Medicaid en Medicare geskep - Inligting
Medicaid en Medicare geskep - Geskiedenis
President Johnson onderteken op 30 Julie 1965 wysigings aan die Wet op Sosiale Sekerheid van 1965. Hulle bied hospitaalversorging vir bejaardes en aanvullende versekering vir armes. Dit het Medicare en Medicaid gevestig.
Toe die sosiale sekerheid die eerste keer voorgestel word, word voorgestel dat mediese sorg ingesluit word. Vrees destyds dat hierdie toevoeging te veel opposisie kan veroorsaak, en dit die wetsontwerp kan doodmaak, het Roosevelt oortuig om dit nie in die oorspronklike voorstel op te neem nie. President Truman het probeer om wetgewing te aanvaar om mediese sorg aan bejaardes te bied, maar dit het misluk. President Johnson het dit geval as deel van die Great Society Plan.
Wetsontwerp op die gebied van mediese sorg vir bejaardes en versekering vir armes is in die Huis van Verteenwoordigers ingedien. Na baie debat en teenkanting deur dele van die mediese gemeenskap, het die Huis die wetsontwerp goedgekeur en na die Senaat oorgedra. Die Senaat het die dekking aansienlik uitgebrei. Na die vergaderings van die Huis-Senaat se vergaderings, was die wetsontwerp wat na vore gekom het, naby die huiswetsontwerp. Die wetsontwerp wat verskyn het, het titel XVIII, bekend as Medicare, geskep, wat deel A insluit, wat hospitaalversekering vir bejaardes bied, en deel B, wat aanvullende mediese versekering bied. Titel XIX, wat bekend geword het as Medicaid, maak voorsiening vir geld aan die state om gesondheidsorg vir arm individue te finansier.
Die wetsontwerp is op 30 Julie 1965 in Independence, Missouri, onderteken met president Truman wat die ondertekeningseremonie bygewoon het.
die wet sou klein wees. Hulle het geglo dat dit nie 'n beduidende impak op die Amerikaanse demografie sou hê nie. Hulle was verkeerd. Oor die tydperk het die wetsontwerp die aard van immigrasie verander. As gevolg van die wet het immigrasie uit Asië en Suid -Amerika spoedig die immigrante uit Wes -Europa oorskry. Met verloop van tyd het die aantal immigrante ook toegeneem. Die resultaat oor die dekades was 'n beduidende verandering in die Amerikaanse demografie.
Medicaid in die Verenigde State is 'n federale en staatsprogram wat help met die koste van gesondheidsorg vir sommige mense met beperkte inkomste en hulpbronne. Medicaid bied ook voordele wat normaalweg nie deur Medicare gedek word nie, insluitend verpleeginrigtingsorg en persoonlike sorgdienste. Die belangrikste verskil tussen die twee programme is dat Medicaid gesondheidsorgkoste vir mense met 'n lae inkomste dek, terwyl Medicare gesondheidsdekking vir bejaardes bied. Daar is ook dubbele gesondheidsplanne vir mense wat Medicaid en Medicare het.  Die Health Insurance Association of America beskryf Medicaid as "'n staatsversekeringsprogram vir persone van alle ouderdomme wie se inkomste en hulpbronne onvoldoende is om vir gesondheidsorg te betaal." 
Medicaid is die grootste bron van befondsing vir mediese en gesondheidsverwante dienste vir mense met 'n lae inkomste in die Verenigde State, en bied gratis gesondheidsversekering aan 74 miljoen mense met 'n lae inkomste en gestremdes (23% van die Amerikaners) vanaf 2017,    sowel as die betaling van die helfte van alle geboortes in die VSA in 2019.  Dit is 'n program wat getoets is wat gesamentlik deur die staat en federale regerings gefinansier word en deur die state bestuur word,  met elke staat wat tans groot ruimte het om te bepaal wie in aanmerking kom vir die implementering van die program. Vanaf 2017 was die totale jaarlikse koste van Medicaid net meer as $ 600 miljard, waarvan die federale regering $ 375 miljard bygedra het en 'n bykomende $ 230 miljard.  State is nie verplig om aan die program deel te neem nie, alhoewel almal sedert 1982. In die algemeen moet ontvangers van Medicaid Amerikaanse burgers of gekwalifiseerde nie-burgers wees, en kan volwassenes met 'n lae inkomste, hul kinders en mense met sekere gestremdhede insluit .  Saam met Medicare, Tricare en ChampVA is Medicaid een van die vier mediese versekeringsprogramme in die Verenigde State wat deur die regering geborg word. Medicaid word saam met Medicare geadministreer deur die Amerikaanse sentrums vir Medicare en Medicaid Services in Baltimore, Maryland. 
Die Wet op Pasiëntbeskerming en bekostigbare sorg (PPACA, of bloot ACA) het die geskiktheid vir en die federale befondsing van Medicaid aansienlik uitgebrei. Onder die wet kwalifiseer alle Amerikaanse burgers en gekwalifiseerde nie-burgers met 'n inkomste van tot 138% van die federale armoedegrens, insluitend volwassenes sonder kinders, vir dekking in enige staat wat aan die Medicaid-program deelgeneem het.  Die Hooggeregshof van die Verenigde State het egter beslis National Federation of Independent Business v. Sebelius dat state nie tot hierdie uitbreiding hoef in te stem om voorheen vasgestelde vlakke van Medicaid-befondsing te ontvang nie, en dat sommige state gekies het om voort te gaan met pre-ACA befondsingsvlakke en geskiktheidsstandaarde. 
Navorsing toon dat Medicaid gesondheidsuitkomste, gesondheidsversekeringsdekking, toegang tot gesondheidsorg, ontvangers se finansiële sekuriteit verbeter, sowel as ekonomiese voordele vir state en gesondheidsverskaffers.    
Alhoewel dit gewoonlik die Medicare -wetsontwerp genoem word, is die werklike titel van die wet die wysigings van sosiale sekerheid van 1965. Medicare is titel XVIII van die wet op sosiale sekerheid. Medicaid is titel XIX.
President Lyndon Johnson onderteken die wysigings op 30 Julie 1965 in die Harry S. Truman -biblioteek in Independence, Missouri.
Truman het probeer om 'n wetsontwerp op die laekoste van mediese en hospitaalversorging vir Amerikaanse en rsquos-bejaardes aan te bied, maar dit het misluk. By die seremonie was Harry Truman die eerste persoon wat by Medicare ingeskryf het; hy en sy vrou, Bess, het die eerste Medicare -versekeringskaarte ontvang.
Die begrotingsfinansiering vir Medicare en Medicaid in die boekjaar 1966, die eerste volle jaar van Medicare & rsquos -bedrywighede, was ongeveer $ 2,2 miljard.
Meer as 2 en 'n half miljoen Amerikaners het in die eerste ses maande hospitaalversorging ontvang deur Medicare.
Enkele aanvanklike bepalings van die program soos in 1965 aangeneem:
Die program dek tot 90 dae hospitaalsorg, 100 dae verpleeginrigtings en 100 tuisgesondheidsbesoeke
Persone ouer as 65 kan $ 3 per maand betaal vir 'n vrywillige gesondheidsversekeringsplan wat 80 persent van doktersrekeninge, laboratoriumtoetse en verwante dienste dek.
Taal in die Medicare -wet vereis dat persone wat nie deur die sosiale sekerheid gedek word nie, sweer dat hulle nie lid is van enige kommunistiese organisasies nie, 'n vereiste wat oorgedra is uit artikel 210a (17) van die wet op sosiale sekerheid.
Hoe om meer te wete te kom oor die geskiedenis van Medicare
By MedicareFAQ is ons doel om alle begunstigdes van Medicare op te voed en in te lig sodat hulle dekking kan kry teen die mees bekostigbare prys. Ons is trots daarop om ons kliënte op hoogte te hou en op hoogte te bly van enige veranderinge in voordele. Bel ons vandag by die nommer hierbo of vul ons tariefvergelykingvorm in om die beste tariewe in u omgewing te kry.
Voer poskode in
Voer u poskode in om die planopsies wat in u omgewing beskikbaar is, te trek.
Kies watter Medicare -planne u in u omgewing wil vergelyk.
Vergelyk tariewe langs mekaar met planne en vervoermaatskappye wat in u omgewing beskikbaar is.
Lindsay Malzone is die Medicare -kenner van MedicareFAQ. Sy werk sedert 2017 in die Medicare -bedryf. Sy verskyn in baie publikasies en skryf gereeld vir ander deskundige rubrieke oor Medicare. U kan haar ook op ons Medicare -kanaal op YouTube vind, en u kan ook bydra tot ons Medicare -gemeenskap op Facebook.
Alle resensies (850+)
MedicareFAQ het my baie gehelp om die beste keuse en die daaropvolgende lae premie vir my sekondêre Medicare -dekking op te stel. - Ray C.
My agent was uitstaande. Hy het die ekstra myl geloop. Ek is bly om te weet dat hy my kontakpersoon sal wees. Dankie EIP! - Jeff R.
Van al die agente met wie ek gepraat het, het joune meer gehelp met inligting, advies en hulp. Dit is die enigste rede waarom ek gekies het om met Elite te gaan. - Dwight D.
'N Kort geskiedenis van Medicare in Amerika
Geskiedenis van Medicare: belangrike wegneemetes
Die bespreking oor 'n nasionale gesondheidsversekeringsstelsel vir Amerikaners strek tot in die dae van president Teddy Roosevelt, wie se platform gesondheidsversekering ingesluit het toe hy in 1912 as president verkies het. Maar die idee vir 'n nasionale gesondheidsplan het nie stoom gekry totdat dit is gestoot deur die Amerikaanse president, Harry S Truman.
Vandag se Medicare Poll
Noudat u 'n Medicare -begunstigde is, betaal u meer vir gesondheidsorg as wat u verwag het?
Alhoewel Truman tydens sy termyn gesukkel het om 'n wetsontwerp goedgekeur te kry, was hy onsuksesvol, en dit was nog 20 jaar voordat 'n vorm van nasionale gesondheidsversekering - Medicare vir Amerikaners van 65 jaar en ouer, eerder as vroeëre voorstelle om kwalifiserende Amerikaners van alle ouderdomme te dek - sou word 'n werklikheid.
President John F. Kennedy het sy eie onsuksesvolle poging aangewend vir 'n nasionale gesondheidsorgprogram vir bejaardes nadat 'n nasionale studie getoon het dat 56 persent van die Amerikaners ouer as 65 nie deur die gesondheidsversekering gedek is nie. Maar dit was eers na 1966 - nadat wetgewing in 1965 deur president Lyndon B Johnson onderteken is - dat Amerikaners Medicare se gesondheidsdekking begin ontvang het toe Medicare se voordele vir hospitale en mediese versekering eers van krag geword het. Harry Truman en sy vrou, Bess, was die eerste twee begunstigdes van Medicare.
Vroeg in 2019 was daar 60,6 miljoen mense wat gesondheidsdekking deur Medicare ontvang het. Medicare -uitgawes het in 2017 $ 705,9 miljard bereik, wat ongeveer 20 persent van die totale nasionale uitgawes vir gesondheid was.
Die projeksies van Medicare bestee mettertyd, maar vanaf 2018 sou die uitgawes van Medicare 18 persent uitmaak totale federale besteding teen 2028, teenoor 15 persent in 2017. En die Medicare Part A -trustfonds sou na 2026 uitgeput wees. (Medicare sal voortbestaan, maar eise sal betaal moet word deur betaalstaatbelasting, wat nie voldoende sal wees om dek alle A -eise ten volle.)
Maar die uitgawes van Medicare per capita het die afgelope jare teen 'n baie stadiger tempo toegeneem, tussen 2010 en 2017 gemiddeld 1.5 persent, in teenstelling met 7.3 persent tussen 2000 en 2007. Die uitgawes per capita sal na verwagting in die komende dekade vinniger groei , maar nie so vinnig soos in die eerste dekade van die 21ste eeu nie.
'N Kort blik op Medicare -mylpale
Op 30 Julie 1965 maak president Lyndon B. Johnson mediese wet deur die ondertekening van HR 6675 in Independence, Missouri. Voormalige president Truman het tydens die seremonie die heel eerste Medicare -kaart uitgereik. In 1965 was die begroting vir Medicare ongeveer $ 10 miljard.
In 1966 het die dekking van Medicare in werking getree, aangesien Amerikaners van 65 jaar en ouer in deel A ingeskryf is en miljoene ander bejaardes aangesluit het vir deel B. Negentien miljoen individue het gedurende die eerste jaar by Medicare aangemeld.
In 1972 onderteken president Richard M. Nixon die eerste groot verandering in Medicare. Die wetgewing het die dekking uitgebrei tot individue onder die ouderdom van 65 jaar met langtermyn gestremdhede en individue met 'n eindstadium niersiekte (ERSD). Mense met gestremdhede moet wag vir Medicare-dekking, maar Amerikaners met ESRD kan dekking kry so vroeg as drie maande nadat hulle met gewone hospitaaldialise-behandelings begin het-of onmiddellik as hulle 'n tuisdialise-opleidingsprogram ondergaan en tuisdialise begin doen. Dit dien as 'n reddingsboei vir Amerikaners met nierversaking - 'n verwoestende en uiters duur siekte.
Toe die kongres die Omnibus -versoeningswet van 1980 aanvaar het, het dit tuisgesondheidsdienste uitgebrei. Die wetsontwerp het ook Medigap - of Medicare -aanvullingsversekering - onder federale toesig gebring.
In 1982 is hospiesdienste vir terminaal siekes by 'n groeiende lys Medicare -voordele gevoeg.
In 1988 het die kongres die Medicare Catastrophic Coverage Act goedgekeur en 'n ware limiet bygevoeg tot die totale uitgawes van Medicare vir deel A en deel B, tesame met 'n beperkte voorskrif vir medisyne. Die grootste deel van die Wet op Katastrofiese Sorg is minder as 'n jaar later herroep ná opposisie van senior groepe oor die hoër premies van die program. (Tot op hede is daar geen beperking op die koste van Medicare A en B.
Die nuwe wet vereis ook dat state 'inkoop' op die Medicare-stelsel deur Medicaid-fondse te gebruik om Medicare-premies en kostedeling vir arm arm Medicare-begunstigdes te dek. Hierdie individue staan ​​bekend as Qualified Medicare Beneficiaries (QMB). In 2016 was daar 7,5 miljoen Medicare-begunstigdes wat QMB's was, en Medicaid-befondsing is gebruik om hul Medicare-premies en kostedeling te dek. Om as 'n QMB beskou te word, moet u in aanmerking kom vir Medicare en 'n inkomste hê wat nie 100 persent van die federale armoedevlak oorskry nie.
Nuwe wetgewing vereis dat staats Medicaid-programme die premies van die nuwe Gespesifiseerde Low-Income Medicare Beneficiary-groep (SLMB) dek-diegene wat in aanmerking kom vir Medicare met inkomste tussen 100 en 120 persent van die federale armoedevlak.
Die kongres het ook die Qualified Individual (QI) -programme geslaag, en die oorblywende program (van twee oorspronklik uitgevaardigde) vereis dat Medicaid premies betaal (deur middel van 'n federale toelae) vir lede van Deel B met 'n inkomste tussen 120 en 135 persent van armoede. Die jaarlikse befondsing vir QI is beperk en sodra uitgeput, is begunstigdes nie geregtig om die voordeel te ontvang nie - alhoewel state dit op hul eie geld kan voorsien. Anders as QMB en SLMB, moet die QI -program elke paar jaar deur die Kongres weer gemagtig word, en state neem gewoonlik nie deel aan die finansiering daarvan nie.
Ander wetgewing het diegene wat in aanmerking kom vir Medicare -dekking, meer opsies op die private mark gegee deur middel van Medicare Deel C - Medicare Advantage (MA). Die nuwe private opsies, wat oorspronklik bekend was as Medicare HMO's of "Medicare+Choice " (onder andere name), bied uiteindelik bykomende voordele, soos voorskrifmedikasie vir nuwe inskrywings. Die Wet op bekostigbare sorg vereis meer aanspreeklikheid uit hierdie planne, insluitend die verband van die versekeraars se vergoeding aan die sterre -stelsel - 'n maatstaf van verskillende maniere waarop die planne nodig is om kwaliteit sorg te bied.
Amerikaners jonger as 65 jaar met amyotrofiese laterale sklerose (ALS) word toegelaat om sonder wagtydperk in Medicare in te skryf as hulle goedgekeur word vir die inkomste van die Social Security Disability Insurance (SSDI). (Die meeste SSDI-ontvangers het 'n wagtydperk van 24 maande vir Medicare vanaf die aanvang van hul kontantvoordele vir gestremdes.)
President George W. Bush het die Wet op die verbetering en modernisering van die voorskrifmedisyne van 2003 op die wet onderteken, en 'n opsionele voorskrifvoorskrif, deel D, wat slegs deur private versekeraars verskaf word, bygevoeg. Tot op hierdie tydstip het ongeveer 25 persent van diegene wat Medicare -dekking ontvang, nie 'n voorskrifmedikasieplan nie. Medicare Part D-planne het vanaf 2006 beskikbaar geword Deel D kan as 'n losstaande plan gekoop word, maar dit kan ook geïntegreer word met Medicare Advantage-planne (90 persent van Medicare Advantage-planne sluit dekking vanaf 2019 in vanaf 2019). Begin 2019 het meer as 45 miljoen Medicare-begunstigdes-ongeveer driekwart van die Medicare-bevolking-Medicare Deel D-dekking gehad (Medicare-begunstigdes kan ook voorskrifdekking kry van 'n werkgewer of afgetrede program, of van Medicaid as hulle in aanmerking kom beide Medicare en Medicaid).
Die Wet op Pasiëntbeskerming en bekostigbare sorg van 2010 bevat 'n lang lys hervormingsbepalings wat bedoel is om Medicare -koste te bevat, terwyl die inkomste verhoog word, die afleweringstelsels verbeter en vaartbelyn word, en selfs die dienste aan die program verhoog.
Vanaf Januarie 2021 was daar 63,1 miljoen mense wat by Medicare ingeskryf was. In 2014 was daar minder as 50 miljoen mense, maar dit het vinnig gegroei namate Baby Boomers 65 word.
Vroeg in 2015, na jare se pogings om hervormings te bewerkstellig, het die Kongres die Medicare and CHIP Reauthorization Act (MACRA) goedgekeur en 'n formule van die 1990's herroep wat 'n jaarlikse 'dok fix' van die Kongres vereis om groot besnoeiings aan doktersbetalings onder Medicare Deel B. MACRA te vermy. het as 'n katalisator gedien tot 2016 en daarna vir CMS om veranderinge aan te bring in hoe Medicare dokters vir sorg betaal - om te betaal vir meer waarde en kwaliteit bo net hoeveel dienste dokters Medicare -begunstigdes bied.
MACRA het ook die QI-program vir sekere lae-inkomste-lede se deel B-premiebetalings uitgebrei (onder andere uitbreidings van Medicaid en CHIP -verwante programme).
Premies vir deel B het die afgelope jaar toegeneem, nadat dit in 2012 gedaal het en daarna vir die volgende drie jaar bestendig gebly het. Toe Medicare Deel B debuteer, was premies vir inskrywings en $ 8217 vasgestel op $ 3 per maand. Teen die vroeë 2000's het die premies ongeveer $ 50 per maand bereik, en dit staan ​​nou op $ 148,50/maand vanaf 2021.
As gevolg van die ACA het die donutgat toegemaak. Dit is vanaf 2020 heeltemal uitgeskakel (dit het 'n jaar vroeg-in 2019-vir handelsmerkmedisyne gesluit, maar generiese middels kos steeds meer terwyl inskrywings in 2019 in die doughnut-gat was). Registrateurs met standaard deel D -planne betaal nou 25% van die koste van hul medisyne totdat hulle die katastrofiese dekkingsperk bereik (in teenstelling met die volle koste van die dwelms terwyl hulle in die donutgat was, wat die geval was voordat die ACA begin het maak die donutgat in 2010/2011 toe).
Die COVID -pandemie, wat in 2020 begin het, het talle regulatoriese veranderinge vir die Medicare -program tot gevolg gehad. Die meeste is op 'n tydelike en noodgrondslag bekendgestel, en vermy die lang kennisgewing-en-kommentaar-proses wat nuwe reëls gewoonlik moet volg. Maar sommige, insluitend verhoogde toegang tot telegesondheid, sal waarskynlik in plek bly nadat die pandemie verby is. Die Statebondfonds het 'n goeie oorsig van die maatreëls wat getref is om begunstigdes en verskaffers van Medicare tydens die COVID -pandemie te beskerm.
Vir meer inligting, sien die uitgebreide Medicare -tydlyn van die Kaiser Family Foundation '.
Hoe Medicare gemaak is
Vyftig jaar gelede het die Kongres Medicare en Medicaid geskep en Amerikaanse gesondheidsorg herbou. Die aantal bejaarde burgers wat nie toegang tot hospitale en dokters het nie, het gedaal. Hospitale, dokters en staats- en plaaslike regerings was afhanklik van hierdie federale finansiering. Ons het die neiging om die geskiedenis van wette wat die verpligtinge en verbintenisse van die federale regering verleng het, te vergeet. Maar die verloop van Medicare en Medicaid, wat die struikelblokke wat die federale regering en die gesondheidsorgstelsel geskei het, verbreek het, was nie minder omstrede as die onlangse debatte oor die Wet op Bekostigbare Sorg nie.
Toe Medicare aan die einde van die negentien-vyftigerjare die eerste keer voorgestel is, was die nasionale gesondheidsversekering al dekades lank 'n verlies. In die dertigerjare het Franklin Delano Roosevelt gekies om nie gesondheidsorg by sy voorstel vir sosiale sekerheid te voeg nie, omdat hy meen dat dit te omstrede sou wees en die vooruitsigte van ander programme sou benadeel. Terwyl die meeste Westerse demokrasieë 'n vorm van nasionale gesondheidsorgprogram aangeneem het, het die Verenigde State staatgemaak op 'n privaat stelsel wat, soos die sosioloog Paul Starr gesê het, om 'n heilige begrip van die dokter-pasiënt-verhouding gedraai het. Toe liberale praat oor die gee van 'n groter rol in die gesondheidsorg aan die regering, het belanghebbendes in die bestaande stelsel altyd teruggeveg en hul gesag en outonomie beskerm deur te waarsku dat Washington die bande tussen dokters en hul pasiënte sou verbreek. Dit was een ding om ouderdomspensioene uit te deel, maar iets anders om die regering in staat te stel om intieme mediese aangeleenthede in te dring. Toe 'n senator in 1937 voorstel dat president Franklin Delano Roosevelt bereid was om die regering se rol in medisyne uit te brei as dokters nie meer doen om hulpbehoewendes te help nie, Tyd vra die tydskrif in sy voorbladverslag in Junie, "Genasionaliseerde dokters?"
Toe president Harry Truman in 1945, en weer in 1949, nasionale gesondheidsversekering vir elke Amerikaner voorstel, as deel van sy poging om voort te gaan met binnelandse beleid wat uit die New Deal weggelaat is, het hy en bondgenote se liberale kom kyk waarom F.D.R. het in die negentien-dertigerjare die kwessie van gesondheidsorg vermy. Die Amerikaanse mediese vereniging het tot op hede die duurste poging aangewend om te steun in teenstelling met die plan vir gesondheidsorg van Truman, wat dit as 'nie-Amerikaans' en 'gesosialiseerde medisyne' bestempel het. Die A.M.A. het aangekla dat die Truman -administrasie bestaan ​​uit 'volgelinge van die Moskou -partylyn'. het nou saamgewerk met die konserwatiewe koalisie in die kongres om die maatreël in die komitee dood te maak. Teen 1950 was die voorstel dood.
Intussen, gedurende die veertiger- en vyftigerjare, het die regering die private gesondheidsorgstelsel versterk deur middel van korporatiewe belastingverminderings wat ondernemings gesubsidieer het wat hul werkers versekering bied. Meer werkers is deur hierdie indirekte en verborge vorm van staatshulp in die privaat stelsel ingebring, wat nog groter weerstand bied teen die idee dat die federale regering direk versekering bied.
Tog was baie Demokrate oortuig daarvan dat die gesondheidsorgstelsel te veel Amerikaners sonder bekostigbare sorg gelaat het. In 1957 het die kongreslid Aime Forand, 'n vurige New Deal -liberalis wat ná die sewende klas opgehou het om vir sy sieklike pa te sorg, die idee gekry van 'n kleiner en meer doelgerigte program as 'n eerste stap in die rigting van nasionale gesondheidsversekering. Met kongreslid Cecil King, 'n Demokraat in Kalifornië, het Forand voorgestel dat sommige van die mediese koste van die groeiende aantal Amerikaners ouer as vyf en sestig gedek word. Volgens die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn was die probleem van bejaarde Amerikaners wat nie gesondheidsorg het nie, akuut. Ouer Amerikaners het meer as twee keer soveel hospitaalversorging nodig as mense onder die ouderdom van vyf en sestig. Selfs met voordele vir sosiale sekerheid kon die meeste nie die koste van hospitalisasie bekostig nie, wat gedurende hierdie jare vinnig gestyg het as gevolg van mediese vooruitgang. Forand en King het die taktiese besluit geneem om voor te stel dat die program onder die Social Security Administration val. Liberale sou kon argumenteer dat hulle eenvoudig die gewilde program uitbrei en vir die nuwe voordele betaal deur die belasting op die sosiale sekerheid.
In die Huis en Senaat het die voorstel, wat die media Medicare genoem het, sterk steun gekry van 'n nuwe groep Demokrate, waaronder Richard Bolling, van Missouri, en Hubert Humphrey, van Minnesota, wie se getalle sedert die verkiesing van 1946 geleidelik toegeneem en ontplof het. in die middeltermyn van 1958. Hulle was 'n nuwe generasie noordelike liberale wat, hoewel dit effens jonger was as Forand en King, sterk beïnvloed is deur die New Deal en hulle daartoe verbind het om die voordele daarvan uit te brei op gebiede soos gesondheidsorg, burgerregte en onderwys. In hul gedagtes het die ekonomie gegroei, sodat die VSA dit kon bekostig om die federale regering allerhande sosiale probleme te laat verlig wat tot dan toe geïgnoreer is. Hulle was in ooreenstemming met Walter Reuther, die president van die United Automobile Workers, wat aan die kritici van die program gesê het dat dit tyd is om 'op te hou veg met ideologiese windpompe en om te gaan met basiese menslike behoeftes'.
Georganiseerde arbeid, 'n kragtige speler in die Amerikaanse politiek in hierdie tyd, toe dertig persent van die arbeidsmag vakbonde was, het sy steun agter Medicare gegooi. Arbeidsleiers juig toe die senator van Massachusetts, John Kennedy, sy steun vir Medicare tydens sy presidensiële veldtog van 1960 teen Richard Nixon aangekondig het. Kennedy was nie radikaal nie, maar hy was van mening dat gesondheidsorg 'n gebied was waar die regering 'n uitgebreide rol moes speel. Kennedy het die hersiene wetsontwerp op gesondheidsorg in beginsel as aantreklik en fiskaal verantwoordelik beskou, omdat werkers sou betaal vir die voordele wat hulle uiteindelik sou ontvang. Op 14 Augustus 1960 besoek Kennedy Hyde Park om saam met Eleanor Roosevelt die vyf en twintigste herdenking van sosiale sekerheid te vier, en hy gebruik die geleentheid om Medicare te bevorder. Die program was dringend nodig in "elke stad en dorp, elke hospitaal en kliniek, elke woonbuurt en rushuis in Amerika - waar ons ouer burgers ook al in nood en wanhoop hul lewens uitleef," het die kandidaat gesê.
Ondanks sy reputasie omdat hy onbetrokke was oor binnelandse beleid, het Kennedy as president 'n algehele poging tot openbare betrekkinge ter ondersteuning van Medicare gemagtig. Alhoewel daar baie beleidsterreine was, soos burgerregte, waar Kennedy optrede vermy het uit vrees dat konserwatiewes van die kongres sy idees sou doodmaak, was die president van mening dat die wetsontwerp 'n goeie kans het om te slaag, omdat soveel kiesers van hul sosiale sekerheid hou. Op 20 Mei 1962 het die president 'n lewendige toespraak gelewer tydens 'n saamtrek in Madison Square Garden, met meer as sewentienduisend mense bygewoon en nog vele meer op televisie gekyk. "Die feit is dat die meeste van die lande in Europa jare gelede gedoen het waaroor ons nou praat," het Kennedy gesê. 'Die Britte het dit dertig jaar gelede gedoen. Ons staan ​​amper agter elke land in Europa wat mediese sorg vir ons burgers betref. "
Wet op die vermindering van tekorte
Die Wet op die Tekortvermindering van 2005 (DRA) gee die state die vryheid om hul spesifieke Medicaid -programme aan te pas. Hierdie wet, wat deur die voormalige president Bush onderteken is, laat state 'n nuwe voordeelopsie toe wat gekoppel is aan 'n 'maatstaf' of 'maatstaf-ekwivalente' plan. Burgers moet ook dokumente van burgerskap en identiteit toon wanneer hulle aansoek doen.
Onder die DRA kom gestremde kinders onder 19 jaar in gesinne wat tot 300 persent van die federale armoedevlak het, in aanmerking vir 'n nuwe kategorie. State kan ook nou inkomsteverwante premies en kostedeling oplê. As die premies nie na 'n sekere tydperk betaal word nie, kan die staat dekking vir daardie gesin kanselleer. Die state het ook die reg om van die premie afstand te doen as dit 'onnodige ontbering' sou veroorsaak.
Hierdie wet het ook die terugblikkingsperiode vir bate -oordragte van drie jaar na vyf jaar verskuif en die begin van die boeteperiode verskuif vanaf die dag waarop die oordrag plaasgevind het tot die datum waarop Medicaid -aansoek gedoen is en in aanmerking kom. Dit verhoog ook die bestaande bybetalings en aftrekkings vir Medicaid-ontvangers, wat voorskrifmedisyne insluit.
'N Ander belangrike verandering was dat die huweliksmaat, of die gade wat tuis bly, nie meer bates kan hou wat bo die basiese drempel styg nie. Die begrotingskantoor van die kongres beraam dat hierdie veranderinge van die DRA $ 13 miljoen op swak ontvangers sal opdoen en dat die dekking beëindig sal word vir ongeveer 65 000 mense wat tans Medicaid gebruik.
Die wysigings vir maatskaplike sekerheid van 1972 brei die geskiktheid van Medicare uit vir mense onder die ouderdom van 65 jaar met langtermyn gestremdhede en diegene met nierversaking in die eindfase. Hulle stig ook die Professional Standards Review Organisations (PSRO's) om die geskiktheid van sorg te ondersoek.
Die Wet op Belastingbillikheid en Fiskale Verantwoordelikheid voeg by dat 'n Medicare -hospiesvoordeel 'n program opstel waardeur begunstigdes van Medicare kan kies om hul voordele uit private gesondheidsversekeringsplanne te verkry, wat perke stel aan Medicare -hospitaalbetalings per geval en vereis die ontwikkeling van 'n voorgestelde voornemende betaalstelsel vir binnepasiënte hospitaaldienste, waaronder hospitale 'n vaste betaalbedrag vir elke tipe geval sou ontvang. Dit vervang ook die PSRO's met ewekniebeoordelingsorganisasies (PRO), wat groter gesag gekry het om die geskiktheid van hospitaalsorg te hersien en hospitale te straf vir onvanpaste sorg.
Keer terug na Medicare
Die nuwe millennium het 'n Republikeinse administrasie en 'n weerstand teen groot veranderinge in die gesondheidsorg gebring. Toe president George W. Bush Medicare Deel D geskep het, het die wetgewing die federale regering nie toegelaat om oor medisynepryse te onderhandel nie, wat progressiewe mense gefrustreerd en magteloos laat voel teen die groeiende mag van die farmaseutiese bedryf.
Desondanks het die res van Medicare sedert sy vroeë dae aansienlik verbeter. Hervormings van die program het uitgawes laat daal, en dit het nou lae administratiewe koste plus 'n bewese vermoë om pryse te beheer, wat dit dikwels 'n voordeel bo private dekking bied. Dit het dit gewild gemaak, nie net onder ontvangers nie, maar ook onder wetgewers.
In hierdie klimaat het & ldquoMedicare-for-all & rdquo uiteindelik in die kongres aangekom. In 2003 stel Rep. John Conyers die Wet op Uitgebreide en Verbeterde Medicare For All bekend, 'n wetsontwerp wat 'n universele stelsel vir enkelbetalers sal skep. Sy mede -wetgewers het dit destyds grotendeels geïgnoreer, maar Conyers het die wetsontwerp in elke kongresitting voorgelê totdat hy in Desember 2017 bedank het weens bewerings oor seksuele teistering. In 2006 het Kennedy ook weer probeer, met die bekendstelling van die Medicare for All Act, wat voorgestel het dat die dekking geleidelik uitgebrei word om alle burgers en wettige inwoners in te sluit.
Alhoewel hierdie wetsontwerpe nie suksesvol was nie, dui dit op 'n komende verandering in strategie van die tegniese taal van eenbetaler tot die aspirasieboodskap om uit te brei op Medicare om 'n nog beter stelsel te skep.
Daar was kommer dat dit moeilik was om te kommunikeer wat 'n enkelbetaler werklik beteken, 'sê Randy Block, voorsitter van die National Council of Grey Panther Networks, wat sedert die sewentigerjare betrokke is by advokate vir gesondheidsorg. 'n Groot deel van die Amerikaners weet wel van Medicare, en dit is 'n voertuig om op bestaande stelsels te bou en om die publiek te help verstaan ​​dat dit moontlik is om 'n goeie werk te doen. & rdquo
As die eerste stappe in die rigting van die gebruik van Medicare-for-all gegaan het oor mense wat die doeltreffendheid en vertroudheid van die program erken, het die laaste gevolg gekom van 'n groeiende frustrasie met die huidige gesondheidsorgstelsel in die land. In die jare voor die Wet op Bekostigbare Sorg het die publiek sy woede oor die versekeringsbedryf laat toeneem. Mense is moeg vir hoë premies, om versekering te verloor weens bestaande toestande of om bankrot te raak om lewensreddende sorg te bied.
Barack Obama het die Withuis binnegegaan en belowe om iets daaraan te doen. Hy het aanvanklik die idee van 'n openbare lopie-opsie ondersteun, en dit sou verbruikers wat nie dekking gehad het deur werk of ander bestaande programme nie, kon inskakel by 'n Medicare-agtige regeringsplan. Maar die idee van die openbare opsie het gesterf tydens die ACA -debatte, en die finale wet, terwyl die grootste hervorming in die gesondheidsorg sedert 1965, deur die linkses gekritiseer is omdat hulle nie ver genoeg gegaan het nie en deurlopend aangeval is deur diegene aan die regterkant.
Die gebrek aan 'n tweeledige inkoop vir die ACA en mdash, wat ontwerp is op 'n manier waarop die advokate gehoop het dat hierdie soort tweeledige inkoop en mdash sou aanmoedig, het beteken dat die advokate gesê het dat as u aansienlike Republikeinse steun of republikeinse steun kan kry, hoekom doen ons iets wat ons regtig wil, soos om Medicaid en Medicare uit te brei? & rdquo verduidelik Hacker, die gesondheidsbeleidskenner wie se openbare opsieplan die ACA geïnspireer het.
Voorstanders van Medicare-vir-almal soos die Vermont-senator Bernie Sanders het beslis so gevoel. Die senator het nou vyf weergawes van sy Medicare for All Act voorgestel, met die jongste wetsontwerp wat onlangs in April ingedien is.
En sy idee word toenemend gewild. While his 2013 bill had zero co-sponsors, the current version has 14, including four of his fellow 2020 Democratic hopefuls. A recent poll from the nonpartisan Kaiser Family Foundation found that support for a national single-payer health plan has increased 16% since 2000. And when it comes to the actual &ldquoMedicare-for-all&rdquo terminology, 63% of voters had a positive reaction to the phrase.