelikhede op die breë bevolking nie minder groot nie. Byvoorbeeld: ongeag die beweerde provokasie oor ’n stryery oor parkering met die insident by die Vaaldriehoekse kampus, moet elke witmens nou reeds besef dat haas enige voorval waar die witmens die beste van die konfrontasie afkom, deur ŉ groot deel van die media sonder meer ’n “rasse-insident” gedoop gaan word en die kanse is goed dat die Menseregtekommissie dit as sodanig sal ondersoek. Regverdig of nie, dit het implikasies op die pogings om hierdie saak te internasionaliseer, want ’n minderheid wat met (skynbare) vuil hande by die tafel van internasionale geregtigheid aansit, spring met ’n baie groot agterstand weg. Hou dus, indien moontlik, wyd. Kortom, moenie dat die kombers van rassisme oor die minderhede in Suid-Afrika neersak nie. En wat dit betref het elkeen ŉ rol, anders het almal reeds verloor.