Ek praat nie sommer oor musiek nie, maar ek weet waarvan ek hou. Mauritz Lotz het in 2014 ’n nuwe cd uitgereik wat ek die ander dag eers gekoop het. Dit is die moeite werd.
Ek volg Lotz al vandat ek ’n laaitie was, maar ek het nooit eintlik besef hy is so geweldig veelsydig nie. Met Kaleidoscopic plaas hy hom myns insien in die geselskap van mense soos Peter Gabriel en Mike Oldfield. Dit is nie ligte woorde nie.
Ek was baie gelukkig om Lotz ’n week gelede voor ’n gehoor te ervaar. Dit was fantasties, maar toe ek ná die tyd Kaleidoscopic kom opdraai op ons Rotel, oe…
Daar was nie ’n perspit nie, so ek moes uit die gehoor skiet, verder was ek selfsugtig: Ek wou eintlik met toe oë sit en luister, maar ek het darem so ’n paar kiekies gekry.
Ek het gister ’n baie moeilike wedloop gehardloop en kon daarna tyd met boeke deurbring as deel van die herstelproses. Nou sit vanoggend hier met ’n klomp boeke in my kop en die temas wat deurkom is offer en opoffering.
Dit is bekend dat haar pa haar verwerp het, en tog het sy telkens weer probeer. Op 9 Januarie 1964 skryf sy aan Brink dat sy bitter graag vir haar pa ’n eerste druk van Rook en Oker wou neem, want hy versamel eerste drukke. Haar pa laat weet, per getikte brief, hy is “nie geneë om jou [Ingrid] in ’n kafee of enige ander openbare plek te ontmoet nie.”
Een van die redes waarom ek probeer help by die Durbanville Kinderhuis, gaan juis oor die feit dat hulle vir kinders geborgenheid gee. Lees asseblief haar storie wanneer dit verskyn. Dit is aangrypend.
Ek het gister, al hardlopende, verskeie gesprekke oor die kinderhuis gehad en skielik, net verby die 21km merk, gee ’n onbekende Stellenbosch-atleet vir my ’n R100 noot. Vir die kinderhuis.
Daar is gereeld verwysings na resensies in Brink en Jonker se briewe. Oor die jare heen het die Afrikaanse letterkunde nie verander nie. Altyd sal daar mindere, onopgeleide lesers wees wat bitter hard probeer om hulle klein mishopies te bevolk. Hulle name word natuurlik krater gemaak deur die geskiedenis, maar hoe hanteer ’n skrywer dit?
En hulle wat ons wil seermaak? Watter erge seer dra hulle in hulle rond? Beide Vlam in die sneeu en Offerlam maak hierdie punt baie duidelik: Mense wat seermaak, het seergekry.
Ek vra skaamteloos vir bydraes aan die Kinderhuis. Hier is een manier om, maklik en vinnig, by te dra, klik net die skakel.
Ashraf Fayadh, ’n 35-jarige Palestynse digter en kunskurator, wat in Saoedi-Arabië woon, is op 17 November 2015 ter dood veroordeel deur ’n hof in Saoedi-Arabië vir die “misdaad” van afvalligheid. Hy het na berigte geen toegang tot ’n prokureur gehad gedurende sy aanhouding en verhoor nie.
Ek het ’n gedig uit die Heilige Koran gekies wat praat oor mense wat goed geskape is, maar tog nie in staat is om te lewe volgens Allah se heilige wysheid nie.
Die vy, wanneer deeglik verfyn deur die boer en goed versorg, is ’n wonderlike vrug, die wildevy is nie. Is dit nie ook ’n goeie metafoor vir die mens nie? Veral as ons ’n dink aan digters?
Ek het ’n gedig gekies wat hard slaan, want dit sê ons is almal feilbaar, tog die verteller waarsku ons dat God die uiteindelike oordeel sal fel – met wysheid. As dít die geval wees, wie is ons om te oordeel? Laat diegene wat Ashraf Fayadh veroordeel het, kennis neem.
Ons moet aanhou protesteer teen die verskrikkings wat mense soos Donald Trump, en ander mense nader aan ons, die wêreld instuur.