101ste lugafdeling kom in Vietnam aan - GESKIEDENIS - Inligting
Die eerste 4000 valskermsoldate van die 101ste lugafdeling kom in Viëtnam aan en land by Cam Ranhbaai. Hulle het onmiddellik na hul aankoms 'n demonstrasiesprong gemaak, waargeneem deur genl William Westmoreland en uittredende ambassadeur (voorheen generaal) Maxwell Taylor. Taylor en Westmoreland was albei voormalige bevelvoerders van die afdeling, wat bekend was as die 'Screaming Eagles'. Die 101ste lugafdeling het 'n lang geskiedenis, insluitend gevegspronge tydens die inval in Normandië op 6 Junie 1944, en die daaropvolgende operasie in die lug deur Market-Garden in Nederland. Later het die afdeling hom onderskei deur die verdediging van Bastogne tydens die Slag van die Bulge.
Die 1ste Brigade het as 'n afsonderlike brigade geveg tot 1967, toe die res van die afdeling in Vietnam aangekom het. Die gevegselemente van die afdeling bestaan ​​uit 10 bataljons lugvoertuiginfanteurs, ses bataljons artillerie, 'n lugraketartillerie-eenheid gewapen met vuurpylvuurhelikopters en 'n lugverkenningseenheid. 'N Ander unieke eienskap van die afdeling was sy lugvaartgroep, wat bestaan ​​het uit drie lugvaartbataljons van aanvalshelikopters en gewerskepe.
Die meerderheid van die 101ste lugafdeling se taktiese operasies was in die sentrale hooglande en in die A Shau -vallei verder noord. Onder die belangrikste operasies was die wrede geveg om die Ap Bia -berg, bekend as die "Hamburger Hill" -geveg.
Die laaste weermagafdeling wat Viëtnam verlaat het, die oorblywende elemente van die 101ste lugafdeling het teruggekeer na Fort Campbell, Kentucky, waar dit vandag die enigste lugmotorsafdeling van die weermag is. Tydens die oorlog het troepe uit die 101ste 17 Medal of Honor gewen vir dapperheid in die geveg. By die afdeling het bykans 20 000 soldate gesterf of gewond in aksie in Viëtnam, meer as twee keer soveel as die 9 328 slagoffers wat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog gely het.
LS, USSS -generaal LeRoy Eltinge by die beskuldigdebank. MS, offisiere en soldate van die 1ste Brigade kom langs die skip af. MS, soldate klim op vragmotors. VS, vragmotors gelaai met soldate ry weg van die pier. AV, twee skepe by die dok. Ambassadeur Maxwell D Taylor, generaal William C Westmoreland en Viëtnamese offisier loop oor die veld. Hulle word begroet deur kolonel James Timothy, CO, 1st Brigade en Vietnamese offisiere. MS, ambassadeur Taylor praat met sy seun, kaptein Thomas Taylor, wat met 1st Brigade, 101ste Abn Div. Soldate van die 101ste Div in vorming. Ambassadeur Taylor groet beamptes. LA, 101ste Bn -vlag en die Amerikaanse vlag wat van personeel af wapper. RV, hooggeplaastes groet. Soldate hardloop oor die veld in formasie. MS, valskermsoldate sit valskerms aan. ELS, die enigste valskermsoldaat spring van CV-2 Caribou af en dryf grond toe. LS, valskermsoldate spring van CV-2 af en land in die veld. Valskermsoldate versamel hul geute. LS, USSS -generaal LeRoy Eltinge by die beskuldigdebank. Beamptes en soldate trek uit skip- en boordvragmotors. Vragmotors wat dokgebied verlaat. MP beveel vragmotors om 'n draai te maak. Amerikaanse vlag word ontbloot en ontvou met die 101ste Abn -vlag. CU, kleurdraers wat personeel bevat. C-123 taxi's na landing. Ambassadeur Taylor, generaal Westmoreland, en ander klim uit die vliegtuig. MSs, CUs, ambassadeur Taylor groet en gesels met sy seun, kaptein Thomas Taylor. Hoogwaardigheidsmedewerkers salueer tydens die erewag -seremonie. ML's, kolonel Timothy praat met soldate. MS, ambassadeur praat. MS, generaal Westmoreland luister. TV -bemanningslede en nuusmanne. Soldate hardloop oor die veld in formasie. Ambassadeur Taylor en generaal Westmoreland poseer saam met ander offisiere terwyl burgerlikes en weermag foto's neem.
Versoeke om digitalisering en transkripsie
U kan bydra tot die digitalisering en transkripsie van materiaal op Open Vault. Koste wissel tussen items, en digitalisering is moontlik beperk deur outeursreg, maar verduidelik u belange per e -pos, en ons sal saam met u meer historiese GBH -inhoud aan die wêreld beskikbaar stel.
Besoek GBH Stock Sales as u belangstel in die lisensie van voorraadmateriaal.
'N Kort geskiedenis van die 101ste lugafdeling
Die 101ste lugafdeling (Air Assault) is 'n lugaanvalafdeling van die Amerikaanse weermag. Die 101ste het hom deurgaans met die bynaam die "Screaming Eagles onderskei deur die hoogste standaarde van militêre professionaliteit te demonstreer sedert op 15 Augustus 1942. Op 19 Augustus van daardie jaar het die eerste bevelvoerder, genl.maj. William C. Lee, het sy nuwe rekrute belowe dat hoewel die nuwe afdeling geen geskiedenis gehad het nie, dit binnekort 'n lot met die lot sou hê.
Algemene bevel nommer vyf, wat die afdeling gebore het, lui:
Die 101ste lugafdeling, wat in Camp Claiborne geaktiveer is, het geen geskiedenis nie, maar dit het 'n afspraak met die lot. Net soos die vroeë Amerikaanse pioniers wie se onoorwinlike moed die grondslag van hierdie nasie was, het ons die verlede en sy tradisies verbreek om ons aanspraak op die toekoms vas te stel.
Vanweë die aard van ons bewapening en die taktiek waarin ons onsself sal volmaak, word ons versoek om operasies van verreikende militêre belang uit te voer en gaan ons gewoonlik in aksie wanneer die nood onmiddellik en uiters noodsaaklik is.
Laat my u aandag daarop vestig dat ons kenteken die groot Amerikaanse arend is. Dit is 'n gepaste embleem vir 'n afdeling wat sy vyande sal verpletter deur soos 'n donderbol uit die lug op hulle te val.
Die geskiedenis wat ons sal maak, die rekord van hoë prestasies wat ons hoop om in die annale van die Amerikaanse weermag en die Amerikaanse volk te skryf, hang geheel en al van die manne van hierdie afdeling af. Elke individu, elke offisier en elke aangewese man, moet homself dus beskou as 'n noodsaaklike deel van 'n komplekse en kragtige instrument om die vyande van die nasie te oorkom. Elkeen moet in sy werk besef dat hy nie net 'n middel is nie, maar 'n onontbeerlike manier om die doel van oorwinning te bereik. Dit is dus nie te veel om te sê dat die toekoms self, in wie se vorm ons verwag om ons deel te hê, in die hande is van die soldate van die 101ste lugafdeling. "
Die oorsprong van Fort Campbell gaan terug na die mobilisering van die weermag vir die Tweede Wêreldoorlog. Aangesien dit aan die einde van die dertigerjare vir weermagbeplanners duidelik geword het dat oorlog 'n baie gevaarlike moontlikheid is, is opnames gedoen om moontlike terreine vir mobilisering en opleidingskampe op te spoor indien die weermag vinnig sou moes uitbrei. Een van hierdie moontlike terreine is tussen Hopkinsville, Ky., En Clarksville, Tennessee, beplan. Weermagbeplanners meen dat die terrein voldoende ruimte en infrastruktuur sal bied om 'n kamp te bou wat die opleiding van 14.000 soldate ondersteun wat verband hou met 'n gepantserde afdeling en 9.000 soldate.
Aan die begin van 1940 is planne gemaak vir so 'n kamp. Aangesien die VSA gedurende 1940 en die grootste deel van 1941 neutraal gebly het, is boufondse egter nie gemagtig nie. Die bombardement van Pearl Harbor op 7 Desember 1941 het dit alles verander. Fondse is goedgekeur vir die aankoop van 105 000 hektaar grond teen 'n bedrag van 364 miljoen, en die bouwerk het twee maande later in Maart 1942 begin. Die kamp was binne vier maande gereed vir besetting. Meer as 21 miljoen vierkante voet billets, pakhuise, klaskamers en motorpoele is teen 3635 miljoen gebou.
Na 'n lewendige openbare debat oor wat die nuwe mobilisasie- en oefenkamp genoem moet word, het dit Camp Campbell geword, vernoem na William Bowen Campbell, 'n voormalige goewerneur van Tennessee en 'n Brigadier -generaal van die Burgeroorlog -unie. Aanvanklik is vermoed dat die nuwe kamp in Tennessee geleë was omdat die meerderheid van die grond aan die kant van Tennessee van die staatslyn geleë was. Na verdere hersiening is dit egter later na Kentucky verander omdat die Amerikaanse poskantoorgebou aan die kant van Kentucky van die staatslyn geleë was. Die amptelike benaming het Camp Augustbell, Ky., Geword in Augustus 1942 op algemene bevel van die oorlogsdepartement.
Die doel van die oorlogskamp was om 'n opleidings- en mobilisasiebasis te bied vir 'n nuwe tipe weermagorganisasie en die gepantserde afdeling. Die 12de Pantserdivisie het hier in September 1942 met sy opleiding begin en die 14de Pantserdivisie het gevolg. Die 20ste pantserdivisie het ook hier gedien en basiese opleiding verskaf vir gepantserde soldate om plaasvervangers te wees in ander gepantserde afdelings wat reeds in die buiteland ontplooi is.
Voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die 20ste Pantserdivisie oorgeskakel na 'n gevegsafdeling, sy opleiding voltooi en in die buiteland ontplooi om as 'n gevegseenheid in Europa te veg. In totaal het Camp Campbell meer as 'n kwart van alle gepantserde soldate wat in die weermag se gewapende afdelings geveg het, opgelei en ontplooi.
Die 101ste het tydens die Tweede Wêreldoorlog baie suksesse behaal. Hulle het op D-Day die weg gebaan in die nagval voor die inval en tydens die Slag van die Bulge, toe die 101ste omring was by Bastogne en beveel het om oor te gee aan die Duitse leër, brig. Genl. Anthony McAuliffe het beroemd geantwoord: 'Aan die Duitse bevelvoerder: Nuts!'
Een ongewone missie wat tydens die oorlogsjare by Camp Campbell uitgevoer is, was die verskaffing van 'n krygsgevangenekamp. Oorwinning in Noord-Afrika in 1942 het 'n onbeplande gevangname van 'n kwartmiljoen Duitse soldate veroorsaak, meestal uit die beroemde Afrika-korps. Gevangenes hier is geskei tussen drie voorraad volgens rang en deur Nazi-teen-Nazi-simpatie.
Baie Duitse offisiere en onderoffisiere is gebruik in die posondersteuningsbesonderhede, terwyl baie van die aangewese Duitse soldate daagliks beskikbaar was vir plaaslike boere en melkerye. 'N Klein begraafplaas wat in die suidooste van die voormalige Clarksville -basis geleë is, herinner aan hierdie era.
Vir hul dapper pogings en heldedade tydens die Tweede Wêreldoorlog het die 101ste lugafdeling vier veldtogstromers en twee presidensiële eenheidsaanhalings ontvang. Die oorwinning in 1945 het egter gelei tot die onvermydelike demobilisasie van die mag van 8 miljoen mense, en dit blyk dat die lot van Camp Campbell, net soos baie ander oorlogsmoniserings- en oefenkampe in die oorlog, sou sluit en tot die geheue van die geskiedenis oorgedra word.
Internasionale spanning tussen die Verenigde State en die Sowjetunie, wat bekend gestaan ​​het as die " Koue Oorlog, " het ingegryp in die verwagte lot van Camp Campbell. Ligging, vervoer, infrastruktuur en die bestaan ​​van 'n groot vliegveld het die ligging ideaal gemaak vir een van die land se mees geheime berging en aanpassingsfasiliteite vir kernwapens.
Dertien van hierdie fasiliteite was nodig en gebou op 5000 hektaar in die suidoostelike hoek van die kamp. Ondergrondse tonnels, stoorareas en werkareas is in die rollende kalksteen ingegrawe en die gebied is met vier heinings van die kamp geskei, insluitend 'n geëlektrifiseerde heining. Die fasiliteit is bedryf deur beide die militêre projek vir spesiale wapens van die weermag en die burgerlike atoomenergiekommissie. Die teenwoordigheid van so 'n veilige en geheime fasiliteit het byna die besetting van die kamp deur 'n elite -militêre mag vereis.
As per toeval is die 11de Airborne Division, toe 'n besettingsmag in Japan, oorgeplaas om die kamp permanent te beset. Hulle het in Mei 1949 aangekom. Om die huidige permanente status van die kamp te erken, is Camp Campbell op 15 April 1950 amptelik verander na Fort Campbell.
Terwyl hy aan Fort Campbell toegewys is, het die 11de lugafdeling die taak gehad om gedurende 1950-53 een van sy lugregimente te ondersteun ter ondersteuning van die VN-magte in Korea. Die 187ste Airborne Regimental Combat Team veg dapper in Korea en neem deel aan die enigste twee gevegsvalskermaanvalle van die oorlog.
Baie van die gedenktekenfasiliteite op Fort Campbell is vernoem na gevegshelde van hierdie regiment. Die regiment keer terug na Fort Campbell en bly hier as deel van die 11de Airborne Division totdat dit die taak kry om na Europa te draai ter ondersteuning van die uitbreiding van verbintenisse vir die stasionering van Amerikaanse troepe op Europese bodem ter ondersteuning van die NAVO. Die bevolking van Fort Campbell het weer afgeneem en die lot van die fort het onseker geword.
Hierdie onsekerheid verdwyn in September 1956 met die aktivering van 'n eksperimentele afdeling. Die afdeling is geaktiveer om die ontwikkelende weermagkonsepte te toets vir 'n afdeling wat kan oorleef en veg op die verwagte kernveld van die Koue Oorlog. Die kleure van hierdie nuwe afdeling sou dié van die 101ste lugafdeling wees. Die 101ste was aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gedeaktiveer. Die eenheid, minus die status in die lug, is egter twee keer heraktiveer, een keer as 'n opleidingsafdeling tussen 1948 en 1954 in Camp Breckenridge, Ky., En weer in Fort Jackson, SC, om basiese infanterie -rekrute op te lei.
In 1956 sou die afdeling weer sy gevegs- en lugstatus herwin onder die nuwe " Pentomic Army Division " -konsep. Die nuwe afdeling is in vyf gevegsgroepe in die lug georganiseer, elk in vyf infanteriekompagnieë. Uiteindelik was die pentomiese konsep onwerkbaar en onhoudbaar. Tussen
1962 en 1964 het die weermag die pentomiese konsep geskrap en gekies vir die verandering van 'n brigade -struktuur.
Die nuwe struktuur, gebaseer op drie infanteriebataljons per brigade, het voorsiening gemaak vir afsonderlike brigades wat strategies ontplooi kan word om Amerikaanse belange wêreldwyd te verdedig. Die eerste toets van hierdie konsep kom in 1965.
As gevolg van die groeiende bedreiging vir die Republiek van Suid -Viëtnam, is die 1ste brigade van die 101ste lugafdeling in Julie na Vietnam ontplooi. Hulle het 26 maande in Viëtnam geveg, en in Desember 1967 is die res van die 101ste lugafdeling na Viëtnam ontplooi, wat Fort Campbell leeg van 'n gevegsafdeling gelaat het.
Tydens die afwesigheid van die 101ste lugafdeling van 1967 tot 1972, het Fort Campbell die tuiste van die Amerikaanse weermagopleidingsentrum geword. Meer as 240 000 soldate op intreevlak het basiese en gevorderde infanterie-opleiding by Fort Campbell ontvang voordat hulle opdragte regoor die wêreld as individuele plaasvervangers ontvang het. Boonop is die 6de Infanteriedivisie en spesiaal opgeleide eenheid wat gevorm is om hulp te verleen met burgerlike onrus, ook gedurende hierdie jare geaktiveer en gestasioneer by Fort Campbell.
Die einde van die Viëtnam -oorlog verseker nie die terugkeer van die 101ste na Fort Campbell nie. Terwyl hy in Viëtnam was, het die afdelingsorganisasie dramaties verander, van 'n "Airborne " organisasie na 'n "Airmobile " organisasie. Honderde helikopters en lasbriefbeamptes is by die afdeling gevoeg, wat 'n uitgebreide vliegveld vereis en die behoefte aan bykomende beamptes gedurende die hele installasie. Na 'n tydperk van onsekerheid en debat, is daar uiteindelik besluit dat Fort Campbell opgegradeer sal word om aan die behoeftes van die terugkerende afdeling te voldoen, eerder as om dit elders te skuif.
Iewers nadat die Viëtnam -oorlog verby was, het die afdeling sy benaming oorgeskakel van "Airmobile " na "Air Assault. slagvelde van Europa, of op enige ander plek.
Gedurende die sewentigerjare en tagtigerjare het Fort Campbell tred gehou met die veeleisende veranderinge en ondersteuningsvereistes van die lugaanvalafdeling en het in die proses twee ander hoogs gespesialiseerde en strategies ontplooibare eenhede geword: die 5th Special Forces Group (Airborne) en die 160ste Lugvaartregiment vir spesiale operasies (in die lug). Die 101ste Corps Support Group —an XVIII Airborne Corps logistieke eenheid, wat ontwerp is om die afdeling in gevegte te ondersteun, is ook aan Fort Campbell toegewys om naby die eenheid te wees.
Fort Campbell was gedurende die negentigerjare 'n uitsonderlike installasie wat die opleiding, ontplooiing en gesinsbehoeftes van die beste en mees elite -gebeurlikheidsmagte in die Amerikaanse weermag kon ondersteun. In Januarie 1991 het die 101ste weereens 'n "rendezvous with destiny " met 'n ontplooiing ter ondersteuning van Operation Desert Shield/Desert Storm, die diepste gevegsaanval op vyandelike gebied in die geskiedenis van die wêreld.
Die 101ste het wonderbaarlik geen soldate opgedoen nie en duisende vyandelike gevangenes tydens die 100 uur lange oorlog gevange geneem. Benewens groot operasies, het Fort Campbell -soldate ook humanitêre hulpverlening in Rwanda en Somalië ondersteun en vredesmagte aan Bosnië, Haïti en Kosovo verskaf.
Die Verenigde State is tot oorlog geroep na die terreuraanvalle op 11 September 2001 op die World Trade Center en die Pentagon. Die soldate van die 101ste lugafdeling het die oproep beantwoord. Die afdeling het die 3de brigade na Afghanistan ontplooi ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom.
Hulle missie was om die Taliban- en al-Qaeda, Osama bin Laden se netwerk van terreur uit die weg te ruim. Die brigade het hom onderskei deur die Taliban vinnig omver te werp en die Afghanen te bevry van tirannie —a prestasie wat nog nooit in die geskiedenis van Afghanistan bereik is nie.
In Maart 2003 het die 101ste voortgegaan om die wêreldoorlog teen terreur te beveg met 'n ontplooiing na Irak, hierdie keer ter ondersteuning van Operasie Iraqi Freedom. Die afdeling het nie net tydens die oorlog teen die Irakse diktator Saddam Hussein opgemerk nie, maar nog meer ná die oorlog toe die afdeling vinnig verander het van 'n vegetos in 'n suksesvolle humanitêre program in Mosoel, Irak. Toe hy in 2004 uit Irak terugkeer, het die afdeling vinnig ratte verander en een van die eerste afdelings geword wat die transformasie van die weermag geïmplementeer het.
Die 101ste lugafdeling is in Augustus 2005 na Irak teruggeroep. Terwyl die meerderheid van die afdeling die 42ste Infanteriedivisie vervang het en as verantwoordelikheid vir Noord -Irak as Task Force Band of Brothers aanvaar is, is die 2de en 4de Brigade -gevegspanne aan die Task Force Bagdad toegewys. , gelei deur die 4de Infanteriedivisie. Met die verdeeldheid oor die land versprei, bly die missie dieselfde om Irakse veiligheidsmagte op te lei, opstand te blus en demokrasie in Irak te vestig.
Sedert sy ontstaan ​​in 1942, toon die 101ste steeds sy kenmerkende professionaliteit, wat die magtige verdeling van ander vegeenhede meer as 60 jaar gelede onderskei het. Vandag staan ​​dit alleen as die magtigste mag in sy soort en is in staat om af te skrik vir enige mag wat 'n bedreiging vir die Verenigde State inhou, altyd bereid en gewillig om sy volgende lot met die lot aan te pak. "
Geskiedenis van die 101ste lugafdeling (lugaanval)
Die monument voor sonsondergang voor die nuwe afdeling se hoofkwartier.
Foto deur Catie Rodriquez
Die geskiedenis van die 101ste lugafdeling is geaktiveer op 16 Augustus 1942 in Camp Claiborne, Louisiana. Die eerste bevelvoerder daarvan, generaal -majoor William C. Lee, het opgemerk dat "die 101ste" ... geen geskiedenis het nie, maar 'n afspraak met die lot het. " Telkens het die 101ste die byeenkoms gehou en sodoende 'n trotse geskiedenis opgedoen.
Die 101ste verhuis na Fort Bragg, Noord-Carolina, vir opleiding en toon suksesvol sy gereedheid tydens die Tennessee-maneuvers van 1943. In September van Camp Shanks, New York, begin die 101ste opleiding in Engeland tot D-dag, 6 Junie 1944, toe sy padzoekers het die eerste Amerikaners geword wat hul voete in die besette Frankryk gesetel het.
Daarna volg die Screaming Eagles in Normandië en val die weg vir die 1ste en 4de Infanteriedivisie op die strande van Omaha en Utah. Na 33 dae van voortdurende gevegte, waaronder 'n bittere stryd om die stad Carentan, keer die 101ste terug na Engeland om voor te berei op toekomstige operasies in die lug. Op 17 September 1944 spring die 101ste in Holland tydens Operasie "Market Garden". Die afdeling het tien dae lank 'n smal gang, 16 myl lank, deur vyandelike gebied, van Eindhoven tot Grave, geveg. Die afdeling het daarna sy rol in die bevryding van Holland voortgesit en 'n totaal van 72 dae in gevegte deurgebring.
In November 1944 keer die 101ste terug na Frankryk vir 'n welverdiende ruskans, net om weer tot aksie opgeroep te word in die Slag van die Bulge. Tydens die verdediging van die kritieke vervoersknooppunt van Bastogne, België, was die 101ste omring deur opkomende vyandelike magte wat onmiddellike oorgawe eis. Die waarnemende afdelingsbevelvoerder, brigadier -generaal Anthony C. McAuliffe, het geskiedenis gemaak met sy klassieke antwoord, "Nuts!" Die beleg is op 26 Desember 1944 verbreek, maar die gevegte duur tot 18 Januarie 1945.
Nadat hy deur die Elsas en die Ruhr -vallei getrek het, het die 101ste Hitler se berg -toevlugsoord in Berchtesgaden verower. Op 30 November 1945, agt maande na die Duitse oorgawe, is die Screaming Eagles geïnaktiveer.
Die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die begin van 'n onderbroke bestaan ​​vir die 101ste - verskeie inaktiverings het gedurende die volgende twee dekades plaasgevind. Amptelike heraktiveringsplegtighede is op 21 September 1956 gehou, wat die 101ste van die Army se eerste Pentomiese afdeling was en deel was van die United States Strategic Response Force.
Op 29 Julie 1965 land die 1ste brigade in Cam Ranhbaai en word die derde Amerikaanse weermag -eenheid wat in die Republiek Viëtnam aankom. Die res van die 101ste wat in Desember 1967 ontplooi is, maak geskiedenis as die grootste en langste lugbrugoperasie direk in 'n gevegsgebied.
Tydens die TET -offensief van die vyand, wat op 31 Januarie 1968 begin het, was die Screaming Eagles in 'n geveg betrokke van Saigon tot by Quang Tri. Van Mei 1968 tot Februarie 1969 het die afdeling 'Nevada Eagle' uitgevoer, wat die rysoes van die Thua Thien -provinsie suksesvol aan die vyand ontken het. Die afdeling het ook die berugte A Shau -vallei getem, wat lank gebruik is as basisgebied en infiltrasieroete deur die Noord -Viëtnamese weermag en die Viet Cong.
Aan die einde van 1969 het bedrywighede na burgerlike aangeleenthede en 'n pasifikasieprogram gegaan. In die herfs van 1971 begin die 101ste met sy terugkeer huis toe, wat uitloop op 'n amptelike verwelkomingseremonie op 6 April 1972 in Fort Campbell.
In die Republiek van Viëtnam het die 101ste lugafdeling in 45 operasies, wat oor byna sewe jaar strek, geveg. Regdeur Suid -Viëtnam het die afdeling sy krag en gees as 'n vegeenheid getoon, maar die 101ste het ook 'n paar individuele helde ontdek. Sewentien Screaming Eagles verdien die Congressional Medal of Honor vir optrede in die geveg.
In Februarie 1974 onderteken generaal-majoor Sidney B. Berry, kommandant-generaal, die algemene bevel 179, wat die dra van die motorwa-kenteken goedkeur (later herontwerp die lugaanval-kenteken en word in Januarie 1978 goedgekeur vir die dra van weermag). Uiteindelik op 4 Oktober 1974 word die 101 Airborne Division (Air Mobile) die 101ste Airborne Division (Air Assault)!
In Maart 1982 begin elemente van die 101ste ses maande lange toere na vredesoperasies in die Sinai as deel van die multinasionale mag en waarnemers. Die tragedie het in Desember 1985 plaasgevind toe 248 Screaming Eagles in 'n vliegongeluk by Gander, Newfoundland, teruggekeer het uit die Midde -Ooste.
In Augustus 1990 vertrek die 101ste na Saoedi -Arabië om deel te neem aan die operasies "Desert Shield" en "Desert Storm". Die 101ste het die eerste skote van 'Desert Storm' afgevuur deur Irakse radarplekke op 17 Januarie 1991 met 'n Apache Task Force te vernietig. Tydens die grondfase van "Desert Storm" het die 101ste die langste en grootste lugaanvalle in die geskiedenis gemaak, deur die Irakse gebied in die Eufraatriviervallei te beveilig en snelweg 8 te sny om die flanke te beveilig vir Amerikaanse pantsermagte wat Irakse besettingsmagte in Koeweit aanval. Met die skietstilstand op 28 Februarie 1991 het die 101ste begin met die voorbereidings vir herontplooiing. Teen 1 Mei 1991 was die Screaming Eagles tuis.
Namate militêre en humanitêre operasies in Somalië in 1992 en 1993 uitgebrei is, is die 101ste Lugafdeling (Lugaanval) weer opgeroep en gevegsdiensondersteuning en lugvaartbates ontplooi van 5de Bataljon, 101ste Lugvaartregiment om magte in daardie land te ondersteun. Op 2 September 1993 het elemente van die 9de Bataljon, 101ste Lugvaartregiment wat die 5de Bataljon vervang het, vyandige vuur ondergaan, wat 'n deurskutter gewond het. Op 25 September 1993 het nog 'n Blackhawk onder skoot gekom en neergestort en die bemanning en passasiers is dood.
Die 9de Bataljon het in Februarie 1994 teruggekeer na Fort Campbell. In 1995 en 1996 het die afdeling die Amerikaanse weermag en die Verenigde Nasies se vredesopdragte ondersteun met soldate wat na Panama, die Sinai, Haïti, Bosnië en Kosovo gestuur is.
In reaksie op die 9-11 terreuraanvalle, is elemente van die 101ste ontplooi om gevoelige fasiliteite in die Verenigde State te beskerm teen die moontlikheid van verdere terreuraanval. Die 3rd Brigade Combat Team (RAKKASAN) het in November 2001 na Afghanistan ontplooi. Hulle eerste missie was om die belangrikste fasiliteite te beskerm wat nodig is vir die verdere vervolging van die oorlog teen die Taliban en Al Qaeda. Hulle het aan verskeie gevegsoperasies deelgeneem, waaronder Operation Anaconda, 'n tien dae lange stryd in Maart 2002 in die Shaw-E-Kot-vallei. Hierdie operasie het die Taliban en Al Qaeda 'n verlammende slag toegedien. Die 3de Brigade -gevegspan is in die somer van 2002 herontplooi.
In Februarie en Maart 2003 ontplooi die Screaming Eagles na Koeweit en begin hul volgende "Rendezvous with Destiny "as deel van Operation Iraqi Freedom. In 'n uitmergelende beweging van 571 kilometer deur vyandige gebied en deur 'n reeks woeste verbintenisse in verskeie groot stede, het die afdeling sy buigsaamheid, dodelikheid en geweldige vuurkrag getoon om elke hoek en draai na Suid -Bagdad. Die lug- en grondbedrywighede van die afdeling het 'n belangrike rol gespeel in die nederlaag van elemente van die Medina-, Nebachudnezzar- en Hammurabi -republikeinse wagafdelings, die bevryding van An Najaf, Karbala en Al Hillah en die opruiming van Suid -Bagdad.
Op 22 April 2003 het die afdeling die langste lugaanval in die geskiedenis beveel aan Noord -Irak en vinnig die verantwoordelikheid aanvaar vir die tweede grootste stad van Mosul en vier noordelike provinsies. Die afdeling het erkenning gegee aan die belangrikheid om Irak te help om terug te keer na die werk en die behoefte aan 'n veilige omgewing, en konsentreer op die doelwitte van die heropbou, opleiding en toerus van die Irakse polisie om die integriteit van die internasionale grense van Irak te herstel deur die vorming van die grenspolisie om kritieke infrastruktuur te verseker deur die instelling van die fasiliteitsbeskermingsdiens en die oprigting van die Irakse burgerlike verdedigingskorps as 'n kritieke deel van die nuwe leër van Irak. Die afdeling het ook die eerste provinsiale verkiesing in Irak uitgevoer, Saddam se seuns Uday en Qusay vermoor, die voltooiing van meer as 5000 bouprojekte onderskryf en meer as 500 lede van anti-koalisiemagte gevang.
In Januarie en Februarie 2004 is die afdeling herontplooi na Fort Campbell.
Einde 2005 het die 101ste lugafdeling (Air Assault) vir die tweede keer na Irak ontplooi. Die Afdeling, aangewys as Task Force Band of Brothers, en aangevul deur die aanhegting van Brigade Combat Teams van die 3de Infanteriedivisie (Gemechaniseerde) en die 4de Infanteriedivisie (Gemechaniseerde), het teen November 2005 verantwoordelikheid vir die grootste deel van Noord -Irak aanvaar.
Die missie van die afdeling het vier hoofdoelwitte ingesluit: opleiding van Irakse veiligheidsmagte om Irakse energie en ander infrastruktuur te beskerm, wat anti -Irak -magte neutraliseer en wettige plaaslike regerings tot stand bring. Skreeuende adelaars het gehelp met Irak se grondwetlike referendum en die ongekende nasionale verkiesing. Screaming Eagles en Irakse soldate het langs mekaar gewerk om 1,316 stempunte in die noorde van Irak voor te berei. Vir die eerste keer is die burgerlike bevolking van Irak toegelaat om volledig deel te neem aan die demokratiese proses.
Saam met vier Irakse leërafdelings en die toesig oor 'n vyfde, Task Force Band of Brothers, het Irakse soldate effektief opgelei en hulle gehelp om die vertroue en vertroue van hul mense te verdien. Nadat die Irakse soldate opgelei en redelik toegerus was, het hulle aanvallende operasies begin uitvoer.
Benewens die Irakse veiligheidsmagte en die Amerikaanse weermag se spesiale operasie -eenhede, het die Screaming Eagles baie suksesvolle 'kinetiese' gevegsoperasies uitgevoer waarin terroriste -aanstigters en finansiële fasiliteerders ernstig ontwrig is. Sulke operasies het gelei tot die aanhouding van duisende opstandelinge en die vang van 80 teikens met 'n hoë waarde. Teen die einde van Operasie Iraqi Freedom 2005-2007 het die afdeling groot dele van sy gevegsruimte oorgeplaas na Irakse eenhede.
As deel van die weermag se "getransformeerde" opset van Brigade Combat Teams, wat die basiese maneuver -element was, het die belangrikste elemente van die 101ste Airborne Division (Air Assault) die reputasie van Screaming Eagles geneem vir standvastigheid en veerkragtigheid op bykans elke hoek van Irak. Die 2de Brigade-gevegspan en die 4de brigade-gevegspan (-), albei verbonde aan die 4de infanteriedivisie (gemeganiseerd), het aan intense gevegs- en stabiliteitsoperasies deelgeneem in die digte stedelike uitgestrekte suidelike Bagdad. Die 1ste Bataljon, 506ste Infanterie, het as deel van Multinasionale Magte-Wes deelgeneem aan gevegsoptrede in sommige van die moeilikste buurte rondom Irak in Irak. Die 159ste Combat Aviation Brigade het ter ondersteuning van Multinational Corps-Iraq gewerk deur byna elke eenheid in Irak steun aan helikopters te bied.
Die afdeling keer in November 2006 na Fort Campbell terug nadat hy nog 'n roemryke hoofstuk by sy geskiedenis gevoeg het. Weereens het die Screaming Eagles hul onoortreflike buigsaamheid, aggressiwiteit en vasberadenheid onder uiterste omstandighede en teen 'n toegewyde en slim vyand bewys. Hierdie missie is egter nie bereik sonder groot opoffering nie.
In Oktober en November 2007 het die 1ste, 2de en 3de Brigade -gevegspanne na Irak ontplooi, as afsonderlike eenhede verbonde aan verskillende hoofkwartiere van die weermagafdeling, en onmiddellik met gevegsoptrede begin. In Februarie 2008 het die Afdeling se hoofkwartier en die 4de Brigade-bestrydingspan na Afghanistan ontplooi, waar die Afdeling die bevel oor die Oos-Afganistan Oos langs die Pakistan-Afgaanse grens oorgeneem het. Hulle het op die 101ste dag van die jaar bevel aangeneem.
In Maart 2008 het die Afdeling se hoofkwartier (en sy spesiale troepebataljon), die 101ste lugafdeling (lugaanval) by die 4de Brigade -gevegspan en die 101ste volhoubaarheidsbrigade in Afghanistan aangesluit ter ondersteuning van Operasie ENDURING FREEDOM. As Gesamentlike Taakspan-101 (CJTF-101), is die Afdeling se hoofkwartier ondersteun deur baie aangehegte koalisie-eenhede en was dit verantwoordelik vir 'n operasionele gebied ter grootte van Pennsylvania wat aangewys is as Regional Command-East. Bestuur uit 14 provinsies, waaronder 'n groot deel van die onbestendige grensgebied tussen Afghanistan en Pakistan, sowel as die Hindoe Kush en die Afghaanse sentrale hooglande, het 'n unieke en moeilike stel uitdagings te staan ​​gekom, anders as wat voorheen ervaar is.
Die soldate van CJTF-101 het floreer in hul rol as soldaat/diplomate en krygers. CJTF-101 het gehelp om die vertroue en vertroue van die Afghaanse mense in hul regering te herstel, terwyl hulle hul lewensgehalte verbeter het deur meer as 2500 innoverende ontwikkelingsprojekte. As krygers het CJTF-101 aggressief opgelei in die Afghaanse nasionale veiligheidsmagte (ANSF) en langs mekaar opstandige groepe meedoënloos agtervolg waar hulle ook al gevind kon word.
Na 'n kort pouse by die huis, keer die Screaming Eagles terug na hul opleidingsaktiwiteite ter voorbereiding van sy volgende ontmoeting met die lot. Die afdeling se "tuis" -jaar was gekenmerk deur intensiewe opleiding, ontplooiings by die gevegsopleidingsentrums en bekragtiging van die paraatheid vir die uitdagings om gevegsoperasies uit te voer in die robuuste en onvergewensgesinde omgewing van Afghanistan.
Toe die weermag sy 'oplewing' in Afghanistan beplan, leun dit sterk op die 101ste lugafdeling (lugaanval). Eind 2009 het die 3de Brigade Combat Team, 101ste Airborne Division (Air Assault) begin met die ontplooiing ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom. Die Rakassans is opgevolg deur onderskeidelik 1ste en 2de Brigade -gevegspanne en die 101st Combat Aviation Brigade. Op 14 Junie 2010 het die hoofkwartier, 101ste lugafdeling (lugaanval) weer sy CJTF-101-aanwysing aangeneem en weer beheer geneem oor die streekbestuur (Oos) van die onbestendige Afghaanse provinsies aangrensend aan die federaal bestuurde stamgebied van Wes-Pakistan. Vir die eerste keer is die hele afdeling na Afghanistan ontplooi. Alhoewel die afdeling verdeel is tussen twee groot bevele, die streekkommando (Oos) en die streekskommando (suid), het die afdeling sy unieke vermoëns en hardnekkige reputasie op die slagveld geblaas met die doel om Afghanistan te help om sy mense te beveilig en sy regmatige plek te hervat in die vreedsame gemeenskap van nasies.
Die meerderheid van die divisie is teen einde 2011 herontplooi uit Afghanistan. Op 22 Maart 2012 is die 159ste Combat Aviation Brigade herontplooi na Fort Campbell, Kentucky, en vir die eerste keer in vyf jaar was die hele 101ste Airborne Division (Air Assault) 'terug by die huis' "Saam.
Soos in ons hele geskiedenis waar was, was die reünie kortliks. Die 101ste lugafdeling (lugaanval) het gehoor gegee aan die oproep van ons land en almal herinner aan die aanklag wat generaal -majoor Lee byna 70 jaar gelede aan ons gegee het. Die volgende ontmoeting met die lot van die afdeling het reeds begin. In April 2012 word elemente van die 2nd Brigade Combat Team, 101ste Airborne Division (Air Assault) ontplooi ter ondersteuning van die Security Forces Advisory and Assistance Team (SFAAT) missie in Afghanistan. Teen die einde van die jaar sal die meerderheid van die 101ste lugafdeling (lugaanval) ook na Afghanistan herontplooi word.
Terwyl ons tyd neem om na te dink oor die groot geskiedenis van ons afdeling en baie buitengewone prestasies, op en buite die slagveld, moet ons onthou dat hierdie prestasies nie deur vliegtuie, wapens en tegnologie behaal is nie. Hulle is verdien deur ons soldate. Ons gedagtes bly by die Screaming Eagles wat tans besig is met gevegsoperasies in Afghanistan.
Was oom in die 101ste lugafdeling, Viëtnam?
Ek doen tans navorsing oor my groot oom. Ek het verneem dat hy in die Amerikaanse weermag in Viëtnam gedien het. Hy was 'n SP5 en ek het ook verhale gehoor dat hy in die 101ste lugafdeling was ("Screaming Eagles"), maar ek is nie seker hieroor nie, maar dit is tans net 'n storie. Sy naam was Lige Harrison Hy sou moontlik ook deur Buddy Harrison gegaan het. Ek sal dit waardeer as ek hulp kan kry oor inligting of waarheen ek kan gaan soek.
Re: Was oom in die 101ste lugafdeling, Viëtnam?
Hier is 'n paar inligting, kopieer en plak die skakel in u internetblaaier. Stel voor dat u met hulle in verbinding tree en vir hulle sê wat u soek, hulle kan moontlik help. Sluit ook die 101ste ABN -verenigingsinligting onder die skakel in.
32 Screaming Eagle Blvd. | Posbus 929, Fort Campbell, KY 42223-0929
Telefoon: 931-431-0199 / Faks: 931-431-0195
Dankie, ek sal hieroor kyk sodra ek van die werk af kom.
Ek het van die werk af gekom en met my ma gepraat, en sy het my meegedeel dat hy inderdaad deel was van die 101ste Airborne, dat hy 'n Green Beret was en blykbaar op 'n stadium gevange geneem en gevange gehou is, maar hy en 'n ander persoon kon daarin slaag om te ontsnap. Elliot Schneider
Ek sou volgende week bel, ek is seker dat die meeste van hulle aan die D-Day-geleenthede regoor die land deelneem. Hoop jy vind iets.
U moet sy personeellêer kry om te bepaal by watter eenheid hy was:
In die SF-180-vorm, ANDER: Voer die lys en datums van eenheidsopdragte in
U self sal waarskynlik nie die versoek kan indien nie, maar u ma of pa kan dit moontlik vergemaklik, veral as hulle as die naasbestaandes beskou word. Soos Bruce genoem het, moet die persoon wat die rekords aanvra, op die SF-180 gedoen word, of die Vetrecs-webwerf gebruik.
Becca Simons 12.06.2019 11:04 (in opmerking van Terese Blasingame)
Ons het die National Archives Catalogue deursoek en 102 reekse, 317 lêereenhede en 20 items van die 101ste Airborne Division in die Records of the U.S. Forces in Southeast Asia, 1950-1976 (Record Group 472) opgespoor. Vir toegang tot hierdie rekords, kontak die National Archives at College Park - Textual Reference (RDT2) via e -pos by [email protected]
Die halfjaarlikse roosters (dws April en Oktober) vir 1960-74 vir weermag-eenhede is aangeheg by die oggendverslae van die onderskeie eenhede. Alle roosters vir die tydperk is nie beskikbaar nie, en bevat gewoonlik slegs aangewese personeel. Papierkopieë kan van mikrofilm verkry word deur te skryf aan NARA se National Personal Records Center, (Militêre Personeelrekords), 1 Archives Drive, St. Louis, MO 63138-1002. Navorsings- en reproduksiegeld word vir hierdie diens gehef. Gebruik 'n GSA -standaardvorm 180 om hierdie inligting aan te vra.
Ons hoop dat hierdie inligting nuttig is. Sterkte met jou familie -navorsing!
101ste lugafdeling kom in Vietnam aan - GESKIEDENIS
Geskiedenis van die 101ste (na-Viëtnam)
Toe die 101ste lugafdeling in Februarie 1972 terugkeer na Fort Campbell, Kentucky, uit Viëtnam, was alles wat teruggekeer het, die kleure van die eenheid, en 'n bevelgroep met 'n paar stafoffisiere en senior onderoffisiere. Byna alle soldate, SSG en onder, is onmiddellik ontslaan toe hulle in Oakland, Kalifornië of Seattle, Washington, aankom. Die 101ste Airborne, toe die 101st Airborne Division (Airmobile) genoem, keer terug na geboue wat ontruim is deur die onlangs geïnaktiveerde & quotU.S. Army Training Center, Fort Campbell, Kentucky. & Quot -generaal -majoor John Cushman was die bevelvoerende generaal, maar hy het 'n hoofkwartier gehad sonder agterkwart.
Die 101ste was amper presies 1/3 in die lug. Dit wil sê, die Derde Brigade (die voormalige 173ste Airborne Brigade, met die Geronimos van 1-503ste en 2-503ste Infanterie, en die Rakkasans van 3-187ste Infanterie) was op springstatus. Eerste Brigade (1-327ste en 2-327ste Infanterie en 2-502ste Infanterie) en Tweede Brigade (1-501ste Infanterie, 1-502ste Infanterie en 1-506ste Infanterie) was been.'N Derde van die ondersteuningselemente van die afdeling was op die lug, die ander twee derdes was reguit. Byvoorbeeld, die 326ste Ingenieursbataljon het een lugmaatskappy gehad, maar twee beenmaatskappye. Dieselfde geld vir die 501ste seinbataljon, die 311ste militêre inligtingsbataljon, ensovoorts.
Hierdie organisasie was nie regtig so bisar soos dit klink nie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die 101ste immers nie 100% 'n valskerm nie. Toe was dit 1/3 valskerm en 2/3 sweeftuigkragte. Onder die teorie van "die helikopter is die nuwe sweeftuig," sou die lug 'n ligte, vinnige vertikale omhulsel/aanslagvermoë bied, terwyl die lugmotorelemente met volgehoue ​​en swaarder kragte sou opvolg. Op 'n tydstip het die Division Museum (Pratt Museum) by Fort Campbell selfs 'n skouspelagtige muurskildery oor die lengte van een muur laat skilder. Dit het getoon hoe die 3de brigade valskermspring en 'n vliegveld beslag lê op die manier van die Rangers in Point Salinas, Grenada. Nadat die vliegveld beveilig is, is 'n vloot van C-130's en C-141's uitgebeeld wat die 1ste en 2de brigades met die UH-1 Huey- en AH-1 Cobra-helikopters beland en verslaan het. Die lugmotorelemente waai toe uit, skakel en verslaan die vyand. Maar dit kan nie gebeur sonder om 'n afdeling se soldate te werf nie, waarvan een derde in die lug is.
Daar was hewige mededinging tussen die eenhede vir elke soldaat wat by die deur by die 21ste vervangingsafdeling ingekom het, veral as hulle in die lug was of vooraf diens gehad het. Hoe desperaat was hulle nie? Ek het by die 101ste lugafdeling aangemeld nadat ek 'n been in my enkel gebreek het tydens my tweede kwalifiserende valskermspring by Fort Benning. Alhoewel ek nie heeltemal in die lug was nie, was ek veronderstel om aan te meld by my lugseenheid, saam met hulle te spring en pos terug te keer na Fort Benning om my vlerke te ontvang ('n proses waarna ek altyd verwys het as om my vlerke in die lug te kry deur middel van korrespondensie kursus & quot ). Onbekend aan my, het die bevelvoerder van die Division Pathfinder Platoon, CPT Patrick Dougherty, die G1 opgejaag vir gekwalifiseerde luitenante om die baanzoeker te vul.
Soos die noodlot dit wou hê, op die dag toe ek instap en by die G1 aanmeld, was die G1 weer telefonies met CPT Dougherty. & quotOK, OK, ek sal vir jou een vind. & quot Hy kyk op en sien my daar staan ​​met my bevele in my hand, en sê & quot; Hallo, luitenant, is jy in die lug? & quot Ek het begin met my verduideliking: "Ek het pas van Airborne School af gekom, maar & quot die G1 draai terug na die telefoon & quotOK, ek het vir jou een, sy naam is & quot (gryp my bestellings) & quot2LT Bloodworth, Charles S. & quot -status in die lug, en hy lag. Hy het gedink dit is snaaks dat hy 'n been aan die Pathfinders toegewys het en gesê: "As CPT Dougherty 'n luitenant in die lug so erg wil hê, kan hy u in die lug laat kwalifiseer."
Op 25 April 1972 sou die Pathfinders 'n eenvoudige demonstrasie van 'n helikopter vir verskeie busvragte hoërskoolleerlinge opneem. My beste vriend van OCS, 2LT William & quotBill & quot Groce, het sy Corvette na Corregidor Drop Zone gery. Ek het in my Fiat gery, 'n piepklein karretjie wat die ander gebruik het om die rolskaats te noem. '
Die skoolbusse kom toe ons wag vir die helikopter. Ons het die studente 'n inligtingsessie gegee, insluitend 'demonstreer-demonstrasie' waarin 'n afdak op die grond ontplooi is om hulle te wys hoe hulle werk. Toe verskyn die UH-1 Huey met CPT Dougherty en SSG Mifflin Tichenor, wat pas op die peloton was. SSG Tichenor het 'n sprong nodig gehad om sy sprongbetaling te begin, ek moes nog spring om my vlerke te kry. Hulle het besluit om met die helikopter van die vliegveld af in te ry om seker te maak dat dit korrek vasgemaak is met die op die vloer gemonteerde & quot -deegnoot & quot -ankerlynkabel. Dit was omstreeks 10:00 die oggend. Die winde het die hele oggend gewaai. Ons moes beperk wees tot 'n maksimum van 13 knope om te spring, maar ons het die MC1-1 stuurbare afdakke gehad, so ons het besluit om 15 knope ons besluitpunt te laat wees. Dit het nie saak gemaak nie, die winde was nou 'n bestendige 18 knope, meer as 20 mph. Die sprong is gekrap, tot groot teleurstelling van die studente (en SSG Tichenor en ek).
Die vlieëniers het toe aangebied om op 'n klein lugvertoning te begin. "Hulle het lae sweeftuie, hoë sweeftuie, trapdraaie, sywaarts en agteruitvlugte gedoen, niks besonders of gevaarliks ​​nie. Dit het die betoging beëindig. Die vlieëniers het twee uur se brandstof gehad, en wou dit net op die agterkant 40 verbrand toe die vlieënier die DZSO uitstuur: "Hallo, wil u ouens 'n bietjie tyd kry?" Ons kon dit nie glo nie. Die vlieënier was bereid om die Pathfinders, waarvan nie een as vlieëniers beskou is nie, met die helikopter te laat vlieg. Ons het apokriewe verhale gehoor van vlieëniers in Viëtnam wat hul bemanningshoofde geleer het om te vlieg as die vlieëniers op 'n LZ geskiet word en nie in staat was om op te styg nie. Dit word beskou as 'n vorm van lewensversekering. Op grond van die aanbod van hierdie vlieënier, was hierdie verhale blykbaar waar.
2LT William Groce spring eerste met die aanbod. Hy het gevra: & quot Wie wil my 'vette terugry?' Van die DZ. CPT Dougherty, wat lief was vir Corvettes, het ingestem om dit terug te ry. SSG Tichenor het sy motor op die vliegveld gelos, en hy het by die helikopter gebly. Ek het gevra: "Wie wil die rolskaats terugneem?" Maar het geen aanbiedings gekry nie. Ons kyk toe hoe die vlieënier uit die kajuit van die helikopter klim en in die agterste bagasieruim klim, terwyl 2LT William Groce in die vlieëniersitplek klim en vasgordel. Ons kyk en waai terwyl hulle wes draai en tot 'n paar honderd voet klim. Ek het vir myself gesê: "Die gelukkige teef." Toe breek die hoofrotorkop af.
Die helikopter het toegesak en vry op die grond geval. Die volgende geluid was die hoërskoolleerlinge, sommige skree, sommige huil. Ons het hulle op hul busse gehaal en daar weggejaag. Toe jaag ons na die ongeluksterrein, daar was geen brand nie, maar dit was duidelik nie 'n oorlewende ongeluk nie. Die vlieënier, CW2 Howard Blanton, Jr., was 22 jaar oud. Hy lê op die grond langs die wrak, nie 'n merk op sy lyf nie, asof hy slaap. 2LT William Groce, 26 jaar oud, was steeds vasgemaak in die vlieëniersitplek, wat by die botsing losgebars het, en het hom eers die gesig in die instrumentpaneel gestuur. Syne was 'n geslote kis. Die medevlieënier was CW2 David Allen Green, ook 22 jaar oud, dood by die slag. SSG Mifflin Tichenor (29) is deur 'n voorwerp getref toe die voorste deel van die helikopter opgebreek het en daarna uit die vliegtuig geslinger is. Hy het ook langs die wrak gelê, dood weens ernstige kopbeserings voor die grondbotsing.
Die ongelukondersoekspan van Fort Rucker het nie gesukkel om die oorsaak van die ongeluk vinnig te bepaal nie. Ondersoek van die hoofrotorkop en die mas het getoon dat 'n gebeurtenis met die naam & quotmast stamping & quot plaasgevind het. Masstampe vind plaas wanneer die hoofrotorblad soos 'n kronkelende kronkel onder ligte of onbelaste toestande draai, soos wanneer 'n beginner vlieënier die stok (siklies) oorkontroleer en die helikopter in 'n omgewing van nul g-krag toestande plaas. In 'n breukdeel van 'n sekonde word die mas oorlaai en dit klap. In hierdie geval het die lem gedraai en deur die linkerkant van die kajuit gesny nadat dit afgebreek het. Die lem is 'n paar honderd meter verder gevind. In die voorste reliëf, in omgekeerde tipe, was die woord & quotBELL & quot. Dit stem ooreen met die verhoogde letters op die mede-vlieënier se anti-wringvoetpedale van die Huey, wat vernietig is toe die lem daardeur sny en hulle tref. Maar die medevlieënier se voete was ongeskonde. Die onvermydelike gevolgtrekking: die medevlieënier het nie sy voete op die stuur nie. 2LT Groce, die nie-gegradeerde Pathfinder, was in totale beheer oor die vliegtuig.
Die ongeluk was 'n verleentheid vir die Pathfinders en die 101st Aviation Group. Dit is vinnig bedek, en die nuus oor die ongeluk was die volgende dag beperk tot 'n enkele artikel in die koerant Clarksville Leaf-Chronicle. [26 April 1972, bladsy 1, onder die vou]. Daar was 'n tydelike gedenkdiens in die basiskapel wat moontlik 20 minute geduur het, en het slegs bestaan ​​uit die lees van die militêre biografieë van die vier oorlede soldate. Jare lank het niemand oor die ongeluk gepraat nie. Ons moes in elk geval soldate probeer kry om die afdeling gevul, opgelei en C-1 te kry (operasioneel gereed). Byna al die betrokke offisiere is binne 'n paar jaar ontslaan toe die weermag 'n tydperk van verlaging na Viëtnam binnegegaan het. Daar is geen gedenkteken, geen geskiedenis nie, selfs nie op 'n Pathfinder- of Airborne -webblad kon ek die ongeluk en die mense wat gesterf het, vind nie. Dit is asof hulle nooit bestaan ​​het nie. Jare later, toe my derde seun gebore is, was ek weer in Fort Campbell, Kentucky. Ek het my derde seun William genoem, en toe hy oud genoeg was, het ek hom vertel van 2LT William Groce, my maat van Infantry OCS en die 101st Airborne Division Pathfinder Platoon. Ek wil graag die boodskap uitbring aan alle Pathfinders, veral dié van die 101ste Airborne Division, sodat hierdie manne nie vergeet word nie.
Soos ek gesê het, was 'n massiewe druk aan die gang om soldate te werf om die afdeling te hervul. Die konsep het geëindig, dit was die tyd van VOLAR (Volunteer Army). Soldate moes gewerf word, met slagspreuke soos & quotToday's Army Wants You. & Quot op 'n spesifieke plek toegewys) & quotAirborne Duty Option & quot (waarborg opleiding in die lug en 'n spronggleufopdrag) was daar natuurlik MOS -waarborge, ensovoorts. Aan elke soldaat in die afdeling is gesê dat hy 'n assistent -werwer moet wees. Die Pathfinders en die 3de Brigade het demonstrasies voor valskerms en by hoërskole gedoen. Ons het flieks by winkelsentrums gewys en statiese uitstallings gedoen met valskerms, radio's, AK-47's en ander wapens op die plein van die stad rondom Fort Campbell.
Een van ons grootste trekpleisters was duidelik om ons Klere A-uniforms te dra, met 'n garnisoenpet met sweeftuig, agtergronde op ons vlerke en 'n langbroek wat in spitskitterende springstewels geblaas is. En dit het gewerk. Ons het honderde jong mans gewerf, miskien duisende, wat in 'n baie minder bedreigde dreigement in die weermag in die weermag aangekom het. Daar was verhoogde salaris- en GI Bill -voordele, en die uitskakeling van baie irriterende lewensdienste wat tot op daardie stadium deel van die weermag was: Saterdagoggend -versamelings, naweekpasse, KP -diens. Hierdie mans kom in die 101ste met 'n waarborg van Unit of Station of Choice 101st Airborne/Fort Campbell en status in die lug. Die sprongbetaling vir aangewese mans was $ 55,00 per maand, 'n aansienlike bonus vir 'n soldaat met $ 300 - $ 400 per maand in basisloon. Gevaarlike belasting alleen kan in 1972 'n eerbare motorbetaling bied.
Teen 1973 veroorsaak die mengsel van soldate in die lug en nie-lug, met die verskil in salaris en aansien, ernstige morele probleme. Gevegte was nie ongewoon nie. Soldate in die lug wat nie aan 'n springgleuf toegewys is nie, het af en toe gespring, hetsy wettig (met toelaatbare betalingsopdragte) of onwettig (sluip op vliegtuie met die hulp van springmeesters wat hul kamermaat kan wees). In 'n poging om 'n eenvormige voorkoms te behou, kon selfs die beensoldate die garnisoenpet met 'n sweeftuigblok en stewige stewels dra, maar hulle het natuurlik geen vlerke gehad nie. Dit was 'n dwaalleer vir die waarlik Airborne. Toe bereik sake 'n kritieke massa toe die Departement van die Weermag die hele 101ste Divisie van die status verwyder het.
Dit was 'n nog groter morele krisis, aangesien sprongbetaling gestaak is, maar motorbetalings het voortgegaan. Dit het ook geblyk dat die 101ste gedwing sou word om met lae kwartskoene en die ronde dienshoed terug te keer (spottend deur die soldate deur die lug genoem). Die weermag gebruik nie die uitdrukking "kontrakbreuk nie." Diegene wat gewerf is onder die Unit/Station of Choice- en Airborne -opsies, kan nie beide hê nie. Hulle het drie keuses gehad:
- Laat afstand van die eenheid/stasie van keuse en gaan oor na 'n ander eenheid met springstatus. In 1973 beteken dit die 1ste Bataljon (Airborne), 509th Infanterie in Italië (dit is redelik ver van Tennessee/Kentucky) of die aartsvyand 82nd Airborne Division, of
- Ontsien die Airborne Duty -opsie en bly by die 101ste op Fort Campbell, maar dra moontlik dieselfde uniform as elke ander been in die weermag, of
- Vra 'n onmiddellike agbare ontslag met VA -voordele as dit binne 180 dae was. Hierdie laaste opsie het vir baie soldate redelik goed gelyk.
Wat was die opdrag om te doen? MG John Cushman word oorgeplaas as kommandant van die Militêre Akademie, en MG Sid Berry was sy opvolger. In 'n genialiteit is 'n oplossing gevind wat die dag gered het en 'n nuwe kenteken geskep het. Jare tevore het die 101ste die wat hulle die Recondo-skool genoem het, geskep en bestuur, 'n soort mini-Ranger-kursus. Na onderrig oor hand-tot-hand-gevegte, patrollering, veldvaart en intensiewe fisiese uitdagings, het die gegradueerdes 'n 'Recondo-kenteken' gekry. Speld "van MG Hank" The Gunfighter "Emerson in Korea. Jy het by die eenheid aangesluit, jy het 'n kort kursus bygewoon, jy het dit verdien, jy het dit gedra terwyl jy in die eenheid was, en toe jy vertrek het, het jy dit afgeneem. Die 101ste het die onderrigprogram van die Recondo School afgestof en die Airmobile Badge geskep. Dit is reg, dit is oorspronklik die Airmobile -kenteken genoem. Die kenteken is plaaslik ontwerp en vervaardig en is doelbewus gemaak om die sweeftuie van die Tweede Wêreldoorlog na te boots, wat sedert die vyftigerjare nog nie uitgereik is nie. Die neus van die Huey het die plek van die sweeftuig ingeneem, en die horisontale rotorblad was die spoegende beeld van die sweeftuigvlerk.
Soldate kan 'n vyfdaagse opleidingsprogram van vyf dae bywoon en die Airmobile-kenteken ontvang. "In die tradisie van die sweeftuigtroepe," wat, onthou, 2/3 van die Tweede Wêreldoorlog se 101ste lugafdeling was, kon hulle die kenteken dra met die doekkleurige agtergrond asof hulle op springstatus was. Hulle kon die garnisoenpet met 'n sweeftuigvlek en die gesogte blousel stewels dra. Op vyf meter afstand was hulle nie te onderskei van 'n regte valskermsoldaat nie. Nou kan almal in die afdeling soos 'n soldaat in die lug lyk.
Werklike soldate in die lug het onmiddellik 'n afkeer gehad van die Airmobile -kenteken. Kyk mooi na een. Stel u nou voor dat u die twee voorvensters van die Huey met 'n swart pen inkleur. Kleur die twee vensters in die onderste ken en die spasie tussen hulle in. Kleur laastens die vlerke links en regs in met twee swart sirkels. Ja, dit lyk baie soos Mickey Mouse. Ons het hulle "muisvlerke" genoem en teen die tyd dat ek die 101ste in 1974 verlaat het, was dit nog steeds nie moontlik om 'n foto van die kenteken op Fort Campbell te plaas sonder dat 'n lugmag deur 'n swart viltpen kom en dit in 'Mickey Mouse' vlerke verander nie. & quot
Wel, dit het 'n bietjie meer ingestel. Die kenteken moes hernoem word na iets meer seksueel, soos die & quotAir Assault Badge, & quot, en die klas was tot tien dae uitgerek, maar om eerlik te wees, dit was 'n foefie. Die Air Assault -skool het niks geleer wat die tipiese 101ste soldaat nie alreeds geweet het of op eenheidsniveau geleer het nie. 101ste soldate slinger laai, rappel, klim op en af ​​troepelere vanaf die agterkant van die swewende CH-47's en stel PZ's en LZ's op in gevegte in Viëtnam, jare voordat die lugaanvalbadge geskep is. Maar dit het gewerk. Ons het die massiewe bloeding van soldate vermy. Toe die soldate die 101ste lugafdeling verlaat, het die kenteken afgekom, en sy missie is bereik.
Hoe het die Air Assault Badge dan 'n permanente dra -item geword? Soos elke soldaat in die lug weet, is daar slegs een onderrigprogram by Airborne School. Van privaat tot algemeen, almal gaan minuut vir minuut deur dieselfde opleiding, myl vir myl, opstoot vir opstoot. Dieselfde reëls geld vir Ranger, Special Forces en Pathfinder. Ek neem aan dat dit ook van toepassing is op SCUBA en HALO, maar ek was nog nie daar nie, so ek weet nie. Maar vroeg in sy geskiedenis het die Air Assault School, in 'n genie, 'n A -kursus, 'n B -kursus en 'n C -kursus geskep. Die A -kursus is vir die gemiddelde soldaat. Hulle moet inspeksieformasies staan, laat val vir push-ups, oral dubbel, ens.
Maar dan is daar die B -kursus vir veldgraadoffisiere (hoofvakke en hoër) en senior onderoffisiere. Hulle is toegelaat om elke oggend 'n uur laat by die skool te kom, met die inspeksie en die gepaardgaande opstote en hoenders. Hulle is saggies aan die voorkant van elke ry gelei, met take ingelig, toegelaat om eers die klaskamers binne te gaan en te verlaat, en word gewoonlik warm hanteer. Geen harde woorde en geen spanning nie. Dan was daar die C -kursus vir algemene offisiere. Die C -kursus het 'n week geduur. Hulle het die instruksies met 'n lepel gevoer, die ondersoeke was een-tot-een, en niemand het die horlosie te noukeurig dopgehou tydens die tydsberekeninge nie.
Die resultaat van die B- en C -kursusse was voorspelbaar. Binne skaars twee jaar het die weermag 'n groot aantal senior offisiere en onderoffisiere gehad wat nie in die lug was nie, maar wat deur 'n spesiale onderrigprogram gebly het en die Air Assault Badge ontvang het terwyl hy op Fort Campbell was. Hulle het die kenteken gedra, met die toebehore van die Airborne. Maar aangesien dit 'n tydelike kledingstuk was, moes hulle dit verwyder toe hulle Fort Campbell verlaat. Dit het nie lank geduur voordat die Pentagon en die Militêre Personeelsentrum 'n goeie aantal veldgraadoffisiere en senior onderoffisiere gehad het wat die Air Assault -kenteken ontvang het nie, maar dit nie kon dra of in hul personeelrekords kon plaas nie. Die gevolg: die Air Assault Badge het vinnig 'n permanente dra -item geword. Soos Paul Harvey sou sê: & quot En nou ken jy die res van die verhaal. & Quot
Die vader van die Airborne het eens beweer die Screaming Eagles het geen geskiedenis nie, maar a
& quot; Ontmoet met die lot
Die afdeling minus een brigade het Ft. Campbell Ky., Onder bevel van generaal -majoor O. M. Barsanti, en is met die meerderheid van sy gevegstoerusting na Vietnam gevlieg. Dit was die eerste keer dat 'n mag van meer as 10 000 troepe direk in die Viëtnam -gevegsgebied gevlieg is.
Die Screaming Eagles het aangekom om die Vietnam Odyssey van die Divisies Eerste Brigade voort te sit. Sedert sy op 29 Julie 1965 by Cam Ranhbaai vertrek het, het hierdie brigade 'n reputasie by die vyand behou as een van die mees gevreesde eenhede van die Verenigde State in Viëtnam
101ste lugafdeling kom in Vietnam aan - 29 Julie 1965 - HISTORY.com
Die eerste 4000 valskermsoldate van die 101ste lugafdeling kom in Viëtnam aan en land by Cam Ranhbaai.Hulle het onmiddellik na hul aankoms 'n demonstrasiesprong gemaak, waargeneem deur genl William Westmoreland en uittredende ambassadeur (voorheen generaal) Maxwell Taylor. Taylor en Westmoreland was albei voormalige bevelvoerders van die afdeling, wat bekend was as die 'Screaming Eagles'. Die 101ste lugafdeling het 'n lang geskiedenis, insluitend gevegspronge tydens die inval in Normandië op 6 Junie 1944, en die daaropvolgende operasie in die lug deur Market-Garden in Nederland. Later het die afdeling hom onderskei deur die verdediging van Bastogne tydens die Slag van die Bulge.
Dankie dat u ons daaraan herinner SP5 Mark Kuzinski dat die 1ste brigade (apart) van die 101ste lugafdeling op 29 Julie 1965 by Cam Ranhbaai, Suid -Viëtnam geland het.
As 'n aparte brigade is dit ontwerp om 'n losstaande brigade te wees in teenstelling met 'n afdelingsbrigade. Die 1ste Brigade se organiese lugvaartbates arriveer in September 1965 in Viëtnam, die USNS -generaal Leroy Eltinge keer terug na Cam Ranhbaai. Ses vlieëniers het aan boord van die skip aangekom, met ses OH-13 helikopters (waaronder kaptein Ron Miller, 1 lt Edgar Schneider, 1 lt Leonard F Keys, CW2 Bob Steele, CW2 Bill Marchman en WO1 Ken Wymer). Hulle was vir administratiewe doeleindes verbonde aan die hoofkwartier, 1ste brigade (apart), 101ste lugafdeling.
Na 'n kort tydperk waarin die soldate hulself toegerus het en al hul toerusting ontvang het, het die 1st Brigade (Aparte) in aksie oorgegaan.
Die 1ste Brigade (Aparte) is die 'nomades van Viëtnam' genoem omdat hulle so beweeg het
dikwels. Hulle was bekend as 'n brandweer toe 'n brand (groot moeilikheid) ontstaan, en hulle het weggegaan
na die moeilikheid. Ongeveer 50 aangewese mans, onderoffisiere, bemanningshoofde, werktuigkundiges en ander
soldate, is na die lugafdeling gestuur
Vroeg in 1967 het die 1ste Brigade (Aparte) as 'n vinnige reaksiemag opgetree en versterk
Amerikaanse en Suid -Viëtnamese magte indien nodig en reageer op vyandelike aanvalle. In minder as 2 jaar het hulle kundiges geword in vinnige helikopteraanvalle.
Beeld: 1965-07-29 Troepers van die Eerste Brigade van die Amerikaanse 101ste lugafdeling het op 29 Julie 1965 in Cam Ranhbaai aangekom
Die eerste brigade (apart) van die 101ste lugafdeling het op 29 Julie 1965 in Cam Ranhbaai, Suid -Viëtnam, geland. en die 2de Bataljon, 502ste Infanterie.
Die brigade is beveel om in die Song Con -vallei, ongeveer 32 kilometer noordoos van die stad An Khe, te kom. Tydens een missie het die 2de Bn, 502ste Infanterie swaar vyandelike vuur op hul landingsgebied teëgekom. Drie kompagnie -bevelvoerders is dood en die kontak was so naby dat lugsteun en artillerie nie ingeroep kon word voordat hulle teruggetrek het nie. Daardie nag het 100 soorte en 11 000 rondtes artillerie die vyand getref. Die volgende oggend is die 2de Bn 502ste Infanterie uitgetrek. Hulle het later ontdek dat hulle in die middel van 'n sterk gevestigde vyandelike basis beland het.
Vir die res van 1965 het die 1ste Brigade (Aparte) voortgegaan om patrollies op te rig en die vyandelike toevoerlyne te beperk.
Aan die begin van 1966 het die vyand sy operasies aansienlik verminder. In Mei begin die vyand in die Pleiku- en Kontum -provinsies. Die 1ste brigade is verskuif van An Khe na Dak To, 'n burgerlike onreëlmatige verdedigingsgroep (CIDG) se basiskamp in die noordelike gebied van Suid -Viëtnam. Hier is 'n Suid -Viëtnamese mag omring deur die 24ste Noord -Viëtnamese regiment. Die 1ste Brigade (Afsonderlik) is beveel om die Suid -Viëtnamese posisie te versterk.
Nadat die Suid -Viëtnamese magte ontruim is, het die 2de Bn, 502ste Infanterie hul linies in die verlate kamp gevestig en C Company in 'n blootgestelde verdedigingsposisie vorentoe gestuur. Die nag van 6 Junie val die 24ste NVA -regiment C Company in 'n wrede aanval aan. In 'n desperate poging om die vyandelike opmars te stop, het die bevelvoerder van C Company lugaanvalle bo sy eie posisie ingeroep, wat NVA en Amerikaners doodgemaak het. Dit was 'n moeilike besluit om te neem, maar dit het gewerk. Die 24ste NVA -regiment het lank genoeg teruggetrek sodat A Company 1/327 Infanterie per helikopter ingebring kon word om die posisies van die C Company te versterk. Met die aankoms van 'n 1/327 infanterie het die 24ste NVA -regiment begin terugtrek.
Die soldate van 1ste Brigade (Afsonderlik) het die vyand agternagesit en verskeie grootskaalse lugaanvalle is ontbied. Honderde vyandelike soldate is dood, maar die 24ste NVA -regiment het daarin geslaag om na Laos te ontsnap.
In Oktober en November 1966 was die 4de Infanteriedivisie en 1ste Kavalleriedivisie sterk betrokke by vyandelike magte in die Kontum -provinsie. Toe dit duidelik word dat die vyand probeer om terug te trek na Laos, 'n massiewe helikoptervliegtuig van die 1ste brigade (apart), land die 101ste lugafdeling net toe die vyand Laos en veiligheid binnekom. Die 1ste Brigade (Afsonderlik) is beveel om by Phu Yen in reserwe te bly.
Vroeg in 1967 het die 1ste Brigade (Afsonderlik) opgetree as 'n vinnige reaksiemag, wat Amerikaanse en Suid -Viëtnamese magte versterk het indien nodig en reageer op vyandelike aanvalle. Hulle het kundiges geword in vinnige helikopteraanvalle.
In April 1967 is die 1ste Brigade (Aparte) verbonde aan die Task Force OREGON en onder operasionele beheer van die III Marine Amphibious Force geplaas en na Chu Lai verhuis. By Chu Lai het die 1ste Brigade (Aparte) gehelp met 'n grootskaalse pasifikasie-poging in die Quang Tri-provinsie. Later is die 1ste brigade (apart) ingeroep om 'n mariene bataljon te help om 'n vyandelike aanval rondom Khe Sahn af te handel, wat die toneel sou wees van 'n lang, bloedige beleg in 1968.
In die herfs van 1967 is die Task Force Oregon herorganiseer in die 23ste Infanteriedivisie, beter bekend as die Americal Division. & Quot
1ste Brigade se organiese lugvaartbates arriveer in Vietnam
Gedurende September 1965 keer die USNS -generaal Leroy Eltinge terug na Cam Ranhbaai. Ses (6)
vlieëniers kom aan boord van die skip, met ses (6) OH-13 helikopters (insluitend kaptein Ron Miller,
1 lt Edgar Schneider, 1 lt Leonard F Keys, CW2 Bob Steele, CW2 Bill Marchman en WO1
Ken Wymer). Hulle was verbonde aan die hoofkwartier, 1st Brigade (Aparte), 101ste Airborne
Afdeling vir administratiewe doeleindes.
Na 'n kort tydperk waarin die soldate hulself toegerus het en al hul geld ontvang het
toerusting, het die 1ste Brigade (Aparte) in aksie getree.
Die 1ste Brigade (Afsonderlik) is besig met verskeie operasies
Die brigade is beveel om in die Song Con -vallei, ongeveer 20 kilometer noordoos van die stad
'N Khe. Tydens een missie het die 2de Bn, 502ste Infanterie 'n hewige vyandelike vuur teëgekom
hul landingsone. Drie kompanie -bevelvoerders is dood en die kontak was so naby, lug
ondersteuning en artillerie kon nie ingeroep word totdat hulle teruggetrek het nie. Daardie aand, 100 sorties en
11 000 rondtes artillerie het die vyand getref. Die volgende oggend was die 2de Bn 502ste Infanterie
uitgetrek. Hulle het later ontdek dat hulle in die middel van 'n swaar verskansde land beland het
Vir die res van 1965 het die 1ste Brigade (Afsonderlik) voortgegaan om patrollies te onderneem en te verbied
die vyand verskaf lyne.
Aan die begin van 1966 het die vyand sy operasies aansienlik verminder. In Mei, die vyand
begin masseer in die provinsies Pleiku en Kontum. Die 1ste Brigade is van An
Khe to Dak To, 'n basiskamp van die Civilian Irregular Defense Group (CIDG) in die noordelike gebied van
Suid -Viëtnam. Hier is 'n Suid -Viëtnamese mag omring deur die 24ste Noord
Viëtnamese regiment. Die 1ste Brigade (Aparte) is beveel om die Suide te versterk
Nadat die Suid -Viëtnamese magte ontruim is, het die 2de Bn, 502ste Infanterie hul stigting gevestig
lyne binne die verlate kamp en stuur C Company na vore in 'n blootgestelde verdediging
posisie. In die nag van 6 Junie 1966 val die 24ste NVA Regiment C Company in 'n
wrede aanranding. In 'n desperate poging om die vyand se opmars te stop, het die bevelvoerder van C.
Die maatskappy het lugaanvalle bo sy eie posisie ingeroep en NVA en Amerikaners doodgemaak. Dit
Dit was 'n moeilike besluit om te neem, maar dit het gewerk. Die 24ste NVA -regiment het lank teruggetrek
genoeg vir 'n Kompanie 1/327 Infanterie om per helikopter ingebring te word om die C te versterk
Maatskappy posisies. Met die aankoms van 'n 1/327 infanterie het die 24ste NVA -regiment begin
Die soldate van 1ste Brigade (Afsonderlik) het die vyand agtervolg en verskeie grootskaalse lugaanvalle
is ingeroep. Honderde vyandelike soldate is dood, maar die 24ste NVA -regiment het daarin geslaag
om na Laos te ontsnap.
Mini-geskiedenis: Aviation Platoon, HHC, 1st Brigade, 101st Airborne Division (Vietnam, Julie 1965-
Januarie 1972) Voldoen deur Peter J. Rzeminski, 13417 Medina Drive, Orland Park, IL 60462,
C: [login om te sien], H: [login om te sien], [login om te sien] vanaf 20 Oktober 2016
In Oktober en November 1966 was die 4de Infanteriedivisie en 1ste Kavalleriedivisie
sterk betrokke by vyandelike magte in die Kontum -provinsie. Toe dit duidelik word dat die
vyand het probeer om terug te trek in Laos, 'n massiewe helikoptervliegtuig van die 1ste Brigade
(Afsonderlik) het die 101ste lugafdeling geland net toe die vyand Laos binnekom en
veiligheid. Die 1ste Brigade (Afsonderlik) is beveel om by Phu Yen in reserwe te bly.
Die 1ste brigade (apart) van die 101ste lugafdeling het op 29 Julie 1965 in Cam Ranhbaai, Suid -Viëtnam, geland. Dit was die derde eenheid wat na die nuwe oorlogsone gestuur is en bestaan ​​uit die 1ste en 2de bataljons, 327ste infanterie. en die 2de Bataljon, 502ste Infanterie.
Vandag vind die Amerikaanse weermag se padmakers hul roemryke geskiedenis en nalatenskap terug na die begin van die Tweede Wêreldoorlog. Die Pathfinder-konsep het die eerste keer in die Amerikaanse magte in Engeland verskyn tydens die voorbereiding vir die inval in Noord-Afrika (Operasie Torch) in 1942. Die 2d Bataljon, 503d Parachute Infanterieregiment (later herbenoem as die 509ste Parachute Infanterie Bataljon) het idees en toerusting geleen by die Britse lugmag. Ondanks hul pogings was die aanvanklike daling in Noord-Afrika in November 1942 wyd versprei weens probleme met koördinasie en lugvaartnavigasieprobleme op die vlugroete van 12 uur vanaf Engeland.
Die lugfase van die inval in Sicilië in Julie 1943 het die behoefte aan 'n Amerikaanse Pathfinder -vermoë laat verdwyn. Landings van Amerikaanse en Britse lugmag is wyd versprei weens sterk winde, navigasiefoute, vriendelike vuurvliegtuigvuur en 'n gebrek aan positiewe beheer oor die inkomende troepedraaiervliegtuie. Sommige valskermsoldate is meer as 60 myl van hul toegewysde afvalgebiede laat val. Die na-aksie-verslag dui op 'n onmiddellike behoefte aan spesiaal opgeleide en toegeruste valskermelemente wat 'n doelwit kan bereik voor die hoofmag in die lug om valskerm-valzones (DZ) en sweeftuiglandingsones (LZ) op te spoor en te merk en positiewe leiding te gee en beheer van die troepevliegtuig. Hierdie elite -groepe sou die belangrikste lugmag voorafgaan met visuele en elektroniese seintoestelle om vliegtuie na die aangewese DZ's te lei.
Die eerste Amerikaanse Pathfinder -spanne is in die 82d Airborne Division by Biscari Airfield in Sicilië georganiseer deur kaptein John Norton* en luitenant -kolonel Joel Crouch, die Amerikaanse weermag se lugkorps. Kort daarna presteer hierdie spanne op 13 en 14 September 1943 foutloos in die uiters suksesvolle versterking van die strand van Salerno op die vasteland van Italië op 13 en 14 September 1943. LT William B. Jones van die 504ste Parachute Infanterieregiment (PIR) was die eerste Pathfinder wat gespring het in 'n gevegsoperasie (13 September is Nasionale Padvinderdag). Die 505ste PIR & rsquos Pathfinders het die weg gebaan vir die eenheid en rsquos se suksesvolle val die volgende aand. Die 509ste PIB het ook probeer om hul Pathfinders in diens te neem tydens 'n nagval oos van Avellino, maar sterk wind het die navigasie van die Pathfinder -vliegtuie belemmer, en die terrein het die doeltreffendheid van die baken beperk. Die daling was weer wyd versprei.
* Later kommandant-generaal, 1st Cav Div (Airmobile) in Vietnam, 1966-67
Op 25 Februarie 1944 het brig. Genl Williams, IX Troop carrier command, het die eerste Pathfinder -skool in North Witham, Engeland, geopen. Elke Pathfinder -span bestaan ​​uit 9 tot 14 seinspesialiste met twee Eureka -stelle en nege Holophane -ligte, plus 'n vyfman -veiligheidsafdeling. Elke Pathfinder -span is toegewys aan 'n spesifieke vliegtuigbemanning. Hulle het saam gewerk, geëet en saam gewoon.
Na verdere uitbreiding en opleiding in Engeland met die Britse 6de Airborne Division, het Pathfinders die inval in Normandië (Operation OVERLORD) gelei tydens die vroeë oggendure van D-Day, 6 Junie 1944. Kaptein (later luitenant-kolonel) Frank Lillyman, leier van die 101ste Pathfinders was een van die eerste Amerikaners wat op 6 Junie om 0015 uur in Frankryk geland het.
Baanbrekers was ook in diens tydens Operasie DRAGOON, die inval in Suid -Frankryk, maar die resultate was nie goed nie weens mis en donkerte wat navigasieprobleme vir die Pathfinder -vliegtuie veroorsaak het. Sommige Pathfinders het 18 myl van die toegewese DZ's geland. Pathfinders het later die groot operasies in die lug in Holland gelei (Operasie MARKET-TUIN) het die lewering van Amerikaanse magte op verskillende plekke beheer, insluitend eenhede wat omring is by Bastogne tydens die Slag van die Bulge, en het navigasie-kontrolepunte aan die westekant van die Ryn verskaf vir die spring oor die Ryn (Operasie VARSITY).
Die oorspronklike Amerikaanse Pathfinder -pleister is in Mei 1944 ontwerp deur korporaal William Prescott van die 2de Bn 505th PIR. Die gevleuelde fakkel -kentekens is geïnspireer deur die New York Athletic Club & rsquos -logo wat Prescott en rsquos se pa gehelp het om te ontwerp. Die vroegste padzoeker -pleister is met 'n afwaartse hoek aan die linkeruniformmou vasgewerk en met trots gedra deur beide vliegtuigbeamptes en Pathfinders. Die nuwe kentekens is nie betyds uitgereik om op D-dag gedra te word nie. 'N Variasie van hierdie eerste lappie het later die Army & rsquos standaard lap Pathfinder -kentekens geword totdat dit in 1968 vervang is deur die huidige kleiner metaalwapen.
In die Stille Oseaan -teater het die 11de Airborne -afdeling ook Pathfinders gebruik in twee suksesvolle operasies op Luzon in die Filippynse Eilande vroeg in 1945. Die een span het te voet deur die vyandelike lyne beweeg en die ander het per boot geland om DZ's op te spoor en te merk vir die valskerm. magte. Die 11de lugafdeling is in 1945 aan die einde van die oorlog na Japan gestuur vir okkupasiediens, maar eers in 1947 is die padvinder van die 11de lugafdeling afgeskakel.
Tydens die Koreaanse Oorlog is die 187ste Airborne Regimental Combat Team uit die 11de Airborne Division in Japan georganiseer en ingespan om te bestry. Die 187ste het hul Pathfinders nie tydens die aanvanklike sprong by Sunchon voor die hoofmag in diens geneem om operasionele veiligheid te behou nie, maar hulle is aangewend om die valskermoperasies suksesvol te beheer. Later in die oorlog is Pathfinders in diens geneem om die weg te loop vir die sprong by Munsan-Ni.
Na die Koreaanse Oorlog het die Lugmag tydens die valskermbedrywighede die verantwoordelikheid vir die beheer van die valbestuur van troepe -vliegtuie oorgeneem. Destyds het die Army & rsquos -vliegtuigvloot vinnig gegroei, en in 1955 word die Pathfinder School in Ft. Benig om opgeleide Pathfinders te voorsien om lugmotorbedrywighede te ondersteun. Teen 1958 was die enigste Pathfinder -eenhede wat in die aktiewe leër oorbly, by die infanterie- en lugvaartskole by Forts Benning en Rucker en in die 82d en 101ste lugafdelings.
In die Viëtnam -oorlog sou die weermagbrekers die meeste gebruik word. Die Army & rsquos 1963-65 toets van die Air Mobility Concept deur die 11th Air Assault Division (11th AAD) bewys weer die behoefte aan Pathfinders, maar hierdie keer om die uitvoering van lugmotoroperasies te ondersteun met behulp van groot getalle weermaghelikopters en vaste vlerktransport. Die 11de Pathfinder Company (voorlopig) is in 1964 in die 11de AAD georganiseer en in 1965 na Vietnam gestuur met die 1st Cavalry Division (Airmobile). Vroeë gevegsoperasies van die 1st Air Cav het 'n duidelike behoefte aan 'n Pathfinder -vermoë in gevegseenhede getoon. . Byna elke gevegsbataljon het daarna 'n Pathfinder -eenheid gehad en dit gereeld gebruik, maar baie min het hulle so wyd en so lank as die 1ste lugkavalleriedivisie in diens geneem. Die 11de Pathfinder Company (voorlopig) was die eerste en grootste Pathfinder -eenheid wat in Viëtnam diens gedoen het, en 'n eerste Air Cav Pathfinder -span was een van die laaste weermageenhede wat Vietnam in 1972 verlaat het.
Die 101ste lugafdeling het laat in 1967 na Viëtnam ontplooi om by sy eerste brigade wat in 1965 aangekom het, aan te sluit. In 1968 is die 101ste herorganiseer as 'n lugmotorafdeling met 'n vier-afdeling Pathfinder-peloton. Die 101ste het hul Pathfinders op dieselfde manier as die 1st Air Cav gebruik, totdat die afdeling in 1972 na die VSA teruggekeer het.
Benewens die twee lugmotorafdelings wat hul eie lugvaartbates gehad het en Pathfinder -eenhede toegewys het, was daar die 1st Aviation Brigade (The Golden Hawks) wat in 1966 gestig is. Die Golden Hawks -brigade was verantwoordelik vir 40% van die Army & rsquos -helikopterbates en die meeste van sy vaste vlerkbates wat die res van die grondmagte in Suid -Viëtnam ondersteun het.
Na die Viëtnam -oorlog was Pathfinders in al die groot lugeenhede en verskillende gevegsbataljons en -groepe, veral die 11de lugvaartgroep, in Duitsland gestasioneer. Daar was ook 'n toename in Army National Guard en Army Reserve Pathfinder -afdelings en peloton gedurende die 1970's en vroeë 1980's. In 1975 is C Company (Pathfinder), 509ste Infanterie geaktiveer as 'n aparte onderneming by die Army Aviation Center, Fort Rucker, Alabama, om opleidingsondersteuning aan Aviation School te bied. Nadat hy op 18 Desember 1987 deel geword het van die nuutgestigte 1ste Bataljon, 509ste (ABN) Infanterieregiment, by die Joint Readiness Training Center (JRTC), Fort Chaffee, Arkansas, het C Co sy ondersteuning van The Aviation School voortgesit totdat dit weer vlam gevat het in 1993
In die 1990's het die weermag sy Pathfinder -eenhede begin ontbind. Die rede was dat Pathfinder -pligte uitgevoer kon word deur lede van 'n eenheid wat gegradueerdes van die Pathfinder of Air Assault Schools was. Operasies tydens die Panama -inval en die Golfoorlog het egter weer getoon dat Pathfinders 'n belangrike faktor was in suksesvolle lugmotoroperasies. Die 101ste Airborne Division (Air Assault) het sy Pathfinders na die Viëtnam -oorlog behou, en in 2005 het sy bestaande onderneming uitgebrei en 'n tweede maatskappy bygevoeg, wat een aan elk van sy twee gevegsvaartbrigades gegee het. Die 82d Airborne Division het ook 'n Pathfinder -onderneming in sy lugvaartbrigade georganiseer. Boonop het die 10de infanteriedivisie (berg) en die 25ste infanteriedivisie (lig) Pathfinder -maatskappye gevorm wat gevegsoperasies in Irak en Afghanistan uitgevoer het.
Vandag bou & rsquos Pathfinder -eenhede (The Blackhats) voort op die uitnemende nalatenskap van hul voorgangers. Hulle dra met trots die Pathfinder Torch en leef steeds volgens die amptelike Pathfinder -leuse: SEMPER PRIMUS (Always First). In vandag se lugmotorbedrywighede beheer Pathfinders egter beide landingsones (LZ) en afhaalsones (PZ), wat beteken dat Pathfinders altyd die laaste is tydens 'n gevegsontginning. Dit het gelei tot vandag se rsquos -vegtervariasie van die amptelike leuse: & ldquo & hellip EERSTE IN, LAASTE UIT! & Rdquo
KOPIEREG 2017 Geen ongemagtigde herdruk van hierdie geskiedenis word toegelaat sonder die skriftelike toestemming van die National Pathfinder Association nie
1ste bataljon, 101ste lugvaartregiment "Eagle Attack"
Die eerste van die 101ste "Expect No Mercy", is 'n AH-64D Longbow Apache Bataljon wat die 101ste Airborne Division (Air Assault) ondersteun.
Die Amerikaanse weermag het sy vyfde AH-64D Apache Longbow-helikopterbataljon as gevegsklaar gesertifiseer, toegerus met 18 van die dodelikste en veelsydigste aanvalhelikopters ter wêreld. Die weermag se eerste aanvalhelikopterbataljon, 101ste lugvaartregiment, ontvang sy sertifikaat op 6 Desember 2001 tydens seremonies in Fort Hood, Texas, nadat hy 'n versnelde ses maande intensiewe opleiding daar voltooi het. Die eenheid keer toe terug na sy tuisstasie in Fort Campbell, Kentucky. Om te kwalifiseer, het die mans en vroue van die bataljon 'n reeks uitgebreide klaskamer-, vlug- en veldoefeninge voltooi. Lede van die eenheid het 'n streng veldondersoek ondergaan, wat twee lewendige vuuroefeninge ingesluit het, en ongeveer 3000 vliegure tydens die opleidingsprogram aangeteken. Opleiding in Fort Hood, Texas, wat deur die 21ste Cavalry Brigade uitgevoer is, het op individue gefokus deur middel van kollektiewe opleiding op bataljonvlak. Alle vlieëniers van die bataljon het hul aanvanklike opleiding in Fort Rucker, Ala., Onderhouers van die eenheid ontvang hul opleiding in Fort Eustis, Virginia.
Die 1ste Bataljon, 101ste Lugvaartregiment was 'n direkte afstammeling van Kompanjie A, 101ste Lugvaartbataljon. Dit is op 15 November 1962 in die gewone leër opgerig en het deel geword van die 101ste lugafdeling. Die eenheid is amptelik geaktiveer op 3 Desember 1962 in Fort Campbell, Kentucky. Hierdie datums stem ooreen met die tydperk toe die 101ste Lugvaartmaatskappy herorganiseer en as 'n bataljon herontwerp is.
Maatskappy A, 101ste Lugvaartbataljon was die eerste lugvaarteenheid van die 101ste Lugafdeling wat in Viëtnam aangekom het. Dit het die onderneming ook die eerste element van die 101ste lugafdeling gemaak wat sedert die Tweede Wêreldoorlog gevegte ondergaan het. Net voor vertrek na Vietnam was Company A toegerus met 20 splinternuwe UH-1H helikopters.
Terwyl hy onder die beheer van die 13de Combat Aviation Bataljon was, is Kompanjie A na Soc Trang gestuur om operasies van 1 Mei 1965 tot September 1966 uit te voer. Gedurende hierdie tydperk het Kompanjie A 300 missies gevlieg en 24.000 gevegsvlugure opgehoop. Gevolglik verdien die eenheid die eerste van twee presidensiële eenheidsaanhalings vir optrede naby Dong Xoai. Die tweede presidensiële eenheidsverklaring is later toegeken vir gevegsaksies naby die Chuong Thien -provinsie. In September 1966 keer Company A terug na Fort Campbell en hul lugvaartbates is na die 336th Assault Helicopter Company oorgeplaas.
In Desember 1967 het die 101ste lugafdeling na Viëtnam ontplooi. Maatskappy A is weer toegerus, ontplooi en daarna gebaseer uit Bien Hoa, wat houthakkies, stortgeriewe en 'n gemorsaal voorsien het. In Februarie 1968 verhuis Company A na Camp Eagle, geleë in die Hue/Phu Bai -omgewing. Die destydse enigste permanente struktuur was die 'vuil', 'n landingsstrook. Hierdie soldate het 'n selfhelpprogram begin en letterlik die kamp gebou, wat die leef- en werkareas verbeter het. Camp Eagle het later die tuiste van die onderneming geword vanaf Februarie 1968 tot Maart 1972. In die volgende twee jaar sou Company A saam met die afdeling van Airborne na Air Mobile die oorgang maak. Daar was aanvalle in die A Shau -vallei in Augustus 1968 en die hervoorsiening van die mariniers by Khe Sanh tydens hul beleg. Daar was missies waarby 5de spesiale magte uit My Loc betrokke was met LRRP -invoegings en ekstraksies in Laos. Die ekstraksies was dikwels bekend as 'n 'Prairie Fire Emergency' met verwysing na Operation Prairie Fire, Military Assistance Command - Vietnam se algehele missie vir grensoverschrijdende operasies in Laos.
Aan die einde van 1969 was die verkenningsgebied wat aan die 2de eskader, 17de Kavallerie, toegewys was, te groot om deur sy organiese lugtroepe voldoende gedek te word. Die besluit is toe geneem om Maatskappy A te verander van 'n aanrandingsmaatskappy na 'n voorlopige lugkavallerietroep om die gate in die verkenningspoging te vul. Tussen 7 Desember 1969 en 31 Maart 1970 is A Company dus onder die operasionele beheer van die 2-17de Kavallerie en die herontwerpte F Troop geplaas. F Troop het bestaan ​​uit agt UH-1H's (Lift), nege UH-1C's (Gunships) en agt OH-6A's (Observation/Reconnaissance) Helicopters. F Troop het meer as 2700 uur gevlieg tydens Operasie Randolph Glen, terwyl sy missies uitgevoer het, soos visuele verkenning, grondverkenning met infanteriepeloton, Ranger -operasies, herstel van vliegtuie en algemene ondersteuning van die 3rd Force Reconnaissance Company, United States Marine Corps.
Kompanjie A het gevegsaktiwiteite uitgevoer as F Troop in Viëtnam tot 12 Maart 1970. Die eenheid is daarna op 'n "stand -down" van operasionele missies geplaas vir heropbou na A Company, 101st Aviation Battalion (AH). Gedurende die tydperk 12 Maart tot 31 Maart 1970 het die eenheid uitgebreide klaskamerinligtings en vlugopleiding in aanrandingshelikopter -taktiek ondergaan ter voorbereiding van die nuwe aanwysing as 'n aanvalshelikopteronderneming. Terwyl die onderneming besig was met opleiding vir hierdie nuwe missie, was dit steeds 'n beperkte algemene ondersteuningsrol. Die herkonvertering is op 27 Maart 1970 voltooi, en aan Company A is 18 UH-1H-helikopters toegewys. Die opleiding vir aanvalshelikopter het 'n maatskappy voorberei vir operasie Texas Star waartydens dit in direkte ondersteuning was van 1st Brigade, 101st Airborne Division (AMBL).
Maatskappy A moes toe 'n groot operasie in Laos ondersteun. Lam Son 719 was 'n operasie om die voortgesette opbou van die Noord-Viëtnamese weermag in Tchepone, Laos, van 8 Februarie tot 9 April 1971 te ontwrig. Maatskappy A het 'n geruime tyd gereeld in Laos ingevoer teen die swaarste lugafweer wat in die oorlog ontstaan ​​het. Gedurende sy oorblywende tyd in Viëtnam was die maatskappy gemiddeld 1600 vliegure per maand. Maatskappy A het uiteindelik in Februarie 1972 uit Vietnam teruggekeer.
By sy terugkeer na Fort Campbell uit Viëtnam, het Kompanie A, 101ste Lugvaartbataljon gedurende die volgende sewe jaar die groot herstrukturering wat in die totale leër aan die gang was, hanteer totdat dit op 4 April 1979 geaktiveer is. Later, na meer as twee jaar , A Company is op 30 September 1981 op Fort Campbell heraktiveer.
Maatskappy A is herorganiseer as A Company, 229th Attack Helicopter Battalion toegerus met een-en-twintig AH-1 Cobras, dertien OH-58 waarnemingshelikopters en drie UH-1H Lift Helicopters. Hierdie aanwyser is tot 17 Februarie 1987 gehandhaaf toe die 101ste Airborne Division (Air Assault) die oorgang gemaak het na die "Army of Excellence" -struktuur. Die 229ste aanvalhelikopterbataljon is langs kompagnielyne verdeel en omskep in drie afsonderlike bataljons. Een van hierdie bataljons was die 55ste aanvalhelikopterbataljon, van die 101ste Lugvaartgroep.
Die 55ste aanvalhelikopterbataljon het 'n kortstondige, maar intense lewensduur gehad. In die eerste drie maande was daar twee ontplooiings en een veldopleidingsoefening (FTX). Dit is onmiddellik gevolg deur 'n afdeling FTX, "Golden Eagle '87", en twee Emergency Deployment Readiness Exercises (EDRE), "Sand Eagle '87" en "Solid Shield '87." "Sand Eagle '87" was 'n taakmagmissie wat Joint Air Attack Tactics, lugaanvalle en aanval- en kavalerie -operasies uitgevoer het in en om die MacDill Air Force Base, Florida. Die eenheid het spesiale erkenning van die XVIII Airborne Corps Commander ontvang vir hul optrede. "Solid Shield '87" het die vermoë van die bataljon getoets om missies oor groot afstande, in bergagtige terrein en in intense hitte te verrig terwyl hy in die hartjie van Honduras werk.
Teen die somer van 1987 het die bataljon uit die ou Hangar 11 verhuis en na 'n splinternuwe hangar by Sabre Army Heliport. Die grondslag is gelê vir die komende Apache Fielding -program. Teen die herfs was die personeel onstuimigheid beduidend, aangesien soldate geroteer is om voor te berei op die komende oorgang en die ses maande lange ontplooiing na Fort Hood, Texas. Die leuse "Expect No Mercy" is eendag bedink tydens hierdie moeilike oorgangstydperk toe LTC Thomas W. Garrett sy bevelvoerders en personeel laat vergader het om 'n plan te formuleer om die enorme hoeveelheid werk te voltooi wat voor die Apache -veldtog voltooi moes word. Terwyl die vergadering verdaag, draai een van die bevelvoerders na 'n ander en sê: "Verwag geen genade nie." Die leuse het vasgesteek.
Op 16 Oktober 1987 gaan die 101ste lugafdeling (Air Assault) na die Amerikaanse weermag se regimentstelsel en die 55ste aanvalhelikopterbataljon is gedeaktiveer. Die 1ste Bataljon, 101ste Lugvaartregiment het ontstaan ​​as die eerste gevorderde aanvalhelikopterbataljon by Fort Campbell, toegerus met die AH-64A Apache. Die bataljon is van Junie tot Desember 1988 in Fort Hood, Texas, ontplooi vir die oorgang na die Apache. Alle vorige rekords is onder die Apache Training Brigade verpletter, aangesien die soldate van "Expect No Mercy" uitgeblink het in elke taak wat nodig was om 'n gevegsklare bataljon te maak.
Die bataljon het deelgeneem aan gesamentlike lugaanvaloperasies saam met die Amerikaanse lugmag en het ten volle geïntegreer in die 101st Airborne Division se Air Assault -leerstuk. Na 'n verwoestende storm op die Apache-vloot by Fort Hood, is die bataljon gekies om van September tot Junie 1990 deel te neem aan 'n groot operasionele toets van die weermag se nuwe Air Defense Anti-Tank-stelsel in Fort Hunter-Liggett, Kalifornië. Die moeilike, realistiese opleiding van hierdie vinnige tydperk was later van onskatbare waarde, aangesien die bataljon in Augustus 1990 halfpad om die wêreld ontplooi is.
In Augustus 1990, onmiddellik na die inval van Koeweit deur Irak, het die 1-101ste Lugvaartregiment ontplooi as deel van die 101ste Air Force Division (Air Assault) taakspan na Saoedi-Arabië om die koninkryk te verdedig en voor te berei op opvolggevegsoperasies. Weereens het die 1-101ste die eerste eenheid in die afdeling geword wat tydens oorlog aangewend is. Die 1-101ste, die enigste Apache Bataljon in die afdeling op daardie tydstip, was op die eerste C-5 Galaxy wat Fort Campbell na Saoedi-Arabië vertrek het as deel van Operation Desert Shield. Die AH-64A Apache het die weermag in staat gestel om vinnig 'n kragprojeksiepakket op te stel wat gereed is om verdere vordering deur die Irakse magte te stop.
1-101ste was taak georganiseer met agtien AH-64 Apaches, drie UH-60A Blackhawks, dertien OH-58C en 'n een OH-58D Kiowa Scout Helicopter. Hierdie taakspan het op 18 Augustus 1990 by King Abduhl Aziz Air Base, Dhahran, aangekom. Tydens die opbou van die vliegtuig in Dhahran is die APR-39 Radar Warning Receiver opgegradeer om die oorleefbaarheid van vliegtuie te verbeter.
Die 1-101ste vertrek uit Dhahran na An Nariyah (met die bynaam "Camp Hell" deur die soldate "Expect No Mercy"). Gedurende die vroeë maande van Operation Desert Shield het die bataljon steeds opgelei vir moontlike gevegsopdragte. Die opleiding was gefokus op die voorbereiding van die vliegtuigbemanning vir die nuwe omgewing waarin hulle sou vlieg. Die eenheid het vinnig aangepas by die harde woestynomgewing, met die ontwikkeling van nuwe instandhoudingstegnieke en die handhawing van 'n ongeëwenaarde wil om die missie te bereik.
Op 28 September 1990 het die eenhede begin om die taak te reël vir 'n spesiale operasionele missie met die naam "Normandië". Taakspan Normandië het die opdrag gekry om belangrike Irakse vroeë waarskuwingsradarplekke te vernietig om die lugveldtog 'n radarvrye roete na Irak te bied. As gevolg hiervan was daar gedurende die volgende paar maande talle opleidingsmissies en lewendige vuuroefeninge wat die agt AH-64-spanne voorberei het vir die missie. Op 18 Desember 1990 het die bataljon die eerste lewende vuuroefening ooit uitgevoer met die brandstoftenk tenks op 'n Apache.
Op 10 Januarie 1991 het die Task Force Normandie sy laaste repetisie gedoen en was hy gereed om na Al Jouf in die weste van Saoedi -Arabië te vertrek. Op 17 Januarie 1991 om 2323 uur het die Task Force Normandie die "eerste skote" van die geallieerde offensief afgevuur en twee Irakse radar -terreine vir vroeë waarskuwing/grondbeheer vernietig. Dit het 'n radarswart gang na Bagdad geopen en jare lange opleiding, voorbereiding en harde werk bevestig. Dit is dus ook die begin van Operation Desert Storm.
Daarna het die 1-101ste op 20 Januarie na die Tactical Assembly Area (TAA) Eddie, net oos van Rahfa, verhuis. Nadat die TAA gestig is, het hulle op 24 Januarie met patrollies aan die Irakse grens begin. Met die aanvang van die lugoorlog het 1-101ste op 14 Februarie nag-grensverkenning begin doen vir die afdeling se toekomstige Forward Operating Base (FOB) Cobra. Op 24 Februarie 1991 was die bataljon die hoofelement van 'n drie -Brigade -lugaanval in FOB Cobra in Irak. Die grootste lugaanval tot nog toe (150 km / 95 km), dit het die 101ste lugafdeling in staat gestel om kritieke blokkeerposisies langs die Eufraatrivier in beslag te neem, wat die belangrikste kommunikasielyn tussen Bagdad en Koeweit afsny. Dit was vir hierdie soort buitengewone heldhaftigheid in militêre operasies, teen 'n gewapende vyand, dat die 1-101ste op 24 Februarie 1991 sy derde Valorous Unit Award ontvang het.
Op 27 Februarie het die bataljon weer die afdeling gelei toe dit na FOB Viper verhuis het en die terugtrekkende Republikeinse wagte langs die Euphrates Causeway wes van Al Basra agtervolg het. Om 2300 uur is die nuus van die dreigende skietstilstand ontvang en het die bataljon die oorgang na vrede begin. Tussen 28 Februarie en 6 Maart 1991 het die bataljon nog steeds veiligheidsoperasies in die Eufraatriviervallei uitgevoer. Op 8 Maart 1991 word die 1-101ste herontplooi na TAA Eddie in Saoedi-Arabië.
Op 5 April 1991 vertrek die bataljon na Fort Campbell nadat hy meer as 5700 uur suksesvol in die woestynomgewing en onder die strengste omstandighede gevlieg het. Hierdie soldate het alle opdragte suksesvol voltooi, sonder 'n enkele ongeval of ernstige besering.
Die bataljon het eers tuis gekom as deel van die weermag se enigste lugaanvalafdeling. Deur deel te neem aan talle ontplooiings by die Joint Readiness Training Center (JRTC), wat konflik van lae tot middelintensiteit simuleer, het dit sy sukses behaal. Gedurende die daaropvolgende jare het die bataljon voortgegaan met die implementering van nuwe taktieke, tegnieke en prosedures om die Air Assault -missie beter te ondersteun. In Mei 1995 is die lugvaartherstruktureringsinisiatief geïmplementeer en het die bataljon weer 'n groot verandering ondergaan. Dit het 'n suiwer AH-64A Apache-bataljon van 24 vliegtuie tot gevolg gehad en het al die OH-58's en UH-60's ingelui.
Die eenhede het voortgegaan om onder hierdie struktuur te werk. In Januarie 1999 het 1-101ste die boodskap gekry dat hulle weer na die Midde-Ooste sou terugkeer. Met die implementering van 'n taakspan in Koeweit ter ondersteuning van Operation Southern Watch (OSW), was dit weereens om te waak teen enige Irakse aggressie. Taakspan 1-101ste het op 17 Februarie Fort Campbell verlaat met agt AH-64A Apaches, twee UH-60A Blackhawks, en die nodige ondersteunings toerusting en personeel om die missie in Koeweit te verrig. Terwyl die Task Force -vlieëniers ontplooi is, het 974 dreigende gevaarure gevlieg ter ondersteuning van Operation Southern Watch III. Intussen het die res van die bataljon nie opgehou nie, aangesien hulle die taakspan van die OSW ondersteun het en steeds as 'n aanvalhelikopterbataljon by Fort Campbell opgelei het. Die moeilike taak om bataljonoperasies op 'n gesplete basis uit te voer, het uiteindelik tot 'n einde gekom, aangesien Task Force 1-101ste op 20 Augustus 1999 suksesvol teruggekeer het huis toe.
1-101ste Lugvaart is daarna ontplooi vir beide Operation Iraqi Freedom en Operation Enduring Freedom - Afghanistan. In 2007 neem die bataljon die beheer oor die Task Force No Mercy in Regional Command East in Afghanistan as deel van die Combined Joint Task Force 101, onder leiding van die 101ste Airborne Division.
Dankie vir die ekstra interessante inligting, maar ek sou nog steeds wou weet wat die nommering van nuwe afdelings (regimente, brigades of wat ook al) bepaal en of dit basies chronologies opeenvolgend is, dit wil sê hoe hoër die getal, hoe nuwer die eenheid.
Dankie, meneer, Gaston, maar ons is nog steeds nie op dieselfde golflengte nie. Ek verstaan ​​nou baie goed dat daar 'n leeftyd se onbelangrike kennis is oor wanneer en hoe verskillende ou afdelings onaktief geraak het.
MY verwarring het betrekking op watter rasionele proses, indien enige, wat die besluit bepaal oor watter NUWE nommer 'n NUWE afdeling, of 'n hermerkende ou afdeling, gegee moet word.
As die webwerf waarna u laas 'n skakel gegee het, 'n aanduiding is, is daar geen rym of rede vir die keuse van getalle nie. Die 24ste kan die 77ste of die 1ste, of die 22ste van iets anders word. AS hierdie indruk korrek is, dan lyk die proses van die byvoeging van nuwe genommerde afdelings, of & quotreflagging & quot, vir my na 'n goeie manier om militêre argivarisse in diens te neem en oorlogsgieriges besig te hou, en 'n goeie bron van verwarring en troebelheid vir die res van ons .
Andrew en George, vir julle insigte. Dit maak ten minste die onderliggende inkonsekwentheid meer deursigtig en verstaanbaar. Ek het die skakels gekopieer vir toekomstige verwysing.
'N Insiggewende stuk, maar waarom is dit byvoorbeeld dat die & quotthe 101st Airborne die tweede lug -eenheid in die weermag was. & Quot Het die weermagbeplanners VOORUIT geweet dat die latere 99 soos ou soldate sou verdwyn? Of as die getalle glad nie 'n opeenvolgende betekenis het nie, waarom noem u dit dan nie 1776ste lug nie?
Robert Andrew Lynn - 9/7/2007
Geagte meneer Vettese,
Terwyl u artikel 'n onderwerp wat lank oor die hoof gesien is, aanspreek, moet ek 'n paar punte daarin korrigeer:
*Die Eerste Kavalerie -afdeling is nie in Augustus 1917 geskep nie, maar op 31 Augustus 1920 in Ft. Bliss, Texas, en kan sy afstamming na die 2de en 5de Kavalerie in 1855, die 7de en 8ste in 1866 en die 12de in 1901 herlei.
*Die 1ste Pantserdivisie het nie aan Operasie HUSKY deelgeneem nie
(die inval van Sicilië).
*Die 82ste lugafdeling het nooit troepe uit 48 state ingesluit nie, maar die oorgrote meerderheid kom uit Georgië, Alabama en Tennessee. Die "duiwels in sakbroeke" was die naam wat gegee is aan die 504ste Parachute Infanterieregiment, 82ste lugafdeling.
Luitenant -kolonel Robert A. Lynn, Florida Guard
Gaston, ek weet nie genoeg oor werwing om 'n ordentlike opmerking te lewer oor die rasseverskil waaroor u praat nie, maar dit is waarskynlik baie ingewikkeld wat dinge insluit soos kwalifikasies, rente en ekonomie. Ek dink nie ons moet omgee watter rasse hulle in die weermag kry nie, solank dit is
toegewyd en gekwalifiseerd, behoort daar nie 'n kwotastelsel te wees nie.
Ek het aanvanklik die verkeerde gedagte gehad dat hy belangstel. Toe besef ek dat hy die driejarige is wat 'hoekom' wil weet. Ek veronderstel ek het hom dalk 'n bietjie te lank verneder.
Wat my regtig verbaas, is die algemene gebrek aan kennis wat mense oor hul weermag het, en die dinge oor ons militêre dienste waaroor die akademiese gemeenskap en die nuusmedia in die openbaar praat. Daar is 'n aantal kwessies wat die weermag in die gesig staar, veral in die lig van hierdie nuwe organisatoriese modelle, wat elke burger kommerwekkend moet maak.
As die huidige rasse -neigings voortduur, is ons op pad om 'n taamlik groot reeks "vegter elite" infanterieformasies te vorm wat tussen 85% en 90% wit sal wees.
Die krimpende aantal minderhede in gevegswapenformasies is die onderwerp van interne weermagstudies, maar daar is min of geen algemene beriggewing oor hierdie onderwerp. Die vraag bly: is dit gesond vir 'n weermag wat 'n pluralistiese samelewing dien? Indien nie, wat moet ons daaraan doen, met inagneming van 'n vrywillige mag?
Hou daarvan of nie, ons gaan hierdie mense nog 'n tyd nodig hê. Trouens, ons het hulle dalk baie meer nodig as wat hulle ons nodig het. Dit sal goed wees as ons hul wêreld verstaan.
Gaston, mnr. Clarke bespot u en die stelsel, dieselfde as die oorspronklike skrywer. Individue soos hulle twee sou niks beter wou hê as om die Amerikaanse militêre stelsel anoniem en gesigloos te hê as die hoofkarakters in die ruimtefilms, robotagtig sonder gevoelens van patriotisme, eer of lojaliteit. Hulle het albei waarskynlik 'n film gesien van die Chinese en quothordes wat tydens die Koreaanse oorlog aangeval het, soos soveel hiënas en aasvoëls wat op aas vorder, en het dit as 'n wonder beskou en die manier waarop ons ons soldate as vaal brute moet gebruik.
Regstelling: Toe ek teruggaan en my verwysing nagaan, het ek gevind dat Stilwell al in 1905 die stunt met die lakens en die perde gedoen het toe hy 'n jong luitenant in die Filippyne was. Ongeveer ten tyde van die Tweede Wêreldoorlog is hy deur 'n kavallerie -offisier uitgevra oor & quot. die rol van die perd in die gevegte in China. Na 'n deurdagte pouse, antwoord Stilwell 'Lekker eet as jy honger is.' & Quot (Tuchman, bl. 260)
Barbara Tuchman, _Stilwell and the American Experience in China, 1911-45_, 1971, pp. 17, 23,68, 160, 260 in sagtebanduitgawe, druk van 1980
Edward L. Katzenbach, Jr., & quotThe Horse Cavalry in the Twentieth Century: A Study in Policy Response, & quot _Public Policy_, 7 (1958), pp. 120-49 herdruk in Richard G. Head en Ervin J. Rokke, reds. , American Defense Policy, 3rd ed., Pp. 406-22.
Een ewige waarheid oor die naam van skepe is dat die grootste en duurste nuwe skepe na state genoem sal word.
Hier is nog 'n paar skakels na tabelle van eenhede by die Sentrum vir Militêre Geskiedenis
Regimentgetalle word in blokke toegedeel, met groeispasies tussenin. Hou in gedagte dat gepantserde eenhede hul eie nommerstelsel het, dus sommige getalle is baie hoër as die aantal eenhede wat die weermag ooit gehad het. Gewone weermaginfanterieregimente loop in teorie van 1 tot 100. Die gevestigde infanteriregimente van die & quotold weermag, & quot; soos georganiseer na die Burgeroorlog, het na die 24ste Infanterie gehardloop, en die kavallerieregimente het na die 10de kavallerie gehardloop. Die 21-24ste Infanterie en die 9-10de Kavallerie is die oorspronklik gesegregeerde "buffalo soldaat" regimente. Die Rangers, oorspronklik bekend as 'Darby's Rangers' toe hulle in 1942 geskep is, is die 75ste infanterie. Nasionale Garde -regimente begin honderde. Die regimente in die lug begin met die 501ste Infanterie. Andersins is die 442ste, die Japannese-Amerikaanse & quotNisai & quot-regiment die hoogste aantal.
In vergelyking met die Britse leër, het die Amerikaanse weermag die neiging om groot nuwe organisasies rondom teorieë op te bou. Teorieë verander mettertyd, dus die gevolglike organisasie is geneig om taamlik onstabiel te wees. Die Britte is baie konserwatief oor nuwe organisasies, en heg baie waarde aan persoonlike verhoudings. Hulle is geneig om die minste herorganisasie te doen waarmee hulle kan wegkom. Op dieselfde manier is die Amerikaanse weermag geneig om 'n onstuimige personeel te hê as gevolg van die toewysing van mense volgens hul vaardighede, met behulp van rekenaars om mense by te pas en sulke dinge. Die Britse houding is meer dat as die Blogshire Regiment sulke vaardighede nodig het, dit iemand moet oplei binne die regiment.
'N Mens kan dit illustreer met die First Cavalry Division. In die dertigerjare was die Amerikaanse kavallerie hoogs tegnofobies, maar baie, baie perdagtig. Die beamptes het polo gespeel, wat die suurtoets van die ruiter was. Anders as die Britse kavallerie, het hulle nie met die masjien kennis gemaak nie. Amptenare wat geïnteresseerd was in gemeganiseerde oorlogvoering, soos George S. Patton, is beveel om stil te bly en is uiteindelik gereël om elders te gaan. In een van die maneuvers wat die toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog voorafgegaan het, het die kavallerie daarop aangedring om hul perde te bring, en hul teenstander, ene Joseph Stillwell, het lakens aan sy infanterie uitgereik en die mans opdrag gegee om hulle te blaai wanneer die kavallerie naby kom . Die gevolg was dat die perde in die histerie beland het, hul ruiters afgestamp en vasgebout het. My raaiskoot is dat daar teen 1940, met die toenemende meganisasie van die burgerlike samelewing, 'n kritieke massa kavallerietroepe (privates) was wat nie werklik hul perde in beheer gehad het nie. Nie verrassend nie, toe die 1ste Kavaleriedivisie na die Stille Oseaan gestuur het, het hulle dit as beeninfanterie gedoen. Hulle beland uiteindelik in Korea as de-facto infanterie. In 1963 is 'n nuwe afdeling georganiseer by Ft. Benning, die 11de lugaanvalafdeling (toets). Na 'n paar jaar se opleiding en eksperimentering, is dit herdoop tot die 1st Cavalry Division (Airmobile). Die 1ste Kavalleriedivisie in Korea het terselfdertyd die 2de Infanteriedivisie geword. Die oorspronklike 2de Infanteriedivisie was 'n geruime tyd vroeër stil, en die naam is tydelik aan 'n opleidingsformasie by Ft. Benning. Die twee belangrikste beamptes, generaal Howze, wat die studiekomitee bestuur het en generaal Kinnard wat die afdeling in Viëtnam beveel het, was albei valskermsoldate. Die name het dus elemente van binnedienspolitiek, burokratiese mededinging tussen die wapenrusting en die Airborne -onderneming, onder andere . Die helikoptervlieënier Robert Mason (_Chickenhawk_) is as deel van die 1ste Kavallerie na Viëtnam, maar na 'n paar maande is hy na die 101ste Airborne oorgeplaas. Na die Viëtnam -oorlog, toe die weermag sy belangstelling na Noord -Europa terugskuif, is die 1ste Kavaleriedivisie weer omskep in 'n reguit gepantserde afdeling, en die 101ste lugvaart het die (aangewese) lugmotorfunksie geërf.
Die punt is dat ek na die Tweede Wêreldoorlog twyfel of daar 'n nuwe eenheidsbenaming is (hulle het meer as 100) om van te kies. Hulle heraktiveer eenvoudig 'n ou een.
'N Ander faktor is politiek. As die oupa van 'n kongreslid in die Tweede Wêreldoorlog in die 11de Airborne -afdeling gedien het, en die kongreslid in die bevoegdheidskomitee van die Huis se weermag is, is die kans groot dat 'n nuwe afdeling in die lug die 11de is.
Ek veronderstel dit maak soveel sin as hoe hulle vlootskepe noem.
George Robert Gaston - 7/7/2007
Glo dit of nie, die leër se hoof van militêre geskiedenis het 'n puntestelsel om te besluit watter weermagafdelings in die aktiewe mag bly. Die faktore sluit in:
Die tyd wat 'n afdeling aktief was. Die 1ste, 2de, 3de en 4de afdeling gaan terug na 1917 toe die Amerikaanse leër die eerste infanteriedivisies gevorm het.
Die veldtoggeskiedenis van die afdeling.
Amerikaanse en buitelandse eenheidsversierings
Die volgende webwerf kan nuttig wees.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was daar ongeveer 90 afdelings. Ek twyfel of daar ooit weer so baie sal wees. Hierdie eenheidsbenamings is egter die swembad waaruit hulle kan kies. Sommige hiervan is egter tans benamings wat deur die National Guard gebruik word.
Daar was nooit 'n 1 tot 100 lugafdelings nie. Alle afdelings in die lug is infanterie -afdelings wat georganiseer en opgelei is vir operasies in die lug. Eenhede kom en gaan saam met begrotings en oorloë. Daar was egter ander afdelings in die lug as die 82ste en 101ste. Die 13de en 17de lugafdelings het in 1944 en 1945 in Europa ontplooi en geveg. Die 11de lugafdeling het tydens die oorlog in die Stille Oseaan geveg en gedien as die lugbottoetsafdeling wat later die eerste kavalleriedivisie geword het voordat dit na Viëtnam ontplooi is. .
Die regimente wat in sommige eenhede van die Amerikaanse weermag verteenwoordig word, behoort vir historici egter meer van belang te wees.
Sommige van die regimente wat binne die afdelings met enkelgetalle verteenwoordig word, gaan terug na die Amerikaanse Revolusie en die oorlog van 1812. Die 7de Infanterieregiment staan ​​byvoorbeeld bekend as die & quotCottonbalers & quot, omdat die regiment New Orleans van agter borswerk van katoenbale onder Andrew Jackson verdedig het in 1815. Die regiment is sedert 1798 in diens.
'N Studie van die geskiedenis van sommige van hierdie regimente behoort van belang te wees vir almal wat in die Amerikaanse geskiedenis belangstel. Baie van hulle het hul eie historiese versamelings wat die moeite werd is om te sien.
As die skrywer nie spot nie, moet hy regtig nie daarvan bewus wees nie. Ek kan nie glo dat u die geskiedenis in hierdie stuk sien of selfs 'n soeke na geskiedenis nie? Daar is talle bronne wat hy kon gebruik het, miskien sou hy iets interessanter kon geskryf het. Moet hy nie antwoorde of opinies gee nie, wie het besluit dat hy ons moet vra? Ek wed dat hy regtig verbaas sou wees as hy sou kyk hoe brand- en polisiekantore getel word, selfs hoe die verkenners -eenhede genommer is.
Hoe kan u tot die gevolgtrekking kom dat hierdie stuk spot met mans (en vroue) in uniform? Omdat die skrywer vanuit die perspektief van 'n burger skryf?
Die stuk is 'n eerlike, reguit en meestal suksesvolle poging om die moderne leërafdeling te verduidelik, asook 'n unieke geskiedenis van elke aktiewe afdeling.
& quot Waar is die ander 99? & quot is natuurlik 'n relatief oppervlakkige vraag. Maar om dit as 'n glimlag of 'n bespotting te interpreteer, is om opregte belangstellendes te weerhou om meer oor hul weermag te leer.
Mnr. Richards, moenie die skrywer aanmoedig nie; hy spot met die weermag en die legioene mans wat in hierdie eenhede gedien het. As hy 'n werklike belangstelling het, is daar tientalle bronne wat sy glimlaggende vraag sou beantwoord. Hy beskou ons militêre organisasies en diegene wat eerbaar en dapper dien, as naamlose drones, as minderwaardig in sy verhewe agting.
Dankie vir 'n goedgeskrewe en insiggewende artikel wat 'n beroep op alle veterane sal vind en wat interessant sal wees vir diegene wat die heldhaftigheid van diegene wat dien, bewonder. Veterane ken natuurlik die geskiedenis van die afdeling waarby hulle deel was, en meer spesifiek die brigade of bataljon waarmee hulle geveg het.
Hou in gedagte dat hoewel die afdeling meestal 'n pleister is wat by die uniform gedra word om affiliasie aan te dui, dit die afsonderlike bataljon of brigade is wat die meeste trots en lojaliteit oproep. Terwyl ek 'n lid van die 1st Cavalry Division was en trots daarop was, is ek nog trotser op my diens by die 1st Squadron 9th Cavalry.
Die 7de Kavalerie & quot; Garry Owen & quot; het 'n uiters ryk geskiedenis wat aanvanklik met perde georganiseer is, wat later afhang van helikopters en tans tenks gebruik. Sien http://www.globalsecurity.org/military/agency/army/2-7cav.htm
Indien jy belangstel.
Daar is natuurlik potensiaal vir 'n boek hier (baie is voltooi, maar daar is altyd 'n nuwe benadering wat gevolg kan word) en militêre historici is altyd in aanvraag. In elk geval, dankie dat u 'n afgetrede soldaatdag 'n bietjie interessanter gemaak het