Karoo toe | SARIE
Karoo toe	deur Marguerite van Wyk
As die son pienk-en-goud teen die grys lug sak, is dit tyd vir skemerkelkies in die veld. Vlerke klap. Dis ’n gompou, die grootste vlieënde voël ter wêreld, vertel Ryan Wilmot, een van die wildbewaarders. Die Karooluggie is fris en ná ’n paar uur op die Jeep is ons dankbaar om die vure by die boma te ruik. Gaslanterns verlig die pad daarheen. Ons sit aan vir varsgebakte rolletjies en Quintinn, Samara se sjef, se lensiesop uit ’n mini-driepootpotjie. Daarna volg kwartels, ’n varkpot en koue springbokboud met kwepers. Ná ete nooi die stoep se diep banke en riempiestoele versier met Nguni-kussings jou om daarin weg te sak en jou oor te gee aan die Karoo-stilte. ‘‘Dis dié stilte wat my inspireer, hoewel ek die eerste vier maande elke dag wou bedank weens die eensaamheid!” vertel Quintinn. Hy werk reeds drie jaar op Samara nadat hy plaaslik en oorsee ondervinding opgedoen het. Terug in Suid-Afrika het hy hom ingeskryf by die Institute of Culinary Arts@Spier (Ica) en het hy sy praktiese opleiding by die gesogte Haute Cabrière in Franschhoek ontvang. “Toe kry ek die kans om een naweek uit te help by Samara – en ek was dadelik verlief.”
In die gasteboek raak besoekers van Noorweë, Italië, Kanada, Nederland en Duitsland liries oor die Karoo-landskap, die Melkweg, diere, plantegroei – en Quintinn se kos. Hy glo die belangrikste bestanddeel is liefde. “My ma het my geleer jy kan proe as ’n kok in ’n slegte bui was.” Hy is dol op lekker geure: roosmaryn vir die wild, vanielje en koffie om hom in die regte bui te kry vir high tea. Dié Britse gebruik het hy saamgebring van The Running Horse, ’n kroeg in ’n plattelandse dorpie waar hy eens gewerk het. “Vieruur-tee is nie in Engeland net ’n koppie tee en ’n stuk koek nie. Dis ’n groot ding. En ek besluit toe: wat ’n lekkerte om gaste vier keer per dag te bederf!” Ouma-Engela-se wortelkoek is altyd deel van middagtee, klam en beslis nie vir mense op ’n dieet nie.
“Karookos,“ vertel Quintinn, “is eintlik ’n bietjie ru. Soos kos op die Franse platteland. ’n Tertjie kan maar breek. ’n Macaroon is ’n bietjie onafgewerk en nie papierdun nie. Mense hier is nie vol tierlantyntjies nie. Hulle hou van kuier en éét.” Fotograaf Micky Hoyle lê dan ook behoorlik weg aan een van Quintinn se kroegmaaltye met ’n Karoo-kinkel: lamspastei met ertjie-kapokaartappels. Quintinn gaan binnekort op Saturday Kitchen, op die BBC koskanaal, praat oor sy liefde vir Karookos. “Ek wil mense wys kos in die Karoo is soos die eerste reuk as die reën val. Dis soos die geur van vars gras wat gesny word, soos wilde diere wat in die veld rondhardloop. Dis nié skons eet met pinkies in die lug nie.“ Karookos is vir hom “onopgesmuk, maar ek hou van ’n tikkie Franse flair daarby om dit opwindend te hou“.