Uruguay - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Oosterse Republiek van Uruguay, of Uruguay, is 'n land geleë in die suidelike keël van Suid-Amerika. Dit word begrens deur die lande van Brasilië en Argentinië, sowel as aan die Uruguay-rivier, die rivierplaat (Río de la Plata), en die Suid-Atlantiese Oseaan. Op 176.220 vierkante kilometer is dit die tweede kleinste nasie op die vasteland, na Suriname, en is dit effens kleiner as die Amerikaanse deelstaat Washington. Dit het 'n bevolking van 3,4 miljoen en is bekend as een van die mees polities en ekonomies stabiele lande in Suid-Amerika.
Die geografiese posisie daarvan as 'n klein, wigvormige land tussen die twee groot moondhede van Brasilië en Argentinië het lankal sy rol as bufferstaat bepaal. Albei Suid-Amerikaanse reuse het van tyd tot tyd gekeer vir die beheer van Uruguay, en albei het misluk. Uruguay is kultureel die naaste aan Argentinië. Dit het 'n gemeenskaplike taal en baie sosiale gebruike, hoewel dit ook diep bande met Brasilië het. Uruguay se grens met Brasilië weerspieël, hoewel dit minder bevolk is, 'n baie interessante kulturele samesmelting waaruit 'n nuwe taal ontstaan ​​het, 'n versnit van Spaans en Portugees, genaamd portuñol. Taalkundiges het hierdie taal breedvoerig bestudeer.
Uruguay is ook uniek in Suid-Amerika as die enigste land in die streek waarin die Rooms-Katolieke Kerk nie oormatige mag uitoefen nie. Dit spruit uit die sosiale en politieke hervormings in die vroeë twintigste eeu onder president José Batlle y Ordóñez, wat die onteiening van kerklike eiendomme en die streng skeiding van kerk en staat beveel het. Dit sorg vir respek vir godsdiensvryheid en diversiteit wat 'n karakter van openheid koester, waarvoor Uruguayans bekend is.
Vlakte van Uruguay
Die landskap bevat meestal golwende vlaktes en lae heuwelreekse (cuchillas) met 'n vrugbare kusland, die meeste grasveld, ideaal vir bees- en skaapverbouing. Die hoogste punt in die land is die Cerro Catedral (Mount Cathedral) op 514 meter (1,685 voet).
Uruguay is 'n waterryke land. Prominente waterliggame merk sy grense aan die ooste, suide en weste, en selfs die grootste deel van die grens met Brasilië volg klein riviere. Mere en strandmere is talryk, en 'n hoë watertafel vergemaklik die grawe van putte.
Satellietfoto van Uruguay
Drie stelsels riviere dreineer die land: riviere vloei weswaarts na die Río Uruguay, ooswaarts na die Atlantiese Oseaan of gety-strandmere wat aan die oseaan grens, en suid na die Río de la Plata. Die Río Uruguay, wat die grens met Argentinië vorm, word deur lae oewers omring, en rampspoedige vloede oorstroom soms groot gebiede. Die langste en belangrikste riviere wat weswaarts dreineer, is die Río Negro, wat die hele land van noordoos na wes kruis voordat dit in die Río Uruguay leegmaak. 'N Dam op die Río Negro by Paso de los Toros het 'n reservoir geskep - die Embalse del Río Negro - wat die grootste kunsmatige meer in Suid-Amerika is. Die Río Yí is die belangrikste sytak en die land se tweede belangrikste rivier.
Die klimaat in Uruguay is gematig, maar redelik warm, aangesien vriespuntstemperature amper onbekend is. Die oorwegend plat landskap is ook ietwat kwesbaar vir vinnige veranderings vanaf weervoorwerpe sowel as na die pampero, 'n koue en af ​​en toe gewelddadige wind wat vanuit die pampasvlaktes in Argentinië en wes van die noorde waai van die Andes wat Argentinië en Chili skei.
Die enigste inwoners van Uruguay voor die Europese kolonisasie van die gebied was verskillende stamme van die jagter-versamelaar Indiane, waarvan die bekendste die Charrua-Indiane was, 'n klein stam wat suid deur die Guarani-indiërs van Paraguay gedryf is. Die naam "Uruguay" kom van Guaraní, die taal, wat beteken "rivier van die geverfde voëls."
Die Spaanse het in 1516 die gebied van die huidige Uruguay ontdek, maar die Indiërs se hewige weerstand teen verowering, gekombineer met die afwesigheid van goud en silwer, het die nedersetting in die sestiende en sewentiende eeu beperk in die streek. Die Spaanse het beeste ingevoer, wat 'n bron van welvaart in die streek geword het. Spaanse kolonisasie het toegeneem namate Spanje poog om Portugal se uitbreiding van die grense van Brasilië te beperk.4
Die toekomstige hoofstad, Montevideo, is in die vroeë agtiende eeu gestig en het 'n mededinger geword vir Buenos Aires, oorkant die Río de la Plata. Montevideo word egter as 'n militêre sentrum vir die Spaanse ryk beskou, terwyl Buenos Aires 'n kommersiële sentrum was. Die betekenis van Montevideo is "die berg wat gesien kan word", met verwysing na die hoogste punt of heuwel, El Cerro, wat wes van die hoofmetropolitaanse gebied en die werkende hawe geleë is.
In die vroeë negentiende eeu het onafhanklikheidsbewegings regoor Suid-Amerika ontstaan, waaronder Uruguay (destyds bekend as die Banda Oriental del Rio Uruguay, of "Oosoewer van die Uruguay-rivier"). Uruguayse gebied is betwis tussen die ontluikende state Brasilië en Argentinië. Brasilië het die gebied in 1821 geannekseer onder die naam van Provincia Cisplatina, maar 'n opstand het in 1825 begin, waarna Uruguay deur die Verdrag van Montevideo in 1828 'n onafhanklike land geword het. Uruguay het sedertdien die rol van 'n bufferstaat tussen die twee strydende Suid-Amerikaanse magte vertolk.
Die oorspronklike bevolking van die Charrúa-Indiane is oor drie eeue geleidelik gedesimeer en het in 1831 tot 'n massamoord op Salsipuedes gelei, onder leiding van generaal Fructuoso Rivera, die eerste president van Uruguay. Die enkele oorblywende Charrúas is versprei en 'n lewensvatbare Charrúa-kultuur het 'n saak van die verlede geword, hoewel baie Uruguayans vandag afstammelinge van gemengde rasse is as gevolg van uitgebreide Charrúa-Spaanse vermenging gedurende koloniale tyd.
In die laaste deel van die negentiende eeu het Uruguay aan die War of the Triple Alliance teen Paraguay deelgeneem.
Uruguay het toe 'n reeks van beide verkose en aangestelde presidente beleef en konflikte met buurstate, politieke en ekonomiese skommelinge en modernisering en groot invloei van immigrante, meestal uit Europa, beleef. Bevordering het in die vroeë 1900's gekom tydens die administrasie van president José Batlle y Ordóñez. Dit het gevorder as 'n nasie met 'n ingewikkelde welsynstelsel; vir die eerste helfte van die twintigste eeu was Uruguay op gelyke voet met Europese lande.
Die Uruguay-ekonomie is grootliks afhanklik van landbou-uitvoer. Die twee wêreldoorloë het welvaart gebring, aangesien Uruguay-beesvleis en graan 'n oorlog-geteisterde Europa gevoed het. Die wêreld se voedselpryse het ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog neerslagtig gedaal, wat jare van daling vir die Uruguay-ekonomie veroorsaak het. Teen die 1960's het die stabiele sosiale stelsel begin afbreek namate die ekonomie afwaarts beweeg het. Die regering het gewilde steun begin verloor omdat studente, werkers en laer-klasgesinne die pyn van 'n ekonomie voel wat nie by 'n post-landbou-wêreldekonomie kon aanpas nie.
Die Tupamaros, 'n radikale linkse groep, het op die krisis gereageer met geweld, wat onderdrukking van die regering veroorsaak het wat geëindig het met die opskorting van individuele regte deur die president, Jorge Pacheco Areco, en sy opvolger, Juan María Bordaberry. Uiteindelik, in 1973, het die leër die mag ingeneem en elf jaar militêre diktatuur ingelei in wat eens een van die mees stabiele demokrasieë van die streek was. Die demokrasie is uiteindelik in 1984 herstel met die verkiesing van Julio María Sanguinetti.
Die eerste grondwet van Uruguay is in 1830 aangeneem, na die afsluiting van 'n driejarige oorlog waarin Argentinië en Uruguay as 'n streekfederasie opgetree het. Geborg deur die Verenigde Koninkryk, 1828 Verdrag van Montevideo het die fondamente gebou vir 'n Uruguayanse staat en grondwet. Pogings om die grondwet van 1830 in 1966 te hervorm, het gelei tot die aanneming van 'n heeltemal nuwe dokument in 1967. 'n Grondwet wat in 1980 onder 'n militêre rewolusie voorgestel is, is met 'n stem van die hele kiesers verwerp.
Die Grondwet van 1967 het 'n sterk presidentskap geskep, onderhewig aan wetgewende en geregtelike kontrole. Die president is sowel staatshoof as regeringshoof, sowel as 'n meervoudige partyparty-stelsel. Uitvoerende mag word deur die regering uitgeoefen. Wetgewende gesag berus by sowel die regering as die twee kamers van die Algemene Vergadering van Uruguay. Die regbank is onafhanklik van die uitvoerende gesag en die wetgewer. Die president word vir 'n vyfjaartermyn met 'n gewilde stem verkies, met die vise-president op dieselfde kaartjie. Dertien kabinetsministers, aangestel deur die president, hoof uitvoerende departemente.
Die Hooggeregshof is die land se hoogste regterlike liggaam. Dit bestaan ​​uit vyf regters wat deur die algemene vergadering verkies word. Die regstelsel sluit ook appèlhowe, verskillende laer howe, vrederegters en 'n militêre regstelsel in. In die grootste deel van Uruguay se geskiedenis het die Colorado-, Blanco- en nasionale partye (sentraal tot konserwatief) afgewissel. In die verkiesing van 2004 was die Encuentro Progresista-Frente Amplio-Nueva Mayoría, oftewel die breë frontkoalisie, 'n groep verskillende linkse partye, die oorwinning. Hul leier, Tabaré Vázquez Rosas, is op die eerste stemming verkies tot president met 'n absolute meerderheid en sy party het meerderhede in albei parlementshuise gewen.
Die weermag is grondwetlik ondergeskik aan die president deur die minister van verdediging. Deur aansporings vir vroeë aftrede aan te bied, het die regering die gewapende magte gesny tot ongeveer 14 500 vir die leër, ses duisend vir die vloot en drie duisend vir die lugmag. Vanaf Februarie 2005 beloop Uruguay se bydraes 44 persent van die totale Verenigde Nasies se vredesmagte wat deur die streek gestuur is (2,486 soldate en offisiere in 11 VN-vredesendings). Vanaf Augustus 2006 het Uruguay bykans 1.150 militêre personeel na Haïti ontplooi ter ondersteuning van MINUSTAH; sy ander groot PKO-troep-ontplooiing was in die Kongo.4
Uruguay het tradisioneel sterk politieke en kulturele bande met sy bure en met Europa. Met globalisering en streeksekonomiese probleme het die bande met Noord-Amerika versterk. Uruguay is 'n sterk voorstander van grondwetlike demokrasie, politieke pluralisme en individuele vryhede. Sy internasionale betrekkinge is histories gelei deur die beginsels van nie-ingryping, multilateralisme, respek vir nasionale soewereiniteit en vertroue op die oppergesag van die reg om geskille te besleg. Uruguay se internasionale betrekkinge weerspieël ook sy strewe om uitvoermarkte en buitelandse beleggings te soek. Dit is 'n stigterslid van MERCOSUR, die 'Common Market' van die Suidelike Kegel, ook saamgestel deur Argentinië, Brasilië en Paraguay. Vanaf Desember 2006 was Venezuela besig om die vyfde volle lid van MERCOSUR te word, terwyl Chili, Bolivia, Colombia, Ecuador en Peru medewerkers is.
Uruguay is 'n lid van die Rio Groep, 'n vereniging van Latyns-Amerikaanse state wat multilaterale veiligheidskwessies hanteer (onder die Inter-Amerikaanse verdrag van wederkerige hulp). Uruguay se ligging tussen Argentinië en Brasilië maak noue bande met hierdie twee groter bure en MERCOSUR-medewerkers Chili en Bolivia veral belangrik. Uruguay word gewoonlik beskou as 'n neutrale land en is geseën met 'n professionele diplomatieke korps. Uruguay is lid van die Latyns-Amerikaanse integrasievereniging (ALADI), 'n handelsvereniging wat in Montevideo gesetel is en wat 10 Suid-Amerikaanse lande plus Mexiko en Kuba insluit.4
Die ekonomie van Uruguay word gekenmerk deur 'n uitvoergedrewe landbousektor, 'n goed opgeleide arbeidsmag, hoë maatskaplike besteding, sowel as 'n ontwikkelde nywerheidsektor. Na 'n jaarlikse groei van vyf persent van 1996-1998, het die land 'n resessie van 1999 tot 2003 gehad as gevolg van die ekonomiese probleme van twee van sy belangrikste uitvoervennote, Argentinië en Brasilië. Ondanks die erns van die terugslae in die handel, het die finansiële aanwysers van Uruguay stabieler gebly as dié van sy bure, 'n weerspieëling van sy nasionale fiskale beleid wat 'n goeie reputasie onder beleggers gehad het en die gradering van soewereine effekte van beleggingsgraad, een van slegs twee in Suid-Amerika. In die afgelope jaar het Uruguay die meeste van sy aandag verskuif na die ontwikkeling van die kommersiële gebruik van IT-tegnologieë en het hy die toonaangewende uitvoerder van sagteware in Latyns-Amerika geword. Die belangrikste bedrywe is voedselverwerking, elektriese masjinerie, vervoertoerusting, petroleumprodukte, tekstiele, chemikalieë en drank.
Terwyl sommige dele van die ekonomie veerkragtig gelyk het, het die groot uitvoer van beesvleis 'n ernstige slag ondergaan toe Mad Cow-siekte in die Uruguay-kuddes ontdek is en dit gedurende 2001 bykans van alle internasionale markte gediskwalifiseer het. Hierdie afswaai het begin met 'n reeks ernstige finansiële skokke. wat lei tot 'n toename van 20 persent in werkloosheid, 'n daling in reële lone, die verswakking van die peso, en 'n styging van 40 persent in Uruguay onder die armoedevlak. Hierdie verslegtende ekonomiese toestande het 'n rol gespeel in die draai van die openbare mening teen die vryemark ekonomiese beleid wat in die negentigerjare deur vorige administrasies aanvaar is, en het gelei tot die verwerping van 'n voorgestelde privatisering van die staatsolie-onderneming in 2003 en staatswateronderneming in 2004. die pas verkose Frente Amplio-regering, het onderneem om voort te gaan met die betaling van buitelandse skuld aan Uruguay, en het ook belowe om botsingsprogramme te onderneem om die wydverspreide probleme van armoede en werkloosheid wat sedert 2001 in die land voorgekom het, aan te val.5
Uruguay se uitvoerprodukte is vleis, rys, leerprodukte, wol, vis en suiwelprodukte, met sy uitvoervennote van die Verenigde State 23,2 persent, Brasilië 13,5 persent, Argentinië 7,8 persent, Duitsland 4,2 persent en Mexiko 4,1 persent. Uruguay voer masjinerie, chemikalieë, padvoertuie en ru-petroleum uit Brasilië 21,3 persent, Argentinië 20,3 persent, Rusland agt persent, VS 6,7 persent, Venezuela 6,3 persent, China 6,2 persent en Nigerië 5,9 persent.6
'N Skatting van 2006 vir die BBP per capita was $ 10.700.
Strand by Maldonado
Uruguayane het 'n Spaanse taal- en kulturele agtergrond, selfs al is ongeveer 'n vierde van die bevolking van Italiaanse oorsprong. Ander nasionaliteite waaruit die 94 persent van die bevolking van wit Europese afkoms bestaan, is Britte, Duitsers, Franse, Switsers, Russe, Portugees, Pole, Bulgare, Hongare, Oekraïners, Litaue, Estoniërs, Letse, Nederlanders, Belge, Kroate, Grieke, Skandinawiërs , Iere en Armeniërs. Die oorblywende ses persent is van Afrika of Asiatiese afkoms.
Die bevolking van Uruguay het gedurende sy geskiedenis stadig gegroei en bereik vroeg in die twintigste eeu die een miljoen merk. In daardie eeu het die bevolkingsgroei egter steeds gedaal, ondanks beduidende immigrasie, en feitlik in die 1950's gestaak. Volgens 'n raming in Julie 2006 is die bevolking van Uruguay op net minder as 3,5 miljoen. 'N Belangrike bydraer tot die trae bevolkingsgroeikoers was Uruguay se lae, en dalende, ruwe geboortesyfer. Hierdie relatiewe lae geboortesyfer word meestal toegeskryf aan Uruguay se welvaart en die wydverspreide beskikbaarheid van kontrasepsie. Gegewe die sekularisering van die Uruguay-samelewing aan die begin van die twintigste eeu, was die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk gering. Die totale vrugbaarheidsyfer in 1990 was 2,4 kinders per vrou gebore.
Vooruitgang in medisyne het langer lewensverwagting tot gevolg. Skattings in 1990 het die lewensverwagting vir mans op 70 jaar geplaas en vir vroue op 76 jaar. Omdat Uruguayans langer gelewe het, het die mediaan bevolking begin verouder. Teen die sensusjaar van 1963 begin die demograwe al bekommerd wees dat die toenemende deel van die bevolking tydens aftrede die maatskaplike sekerheidstelsel van die land kan oorskry. Die sensusse van 1975 en 1985 het die versnelling van hierdie verouderingstendens bevestig. Die neiging is vererger deurdat netto immigrasie, wat Uruguay in die vroeë twintigste eeu gekenmerk het, plek gemaak het vir netto emigrasie en die uittog in die besonder van jong, goed opgeleide Uruguayane.7
Uruguay word gekenmerk deur sy hoë geletterdheidskoers (97,3 persent), die groot stedelike middelklas en relatiewe eweredige inkomsteverspreiding. Die afgelope twee dekades het na raming 500,000 Uruguayans geëmigreer, hoofsaaklik na Argentinië en Brasilië en 'n kleiner groep na die Verenigde State en Europa. As gevolg van die lae geboortesyfer, die hoë lewensverwagting en die relatiewe hoë emigrasietempo van jonger mense, is die bevolking van Uruguay redelik volwasse. Daar is 'n gevoel in die jeug van die land dat hulle moet vertrek om hul tegniese en sakevaardighede te gebruik in die meer dinamiese ekonomieë in die noorde.
Byna die helfte van die inwoners van Uruguay woon in die hoofstad en grootste stad, Montevideo.
Die kultuur van Uruguay is ryk, wat weerspieël die samesmelting tussen mense van Europese, Afrikaanse en inheemse oorsprong wat dateer uit die sestiende eeu.
Ondanks sy klein omvang, het Uruguay belangrike bydraes gelewer tot die kunste in Latyns-Amerika. In 'n groot deel van Uruguay se volksmusiek, kuns en drama is die gacho, die nomadiese, vrylustige perderuiters en koeihand, wat van die middel van die agttiende tot die middel van die negentiende eeu rondgeswem het, verweef. Gesnyde kalebas, 'n tradisionele Uruguay-handwerk, vertoon dikwels tonele van die gaucho-lewe.
Die grootste literêre figuur van Uruguay is die essayis Jose Enrique Rodo (1872-1917), wat Latyns-Amerikaanse denke sterk beïnvloed het. Sy bekendste werk, Ariel (1900), spreek die belangrikheid uit van die handhawing van geestelike waardes teenoor materialistiese lewenswyses. Horacio Quiroga (1878-1937) het in dieselfde periode geskryf, wat as 'n meester van die kortverhaal beskou word. Florencio Sanchez (1875-1910) het toneelstukke gekomponeer wat handel oor sosiale probleme wat vandag nog opgevoer word. Juan Zorrilla de San Martín (1855-1931) het epiese gedigte oor die Uruguayaanse geskiedenis geskryf. Juana de Ibarbourou (1895-1979) en Delmira Agustini (1866-1914) was ook noemenswaardige digters. Moderne Uruguay-skrywers sluit Juan Carlos Onetti in (skrywer van Niemandsland en Die skeepswerf), die romanskrywer Mario Benedetti, sosiale kritikus Eduardo Galeano, Mario Levrero en Jorge Majfud.
Gedurende die negentiende eeu het die Uruguayaanse skilder Juan Manuel Blanes veral bekend geword vir sy uitbeeldings van historiese gebeure, en was die eerste Uruguayan wat wyd erkenning verwerf het. Die postimpressionistiese skilder Pedro Figari het gedurende die vroeë 1900's internasionale bekendheid verwerf vir sy lewenspastelle in Montevideo en op die platteland.
Uruguayans geniet 'tango-musiek', wat ontwikkel het saam met die bekende tango-dans. Volks- en walsmusiek is ook gewild, asook plaaslike vorme soos Murga, Candombe en milonga. Rock, jazz, pop en ander Euro-Amerikaanse style geniet ook groot gewildheid in Uruguay.
Uruguay se jaarlikse karnaval is 'n groot gebeurtenis, met baie unieke eienskappe wat dit van dié van sy bure onderskei.
Uruguay is die mees sekulêre land van Suid-Amerika met die onderskeid dat dit die tuiste is van die hoogste persentasie ateïste en nie-godsdienstige mense in Latyns-Amerika. Dit het geen amptelike godsdiens nie en die kerk en staat is apart. Godsdiensvryheid is gewaarborg. Ses-en-sestig persent van die Uruguayans is Rooms-Katolieke; die invloed van die Katolieke Kerk is egter baie minder duidelik op die sosiale en politieke struktuur van Uruguay as die lande van Brasilië, Argentinië of Chili.
Die meeste Uruguay-mense doop hul kinders en trou in kerke, maar minder as die helfte woon gereeld kerk toe. Daar is 'n klein Joodse gemeenskap in Montevideo (ongeveer een persent van die bevolking), sowel as verskeie evangeliese Protestantse groepe (ongeveer twee persent). Macumba en Umbanda, godsdienste van Afro-Brasiliaanse oorsprong, is die vinnigste groeiende godsdienste in Uruguay.
Volgens die Amerikaanse Staatsdepartement beoefen ongeveer 850 gesinne Boeddhiste. Daar is 'n Moslem-bevolking wat hoofsaaklik naby die grens met Brasilië woon. Die Unification Church is aktief in die land en het groot eiendomsbesit, insluitend 'n dagblad en 'n internasionale hotel. Daar is ook 'n beraamde vierduisend Bah'ai, hoofsaaklik in Montevideo.
Baie Christengroepe verrig buitelandse sendingwerk en rapporteer geen probleme om visums vir godsdienstige werk te bekom nie. Statistieke het aangedui dat daar na raming agt honderd Mormoonse sendelinge van ander lande in die land werk.
Spaans is die amptelike taal van Uruguay en word deur byna die hele bevolking gepraat. Engels is algemeen in die sakewêreld, hoewel dit 'n minderheidstaal is, net soos Frans en Italiaans. Ander tale sluit Portugees en Portuñol in, 'n mengsel van Spaans en Portugees. Albei is in Noordelike gebiede naby die Brasiliaanse grens teenwoordig.
Dit is bekend dat Uruguay baie vleis eet. Die parrillada (beesvleisbord), chivito ('n aansienlike steak toebroodjie), en pasta is die nasionale geregte. Laasgenoemde is te danke aan die vele Italiaanse immigrante van Uruguay wat in die laat 1800's en vroeë 1900's aangekom het. Ander Uruguayanse geregte sluit in morcilla dulce, 'n soort bloedwors gekook met gemaalde lemoenskil en okkerneute, en milanesa, 'n gebakte kalfsvleis. Snacks sluit in olímpicos (klubtoebroodjies), húngaras (pittige wors in 'n worsbroodjie), en masas surtidas (gebakgrootte gebak). Tipiese drankies sluit in mate, tee, clericó ('n mengsel van witwyn en vrugtesap), en medio y medio (deel vonkelwyn en deel witwyn).
Die gewildste sport in Uruguay is sokker, en die land het vele eerbewyse in die sportsoort verdien, waaronder goue medaljes tydens die Olimpiese Spele in 1924 en 1928 en twee wêreldkampioenskappe. Die eerste wêreldkampioenskap vir sokker is in 1930 in Montevideo gevier.
Rugby, basketbal en duik is ook gewild.
↑ 1.0 1.1 Sentrale Intelligensie Agentskap. Uruguay. Die Wêreld Factbook. 5 Januarie 2010 herwin.
↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Uruguay. Internasionale Monetêre Fonds. 2 Oktober 2011 herwin.
↑ Gini-indeks. Wêreld Bank. 2 Maart 2011 herwin.
↑ 4.0 4.1 4.2 Amerikaanse Staatsdepartement. Desember 2006. Agtergrondnotas: Uruguay. 24 Maart 2007 herwin.
↑ Landprofiel: Uruguay. BBC News Online (13 Maart 2007). 24 Maart 2007 herwin.
↑ Uruguay - CIA Wêreldfeiteboek. 24 Maart 2007 herwin.
↑ Uruguay: Landstudies - Afdelings vir navorsingsnavorsing, Library of Congress. Vrugbaarheid, mortaliteit en bevolkingsgroei. 24 Mei 2007 onttrek.
Hudson, Rex A. en Sandra W. Meditz. 1992. Uruguay: 'n landstudie. Areahandboekreeks, 550-597. Washington, DC: Federale navorsingsafdeling, Library of Congress. ISBN 0844407372
Weinstein, Martin. 1975. Uruguay: Die politiek van mislukking. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0837178452
Weinstein, Martin. 1988. Uruguay, demokrasie op die kruispad (Westview-profiele). Boulder, CO: Westview Press. ISBN 0865312907
Alle skakels is op 13 Januarie 2016 opgespoor.
Instituto Nacional de Estadística - die amptelike webwerf van die National Statistics Institute (in Spaans)