Ongelukkig moes hy sy noodhulp rugsak vroëer agterlaat het, want die spasie was net groot genoeg vir hòm om deur te kom toe alles inmekaar begin tuimel het. Hy’t nie eers ‘n druppel water nou by hom nie.
Mike besef dit en skree vir die ander mans, wat intussen begin rondkyk het vir nog slagoffers, om te kom help oplig aan die swaar blok sement wat op die nogsteeds bewustelose Michelle gelê het.
Natuurlik was sy baie jonk, hy skat haar so een-en-twintig, maar soos hy haar stadig deur die gat probeer dra het, het hy homself belowe dat terwyl hý in beheer was, niks met haar sou gebeur nie. Hy’t kompleet soos haar beskermheer gevoel. Selfs toe die paramedic haar by hom wou vat, het hy geweier.
Soos hulle daar wegry, voel dit vir Shaun of sy siel uitmekaar geruk word. Verpletterd en vertrap. Dis net genade en krag van Bo wat keer dat hy nie agterna hardloop nie…Vir hom is dit ‘n vreemde gevoel en hy weet nie wat om daarvan te maak nie. Hulpeloos en in twee geskeur, staan hy die ambulaans en agterna kyk soos dit wegjaag, totdat dit om die hoek verdwyn. Dan trek Mike hom aan die skouer en sê saggies: “Kom pêl, daar’s nou niks wat jy verder vir haar kan doen nie. Ander het jou meer nodig. Kom.”
Jou oë sak weg van haar gesig af en volg haar arms. Fancy was besig om passiewe oefeninge op jou bene te doen, wat jy eweskielik agterkom jy glad nie kon voel nie. Jy probeer jou tone beweeg, maar niks gebeur nie.
Met dit staan sy op en sê weer in daai borrel-Capey-stemmetjie, “Kom girla, ek gaan djou wys watse oefeninge djy self kan doen. Ek is al die pad saam djou, moenie afraid wees nie.” Sy druk jou hand en dit bring weer trane na hoë.
“Shaun,” sê Mike agterna, “dis tyd dat jy afskeid neem. Asseblief my vriend, dis nie jou lewe en beroep die moeite werd om so aan te gaan nie. Vat ‘n paar dae af en gaan dink mooi. Ek’t klaar met Kaptein gepraat. Ons sal reg wees vir die volgende maand lank.”
Shaun weet nie wat om te sê nie. Hy’t nie besef dinge was so erg nie. Maar as hy nou so daaraan dink, kon hy agterkom hoe erg dinge geraak het hoe nader hy aan die sewende Maart gekom het. En nou, ‘n dag voor die eerste erdenking van daardie tragiese dag by die Staatsteater, was dit die laagste punt vir hom.
Die volgende dag word Shaun met ‘n kloppende kopseer wakker. Hy eet sy normale ontbyt van spek en eiers, drink twee Panado’s en gaan sit buite op die stoep die vêrte en instaar terwyl hy rook. Minky, sy poodle, kom krap liggies aan sy been en hy vryf haar koppie halfhartig.
Eers merk hy nie die persoon in die rolstoel op wat agter die pilaar sit nie, maar toe hy nader stap, sien hy dis ‘n skraal meisie met kort blonde bob-haartjies. Sy sit net en staar voor haar, hande in haar skoot.
Hy stap stadig nader en gaan staan so entjie van haar af weg, maar kon nog nie in haar gesig afkyk nie. So staan hy ook net daar na die pilaar-en-plaatjie en kyk, tot die meisie sê: “Ek’t albei my ouers en sussie verloor. Dit sou die grootste dag van my lewe gewees het. Maar nou’t ek alles wat vir my belangrik was, in ‘n oogwink verloor.”