Donald Trump: Geliefd én gehaatPres. Donald Trump. Foto: AP Photo/Alex Brandon Almal het ’n mening oor die Amerikaanse president Donald Trump. Hy is nou maar ten ene male ’n kleurryke figuur wat nie wegskram om sy afkeure te deel ondanks sy status as president nie. Hy is geliefd onder sy ondersteuners, meestal konserwatiewe Amerikaners wat hul president en sy kontroversiële uitsprake volmondig ondersteun. Net so word hy geminag en selfs gehaat deur sy vyande: die sogenaamde hoofstroommedia en linkse Amerikaners, wat ’n string glanspersoonlikhede insluit. Dit gaan so ver dat bekende persoonlikhede reeds openlik predik dat ’n sluipmoord op Trump uitgevoer moet word. Ook in Suid-Afrika is mense verdeeld oor Trump. Hoewel ver verwyder van die VSA, ondersteun heelparty (veral Afrikaanse) mense Trump, terwyl ander hom verag. Ten spyte van afkeer/haat of bewondering vir die man, moet ons egter eerder gaan kyk na sy rekord as president in die eerste sewe maande van sy regering (Trump het einde Januarie president geword). Volgens meningspeilings, wat ironies genoeg deur Trump se aartsvyand, die TV-nuuskanaal CNN gedoen is, keur slegs 38% van Amerikaners Trump se optredes goed. Komende van CNN moet dit seker met ’n knippie sout geneem word. Nancy Pelosi, ’n leiersfiguur in die Amerikaanse Demokratiese Party, beskuldig Trump van “verbreekte beloftes en mislukte leierskap”. Trump se uitsprake word deur die media in die VSA en buiteland meestal ontleed en verwerp, en hy word tot vervelens toe deur veral linkses as ’n rassis, vrouehater en homofoob uitgebeeld. Indien Trump ŉ mening uitspreek, word hy byna onmiddellik verguis; as hy nie sterk genoeg sy mening uitspreek nie (soos nou weer met die Charlottesville-voorval) word hy verguis; indien hy sy verkiesingsbeloftes probeer uitvoer, word hy verguis. Dit is dus nie vreemd dat Trump die anti-Trump-media as sy vernaamste vyand beskou nie. Hy is eintlik in ’n heeltydse geveg met dié media betrokke waar albei mekaar se half-waarhede probeer ontbloot. Terselfdertyd gebruik die media enige metode denkbaar om Trump in ’n swak lig te stel, sy uitsprake te bevraagteken, sy aksies as absurd voor te stel, ens. Dan is daar teenstand teen Trump in sy eie Republikeinse Party. Hoewel die Republikeine sonder Trump se charisma tydens die verkiesings beslis nie die Huis van Verteenwoordigers en Senaat sou beheer nie, is heelwat senior Republikeine ook sy vyande. Trump se pogings om lomp mediese versekering (genoem Obamacare) op te skort, het weens teenstand in sy eie party misluk. Dis ironies omdat die Republikeine al jare lank Obamacare as ’n reusemislukking beskou, maar nie so ver kan kom om dit te skrap nie. Trump se grootste nemesis hier is John McCain, ’n senator en voormalige presidensiële kandidaat (hy het die 2007-verkiesing teen Barack Obama verloor). McCain het amper ’n obsessie om Trump se pogings tot verandering te stuit en hoewel sy teenstand in sommige gevalle sekerlik meriete het, lyk dit eerder na ’n persoonlike renons in Trump as ’n saak van beginsel. Indien ons fokus op Trump se prestasies en mislukkings sedert hy as president ingehuldig is, is die toets hier watter van sy verkiesingsbeloftes tot dusver nagekom is. Trump het die volgende beloftes gestand gedoen, of ten minste gedeeltelik gestand gedoen: Daarteenoor is daar heelwat wat Trump nog nie vermag het nie, of selfs mee misluk het: Vervolgens is dit duidelik dat Trump dalk nie so sleg gevaar het as wat ons wysgemaak word nie. Uiteindelik (oftewel, “aan die einde van die dag”, om ’n oudrugbyspeler aan te haal) moet Trump beoordeel word op grond van ekonomiese vooruitgang (relatief positief), beskerming van die Amerikaanse staat en sy mense (deels positief) en sy buitelandse beleid (deels positief). Terselfdertyd het die beeld van die VSA en Trump wêreldwyd verswak weens sy uitsprake. Trump se styl is om deur die gebruik van die sosiale platform, Twitter, belangrike aankondigings te maak. Sommige uitsprake is kontroversieel, ander feitelik verkeerd en soms weerspreek hy homself. Dit is egter eerlik en reguit, wat sy ondersteuners waardeer. Hulle argumenteer dat hy die media se houvas oor nuusberiggewing daardeur ontwrig en sy boodskap direk aan die sosiale media-mal Amerikaners rig. Daarin is meriete, aangesien die hoofstroommedia hom as immoreel of gevaarlik afmaak. Ten slotte: iets oor Trump en die Russe. Dat Trump en die Russiese president, Wladimir Poetin, ideologies heelwat raakpunte het, is waar. Obama het weke voor hy die Withuis verlaat het, sanksies teen die Russe ingestel en hulle van verkiesingsinmenging beskuldig. Verhoudinge was op ’n laagtepunt. Daar is gevolglik voorspel dat Amerikaans-Russiese verhoudinge kan verbeter onder Trump, wat nie gebeur het nie. Dit is duidelik dat die Demokrate, die media en ander linkses alles in hul vermoë gedoen het om ’n bewese onwaarheid te bevorder, naamlik dat Poetin (of “die Russe”) gehelp het om Trump deur elektroniese manipulering te laat verkies. Nou word Trump se “konneksies” met die Russe ondersoek. Wat Obama en die Demokrate, met die hulp van veral McCain, reggekry het, is om enige toenadering deur die Trump-administrasie met Poetin/Rusland te verhoed. Sou Trump sanksies teen Rusland ophef of ’n meer positiewe houding teenoor Poetin bevorder, sal die aasvoëls aan die werk spring om uit te wys dat Poetin Trump se poppemeester is. Trump het dus feitlik geen beweegruimte om die meestal onsinnige aansprake van sy opponente oor Rusland teen te gaan nie. Sedertdien is die een ná die ander onthulling deur die media gedoen om Trump met “die Russe” te verbind. Die doelwit van die linkses/media/Demokrate is eenvoudig: om Trump basies af te dank (in Engels: impeach). Reeds voor Trump se inhuldiging het ultra-linkse aktiviste soos die rolprentmaker Michael Moore aangedui dat afdanking Trump in die gesig staar. Dit is dus ’n bewese strategie om van Trump ontslae te raak. Dit kan verwag word dat die mediaveldtog teen Trump gaan vererger namate Trump ’n meer konserwatiewe Amerika met ouwêreldse Westerse waardes probeer hervestig. Daarmee saam gaan sy vyande toenemend probeer om van Trump ontslae te raak. Tans byt die meeste Republikeine nie aan die aandrang om Trump te laat afdank nie. Of die aanklagte sterk genoeg is om werklik die president omver te werp, is te betwyfel. Nietemin hoop die Demokrate om ná die middeltermynverkiesings in 2018 die senaat en/of Huis van Verteenwoordigers te beheer en dan kan hierdie aanslag feller word.