In ’n radiopraatjie in 1970 wei N.P. van Wyk Louw uit oor die sterk kritiek wat destyds bestaan het op digters wat hulle eie werk verklaar, daaroor praat of dit verdedig. Veral in die slotafdeling is verse te vind wat onmiddellik tref op emosionele vlak. ’n Gedig soos die volgende is selfs “mooi”, sodat dit kers vashou by die soort liefdespoësie wat ’n mens geleer het om uit die pen van ’n Breyten Breytenbach te verwag (en aan wie erkenning gegee word in die subtitel van die gedig). Lollos en Marlise: ek bullshit mense al jare lank en julle val so wragtag daarvoor! 🙂 Geluk ook met jou prominente vermelding op die nuwe webtuiste! 🙂 En van professor Kok gepraat, ek onthou nog goed wat sy laaste woorde aan ons na drie jaar in sy klas was: “In die drie jaar saam met julle het julle my g’n enkele oomblik plesier gegee nie. ‘n Goeie toekoms kan ek julle dus nie toewens nie!”